Featured

Worüber erzählt „Daheim in den Bergen” Brigitte Müller wirklich?

Was in der Geschichte von Brigitte Müller mein Herz berührt und seine Fäden berührt hat, ist, dass „Daheim in den Bergen” eine Geschichte über das Füllen von Gruben ist, die zwischen Menschen entstanden sind, weil ein Mann einem anderen Mann großen Schaden zugefügt hat. Diese Gräben, diese Spaltungen sind immer unsere Emotionen, denen wir oft hilflos ausgeliefert sind – wir würden sie gerne ändern, wissen aber nicht wie. Und ohne ihre Umkehrung kann es keine echte Versöhnung geben. Solange es Scham, Schuldgefühle beim Täter und Trauer und Schmerz beim Opfer gibt, wird es eine Kluft zwischen ihnen geben. Es muss die Bereitschaft bestehen, dem Täter zu vergeben, dass eine lange und mühsame Versöhnung beginnt. Und wenn das Geschädigte das Opfer in seinem Herzen nisten lässt, wird es sehr schnell selbst zum Henker.    Das Opfer beginnt, die Rechnung mit dem Täter zu begleichen, und der Schaden wird auf die unschuldigen Kinder des Täters übertragen. Und das zeigt Sebastian Leitner in der Geschichte. Sebastian verhält sich nicht christlich – er befiehlt Lorenz, des Darlehen in Wucher zurückzuzahlen: doppelt so viel, wie er ihm schuldete. Hubers Kinder bezahlen auch den Tod seines Sohnes. Er will die Schuld, die Ursache der Tragödie, nicht in seinen Taten suchen, er gibt Lorenz die ganze Schuld. Die Hubers, sie sollen Armut, Erniedrigung, Verachtung und soziale Ausgrenzung erleiden, sie sollten ihm das ganze Land geben, das ihre Existenzgrundlage ist. Wie war die Haltung von Lorenz nach der Tragödie? Viele an seiner Stelle würden das Seil nehmen, in den Stall gehen und sich erhängen. Aber Lorenz nahm dieses Schuldkreuz auf den Rücken und trug es. 20 Jahre lang hat er demütig sein Schicksal als sozialer Ausgestoßener ertragen (siehe die Szene im Schachklub), bereit, seine Strafe bis zum Ende zu ertragen. Er leidet zweimal, wegen des Schadens, den er seinem engsten Freund zugefügt hat, aber auch wegen der ungerechten Strafe, die seine Töchter mit ihm erleiden. Lorenz` ältere Tochter Marie, als die geistig schwächere, ängstliche, versteckte sich hoch in der Alm vor der Welt. Marie erträgt ihr Schicksal geduldig und das einzige, was sie vom Leben erwartet, ist, dass es nicht schlimmer wird als es ist. Die jüngere Lisa, die von Natur aus mutig ist, entkam in die Welt. Und in einer großen Metropole versuchte sie allein ohne die Fürsorge und Unterstützung ihrer Familie, über Wasser zu bleiben, sich weiterzubilden und die Grundlagen ihrer Existenz zu schaffen. Wer die Lisa & Liam One-Night-Stand-Szene richtig gelesen hat, hat keine Zweifel, welchen schrecklichen Preis Lisa, damals 18, für Sebastians Rache gezahlt hat, die seine Schwiegertochter und Mutter seiner Enkelkinder werden sollte. Marie und Lisa haben ein großes Gefühl der Ungerechtigkeit in ihren Herzen, und keiner von ihnen möchte die anderen mit derselben Münze zurückzahlen. Marie will nicht für die Wiesen kämpfen. Lisa ließ sich eher von einem  von einem zufälligen Kerl auf der Toilette gefickt   (die absichtliche Posttraumatisierung, die sie in einen mentalen Zustand versetzen sollte, als sie sich prostituierte – emotionale Unterkühlung und sich so davon abhalten, in eine Affäre mit Florian zu geraten), anstatt jemand anderen zu verletzen (Karin und Mila). Marie ist 45 Jahre alt, Lisa ist 38, beide sind ledig und kinderlos. Das bedeutet, die Familie Huber sollte aussterben! Nur dann wird das Unrecht wiedergutgemacht. Aber auch die Familie Leitner hat den Preis für diese Rache bezahlt. Sebastian wurde von seiner Frau verlassen, weil sie die Atmosphäre des Hasses im Haus nicht ertragen konnte und die Tatsache akzeptieren konnte, dass Kinder für die Sünden ihrer Väter bezahlen sollten (siehe Georges Gespräch mit seinem Vater; der Sohn beschuldigte seinen Vater, seine Mutter habe Leitnerhof verlassen, weil Sebastian jeden Versuch, zur Normalität zurückzukehren, als persönlichen Verrat seiner Frau ansah.) Keiner seiner Söhne ist glücklich Florian: Er ist der Manager des Gasthauses seines Vaters, hat eine liebevolle und hingebungsvolle Frau und eine schöne, kluge Tochter. Die unerfüllte jugendliche Liebe hält jedoch seine Beine in der Vergangenheit fest und macht Florian unfähig, das, was er hat, vollständig zu genießen. Georg ist ein 45-jähriger geschiedener Mann, der emotional auf der Ebene eines Teenagers feststeckte, ohne interne Bremsen, ohne Einsicht (die Fähigkeit, aus seinen eigenen Fehlern zu lernen). Georg porträtiert einen Mann, der alles ruinieren wird: Familie, Beziehung, Freundschaft, Geschäft. Deshalb sollte sich jeder von ihm fernhalten, nicht nur Frauen. Die ganze Familie Huber versteht das sehr gut, daher wurde Maries Entscheidung, sich vor Georg zu verstecken, dass sie sein Kind erwartet, von ihrem Vater und ihrer Schwester ohne Kritik akzeptiert.

Daheim sollte (so jedenfalls las ich diese Geschichte) nicht nur eine Geschichte über unvorstellbare Trennungen zwischen Menschen sein, sondern auch über eine zweite Chance, über Hoffnung. Dies ist keine triviale Geschichte über zwei Bauern, die sich ihr ganzes Leben lang nicht gemocht haben und plötzlich aus Versehen im Heu gelandet sind, um Eltern eines gemeinsamen Kindes zu werden. Dazu hat der neue Autor diese Geschichte leider gebracht, indem er die Hauptfiguren tötete und das Drama damit ihrer tieferen Bedeutung beraubte. Das Paar Georg und Marie, obwohl vielleicht für viele interessant, hätte nicht so viele Millionen von Zuschauern an ihre Fernseher gelockt. Zumal Marie und Georg von einem äußerst unerträglichen Infantilismus geprägt sind. Diese Millionen von Zuschauern wurden von Sebastian und Lorenz und natürlich von den großartigen Schauspielern, die ihre Rollen spielten (Walter Sittler und Max Herbrechter), von dem Fernsehen angezogen. Helden, die den Weg der Versöhnung eingeschlagen haben, dürfen nicht getötet werden, bevor diese Versöhnung abgeschlossen ist! Sebastian rahmt diese erneuerte Beziehung zu Lorenz ein: „Wir werden nicht um Peter und die Wiesen reden.” Dies ist ein falscher Rahmen, der umgestoßen werden muss, denn genau dieser Rahmen steht nicht nur einer vollständigen Versöhnung, sondern sogar der Normalisierung des Lebens beider Freunde im Wege. Sowohl Sebastian als auch Lorenz leben auf dem Friedhof unter den Toten, denn keiner von beiden hat sich mit dem Tod dieses Kindes abgefunden. Damit Peters Tod aufhört, sie zu trennen, muss Sebastian auch die Schuld am Tod des Kindes in seinen Handlungen finden. Dann wird es ein gegenseitiges Verständnis ehemaliger Freunde geben. Jeder von ihnen trug zu diesem unglücklichen Unfall bei, aber keiner von ihnen entschied über Peters Tod. Der Tod wurde an Peter geschrieben und keiner von ihnen beide hatte Einfluss darauf. Denn Leben und Tod gehören nicht zu uns. Sebastian und Lorenz müssen sich beide zuerst von Peter verabschieden, d. H. ihn gehen lassen, damit sie den Friedhof verlassen und zu den Lebenden zurückzukehren. Das Ende der Trauer um Peter wird paradoxerweise dazu führen, dass Peter wieder zu ihnen zurückkehrt. Aber nicht mehr als ein Teil ihrer schmerzlichen Erinnerungen an seinen Tod, sondern als ein lebendiger Peter in ihren Erinnerungen. Diese Erinnerungen werden Sebastian und Lorenz immer positiv verbinden und deshalb oft und bereitwillig zu ihnen zurückkehren.

Jede Bestrafung muss enden. Lorenz verbüßte seine Strafe und verdient ein Lächeln des Schicksals für eine zweite Chance. Lorenz ist aus einem bestimmten Grund Witwer. Der zweite Teil von Daheim, der sich auf seine Vergangenheit bezieht, handelt vom Verrat. Daher die Schlussfolgerung, dass es in Lorenz’ Leben noch eine Frau gab. Und sie sollte zurückkommen. Lorenz hat das Leben von Peter auf dem Gewissen und eine lange soziale Isolation hinter sich. Die einzige Frau, mit der sie seine einsame Seele verstehen könnte, ist eine, die selbst jemandem das Leben genommen hat und weiß, wie es ist, viele Jahre lang von der Welt getrennt zu sein (im Gefängnis, nehme ich an).  Im Finale dieser Geschichte sollten Sebastian und Lorenz also kein gemeinsames Grab haben (wie der neue Autor es sich ausgedacht hat), sondern Hochzeitsglocken für den einen und die Rolle des besten Mannes für den anderen.  Eine öffentliche (ostentative) Versöhnung zwischen Sebastian und Lorenz. Wir wissen, dass Sebastians Frau noch am Leben ist. Die Autorin hat nicht entschieden, ob die beiden geschieden oder getrennt leben. Alles, was wir wissen, ist, dass Sebastian und seine Frau den Tod ihres Sohnes getrennt hat. Bevor Lorenz seine andere verlorene Hälfte finden würde, würden die beide den Weg zurückfinden. Diese erwartete große bayerische Hochzeit im Finale sollte zwei Paare im Finale gehabt haben.  Die Paare sind durch eine Geschichte mit versteckter Vaterschaft und einer Warnung, eng miteinander verbunden. Die Warnung, wozu ein solcher Betrug hätte führen können, wenn die Katze nicht rechtzeitig aus dem Sack gesprungen wäre.

Auf der einen Seite unternehmen Sebastian und Lorenz Schritte zur gegenseitigen Versöhnung, und auf der anderen Seite entstehen neue Trennungen zwischen ihren Kindern. Und weil, wie ich schon bemerkt habe, was trennt, sind die gegensätzlichen Emotionen der Figuren, muss man daraus schließen, dass auch zwischen den Kindern so widersprüchliche Emotionen entstehen werden, dass sie es unmöglich machen, miteinander auszukommen. Und man sieht schon jetzt, dass  die Emotionen Georg und Marie trennen werden. Georg ist explosiv, reagiert auf jeden Stress mit Wut, und Marie wird von Angst beherrscht. Und wie bringt man das miteinander in Einklang? Es gibt auch keinen Grund zu glauben, dass sie etwas gegen die negativen Emotionen unternehmen werden, die sie beherrschen, es sei denn, das Leben zwingt sie dazu. Da das, was die Helden trennt (sie daran hindert, zusammen zu sein), ihre Emotionen sind, ist es nicht länger überraschend, dass jeder Charakter hier ein ernstes emotionales Problem darstellt. Aber weder durch Zufall noch auf der Flucht ist der Psychotherapeut hier aufgetaucht. Jan sollte sicherlich eine Schlüsselrolle dabei spielen, diese internen Spaltungen in der Familie zu begraben.    Seine Rolle sollte eine doppelte sein: Einerseits sollte er die Situation aufheizen und so Marie und Georg zeigen, wie sie wirklich sind („der König ist nackt”), und andererseits sollte er ihnen helfen, das Glas zu entfernen, das sie trennt. Die übrigen Paare sollten ebenfalls das unzerbrechliche Glas trennen. Und Jan sollte ihnen helfen, sich zu versöhnen. Welche Rolle sollte Liam beim Füllen der Gruben in dieser bayerischen Familie spielen? Da Liam Anwalt ist, sollte er die rechtlichen Hindernisse in der Familie beseitigen, um die Versöhnung zu vollenden, die außerhalb von Lisas Rechtsfähigkeit liegen. Implizit – Strafrecht. Liam ist ein Frauenfeind, daher wäre es seine Aufgabe, eine Frau zu verteidigen, die wegen Mordes an ihrem eigenen Ehemann verurteilt wurde. Als Therapieform für ihn ist das selbstverständlich.

Obwohl die Geschichte in Bayern spielt, verwenden die Schauspieler den Dialekt nicht, auch nicht diejenigen, die ihn kennen. Dies ist ein klares Signal dafür, dass die Geschichte universell sein sollte. Sowohl das Hauptthema des Dramas: Der Weg zur Versöhnung zwischen Menschen als auch alle Probleme einzelner Charaktere sind universell. Weil sie auf jeden Menschen fallen können, unabhängig davon, wo er lebt. Deshalb war ich nicht allzu überrascht über gewisse Vereinfachungen, Schemata, Analogien, Wiederholungen in der Serie. Dies ist keine Schwäche der Serie, sondern ein bewusster Einsatz von Tricks, damit das Problem leichter zu veranschaulichen ist.

Sollte sich das Drama mit seiner Symbolik irgendwie auf den Ort beziehen, an dem es stattfindet, und gleichzeitig mit seiner Botschaft weit über Bayern und sogar Deutschland selbst hinausreichen, d.h., sich auf das heutige Europa beziehen?  …

Es wäre nicht möglich gewesen, all dies ohne Nebengeschichten zu entdecken, ohne die Interviews mit den Schauspielern selbst, die manchmal unbewusst ein Stück des Geheimnisses über die von ihnen gespielten Figuren entdeckt haben. Für mich ist diese Geschichte vor allem eine „Reise” in das wunderbare Bayern und ins schöne Allgäu. Aber nicht nur das. Der Versuch, sich der Zukunft der Figuren zu stellen, führte mich dazu, die Kultur der Bayern, aber auch ein wenig jüdische und islamische Kultur kennen zu lernen. Eine sehr interessante und angenehme Erfahrung. Umso mehr, als es mir erlaubte, die Prosa des Alltags ein wenig zu vergessen, der seit Monaten von einem Bandscheibenvorfall, Ischias und einer 1,5 Jahre „Lock down” geprägt war. Aber aus diesem Grund die Fragen, die die Hauptfiguren quälten: „Kann es immer noch das gleiche sein wie vor dem Unfall?”, „Ist es überhaupt möglich?” standen mir in gewisser Weise nahe. Grüße an alle, die sich für diese Seite interessieren und trotz meiner gebrochenen deutschen Sprache diese Beiträge „durchbrechen“. Übrigens, ich arbeite daran, vielleicht schlägt die Zeit eine Lösung vor, damit das, was ich hier schreibe, niemanden beleidigt. Der Finger eines Gottes bedeutete, dass ich an einem Freitagabend, als ich versuchte, den Schmerz zu vergessen, „Schwesterliebe” fand – den dritten Teil von Daheim in den Bergen am Computer.

O czym tak naprawdę opowiada Daheim in den Bergen Brigitte Müller?

To, co mnie chwyciło za serce, poruszyło jego struny w historii Brigitte Muller to, że „Daheim” jest historią o zasypywaniu dołów, które powstały pomiędzy ludźmi wskutek wyrządzenia przez jednego człowieka ogromnej krzywdy drugiemu człowiekowi. O tym, jak bardzo łatwo wykopać ten dół pomiędzy najbliższymi sobie przyjaciółmi, sąsiadami i jakże trudno go zasypać. Te rowy, podziały to zawsze nasze emocje, wobec których jesteśmy często bezradni – chcielibyśmy je zmienić, ale nie wiemy jak. A bez ich odwrócenia, o żadnym prawdziwym pojednaniu nie może być mowy. Dopóki jest wstyd, poczucie winy u sprawcy, a żal i ból u ofiary, tak długo będzie między nimi przepaść.   Musi powstać u ofiary wola wybaczenia, żeby zaczął się proces długiego i żmudnego pojednania.  Jednak, jeśli ofiara tej woli w sobie nie odnajdzie, tak długo będzie pogłębiać się ten rów, który dzieli. Co więcej, gdy poszkodowany pozwoli, żeby ofiara w jego sercu się zagnieździła, to bardzo szybko sam przemieni się w kata.   Ofiara zacznie wyrównywać rachunki na sprawcy, a krzywda przeniesie na niczemu niewinne dzieci sprawcy. I tego jest przykładem w historii postać Sebastiana Leitnera. Sebastian nie zachowuje się po chrześcijańsku – pożyczkę odbiera lichwiarsko: dwa razy tyle, ile mu się należało, za śmierć syna, każe płacić także dzieciom zabójcy. Nie chce poszukać winy, przyczyny tragedii w swoim postępowaniu, całą winę spuszcza na Lorenza. Huberowie, mają cierpieć biedę, upokorzenie, pogardę i wykluczenie społeczne, mają oddać całą ziemię, która jest podstawą ich egzystencji. Jaką postawę przyjął Lorenz po tragedii? Wielu na jego miejscu, wzięłoby sznur, poszło do stajni i się powiesiło. Ale Lorenz wziął ten swój krzyż winy na plecy i go niesie. Od 20 lat z pokorą znosi swój los społecznego wyrzutka (vide – scena w szachowym klubie, kiedy nikt się do niego nie przysiada, dopiero Sebastian), gotowy ponieść swoją karę aż do końca. Cierpi podwójnie, z powodu krzywdy wyrządzonej najbliższemu przyjacielowi, ale także z powodu, niezawinionej kary, którą ponoszą wraz z nim jego córki. Starsza córka Lorenza – Marie, jako ta słabsza psychicznie, lękliwa schowała się przed światem wysoko w Alp. Marie cierpliwie znosi swój los, a jedynie, czego oczekuje od życia, to żeby nie było gorzej niż jest. Młodsza Lisa, która z natury jest waleczna i odważna uciekła w świat. I wielkiej obcej metropolii, próbowała o własnych siłach bez opieki i wsparcia rodziny, utrzymać się na powierzchni, wykształcić się i zbudować sama podstawy swojej egzystencji. Kto właściwie odczytał, scenę L&L O-N -S, ten nie ma już wątpliwości, jaką straszną cenę zapłaciła 18 letnia wówczas Lisa za zemstę Sebastiana, ta która miał zostać jego synową i matką jego wnuków. Marie ma 45 lat, Lisa – 38. Obie są samotne i bezdzietne. Znaczy, że ród Hubera powinien wymrzeć!  Wtedy dopiero krzywdy zostaną wyrównane. Ale i rodzina Leitnerów zapłaciła cenę za tę zemstę.  Sebastiana zostawiła żona, ponieważ nie potrafiła znieść atmosfery nienawiści w domu oraz zaakceptować faktu, że dzieci mają płacić z grzechy ojców (vide – rozmowa Georga z ojcem, kiedy syn zarzuca ojcu, że matka odeszła, bo nie Sebastian, każdą próbę powrotu do normalności uważał za osobistą zdradę ze strony żony).  Żaden z jego synów nie jest szczęśliwy. Florian: jest menedżerem zajazdu ojca, ma kochającą i oddaną żoną oraz udaną córkę. Jednak niespełniona młodzieńcza miłość sprawia, że nogami ciągle tkwi w przeszłości i nie potrafi cieszyć się w pełni tym, co ma.  Georg to 45 letni, rozwiedziony mężczyzna, który emocjonalnie zatrzymał się na poziomie nastolatka, pozbawiony hamulców wewnętrznych, wglądu w samego siebie (umiejętności wyciągania wniosków z własnych błędów). Georg całym sobą obrazuje faceta, który wszystko w perzynę obróci: rodzinę, związek, przyjaźń, interes. W związku z czym należy się od niego trzymać z daleka każdemu, nie tylko kobietom. Cała rodzina Huber rozumie to doskonale, dlatego decyzja Marie o ukryciu przed Georgiem ojcostwa zostaje przyjęta przez jej ojca i siostrę bez słowa krytyki.

Daheim miał być (przynajmniej ja tak odczytałam tę historię) nie tylko historią o niewyobrażalnych podziałach między ludźmi, ale także o drugiej szansie, o nadziei.  To nie jest banalna historia o dwóch rolnikach, którzy całe życie się nie lubili i nagle przypadkowo wylądowali na sianie i mają zostać rodzicami wspólnego dziecka. Do czego niestety sprowadził nowy autor tę historię, uśmiercając głównych bohaterów i tym samym pozbawiając ją głębszego sensu. Para Georg i Marie, jakkolwiek może dla wielu interesująca to jednak nie przyciągnęłaby do telewizorów tyle milionów widzów. Szczególnie, że Marie i Georg są naznaczeni wyjątkowo nieznośnym rysem infantylizmu. To zrobili Sebastian i Lorenz.  Nie wolno uśmiercić bohaterów, którzy weszli na drogę pojednania, zanim ono się nie zakończy!  Sebastian zakreśla ramy tych odnowionych relacji z Lorenzem: „nie będziemy wracać do Petera oraz spornej ziemi”. Są to fałszywe ramy, które muszą zostać obalone, bo właśnie stoją na przeszkodzie nie tylko pełnego pojednania, ale nawet normalizacji życia obu przyjaciół. Zarówno Sebastian, jak i Lorenz żyją na cmentarzu, pośród zmarłych, ponieważ żaden z nich nie pogodził się z odejściem tego dziecka. Żeby przestała ich dzielić śmierć Petera, to Sebastian musi poszukać winy śmierci dziecka także w swoim postępowaniu. Wtedy dojdzie do wzajemnego zrozumienia się byłych przyjaciół, Każdy z nich przyczynił się do tego nieszczęśliwego wypadku, ale żaden z nich nie zdecydował o jego śmierci.  Ona była zapisana Peterowi i żaden z nich nie miał na to wpływu. Bo życie i śmierć nie należą do nas. Muszą najpierw oboje pożegnać się Peterem, tj pozwolić mu odejść, żeby opuścić cmentarz i powrócić do żywych. Zakończenie zaś żałoby po Peterze paradoksalnie sprawi, że Peter do nich na nowo powróci, ale już nie jako dzielące ich bolesne wspomnienie jego śmierci, ale właśnie jako żywy Peter w ich wspomnieniach sięgających wspólne przeżytych chwil z tym wyjątkowym dzieckiem. Te wspomnienia zawsze będą pozytywnie łączyć Sebastiana i Lorenza i dlatego będą do nich wracać często i chętnie. 

Każda kara musi mieć swój kres. Lorenz swoją karę odbył i zasługuje jeszcze na uśmiech od losu, na drugą szansę. Lorenz nie bez powodu jest wdowcem. Druga część Daheim, która odnosi się do jego przeszłości opowiada o zdradzie. Stąd wniosek, że w życiu Lorenza była jeszcze jakaś kobieta. I ona powinna wrócić.  Lorenz ma na swoim sumieniu życie ludzie i za sobą długą izolację społeczną. Jedyna kobieta, z którą mogłaby zrozumieć jego samotną duszę, to taka, która sama odebrała komuś życie i wie, co to jest być oddzielonym od świta przez długie lata (w domyśle: więzienie).  A więc w finale tej opowieści przyjaciół powinien czekać nie wspólny grób (jak to sobie wymyślił nowy autor), tylko weselne dzwony dla jednego, a dla drugiego rola drużby. Czyli publiczne (ostentacyjne) pojednanie Sebastiana i Lorenza.  Wiemy, że żona Sebastiana nadal żyje.  Autorka nie rozstrzygnęła, czy ci dwoje są rozwiedzeni, czy w separacji. Jedyne co, wiemy, to że Sebastiana podzieliła z żoną śmierć ich syna. Zanim Lorenz odnalazłby swoją drugą zagubioną połowę, to i tych dwoje znalazłoby z powrotem drogę do siebie. Także to oczekiwane wielkie bawarskie wesele w finale powinno było mieć w finale dwie pary.  Pary ściśle ze sobą połączone historią z ukrytym ojcostwem i ostrzeżeniem, do czego takie oszustwo mogłoby doprowadzić, gdyby kot nie wyskoczył z worka na czas.

Z jednej strony Sebastian i Lorenz podejmują kroki ku wzajemnemu pojednaniu, a z drugiej powstają nowe podziały pomiędzy ich dziećmi. A ponieważ, jak już zauważyłam, to co dzieli to przeciwne emocje bohaterów, to wnioskować należy, że pomiędzy dziećmi również powstaną, takie sprzeczne emocje, że będą uniemożliwiały wzajemne dogadanie się.  I już widać, co to za emocje podzielą Georga i Marie. Georg jest wybuchowy, reagujący na każdy stres wściekłością, a Marie rządzi strach.  I jak to pogodzić ze sobą? Nie ma też co się łudzić, że oni coś z tym władającymi nimi negatywnymi emocjami zrobią, o ile życie ich do tego nie przymusi. Skoro zaś podziały budowane są na emocjach, tak nie dziwi już, że każda z postaci obrazuje tu sobą jakiś poważny problem emocjonalny. No, ale ani nie przypadkiem, ani przelotem pojawił się tu psychoterapeuta.  Jan w założeniu na pewno miał odegrać kluczową rolę w zakopywaniu tych wewnętrznych podziałów w rodzinie.   Jego rola miała być podwójna – z jednej strony miał zaognić sytuację i przez to pokazać Marie i Georgowi, jacy oni są naprawdę („król jest nagi”), a z drugiej pomóc im usunąć, tę szybę, która ich rozdziela. Także pozostałe pary miała rozdzielić szyba nie do przebicia. I im też pojednać się miał pomóc Jan. Jaka rola miała przypaść w zasypywaniu dołów w tej bawarskiej rodzinie Liamowi? Skoro Liam to prawnik, a więc on miał w założeniu usunąć przeszkody prawne w rodzinie na drodze jej do całkowitego pojednania i to takie, które są poza możliwościami prawnych Lisy. W domyśle – karne.

Choć rzecz rozgrywa się na Bawarii, to jednak aktorzy nie posługują się gwarą, nawet ci, którzy ją znają. To wyraźny sygnał, że historia miała mieć wymiar uniwersalny.   Zarówno temat główny dramatu: droga do pojednania między ludźmi, jak i wszystkie problemy poszczególnych bohaterów są ogólnoludzkie, wykraczające poza granice Bawarii, Niemiec.  Bo mogące spaść na każdego człowieka, niezależnie, gdzie żyje i mieszka.  Dlatego za bardzo nie dziwiły mnie w serialu pewne uproszczenia, schematy, analogie, powtórki. To nie jest słabość serialu, tylko celowo zastosowane chwyty, alby łatwiej było zilustrować dany problem.

Czy dramat miał w założeniu sięgać symboliką do miejsca, w której się rozgrywa, a jednocześnie przesłaniem wychodzić daleko poza Bawarię, a nawet same Niemcy, tzn. odnosić się do współczesnej Europy? To już, kiedy indziej.

 Nie dałoby się tego wszystkiego odkryć bez historii pobocznych, bez samych wywiadów z aktorami, którzy czasem nieświadomie odkrywali rąbka tajemnicy na temat bohaterów, których odgrywali. Dla mnie ta opowieść, to przede wszystkim „podróż” do wspaniałej Bawarii oraz do przepięknego Allgäu. Ale nie tylko. Próba zmierzenia się z dalszymi losami bohaterów zaprowadziła mnie do zapoznania się z kulturą Bawarczyków, ale także trochę z kulturą żydowską oraz islamską. Bardzo interesujące i przyjemne doświadczenie. Tym bardziej, że pozwalające zapomnieć trochę o prozie codzienności, którą od miesięcy wyznaczała mi przepuklina kręgosłupa rwa kulszowa i 1,5 roczny lock dawn. Ale też przez to i pytania, które nękały głównych bohaterów: „czy jeszcze może być jak dawniej, zanim nieszczęście przyszło?”, „czy to w ogóle możliwe?” były mi w pewnym sensie bliskie. Choć powody inne. Pozdrawiam wszystkich, których zainteresowała ta strona i mimo mojego połamanego języka niemieckiego, przebijają się przez te posty. BTW pracuję na tym, może też czas podpowie jakieś rozwiązanie, by wreszcie, to co tu piszę, nikogo raziło.   Jakiś palec boży sprawił, że w jakieś wieczór piątkowy próbując zapomnieć o bólu trafiłam w komputerze akurat na tę opowieść.

Featured

Tytułem wstępu/ Als Einführung

Im Frühjahr letzten Jahres habe ich ganz zufällig an einem Freitag den dritten Teil von Daheim in den Bergen auf der ARD gesehen. Wirklich fasziniert und neugierig auf die Geschichte, fand ich die beiden vorherigen Teile im Internet und so wurde ich von dieser Geschichte aufgenommen. Leider brach die Geschichte zweier streitsüchtiger Familien im vierten Teil ab und es gab lange Zeit keinen Hinweis darauf, dass sie fortgesetzt werden würde. Und die Fragen vermehrten sich in meinem Kopf und meine Fantasie arbeitete daran, wie diese Geschichte weitergehen würde. Schließlich setzte ich mich einmal an den Computer und versuchte, diese verstreuten Rätsel selbst zusammenzukleben. Zuerst beschloss ich, die Vergangenheit der Helden zu untersuchen, die sie dorthin führte, wo sie waren. Schließlich versuchte ich mich der Frage zu stellen: Wie kann man das Schicksal der Charaktere weiter führen, um sie zu begradigen und alles zu einem Ganzen zu verschließen? Während ich meine Fantasie schrieb, wurden fertige Szenen und Dialoge in meinem Kopf erstellt. Ich beschloss auch, sie aufzuschreiben. Ich zeigte meine Gedanken meiner Familie, mit der ich diese Miniserie gesehen habe. Ich habe gehört, dass meine Interpretation nicht vollständig von der Decke abgebrochen ist. Nach einem Jahr des Zögerns beschloss ich, es öffentlich zu teilen.

Hauptsächlich, weil ich zu dieser engen Gruppe von Zuschauern gehöre, die sich von den neuen Autoren mit dem betrogen fühlen, was sie nach einem Jahr des Wartens hinterlassen haben. Nach der vierten Folge hatten wir die Geschichte zur Hälfte erzählt, das Gemälde zur Hälfte gemalt. Leider stimmt das, was uns nach der Pause serviert wurde, in keiner Weise mit dem unvollendeten Prototyp überein. Das Entfernen der Hauptfiguren, veränderte Fakten in der Geschichte, außerdem keine Antworten auf die Fragen, die sich aus den ersten vier Teilen der Saga ergeben. Diese Seite ist eine verrückte Idee, aber … Die Zeit wird zeigen, was dabei herauskommt. Da ich nicht fließend Deutsch spreche, leite ich meine Website und meinen Blog zurerst an die polnischsprachigen Fans „Daheim in den Bergen”. Deutsche Version mit der Zeit. Das Übersetzen von Einträgen dauert einige Zeit. Ich entschuldige mich im Voraus für Fehler in Deutsch.

Wiosną zeszłego roku obejrzałam na ARD trzecią część Daheim in den Bergen. Prawdziwe zauroczona i zaintrygowana historią, znalazłam w sieci dwie poprzednie części i tak się wciągnęłam w tę historię.  Niestety, historia dwóch skłóconych rodzin urwała się na czwartej części i długo nic nie wskazywało, że będzie kręcony jej ciąg dalszy. A pytania się mnożyły w mojej głowie i wyobraźnia pracowała, jak ta historia potoczy się dalej.  Wreszcie po miesiącu siadłam do komputera i spróbowałam sama posklejać te porozrzucane puzzle. Najpierw dociekając przeszłości bohaterów, która doprowadziła ich do miejsca, gdzie się znaleźli, wreszcie próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jak poprowadzić ich losy dalej, żeby je wyprostować i zamknąć wszystko w jedną zamkniętą całość.  W miarę pisania, jak szalała wyobraźnia, tak tworzyły się w głowie gotowe sceny i dialogi, które postanowiłam zapisać. Pokazałam swoje przemyślenia moim najbliższym, z którymi oglądałam ten mini serial. Usłyszałam, że moje drugie dno nie jest do końca urwane z choinki i po roku wahań, postanowiłam się podzielić nim publicznie.  Głównie dlatego, że należę do tej wąskiej grupy widzów, która uważa się oszukana tym, co nowi autorzy im podrzucili po roku czekania. Minął rok i TV ARD nakręciła wprawdzie dalsze dwie części. Niestety, tak się one mają do oryginału, jak powieść Scarlett do Przeminęło z wiatrem.  Niby imiona niektórych bohaterów się zgadzają, ale poza tym, to dwie zupełnie inne historie. Ponieważ nie piszę biegle w języku niemieckim, więc póki, co (żeby nie kaleczyć mowy Goethego) kieruję swój blog do tych polskojęzycznych fanów Daheim in den Bergen.

Lisa und Liam, Neustart

Als Lisa und Liam die Hubers Alp erreichten, wanderten die Ziegen noch frei auf der Wiese. Zum Glück kümmerte sich ihr Nachbar Joseph um das Vieh. Sie hatten noch keine Sommer Urlauber in ihrem Quartier. Also waren Lisa und Liam allein in den Hubers Alp. Die Notwendigkeit, dass Lisa sich um die Tiere kümmerte, zwang Liam sofort, eine Weile dort zu bleiben und ihre seine Hilfe anzubieten. Lisa schaltete die Fahrlichter ein, um die Wiese zu beleuchten, und rannte ins Gras. „Stadtmensch!” Dachte sie, als er ungeschickt versuchte, ihr zu helfen, die Ziegen in den Stall zu treiben. Als die letzte Ziege sicher im Stall war, lud Lisa ihn ein, zum Tee ins Haus zu kommen. Sie wollte nicht undankbar sein. Lisa dachte, dass sie ihre zitternden Gefühle bereits gezähmt und ihre düsteren Gedanken verjagt hatte. Damit sie sich seine Gesellschaft leisten kann. Aber die Wahrheit war, dass eine Anspielung, ein Wort genug war, damit all das Bedauern in einer großen Welle aus ihrem Herzen strömte. Nach kurzem Zögern nahm Liam die Einladung an. Da war etwas in ihrem Gesicht, das ihn davon abhielt, zu weggehen. Sie schaltete den Wasserkocher ein und holte Tee aus dem Schrank. Währenddessen zog Liam Lorenz ‚alten Wollpullover aus und wechselte die Kletterschuhe zu seinen eigenen. Aus dem Augenwinkel beobachtete Lisa, wie er zuerst den Pullover sorgfältig faltete und auf der Bank am Fenster ablegte und dann die Schuhe perfekt gleichmäßig unter der Bank platzierte, so dass kein Millimeter des einen Schuhs über den anderen hinausragte. „Der Typ ist wirklich krank!„, ging es ihr unwillkürlich durch ihren Kopf.  Auf dem Küchentisch stand ein Korb mit getrockneten Brotscheiben vom Morgen. Als Lisa die Teetassen auf den Tisch stellte, bemerkte sie seinen hungrigen Blick, der auf den Brotkorb gerichtet war.  Mit einer Handbewegung ermutigte sie ihn, sich selbst zu bedienen. Als sie ihn gierig Scheibe um Scheibe verschlingen sah, fühlte sie sich selbst hungrig.  Sie griff nach der letzten Brotscheibe und ihre Hände trafen sich für einen Moment.

„Ist das die Letzte?“, fragte er sichtlich verwirrt, überzeugt davon, dass er alles selbst gegessen hatte. Er wollte gerade seine Hand zurückziehen, als Lisa mit dem Kopf verneinte. „Wir haben mehr gebackenes Brot“, sagte sie und brach ein Stück Brot ab.

„Friedens Brotscheibe?“, lächelte er und griff nach dem letzten Stück Brot im Korb. „Zur Versöhnung!“

Lisa fühlte den Bissen Brot in ihrer Kehle wachsen. „Versöhnung!”, dachte sie.

 „Aber mit wem?”, fragte sie und die unterdrückte Welle der Emotionen nahm in ihrem Herzen wieder überhand. Sie wandte sich abrupt vom Tisch ab. Mit ihrer letzten Willenskraft versuchte sie immer noch, nicht vor seinen Augen auseinanderzufallen. Sie legte ihre Hände auf die Küchentheke und beugte sich über sie. „Geh weg!”

Liam stand regungslos auf der anderen Seite des Tisches und sah sie ernst an.

„Hast du nicht gehört, was ich gesagt habe? Ich will in Ruhe gelassen werden!”

Da er sich ihr mit seiner Gesellschaft nicht aufzwingen wollte, nahm er seine Jacke vom Stuhl und machte Anstalten zu gehen. Er war schon an der Tür, als er den Kopf drehte und Lisa noch einmal ansah. Sie stand immer noch mit dem Rücken zu ihm an der Anrichte und wartete nur darauf, dass er verschwand, damit sie ihren aufgestauten Gefühlen endlich Luft machen konnte.

Marie musste sich auf Viehscheid ziemlich antrinken, um in der Trunkenheitsfantasie den unbeliebten Georg zu küssen und den Flaschengeist zu befreien. Liam, im Gegenteil, brauchte den nüchternen Kopf und weit geöffnete Augen, um Lisa ohne Widerwillen wieder ansehen und diesmal den ersten Schritt in ihre Richtung machen zu können, ohne ihre Einladung. In dieser Nacht erinnerte Lisa in ihrer ganzen Erscheinung an verbrannte Erde. Er geänderte seine Meinung, wandte sich von der Tür ab und ging mit entschlossenem Schritt auf sie zu. Der Mann legte seine Hände sanft auf ihre Schultern, so dass sie deren Gewicht gar nicht spürte. „Wenn es schiefläuft, sollte man nicht allein sein. Sofort taucht eine unerwünschte Gesellschaft auf. Engel der Finsternis kommen, um deine Seelen zu holen”, sagte er mit leiser Stimme, ließ seinen Blick über die Decke schweifen, seufzte und fügte hinzu, „Einsamkeit. Was ist das eigentlich für ein Geschenk des Himmels?” Bei diesen Worten drehte sie sich abrupt zu ihm um, lehnte ihre Hände und ihren Kopf an seine Brust und weinte wie ein Kind. Von all ihren Lieben weggeschoben, hilflos angesichts der Leere, die sie umgab, sehnte sie sich nach Gefühl und Verständnis wie ein gefräßiges Kätzchen. In einem solchen Moment, auch wenn der Feind ihr Zuneigung zeigte, war sie nicht in der Lage, ihm zu widerstehen. Es reichte ihm seine Arme zu öffnen, damit sie in seine Umarmung fiel. Es genügte ihm, seinen ersten Fuß auf diese verbrannte Erde zu setzen, und er konnte alles ergreifen.  Er strich mit seiner Hand über ihre Haare und ließ ihr Bedauern auslaufen.

Sie konnte und wollte den Verlust der Gefühle ihres Vaters nicht akzeptieren. Schließlich war sie seit ihrer Geburt für ihn das wichtigste Wesen unter der Sonne, das erste in seinem Herzen. Nun so viel wie Luft. Sie war für ihn nach München gefahren. Sie biss ihre Zähne zusammen, um dort ihren Lebensunterhalt zu verdienen und der Jurastudium zu absolvieren. Um eines Tages zurückzubekommen, was ihnen gehörte und was die Leitners ihnen unrechtmäßig genommen hatten. Schließlich wollte sie, dass ihr Vater und Marie stolz auf sie sind. Marie hatte sie wochenlang fast verächtlich angeschaut, ihr Vater überhaupt nicht. Alle verurteilten sie, niemand versuchte sie zu verstehen. Immerhin hatte sie den Preis für ihre Fehler schon vor zwanzig Jahren bezahlt. Mehr noch, sie zahlt es immer noch, denn ihr gesamtes berufliches und privates Leben geht von einem Flop zum nächsten, von einem Start zum nächsten. Ohne Ende, denn die Vergangenheit will nicht loslassen. Die Dämonen der Vergangenheit kehren immer dann zurück, wenn sie denkt, dass sie sie schon weit hinter sich gelassen hat.

Sie fragte ihn, ob sich die Gefühle ihres Vaters für sie jemals ändern würden. Liam konnte ihr keine klare Antwort geben. Er konnte sich einfach nicht vorstellen, in Hubers Schuhen zu stecken! Aber er war auch Zeuge von Lisas Schmerz und Verzweiflung darüber, dass sie von ihrem Vater weggestoßen wurde.  Daher verstand er, dass Schweigen seinerseits, als einzige Antwort, der Grab für sie sein würde. Und diese erzwungene Antwort, oder besser gesagt, Liams versehentliche Andeutung: „Vielleicht, wenn du ihm ein Enkelkind schenkst…”, brachte plötzlich die Erinnerung an die Zeit zurück, als sie ihrem Vater in Maries Namen gesagt hatte, dass er Großvater werden würde, und die Reaktion ihres Vaters auf diese Nachricht ihr gegenüber. Lisas Gesicht leuchtete auf, ihr Herz schlug lebhafter. „So wird es wieder sein!”, flüsterte ihr Herz. Dankbar für diesen Hoffnungsfunken hob sie den Kopf und schaute mit dankbaren Augen in sein Gesicht. Er beugte sich über ihr Gesicht, nahm es in seinen Händen und küsste zuerst ihre Augen, ihre tränennassen Wangen, bevor er nach ihre Lippen suchte. Die Feindseligkeit ließ nach. Das Eis schmilzt. Zärtlichkeit trat zwischen zwei emotional abgekühlten Menschen.

Marie und Georg brauchten nur einen Funken, damit das Feuer hochschoss. Hier musste man, um die gefrorenen Herzen zum Schmelzen zu bringen, auf einen Feuerstein pusten und dafür sorgen, dass die erste Flamme, kaum schwelend, nicht erlosch. Umso mehr, dass sie einige Stunden zuvor nur Hass und Feindseligkeit zueinander hatten. Aber was ist Hass, wenn nicht ein Mangel an Liebe? Ebenso wie Dunkelheit die Abwesenheit von Licht ist. Es reicht, wenn eine zärtliche Hand die Tränen abwischt und der Schmerz verschwindet. Es genügt, einen kleinen Lichtstrahl hereinzulassen, um die Dunkelheit verschwinden zu lassen. Alles, was man tun muss, ist, sein Herz zu öffnen, um die Isolation zu brechen und die Distanz der gegenseitigen Abneigung und des Unverständnisses zu überwinden.

Kaum hatte sich der Vektor von Liams Gefühlen für Lisa geändert, als nach Sympathie die Bewunderung für die Frau von außerordentlichem Mut und Entschlossenheit kam. Heute vielleicht gebrochen, aber morgen bereit, wieder zu kämpfen. Es gibt keinen solchen Antifeministen, der, nachdem er die Tapferkeit einer Frau bemerkt hat, nicht aus Respekt vor ihr „niederknien” würde. Wahre Liebe wird niemals aus Mitgefühl geboren, ihre Quelle kann nur Bewunderung sein. Der Samen wurde gesät.

Nachdem er und Lorenz einige Stunden zuvor die drei Gipfel der Höfats: Westgipfel, Zweiter Gipfel und Mittelgipfe, bestiegen hatten, um zu den Leitner-Brüdern auf der Höfatsscharte zu gelangen, als ein Berghubschrauber sie ins Krankenhaus brachte, schien es Liam, dass er sein Limit für den Tag erreicht hatte. Er hatte sein Bestes gegeben. Doch das Leben überraschte auch ihn wie immer – der vierte Gipfel des Ostgipfel wartete noch und rief nach einer Herausforderung. Und wie beim Berg reicht ein falscher Schritt, und er wirft jeden Bergsteiger hinunter – in den Abgrund. Doch wozu hatte er seinen Charakter, dessen Achse stets von Geduld, Widerspenstigkeit und Ehrgeiz geprägt war? Die Selbstbeherrschung schon losgelassen, die Maske fiel herunter, blieb dieser männliche Ehrgeiz, die Tränen der Verzweiflung in Tränen des Glücks zu verwandeln. All die negativen Gefühle, die sich in den letzten Wochen zwischen ihnen aufgestaut hatten, lösten sich auf in der Dunkelheit der Nacht, um dann mit ihr zu verschwinden, als der Morgen graute. Bevor der Planet Venus über dem Horizont aufleuchtete und einen neuen Tag ankündigte, wurde auch der Ostgipfel erobert. Tabula rasa – Lisa und Liam waren wieder am Start.

Cyprian Kamil Norwid

Czułość bywa – jak pełny wojen krzyk;

I jak szemrzących źródeł prąd,

I jako wtór pogrzebny…

*

I jak plecionka długa z włosów blond,

Na której wdowiec nosić zwykł

Zegarek srebrny – –

Zärtlichkeit kann wie ein Kriegsschrei sein;

Und wie ein murmelnder Bach der Quellen,

Und wie das eines Begräbnisbegleitlied…

*

Oder wie ein langer Zopf aus blondem Haar,

Auf dem ein Witwer seine silberne Uhr

Zu tragen pflegte – – –

LiL – reset.

Kiedy Lisa z Liamem dotarła do Hubers Alp, to kozy nadal błąkały się samopas po łące. Bydłem na szczęście zajął się ich sąsiad Joseph, którego krowy także wypasał Lorenz. Letników jeszcze nie mieli na kwaterach. Lisa i Liam byli więc sami w Alp. Konieczność natychmiastowego zajęcia się przez Lisę zwierzętami, zmusiła Liama do pozostania jeszcze trochę w Alp i zaoferowania jej pomocy. Lisa włączyła światła na podjeździe, żeby oświetlić łąkę i zbiegła na trawę. „Mieszczuch!”  – pomyślała, kiedy niezdarnie starał się jej pomóc w zaganianiu kóz do zagrody. Kiedy ostatnia koza znalazła się bezpiecznie w zagrodzie, Lisa zaproponował mu, żeby wszedł do środka na herbatę. Nie chciała być niewdzięczna.  Przekonana też była, że wyhamowała już na tyle rozedrgane emocje i odpędziła ponure myśli, że może pozwolić sobie na towarzystwo. Prawda jednak była taka, że wystarczyła jedna aluzja, jedno słowo, żeby cały żal wylał się z jej serca jedną wielką falą. Liam po chwili wahania przyjął zaproszenie. W jej twarzy było coś, co nie pozwalało mu odejść.  Lisa włączyła czajnik, żeby zagotować wodę, wyjęła herbatę z szafki. Liam tymczasem, zdjął stary wełniany sweter Lorenza i zmienił wspinaczkowe obuwie na swoje. Lisa kątem oka obserwowała jak najpierw starannie składa sweter i odkłada go na ławkę pod oknem, a potem idealnie równo układa buty po ławką, tak aby nawet o milimetr jeden but nie wystawał długościom ponad drugim. „To jest jednak choroba!”, przeleciało jej mimowolnie przez głowę.  Na stole w kuchni stał kosz z zeschniętymi z rana kromkami chleba. Kiedy Lisa kładła na stole filiżanki do herbaty, zauważyła jego głodny wzrok utkwiony w kosz z chlebem. Ruchem ręki pokazała mu, żeby się poczęstował. Obserwując jak zachłannie pochłania kromkę za kromką sama poczuła głód. Kiedy sięgnęła ręką po ostatnią kromkę ich dłonie na moment się spotkały.

– Ostatnia?  –  zapytał wyraźnie zmieszanym, przekonany, że zjadł wszystko sam. Chciał już cofnąć swoją dłoń, gdy Lisa zaprzeczyła głową.

– Mamy więcej upieczonego chleba.  – powiedziała i ułamała kawałek chleba.

– Kromka pokoju.  – uśmiechnął się i sięgnął po ostatni kawałek chleba w koszyku. – Na zgodę?

Lisa poczuła jak kęs jej w gardle rośnie. „Zgoda!”  – pomyślała, a tłumiona fala emocji ponownie wezbrała w jej sercu.

–  Tylko z kim?  – zapytała, głucho Lisa i gwałtownie obróciła się od stołu. Resztkami siły woli próbowała jeszcze nie dopuścić do tego, żeby się przy nim nie rozkleić.  Oparła ręce o blat kredensu i pochyliła się nad nim.  – Idź już!

Liam stał nieruchomo z drugiej strony stołu i przyglądał się jej poważnie.

– Nie słyszałeś, co powiedziałam? Chcę zostać sama!

Nie zamierzał narzucać się swoim towarzystwem, zdjął z krzesła przewieszoną swoją marynarkę i ruszył się do wyjścia. Był już u drzwi, jak odwrócił głowę i spojrzał raz jeszcze na Lisę. Ona stała nadal przy kredensie tyłem odwrócona na do niego, czekając tylko aby zniknął i mogła dać wreszcie upust swoim rozdygotanym uczuciom. Marie musiała nieźle podrasować się alkoholem na Viehscheid, żeby w przekornej pijackiej fantazji pocałować nielubianego Georga i uwolnić Dżina z butelki.  Liamowi – przeciwnie – potrzeba było trzeźwej głowy i oczu szeroko otwartych, żeby był zdolnym zobaczyć Lisę na nawo, bez niechęci i zrobić tym razem pierwszy krok, bez żadnego zaproszenia w jej kierunku. Zmienił nagle zdanie – zawrócił od drzwi i zdecydowanym krokiem podszedł do Lisy. Położył delikatnie swoje dłonie na jej ramionach, tak że nawet nie mogłaby odczuć ich ciężaru i powiedział cichym głosem – Są takie chwile, że nit nie powinien być sam.  – Powiódł oczyma w kierunku sufitu i dodał gorzko, bardziej nawet do siebie, jak do Lisy – Samotność – cóż to w ogóle jest za dar?  – Ona na te słowa odwróciła się gwałtownie do niego, oprała ręce i głowę o jego klatkę piersiową i rozpłakała się jak dziecko.  Odepchnięta przez wszystkich najbliższych, bezradna wobec pustki, która ją otaczała dookoła, łaknęła uczucia i zrozumienia, jak kania dżdżu. Lisa całą swoją osobą przypominała spaloną ziemię. W takiej chwili nawet gdy wróg okazał jej uczucie, to nie mogła mu się oprzeć.  Wystarczyło, że wróg otworzył ramiona, żeby w nie wpadła. Dość było, żeby postawił pierwszą stopę na tej spalonej ziemi, a mógł zagarnąć wszystko.  Pogładził dłonią jej włosy i pozwolił jej wyrzucić z siebie cały żal. Nie potrafiła, nie chciała pogodzić się z utratą uczuć ojca. Odkąd się urodziła była przecież dla niego najważniejszą istotą pod słońcem, pierwszą w sercu. Teraz tyle, co powietrzem. Pojechała do Monachium dla niego. To dla niego zacisnęła zęby, żeby się tam utrzymać, zdobyć dyplom prawnika i kiedyś odzyskać to, co ich, a co im bezprawnie zabrali Leitnerowie. Wreszcie, żeby ojciec i Marie byli z niej dumni. Ojciec uznał, że zawiodła go zupełnie, zniszczyła swoje życie bezpowrotnie. Marie od tygodni patrzyła na nią niemal ze wzgardą. Wszyscy ją oceniali, nikt nie nawet nie próbował zrozumieć. A ona już 20 lat temu zapłaciła cenę i to wysoką za swoje błędy. Więcej, nadal ją płaci, bo całe jej życie zawodowe i prywatne idzie od kalpy do klapy, od jednego startu do kolejnego. Bez końca, gdyż przeszłość nie chce odpuścić. Demony przeszłości wracają niezmiennie, zawsze wtedy, kiedy wydaje jej się, że już zostawiła je daleko za sobą. Zapytała go, czy stosunek jej ojca do niej kiedykolwiek się zmieni. On nie potrafił znaleźć dla niej jednoznacznej odpowiedzi. Liam po prostu nie wyobrażał sobie znaleźć się w butach Hubera! Jednakowoż był również świadkiem bólu, rozpaczy Lisy, z powodu tego, że ojciec ją odtrąca, to rozumiał, że milczenie z jego strony, jako jedyna odpowiedź, byłoby dla niej grobem. I ta wymuszona odpowiedź, czy raczej niezamierzona podpowiedź Liama: „Może, jak kiedyś urodzisz mu wnuka…”, przywołała nagle w jej głowie wspomnienie, kiedy to w imieniu Marie oznajmiła ojcu, że będzie dziadkiem oraz reakcję ojca na tę wiadomość w stosunku do niej. Twarz Lisy pojaśniała, serce żywiej zabiło. „Tak znowu będzie!”  – podszepnęło jej serce. Wdzięczna za tę iskierkę nadziei, podniosła głowę i spojrzała mu w twarz wdzięcznym wzrokiem. On pochylił nad jej twarzą swoją, ujął w dłonie jej twarz i zaczął całować jej oczy, mokre od łez policzki, zanim poszukał jej ust. Wrogość już opadła. Lody puściły – pomiędzy dwojga wychłodzonych emocjonalnie ludźmi wdarła się czułość.

Marie i Georgowi wystarczyła jedna iskra, żeby ogień wystrzelił wysoko w górę. Tu, żeby roztopić zamarznięte serca, trzeba było dmuchać w krzesiwo i pilnować, aby pierwszy płomień nie zgasł ledwo się zatlił.  Tym bardziej że oni jeszcze kilka godzin wcześniej pałali do siebie tylko nienawiścią, wrogością. Ale czymże jest nienawiść, jak nie brakiem miłości? Tak jak ciemność jest brakiem światła. Wystarczy, żeby czuła dłoń otarła łzy, a zniknie ból. Dość wpuścić mały strumień światła, żeby znikła ciemność. Nie trzeba więcej, jak otworzyć własne serca, żeby przełamać izolację i pokonać dzielący dystans wzajemnej niechęci i niezrozumienia.

Ledwo też wektor uczuć Liama do Lisy się zmienił, żeby za współczuciem przyszedł podziw wobec kobiety obdarzonej wyjątkową odwagą oraz determinacją. Dziś może złamaną, ale jutro gotową znowu stanąć do walki. Nie ma zaś takiego antyfeministy, który dostrzegłszy w kobiecie męstwo, żeby sobie przed nią „nie przykląkł z respektu”. Prawdziwa miłość nigdy nie rodzi się ze współczucia, jej źródłem może być tylko admiracja. Ziarno zostało posiane.

Po tym jak kilka godzin wcześniej przyszło mu wraz Lorenzem pokonać trzy szczyty Höfats – Westgipfel, Zweiter Gipfel i Mittelgipfe, żeby się dostać do braci Leitnerów na Höfatsscharte, gdy zabierało ich pogotowie górskie helikopterem do szpitala, wydawało się Liamowi, że swój limit zdobytych gór na dziś zakończył. Dał z siebie wszystko. Ale życie, jak zawsze, zaskoczyło i jego – czwarty szczyt Ostgipfel nadal czekał i wzywał do podjęcia wyzwania. A góra, jak to góra, wystarczy jeden niewłaściwy krok, a zrzuci każdego alpinistę na dół – w przepaść. Tylko od czego on miał swój charakter, którego oś wyznaczały niezmiennie cierpliwość, przekora i ambicja? Samokontrola już puściła, maska opadła, pozostał ten męski ambit, żeby te łzy rozpaczy zamienić na łzy szczęścia. Wszystkie negatywne uczucia, które nagromadziły się między nimi przez ostatnie tygodnie rozproszyły się i rozpłynęły w mroku nocy, żeby następnie zniknąć wraz z nią, gdy przyszedł świt. Zanim nad horyzontem zajaśniała planeta Wenus zwiastująca nadejście nowego dnia i ostatni Wschodni Szczyt też został zdobyty. Tabula rasa – Lisa i Liam wrócili na start.

%d blogerów lubi to: