Featured

Was war und könnte sein?/Co było i mogłoby być?

Eine scheinbar einfache Geschichte, die sich überall hätte abspielen können, über zwei einst befreundete Familien, die vor zwanzig Jahren durch einen unglücklichen Unfall, den tragischen Tod des jüngsten Sohnes eines der Patriarchen, getrennt wurden. Doch mit der Entdeckung der Karten wird Daheim immer mehr zu einem komplizierten Puzzle, bei dem niemand und nichts so ist, wie wir anfangs dachten. Es gibt viele Fragen, nicht nur nach der Richtung, in die die ganze Geschichte geht. Wie man alte Wunden heilen und alte Gräben füllen kann, vor allem wenn alles im Grunde darauf abzielt, neue Konflikte zwischen den Figuren zu schaffen und alte zu vertiefen, sondern auch nach der Vergangenheit der Figuren.

Z pozoru prosta historia, która niby to mogłaby się wszędzie zdarzyć o dwóch niegdyś zaprzyjaźnionych rodzinach, które podzielił przed 20 laty nieszczęśliwy wypadek – tragiczna śmierć najmłodszego syna jednego z patriarchów, w miarę odkrywania kart staje się coraz bardziej zawiłą i skomplikowaną łamigłówką, w której nikt i nic nie jest tak i takie, jak się nam na początku wydawało.  Mnożą się pytania nie tylko odnośnie do tego, w jakim kierunku zmierza cała historia, jak wygoić stare rany i pozasypywać stare rowy, kiedy wszystko w zasadzie zmierza raczej do powstawania nowych konfliktów między bohaterami i pogłębiania starych, ale także odnośnie do przeszłości bohaterów.

Rodzina Huber – Leitners

Die Situation zwischen den Familien gleicht nun der Stille auf dem Meer vor dem Sturm. Stagnation, nichts ist gut oder schlecht und es muss etwas geschehen, damit sich dies ändert. Es ist zu vermuten, dass bald neue Ereignisse folgen werden, die zunächst zu einer Verschlechterung der Beziehungen zwischen den Helden führen werden (dieser Sturm auf See), sodass der Weg zur Versöhnung nicht nur nicht verkürzt wird, sondern im Gegenteil, der Punkt erreicht wird, an dem eine Versöhnung der Familien nicht mehr möglich sein wird. Dann wird das Schicksal wieder fallen und dieser ordnungsgemäße Prozess des Auffüllens der Gräben zwischen allen Mitgliedern der beiden Familien wird bis zur vollständigen Versöhnung beginnen.

Sytuacja między rodzinami przypomina obecnie ciszę na morzu przed sztormem. Stagnacja, nic nie jest ani dobrze, ani źle i coś musi się wydarzyć, aby ten stan uległ zmianie. W domyśle: wkrótce nastąpią nowe zdarzenia, które najpierw doprowadzą do pogorszenia relacji bohaterów (tej burzy na morzu) tak, że droga do pogodzenia nie tylko nie będzie się skracać, ale przeciwnie dojdzie do punktu, że o jakimkolwiek pojednaniu się rodzin nie będzie już mogło być mowy, by następnie koło fortuny ponownie się wywróciło i zapoczątkowało ten właściwy proces zasypywania rowów pomiędzy wszystkimi członkami obu zwaśnionych rodzin, aż do pełnego pojednania.

Die Konstruktion der Handlung selbst ist nach dem Prinzip der Prädestination aufgebaut. Die Autorin ist wahrscheinlich nicht nur Psychologin, sondern auch Protestantin. Das Schicksal der Helden ist im Voraus geplant. Sie haben einen freien Willen, aber durch das Funktionieren des Ursache-Wirkungs-Prinzips werden sie ständig auf den richtigen Weg gedrängt. Was sich in der Tatsache manifestiert, dass für jede Handlung guten Willens, das Opfer, das sie erleiden werden, mit einem Lächeln des Schicksals belohnt wird, und umgekehrt, für jede Manifestation von schlechtem Willen, Bosheit, selbst wenn es nur eine böswillige Absicht oder ein Mangel an Freundlichkeit und Einfühlungsvermögen gegenüber anderen ist, wirkt sich ihr Schicksal sofort auf sie aus. Jedes Leiden, jede Not, jedes Hindernis im Leben, das die Figuren betrifft, soll sie reparieren, verfeinern, sie dazu bringen, ihre Richtung zu ändern, damit sie wieder Glück erfahren: ein Segen des Schicksals. Wenn das Schicksal sie zu lange begünstigt, gehen sie moralisch unter, und als Folge davon fallen neue Unglücke über sie herein. Wenn sie aus ihren Fehlern lernen und sich ihren Problemen stellen, stehen sie auf und erleben wieder ein Lächeln des Glücks. Und da der Mensch nie vollständig aus seinen Fehlern lernt und den Schmerz schnell vergisst, hört er nie auf, im Leben umherzuwandern. Und so geht es immer weiter mit den Helden dieser Geschichte: einmal oben, einmal unten, einmal vorwärts, einmal rückwärts, und ein unaufmerksamer Zuschauer wird immer noch von den ständigen, seltsamen Wendungen und Drehungen der Handlung überrascht. Das ist nichts anderes als ein fairer Finger Gottes, Karma.

Sama konstrukcja fabuły budowana jest według zasady predestynacji (autorka chyba nie tylko jest psychologiem, ale jeszcze protestantką) – losy bohaterów z góry są zaplanowane. Oni wprawdzie mają wolną wolę, jednak przez działanie zasady: przyczyna – skutek są nieustannie popychani na właściwą dla nich drogę. Co przejawia się tym, że za każdy akt dobrej woli, ofiarę, jaką poniosą, nagradzani są uśmiechem fortuny   i odwrotnie — za każdy przejaw złej woli, niegodziwość, nawet jedynie powzięty zły zamiar czy brak życzliwości i empatii wobec innych natychmiast dotyka ich los.  Każde zaś cierpienie, trudy przeszkody życiowe, które dotykają bohaterów, mają ich naprawić, uszlachetnić, skłonić do zmiany kierunku działania, dzięki czemu znowu doświadczą szczęścia – błogosławieństwa od losu. Gdy los im zbyt długo sprzyja, to podupadają moralnie i w konsekwencji spadają na nich nowe nieszczęścia. A że człowiek nigdy do końca nie uczy się na błędach i szybko zapomina o bólu, to nigdy nie przestaje błądzić. I tak toczy się koło fortuny bohaterów tej historii: raz w górę, raz w dół, raz do przodu, raz do tyłu, a nieuważny widz ciągle jest zaskoczony nieustannymi, dziwnymi zwrotami akcji. A to nic innego przecież jak sprawiedliwy palec boży, karma.

W domu w górach: taniec miłości
Lorenz w miejscu tragedii

Der Preis

Den größten Preis im Konflikt der Familien zahlten Lisa und Florian, die zum Zeitpunkt der Tragödie erst siebzehn Jahre alt waren. Nur einen Tag vor Peters Tod waren die verliebten Teenager die größte Hoffnung ihres Vaters. Kaum hatten Georg und Marie die Welt begrüßt, da begannen Sebastian und Lorenz von dem Tag zu träumen, an dem ihre Kinder erwachsen werden und ihnen zu einem Familienknoten verbinden würden. Gegenseitige Antipathie von klein auf zwischen Georg und Marie vertrieb schnell diesen frommen Wunsch bei Freunden. Nicht überraschend, wenn ihre jüngeren Kinder: Florian und Lisa fingen an, sich miteinander zu vergnügen, die Freunde beobachteten die aufblühenden Gefühle zwischen den Teenagern mit wachsender Hoffnung. Endlich sollte der größte Traum ihrer Freunde von einer Familienzusammenführung in Erfüllung gehen – das junge Paar plante, nach dem Abitur zu heiraten. Es ist leicht zu erraten, dass sich die gemeinsamen Gespräche von Sebastian und Lorenz schon damals hauptsächlich um das Thema der großen Hochzeit drehten, die sie im nächsten Herbst gemeinsam ausrichten würden. Schon am Tag nach Peters Tod, als Sebastian über seine Anwälte die Rechnung an die Hubers schickte, sollten sich Florian und Lisa nur hassen. Zwischen den jungen Leuten war die Hölle los. Lisa sah den Konflikt in Schwarz und Weiß. Ihr Vater ist unschuldig, Peters Tod war ein unglücklicher Unfall. Das Kind sprang plötzlich aus der Dunkelheit auf die Straße unter die Räder des rasenden Autos ihres Vaters. Die Tragödie hätte nicht verhindert werden können. Das Gericht sah das ähnlich – der Vater musste nicht ins Gefängnis. Sebastian hatte kein Recht, ihnen das Land wegzunehmen, als die Schulden fast abbezahlt waren – im Moment der Inbesitznahme des Pfandes waren von den 130.000 Mark des Darlehens, das er vor 13 Jahren an Leitner Huber gegeben hatte, 120.000 Mark zurückgegeben worden. Das Grundstück wurde auf 150.000 Mark geschätzt. In Lisas Augen war es ein Raubüberfall im Namen des Gesetzes. Eine einfache Rache, die ihre Familie in den Ruin treiben soll. Abhängig von der Meinung anderer, lehnte sich Florian an die Meinung seiner Geliebten an. Obwohl, er es natürlich vor seinem Vater und seinem Bruder nicht laut zugeben würde. Er litt jedoch zusammen mit seinem Vater, den er sehr liebte. Er wollte das Mädchen nicht verlieren und er wollte seinen Vater nicht im Stich lassen. Wie immer ließ er sich treiben. Er suchte die Hoffnung in der Zeit (der Konflikt würde irgendwann verblassen) und in seiner Mutter. Frau Leitner war zwar unmittelbar nach dem Tod ihres Sohnes in Schmerz und Wut in der Lage, Huber mit eigenen Händen zu töten, aber als sich die Emotionen gelegt hatten, begann sie, nach einer Möglichkeit zu suchen, wie beide Familien miteinander auskommen könnten. Zumal sie die Verzweiflung ihres jüngeren Sohnes sah und entsetzt war von der Vorstellung, wohin dieser Hass führen könnte. Mit der Zeit verbesserte sich die Situation jedoch nicht, sondern der Konflikt beider Familien verschlimmerte sich. Der Konflikt zwischen Peters Eltern bestand schon vor dem Tod ihres Sohnes, und der Verlust ihres Kindes hat ihn nur noch verschärft. So wie sie nicht in der Lage waren, ihre Liebe zu ihrem gemeinsamen Kind zu teilen, konnten sie auch nicht ihre Trauer nach dem Tod ihres Sohnes nicht teilen. Die über 25-jährige Ehe der Leitners wurde zu Peters Lebzeiten fast gelandet. Nach seinem Tod muss es explodiert. Wie könnte es anders sein, wenn die zerstrittenen Eltern den tragischen Tod ihres Sohnes nicht mit ihrem Konflikt in Verbindung bringen können? Unfähig, die dicke Schale des Hasses ihres Mannes zu durchbrechen, packte Frau Leitner schließlich ihre Koffer und verließ die Familie. Der Verlust von Land für die Viehweide zwang Lorenz bald, fast die gesamte Herde zu verkaufen. Die Armut begann durch die Fenster von Hubers Alp zu lugen. Marie war jedoch weit davon entfernt, die Dinge so zu sehen, wie ihre Schwester – ein Kind starb, und das kann man nicht mit dem Verlust von Eigentum vergleichen. Maries Liebe zu ihrem Vater, ihr großes Einfühlungsvermögen und ihre Sensibilität reichten aus, um ihrem Vater beizustehen und mit ihm die Armut, Demütigung und Schande zu ertragen. Zunächst von beiden Elternteilen verwöhnt und nach dem Tod der Mutter von ihrer älteren Schwester in einen zärtlichen und sicheren Kokon gehüllt, war Lisa dazu nicht in der Lage. Trotz ihrer vielen Charakterstärken ist Lisa weder stark noch zäh. Lisas Haut ist so dünn wie Seidenpapier. Eine schwierige Situation geduldig zu ertragen, liegt nicht in ihrer Natur. Passiv zuzusehen, was sie nicht akzeptiert, ist Lisa ebenso fremd wie die Fähigkeit, sich für andere aufzuopfern. Lisa ist eine Tat, eine Aktion, ein Kampf, und da es ihr weder an Mut noch an Entschlossenheit mangelt, wenn sie auf ein Hindernis stößt, geht sie schnell in Aktion. Wenn sie kämpft, kämpft sie immer mit offenem Visier, nachdem sie dem Feind den Krieg erklärt hat – Täuschung, Überraschungsmanöver und das Graben von Löchern unter dem Feind sind ihr unbekannt. Wenn sie auf ein Hindernis stößt, das sie nicht vernünftig überwinden kann, wird sie zu einem chirurgischen Schnitt greifen, nur um nicht in einer inakzeptablen Situation stecken zu bleiben. Leider macht ihre impulsive Natur, dass ihre Handlungen selten gut durchdacht sind. Es gibt einen Impuls und die emotionale Lisa rennt zu der ersten Lösung, die ihr Herz ihr sagt. Die Folgen sind natürlich beklagenswert – Lisa gerät von einer Lebenskatastrophe in die nächste. Und weil sie stur ist, fällt es ihr schwer, vom falschen Weg abzuweichen, und erst wenn sie stark erschüttert wird, kehrt sie um. Betrachtet man Lisas Charakter objektiv, so kann man sich des Eindrucks nicht erwehren, dass sie, um aus dieser Kette von Katastrophen in ihrem Leben endlich heil herauszukommen, dicht umringt sein muss von einem Kordon von Menschen, die ihr wirklich wohlgesonnen sind, die erst denken und dann handeln. Die Entwicklungen im Drama geben uns die Hoffnung, dass dies schließlich geschehen wird. Und alle zusammen, schließlich werden sie unter Kontrolle die kopflose, aber mit halsbrecherischer Geschwindigkeit „rasende Ziege der Hubers Alpen“ bringen. Übrigens, geduldiges Aushalten von Widrigkeiten, Aufopferungsfähigkeit, das sind Maries Eigenschaften. Die älteste von Hubers Töchtern ist ängstlich und geistig schwach, sodass sie für sich selbst kämpfen, nicht kann, sondern nur passiven Widerstand und Flucht anwendet. Karin ist stark und genauso sehr entschlossen und emotional wie Lisa. Aber da sie auch schüchtern ist, wählt sie meist verdeckte und hinter den Kulissen stattfindende Aktionen und schreckt nicht vor Intrigen zurück. Um auf Lisa zurückzukommen, ist es in Anbetracht ihres Charakters kein Wunder, dass sie die Spannungen zwischen den Familien lange Zeit nicht ertragen konnte und als der unentschlossene Florian sich nicht klar entscheiden konnte, auf welcher Seite er steht, machte sie einen chirurgischen Schnitt – sie trennte sich von ihrem Freund. Auch sie entschied sich, das Land zu verlassen und der Jurastudium an der Münchner Universität aufzunehmen. Doch die Gefühle für Florian erwiesen sich als so stark, dass der Abschied von ihm das Mädchen zu überwältigen begann. Lisa beschloss, zu ihrem Freund zurückzukehren. Bevor sie nach München abreiste, schrieb sie Florian einen Brief, in dem sie vorschlug, gemeinsam wegzulaufen und getrennt von ihren zerstrittenen Familien zu leben. Da sie seit ihrem Schulabschluss keinen Kontakt mehr zu Florian hatte, gab sie den Brief ihrer Freundin, ohne zu wissen, dass diese schon lange heimlich in ihren Freund verknallt war. Getreu dem Grundsatz, dass im Krieg und in der Liebe keine Regeln gelten – behielt Karin den Brief. Infolgedessen kam Romeo nicht zu dem Ort, an dem Julia auf ihn wartete. Lisa fuhr nach München und war überzeugt, dass Florian seine Wahl getroffen hatte. Er wiederum sah den Weggang des Mädchens als Beweis dafür, dass sie sich nicht mehr für ihn interessierte. Karin hat Florian schnell getröstet. Der Sommer verging, Viehscheid und im Herbst war das Kind auf dem Weg. Georg und Sebastian beschlossen unisono, dass die Jugendlichen heiraten sollten. Die beiden hasserfüllten Leitners waren eigentlich mit der Situation einverstanden – aus ihrer Sicht bedeutete Florians Heirat mit Karin die endgültige Trennung von den Hubers. Aber es war vor allem Georg, der handelte – Sebastian lag noch auf den Brettern. Im Wissen um Unentschlossen seines jüngeren Bruders nahm Georg Florian schnell unter seinen Stiefel und der Hochzeitstermin stand fest. Der erste Todestag von Peter war vergangen und Florian und Karin in den Stand der Ehe eintreten. Zu Hause herrschte jedoch noch Trauer – es konnte keine Hochzeit stattfinden. Zur gleichen Zeit überlegte Lisa, die in München war und keine finanzielle Unterstützung von ihrer Familie hatte und somit monatelang kein Geld zum Leben hatte, zunehmend, nach Hause zurückzukehren. Die Nachricht von Florians und Karins Hochzeit schnitt ihr den Weg zurück nach Hause ab. Alle Hoffnung, ihren Ex-Freund zurückzugewinnen, war erloschen. Seitdem ist Lisa fest entschlossen, in München zu bleiben und sich, um jeden Preis zu halten. Es war genug, dass die Emotionen in dem Mädchen hoch genug gespielt, und sie beschließt, einen drastischen Schritt zu nehmen. Lisa macht einen weiteren chirurgischen Schnitt und … wird eine Prostituierte. Auch Marie hat einen hohen Preis für Papas Dummheit und Sebastians Rache gezahlt. Die 25-jährige Marie muss ihr Studium vergessen. Obwohl es ihr nicht an Verstand, Schönheit oder gutem Charakter mangelte, nahmen ihr die Schande ihrer Familie und die Armut die Möglichkeit, sich ein Leben aufzubauen. Seit Jahren möchte kein Einheimischer einen Job in der Huber-Alp annehmen, geschweige denn einer solchen Familie beitreten! Zwanzig Jahre nach der Tragödie ist Marie eine einsame Frau, die einen Ersatz für Glück darin findet, ihren ebenso einsamen Vater zu unterstützen und die Probleme ihrer Gäste zu lösen. Mit stoisch-philosophischer Gelassenheit erträgt sie ihr Schicksal – es ist gut so, wie es ist, solange es nicht schlimmer wird – in der tiefen Überzeugung, dass es sich nicht zum Besseren wenden wird. Hubers gedankenlose, unverantwortliche Entscheidung, sich betrunken hinter das Steuer zu setzen, obwohl ein Freund ihm eine Unterkunft angeboten hatte, führte zum Tod des Kindes. Aber Sebastians kalt kalkulierte Rache forderte auch ihren Tribut – verlorene Träume, verlorene Hoffnungen und eine Menge Schmerz, Tränen und Leid für diejenigen, die ihm nichts schuldeten. Es ist also an der Zeit, dass die beiden Leitners anfangen, den Schaden, den sie der Familie Huber zugefügt haben, wieder gutzumachen. Georg Leitner, der seit jeher von der ganzen Familie Hubers, vor allem aber von Marie, mit den sanftesten Worten umschrieben wurde: „He is a bad news“, hatte eine besondere Rolle bei dieser Abrechnung. Derjenige, der von Marie als der Letzte der Letzten angesehen wurde, entpuppt sich für sie als letzte Chance. Paradox. Man möchte sagen, dass am Ende hat das Schicksal Marie hässlich verspottet. Aber in Wahrheit, wer, wenn nicht Georg, schuldet ihre Entschädigung?

Cena

 Największą cenę w konflikcie rodzin zapłacili Lisa i Florian, w chwili tragedii zaledwie siedemnastolatkowie. Jeszcze na dzień przed śmiercią Petera zakochani nastolatkowie byli największą nadzieją swoich ojców. Ledwie świat powitali Georg i Marie, jak Sebastian i Lorenz zaczęli marzyć o dniu, kiedy ich dzieci dorosną i połączą ich rodzinnym węzłem. Wzajemna antypatia od najmłodszych lat Georga i Marie, szybko rozwiała u przyjaciół to pobożne życzenie. Nie dziwi więc, że kiedy ich młodsze dzieci: Florian i Lisa zaczęli mieć się ku sobie, to przyjaciele przyglądali się rozkwitającemu się uczuciu pomiędzy nastolatkami z rosnącą nadzieją. Wreszcie największe marzenie przyjaciół o połączeniu się rodzin miało się ziścić – młodzi planowali ślub po maturze. Nie trudno się domyślić, że już wtedy wspólne rozmowy Sebastiana i Lorenza toczyły się głównie wokół tematu wielkiego wesela, które oni wspólnie wyprawią młodym, na przyszłej jesieni. Dzień po śmierci Petera, kiedy Sebastian poprzez swoich prawników przysłał rachunek Huberom, Florian i Lisa mieli się już tylko nienawidzić. Między młodymi zaczęło się piekło. Lisa widziała konflikt czarno – biało. Jej ojciec jest niewinny, śmierć Petera to był nieszczęśliwy wypadek. Dzieciak nagle wyskoczył z ciemności na drogę pod koła rozpędzonego samochodu jej ojca. Tragedii nie można było zapobiec. Sąd był podobnego zdania – jej ojciec nie poszedł siedzieć. Sebastian nie miał prawa odbierać im ziemi, kiedy dług był prawie że spłacony — w chwili przejęcia zabezpieczenia — ze 130 tys. marek pożyczki, którą udzielił przed 13 laty Leitner Huberowi, 120 tys. było oddane.  Ziemia była wyceniana na 150 tys. marek. W oczach Lisy to była grabież w majestacie prawa. Zwykła zemsta, mająca doprowadzić do ruiny jej rodzinę. Niekonfliktowy i zależny w swojej opinii od innych Florian, skłaniał się do zdania ukochanej. Choć oczywiście przed ojcem i bratem na głos by się do tego nie przyznał. Cierpiał jednak wraz z ojcem, którego bardzo kochał. Nie chciał stracić dziewczyny i jednocześnie nie chciał odstąpić ojca. Jak zawsze dryfował, nadziei upatrując w czasie (konflikt w końcu przygaśnie) i swojej matce. Sofia, co prawda zaraz po śmierci syna, w bólu i gniewie była zdolna własnymi rękami zabić Hubera, to jak emocje opadły, tak zaczęła szukać możliwości porozumienia się obu rodzin. Szczególnie że widziała desperację młodszego syna i była przerażona wizją, do czego ta nienawiść może doprowadzić. Sytuacja jednak w miarę upływu czasu się nie tylko nie polepszała, ale nieszczęście obu rodzin się pogłębiało. Między rodzicami Petera konflikt istniał już przed śmiercią syna, a strata dziecka tylko go pogłębiła. Tak jak nie potrafili się razem dzielić miłością do dziecka, tak i niezdolni byli dzielić się żałobą po nim. Ponad 25-letnie małżeństwo Leitnerów, które podminowane było już za życia Petera, po jego śmierci, musiało wylecieć w powietrze. Jak mogłoby być inaczej, skoro poróżnieni rodzice, nie potrafili powiązać tragicznej śmierci ich syna ze swoim konfliktem?  Niezdolna przebić się przez grubą skorupę nienawiści męża Sofia, spakowała w końcu walizki i opuściła rodzinę. Utrata ziemi pod wypas bydła szybko zmusiła Lorenza do wysprzedania niemal całego stada. Bieda zaczęła zaglądać do okien w Hubers Alp. Marie daleka jednak była od widzenia sprawy tak jak jej siostra – zginęło dziecko i tego nie można zestawić nijak z utratą majątku. Miłość do ojca, ogromna empatia i wrażliwość Marie, wystarczyły, żeby zdecydowana była stać przy ojcu, znosić z nim biedę, upokorzenie i hańbę. Do tego niezdolna była Lisa, która mimo wielu mocnych stron charakteru, nie jest jednak ani silna, ani twarda. Przeciwnie, wychuchana najpierw przez oboje rodziców, a po śmierci matki otoczona czułym i bezpiecznym kokonem przez starszą siostrę, Lisa ma skórę cienką jak bibułka. Cierpliwe znoszenie trudnej sytuacji nie leży w jej naturze.  Bierne przyglądanie się temu, czego nie akceptuje jest Lisie równie obce, co zdolność poświęcenia siebie dla innych. Lisa to czyn, akcja, walka, a że nie bark jej ani odwagi, ani zdecydowania, to natykając się na przeszkodę szybko przechodzi do działania. Kiedy walczy, to zawsze z otwartą przyłbicą, po uprzednim wypowiedzeniu wojny przeciwnikowi – podstęp, działanie z zaskoczenia i kopanie dołów pod wrogiem są jej nieznane. Kiedy napotyka na przeszkodę, której w uczciwy sposób sforsować nie może, to sięga po chirurgiczne cięcie, byle tylko dalej nie tkwić w sytuacji nie do akceptacji. Niestety, jej narwana natura sprawia, że rzadko jej działanie jest przemyślane. Jest impuls i emocjonalna Lisa biegnie za pierwszym rozwiązaniem, które jej serce podpowie. Skutki takiego postępowania są oczywiście dla niej opłakane – Lisa idzie od jednej katastrofy życiowej do kolejnej. A że jest uparta, to trudno jest jej wycofać się ze źle obranej drogi, dopiero mocno potrząśnięta zawraca. Patrząc obiektywnie na charakter Lisy, trudno nie uciec wrażeniu, że aby wyszła ona wreszcie z tego ciągu klęsk w swoim życiu na prostą, to musi zostać szczelnie otoczona kordonem ludźmi prawdziwie jej życzliwych, co najpierw myślą, a potem robią i oni wszyscy razem do kupy wreszcie zapanują nad tą, pędzącą bez głowy, za to na złamanie karku, kozą z Hubers Alp. Rozwój sytuacji w dramacie pozwala mieć nadzieję, że tak się w końcu stanie. BTW, cierpliwe znoszenie przeciwności losu, zdolność do poświęceń, to właśnie cechy Marie. Najstarsza z córek Hubera jest lękliwa i słaba psychicznie, dlatego walczyć o swoje nie potrafi, a jedynie stosuje bierny opór i ucieczkę. Silna i zdecydowana jest Karin, a że jednocześnie też strachliwa i nieśmiała, to wybiera zwykle działania niejawne i zakulisowe, nie stroniąc przy tym od intrygi. Karni jest również emocjonalna, choć nie tak bardzo, jak Lisa, za to równie zdecydowana. Ona w ogóle jest wypośrodkowana charakterologicznie, pozbawiona skrajności, podobnie jak Florian. Przez co zresztą tak dobrze się oboje rozumieją. Wracając do Lisy, to biorąc pod uwagę cały jej charakter, nie dziwi już, że ona, tego napięcia pomiędzy rodzinami, długo nie wytrzymała i kiedy niezdecydowany Florian, nie potrafił jasno się opowiedzieć, po której jest stronie, to zrobiła chirurgiczne cięcie — zerwała z chłopakiem. Postanowiła też wyjechać i rozpocząć studia prawa na Monachijskim Uniwersytecie.  Jednak uczucie do Floriana okazało się na tyle silne, że rozstanie z nim zaczęło dziewczynę przerastać. Lisa postanowiła wrócić do chłopaka. Przed samym wyjazdem do Monachium napisała do Floriana list, w którym zaproponowała mu wspólną ucieczkę i życie z dala od ich skonfliktowanych rodzin. Nie mając zaś od zakończenia szkoły kontaktu z Florianem, list dała przyjaciółce, nieświadoma, że ta od dawna skrycie podkochuje się w jej chłopaku. Trzymając się zasady, że na wojnie i w miłości żadne reguły nie obowiązują — Karin list zatrzymała. W efekcie czego Romeo nie przyszedł na miejsce, gdzie czekała na niego Julia. Lisa wyjechała do Monachium w przekonaniu, że Florian dokonał wyboru. On z kolei uznał wyjazd dziewczyny za dowód, że przestała o niego dbać. Karin szybko pocieszyła Floriana. Minęło lato, Viehscheid i na jesieni dziecko było już w drodze. Sebastian i Georg uznali zgodnie, że młodzi powinni się pobrać. Zacietrzewionym w nienawiści obu Leitnerom sytuacja w zasadzie była na rękę — w ich mniemaniu ślub Floriana z Karin oznaczał ostateczny rozbrat z Huberami. Działał jednak głównie Georg – Sebastian ciągle leżał na deskach. Świadomy rozchwiania swojego młodszego brata, Georg szybko wziął go pod but i termin ślubu został wyznaczony. Minęła pierwsza rocznica śmierci Petera i Florian z Karin stanęli na ślubnym kobiercu. Żałoba jednak w domu nadal obowiązywała — o żadnym weselu nie mogło być mowy.

Tymczasem przebywająca w Monachium Lisa, pozbawiona zupełnie wsparcia finansowego od rodziny i borykająca się w związku z tym od miesięcy z brakiem pieniędzy na życie, coraz bardziej rozważała powrót do domu. Wiadomość o ślubie Floriana i Karin odcięła jej drogę powrotu — nadzieja na odzyskanie byłego chłopaka zgasła. Od tej pory Lisa była zdeterminowana do pozostania i utrzymania się w Monachium za wszelką cenę. Wystarczyło, że emocje odpowiednio wysoko zagrały u dziewczyny, a decyduje się ona na drastyczny krok. Lisa dokonuje kolejnego chirurgicznego cięcia i … zostaje prostytutką. Również Marie zapłaciła wysoką cenę za głupotę taty i zemstę Sebastiana. 25-letnia Marie o dokończeniu przerwanych studiów musiała zapomnieć. Mimo że nie brakowało jej ani rozumu, ani urody, ani dobrego charakteru, to hańba jej rodziny i bieda pozbawiły ją możliwości ułożenia sobie życia. Od lat żaden miejscowy nie chce przyjść, pracować do Hubers Alp, co dopiero mówić o wejściu do takiej rodziny! 20 lat od tragedii Marie jest samotną kobietą, która namiastek szczęścia upatruje we wspieraniu, równie co ona, samotnego ojca oraz rozwiązywaniu problemów swoich gości. Ze stoicko – filozoficznym spokojem znosi swój los — dobrze jest jak jest, byle tylko nie było gorzej — głęboko przekonana, że nic go już na lepsze nie odmieni. Bezmyślna, nieodpowiedzialna decyzja Hubera, żeby po pijanemu wsiąść za kółka, pomimo że przyjaciel proponował mu nocleg, doprowadziła do śmierci dziecko. Jednakże i ta na zimno skalkulowana zemsta Sebastiana przyniosła swoje złe żniwo — stracone marzenia, utracone nadzieje, ogrom bólu, łez i cierpienia tych, co mu nic nie zawinili.  Przyszedł więc czas, żeby obaj Leitnerowie zaczęli wyrównywać szkody, które wyrządzili rodzinie Huberów. Georgowi Leitnerowi, który od niepamiętnych już czasów przez całą rodzinę Hubers, a w szczególności Marie, był najłagodniej określany: he is a bad news, przypadła osobliwa rola w tym wyrównywaniu rachunków. Ten, który był uważany przez Marie za ostatniego z ostatnich, okazuje się ostatnią szansą dla niej. Paradoks. Chciałoby się powiedzieć, że na koniec los jeszcze brzydko zadrwił z Marie. Tyle że po prawdzie, to kto, jak nie Georg jest właśnie jej winien wyrównania krzywdy? 

Eine nicht genutzte Chance

Das Schicksal belohnte dieses unbestreitbare Opfer des jungen Florian und Lisa, indem es sie zur Anwältin und ihn zum Geschäftsführer des väterlichen Gasthauses machte. Leider nutzen sowohl Lisa als auch Florian die Chance, die ihnen das Schicksal gab, nicht voll aus.

Nach 20 Jahren kehrt Lisa in ihr Heimatdorf zurück, nachdem sie es als Anwältin in München zu nichts gebracht hat, mit eingezogenem Schwanz und leeren Taschen. Sie kann sich nicht einmal eine neue Matratze für ihr Bett leisten, geschweige denn ein Bett oder eine eigene Wohnung! Der Prozess um die Rückgewinnung der Familienwiesen scheint für Lisa der letzte Rettungsanker zu sein – eine Bestätigung, dass ihre Flucht aus dem Allgäu und das Zurücklassen ihrer Familie in einer schwierigen Situation vor 20 Jahren doch Sinn ergeben hat und ihr Jurastudium nicht umsonst war. Lisa ist seit einem guten Dutzend Jahren Anwältin (das Studium und die Anwaltsreferendariat dauern zwischen sechs und acht Jahren), aber erst nun verklagt sie die Leitners. Vorher hatte sie es nicht eilig, das Los ihrer Familie zu verbessern. Sie klagt Leitners gegen den Willen ihrer engsten Verwandten und ohne Rücksicht auf deren Gefühle. Lorenz hat wochenlang nicht geschlafen, entsetzt über die Aussicht, Sebastian vor Gericht gegenüberzustehen, beschämt über die Tatsache, dass er es wagt, nach etwas zu greifen, das ihm sogar rechtmäßig gehört, aber immer zu dem Mann, dem er das Kind getötet hat.  Er stimmt dem Prozess zu, weil Lisa auch sein Opfer ist (sie hat ihre erste große Liebe verloren, das Familienhaus verlassen), sie ist seine geliebte Tochter, für die er alles tun würde. Dessen bewusst, versucht Marie bis zum letzten Moment, Lisa aufzuhalten – noch am Vorabend des Prozesses bittet sie ihre Schwester, die Klage zurückzuziehen.  Aber Lisa ist so stur wie eine Ziege, sie hört nicht auf ihre Schwester, sie geht, wie ein Pferd, mit geschlossenen Augen. Vor Gericht beruft sich Lisa auf ein Bundesgerichtsurteil in einem ähnlichen Fall, bei dem es nur um ein Sicherungsrecht an Mobilen ging. Bei ihrer Verteidigung vor Gericht verweist sie sich zunächst auf allgemeine Grundsätze: den Begriff der Gerechtigkeit, das, was noch im römischen Recht der Grundsatz war: „ius est ars boni et aequi“ („Recht eine Kunst ist, das anzuwenden, was gut und richtig ist“), Sebastian hat zu Unrecht mehr als doppelt so viel erhalten, wie ihm zusteht, und sollte daher den Überschuss zurückgeben. Aber das Prinzip der Prädestination ist ständig am Werk. Dieses versteckte, nicht ganz reine (falsche) Motiv von Lisa, die Leitners zu verklagen, führt dazu, dass sie, obwohl die Gerechtigkeit auf ihrer Seite ist, den Prozess verliert.

Der Vertrag wurde 1984 geschlossen, und das Gericht legt ihn im Sinne der Rechtsprechung der 1980er-Jahre aus. Die von Lisa angeführten Prinzipien verlieren gegenüber den Grundsätzen der uneingeschränkten Freiheit und der Vertragsfreiheit und dem Grundsatz pacta sunt servanda – wie die Parteien vereinbart haben, so ist ihr Recht und sie müssen sich daranhalten. Lorenz zahlte den gesamten Darlehen nicht zum vereinbarten Termin zurück und Sebastian löschte die Sicherheiten, indem er Lorenz’ Grundstücke beschlagnahmte. Das war sein Recht. Das von Lisa zitierte Urteil betraf Mobilien, hier geht es um Immobilien – laut Gericht sind die Fälle rechtlich irrelevant.  Die Familie Huber verlor den Prozess und Lisa, anstatt die finanzielle Situation ihrer Familie zu verbessern – das verlorene Land wiederzuerlangen, die Familie aus der Armut und den Schulden herauszuholen, verschlimmerte die Situation noch, indem sie das Recht auf freien Zugang zum Grundstück verlor. Von nun an müssen die Hubers den Leitners eine Gebühr für das Überqueren ihres Grundstücks zahlen. Die Hubers stehen vor der Entscheidung, der Hubers Alp zu verkaufen. Dennoch beeindruckt Lisas Auftritt vor Gericht Sebastian. Leitner macht den ersten Schritt auf Lorenz zu – er besucht ihn auf seinem Grundstück und erklärt, dass sie den gemeinsamen Weg zu den gleichen Bedingungen wie bisher nutzen können. Bald bittet er Lorenz, seine Tochter zu fragen, ob sie die Vertretung seines Sohnes Georg in einem Streit mit seiner Ex-Frau um das Sorgerecht für die gemeinsame Tochter übernehmen würde. Skrupellos und prinzipienlos war Dr. Kendrich ein guter Anwalt, wenn es darum ging, Rechnungen mit dem Feind zu begleichen. Doch bei einem Streit innerhalb der Familie, bei dem es um das Wohl des Kindes geht, erkennt Sebastian in Lisa die richtige Anwältin, um seinen Sohn vor Gericht zu vertreten.  Dies deutet natürlich darauf hin, dass Sebastian bereits vor Gericht Lisas Argumentation anerkannt hatte, obwohl er noch immer nicht vorhatte, seine Rache aufzugeben.  Nachdem sie den Prozess verloren hat, hat Lisa keine Mandanten in ihrem neu eröffneten Büro. Lisa löst ihr Büro im Tal auf und will zurück nach München. Dann geht ihr ihre Schwester zur Hand. Marie, die ihrer Schwester seit dem Urteil bittere Vorwürfe macht, hat einen schnellen Sinneswandel. Sie bittet sie diplomatisch um Hilfe in Alp, räumt dann für sie den Schuppen aus und hilft ihr, ein Büro in Alp einzurichten. Sie bittet ihre Schwester, im Allgäu zu bleiben.

Das Gasthaus unter der Herrschaft von Florian ist immer noch in Betrieb, aber es ist schwer zuzugeben, dass er in den 20 Jahren seiner Leitung das Familiengeführter Gasthof irgendwie weiterentwickelt hat. Fehlende Visionen und das Prinzip „Alles bleibt, wie es ist“ müssen früher oder später mit der Schließung des Unternehmens enden. Florian fehlte eindeutig entweder das Wissen, die Fähigkeiten oder der Wind in den Segeln, um das Gasthaus zu führen. Der ideale Manager arbeitet mit einem Finger (Zeigen). Es ist leicht zu erkennen, dass der Chef, der mit einem Tablett zu den Gästen fliegt oder sie durch die Berge führt, weit von diesem Ideal entfernt ist. Lisas Überzeugung, dass die Leitners mit Geld unter der Matratze schlafen, hat wahrscheinlich keine Deckung.  Ein solches Management mag vor 20 Jahren profitabel gewesen sein, aber heutzutage nicht mehr.  Die finanzielle Situation der Leitners zeigt sich auch in Florians Reaktion auf Milas Bereitschaft, in der Stadt zu studieren – sie soll eine Hotelfachschule im Allgäu absolvieren und in einem Familienunternehmen arbeiten.  Florian macht seinem Bruder Vorwürfe wegen eines kaputten Toasters.  Wie erbärmlich! Nehmen wir zum Schluss Florians Kombinationen mit Karin hinter Sebastians Rücken, wie man die Hubers-Wiesen in Baugrundstücke zu verwandeln. Leitners schlafen vielleicht noch nicht mit Schulden unter der Matratze, aber ich denke, sie sind nah dran.

Eine Frage, die offensichtlich sofort in den Sinn kommt, ist, was sie im Leben von Marie und Georg so sehr verdient haben, dass das Schicksal ihnen schwere körperliche Arbeit bescherte und sie zwang, den Hals zu beugen?  Da sie mit 20 Jahren Demut bestraft wurden, müssen sie beide „ziemlich“ hochmütig in ihre Jugend gewesen sein!

Niewykorzystane beneficjum

Tę niewątpliwą ofiarę młodych Floriana i Lisy fortuna nagrodziła tym, że ona została prawnikiem, a on menedżerem zajazdu ojca. Niestety, zarówno Lisa, jak i Florian trochę nie najlepiej wykorzystali to błogosławieństwo losu.

Lisa wraca po 20 latach do rodzimej wioski, niczego nie osiągnąwszy jako prawnik w Monachium, z podkulonym ogonem i pustymi kieszeniami. Nie stać jej nawet na nowy materac do łóżka, a co tu mówić o samym łóżku, nie wspominając już o własnym mieszkaniu! Proces o odzyskanie rodzinnych łąk zdaje się tym ostatnim kołem ratunkowym dla Lisy – potwierdzeniem, że jej ucieczka z Allgäu i zostawienie rodziny w trudnej sytuacji przed 20 laty miało jednak swój sens, a studia prawnicze nie poszły na marne. Lisa adwokatem jest już od co najmniej dziesięciu lat, ale dopiero teraz wytacza proces Leitnerom. Wcześniej jej się nie spieszyło polepszyć los rodzinie. Wytacza go wbrew woli najbliższych i nie licząc się z ich uczuciami. Lorenz od tygodni nie śpi, przerażony perspektywą stanięcia twarzą twarz w sądzie z Sebastianem, zażenowany już samym faktem, że śmie wyciągnąć rękę po coś, nawet słusznie się mu należące, jednak zawsze do człowieka, któremu odebrał dziecko.  Zgadza się na proces, bo Lisa też jest jego ofiarą (straciła swoją pierwszą wielką miłość, porzuciła dom rodzinny), jest jego ukochaną córką, dla której zrobiłby wszystko. Świadoma tego, Marie do ostatniej chwili próbuje powstrzymać Lisę – jeszcze w przeddzień rozprawy błaga siostrę o wycofanie powództwa.  Ale Lisa jest uparta jak koza, nie słucha siostry, idzie, jak koń z klapkami na oczach, po swoje. Przed sądem Lisa powołuje się na wyrok sądu federalnego w analogicznej sprawie, tylko dotyczącej zabezpieczenia na ruchomości. Broniąc swoich racji, Lisa odwołuje się przed sądem przede wszystkim do zasad ogólnych: pojęcia sprawiedliwości, tego, co jeszcze wprawie rzymskim określano zasadą: ius est ars boni et aequi.1 Sebastian odebrał niesłusznie ponad dwa razy więcej, niż mu się należało, powinien w związku z tym zwrócić nadwyżkę. Ale zasada predestynacji działa nieustannie. Ta ukryta, nie do końca czysta (fałszywa) pobudka Lisy w wytoczeniu procesu Leitnerom skutkuje tym, że choć racja jest po jej stronie, to przegrywa proces.

Lisa przed sądem, w tle jej ojciec

Umowa była zawarta w 1984 roku i sąd interpretuje ją zgodnie z duchem judykatury lat osiemdziesiątych. Zasady, na które powołuje się Lisa, przegrywają z zasadami nieograniczonej swobody i wolności umów oraz zasadą pacta sunt servanda — jak się strony umówiły, takie ich prawo obowiązuje i tego muszą się trzymać. Lorenz nie spłacił w uzgodnionym terminie całej pożyczki i Sebastian skasował zabezpieczenie, rekwirując ziemię Lorenza. Takie było jego prawo. Wyrok na, który powoływała się Lisa dotyczył ruchomości, a tu idzie o nieruchomość – według sądu sprawy są nierelewantne prawnie.  Huberowie przegrywają, a Lisa, zamiast polepszyć sytuację materialną swojej rodziny — odzyskać utraconą ziemię, wyciągnąć rodzinę z biedy i długów, to pogarsza jeszcze sytuację utratą prawa do wolnego dojazdu do posesji. Od tej pory Huberowie mają uiszczać opłatę Leitnerom za przejazd przez ich nieruchomość. Przed Huberami staje widmo sprzedaży Alp. Niemniej, wystąpienie przed sądem Lisy robi wrażenie na Sebastianie. Leitner robi pierwszy krok w kierunku Lorenza — odwiedza go na jego ziemi i oświadcza, że mogą korzystać ze wspólnej drogi na dotychczasowych zasadach. Wkrótce zwraca się do Lorenza z prośbą, żeby ten zapytał córkę, czy nie wzięłaby reprezentacji jego syna Georga w sporze z byłą żoną o opiekę nad córką. Pozbawiony skrupułów i zasad dr Kendrich był dobrym prawnikiem, kiedy chodziło o rachunki z wrogiem. Ale w sporze wewnątrz rodziny, gdzie stawką jest dobro dziecka, Sebastian uznaje Lisę za właściwego prawnika do reprezentowania jego syna przed sądem.  To oczywiście świadczy o tym, że Sebastian już w sądzie uznał racje Lisy, choć odstąpić od zemsty nadal nie miał zamiaru.  Przegranie procesu dla Lisy skutkuje tym, że do jej nowo otwartego biura nie garną się żadni klienci. Lisa likwiduje swoje biuro w dolinie i chce wracać do Monachium. Wtedy dłoń wyciąga do nie jej siostra. Marie, wprawdzie zaraz po wyroku, nie szczędziła siostrze gorzkich wyrzutów, widząc jej przybicie, szybko zmienia serce. Dyplomatycznie prosi ją o pomoc w Hubers Alp, a następnie uprząta dla niej szopę i pomaga w niej urządzić biuro. Prosi siostrę, żeby została w Allgäu.

Zajazd po rządami Floriana nadal funkcjonuje, trudno jednak uznać, że przez 20 lat swoich rządów to on jakoś rozwinął rodzinny interes. Brak wizji i zasada alles bleibt wie es ist wcześniej czy późnej musi zakończyć się zwinięciem interesu. Florianowi wyraźnie zabrakło albo wiedzy, albo zdolności, albo wiatru w żaglach w prowadzeniu zajazdu. Idealny menedżer pracuje jednym palcem (wskazującym), łatwo zauważyć, że szefowi latającemu z tacą do gości, czy też oprowadzającemu ich po górach, daleko do tego ideału. Przekonanie Lisy, że Leitnerowie śpią na pieniądzach prawdopodobnie wcale nie ma pokrycia w realiach. Takie zarządzanie mogło przynosić zyski jeszcze 20 lat temu, a nie obecnie.  Jak wygląda sytuacja finansowa Leitnerów widać też po reakcji Floriana na chęć studiowania w mieście przez Milę — ma skończyć hotelarską szkołę zawodową w pobliżu Allgäu i do roboty.  Florian robi wymówki bratu o zepsuty toster! No żałość tyłek ściska. Wreszcie, weźmy kombinacje Floriana z Karin za plecami Sebastiana, jak tu przerobić pastwiska na działki pod zabudowę. Oni może jeszcze nie śpią na długach, ale chyba już blisko.

Pytanie, które oczywiście się ciśnie natychmiast na usta to, czym sobie tak nagrabili Marie i Georg, że los zesłał na nich ciężką fizyczną harówę i przygięcie karku? Skoro za karę dostali 20 lat pokory, to chyba cechowała ich oboje niezła pycha…

Niemniej interesujące jest pytanie, dlaczego los przeznaczył Lorenzowi przejechać po pijanemu swojego chrześniaka — syna najlepszego przyjaciela skazując go na ponad 20 lat izolacji społecznej. Alkoholizm? To, co ilustruje swoim charakterem, czy raczej jaki problem ukrywa jego najstarsza córka Marie (DDA), pozbawia widza wszelkich wątpliwości, że tamta tragiczna w skutkach jazda po pijanemu Lorenza to był jakiś wyjątek od reguły. Huber nadużywał alkoholu od bardzo, bardzo dawna.

Wenn das Opfer des Fehlverhaltens des Helden ein Kind wird, dessen Gutes immer an erster Stelle steht, weiß man, dass es dem Helden so schlecht geht, dass er auf beide Knie fällt. Generell gilt die Regel, dass ein Kind für den Elternteil immer an erster Stelle steht und nicht sein Eigentum ist, über das er als Sache verfügen kann. Daraus schließe ich, dass die Leitners, die am grausamsten durch den Tod eines Kindes bestraft wurden, durch den Tod eines Kindes bestraft wurden, bestraft wurden, wahrscheinlich in ihren Streitigkeiten zu einem solchen Wahnsinn kommen mussten, dass sie anfingen, ihren Sohn aus den Händen zu reißen, ohne auf etwas zu achten. Infolgedessen nahm das Schicksal ihren Sohn weg.  Bald werden uns die Umstände von Peters Tod, Lea näherbringt. Man sieht, dass Leas Eltern bereits in den Kriegspfad eingetreten sind. Es ist kein Zufall, dass Lea jetzt 8 Jahre alt ist, genau wie der kleine Peter, als er starb. Nichts hier ist ein Zufall. Lea rennt, als Reaktion auf den Streit ihrer Eltern um sie, in den Stall, um dort mit ihrer geliebten Stute Elle zu schlafen. Peter hatte auch die Angewohnheit, sich mit seinem Lieblingspferd Tony in eine Box zu sperren. Die Frage, ob Peter zu ihm gerannt ist, als seine Eltern sich stritten, scheint unnötig. Wichtiger noch, was Sebastian und seine Frau in diesen Streitigkeiten erreichten, war, dass Peter in dieser schrecklichen Nacht nicht mehr in den Stall rannte, sondern aus dem Haus rannte, sich hinter einer dunklen Ecke versteckte und dort wartete, bis sein geliebter Onkel Lorenz ins Auto stieg und nach Hause zurückkehrte. Dann rannte der Junge vor die Maske, um ihn aufzuhalten. Wozu? Damit ihn sein geliebter Onkel Lorenz mit nach Hause nehmen würde. Sebastian macht Lorenz seit zwanzig Jahren für den Tod seines Sohnes verantwortlich. Aber es ist nur eine Frage der Zeit, bis er durch das Verhalten seiner Enkelin merkt, dass er sein Kind unter die Räder von Hubers Auto geschoben hat. Das wird ihn auf die Knie zwingen. Es wird auch für Lorenz eine sehr bittere Wahrheit sein – er hat ein Kind überfahren, das bei ihm Hilfe suchte. Sebastian und Lorenz sind überzeugt, dass sie nie über die Umstände von Peters Tod sprechen werden. Natürlich wird dieser Glaube verifiziert, ebenso wie alle Überzeugungen der Helden nach dem Prinzip: Versprechen Sie nichts!

Ilekroć jakieś dziecko staje się ofiarą złego postępowania bohatera, to z góry wiadomo, że ten bohater dostanie zaraz tak po dupsku, że padnie na oba kolana. Fundamentalne zasady prawa rodzinnego, że dziecko nie jest własnością rodzica, którą może on dysponować jak rzeczą, a jego dobro jest zawsze na pierwszym miejscu, nie podlegają tu dyskusji.  Stąd też mój wniosek, że państwo Leitner, którzy zostali najokrutniej ukarani, bo śmiercią dziecka, musieli prawdopodobnie w swojej zaborczości dojść do takiego obłędu, że zaczęli sobie synka wydzierać z rąk, nie zważając na nic i nie licząc się z niczym. W efekcie los odebrał im syna. Już wkrótce okoliczności śmierci Petera przybliży nam Lea. Widać przecież, że rodzice Lei weszli już na ścieżkę wojenną. To nie przypadek, że Lea ma teraz 8 lat, a więc dokładnie tyle, ile miał mały Peter w chwili śmierci. Tu nic nie jest przecież przypadkiem.  Lea, w reakcji na kłótnie rodziców o nią, ucieka do stajni, żeby tam spać przy swojej ukochanej klaczy Elle.  Również Peter miał zwyczaj zamykania się w boksie ze swoim ulubionym koniem Tonym. Pytanie, czy Peter uciekał do niego, kiedy rodzice się kłócili wydaje się zbędne. Ważniejsze jest to, do czego doszli Sebastian i Sofia w tych kłótniach, że tej strasznej nocy, Peter nie pobiegł już do stajni, ale wybiegł z domu, schował się za ciemnym winklem i tam czekał aż ukochany wujcio Lorenz wsiądzie do samochodu i ruszy z powrotem do domu. Wówczas chłopiec wybiegł mu na drodze przed maskę, żeby go zatrzymać. Po co? Ano po to, żeby wujek zabrał go do siebie — do Alp. Sebastian od dwudziestu lat całą winę za śmierć syna spuszcza na Lorenza. Ale to tylko kwestia czasu, żeby poprzez zachowanie wnuczki zrozumiał, że to on wepchnął swoje dziecko pod koła samochodu Hubera. To oczywiście rzuci go na kolana. Także dla Lorenza będzie to bardzo gorzka prawda — przejechał dziecko, które szukało w nim ratunku. Sebastian i Lorenz są przekonani, że nigdy nie porozmawiają o okolicznościach śmierci Petera. Oczywiście to przekonanie zostanie zweryfikowane, jak wszystkie przekonania bohaterów wedle zasady: nie zarzekaj się!

Lea & Opa

Das Motto der Geschichten ist klar: Wir wissen so viel über uns selbst, wie wir getestet wurden. Je sicherer wir von etwas sind und je stärker unsere Gefühle, unser Glaube an andere, die Realität um uns herum und die endlich an uns selbst sind, desto mehr werden sie vom Leben in einem Augenblick verifiziert. Das Sprichwort, dass alles, was glänzt, nicht Gold ist und dass der Schein trügen kann, macht sich immer dann bemerkbar, wenn wir andere beurteilen – wir wissen wenig über uns selbst und noch weniger über andere. Unser Wissen über die Außenwelt ist immer fragmentarisch, daher muss die Beurteilung über die Realität fehlerhaft und die Beurteilung über andere mehr oder weniger schädlich sein. Deshalb ist es besser, nicht zu beurteilen, bevor man nicht alle Fakten kennt.

Opowieści przyświeca wyraźnie motto przewodnie: tyle wiemy o sobie, ile w nas sprawdzono. Im bardziej jesteśmy czegoś pewni, im silniejsze są nasze uczucia, przekonania odnośnie do innych, czy rzeczywistości, która nas otacza, wreszcie nas samych, tym bardziej zostaną one za moment zweryfikowane i zakwestionowane przez życie. Przysłowie, że nie wszystko złoto, co się świeci i że pozory mogą mylić zawsze daje znać o sobie, ilekroć dokonujemy osądu innych – niewiele wiemy o nas samych, a o innych jeszcze mniej. Nasza wiedza o świecie zewnętrznym zawsze jest fragmentaryczna, stąd i osąd rzeczywistości musi być ułomny, a ocena innych mniej, czy bardziej krzywdząca.

Interessant ist das Konzept der beiden Familiensitze als eine Art eigentlicher Therapiepunkt: Leitnerhof mit Hippotherapiezentrum als Therapieplatz für Kinder mit Problemen und ähnlich wie die Hubers Alp – ein Therapieplatz für Erwachsene durch die Idee der ehrenamtlichen Arbeit in der Alp bei freier Unterkunft und Verpflegung. Obwohl die Gäste der Hubers Alp, die dort als kostenlose Helfer mieten, nicht zu therapeutischen Zwecken dorthin kommen, ist es irgendwie so, dass sie der Hubers Alp mehr oder weniger frei von dem Buckel verlassen, mit dem sie dort genagelt haben.

Interesująca jest koncepcja obu siedzisk rodzinnych jako swego rodzaju faktycznego punku terapeutycznego: Leitnerhof przez ośrodek hipoterapii jako miejsce terapii dzieci z problemami oraz analogicznie Hubers Alp — miejsce terapii dorosłych przez ideę dobrowolnej pracy w Alp za darmowy kwaterunek i wyżywienie. Wprawdzie goście Alp, najmujący się tam jako darmowe pomoce, nie przyjeżdżają tam w celach terapeutycznych, to jakoś tak jest, że opuszczają Hubers Alp mniej czy bardziej uwolnieni od garbu, z którym tam przybili.

Die Autorin beginnt mit einem starken Schlag und fragt, ob eine Versöhnung zwischen ehemaligen Freunden und ihren Familienmitgliedern in einer Situation möglich ist, in der einer von ihnen das Kind des anderen getötet hat. Ist das überhaupt möglich? Und so wie die Karten, die diese Frage beantworten sollen, herauskommen, wird langsam klar, dass dies nicht die schwierigste Frage ist, die hier gestellt wird. Die Geschichte endet an dem Punkt, wenn Sebastian Hände zu schütteln mit seinem ehemaligen Freund Lorenz nach zwanzig Jahren entscheidet. Aber es ist nur ein Willensakt, es gibt immer noch Schmerz und Trauer im Herzen. Hier ändert sich nichts. Auch für Sebastians Söhne sind Lorenz immer noch der Mann, der ihren Bruder getötet hat. Daher stellt sich eine weitere Frage – welche Situation muss geschehen, damit aus der formalen Versöhnung eine tatsächliche Versöhnung wird – der Zustand des Herzens? Es ist immer möglich, einzelne Menschen zu versöhnen, indem man das Glücksrad dreht und ihnen ein Ereignis sendet, das zu einem gegenseitigen Verständnis der Konfliktparteien führt. Solange es auf beiden Seiten einen Willen gibt. Wenn das, was trennt, Schmerz, Bedauern ist, dann ist das entgegengesetzte Gefühl, das Ersteres kompensieren kann, offensichtlich Dankbarkeit. Eine so große Dankbarkeit, dass sie den Schmerz und die Trauer in Sebastians Herz nach Peters Tod ausgleichen (überdecken) könnte. Die Quelle solcher Dankbarkeit kann nur sein, das Leben eines anderen seiner Söhne zu retten. Kurz gesagt, es muss eine Situation sein, in dem Lorenz seine Gesundheit und Leben für einen von Sebastian Söhnen zockt. Deren? Die einfachste Antwort: für den, der später bei ihm wohnen wird. Und da Peters Tod und Sebastians Rache alles auf den Kopf stellten (nichts ging weiter, als es eigentlich sein sollte), begann nach dieser formellen Versöhnung der Prozess, alles wieder in seinen ursprünglichen Zustand zu versetzen, natürlich mit der entsprechenden Korrektur. Und dieser Sohn von Sebastian, der seit 20 Jahren bei ihm leben und in Hubers Alp arbeiten sollte, ist Florian. Die Korrektur wird sein, dass Florian nicht mit Lisa, sondern mit Karin in Hubers Alp leben wird. Ja, aber das würde bedeuten, dass Marie ihr geliebtes Zuhause verlässt und Karin alles nimmt, was Lisa gehören sollte: und ihren Freund und ihre Erde. Und Florian und Karin bekommen nach zwanzig Jahren im Leitnerhof einen Fußtritt aus der Tür, es wäre seltsame Gerechtigkeit. Anscheinend ja, aber nur, bis die Karten aus der Vergangenheit entdeckt werden. Der Zeitpunkt, an dem diese Karten vor den Helden entdeckt werden, ist der Tag, an dem Sebastian und Lorenz Großeltern ihres gemeinsamen Enkels werden. Zu ihrem größten Erstaunen werden sie feststellen, dass sie auch eine gemeinsame Enkelin haben und seit 20 Jahren durch Karin und Florian familiär verbunden sind. Dies wird wiederum durch die Nebengeschichten des 2. und 3. Teils von Daheim in den Bergen prophezeit.

Autorka zaczyna od mocnego uderzenia, stawiając pytanie, czy możliwe jest pojednanie między dawnymi przyjaciółmi oraz członkami ich rodzin, w sytuacji, gdy jeden z nich pozbawił życia dziecko drugiego. Czy w ogóle jest to możliwe? W miarę jak powoli odsłaniają się karty historii, które mają dać odpowiedź na to pytanie, tak powoli staje się jasne, że wcale nie jest to najtrudniejsze pytanie, które tu padnie. Historia zatrzymuje się w punkcie, gdy Sebastian zdobywa się po dwudziestu latach na wyciągnięcie dłoni do ex przyjaciela Lorenza.  Jest to jednak tylko akt woli, w sercu nadal pozostaje ból i żal. Tu się nic nie zmienia. Także dla synów Sebastiana Lorenz nadal jest po prostu człowiekiem, który zabił im brata. Stąd rodzi się kolejne pytanie — jaka sytuacja musi zaistnieć, co się musi wydarzyć, żeby pojednanie formalne przerodziło się w pojednanie faktyczne — stan serca? Pogodzenie pojedynczych ludzi, przez odpowiednie odwrócenie koła fortuny – zesłanie na nich takiego zdarzenia losu, że dojdzie do wzajemnego zrozumienia się skonfliktowanych stron, zawsze jest możliwe, dopóki istnieje wola z obu stron. Skoro, tym, co dzieli, jest ból, żal, to uczuciem przeciwnym, które może te pierwsze skompensować, jest oczywiście wdzięczność.  Wdzięczność tak wielka, żeby była wstanie wyrównać (przykryć) właśnie ból i żal w sercu Sebastiana po śmierci Petera. Źródłem zaś takiej wdzięczności może być jedynie ocalenie życia innego jego syna. Najkrócej mówiąc, musi zaistnieć taka sytuacja, w której Lorenz za hazarduje swoje zdrowie i życie dla któregoś z synów Sebastiana. Którego? Najprostsza odpowiedź: dla tego, który z nim potem zamieszka. Ponieważ zaś śmierć Petera i zemsta Sebastiana wywróciła wszystko do góry nogami (nic nie poszło dalej, tak jak miało iść pierwotnie), to po tym formalnym pojednaniu rozpoczął się proces przywracania wszystkiego na pierwotne tory, oczywiście z odpowiednią korektą. A tym synem Sebastiana, który od 20 lat powinien już z nim mieszkać i pracować w Alp jest Florian. Korektą zaś będzie to, że Florian zamieszka w Alp już nie z Lisą, ale z Karin. Tylko takie rozwiązanie oznaczyłoby, że Marie opuści ukochany dom i Karin weźmie wszystko, co miało należeć się Lisie: i jej chłopaka, i jej wiano. Florian zaś i Karin po dwudziestu latach prowadzenia zajazdu dostaną kopniaka za drzwi. Dziwna byłaby to sprawiedliwość. Pozornie, bo tylko do momentu odkrycia kart z przeszłości. Tym punktem czasowym, w którym te karty zostaną przed bohaterami odsłonięte, będzie dzień, kiedy Sebastian i Lorenz zostaną dziadkami wspólnego wnuka i ku swojemu największemu zdumieniu odkryją, że to nie jedyny ich wnuk, a oni już od 20 lat powiązani są więzami rodzinnymi.


1 Ius est ars boni et aequi – z łac. sprawiedliwe jest to, co jest dobre i słuszne

2 Wnioskowanie a contrario – z przeciwieństwa, prowadzi do wniosków przeciwnych w porównaniu z wnioskowaniem z analogii.

Mutter und Sohn oder Mohammeds Dilemmata

Zur Erinnerung, eine Szene, die hier schon vor längerer Zeit veröffentlicht wurde, die aber gleichzeitig ein neues Kapitel der Geschichte aufschlägt und uns vor allem auf das nächste Treffen zwischen Mila und Mohammed vorbereitet. Kann das erste Vertrauen zwischen den jungen Leuten aufgebaut werden und wird die Chemie zwischen M und M funktionieren?
W ramach przypomnienia scenka, która już tu dawno temu była opublikowana, a która otwiera zarazem nowy rozdział historii, w tym przede wszystkim przygotowuje nas na kolejne spotkanie Mili i Mohammeda. Czy uda się przełamać pierwsze lody pomiędzy młodymi i czy chemia pomiędzy MiM zadziała?

Daheim in den Bergen oczyma wyobraźni Klotyldy /Daheim in den Bergen durch die Augen von Clotilde Fantasie

Im Speisesaal bei den Achenbachs deckte Yasmin gerade den Tisch für zwei Personen, als Mohammed an der Tür erschien. Der Junge trocknete nasse Haare mit einem Handtuch und sah mit leicht überraschten Augen auf die Leere des Raumes.

Seine Bewegungen waren etwas steif und sein Gesicht wurde verzerrt.Er warf sich das Handtuch über die Schulter und versuchte, seine Schulter mit einer Hand zu massieren.Die erste Tanzstunde hinterließ deutlich Spuren in seinen Muskeln.Yasmin sah ihren Sohn.

„Das heiße Bad hat nicht geholfen?“

„Mmh“, schüttelte der Junge den Kopf. „Ich fühle mich wie mein eigener Urgroßvater.Ich glaube, es gibt keinen einzigen Muskel, der mir nicht wehtut.“

„Was hast du gestern dort gemacht, dass du so kaputt bist?“

„Breakdance! Der Trainer sagt, dass meine Muskeln durch das Squash-Spielen zu stark verkürzt sind. Und ich muss sie strecken. Er hat jedoch einen Dehnen-Plan für mich.“

„Deine jüngste Leidenschaft hat also andere Folgen, wie etwa…

View original post 5 641 słów więcej

Die Sünden der Väter. Georg und Liams Vivisektion.

Lili war gerade dabei, das Pferd sorgfältig mit einer Bürste zu reinigen, als Sebastian bereits mit einem Sattel im Fahrerlager stand. Eine Viertelstunde der obligatorischen Pferdepflege gehörte zur Gewöhnung des kleinen Reiters an das Tier. Liam war auf der anderen Seite des Zauns. Er hatte eine Kamera über die Schulter gehängt und hielt eine Jockey-Mütze in den Händen. Auf dem Boden neben seinen Füßen stand ein Schuhkarton. Sebastian legte den Sattel auf den Boden und trat näher an Liam heran.

„Du hast einen autistischen Bruder.“

„Das ist wahr.“

„Ich war mir lange Zeit nicht sicher. Aber er hat mich endlich daran erinnert. Finn, habe ich recht?“

„Ja”, nickte Liam. „Erinnerst du dich an alle deine kleinen Patienten? – Er hat das Gestüt vor 20. Jahren besucht.“

„Deshalb.“

„War er etwas Besonderes?“

„Alle Kinder sind einzigartig.“

„Das lässt sich nicht leugnen.“

„Nach dem Tod meines Sohnes wollte ich das Zentrum schließen. Sogar das Gestüt liquidieren. Dein Bruder war einer der ersten Teilnehmer an der Hippotherapie, nachdem diese wiedereröffnet wurde. Einer von denen, die mich dazu gebracht haben, meine Meinung zu ändern. Deshalb habe ich mich an ihn erinnert. Außerdem war dein Vater sehr überzeugend.

„Das kann ich glauben.“

„Nach ihm, du hast das Gerede.“

„Ich muss etwas haben. Die Idee mit Hippotherapie war nicht seine. Finn hat seit seinem fünften Lebensjahr es besucht.“

„Ich erinnere mich, dass er kein Anfänger war. Wie geht es ihn heute?“

„Er macht wirklich beeindruckend. Finn ist der größte Stolz unseres Vaters.“

„Du und die Pferde, Liam, nicht so ganz“, sagte Sebastian, der schon bemerkt hat, dass Liam noch nie den Zaun überquert hat.

„Pferde? Nur Pferdestärken.“

Mohammed ging zum Fahrerlager und begrüßte seinen Bruder. Sebastian nahm den Sattel vom Boden und ging zum Pferd hinauf. Lili rannte zum Zaun. Sie ging darunter vorbei und fiel in die Arme Mohammeds.

„Ich werde heute galoppieren!“, rief Lili mit heißem Gesicht an.

„Ich gehe unter das Beatmungsgerät. Komm schon, zieh deine Jockeymütze auf!“

Lili sprang zu Boden. Liam setze der Jockey Mütze auf den Kopf seiner Tochter. Sebastian hat den Sattel schon aufgesetzt. Er überprüfte die Gurte. Rief er Lili zu.

„Georg ist gleich da. Er muss nur mit den letzten Vorarbeiten in der Küche fertig werden.“

„Du machst ein paar Fotos von Lili.“

„Du kannst es nicht selbst machen?“

„Wer ist der Hoffotograf der Achenbachs, ich oder du?“

„Aber später, ich kann die Töpfe jetzt nicht verlassen.“

„Du hast Zeit. Wir werden hier etwas Spaß haben. Ich habe etwas für dich.“

Liam beugte sich zu der Schachtel unter seinen Füßen, als Georg zu ihm ging. Er gab die Schachtel seinem Bruder und begrüßte Georg. Mohammed öffnete die Schachtel. Es waren neue Turnschuhe drinnen.

„Wenn man im Rennen startet, sollte man bequeme Schuhe hat.“

Beim Anblick des Inhalts der Schachtel war, der Junge machte ein Gesicht wie drei Tage Regenwetter. 

„Nun, hast du Bammel bekommen?“

„Ich? – Niemals!“ Mohammed schloss den Karton „Ich bin wieder in der Küche.“

Der Junge ging weg. Georg warf Lili einen Blick zu, die bereits auf dem Pferd saß.

„Ich sehe, dass Lili bereit ist für den Galopp.“

„Mein Herz ist für jetzt im Galopp.“

„Entspann dich – mein Vater weiß, was er tut.“

„Ich hoffe es.“

„In welchem Rennen wird Mohammed starten, wenn es natürlich kein Geheimnis ist?“

„Mein kleiner Bruder beginnt gerade sein großes Rennen zu den Sternen.“

„Zu den Sternen, oder vielleicht zu einem Sternchen?“ 

„Zum einen und einzigen Sternchen. Hoffentlich wird er nicht wie Apollo 1 1 enden.“

 Georg lachte, dass er verstand.

„Komm und setz dich. Wir werden hier keine Stunde stehen.“

Liam ging widerwillig vom Zaun weg.

„Übrigens, wie geht es meinem Bruder?“

„Großartig! – Seitdem wir einige kleine Anpassungen an der Speisekarte vorgenommen haben, holen wir Gäste in den örtlichen Gasthäusern ab.“

„Das ist gut so. Ansonsten?“

 „Wirst du diesen Schutzschirm noch lange darüber ihm halten?“

„Bis zum Ende der Welt.“

„Ich kann sehen, dass das Leben in der Familie Achenbach schwierig ist.“

„Nicht schlechter als in der Familie Leitner. Wo ist dein Bruder?“

„In Freiburg.“

„Freiburg? Was macht er dort?“

„Er ist in der Reha.“

„Ernst!“, rief Liam an und lächelte unwillkürlich von Ohr zu Ohr.

„Mein Vater hat ihn am Montag dorthin genommen.“

„Aber was war ein Wunder, was ihn dazu bewogen hat, sich zu entscheiden?“

„Das Wunder der Empfängnis.  Seine Familie wächst.“

„Seine auch?“

„Wessen sonst?“  Georg hob die Augenbrauen und drehte sein Gesicht zu Liam. Derjenige, der erwischt wurde, machte nur ein dummes Gesicht. Leitner lachte offen und räusperte sich.

„Darf ich fragen, wer die glückliche Mutter ist?“

„Wenn du musst.“

Georg, der Liams Prahlerei bei der Geburtsfeier seines Sohnes immer noch nicht vergessen hat, konnte sich einen kleinen Kniff nicht verkneifen. Die alte Natur hat gesprochen.

„Du, kugelsicher!“, rief Georg an mit einem Lächeln im Gesicht „Hat die kugelsichere Weste versagt?“

„Vielmehr, fehlte es daran.“

Georg versteckte langsam sein bösartiges Lächeln, blieb stehen, legte seinen Arm um Liam und streckte seine andere Hand aus, um ihm zu gratulieren.

„Ich gratuliere! Lisa ist okay. Zumindest bei euch wird es normal sein.“

Liam antwortet nicht sofort auf diese Glückwünsche. Sie gingen zum Tisch hinüber. Georg setzte sich und sah Andreas bedeutend an. Währenddessen schob Liam den Stuhl vom Tisch weg und stellte ihn so auf, dass er die beste Sicht auf seine Tochter hatte. Er stellte seine Fotoausrüstung auf den Tisch. Der Kellner kommt an den Tisch.

„Bring uns Wasser, Andreas!“  Georg wandte sich an Liam. „Es sei denn, du willst ein Bier?“

„Danke. Ich fahre mit meinem Kind nicht nach Alkohol.“

„Sofort, Chef!“

Andreas ging und Liam antwortet endlich auf Georgs Glückwünsche.

„Wir werden nicht zusammen sein.“

„Lisa will keine Beziehung zu dir?“

„Ich weiß nicht, was Lisa will. Ich weiß, was ICH nicht will.“

„Mein Vater würde sagen, dass nicht alle Pferde für ein Team geeignet sind.“

„Leider hat Klaus Achenbach dazu eine ganz andere Meinung. Ihm zufolge muss ein Mann heiraten, und die einzigen Ausreden, die er zulässt, sind verrückte Papiere oder tote Hosen. Aber dein Vater ist nicht zum Islam konvertiert.“

„Er kann es immer noch tun. Es reicht, wenn er eine Scheherazade trifft, und sie wird ihn bekehren.“

„Um Himmels willen, Georg, er hat es nicht für Yasmin getan! Kein normaler Kerl ändert seine Ansichten, geschweige denn seine Religion für eine Frau. Für die Macht ist das anders – sie sind ganze Legionen.“

„Paris ist die Messe wert.“

„Genau!“, nickte Liam, „Du bist auch nicht zum Judentum konvertiert.“

„Zum Glück hat das niemand von mir verlangt. Außerdem fehlt mir der richtige Hintergrund.“

„Du hast Pech“, sagte Liam lachend, „Es funktioniert, ja, aber nur andersherum. Eine Frau, die dich liebt, denkt genau wie du. Wenn sie höre, auf, dich zu lieben, dann plötzlich hat sie zu allem eine andere Meinung. Ein Mann, der einer Frau nachgibt, ist entweder großzügig oder bequem – er will keinen Streit. Aber er denkt immer noch dasselbe. Yasmin war nur ein Zeitpunkt. In fünf, vielleicht zehn Jahren würde er es sowieso tun. Er war schon lange nicht mehr mit dem Katholizismus beschäftigt.“

„Was war es, das ihn an seiner eigenen Religion so sehr gestört hat?“

„Schon vor dreißig Jahren hat er behauptet, dass es in Italien eigentlich zwei Mafias gibt: die sizilianische und die vatikanische Mafia, und es ist unbekannt, was schlimmer ist. Und außerdem, wie kann man in einer Religion verwurzelt sein, in der Polyandrie offiziell toleriert werden?“

„Wo?“, rief Georg heftig an.

„Heutzutage ist das bei uns wegen des Priestermangels eher selten, aber früher war jedes zweite Pfarrhaus ein Beispiel dafür.“

„Na, ja, drei Priester und eine Haushälterin,“ lachte Georg.

„Es ist nur so, dass mein Vater sofort hinzufügen würde, dass man drei Priester benötigt, um einen Mann zu versammeln. Jeder seiner Besuche bei der Fara endete mit einer peinlichen Situation: »Haben Sie einen Zeitplan, oder würfeln Sie abends um sie?«“,  Liam lachte, „Einer der Brüder meiner Mutter ist Bischof in Connecticut …“

„Ich denke, dein Onkel und dein Vater haben sich von ganzem Herzen geliebt.“

„Unendlich! Ja, für ihn hat das Ideal des Priesters mit dem Deutschen Ritterorden geendet.“

„Mmh ….“, versank Georg sofort in Träumereien, „Pferd, Rüstung, Mantel, Helm mit Feder …“

„Und ein Schwert unter dem Arm.“

„Nun, aber er kann dir nichts befehlen.“

„Mir? Nichts. Aber meine Geschwister – alles.“

„Kann er dir den Kontakt zu ihm abbrechen?“

„Wenn er denkt, dass ich sie demoralisiere.“

„Ich glaube, ich habe voreilig gratuliert.“

„So ist es nicht, Georg. Ich frage mich nur, wie viel dieses Kind mich kosten wird.“

„Ich verstehe, dass wir nicht über Geld reden.“

„Ich glaube, das ist offensichtlich“, sagte Liam mit einem entsprechenden Grinsen.

„Was nichts kostet, respektiert man nicht.“

„Ich fahre jetzt in den Urlaub. Sobald ich unter der Statue sitze, werde ich mich fragen, was ich als Nächstes tun soll.“

„Wie man hier die Freiheit rettet.“

„Das auch. Obwohl wahrscheinlicher ist, wie man das Einkommen erhöhen kann. Ich muss etwas dagegen tun, denn Finn hat mich bereits hinter sich gelassen und wenn es nächstes Jahr so weitergeht, wird Yasmin es vielleicht auch tun.“

„Die Konkurrenz schläft nicht.“

„Niemals! Aber was kann ein ehrlicher Allgäuer Anwalt schon ausrichten?“

„Wo es Reichtum gibt, gibt es auch Abschaum.“

„Das ist beruhigend für Verlierer.“

„Du mit dienen Kenntnissen der arabischen Sprache und der Scharia hast eine schöne Nische.“

„Die Nische? Es ist mehr wie ein Buckel. Langsam fange ich an, ein Anwalt im Dienst zu sein, der zu jeder Gewalttat von Flüchtlingen aufgefordert wird.“

„Zumindest wirst du nicht von Arbeitslosigkeit bedroht.“

„Wenn man bedenkt, wie es läuft, bedroht mich das definitiv nicht. Für Linsensuppe gibt es immer genug.“

„Es gibt fette Jahre, sie müssen dünn sein.“

„Warum gehen die Ausgaben immer an die Dünnen?“

„Oder gescheiterte Investitionen“, fügte Georg mit dem Verständnis hinzu, „Ich gebe gerne Geld aus. Ich mag es nicht, im Geschäft zu verlieren.“

„Es liegt nur gute sechs Monate hinter uns. Bis Ende des Jahres kann sich noch alles wenden.“

„Möge dies die schlimmste Hälfte des Jahres sein! Aber wer bald über dem Atlantik chillt, der kann sich nicht beschweren.“

„Wenn der Dritte dieses Jahr nicht herauskommt, dann werde ich nicht zu den Reserven greifen.“

„Letzteres ist was?“

„Lilis Kommunion. Eine kleine Hochzeit. Zum Glück lebt die Hälfte der Familie auf der anderen Seite des Atlantiks. Aber es hat dich nicht beeinflusst. Du hast deinen eigenen Platz, Küche.“

„Lea wurde nicht getauft. Mirjam war nicht einverstanden.“

„Noch besser. Der Vatikan weiß, wie man Geld einzieht. Ja, der Islam ist billiger. Die Beschneidung Mohammeds hat meinen Vater weniger gekostet, obwohl die Feier nicht einen Nachmittag, sondern eine ganze Woche gedauert hat.“

„Wie alt war er damals?“

„Zehn“.

„Mein Gott! Wie hat er das überlebt?“

„Er ist hart im Nehmen.“

„Ist das überhaupt notwendig?“

„Im Koran fandest du nichts darüber, aber kein Muslim infrage die Beschneidung stellt. Du solltest besser auch keine muslimische Frau zu lange starren.“

„Diese »Vorhänge» haben jedoch einen Zweck“, Georg amüsierte sich, „Aber nur für den Fall, dass ich dich nicht zu Hause besuchen möchte.“

„Wir werden keine Schwäger sein, obwohl ich dich mag“, erwiderte Liam, „Aber …, wenn Mohammed sein Bestes gibt, werden wir vielleicht eines Tages eine Familie. Wer weiß?“

„Hier geht es um Mila!“

„Schließlich doch nicht um die Engelin von deinem Empfang. Das Gesichtchen wie von Vermeers Gemälden, nur dieser Charakter – Mata Hari.“

„Ich lade denjenigen zum Essen ein, der sie zähmt!“

„Wenn du ihr Pflichten hinzufügst, wird sie von selbst verschwinden.“

„Sarah würde mir erlauben!“

„Nun, es ist scheiße.“

„Okay, Scherze beiseite“, sagte Georg ernst, „Hast du eine Idee, wie du die Sackgasse überwinden kannst?“

„Eine Lösung habe ich gerade gelöscht. Ich werde das Allgäu nicht mehr verlassen.“

„Nun, ja, Lisa, das Baby. Und abgesehen vom Verlassen des Allgäus?“

„Ich habe nicht mehr viele Möglichkeiten – außerdem das Geschäft zu erweitern oder einen Partner zu nehmen.“

„Nimm Lisa! – du willst dich nicht privat mit ihr einlassen, dann kommen euch beide beruflich miteinander aus. Lisa ist eine Anwältin für geschäftliche Angelegenheiten. Du kannst also dein Geschäft erweitern und einer Partnerin zu haben. Zwei in eins. Beruflich, du hast doch nichts gegen sie, oder?“

„Die Anwältin ist sie gut. Obwohl, sie die Gruben fegt.“

„Lisa ist fair.“

„Ja, Profi in jedem Bereich“, sagte Liam mit scharfem Ton.

Der Kellner näherte sich dem Tisch. Er stellte zwei Gläser und einen Wasserkrug auf den Tisch. Er goss Wasser in Gläser.

„Danke, Andreas.“

„Wir würden nicht viel Zeit benötigen, um die Trennung von Private vom Beruflichen zu beenden.“

„Immer zum Wohle eines gemeinsamen Nachkommens.“

„Ich glaube es nicht.“

„Leider kenne ich deine Dilemmas nicht. Marie hat mich mit meinem Sohn sechs Meter unter der Erde begraben.“

„Vielleicht gibt es nichts zu bereuen.“

„Woher soll ich das wissen, wenn sie uns nie eine Chance gegeben hat? Deshalb bin ich ein wenig verwundert, dass du Lisa und dir diese Chance nicht geben willst, obwohl du die Wahl hast.“

„Weil nur ein fertiger Dummkopf die gleichen Fehler wiederholt. Ich habe einmal versucht, in den Schuhen anderer zu laufen, und es ist nichts dabei rausgekommen. Der Mann sollte seine Grenzen kennen. Ich würde ihr Leben zerstören.“

„Der Mann kann sich ändern“, sagte Georg, was lange in seinem Herzen war.

„Wenn du dich gern selbst betrügst.“

„Aber es passiert.“

„Ja, natürlich. Mein Vater ist ein lebendes Beispiel dafür.“

„Wenn der Vater es könnte. Der Sohn wird nicht schlimmer sein.“

„Der Sohn hat leider keinen Charakter nach seinem Vater.“

„Ich habe nie gefragt. Was ist mit Lilis Mutter?“

„Ich weiß es nicht und es interessiert mich auch nicht. Sie hat ihre Tochter kurz nach deren Geburt verlassen. Zehn Jahre, verschwendet an Illusionen.“

„Ihr wart zehn Jahre zusammen?“

Liam lachte.

„Ich bin kein Langstreckenläufer. Dein Bruder würde mich verstehen. Er weiß, wie es ist, jahrelang einem Traum nachzujagen, um am Ende zu begreifen, dass er von Anfang an nur eine Fata Morgana war.“

„Sag mir, wie kann eine Mutter ihr eigenes Kind verlassen?“

„Fragst du mich?“ Liam zuckte mit den Schultern, „Zuerst wollte sie das Baby, und dann, als es da war, hat sie sich geändert – sie wollte es nicht mehr. Nüchtern kann man das nicht zusammenfügen. Keine Chance.“

„Ich weiß nicht einmal, ob Marie ihn wollte, oder sie hat ihn geboren, weil sie es musste. Ich weiß nichts.“

„Musste sie das? – Aufwachen! Wir leben in einer Zeit: mein Bauch, meine Wahl. Wenn Marie es nicht wollte, wüsste sie, was sie damit tun soll.“

„Marie würde nicht einmal über eine Abtreibung nachdenken. Sie war immer so moralisch. Was uns immer …“

„Verzeih mir, aber ihre Heiratspläne mit Edelstein und der ganze Rest negieren eher ihre Moral.“

„Manchmal denke ich, es wäre besser gewesen, wenn ich es nicht herausgefunden hätte.“

„Für wen wäre es besser? Für deinen Sohn?“

„Fragt Lili manchmal nach ihrer Mutter?“

„Kinder fragen nur dann nach einem abwesenden Elternteil, wenn der gegenwärtige Elternteil sie im Stich gelassen hat.“

„Solange man nicht alles vermasselt. Genau wie ich es getan habe.“

„Du, Georg, machst dir keine Sorgen darüber, was du Adam sagen wirst, wenn er nach seiner Mutter fragt, sondern was Miriam zu Lea sagen wird, wenn sie nach dir fragt.“

„Man muss die Konsequenzen seiner Handlungen tragen.“

„Ja, klar. Aber niemand sollte in seinem eigenen Fall Ankläger oder Richter sein. Du hast dich entschieden, für dich selbst, ein Inquisitor zu sein.“

„Ich hätte nie gedacht, dass ich ein schlechterer Vater sein könnte, als es mein eigener war …“

„Manche Männer brauchen lange Zeit verantwortungsbewusst zu werden, aber ich glaube nicht, dass man Sebastian das vorwerfen kann.“

„Nein, das kann man ihm sicher nicht vorwerfen! Sebastian Leitner war ernst und verantwortungsbewusst, als er noch in den Windeln lag. Ach, wo!“ Georg knebelte, „Er hat nie Windeln getragen. In der Wiege hat er sich bereits rasiert.“

„Ein ernster und verantwortungsvoller Vater ist kein Drama. Eher das Gegenteil. Sein Kontakt mit den Kindern ist großartig. Also ich verstehe nicht wirklich …“

„Ja, Kinder sind seine Welt. Allerdings müsste man ihn schon vor Peters Geburt kennengelernt haben … manchmal hatte ich das Gefühl, dass beim Frühstück und beim Abendessen – denn so oft haben mein Bruder und ich ihn am häufigsten gesehen – irgendein Herrn-Direktor des Gasthauses am Tisch gesessen hat. Wenn meine Mutter ihn am nächsten Tag gegen einen anderen ausgetauscht hätte, hätte das für uns keinen großen Unterschied gemacht.“

Georg hielt einen Moment inne, trank einen größeren Schluck Wasser. Die Erinnerungen an seine ferne Kindheit kamen schlagartig zurück. Wie oft hatte er während eines Spiels geweint und sich in seinem Ärmel geschnäuzt, wenn er den Vater seines Freundes auf der Tribüne sitzen sah. Oder wenn er den Vater seines Freundes dabei beobachtet, wie er nach dem Spiel stolz das Haar seines kleinen Siegers streichelt! Sein Vater war nie auf der Tribüne. Ständig beschäftigt mit der Arbeit im Gasthaus und dem Geldverdienen. Das war wahrscheinlich der Grund, warum ihn Sport nicht sonderlich interessierte. Er wusste, dass sein Vater ihn niemals anfeuern würde. Er zog es vor, in der Küche seiner Mutter zu sitzen und sein Akkordeon oder die alte Gitarre seines Vaters zu spielen.

„Flori liebte Familienfotos – dann hat unser Vater ihn auf seinen Schoß genommen. Manchmal denke ich, er hatte einfach Angst vor uns und wusste nicht, wie er sich uns nähern sollte. Erst als Peter geboren wurde, hat er plötzlich begriffen, dass es nicht weh tut, Vater zu sein.“

„Mein Vater war oft abwesend. Aber als er zu Hause aufgetaucht ist, war er wirklich da. Er wurde verrückt. Es gab kein Spiel, das er nicht arrangieren konnte. Es ist nur so, dass alle seine verrückten Ideen für Finn immer auf die gleiche Weise geendet haben – schreiend und mit dem Kopf auf die Wand oder den Boden schlagend. Dann gab es Entsetzen in den Augen, das Packen von Koffern und die Flucht.“

Die Unterhaltung hörte auf, weil Mohammed zum Tisch rannte.

„Nur Bilder?“

„Drehe auch gleich noch einen Clip, damit ich meinen Großeltern etwas zeigen kann.“

„Freunde wünschen sich auch ein Foto?“, fragte Mohammed, als er die Kamera vom Tisch nahm.

„Was sind wir, ein Paar?“

„Du werdest zugeben, dass wir passen, zusammen“, lachte Georg ein wenig sarkastisch.

„Für Mohammed ist sein Vater ein Vorbild und eine Autorität. Meiner war ein Scheißkerl. Für ihn war das Leben ein einziges großes männliches Abenteuer. Alles, was zählte, waren seine Leidenschaften und Reisen. Die Familie war nur eine coole Ergänzung dazu.“

„Ich habe gedacht, ihr habt einen gemeinsamen Vater.“

„Genau wie bei Peter und dir – biologisch gesehen. Anscheinend muss jeder seinen Fehleranteil zählen. Einige früher, andere später. Ich habe auch gedacht, dass ich die Fehler meines Vaters nicht wiederholen würde. Leider, es ist gescheitert.“

„Hast du viele davongemacht?“

„Genug. Jedenfalls geht es nicht um die Anzahl der Fehler, sondern um das Ausmaß des eigenen Untergangs.“

„Du versuchst mich zu trösten.“

„Nein, ich versuche dich bloß davon abzuhalten, eine Entscheidung zu treffen, die du nicht mehr korrigieren kannst.“

Mohammed beendete die Sitzung bei seiner Nichte. Er wollte gerade zum Gasthaus zurückkehren, als er plötzlich in der Ferne Mila sah, die aus dem Land Rover seines Großvaters ausstieg. Er blieb stehen, öffnete sein Objektiv erneut und stellte das Zoom auf das Mädchen. Mohammed war seinem Bruder sehr dankbar, dass er die Kamera mitgenommen hatte. „Ich habe Glück, Finn wird damit Wunder vollbringen!“, dachte der Junge, als er die Vorschau bewegte. Er brachte es sofort zu Lilis Fotos zurück.

„Es begann relativ gut. Ich habe den Vaterschaftsurlaub bekommen. Wenn man so viele jüngere Geschwister hat, ist eine dreckige Windel kein Graus mehr. Du hast deine Ausbildung bei Lea bestanden, also bist du bereits mit Adam über den Berg.“

„Oh, viel früher! Ich habe bereits mit meinem Vater einen kompletten Babysitterkurs bei Peter absolviert.“

„Um das Thema zu begreifen, musste ich ein paar Nächte aufbleiben und lesen. Bald wurde ich jedoch so berühmt, dass Hilfe von allen Seiten zu strömen begann. Die Hebamme, die Nachbarn, sogar alte Studienfreundinnen sind gekommen, und jede hat ihre Bekannte mitgebracht. Ich habe mich gar nicht vom Sofa erheben müssen – alles mit Hauslieferung. Zudem wollten sie sich genauso sehr um mich kümmern, wie um mein Kind.“

„Das Paradies auf Erden.“

„Ja, das Paradies. Wenn ich dieser Heilsarmee nicht verjagt und die Tür verriegelt hätte, würde ich bald Dantes Hölle von unten sehen. In solchen Momenten beginnt man zu verstehen, warum Polygamie, wenn sie überhaupt funktioniert, nur mit einer Peitsche in der Hand stattfindet.“

„Gelegentlich schaue ich mir auf dem Sportkanal Frauenboxen an.“

„Fast! – Übrigens, melden sich keine weiblichen Freiwilligen, um zu helfen?“

„Meine Mutter ist da und der Zutritt ist verboten.“

„Mit einer Mütze geboren!“

„Dafür kopflos“, erwiderte Georg bitter, „Als meine Mutter nach Peters Geburt krank wurde, habe ich meinem Vater übel genommen, dass er niemanden zur Hilfe geholt hatte. Heute verstehe ich ihn.“

„Man hat diesen Ehrgeiz”, gab Liam zu. „Nur, weil ich meinem Kind keine Titte geben konnte, war für mich kein Grund, mich gegenüber einer Frau minderwertig zu empfinden.“

„Wir haben Gleichberechtigung.“

„Ganz genau. So viele alleinerziehende Mütter kommen damit zurecht, also kann ich – ein alleinerziehender Vater – das auch schaffen. Lili und ich haben gut harmoniert. Allerdings musste man sich überlegen, wie es weitergehen sollte. Denn der Vaterschaftsurlaub wird eines Tages enden. Also habe ich gedacht, ich würde meine Anwaltstätigkeit aufgeben und zur Universität zurückkehren. Ich werde meine Doktorarbeit machen. An der Universität gibt es nicht viele Stunden, die Bibliothek ist komplett online. Ich werde zu Hause bei Lili sitzen, bis sie zur Schule geht.“

„Keine schlechte Idee. Was ist schiefgelaufen?“

„Was denn? – Mephisto hat seinen Schwanz unter der Tür durchgeschoben. Eine Chance hat sich für mich eröffnet. Noch bevor Lili geboren wurde, habe ich mich bei der Anwaltskanzlei Hogan Lovells beworben. Und sie haben sich an mich erinnert.“

„Hogan Lovells! Das darf man sich nicht durch die Lappen gehen lassen.“

„Es sei denn, du bist ein alleinerziehender Vater eines drei Monate alten Mädchens. Man muss kein Blut auf das Papier kritzeln, um zu wissen, dass man einen Pakt mit dem Teufel eingeht. Und ich habe unterschrieben … gegen mein eigenes Kind. Die Kindermädchen wechselten von Woche zu Woche, und jedes wurde immer schlimmer. Aber trotzdem, als ich für ein paar Tage wegmusste, wurde Lili in der Obhut der Frau gelassen, die ich manchmal eine Stunde vorher eingestellt hatte. Probleme waren vorprogrammiert. Lili begann krank zu werden. Darüber hinaus gab es ständige Rückstände bei der Arbeit. Nun, aber man weiß, dass es nur vorübergehend ist. Im Moment ist es schwer, aber in fünf Jahren ziehe ich mit Lili nach Berlin, und dann nach London oder …“

„New York City. “

„Yeh, Mama I`m coming home!“, rief Liam bitterlich an. „Lili war sieben Monate alt, als sie ins Krankenhaus eingeliefert wurde. Meningitis. Von Candida! Das passiert nur bei Tuberkulose, AIDS und nach Transplantationen.“

„Es war tatsächlich eine Menge.“

„Das war noch nicht alles. Die Liste der Nachlässigkeiten, die mir gezeigt wurde, war beeindruckend – keine schlechte A4. Zu meinem Glück hat sich der Chefarzt als Mensch entpuppt. Solange Lilis Leben, ihre Gesundheit infrage stand, hat er die Beamten von mir ferngehalten. Ich war mit Lili vier Wochen lang im Krankenhaus. Das ist genug Zeit, um man zur Vernunft zu bringen.“

„Wenigstens erinnert sich Lili nicht daran.“

„Es reicht, dass ich mich erinnern muss.“

„Da hast du beschlossen, ins Allgäu zurückzukehren.“

„Leider war es nicht so einfach. Als ich mit Lili aus dem Krankenhaus nach Hause gekommen bin, hat die Vorladung zum Jugendamt schon auf mich gewartet. Und dann ging es los. Erste Entscheidung, zweite Entscheidung. Mir wurde mein Kind weggenommen. Sie wurde nicht einmal meiner Familie übergeben, sondern völlig fremden Menschen …“, Liam hielt inne, ließ die Luft aus seinen Lungen und warf einen Blick in die Richtung seiner Tochter. Lili winkte ihm von der Fahrerlager aus mit der Hand zu. Er lächelte seine Tochter breit an und zeigte beide Daumen nach oben als Zeichen der Anerkennung. Nach einem Moment wandte er den Blick von dem Fahrerlager ab, und die Ernsthaftigkeit kehrte in sein Gesicht zurück. Er nippte an seinem Wasser und ging zum unterbrochenen Thema zurück: „Ich stand vor einem Prozess wegen Entziehung des Sorgerechts und hatte keine Argumente zu meiner eigenen Verteidigung.” 

„Aber du hast trotz allem gewonnen.“

„Man will, man kann. Ich wusste, wenn es einen Preis zu zahlen gab, um es zu verhindern, würde ich ihn zahlen. Der Fall wurde von meiner ehemaligen Professorin für Familienrecht geleitet. An der Universität hat mich dieses Fach überhaupt nicht interessiert. Ich habe die Prüfung nur überstanden, weil sie eine Schwäche für mich hatte.“

 „Während der Verhandlung, sie ist dir mit dem Urteil entgegengekommen.“

Liam schaute Georg von der Seite an. „Ist er wirklich so naiv, oder ist er wohlerzogen und tut aus Höflichkeit so, als sei er dumm“, dachte der Mann.

„Diesmal nicht für ein Lächeln.“

In Georgs Kopf machte es erst jetzt »Klick«. Er sah Liam an, aber der blickte natürlich nicht zu ihm, sondern weit voraus. Das war etwas, das er niemandem in die Augen sagen würde.

„Ich konnte nur beten, dass sich der Prozess nicht zu lange hinzieht, denn in München würde der Schnaps knapp werden.“

Eine Zeit lang herrschte Schweigen. Georg verstand natürlich, dass er wahrscheinlich der Erste und der Letzte war, der es hörte.

„Deshalb verstehe ich dich nicht. Das kann ich nicht.“

„Liam, was soll ich tun, wenn Lea mich nicht sehen will. Was wäre, wenn sie wieder vor mir weglaufen würde?“

„Du versuchst es in einem Monat, zwei, drei, sechs Monaten. Bis es gelingt. Das Einzige, was Lea dir nicht verzeihen wird, ist, dass du sie verlassen hast. Es gibt ein so schönes arabisches Sprichwort, dass Kinder die Flügel des Menschen sind. Überleg du dich gut, ob du wirklich einen abschneiden wolltest.“

„Bist du deshalb ins Familienrecht gekommen?“

„Tja. Damit solche Narren wie wir oder unsere Väter eine zweite Chance bekommen.“

Mohammed kam an den Tisch, also brach das Gespräch wieder ab. Er gab die Kamera seinem Bruder und stellte die Papiertüte auf den Tisch.

„Für Lili.“

„Was ist das?“

„Die Lokum.2 – Sie hat es verdient.“

 „Das ist sicher!“ Liam ging das Vorschaustück durch. „Danke, Brüderchen!“

„Darf ich?“, fragte Georg, der versuchte seine eigenen schlechten Gedanken zu verjagen.

„Klar!“, erwiderte Liam und gab Georg die Kamera.

„Ein geborenes Model!“, rief Georg an. „Das Posieren liegt ihr im Blut.“

Bei diesen Worten wurde Liams Gesicht jedoch sauer. Er nahm die Kamera von Georg zurück.

„Ich schätze, es ist Zeit, dieses Spiel zu beenden, denn sie wird nicht so viele Flugstunden aussetzen, auch nicht auf einem Airbag.“

Liam stand auf, nahm seine Kamera und die Papiertüte mit Süßigkeiten für seine Tochter.

„Also, wann geht ihr los?“

„Am Sonntag.“

„Guten Flug! Melde dich, wenn du zurück bist.“

„Lili lässt ihr Pferd sich nicht vergessen!“, erwiderte Liam und ging zum Fahrerlager.

„Was hat seinen Mund auf einmal so verzogen? Mag er nicht, dass seine Tochter gelobt wird?“

„Es kommt darauf an, wie.  Wenn man sie mit einem Model vergleicht, bin ich mir sicher, dass ihm das nicht gefällt.“

„Was ist daran falsch?“

„Lilis Mutter war Model und hat sie für diese Welt verlassen.“

„Nun, ich habe einen Bock geschossen.“

„Da weiß ich nicht viel. Zu der Zeit, als Eva uns besucht hat, war ich noch in den Windeln. Als Liam mit Lili vor acht Jahren nach Hause gekommen ist, hat er alle Erinnerungsstücke und Bilder von ihr zerstört, sodass ich nicht einmal weiß, wie sie ausgesehen hat. In der Familie redet man nicht über Lilis Mutter.“

„Kein Wunder. Hör zu, Mohammed, kommst du allein zurecht? – Ich muss ein paar Stunden rausspringen.“

„Sicher! Nur Sie wissen, Chef, dass heute Freitag ist.“

„Entspann dich – ich bin rechtzeitig zurück. Jedenfalls fahre ich dich nach Hause, damit du nicht so viele Kilometer auf deinem Mountainbike radeln muss.“

„Das ist kein Problem. Mir geht um die Zeit. Ich muss noch duschen nehmen und mich umziehen.“

„Du kommst nicht zu spät.“

Mohammed ging weg. Georg stand nachdenklich. Er sah, wie Lili ihre Schuhe mit einem Taschentuch polierte. Schließlich verabschiedete sie sich von seinem Vater und rannte zu ihrem Papa. Sie versenkte sofort ihre Hand in die Tüte mit Süßigkeiten und packte sich eine Handvoll Lokum in den Mund. Dann zog sie eine weitere Portion Lokum heraus und warf sie ihrem Vater in den Mund, der sich über sie beugte. Sie gingen auf das Auto zu. Lili rannte hin und wieder hoch, anscheinend hat Liam das gleiche Problem wie er – nicht immer in der Lage, seinen Schritt an den Schritt seiner Tochter anzupassen. Lili erzählte etwas lebhaft, ihr Kopf hüpfte und leichte Zöpfe sprangen in die Luft, als die grauen Zellen des Mädchens immer schneller arbeiteten.

Georg machte sich schließlich auf den Weg in Richtung des Gasthauses. Er musste sich frisch machen, umziehen – denn er würde seine Tochter besuchen, die er seit zwei Monaten nicht mehr gesehen hatte.

Im Haus von Samuel Edelstein wurde er von dessen Haushälterin empfangen. Sie hatte keine guten Nachrichten – Mirjam war zusammen mit ihrer Tochter und dem Sohn des Professors weggegangen. Sie bat ihn jedoch herein, gab ihm Kaffee und Kuchen. Georg nahm die Einladung an – da er schon beschlossen hatte, seine Tochter zu treffen, war er bereit, so lange wie nötig auf ihre Rückkehr zu warten. Gabriele leistete ihm Gesellschaft, indem sie ihm vor allem über den Professor erzählte – seinen Zustand, und Georg fing jede Information über Lea in ihrer Plaudertasche auf. Es war schon eine Stunde her. Gabriele musste den Gast verlassen und mit ihrer Arbeit weitermachen, worüber Georg erleichtert war, denn das Thema des Professors war erschöpft und das ganze Geschwätz über Jan ging ihm langsam auf die Nerven. Die Tür zum Garten war offen, also ging er nach draußen. Beim Gehen versuchte er, das nachzustellen, was sie kürzlich mit Lea gemacht hatten, um die Angst des Herzens vor dem Treffen zu übertönen. So verging eine weitere Stunde. Schließlich nahm er sein Telefon heraus, um Mirjam anzurufen. In der Tat könnte seine Überraschung niemanden erfreuen. Vielleicht würde er Miriam doch noch warnen? Womit würde sie Lea auf sein Erscheinen vorbereiten? Je mehr er sich langweilte, desto größer wurden die Zweifel und Dilemmata dieses mega-determinierten Mannes. Endlich beschloss er, dass es Zeit war, zurückzugehen. Georg verabschiedete sich von Gabriele, gab ein Geschenk für Lea ab und ging. Als er schon im Auto saß, sah er in der Ferne – ein paar Häuser weiter – aus einer Seitenstraße herauskommen: Jan, Mirjam und Lea. Sie sahen aus wie eine Familie auf einem Spaziergang. Lea ging in der Mitte und beugte sich ab und zu in einen kleinen Korb – anscheinend ein Träger von einer Katze oder einem Welpen, den Jan in der Hand trug. Der Anblick seiner Tochter drückte ihm das Herz zusammen. Er war jedoch nicht in der Lage, aus dem Wagen aussteigen. Das Bild vor ihm hatte etwas Unerträgliches für ihn. Diese wunderbare Verbindung zwischen Lea und Jan. Das Lächeln und die Gesten deuteten auf die humorvolle Art des Gesprächs hin. Georg hatte seine schlechten Gefühle gegenüber Jan bereits begraben. Wenn dieser gewollt hätte, hätte er ihn wirklich vernichten können. Es war nur Jans Großzügigkeit zu verdanken, dass er nicht wegen Körperverletzung vor Gericht gestellt wurde. Er selbst wusste nicht, ob er dasselbe in Jans Schuhen getan hätte. Allerdings gab es jetzt ein Gefühl, das jedes friedliche Herz aufregen würde – Eifersucht. Jan schaffte es nicht, seinen Sohn zu stehlen, aber er stahl offenbar seine Tochter. In einem Augenblick kehrte die Abneigung gegen Jan in ihm zurück. Georg drehte den Schlüssel im Zündschloss und fuhr fast mit quietschenden Reifen von dem Edelsteinhaus los.

1. Apollo 1, Mission mit der offiziellen Bezeichnung Apollo/Saturn-204. als bemannter Testflug, sollte der Start des Apollo-Programms sein. Am 27. Januar 1967 wurde bei einem der Vorflugtests das auf der Trägerrakete platzierte Kommandomodul durch ein Feuer zerstört, wobei die gesamte Besatzung mit drei Personen ums Leben kam.

2. Lokum gibt es in unzähligen Geschmacksrichtungen, aber im Wesentlichen ist es eine Variante von hartem Gelee aus Zucker und Weizenstärke oder Maismehl, oft mit Rosenwasser gefärbt. Zu dieser Basis werden dann verschiedene Zutaten hinzugefügt: Nüsse, Speck, Kokosnuss-Chips, etc.

Grzechy ojców, czyli wiwisekcja Georga i Liama

Lili pieczołowicie czyściła konia szczotką na padoku. Kwadrans obowiązkowej pielęgnacji konia był częścią oswajania się małego jeźdźca ze zwierzęciem. Liam stał po drugiej stronie ogrodzenia. Na ramieniu miał przewieszony aparat fotograficzny, a w dłoniach trzymał dżokejkę. Na ziemi, przy jego nogach leżało  pudełko z obuwiem. Sebastian położył siodło na ziemi i podszedł bliżej do Liama.

– Masz brata autystycznego.

– To prawda. 

– Długo nie byłem pewny. Jednak w końcu mi się przypomniał. Finn, mam rację?

– Ta. – Liam przytaknął. – Pamiętasz wszystkich swoich małych pacjentów? On tu przychodził 20 lat temu.

– Właśnie dlatego.

– Był jakiś wyjątkowy?

– Wszystkie dzieci są wyjątkowe.

– Nie da się zaprzeczyć.

– A te, które tu przychodzą, w szczególności. – uśmiechnął się Sebastian. – Po śmierci mojego syna chciałem zamknąć ośrodek. Nawet zlikwidować stadninę. Twój brat był jednym z pierwszych po ponownym jego otwarciu, tych co sprawili, że zmieniłem zdanie. Dlatego go zapamiętałem. Zresztą, twój ojciec był bardzo przekonujący.

– To na pewno.

– Gadanie masz po nim.

– Coś muszę mieć. Pomysł z hipoterapią nie był jego. Finn już od piątego roku życia na nią uczęszczał.

– Pamiętam, że nie był początkujący. Jak sobie radzi dziś?

– Robi wrażenie. Finn to największa duma ojca.

– Ty i konie, Liam, to nie bardzo. – rzucił nagle Sebastian, który już zauważył, że Liam nigdy nawet ogrodzenia nie przekroczył.

– Konie? Wyłącznie mechaniczne.

Do padoku podszedł Mohammed, przywitał się z bratem. Lili podbiegła do ogrodzenia, przeszła pod nim i wpadła w objęcia Mohammeda.  Sebastian  tymczasem podniósł siodło z ziemi i podszedł do konia. 

– Dziś będę galopować! – zawołała Lili z animuszem na twarzy.

– A ja pójdę pod respirator.  Chodź, ubierzesz dżokejkę.

Lili zeskoczyła na ziemię. Ojciec nałożył jej dżokejkę. Sebastian tym czasem zdążył już umocować siodło i sprawdzić popręgi. Zawołał na Lili.

– Georg zaraz przyjdzie. Kończy przygotówkę.

– Zrobisz trochę zdjęć Lili.

– A ty sam nie możesz?

– Kto jest nadwornym fotografem Achenbachów, ja czy ty?

– Ale później, teraz nie mogę opuścić garów.

– Spokojnie. Trochę tu zabawimy. Mam coś dla ciebie.

Liam schylił się po pudło leżące mu pod nogami, gdy podszedł do nich Georg. Podał pudło bratu i przywitał  się z Georgiem. Mohammed otworzył pudło. W środku były nowe trampki.

– Jak się startuje w wyścigu, to wypada mieć wygodne obuwie.

Chłopakowi na widok zawartości pudła mina ewidentnie zrzedła. Podniósł wzrok na brata.

– Co, cykor dopadł?

– Mnie? Niegdy! – Mohammed zamknął pudełko. –  To ja już wrócę do kuchni. 

Chłopak odszedł. Georg rzucił spojrzenie na Lili, która siedziała na koniu.

– Widzę, że Lili gotowa już do galopu.

– W galopie to, na razie jest moje serce.

– Spokojnie, mój ojciec wie, co robi.

– Mam nadzieję.

– A co to za wyścig, w którym ma zamiar wziąć udział Mohammed, jeśli to oczywiście nie tajemnica?

– Mój mały brat rozpoczyna właśnie swój wielki wyścig do gwiazd.

–  Do gwiazd, czy może po gwiazdkę?  

– Tę jedną jedyną gwiazdkę. Może nie skończy jak Apollo 1 1.

 Georg roześmiał się, że rozumie.

– Chodź, usiądziemy. Nie będziemy tu tak godzinę sterczeć.

Liam niechętnie odszedł od ogrodzenia.

 – Tak w ogóle to, jak tam mój brat się sprawuje?

– Świetnie. Odkąd wprowadziliśmy kilka drobnych poprawek w menu, to podbieramy gości okolicznym zajazdom.

– To cieszy. A poza tym?

– A poza tym, to długo masz zamiar nad nim ten parasol ochronny trzymać?

– Do końca świata.

– Widzę, że ciężko się żyje w rodzinie Achenbachów.

– Nie gorzej niż w Leitnerów.  Gdzie twój brat?

–  We Fryburgu.

–  Fryburgu? A co on tam robi?

– Jest w centrum rehabilitacyjnym.

– Poważnie? – Liam nie krył zaskoczenia, gęba mimowolnie roześmiała mu się od ucha do ucha.

– Ojciec go zawiózł do ośrodka w poniedziałek.

–  Ale co to za cud sprawił, że się Florian zdecydował?

– Cud poczęcia. Rodzina mu się powiększa.

– Nie! Też?

– Jak to też? – Georg podniósł  brwi, odwrócił  twarz w kierunku Liama. Ten przyłapany, zrobił tylko durną minę.

– No … też.

Georg puścił otwartą lachę. Po chwili odchrząknął.

–  Wolno spytać, kto jest szczęśliwą mamą?

–  Skoro musisz.

Leitner nie zapomniał jeszcze buty Liama z pępkowego jego syna, teraz nie mógł  sobie podarować małej uszczypliwości. Stara natura się odezwała:

– Ty, kuloodporny!  Co kamizelka zawiodła?

– Raczej jej brak.

Georg zgasił powoli złośliwy uśmieszek, po czym zatrzymał się, objął jednym ramieniem Liama, a drugą rękę wyciągnął, żeby powinszować.

– Nie, no gratuluję! Lisa jest w porządku. Przynajmniej u was będzie normalnie.

Liam nie od razu odpowiedział na te gratulacje. Podeszli oboje do stolika. Georg ledwo usiadł, jak rzucił znaczące spojrzenie na kręcącego się obok Andreasa. Liam tymczasem położył sprzęt fotograficzny na stół, odsunął sobie krzesło przy stoliku i ustawił tak, żeby mieć najlepszy widok na córkę. Kelner podszedł  do stolika.

– Przynieś nam wodę, Andreas.  – powiedział do chłopaka Georg i odwrócił się do Liama. – No, chyba że chcesz piwo?

– Dzięki, jestem z dzieckiem samochodem.

– Robi się, szefie!

Andreas odszedł.  Liam wreszcie odpowiedział na gratulacje Georga.

– My nie będziemy razem.

– Co, Lisa nie chce się wiązać?

– Nie wiem, czego chce Lisa. Wiem, czego JA nie chcę.

– Mój ojciec powiedziałaby, że nie wszystkie konie nadają się do zaprzęgu.

– Niestety, Klaus Achenbach ma w tej kwestii zupełnie odmienne zdanie. Według niego mężczyzna musi się ożenić, a za jedyną wymówkę dopuszcza wariackie papiery albo zapowietrzone spodnie, ale twój ojciec się nie konwertował na islam.

– Jeszcze może. Spotka jakąś Szeherezadę i go nawróci.

– Na litość boską, Georg, on tego nie zrobił dla Yasmin! Żaden normalny facet nie zmienia poglądów ani tym bardziej wyznania dla kobiety. Co innego dla władzy — to całe legiony.

– Paryż wart jest mszy.

– Właśnie. Ty też nie przeszedłeś jakoś na judaizm.

– Na szczęście nikt tego ode mnie nie wymagał. Poza tym nie mam właściwych korzeni.

– Masz pecha. – odparł ze śmiechem Liam, –  To, owszem, działa, ale tylko w drugą stronę.  Kobieta jak cię kocha, to myśli dokładnie tak jak ty. A kiedy cię przestaje kochać, to nagle ma we wszystkim inne zdanie. Facet jak ustępuje kobiecie, to albo jest wspaniałomyślny, albo wygodny – nie chce kłótni. Jednak myśli dalej tak samo. Yasmin to był tylko punkt czasowy. Za pięć, może dziesięć lat i tak by to zrobił. Jemu z katolicyzmem od dawna nie było po drodze.

– A co go tak w nim uwierało?

– On już z trzydzieści lat temu powtarzał, że we Włoszech tak naprawdę są dwie mafie: sycylijska i watykańska. I nie wiadomo, która gorsza. Poza tym, jak można tkwić w religii, gdzie oficjalnie toleruje się poliandrię?

– Gdzie! – zwołał Georg gwałtownie.

– Dziś to już rzadkie u nas, bo brak jest wikariuszy, ale dawniej, to co druga fara była tego przykładem.

–  Masz na myśli — trzech księży i jedną gospodyni – zapytał z ubawem Georg.

– Tyle że mój ojciec zaraz by dodał, że trzech księży to potrzeba, żeby tak naprawdę złożyć jednego mężczyznę. Każda wizyta jego na farze kończyła się żenuą. „Macie grafik, czy rzucacie kośćmi o nią wieczorem?” – Liam się roześmiał – Jeden z braci mojej matki jest biskupem w Connecticut…

– Zgaduję, że twój wuj i twój ojciec bardzo się kochali nawzajem.

– Bezgranicznie! Ta, dla niego ideał księdza skończył się na … Krzyżakach.

– Mmm. Koń, zbroja, płaszcz, hełm z pióropuszem…  –  powiedział Georg z wyraźnym rozrzewnieniem. 

– I miecz pod pachą.

– No, ale przecież niczego nakazać ci nie może.

– Mnie nic. Jednak mojemu rodzeństwu — wszystko.

– Może odciąć ci z nim kontakt?

– Jeśli uzna, że je demoralizuję.

– To się chyba pośpieszyłem z gratulacjami.

– To nie tak, Georg. Po prostu zastanawiam się, ile to dziecko będzie mnie kosztować.

 – Rozumiem, że nie mówimy o pieniądzach.

– To chyba oczywiste. – odparł Liam z odpowiednią miną.

– Co kogo nie kosztuje, tego on nie szanuje.

– Na razie wyjeżdżam na urlop. Jak już usiądę pod statuą, to będę się zastanawiał, co dalej.

– Jak tu ocalić wolność.

– To też. Choć bardziej jednak chyba, jak powiększyć dochody. Muszę coś z tym zrobić, bo Finn mnie już zostawił w tyle i jak tak dalej pójdzie to za rok może i Yasmin.

– Konkurencja nie śpi.

– Nigdy!  Tylko co może podskoczyć uczciwy adwokat z Allgäu?

– Gdzie bogactwo, tam im łajdactwo.

– Pociecha dla nieudaczników.

– Z twoją znajomością arabskiego i szariatu to chyba masz niezłą niszę.

– Niszę! To raczej garb. Zaczynam powoli być dyżurnym adwokatem, co dojdzie do jakiegoś aktu przemocy ze strony uchodźców.

– Przynajmniej bezrobocie ci nie grozi.

– Biorąc pod uwagę, jak się sprawy mają, to zdecydowanie mi ono nie zagraża. Na zupę z soczewicy zawsze starczy.

– Są lata tłuste, muszą być i chude.

– Tylko dlaczego wydatki zawsze trafiają się w te chude?

–  Albo nietrafione inwestycje. – dodał Georg ze zrozumieniem. –  Ja tam lubię kasę wydawać.  Nie lubię tylko tracić w interesach.

 – To tylko pół roku za nami.

– I oby to była ta gorsza połowa roku. Jednak ktoś, kto wkrótce będzie się byczył nad Atlantykiem, to narzekać nie może.

–  Jeśli tylko nie wyskoczy trzecia impreza w tym roku, to nie sięgnę po rezerwy.

–   A ta druga to co?

– Lili komunia. Małe wesele. Dobrze, że pół rodziny po drugiej stronie oceanu mieszka. Jednak ciebie to nie dotknęło. Masz własny lokal, kuchnię.

– Lea nie była chrzczona. Mirjam się nie zgodziła.

– Jeszcze lepiej. Watykan wie, jak ciągnąć kasę. Ta, islam jest tańszy. Obrzezanie Mohammeda mniej kosztowało ojca, choć impreza trwała cały tydzień, a nie jedno popołudnie.

– Ile on wtedy miał?

– Dziesięć.

– Jezu! Jak on to przeżył!

– Twardy jest.

–  To w ogóle jest taka konieczność?

– W Koranie nic o tym nie znajdziesz, ale żaden muzułmanin wymogu obrzezania nie kwestionuje. Także lepiej się na żadną muzułmankę nie zapatrz.

– Te „zasłonki” mają jednak swój sens.  – przyznał  Georg z rozbawieniem. – Ale na wszelki wypadek w domu nie będę cię odwiedzał.

– Szwagrami nie będziemy, jak cię lubię. Jednak jak Mohammed dobrze się zakręci, to rodziną kiedyś może tak. Kto wie?

– A więc to o Milę chodzi!

– No, przecież, że nie o aniołka z recepcji. Buziaczek jak z obrazów Vermeera, tylko ten charakter … Mata Hari.

–  Stawiam kolację temu, kto ją okiełza!

– Dorzuć jej obowiązków, to sama odejdzie.

–  Sara pozwoliłaby na to!

– To kicha.

 – Dobra, żarty na bok. – poważnie powiedział Georg, – A ty masz jakiś pomysł na wyjście z zawodowego impasu?

– Jedno rozwiązanie właśnie mi się skasowało. Z Allgäu już nie wyjadę.

– No ta, Lisa, dziecko. A poza wyprowadzką stąd?

– Dużo opcji to mi nie pozostało — albo poszerzę zakres działalności, albo wezmę wspólnika.

– Weź Lisę! Nie chcesz się z nią wiązać prywatnie, to dogadajcie się zawodowo. Lisa jest adwokatem od spraw gospodarczych, więc będziesz miał i poszerzenie działalności i wspólnika. Dwa w jednym. Zawodowo to chyba nie masz nic do niej?

– Prawnikiem jest dobrym. Choć doły zamiata.

– Jest uczciwa.

– Ta, profesjonalna … na każdym polu. – powiedział Liam cierpko.

Do stolika podszedł kelner. Postawił  dwie szklanki i dzbanek z wodą, po czym rozlał wodę do szklanek.

– Dzięki, Andreas.

– Długo to byśmy prywatne od zawodowe nie rozdzielili.

– Zawsze z korzyścią dla wspólnego potomka.

– Nie sądzę.

– Ja, niestety, nie mam twoich dylematów. Marie pogrzebała mnie sześć metrów pod ziemią i to wraz z moim synem.

– Może nie ma czego żałować…

– Skąd mam to wiedzieć, skoro nie dała nam nigdy szansy. Dlatego trochę się dziwię, że ty mając wybór, nie chcesz tej szansy dać  Lisie i sobie.

– Bo tylko skończony głupiec powtarza te same błędy. Już raz próbowałem chodzić w nieswoich butach i nic z tego nie wyszło.  Człowiek powinien znać swoje granice. Zniszczyłbym jej życie.

– Człowiek może się zmienić.  – Georg powiedział na głos to, co od dawna leżało mu na sercu.

– Jeśli lubisz się oszukiwać.

– To się jednak zdarza.

– Oczywiście.  Mój ojciec jest tego żywym przykładem.

– Skoro ojciec mógł. Syn nie będzie gorszy.

– Syn, niestety, nie ma charakteru ojca. 

– Nigdy nie pytałem,  co właściwie jest z matką Lili?

– Nie wiem i nie interesuje mnie to. Zostawiła Lili, wkrótce po jej urodzeniu. Dziesięć lat straconych na złudzenia.

– Byliście razem dziesięć lat?

Liam się roześmiał.

 – Takim długodystansowcem to ja nie jestem. Twój brat by mnie zrozumiał. On wie, co to jest latami uganiać się za marzeniem, żeby na koniec wreszcie zrozumieć, że od początku była to tylko fatamorgana. 

– Powiedz mi, jak matka może zostawić własne dziecko?

– Mnie się pytasz? Najpierw chciała mieć dziecko, a jak się pojawiło, to się jej odwidziało. Na trzeźwo tego nie poskładasz do kupy razem. Nie ma szans.

– Ja nawet nie wiem, czy Marie go chciała, czy urodziła, bo musiała. Nic nie wiem.

– Musiała? Hallo! Żyjemy w czasach: mój brzuch, mój wybór. Jakby go nie chciała, to by wiedziała, co z tym zrobić.

– Marie by nawet o aborcji nie pomyślała. Ona zawsze była taka moralna. Co zresztą nas zawsze…

– Sorry, ale jej plany małżeńskie z Edelsteinem i cała reszta, raczej jej moralności przeczą.

– Czasem myślę, że lepiej by było, żebym się nie dowiedział.

– Dla kogo lepiej? Dla twojego syna?

– Lili pyta czasem o matkę?

– Dzieci nie pytają o nieobecnego rodzica, póki ten obecny ich nie zawiedzie.

– Właśnie.  Póki się nie skrewi tak jak ja. 

– Ty, Georg, nie martw się tym, co powiesz Adamowi, gdy on zapyta się kiedyś o swoją matkę, tylko co powie Mirjam Lei, gdy ona zapyta o ciebie.

– Trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów.

– Pewnie. Jednak nikt nie powinien być ani oskarżycielem, ani sędzią w swojej sprawie. A ty postanowiłeś być dla siebie inkwizytorem.

– Nigdy nie przypuszczałem, że mógłbym okazać się gorszym ojcem od mojego własnego…

– Niektórzy mężczyźni długo dorastają do odpowiedzialności. Jednak Sebastianowi, chyba tego akurat nie można zarzucić.

– Nie, tego nikt nie może. Sebastian Leitner poważny i odpowiedzialny był już w pieluszkach. Zresztą, gdzie tam! On nigdy pieluch nie nosił. On się w kołysce już golił!

– Poważny i odpowiedzialny ojciec to nie jest dramat. Prędzej już odwrotnie. Kontakt z dzieciakami ma wspaniały. Więc nie bardzo rozumiem.

– Ta, dzieci to jego świat. Tylko musiałbyś go poznać, zanim urodził się Peter … Czasem miałem wrażenie, że przy śniadaniu i kolacji – bo tyle najczęściej go widywaliśmy z bratem – siedzi jakiś pan dyrektor zajazdu i gdyby matka go wymieniła następnego dnia na innego, to nie byłoby dla nas większej różnicy.

Georg przerwał na moment, wypił większy haust wody. Gwałtownie powróciły wspomnienia z odległego dzieciństwa. Ile to razy pochlipał się i posmarkał w rękaw na widok ojca kolegi, siedzącego na trybunie, gdy rozgrywali mecz. A po skończonym meczu dumnie czochrającego włosy swojego małego zwycięscy! Jego ojca nigdy na trybunie nie było. Zawsze zajęty pracą i robieniem pieniędzy. Pewnie dlatego sport go za bardzo nie interesował. Wiedział, że ojciec mu nigdy nie pokibicuje. Wolał siedzieć u matki w kuchni i brzdękać w ojca starą gitarę albo swój akordeon.

–  Flori uwielbiał rodzinne zdjęcia – tylko wtedy ojciec brał go na kolana. Czasem myślę, że on się nas po prostu bał i nie wiedział, jak się do nas zbliżyć.  Dopiero jak się urodził Peter, to nagle zobaczył, że bycie ojcem nie boli.

– Mojego ojca to za dużo nie było. Jednak jak już był, to był. To wariował. Nie było takiej szalonej zabawy, której by nie wymyślił. Tyle że te wszystkie jego zwariowane pomysły to dla Finna zawsze kończyły się tak samo – krzykiem i waleniem głową w ścianę lub w podłogę. Potem była konsternacja, przerażenie w oczach, pakowanie walizek, no i ucieczka.

Rozmowa się urwała, bo do stolika podbiegł Mohammed.

– Same zdjęcia?

– Nakręć też kawałek filmu, żebym miał co moim dziadkom pokazać.

– Przyjaciele też życzą sobie fotkę? – Mohammed rzucił jeszcze na odchodne, biorąc aparat ze stolika.

– A co my parą jesteśmy?

– Przyznasz, że dobrani jesteśmy – roześmiał się trochę sarkastycznie Georg.

– Dla Mohammeda ojciec to jest wzór i autorytet. Mój to był gówniarz. Dla niego życie to była jedna wielka męska przygoda. Liczyły się tylko jego pasje, podróże, a rodzina była do tego tylko fajnym dodatkiem.

– Sądziłem, że Mohammed i ty, macie wspólnego ojca.

– Tak jak ty z Peterem – biologicznie. Widocznie każdy musi zaliczyć swoją porcję błędów. Jedni wcześniej, inni później. Mnie się też wydawało, że ja błędów własnego ojca nie powtórzę. Niestety się nie udało.

– Dużo ich narobiłeś?

– Wystarczająco. Zresztą to nie o ilość chodzi, tylko o skalę własnego upadku.

–  Próbujesz mnie pocieszyć.

– Nie, staram się tylko powstrzymać cię przed decyzją, której już nie naprawisz.

Mohammed zakończył sesję swojej bratanicy. Miał już zawrócić do zajazdu, gdy nagle przed oczami w oddali ukazała mu się Mila, wychodząca właśnie z Land Roveru swojego dziadka. Zatrzymał się. Długo się nie potrzebował namyślać, jak otworzył na nowo obiektyw i ustawił zbliżenie na dziewczynę. Naprawdę był wdzięczny bratu, że wziął aparat ze sobą. „Mam fart, Finn zrobi z tego cuda”. – pomyślał chłopak, kiedy przesuwał podgląd. Zaraz też cofnął go z powrotem na zdjęcia Lili.

– Początek miałem niezły. Dostałem urlop ojcowski. Jak się ma tyle młodszego rodzeństwa, to zafajdana pielucha nie jest już horrorem. Ty edukację przeszedłeś przy Lei, więc z Adamem masz już z górki. 

– Och, dużo wcześniej! Pełny kurs opiekunki do dziecka przeszedłem wraz z ojcem już przy Peterze.

– Ja zaś musiałem kilka nocy na lekturę zarwać, żeby ogarnąć temat. Wkrótce też zyskałem taki rozgłos, że pomoc zaczęła płynąć ze wszystkich stron. Przychodziła położna, sąsiadki, nawet dawne koleżanki ze studiów i każda z nich przyprowadzała ze sobą swoją koleżankę.  Nie musiałem wcale z kanapy wstawać — wszystko z dostawą do domu. W dodatku równie mocno, co moim dzieckiem, chciały się zająć mną.

– Raj na ziemi.

– Ta, raj. Gdym na czas tej armii zbawienia nie pogonił i nie zaryglował drzwi, to szybko bym zobaczył piekło Dantego od spodu. W takich chwilach zaczynasz rozumieć, dlaczego poligamia, jeśli w ogóle się sprawdza, to tylko z batogiem w ręku. 

– Czasem na kanale sport oglądam boks w damskim wydaniu.

– Blisko. Tak w ogóle to tu żadne ochotniczki się nie zgłaszają?

– Moja matka jest i wstęp wzbroniony.

– W czepku urodzony.

– Za to bez głowy. – odparł Georg cierpko, – Kiedy urodził się Peter i matka zaniemogła, to miałem ojcu za złe, że nikogo nie wziął do pomocy. Dziś go rozumiem.

– Ma się ten ambit. – przyznał Liam. – To, że nie mogę dziecku cyca dać, to poza tym nie mam powodów, żebym czuł się gorszy od kobiety.

–  Mamy równouprawnienie.

– Dokładnie. Tyle samotnych matek daje sobie radę, to ja — samotny ojciec — też mogę. No i było nam dobrze razem z Lili. Jednak trzeba było myśleć co dalej. Bo urlop ojcowski kiedyś się skończy. Pomyślałem więc, że rzucam praktykę adwokacką i wracam na uczelnię. Będę się doktoryzował. Na uczelni niewiele godzin, biblioteka cała jest online. Przesiedzę tak w domu z Lili, aż pójdzie do szkoły.

– Niezły pomysł. Co poszło nie tak?

– Co? Mefisto zamiótł ogonem pod drzwiami. Przyszła szansa. Jeszcze zanim urodziła się Lili, aplikowałem do kancelarii Hogan Lovells. I sobie o mnie przypomnieli.

– Hogan Lovells! Tego się przepuszcza.

– O ile się nie jest samotnym ojcem 3-miesięcznej dziewczynki. Nie musisz krwią się mazać, żebyś wiedział, że podpisujesz cyrograf. I podpisałem … na własne dziecko. Opiekunki zmieniały się z tygodnia na tydzień, a co jedna to była gorsza. Jednak  i tak jak trzeba było wyjechać na kilka dni, to Lili zostawała pod opieką kobiety, którą czasem zatrudniłem godzinę wcześniej. Musiały pojawić się problemy. Lili zaczęła chorować. W pracy też wieczne tyły. No, ale wiadomo, że to przejściowe. Teraz jest ciężko, ale za pięć lat przeprowadzamy się z Lili do Berlina, a potem Londyn albo …

– Nowy Jork.

– Yeh, Mama, I coming home! – zawołał z goryczą Liam, – Lili miała siedem miesięcy, jak wylądowała w szpitalu. Zapalenie opon mózgowych. Z candidy! To się tylko u gruźlików, chorych na AIDS i po przeszczepach przytrafia.

– No to ostro.

– A to nie było wszystko. Lista zaniedbań, którą mi pokazano, była imponująca – niezłe A4. Nie powiem, główny lekarz był w porządku. Póki życie, zdrowie Lili było pod znakiem zapytania, to trzymał urzędasów z dala ode mnie.  Spędziłem cztery tygodnie w szpitalu. To aż nadto, żeby się poukładało w głowie.

– Przynajmniej Lili ci tego nie pamięta.

– Wystarczy, że ja pamiętam.

– To wtedy zdecydowałeś się wrócić do Allgäu.

– Niestety to nie było takie proste. Jak wróciłem z Lili ze szpitala do domu, to wezwania  do urzędu do spraw młodzieży już na mnie czekały. A potem to poleciało. Pierwsza decyzja, druga decyzja. Zabrali mi dziecko. Nawet nie oddali jej mojej rodzinie, tylko zupełnie obcym ludziom… – Liam przerwał,  wypuścił powietrze z płuc i rzucił spojrzenie w kierunku córki. Lili pomachała mu  ręką z padoku. On uśmiechnął się szeroko do córki i skierował do góry oba kciuki na znak aprobaty. Po chwili odwrócił wzrok od padoku, a  na jego twarz powróciła powaga. Napił się wody i wrócił do przerwanego wątku, – Miałem przed sobą proces o odebranie praw rodzicielskich i żadnych argumentów na własną obronę. 

– Ale wygrałeś mimo wszystko.

– Chcieć to móc. Wiedziałem, że jeśli jest jakaś cena, żeby to zatrzymać, to ją zapłacę. Sprawę prowadziła moja dawna profesorka z prawa rodzinnego. Na studiach ta dziedzina w ogóle mnie nie interesowała. Przebrnąłem egzamin tylko dlatego, że miała do mnie słabość.

– Poszła ci na rękę na procesie.

Liam spojrzał z boku na Georga. „On rzeczywiście taki naiwny, czy dobrze wychowany i udaje głupiego z uprzejmości?” – pomyślał mężczyzna.

– Nie za uśmiech tym razem.

U Georga dopiero teraz zatrybiło. Spojrzał na Liama, ale on oczywiście nie patrzył na niego, tylko daleko przed siebie. To nie było coś, co powiedziałby komukolwiek w oczy.

– Mogłem się tylko modlić, żeby proces nie ciągnął się zbyt długo, bo brakłoby wódy w Monachium.

Przez chwilę trwało milczenie. Georg oczywiście rozumiał, że jest prawdopodobnie pierwszym i ostatnim, który to usłyszał.

– Dlatego cię nie rozumiem. Nie potrafię.

– Liam, a co ja zrobię, gdy Lea nie będzie chciała mnie widzieć. Jak znowu zacznie uciekać przede mną?

– To spróbujesz za miesiąc, za dwa, za trzy, za pół roku. Aż do skutku. Lea nie wybaczy ci tylko jednego, że ją odpuściłeś. Jest takie piękne powiedzenie arabskie, że dzieci są skrzydłami człowieka. Zastanów się dobrze, czy naprawdę chcesz sobie jedno odciąć.

– To, dlatego zająłeś się prawem rodzinnym?

– Ta, żeby tacy głupcy, podobni nam czy naszym ojcom, dostali drugą szansę.

Do stolika podszedł Mohammed, więc rozmowa się ponownie urwała. Przekazał aparat bratu i położył papierową torebkę na stoliku.

– Dla Lili.

– Co to?

– Lokum2. Zasłużyła sobie.

 – To na pewno! – Liam przejrzał kawałek podglądu. – Dzięki, braciszku!

– Można? – zapytał Georg, który próbował odgonić własne przykre myśli.

– Jasne! – Liam przekazał aparat Georgowi.

– Nie, no urodzona modelka. – rzucił natychmiast z uznaniem Georg. – Pozowanie ma we krwi!

Liamowi jednak na te słowa mina skwaśniała. Odebrał aparat od Georga.

– Czas już położyć kres tej zabawie, bo nie wysiedzi tyle godzin lotu nawet na poduszce powietrznej.

Liam wstał, zabrał aparat fotograficzny i tytkę z łakociami dla córki. Pożegnał się z Georgiem i bratem.

– Kiedy lecicie?

– W niedzielę.

– To szczęśliwego lotu i odezwij się, jak wrócicie.

– Lili nie pozwoliłaby tęsknić swojemu rumakowi za sobą. Bakcyl połknięty. – odparł Liam i odszedł w kierunku padoku.

– Co mu tak nagle gębę wykrzywiło? Nie lubi, jak mu się córkę chwali?

– To zależy jak. Porównując ją do modelki to na pewno — nie.

– A co w tym złego?

–  Matka Lili była modelką i to dla tego świata ją zostawiła.

– No to strzeliłem gafę.

– Ja tam niewiele wiem. Jak Eva do nas przychodziła, to byłem w pieluchach. A szczylem, kiedy Liam wrócił z Lili do domu. Zniszczył wtedy wszystkie pamiątki i zdjęcia po tej kobiecie. Także nawet nie wiem, jak ona wyglądała. O matce Lili nie mówi się w rodzinie.

– Trudno się dziwić.  Słuchaj, Mohammed, dasz sobie radę sam w kuchni? Muszę wyskoczyć na parę godzin.

– Pewnie! Tylko szef wie, że dziś piątek.

– Spokojnie, wrócę na czas. Zresztą, odwiozę cię do domu, żebyś na tym swoim góralu nie musiał tyle kilometrów pedałować.

– To nie problem. Chodzi o czas. Muszę jeszcze się wykąpać i przebrać.

– Nie spóźnisz się.

Mohammed odszedł. Georg stał w zamyśleniu i przyglądał się, jak Lili zawzięcie chusteczką do nosa pucuje swoje buty. Kiedy skończyła, pożegnała się  z jego ojcem i podbiegła do swojego taty. Zatopiła natychmiast rękę w torebce z łakociami i zapakowała do buzi garść lokum. Potem wyjęła kolejną porcję lokum i podrzuciła do ust pochylającemu się nad nią tacie.  Kiedy zmierzali do samochodu, Lili co chwilę podbiegała, najwyraźniej Liam miał ten sam problem, co on – nie zawsze potrafił dostosować swój krok do kroku córki. Długie, lekkie, jasne,  warkocze płynęły w powietrzu, podrywane przez wiatr. Lili żywo coś opowiadała,  a główka jej  podskakiwała tym wyżej,  im szybciej pracowały szare korytarze dziewczynki. 

Georg w końcu ruszył do domu. Potrzebował się odświeżyć, przebrać – wybierał się z wizytą do niewidzianej od dwóch i pół miesiąca córki.

W domu Samuela Edelsteina przyjęła go gosposia profesora. Nie miała dobrych wiadomości – Mirjam wraz ze swoją córką oraz synem profesora wyszli. Zaprosiła go jednak do środka, podała kawę, jakieś ciasto. Georg przyjął zaproszenie –  skoro już się zdecydował spotkać z córką, to gotowy był czekać na ich powrót, tak długo, jak będzie potrzeba. Gabriela dotrzymywała mu towarzystwa, opowiadając głównie o profesorze – jego stanie zdrowotnym, a Georg łowił pośród jej paplaniny każdej informacji o Lei. Minęła godzina, Gabriela musiała opuścić gościa i udać się do swoich zajęć. Co też Georg przyjął z ulgą, bo temat profesora się wyczerpał, a wysłuchiwanie wszystkich achów i ochów na temat Jana było już powoli ponad jego możliwości. Drzwi do ogrodu były otwarte więc wyszedł na zewnątrz. Spacerując próbował sobie odtworzyć, co ostatnio robili razem z Leą, żeby w ten sposób zagłuszyć niepokój serca przed spotkaniem. Tak zeszła mu kolejna godzina. Wreszcie wyjął telefon, żeby zadzwonić do Mirjam. W gruncie rzeczy ta jego niespodzianka wcale mogłaby nikogo nie ucieszyć. Może jednak uprzedzi Mirjam i ona przygotuje Leę na jego pojawienie się? W miarę jak się nudził, tak wątpliwości i rozterki narastały w tym megazdecydowanym mężczyźnie. W końcu uznał, że czas wracać. Pożegnał się z Gabrielą, zostawił prezent dla Lei i wyszedł. Kiedy siedział już w samochodzie to zobaczył w oddali – kilka domów dalej – wychodzących z bocznej ulicy: Jana, Mirjam i Leę. Wyglądali jak rodzinka na spacerze. Lea szła w środku, co chwilę pochylając się do małego kosza – najwyraźniej transportera od kota lub szczeniaka, który trzymał w ręce Jan. Widok córki ścisnął mu serce, jednak wysiąść z samochodu nie potrafił. W tym obrazku przed nim było coś nie do zniesienia. Ta wyborna komitywa Lei z Janem. Uśmiechy, gesty wskazywały na żartobliwy charakter rozmowy.  Georg już dawano pochował swoje złe emocje do Jana. Gdyby tamten chciał, to mógłby go naprawdę zniszczyć. Tylko dzięki wspaniałomyślności Edelsteina nie miał procesu o pobicie. Sam nie wiedział, czy podarowałby, będąc w butach tamtego. Teraz jednak u Georga pojawiło się uczucie, które wzburzy każde pokojowo nastawione serce – zazdrość. Janowi nie udało się ukraść mu syna, ale najwyraźniej ukradł mu córkę. W jednej chwili powróciła w nim cała awersja do Jana. Georg przekręcił kluczyk w stacyjce i ruszył prawie z piskiem opon spod domu Edelsteinów.



 1. Apollo 1, misja oficjalnie oznaczona jako Apollo/Saturn-204. będąc załogowym lotem próbnym, miała stanowić rozpoczęcie programu Apollo. W dniu 27 stycznia 1967 roku podczas jednego z testów przedstartowych umieszczony na wyrzutni moduł dowodzenia uległ zniszczeniu w wyniku pożaru, a cała trzyosobowa załoga zginęła..

 2. Lokum występuje w niezliczonej ilości odmian smakowych, lecz zasadniczo jest to odmiana twardej galaretki wytwarzanej z cukru i skrobi pszennej lub mąki kukurydzianej, często barwionej wodą różaną. Do tej podstawy dodawane są następnie rozmaite składniki: orzechy, bakalie, wiórki kokosowe itd.

Klatsch und Tratsch, Neuigkeiten, Spekulationen und Mohammed’s Mezze, d. h. Mirjams Besuch im Leitnerhof.

Am Tag nach ihrer Ankunft im Allgäu ging Mirjam zum Leitnerhof, nachdem sie zuvor mit Georg ein Gespräch über ihre Tochter vereinbart hatte. Georg hatte ihr am Telefon versichert, dass sie sich über Lea einigen würden, also wollte sie sich selbst von der Aufrichtigkeit seiner Worte überzeugen. Sie ließ Lea in der Obhut von Gabriele, der Haushälterin des Professors, zurück und erschien zur Mittagszeit im Gasthaus. Die erste Person, die sie traf, war Sarah. Die beiden Frauen kannten und mochten sich aus der Zeit, als Sarah noch als Helferin in Hubers Alp arbeitete. Sie hatten sich schon lange nicht mehr gesehen, deshalb war auch die Begrüßung herzlich, wie bei alten Freunden – Umarmungen, ein Kuss auf die Wange, gegenseitige Komplimente. Sarah fragte nach Lea, wo sie beide wohnten, usw. Mirjam kommentierte Sarahs feminines Outfit. Nachdem Mirjam gegangen war, tauschte die junge Frau auf Sofias Drängen den Anzug der Rezeptionistin gegen das regionale bayerische Outfit, das Dirndl. Rock und Korsett waren schwarz, die dazugehörige Schürze war kornblumenblau. Das Korsett war geschnürt und mit Garn in der gleichen Farbe wie die Schürze bestickt, dazu gab es eine weiße Bluse mit einem großen Ausschnitt. Das ganze Outfit passte hervorragend zu Sarahs winterlicher Schönheit: ihr rabenschwarzes, lockiges Haar, das dem Mädchen über Stirn und Wangen fiel, ihr heller, porzellanweißer Teint und ihre schwarzen Augen. Sarah wiederum beurteilte Mirjams allgemeines Erscheinungsbild, insbesondere das Fehlen von Anzeichen der Müdigkeit in ihrem Gesicht, die so deutlich zu sehen waren, als ihre Freundin den Leitnerhof verließ.

„Das ist der Verdienst deiner Naturkosmetik. Sie bewirken Wunder. Deine Regel, dass alles, was Lea nicht zum zweiten Frühstück isst: Banane, Kiwi, Joghurt, Avocado oder Gurke, als Maske auf meinem Gesicht landet, statt im Müll, ist zur Gewohnheit geworden.“

„Du hast dich erinnert“, erwiderte Sarah mit einer leisen Erregung in ihrer Stimme.

„Ja, natürlich! Ebenso wie alle Diät-Tipps. Deine Energydrinks haben mich wieder auf die Beine gebracht.“

„Komm, setzen wir uns hin. In der Küche habe ich einen frischen Smoothie. Ich hole es.“

„Gerne, aber später. Ich bin mit Georg verabredet. Erst das Geschäft, dann das Vergnügen.“

„Georg ist beschäftigt. Er hat ein geschäftliches Gespräch mit einem Vertragspartner.“

„In diesem Fall lehne ich nicht ab.“

„Der Tisch am Eingang ist frei, sodass ich höre, wenn das Telefon klingelt.  Der Chef, leider, aber er macht mich für jeden verpassten Telefonanruf verantwortlich.“

„Habt ihr ein Anrufkontrollsystem installiert?“

„Dafür hat Florian gesorgt, kurz bevor ich zur Reha gefahren bin. Seitdem gibt es hier keinen Moment der Ruhe.“

Die Frauen gingen nach draußen. Mirjam ignorierte Sarahs Beschwerden – schließlich hatte sie selbst Georg noch vor ihrem Weggang vom Leitnerhof gedrängt, eine Registrierung aller Telefone einzuführen. Dabei ging es vor allem darum sicherzustellen, dass die Mitarbeiter die Telefonleitung nicht privat nutzen.

„Du hast wahrscheinlich von dem Unfall gehört?“

„Nicht zu viel. Als ich heute Morgen in der Bäckerei war, habe ich zufällig gehört, dass Florian im Rollstuhl saß. Aber ich wollte es nicht wahrhaben.“

„Die Brüder hatten einen Unfall in den Bergen und Florian erlitt eine Wirbelsäulenverletzung.“

„Etwas Ernstes?“

„Die Familie ist voller Optimismus. Sie glauben, dass er aus Freiburg auf eigenen Füßen zurückkehren wird.“

„In seinem Fall wäre eine kleine Bußwallfahrt ratsam.“

Die beiden Frauen lachten.

„Was ist mit Karin? Ich kann sie nirgendwo sehen.“

„Gleich nachdem du gegangen warst, ist sie zusammen mit Mila in die Hubers Alp ausgezogen. Bisher gibt es keine Anzeichen dafür, dass sie zurückkommen wird. Allerdings gibt es hier einige, die sich immer noch Illusionen machen.“

„Also »Gone with the wind«“, sagte Mirjam mit einer unwillkürlichen Träumerei in ihrer Stimme. „Wer hätte das gedacht?“

„Du meinst, Karin ist Rhett Butler, nur in einem Rock?“, sagte Sarah amüsiert.

„Was die Ähnlichkeit der Charaktere angeht, so ist es ein ziemlicher Blödsinn, aber ansonsten ist es schwer, einen besseren Vergleich zu finden. Auch Florian war jahrelang in Lisa verknallt, so wie Scarlett in Ashley. Und als er schließlich durchschaute und sah, was in seinem Herzen vorging, stellte sich heraus, dass es gerade in seinem ehelichen Ofen erloschen war. Bei Karin war die Geduld am Ende, und die große Liebe zu ihrem Mann war verpufft.“

„Vielleicht kommt sie dieses Mal ohne Taschentücher aus.“

„Gibt es Neuigkeiten?“

„Die Spatzen pfeifen es von den Dächern, dass ein Storch in die Hubers Alp fliegt, es gibt also noch eine Chance auf ein Happy End.“

„Ist Karin schwanger?“

„Ja, sieht aus, als säße Rhett in der Klemme.“

„Nun, das ist in der Tat so“, sagte Mirjam ernst.  „Es gibt viele Dinge, die man für ein Kind in Kauf nehmen kann, und viele Grenzen, die man überschreiten kann.“

„Das weißt du am besten von dir selbst.“

„Aber dann hätte sich der Kreis der Geschichte geschlossen.“

„Wie meinst du das?“

„Zuerst hat Karin Florian ein Kind angehangen, und zwanzig Jahre später wird er sie wegen des anderen bei sich anhalten.“

„Aber, lassen wir die Butlers mal beiseite. Sag mir lieber, wie es dir geht?“

 Das Telefon klingelte im Flur.  Sarah stand auf.

„Die Pflicht!“

„Dann geh! Und vergiss den Smoothie nicht, wenn du zurückkommst!“

Sarah legte den Hörer auf und griff nach ihrem Rucksack im Schrank. Eilig holte sie einen Parfümflakon heraus – den gleichen, den Mirjam ihr geschenkt hatte, als sie Hubers Alp verließ.

Als Sarah die Küche betrat, sah sie auf dem Tisch Teller mit Mezze – neuen Snacks für Gäste – stehen. Sie warf einen Blick auf die offene Tür. Schnell holte sie ein Tablett unter dem Herd hervor und begann, die buntesten und appetitlichsten Speisen für Mirjam herauszusuchen, während sie für sich selbst eine vegane Variante aussuchte.

„He! Krumme Finger!  Das Hackbeil wurde heute geschärft. Nimm deine Finger weg, damit sie mir nicht als Test für die Klinge dienen.“

„Nur ein Barbar kann eine Frau mit einem Hackbeil bedrohen.“

„Es gibt nur eine Strafe für einen Diebstahl.“

„Nur zwei Mezze, Mohammed.“

„Vergiss es! Sie sind genau auf das Stück berechnet!“

„Es ist für einen besonderen Gast“, sagte Sarah sanft.

„Er muss wirklich jemand Besonderes sein, wenn du eine halbe Parfümerie auf dich selbst verschüttet hast.“

„Ein schöner Duft?“, fragte das Mädchen und rollte dabei mit den Augen.

„In einer Minute werden überall Wespen sein.“

„Hast du Angst, dass dich einer sticht?“

„Traum weiter.“

„Ich wische heute alle Gläser ab.“

„Du spülst die Pfannen. Eine Mezze für eine Pfanne.“

„Ich habe eine frische Maniküre gemacht.“

„Es ist, als würde ich meine eigenen Schwestern hören. Jedes Mal, wenn die Töpfe gespült werden müssen, trocknet ihr Nagellack.“

„Ich frage sogar nicht, wer spült.“

„Es gibt drei Dumme.“

„Ich werde morgen früh die Spülmaschinen ausräumen.“ 

„Nimm, was du willst, und verschwinde von hier, denn dieser Mief wird sich bis zum Abend nicht lüften lassen.“ 

Sarah stellte vier beeindruckende Mezze-Sets auf ein Tablett, goss Smoothies in hohe Gläser, dann warf sie dem Jungen einen Luftkuss zu und ging hinaus. Mohammed kam auf die Tür zu. Am Tisch saß eine attraktive blonde Frau, die er nicht kannte. Er pfiff Andreas an.

„Wer ist das?“

„Die Ex des Chefs.“

„Welcher ist es?“

„Wer hätte das berechnet?“

„Ich frage nicht nach denjenigen, die nicht zum offiziellen Kreis gehören.  Nur, ist es die Mutter seiner Tochter oder seines Sohnes?“

„Von seiner Tochter.“  Andreas wurde ernst.   „Was hat Sarah mit ihr vor?“

„Vielleicht will sie tatsächlich, dass der Chef sie feuert.“

„Es wäre sehr schade, wenn sie gehen würde.“

„Weine nur nicht gleich los!“

„Eines Tages tue ich dir aber wirklich weh, Achenbach!“

„Ich hab Angst.“

Andreas nahm zwei gebackene, mit Lammfleisch gefüllte Maultaschen vom Tisch und steckte sie sich beide in den Mund. 

„Du bist wirklich in einer Scheune aufgewachsen.“

„Na und?“, sagte Andreas mit vollem Mund.

„Hat dir deine Mama nicht beigebracht, im Sitzen zu essen und nicht mit der gleichen Hand, mit der du dir den Arsch abwischst?“

„Ah, euren arabischen Aberglauben!“ Andreas rieb den Mund an seinem Hemdsärmel ab, dann wischte sich er seine fettige Hand an seiner Kellnerschürze ab und ging.

Sarah kam mit dem Tablett mit Smoothies und Mezze-Sets zurück an den Tisch. Sie legte sie auf den Tisch und setzte sich.

„Mhm, ein neues Menü. Georg gibt sich wirklich Mühe.“

„Eher seine Hilfe. Muslim. Bitte bediene dich!”

„Interessant. Georgs Küche wird langsam interkulturell.“ Mirjam nahm einen Schluck von dem Smoothie und machte sich daran, den arabischen Snack zu probieren. „Lecker.“

„Ich gebe das Kompliment an den weiter, dem es gebührt. Bleibst du lange hier?“

„Bis zum Ende der Ferien. Der Professor hatte einen Schlaganfall und Jan muss die Pflege seines Vaters organisieren. Lea hingegen braucht einen richtigen Ferienaufenthalt vor der Schule.“

„Wie sieht es nach den Feiertagen aus?“, fragte Sarah ernsthaft.  „Gehst du mit Lea zurück nach München?“

„Wahrscheinlich nur, um die Wohnung dort freizumachen. Jan und Isaac haben mir angeboten, ihre Praxis zu leiten. Also du weißt schon …“

„Also noch weiter weg vom Allgäu“, sagte Sarah mit einem unterdrückten Seufzer.

„Das beunruhigt mich nicht im Geringsten. Je weiter weg, desto besser.“

„Das verstehe ich. Abgesehen davon, was?“

„Ich muss einen Anwalt finden, und zwar einen, der nicht hinter meinem Rücken mit der Gegenpartei kommuniziert.“

„Glaubst du, Georg hat mit Achenbach einen Deal gemacht?“

„Was soll ich davon halten? Ich hätte mich selbst besser verteidigt!“

Auf diese Worte von Mirjam sagte Sarah nichts, denn sie hatte noch nicht vergessen, in welchem Zustand sie auf der Hubers Alp gelandet war.  Außerdem würde sie diese Begegnung nie wieder aus ihrem Gedächtnis streichen. Selbst jetzt spürte sie einen Druck in ihrem Herzen. Zu dieser Zeit war Mirjam ein Schrei der Verzweiflung, unfähig zu denken oder normal zu funktionieren. Damals glich ihr ganzes Wesen einer Figur aus Edward Munchs Gemälde »Der Schrei«. Sie flog fast auf Flügeln zum Leitnerhof. Die Rückkehr zu ihrem untreuen Ex-Mann war nur eine Bestätigung dessen, was Sarah von Mirjam dachte – dass sie alles für ihre Tochter tun würde.

„Noch vor der Verhandlung hat er mir feierlich versichert, dass er alles dafür tun würde, dass Lea ihre Mutter nicht verliert. Und als ich ihn nach dem Urteil an diese Worte erinnert habe, hat er frech geantwortet, dass er genau das getan habe.“

„Vielleicht ist da etwas dran, wenn man bedenkt, dass er mit der gesamten Familie Leitner befreundet ist. Sogar sein Bruder arbeitet hier.“ Sara seufzte. „Allerdings hast du keine Beweise dafür, dass Achenbach das Geld von den Leitners kassiert hat.“

„Nein. Sebastian würde sich auch nicht darauf einlassen. Ich schätze, ich hatte einfach Pech und habe einen Pfuscher als Anwalt engagiert.“

„Was wäre, wenn du dieses Mal eine Anwältin genommen hättest?“

„Du vergisst, dass es eine Frau war, die mich so reingelegt hat.“

„Hmm …“ Sarah seufzte. „Vielleicht zahlt es ihr das Leben so heim, dass sie eines Tages selbst vor Gericht für ihr Kind kämpfen muss.“

„Sie müsste es zuerst haben! Lisa hat keine Gefühle. Und sie wird niemals Kinder haben! Marie ist eine ganz Andere. Kaum zu glauben, dass sie Schwestern sind.“

„Du hast in dieser Zeit kein einziges Mal mit Georg gesprochen?“

„Er hat zweimal angerufen, um sich nach Lea zu erkundigen. Ansonsten haben wir keine weiteren Themen zu besprechen.“

„Du weißt also gar nichts …“

„Was sollte ich wissen?“

In einiger Entfernung erscheint Sofia mit einem Korb voller Wäsche. Mirjam bemerkte sie und stand von ihrem Stuhl auf, um sie zu begrüßen.  Sofia trat an den Tisch heran.

„Sofia! Du bist da?“

„Wie man sieht. Hallo, Mirjam!“

 Sofia stellte den Korb auf den freien Stuhl und reichte Mirjam die Hand.

„Ich lasse euch beide allein“, sagte Sarah. Dann stand sie auf, nahm ihr Smoothie-Glas und einen Teller mit Mezze vom Tisch.

„Wie lange bist du schon im Allgäu?“

„Wir sind gestern angekommen.“

„Wo wohnst du?“

„Bei Professor Edelstein. Es ist mitten in der Saison, und bis auf ein Zimmer in einem Vier-Sterne-Hotel ist alles dicht besetzt.“

„Du brauchst dich vor mir nicht zu rechtfertigen.“

„Bist du dauerhaft in den Leitnerhof zurückgekehrt?“

„Warum setzen wir uns nicht?“, schlug Sofia vor und deutete auf den Tisch, an dem Mirjam soeben mit Sara saß. Die Frauen setzten sich.

„Wenn Kinder, auch Erwachsene, Probleme haben, kann die Mutter nicht gleichgültig daneben stehen und tatenlos zusehen.“

„Ich habe von Florian gehört. Das muss eine wirklich schwierige Erfahrung für dich gewesen sein. Erst die Anklage und dann der Unfall. Wie lautet die Prognose der Ärzte? Besteht die Möglichkeit, dass er noch laufen wird?“

„Wir sind überzeugt, dass Florian wieder auf die Beine kommen wird.  Er hat sich vorerst in ein Rehabilitationszentrum begeben. Was Sebastian und mich jedoch mehr beunruhigt als unsere Söhne, ist die Tatsache, dass sich unsere Enkelkinder von uns entfernen. Unsere Familie scheint zu wachsen, aber wir haben immer weniger Kontakt zu unseren Enkelkindern.“

„Es tut mir leid, Sofia, aber ich richte mich nur nach dem Wohl meines Kindes. Wenn ich also der Meinung bin, dass Georg eine Bedrohung für Lea darstellt, werde ich alles dafür tun, dass sie so wenig wie möglich Kontakt zu ihm hat.“

„Georg hat viel nachgedacht.“

„Wirklich?  Sofia, ich habe dich immer gemocht und respektiert, und ich würde deine Gefühle auch jetzt nicht verletzen wollen. Aber irgendjemand muss es endlich laut sagen: Georg sollte sich behandeln lassen. Im Nachhinein wundert es nicht mehr, dass Marie vor ihm verheimlichen wollte, dass sie ein Kind von ihm erwartet.“ 

„Mmm. Und als das nicht geklappt hat, hat sie beschlossen, ihm das Baby zu hinterlassen.“

„Wie bitte?“ Mirjam machte ein Gesicht, als hätte sie etwas nicht richtig mitbekommen.

„Du hast richtig gehört. Das Kind ist hier. Und seine Mutter hat seit über zwei Monaten nicht einmal danach nachgefragt.“

„Das ist unmöglich! Ich werde es nie glauben!“

„Marie hasst Georg.“

„Selbst wenn man davon ausgeht, dass dies wahr ist“, sagte Mirjam in einem etwas ruhigeren Ton. „Na und? Du vergisst, dass ich damals hier war und genau dasselbe empfunden habe wie Marie. Aber irgendwie ist es mir nicht in den Sinn gekommen, ihm Lea zu hinterlassen.“

„Du bist einfach anders.“

„Nein, Sofia. Wenn Marie Georg wirklich gehasst hätte, wie du behauptest, wäre er der letzte Mensch gewesen, dem sie ihr Kind gegeben hätte.“

„Dies sind jedoch die Fakten“, erwiderte Sofia kühl, stand dann auf und nahm den Wäschekorb vom Stuhl. „Verzeih mir, Mirjam, aber ich muss zurück zu meiner Arbeit … und zu meinem Enkelkind. Gib Lea einen Kuss von mir.“

Sofia betrat das Gasthaus, Mirjam begleitete sie nicht einmal mit den Augen, sie starrte einfach nur mit großen Augen vor sich hin. Der Schock stand ihr noch immer ins Gesicht geschrieben.

In der Zwischenzeit kam Schulz, der Geschäftsmann, mit dem Georg ein Gespräch hatte, aus dem Gasthaus. Sein Gesicht war aufgewühlt, sein Schritt beschleunigt.  Als er an Sarah vorbeiging, verabschiedete er sich nicht einmal von ihr, obwohl sie die erste Person war, mit der er heute nach seiner Ankunft hier gesprochen hatte. Einen Moment später folgte Georg ihm nach draußen. Er sah Mirjam und ging auf sie zu.

„Hallo, Mirjam.“

„Hallo, Georg.“

„Ich denke, es wäre besser, wenn wir in meinem Büro reden würden.“

Auf dem Weg mit Mirjam in sein Büro bliebt Georg noch einen Moment am Empfang stehen.

„Sarah, du bist ab jetzt dafür verantwortlich, dass keine Geschäftsangebote von diesem …“  Georg murmelte ein Fluchwortvor sich hin … vor diesem Schulz auf meinem Schreibtisch landen, und dass sein Fuß nie wieder die Schwelle des Leitnerhof überschreitet!“

„Ich fühle mich durch den Chef geschmeichelt. Ich möchte Sie jedoch daran erinnern, dass ich hier als Rezeptionistin angestellt bin und nicht als seine persönliche Sekretärin, geschweige denn als Pförtnerin.“

Georg, der blass hereingekommen war, veränderte abrupt sein Gesicht, beugte sich leicht zu Sarah vor und antwortete, ohne Mirjam zu beachten, die neben ihm stand:

„Hör zu, Sarah. Es ist so in der Welt, dass niemand alles vom Schicksal bekommt. Der eine wird in einer goldenen Wiege geboren, der andere mit einem silbernen Löffel im Mund. Der eine wird mit Verstand geboren, der andere mit Schönheit, ein anderer mit einem sympathischen Charakter. Du bist von allem beraubt. Und sagen wir, dass dies der Grund ist, warum ich dich hier behalte.“

Mirjam wandte ihr Gesicht ab. Sarahs Augen wurden glasig. Als Georg ging, ergriff Mirjam Sarahs Hand.  Es tat ihr leid, obwohl sie natürlich wusste, dass Sarah es verdient hatte. 

„He! Mach dir keine Sorgen! So ist er schon.“

Mirjam setzte sich an einen kleinen Tisch, Georg war jedoch zu nervös, um sich zu setzen. Er stand am Fenster, und es verging ein guter Moment, bevor er zu ihr sprach.

„Du hast mir zum Abschied ein ziemlich faules Ei zugeworfen.“

„Georg, nur weil ein Vertragspartner dir nicht entgegenkommen wollte, ist das kein Grund, dass du das an Sarah auslässt.“

„Wer sagt, dass er das nicht getan hat? Er hat mir sogar besondere Lieferbedingungen und erhebliche Rabatte angeboten.“

„Umso mehr! Warum die schlechte Laune?“

„Weißt du, warum?“

Mirjam zuckte mit den Schultern.

„Weil er auch keine Fremden mag, schon gar nicht solche …“ Georg wedelte mit einem Finger in der Nähe seines Ohrs, als würde er Peies drehen. „Ich sollte die Hunde auf den Bastard hetzen!“

„Du hast keine Hunde.“

„Vielleicht ist es an der Zeit, welche zu besorgen, falls ein ähnlicher Typ herkommt.“

Mirjam sagte nichts.

„Wenn es um Geschäfte geht, wollen nur noch Schurken mit mir zusammenarbeiten. Gerlach hat seit zwei Monaten keine Zeit mehr für mich.“

„Banken wechseln.“

„Vielleicht mache ich das. Egal, wenn man in den Augen derer, die einem am Herzen liegen, verliert, wird die Meinung von Fremden unwichtig.“

„Ich habe von Sofia über Marie gehört. Es tut mir leid, Georg.“

Der Mann schwieg über Maria.

„Lea fragt nach mir?“

„Nein.“

„Vielleicht ist das besser so“, erwiderte Georg nachdenklich. Schließlich wendet er sich vom Fenster zu Mirjam.

„Brauchst du Geld? Warum fährst du nicht mit Lea für ein paar Wochen ans Meer?“

„Nein, danke. Ich habe beschlossen, hier Ferien für sie zu organisieren. Jan befindet sich in einer schwierigen Situation. Ich kann ihn so nicht allein lassen. Nicht nach dem, was er für mich getan hat, was er für Lea getan hat. Außerdem hat Lea hier alles, was sie braucht: Seen, Wälder, Berge.“

„Lea liebt das Allgäu.“

„Georg, du hast mir am Telefon gesagt, dass du dich mit mir über Lea einig werden möchtest.“

„Ich glaube, es ist besser für Lea, wenn du alle ihre Angelegenheiten selbst entscheidest.“

„Das freut mich, dass du meine Meinung teilst.“

„Ich habe mit deinem Anwalt über deine Situation geredet …“

„Achenbach ist nicht mehr mein Anwalt!“, Mirjam unterbrach Georg abrupt.

„Beruhige dich, Mirjam. Liam hat mir gesagt, dass er dir helfen würde, das Sorgerecht für Lea wiederzuerlangen, sobald du deine Probleme bewältigt hast. Und dann …“

„Dankeschön! Er hat mir schon geholfen.“

„Du kannst nicht leugnen, dass du von der Tablettensucht befreit bist. Du hast auch Lea nie wirklich verloren.“

„Wenn es um dich ginge, würdest du nicht so nachsichtig sein.“

„Nicht, wenn ich nicht wüsste, was ich über ihn weiß.“

„Was ist das denn?“, fragte Mirjam mit Spott.

„Zum Beispiel, dass seine eigene Mutter nach einer Überdosis gestorben ist. Ich glaube, er hat sie sogar zusammen mit seinem Bruder tot aufgefunden. Sein Bruder war damals jünger, als Lea jetzt ist. Vielleicht wollte er das unserer Tochter ersparen.“

„Dafür soll ich ihm jetzt dankbar sein?“, fragte Mirjam in einem kalten Ton. „Die Bekanntschaft zwischen euch beiden ist etwas seltsam.“

„Er hat Jan nicht geschlagen, ich war es.“

„Du hast dich verändert, Georg.“ Mirjam mildert seinen Tonfall.

Zeitweilig herrschte Schweigen. Die feindselige und kämpferische Haltung, mit der Mirjam auf den Leitnerhof kam, hat sie inzwischen völlig abgelegt.

„Wie geht es deinem Sohn?“

„Er ist gesund und entwickelt sich gut. Was kann man sich mehr wünschen?“

„Das ist großartig.“ 

„Adam ist alles, was ich habe.“

Mirjam stand auf und ging näher an ihn heran.  Sie legte ihre Hand auf seine Schulter, nahm sie aber schnell wieder zurück. Sie wollte nicht, dass Georg diese einfache Geste menschlicher Empathie ihrerseits für etwas anderes hielt, nur weil sie plötzlich Mitleid mit ihm hatte. Er war kein Freund von ihr. Er war ihr schon lange keine Nähe mehr zugestanden.

„Warum besuchst du Lea nicht?“

Georg verleugnete vehement seinen Kopf. Er konnte es nicht ertragen, dass seine Tochter wieder vor ihm weglief.

„Denkt darüber nach. Wenn du deine Meinung änderst, weißt du, wo du uns findest.“

Mirjam wollte gerade gehen, als sie an der Tür stehenblieb, sich umdrehte und sich plötzlich übergab:

 „Möchtest du mich nicht deinem Sohn vorstellen?“

„Doch.  Klar!“ Georg lächelte schließlich. Er ging zügig auf Mirjam zu und legte seinen Arm um sie. „Na komm! Er ist auf der Terrasse.“

Währenddessen fuhr Lorenz’ Landrover vor dem Leitnerhof auf der Wohnseite vor. Karin hielt den Wagen an und drehte sich zu Marie um, die neben ihr saß.

„Das wird nicht lange dauern. Ich möchte nur ein paar Sätze mit Sebastian wechseln.“

Marie nickte und wandte ihr Gesicht zum Fenster. Karin hatte bereits die Türklinke ergriffen, als sie Marie noch einmal anschaute und ihre geballten Hände bemerkte. Sie betrachtete ihr Gesicht – Maries Lippen zitterten. Sie hob ihren Blick und verfolgte, was Marie beobachtete. Georg und Mirjam standen auf der Terrasse. Die Schwägerin hielt das Baby in ihren Armen. Karin legte ihre Hand auf die zitternden Hände ihrer Schwester.

„Ich werde morgen hierherkommen. Und wenn ich keine Zeit habe, dann schicke ich Mila.“

Karin drehte den Schlüssel im Zündschloss und fuhr los. „Wird sie sich noch einmal für Lea opfern?“, fragte sie sich, was Mirjams Erscheinen am Leitnerhof zu bedeuten hatte. Mirjam hat schon mehr als einmal bewiesen, dass sie bereit ist, für ihre Tochter die größten Opfer zu bringen – ihren eigenen Stolz, ihre eigenen Gefühle zu vergessen. Alles in allem wäre ihre Rückkehr zu Georg nicht besonders ungewöhnlich.

Plotki, newsy, spekulacje i Mezze Mohammeda, czyli wizyta Mirjam w Leitnerhof.

Następnego dnia po przyjedzie do Allgäu Mirjam udała się do Leitnerhof, wcześniej umawiając się z Georgiem na rozmowę w sprawie ich córki. Georg zapewniał ją przez telefon, że się porozumieją co do Lei, więc chciała się przekonać o szczerości jego słów. Leę zostawiała pod opieką Gabrieli — gosposi ojca Jana i koło południa zjawiła się pod zajazdem. Pierwszą osobą, na którą się natknęła, to była Sara. Kobiety dobrze się znały i lubiły jeszcze od czasów, gdy Sara pracowała za pomoc w Hubers Alp. Nie widziały się długo, więc i przywitanie było serdeczne, jak starych przyjaciółek – objęcia, cmok w policzek, wzajemne komplementy. Sara dopytywała się o Leę, gdzie się zatrzymały obie itp. Mirjam komentowała kobiecy strój Sary. Po wyjeździe Mirjam, za namową Sofii, młoda kobieta zamieniła swój garniturek recepcjonistki na regionalny bawarski strój – dirndl. Spódnica i gorset były w kolorze czerni, a fartuszek w kolorze chabru. Gorset był sznurowany i haftowany nicią tego samego koloru, co fartuch, do tego   bufiasta biała bluzka ze sporym dekoltem. Całość stroju wyjątkowo dobrze współgrała z zimową urodą Sary: jej kruczo czarnymi, kręconymi, włosami, niesfornie wijącymi się po czole i policzkach dziewczyny oraz jej jasną, porcelanową cerą i czarnymi oczami. Sara z kolei oceniała ogólny wygląd Mirjam, w tym szczególnie, brak oznak zmęczenia na jej twarzy, tak bardzo wyraźnego, kiedy przyjaciółka opuszczała Leitnerhof.

– To zasługa twoich naturalnych kosmetyków. Czynią cuda. A twoja zasada, że co akurat nie zje Lea na drugie śniadanie: banan, kiwi, jogurt, awokado, czy ogórek, to zamiast w koszu, ląduje na mojej twarzy jako maseczka, stała się już zwyczajem.

– Pamiętałaś.  –  odparła Sara z lekko wyczuwalnym wzruszeniem w głosie.

– Oczywiście! Tak jak i wszystkie wskazówki dietetyczne. Twoje drinki energetyczne postawiły mnie na nogi.

– Choć usiądziemy. Mam świeży smoothie przygotowany w kuchni, to przyniosę.

– Chętnie, ale później. Jestem umówiona z Georgiem. Najpierw interesy, potem przyjemności.

–  Jest zajęty. Ma spotkanie biznesowe z kontrahentem.

– W takim razie, nie odmawiam.

–  Stolik przy wejściu jest wolny, więc będę słyszeć, gdy telefon zadzwoni.  Szef, niestety, ale rozlicza mnie z każdego nieodebranego telefonu.

– Macie system kontroli rozmów telefonicznych?

– Florian się postarał przed samym wyjazdem do Reha. Od tej pory nie ma tu chwili spokoju.

Kobiety wyszły na zewnątrz.  Mirjam zignorowała narzekania Sary – sama w końcu namawiała Georga, jeszcze przed swoim opuszczeniem Leitnerhof, na wprowadzenie rejestracji wszystkich telefonów. Głównie chodziło o to, żeby pracownicy nie wykorzystywali linii prywatnie.

– Słyszałaś chyba o wypadku?

– Nie za wiele. Jak byłam w piekarni dziś rano, usłyszałam przypadkiem, że Florian jest na wózku. Ale nie chciało mi się w to wierzyć.

– Bracia mieli wypadek w górach i Florian doznał urazu kręgosłupa.

– Coś poważnego?

– Rodzina jest pełna optymizmu. Wierzy, że wróci z Fryburga na własnych nogach.

– Piechotą?

– W jego przypadku mała pokutna pielgrzymka byłaby wskazana.

Obie się roześmiały.

– A co u Karin? Nigdzie jej nie widzę.

„Przeminęło z wiatrem – pożeganie.”

–  Wyprowadziła się z Milą do Hubers Alp zaraz po twoim wyjeździe. I póki co nic nie wskazuje, żeby miała wrócić. Choć są tu tacy, co jeszcze się łudzą.

– A więc jednak Gone with the wind.  – powiedziała Mirjam z mimowolną zadumą w głosie. – Kto by pomyślał.

– Że niby Karin to Rhett Butler, tylko w spódnicy? –  odparła Sara rozbawiona.

– Jeśli chodzi o charakterologicznie podobieństwo, to kulą płot, ale poza tym to trudno o lepsze porównanie. Florian też latami wzdychał do Lisy niczym Scarlett do Ashleya. A jak wreszcie przejrzał na oczy i zobaczył, co ma w sercu na dnie, to się okazało, że w jego małżeńskim piecu właśnie zgasło. Cierpliwość się skończyła u Karin, a wielkie uczucie do męża się wypaliło.

– Może tym razem obejdzie się bez chusteczek.

– Jakieś newsy?

– Wróbelki ćwierkają, że do Alp bocian leci, więc jest jeszcze szansa na happy end.

– Karin jest w ciąży?

– Ta, wygląda, że Rhett jest w potrzasku.

– To faktycznie. – odparła Mirjam już poważnie.  – Dla dziecka można nie jedno znieść i niejedną granicę przekroczyć.

– Sama najlepiej wiesz po sobie.

– Tylko że wtedy historia zatoczyłaby kółeczko.

– To znaczy?

– Najpierw Karin złapała na jedno dziecko Floriana, a po dwudziestu latach on ją złapie na drugie.

– Dobra zostawmy Butlerów. Powiedz lepiej, co u ciebie?

 W holu odezwał się telefon.  Sara wstała.

– Obowiązki! 

– To leć! I nie zapomnij o smoothie, jak będziesz wracać

Sara odłożyła telefon i sięgnęła po swój  plecak w szafce. Wyjęła z niego pospiesznie flakonik z perfumami – ten sam, który podarowała jej Mirjam, opuszczając Hubers Alp.

Kiedy weszła do kuchni po smoothie, spostrzegła na stole talerzyki z mezze – nowymi przekąskami dla gości. Spojrzała na otwarte drzwi. Szybko wyjęła spod kuchni tacę i zaczęła wybierać co bardziej kolorowe i apetycznie wyglądające zestawy dla Mirjam, łowiąc jednocześnie jakichś wegan zestaw dla siebie.

– Hej! Lepkie łapki?  Tasak był dziś ostrzony. Zabieraj paluszki, żeby mi za test ostrza nie posłużyły.

– Tylko barbarzyńca może grozić kobiecie tasakiem.

– Za kradzież jest tylko jedna kara.

– Tylko dwie mezze, Mohammed.

– Zapomnij, wyliczone co do sztuki!

– To dla specjalnego gościa. – Sara przymilnie.

– Musi być bardzo specjalny, skoro wylałaś na siebie pół perfumerii.

– Ładny zapach? – Sara wywraca oczami.

– Za chwilę będzie tu pełno os.

– Boisz się, że cię, która dziabnie?

– Pomarz sobie.

– Powycieram ci dziś szkło.

– Wymyjesz patelnie. Jedna meze, jedna patelnia.

– Mam świeży manicure.

– Jakbym własne siostry słyszał. Co trzeba gary myć, to im lakier schnie.

– Nie pytam, kto myje.

 – Jest takich trzech głupich.

–  Jutro rano pochowam naczynia. 

– Bierz, co chcesz i idź już stąd, bo tego zaduchu do wieczora się nie wywietrzy. 

Sara nałożyła cztery okazałe zestawy mezze na tacę, nalała smoothie do wysokich szklanek, po czym rzuciła w powietrzu całusa chłopakowi i wyszła na zewnątrz. Mohammed podszedł do drzwi. Przy stoliku siedziała nieznana mu atrakcyjna blondynka. Gwizdnął na Andreasa.

– Co to za jedna?

– Była szefa.

– Która?

– Kto by to obliczył?

– Nie pytam o te poza oficjalnym obiegiem.  Tylko, czy to matka jego córki, czy syna?

– Córki.  – Andreas spoważniał.  – Ciekawe, co Sara z nią kombinuje.

– Może rzeczywiście chce stąd wylecieć.

– Szkoda by było.

– Tylko się nie popłacz.

– Ty się jeszcze doigrasz, Achenbach!

– Boję się.

Andreas wziął ze stołu dwa zapiekane pierogi faszerowane mięsem jagnięcymi i zapakował je oba do ust. 

– Ty to się jednak w szałasie chowałeś.

– Bo co? –  odparł Andreas z pełnymi ustami.

– Mama nie uczyła, że je się na siedząco i nie łapą, którą się używa sraltaśmy?

– Eh, te wasze przesądy.  – Andreas obtarł usta w rękaw koszuli, po czym wytarł tłustą rękę w fartuch kelnerski i wyszedł.

Sara powróciła do stolika z tacą ze smoothie oraz zestawami mezze. Położyła je  na stolik i usiadła. 

– Mhm, nowe menu. Georg się stara.

– Raczej jego pomoc. Muzułmanin. Częstuj się.

– A to ciekawe. – Mirjam upiła smoothie i zabrała się za próbowanie jednej przekąski. – Niezłe.

–  Przekażę, komu trzeba. Długo tu zostaniecie?

– Do końca wakacji. Profesor miał wylew i Jan musi zorganizować opiekę dla ojca. Lea zaś potrzebuje prawdziwych wakacji przed szkołą.

– A po wakacjach? – zapytała Sara poważnie.  – Wracasz do Monachium?

– Chyba tylko po to, żeby zlikwidować tam mieszkanie. Jan z Isaakiem zaproponowali mi poprowadzenie ich praktyki. Także rozumiesz sama…

– A więc będziesz teraz mieszkać jeszcze dalej od Allgäu. – Sara z tłumionym westchnieniem.

– To akurat mnie nie martwi. Im dalej, tym lepiej.

– Rozumiem. A poza tym?

– Muszę znaleźć adwokata i to takiego, co się nie porozumie za moimi plecami z drugą stroną.

– Uważasz, że Georg się dogadał z Achenbachem?

– A co mam uważać? Sama bym lepiej się broniła!

Sara nic nie odpowiedziała na te słowa Mirjam, bo jeszcze nie zapomniała, w jakim stanie ona trafiła do Hubers Alp.  Zresztą, tego spotkania nigdy już nie wymaże z pamięci. Nawet teraz poczuła uścisk w sercu. Mirjam była wtedy jednym wielkim bólem i krzykiem rozpaczy, w dodatku niezdolną ani rozsądnie myśleć, ani normalnie funkcjonować. Całą sobą przypominała wówczas postać z obrazu „Krzyk” Edwarda Muncha. Do Leitnerhof poleciała niemal na skrzydłach. Powrót do niewiernego byłego męża był tylko potwierdzeniem tego, co myślała Sara o Mirjam – że ona dla swojej córeczki zrobi wszystko. Lea zawsze będzie dla niej na pierwszym miejscu

.

– Jeszcze przed samą rozprawą solennie mnie zapewnił, że zrobi wszystko, żeby Lea matki nie straciła. A gdy mu te słowa przypomniałam po wyroku, to bezczelnie odparł, że właśnie to zrobił.

 – Może i jest coś na rzeczy, biorąc pod uwagę, w jakiej komitywie jest z całą rodziną Leitnerów. Nawet jego brat tu pracuje. – Sara westchnęła. – Jednak dowodów nie masz, że wziął pieniądze od Leitnerów.

– Nie. I Sebastian też by na to nie poszedł. Chyba po prostu trafił mi się lipa adwokat.

– A gdybyś tym razem wzięła kobietę za adwokata?

– Zapominasz, że to właśnie kobieta mnie tak urządziła.

– Hmm. – Sara westchnęła. – Może jeszcze życie jej odpłaci i sama będzie kiedyś musiała o swoje dziecko walczyć w sądzie.

– Najpierw musiałaby je mieć! Lisa nie ma żadnych uczuć. I żadnych dzieci nigdy mieć nie będzie! Marie to co innego. Trudno uwierzyć, że one są rodzonymi siostrami.

– Nie rozmawiałaś przez ten czas ani razu z Georgiem?

– Dwa razy dzwonił. Pytał się o Leę. Poza tym nie mamy żadnych tematów do dyskusji.

– A więc nic nie wiesz…

– A co niby takiego miałabym wiedzieć?

W tle pojawia się Sofia z koszem pełnym prania. Mirjam ją dostrzega, wstała z krzesła, żeby się przywitać.  Sofia podeszła do stolika.

– Sofia! Ty tutaj?

– Jak widać. Witaj, Mirjam!

 Sofia postawiła kosz na wolne krzesło i podała rękę Mirjam.

– Zostawię was same. – odezwała się Sara. Po czym wstała, zabrała ze stolika swoją szklankę ze smoothie oraz talerzyk z przekąską. 

– Od dawna jesteś w Allgäu?

– Wczoraj przyjechałyśmy.

– Gdzie się zatrzymałyście?

– U  profesora Edelsteina. Jest środek sezonu i poza pokojem w hotelu czterogwiazdkowym, wszystko jest szczelnie obłożone.

– Nie musisz się przede mną tłumaczyć.

– Wróciłaś na stałe do Leitnerhof?

– Może usiądziemy?  –  zaproponowała Sofia, wskazując na stolik, przy którym jeszcze chwilę temu Mirjam siedziała z Sarą. Kobiety usiadały.

– Kiedy dzieci, nawet dorosłe, mają problemy, to matka stać z boku i przyglądać się obojętnie nie może.

– Słyszałam o Florianie. To musiało być dla ciebie naprawdę ciężkie przeżycie. Najpierw to oskarżenie, a potem jeszcze ten wypadek. Jakie są prognozy lekarzy? Jest szansa, że jeszcze będzie chodził?

– Nie przestajemy w to wierzyć. Na razie wyjechał do ośrodka rehabilitacyjnego. Bardziej jednak od naszych synów, martwi nas z Sebastianem to, że wnuki nam odpływają z rodziny. Niby ich przybywa, a faktycznie jest ich coraz mniej.

– Przykro mi, Sofia, ale ja mam zamiar kierować się tylko dobrem mojego dziecka. Dlatego jeśli uznam, że Georg zagraża Lei, to zrobię wszystko, żeby ona miała z nim jak najmniejszy kontakt.

– Georg sporo przemyślał.

– Doprawdy? Sofia, zawsze cię lubiłam, szanowałam i teraz też nie chcę ranić twoich uczuć. Jednak ktoś to musi wreszcie powiedzieć głośno — Georg powinien się leczyć. Ja zaś z perspektywy czasu, wcale już się nie dziwię Marie, że chciała przed nim ukryć fakt, że spodziewa się jego dziecka. 

– Mhm. A jak jej się to nie udało, to wolała mu dziecko oddać.

– Przepraszam, że co takiego? – Mirjam zrobiła minę, jakby się przesłyszała. 

– Dobrze słyszałaś. Dziecko jest tu. A jego matka przez ponad dwa miesiące nawet nie zapytała o nie.

– To niemożliwe! Nigdy w to nie uwierzę!

–  Marie nienawidzi Georga.

–  Nawet zakładając, że to prawda.  – powiedziała Mirjam już nieco spokojniejszym tonem. – I co z tego? Zapominasz, że ja tu też wtedy byłam i czułam dokładnie to samo, co Marie. Mnie jednak jakoś do głowy nie przyszło, żeby zostawić mu Leę.

– Jesteś po prostu inna.

– Nie, Sofia. Gdyby Marie naprawdę nienawidziła Georga tak, jak twierdzisz, to byłby on ostatnią osobą, której oddałaby swoje dziecko.

– Takie są jednak fakty.  – odparła chłodno Sofia, po czym  wstała i zabrała z krzesła kosz z bielizną. –  Wybacz Mirjam, ale muszę wracać do swoich zajęć … i mojego wnuka. Ucałuj ode mnie Leę.

Sofia weszła do środka zajazdu,  Mirjam nawet nie odprowadziła jej wzrokiem, tylko tempo patrzyła się przed siebie. Na twarzy jej malował się  nadal szok.

Tymczasem z zajazdu wyszedł Schulz – interesant, z którym miał spotkanie Georg. Twarz miał wzburzoną, krok przyspieszony.  Przechodząc koło Sary, nawet się nie pożegnał, choć była pierwszą osobą, z którą tu dziś rozmawiał po przybyciu. W chwilę potem wyszedł za nim Georg. Zauważył Mirjam i podszedł do niej.

– Witaj, Mirjam.

– Hello, Georg.

– Myślę, że lepiej będzie, jak  porozmawiamy u mnie.

Udając się z Mirjam do swojego biura, Georg, po drodze zatrzymuje się jeszcze na moment przy recepcji.

– Sara, od dziś jesteś odpowiedzialna za to, żeby żadne oferty handlowe tego… – Georg zmełł w ustach przekleństwo –  …tego Schulza nie trafiały na moje biurko, a jego noga więcej nie przekroczyła progów Leitnerhof!

– Szef mi pochlebia. Chciałabym jednak przypomnieć, że jestem tu zatrudniona jako recepcjonistka, a nie jako jego osobista sekretarka. Tym bardziej jako portier.

Georg, który przyszedł tu blady,  gwałtownie zmienił się na twarzy, pochylił się nieznacznie w kierunku Sary i odparł, nie zważając na stojącą obok Mirjam:

– Posłuchaj, Sara. Tak to już jest na świecie, że nikt nie dostaje od losu wszystkiego. Jeden rodzi się w złotej kołysce, drugi ze srebrną łyżeczką w ustach. Jednemu trafia się rozum, drugiemu uroda, trzeciemu sympatyczny charakter. Tobie bozia poskąpiła wszystkiego. I powiedzmy, że jest to TEN powód, dla którego cię tu trzymam.

Mirjam odwróciła twarz. Sarze zaszkliły się oczy. Kiedy Georg odszedł, Mirjam chwyciła Sarę za rękę.  Było jej przykro, choć oczywiście zdawała sobie sprawę, że Sara sobie zasłużyła.  

–  Hej! Nie przejmuj się! On już tak ma.

Mirjam usiadła przy małym stoiku, Georg był   jednak zbyt nerwowy, żeby usiąść. Stanął przy oknie, upłynęła dobra chwila, zanim się odezwał do niej. 

– Podrzuciłaś mi niezłe zgniłe jajko na odchodne.

– Georg, to, że kontrahent nie poszedł ci na rękę, nie jest jeszcze powodem, żebyś wyżywał się na Sarze.

– Kto powiedział, że mi nie poszedł? Zaproponował mi nawet specjalne warunki dostawy i spore rabaty.

– Tym bardziej! Skąd ten zły humor?

– A wiesz dlaczego?

Mirjam wzruszyła ramionami.

– Bo też nie lubi obcych, szczególnie tych… – Georg zakręcił pejsa koło ucha. – Powinienem kanalię psami poszczuć.

– Nie masz psów.

– Może już czas, żeby się o nie się postarać na wypadek, gdyby następny podobny się tu pojawił.

Mirjam nic nie odpowiedziała.

– W interesach to już tylko szuje chcą ze mną współpracować. Gerlach od dwóch miesięcy nie ma dla mnie czasu.

– Zmień bank.

– Może i tak zrobię. Zresztą, kiedy tracisz tych, na których ci naprawdę zależy, to opinia obcych maleje do zera.

– Słyszałam od Sofii o Marie. Przykro mi, Georg.

–  Lea pyta o mnie? – Georg zbył milczeniem temat Marie.

– Nie.

– Może tak i lepiej.  – odparł Georg w zamyśleniu. Wreszcie odwraca się od okna do Mirjam. – Potrzebujesz pieniędzy? Może pojedziesz z Leą na kilka tygodni nad morze?

– Nie, dzięki.  Postanowiłam tu jej zorganizować wakacje. Jan jest w trudnej sytuacji. Nie mogę go tak teraz zostawić samego. Nie po tym, co zrobił dla mnie, co zrobił dla Lei. Zresztą, Lea ma tu wszystko, czego jej potrzeba – jeziora, las, góry. 

– Lea kocha Allgäu.

– Georg, przez telefon powiedziałeś mi, że chcesz się ze mną dogadać w sprawie Lei.

– Myślę, że dla Lei będzie lepiej, jak ty sama będziesz decydowała w jej wszystkich sprawach.

– Cieszę się, że podzielasz moje zdanie.

– Rozmawiałem z twoim prawnikiem, jak się ma twoja sprawa…

– Achenbach nie jest już moim prawnikiem! – Mirjam gwałtownie przerywa Georgowi.

– Spokojnie, Mirjam. Liam powiedział mi, że jak uporasz się ze swoimi problemami, to ci pomoże odzyskać prawa rodzicielskie. A wtedy…

–  Dziękuję! Już mi pomógł!

– Nie możesz zaprzeczyć, że od uzależnienia tabletkami jesteś wolna. Lei też tak naprawdę nigdy nie straciłaś.

 – Gdyby to o ciebie chodziło, to nie byłbyś taki pobłażliwy.

– Nie, gdybym nie wiedział o nim tego, co wiem. 

– Niby co takiego?  – Mirjam z drwiną.

– Choćby to, że jego własna matka przedawkowała. Chyba nawet ją znalazł martwą wraz z bratem. Jego brat miał wtedy mniej niż Lea teraz. Może chciał tego zaoszczędzić naszej córce.

– I co mam mu być z tego powodu wdzięczna?  –  Mirjam zimnym tonem. – W ogóle dziwna jest ta wasza znajomość.

– To nie on pobił Jana, tylko ja.

– Zmieniłeś się, Georg. – Mirjam łagodzi ton.

Przez chwilę trwa cisza. Wrogość i bojowe nastawienie, z którym Mirjam przyjechała do Leitnerhof, zupełnie już ją opuściło.

– A jak ma się twój syn?

– Jest zdrowy, dobrze się rozwija. Czego chcieć więcej?

– To wspaniale. 

 – Adam jest wszystkim, co mam.

 Mirjam wstała i podeszła bliżej do niego. Położyła mu dłoń na ramieniu, jednak szybko zabrała ją z powrotem. Nie chciała, żeby Georg odebrał ten zwykły gest empatii ludzkiej z jej strony za cokolwiek więcej, tylko dlatego, że zrobiło się jej go nagle żal. Nie był jej przyjacielem. Od dawna już nie był jej bliski.

– Może byś odwiedził Leę?

Georg zaprzeczył gwałtownie głową. Nie zniósłby widoku ponownie uciekającej przed nim córki.

– Przemyśl to. A gdybyś zmienił zdanie, to wiesz, gdzie nas szukać.

Mirjam miała już odejść, gdy przystanęła przy drzwiach, odwróciła się i rzuciła nagle:

 – Nie przedstawisz mi swojego syna?

– Pewnie!  – Georg w końcu się uśmiechnął. Ruszył żwawo w kierunku Mirjam i objął ją ramieniem.  – Chodź! Jest na tarasie.

Tymczasem pod Leitnerhof od strony mieszkalnej podjechał Land Rover Lorenza. Karin zatrzymała samochód. Spojrzała na siedzącą obok Marie.

– To nie zajmie mi długo.  Chcę tylko parę zdań zamienić z Sebastianem.

Marie przytaknęła głową i odwróciła twarz w kierunku szyby.  Karin złapała już za klamkę, gdy rzuciła raz jeszcze  okiem na Marie i wtedy dostrzega jej kurczowo zaciśnięte dłonie. Spojrzała na jej twarz i spostrzegła, jak drżą jej usta. Podniosła wzrok i podążyła za tym, co obserwowała Marie. Na tarasie stali Georg i Mirjam. Szwagierka trzymała dziecko na rękach.  Karin położyła rękę na drżących dłoniach siostry.

– Jutro tu przyjadę. A jak nie znajdę czasu, to wyślę Milę.

Karin przekręciła kluczyk w stacyjce i ruszyła.- „Czyżby jednak dla Lei kolejny raz się ugięła? Mirjam już nie raz udowodniła, że dla córki gotowa jest do największych poświęceń — zapomnieć o własnej dumie, o własnych uczuciach. W sumie jej powrót do Georga nie byłby czymś specjalnie niezwykłym”.   – zastanawiała się, co ma znaczyć pojawienie się Mirjam w Leitnerhof.

Geburtstags-Tränen

Zur Erinnerung. / Przypomnienie.

Daheim in den Bergen oczyma wyobraźni Klotyldy /Daheim in den Bergen durch die Augen von Clotilde Fantasie

In Hubers Alp ging das Leben seinen jahreszeitlichen Gang. Zur Unterstützung hatten sie kürzlich ein Studierendenpaar aus Trier: Martina und Matthias. Zudem das unbemittelt Ehepaar (er war Feuerwehrmann, sie war Friseurin) mit drei schulpflichtigen Kindern aus Dortmund. Doris und Achim Beckers sahen in ihrer Unterkunft hoch in den Alpen offenbar eine Möglichkeit, den unvermeidbaren Touristenattraktionen für Kinder im Tal und den damit verbundenen Kosten zu entgehen, sowie die Gelegenheit, ihren Aufenthalt partiell mit ihrer Arbeit zu finanzieren. Die Hubers hatten auch zwei Hobbybergsteiger aus dem Norden Brandenburgs zu Gast, einen Mann um die dreißig und einen Mann um die vierzig. Tony und Kurt hatten für jeden Tag ihres Aufenthalts eine andere Kletterroute geplant und hielten sich von Anfang an den Plan, den sie aufgestellt hatten. Die Bewohner der Hubers-Alpen sahen sie daher vornehmlich nur zum Frühstück und zum Abendessen. Einige Gäste waren also eine Hilfe, für sie, andere eine zusätzliche…

View original post 5 621 słów więcej

Nürnberg. Managementvertrag und Partnergesellschaft.

Als chronologische Erinnerung, bevor ich die Szene beende: »Lisa beim Abendessen der Achenbachs, Teil I«. / W ramach przypomnienia chronologicznego, zanim skończę scenę: „Lisa na kolacji u Achenbachów, część I”.

Daheim in den Bergen oczyma wyobraźni Klotyldy /Daheim in den Bergen durch die Augen von Clotilde Fantasie

Während ihrer zwei Monate in Nürnberg hatte Mirjam bereits begonnen, sich bei Jan einzuleben. In den ersten Wochen, in denen Jan krankgeschrieben war, widmete er seine ganze Zeit seinen beiden Gästen, zeigte ihnen die Sehenswürdigkeiten der Stadt und löste ihre Probleme. Vom ersten Tag an sorgte Jan dafür, dass Mirjam und ihre Tochter sich wohlfühlten und dass es ihnen an nichts fehlte. Er stellte ihnen sein Schlafzimmer zur Verfügung und setzte sich im Wohnzimmer auf das Sofa. Als Mirjam sah, dass er seine Schlafstätte oft auf den Boden verlegte, fühlte sie sich natürlich unwohl, denn sie wusste, dass er rekonvaleszent war.  Oft stand er von der Couch oder der Parkbank auf und fühlte sich schwindlig. Seine Knochen und seine Milz hatten Georgs Wut standgehalten, aber er war schwer angeschlagen, und da er nicht mehr jung war, benötigte sein Körper Zeit, um sich zu erholen. Jan konnte Mirjams Bedenken jedoch schnell…

View original post 4 487 słów więcej

Frühstück mit Überraschung.

Nachdem Karin und Lisa Florian und Liam informiert hatten, was ihnen bevorstand, war es an der Zeit, dass ihr Vater erfuhr, dass er Großvater werden würde, und zwar gleich doppelt. Sie wollten es bekannt geben, wenn sich die Familie am Frühstückstisch versammelt. Es war ein Echo des letzten denkwürdigen Frühstücks.

Diesmal waren es Lisa und Karin, die den Tisch deckten, und Mila half ihnen dabei. Das Mädchen versuchte, bei allem hilfreich zu sein und zu jedem nett zu sein. Mila wollte niemanden stören oder belästigen, deshalb nahm sie kaum an Familiengesprächen teil, war still und in sich gekehrt. Ihr ganzes Erscheinungsbild entsprach dem einer Person, die Hilfe brauchte. Dringend! Karin sah in ihr ein getreues Abbild ihrer selbst von vor Jahren und natürlich litt sie zusammen mit ihrer Tochter.

Marie saß auf der Bank vor dem Haus und hielt ein Buch in der Hand. Schon seit einiger Zeit waren Bücher für Marie zu einem Mittel geworden, mit dem sie sich vom Rest des Familienlebens abgrenzen konnte. Sie las sie nicht, aber sie hatte immer welche dabei. Das Buch war wie ein Schutzschild. Es schützt sie vor dem Zwang, mit dem Rest der Familie zu kommunizieren. Die Intimität und die gemeinsamen Anliegen von Lisa und Karin führten dazu, dass Marie sich in der Gesellschaft der beiden immer weniger wohlfühlte und es vorzog, sie zu meiden. Ihr Vater schien nur Karin und Mila zu bemerken und sprach nur freundlich mit ihnen. Marie ignorierte er, und gegenüber Lisa war er kühler und barsch. Marie hob ihren Blick für einen Moment von ihrem Buch:

„Ich habe etwas im Kalender übersehen, gibt es heute einen Feiertag?“

„Wer weiß?“ Lisa ließ sich ihre gute Laune nicht verderben. „Vielleicht wird dieser Tag eine neue Ära in Hubers Alp einleiten.“.

„Hoffentlich keine neue Affäre“, erwiderte Marie.

Karin holte tief Luft. Sie schaute zur Tür, wo Lorenz schließlich erschien. Die Frauen setzten sich an den Tisch. Marie erhob sich widerwillig von der Bank, als alle bereits am Tisch saßen. Sie hatte schon seit Langem keinen Appetit mehr. Bei Tisch runzelte sie meist nur die Stirn, wenn es ums Essen ging. Lorenz nahm seinen Platz am schmaleren Rand des Tisches ein, mit Marie zu seiner Rechten und Karin zu seiner Linken. Das war ihm bereits zur Gewohnheit geworden. Mila nahm einmal neben ihrer Mutter, ein anderes Mal neben Marie ihren Platz ein. Heute hockte sie sich wie intuitiv neben ihre Mutter. Lisa warf einen vielsagenden Blick in Karins Richtung. Ihre Augen funkelten wie die eines Kindes, das kurz davor ist, sein Geburtstagsgeschenk auszupacken. Auch dieses Mal begann sie:

„Papa, Karin und ich haben eine Überraschung für dich.“

Das Gesicht von Lorenz nahm einen nervösen Ausdruck an. Nach den jüngsten Ereignissen war das Letzte, was er wollte, eine Überraschung, vor allem von Lisa.

„Nun, wenn es eure gemeinsame Überraschung ist, vielleicht falle ich ja nicht runter von der Bank.“ Lorenz versuchte mit einem gezwungenen Lächeln einen Scherz zu machen.

„Es ist keine unsere gemeinsame Überraschung, vielmehr ist sie bereits konvergent“, korrigierte Karin. „Lisa und ich haben die gleiche Nachricht zu übermitteln.“

„Unsere Familie wächst. Du wirst wieder einmal Opa sein“, feuerte Lisa mit selbstbewusster. „Karin erwartet ein Baby und … ich auch!“

Die Gabel fiel Marie aus der Hand. Sie bückte sich unter den Tisch, um ihn vom Boden aufzuheben. Niemand schenkte ihr die geringste Aufmerksamkeit. Huber stand vom Tisch auf. Er sah verwirrt aus – zunächst wusste er nicht, wie er reagieren sollte. Es war erst zwei Monate her, dass er Großvater wurde. Er hat seinen Enkel nur einmal mit eigenen Augen gesehen – im Krankenhaus, kurz nach der Geburt des Babys. Eine Woche später musste er die gesamte Säuglingsausstattung von seinem Haus zum Leitnerhof transportieren. Anfangs war Lorenz tatsächlich nicht sehr glücklich über die Nachricht, dass Marie ihn zum Großvater machen würde. Es gab finanzielle Schwierigkeiten. Hubers Alp stand kurz vor dem Verkauf. Aber danach war jeder Plan, jede Handlung, jeder Gedanke auf den erwarteten Enkel oder die Enkelin gerichtet. Mila warf einen kurzen Blick auf ihre Mutter. Ihr erster Impuls war sogar, sie zu umarmen, aber da sie sah, dass ihre Mutter blass war, rückte sie nur näher und nahm ihre Hand. Karin lächelte ihre Tochter ein wenig gezwungen an.

„Beide zur gleichen Zeit?“ Lorenz keuchte und schaute einmal zu der einen und dann zu der anderen Tochter. Karin war niedergedrückt. Lisa starrte nervös auf das Gesicht ihres Vaters und wartete auf seine Reaktion.

„Die Frage, wer die Väter der Kinder sind, geht an der Sache vorbei. Im Fall von Karins Kind, das weiß man Bescheid – Florian.“ Huber wandte sich an Lisa. „Was deines betrifft, niemand weiß es.“

Lisa wurde rot vor Wut.

„Liam Achenbach.“

„Achenbach!“, rief Marie aus, die ihr Erstaunen nicht verbergen konnte. „Du hasst ihn doch wie einen Hund.“

„Ah, Marie! Hass ist ein großes Wort. Häufig wird es über Gebühr in Anspruch genommen.

Marie schaffte es bereits, ihre innere Welle von Emotionen zu beherrschen, und nahm ihren ruhigen und distanzierten Gesichtsausdruck einer Zuschauerin an, die eine für sie uninteressante Vorstellung beobachtete.

„Also wieder einmal ein Ausrucher“, fasste Lorenz es kurz zusammen.

„Nein, eigentlich nicht“, sagte Karin. „Florian und ich … wir haben schon seit einiger Zeit versucht, ein zweites Kind zu bekommen. Aber damals haben wir noch …“

Mila warf einen kurzen Blick auf ihre Mutter. Dann richtete sie ihren Blick auf den Tisch. „Wir werden weiter in Kontakt bleiben müssen“, dachte sie. Sie wünschte sich schon immer Geschwister. Jetzt unterdrückte sie ihre Wut. Die Abneigung gegen ihren Vater, die bereits durch seinen Unfall und seine Behinderung abgefärbt hatte, kehrte mit voller Wucht zurück. Zum zweiten Mal seit der Verhaftung ihres Vaters wollte sie schreien, wie sehr sie ihn hasste. Er hat alles ruiniert.

„Natürlich, mein Schatz, wer hätte das vorhersehen können?“, sagte Lorenz zärtlich zu seiner Tochter, ging zum Tisch hinüber und legte seinen Arm um sie. Dann richtete er seinen Blick auf Lisa. „Apropos, Ausrutscher: Ich habe Lisa gemeint.“

Lisa hatte langsam die Schnauze voll davon, wie geringschätzig ihr Vater mit ihr umging, eine Rebellion wurde in ihr geboren, sodass sie explodierte:

„Mein Baby ist auch kein Fehltritt oder ungewolltes Kind!“

„Wunschkind!“, rief Lorenz spöttisch. Er ließ Karin los und richtete sich auf.

„Vielleicht nicht die Frucht der Liebe, aber sicherlich etwas Schönes …“

„Ersparen wir uns die Details!“, unterbrach Lorenz seine Tochter unsanft. „Liam und du seid also ein Paar, oder?“

„Nein. Wir sind es nicht“, erwiderte Lisa und senkte ihren Kopf. Dann fügte sie mit leiser Stimme hinzu. „Und wir werden ganz sicher nicht zusammen sein.“

„Ist er verheiratet?“

„Nein. Aber ja, wegen seiner Familie.“

„Was für eine Familie ist das – Muslime?“, fragte Lorenz Huber erneut spöttisch.

„Genau das!“

„Liam sieht weder wie ein Türke noch wie ein Araber aus“, warf Marie ein, die schon zu lange still dagesessen hatte.

„Warum sollte er…. Seine Mutter war Amerikanerin. Sie war es, denn sie ist gestorben, als Liam noch keine 15 Jahre alt war. Sein Vater hat wieder geheiratet, dieses Mal eine Irakerin, und ist zum Islam konvertiert.“

„Seine erste Frau war Amerikanerin, die zweite ist Irakerin und die dritte wird wahrscheinlich Chinesin sein. Zweifellos hat dieser Kerl Schwung.“  Lorenz konnte nicht umhin, eine kleine Bemerkung zu machen.

„Liam hat noch jüngere Geschwister: zwei Brüder und drei Schwestern. Sie sind alle Muslime.“

„Heißt das, er ist es auch?“, fragte Lorenz. Dieses Mal jedoch ohne Spott. Ernsthaft.

„Nein, ist er nicht.“

„Wie konnte diese Giaur unter ihnen überleben?“, warf Marie erneut ein.

„Er war bereits so alt, dass sein Vater nicht mehr für ihn in der Religionsfrage entscheiden konnte.“

 „Vielleicht gibt es ja doch noch etwas Hoffnung für ihn“, sagte Marie in demselben Ton. Lisa ignorierte das Zwicken ihrer Schwestern und fuhr fort:

„Liam hat auch eine 9-jährige Tochter, die er selbst erzieht.“

„Ihre Mutter ist auch tot?“, rief Lorenz und hob überrascht die Augenbrauen.

„Sie lebt!“Lisa wies die falschen Vorstellungen ihres Vaters sofort zurück. „Sie hat ihm das Kind nach der Geburt hinterlassen.“

„Eine weitere …“  Huber schnaufte laut. Marie stand ohne ein Wort vom Tisch auf und ging zu ihrem Zimmer.

„Du verstehst selbst, dass er sich nie mit einer Frau einlassen würde, die mit einer Vergangenheit wie der meinen belastet ist. Er würde damit das Leben seiner eigenen Schwestern ruinieren.“

„Hat er dir das gesagt?“ Lorenz änderte seinen Tonfall in einen sanfteren.

„Das brauchte er nicht zu sagen.“

„Was ist mit der Erziehung des Kindes?“

„Da werden wir uns schon irgendwie einigen.“

„Es ist gut, dass wenigstens das.“

Lorenz seufzte und wandte sich dann in einem viel weicheren und wärmeren Ton an Karin:

„Hast du schon mit Florian geredet?“

Karin nickte.

„Wenn du fragst, ob ich zu ihm zurückkehre …, nach dem, was ich dort gesehen habe … Nein. Das hat keinen Sinn.“

„Wenn du das so siehst …“

„Jedenfalls glaube ich nicht, dass ich mich dazu durchringen kann, zu ihm zurückzukehren.“

„Denke nicht mehr darüber nach“, sagte Lorenz und umarmte seine Tochter fest.  „Niemand hier wird dich zu einer Entscheidung gegen dich selbst zwingen. Dies ist jetzt dein Zuhause und das Zuhause deiner Kinder.“ Huber legte seinen anderen Arm um Mila.

„Danke dir“, sagte Karin mit leiser Stimme. Sie zögerte einen Moment, dann beendete sie: „Papa.“

Lorenz’ Augen wurden sofort feucht bei diesem ein Wort: »Papa«. Es war das erste Mal, dass Karin ihn so nannte, bis dahin hatte sie ihn immer mit seinem Vornamen angesprochen. Lisa biss sich unwillkürlich auf die Lippe und drehte ihr Gesicht zur Seite. Ihre Augen waren glasig. Mila löste sich aus der Umarmung ihres Großvaters, stand auf und ging zu Lisa hinüber. Danach umarmte sie Lisa ganz fest und sagte:

„Meine Glückwünsche, Lisa!“

„Danke, wenigstens eine Person freut sich mit mir.“

Lisas Hoffnungen auf eine wundersame Wende in ihrer Beziehung zu ihrem Vater zerplatzen wie eine Seifenblase. Ihr Vater freute sich nur über ein Enkelkind – dasjenige, das Karin ihm schenken würde. Ihr Kind konnte die Konkurrenz nicht aushalten.

Währenddessen holte Marie einen kleinen Karton aus einem Schrank in ihrem Zimmer. Sie hockte sich auf das Bett, öffnete den Deckel des Kartons und nahm nacheinander eine Rassel, ein Erkennungsarmband und eine weiße Mütze für Neugeborene heraus. Sie legte die Schachtel beiseite. Dann legte sie ihren Kopf auf das Kissen und rollte sich auf dem Bett zusammen. Marie presste ihre Wange gegen das Kissen und eine kleine Babymütze an ihr Gesicht. Endlich schluchzte sie.

Śniadanie z niespodzianką.

Po tym jak Karin i Lisa poinformowały Floriana i Liama, co ich czeka, przyszedł czas, żeby ich ojciec dowiedział się, że zostanie dziadkiem, i to podwójnym.  Miały zamiar to ogłosić, kiedy rodzina zbierze się przy podczas śniadania. Było to echo poprzedniego pamiętnego śniadania.

Tym razem, to Lisa i Karin nakrywały do stołu, a Mila im asystowała. Dziewczyna we wszystkim starała się być pomocna, dla wszystkich miła, tak by nikomu nie zawadzać i nie nastręczać kłopotu. Prawie nie brała udziału w rozmowach rodzinnych, była cicha i zamknięta w sobie. Całą sobą obrazowała kogoś, kto potrzebuje pomocy. Pilnej! Karin widziała w niej wierne odbicie siebie samej  sprzed lat i  oczywiście cierpiała razem z córką.  Marie siedziała  na ławce pod domem, z książką w ręku. Książki  stały się  dla Marie od jakiegoś czasu narzędziem ułatwiającym jej  separowanie się od reszty domowników. Nie czytała ich, jednak zawsze jakąś miała przy sobie. Książka była jak tarcza. Chroniła przed przymusem komunikowania się ze zresztą rodziny. Wzajemna zażyłość i wspólne sprawy Lisy i Karin, sprawiały, że Marie czuła się coraz mniej komfortowo w ich towarzystwie, dlatego wolała je unikać. Ojciec zdawał się zauważać tylko Karin i Milę, jedynie do nich odnosił się serdecznie. Marie ignorował, a wobec Lisy był cięty i oschły. Marie podniosła na moment wzrok znad książki:

–  Coś mi umknęło w kalendarzu, mamy dzisiaj jakieś święto?

– Kto wie?  – Lisa nie dała sobie odebrać dobrego humoru.  – Może ten dzień otworzy nową erę w Hubers Alp.  

– Oby nie tylko nową aferę. – odparła sucho Marie siostrze.

Karin wzięła głęboki oddech. Spojrzała na drzwi, w których wreszcie pojawił się Lorenz. Kobiety usiadły przy stole. Marie niechętnie podniosła się z ławki, gdy wszyscy już siedzieli przy stole. Od dłuższego czasu nie miała apetytu. Przy stole zwykle tylko marszczyła brwi, gdy przychodziło do jedzenia. Lorenz zajął miejsce przy krótszej krawędzi stołu, mając po prawej stronie Marie, a po lewej Karin. To już stało się jego zwyczajem. Mila raz zajmowała miejsce obok matki, innym razem obok Marie. Dziś, jakby intuicyjnie, usiadła obok matki. Lisa rzuciła wymowne spojrzenie w kierunku Karin. Jej oczy błyszczały, jak u dziecka, które zaraz rozpakuje swój urodzinowy prezent. Również i tym razem zaczęła ona:

– Tato, Karin i ja mamy dla ciebie niespodziankę.

Twarz Lorenza przybrała nerwowy wyraz. Ostatnia rzecz, jakiej pragnął po ostatnich wydarzeniach to niespodzianki, a już w szczególności od Lisy.

– No, jeśli to wasza wspólna niespodzianka, to może jednak nie spadnę z ławki. –  odparł Lorenz z wymuszonym uśmiechem, siląc się na żart.

– Wspólna to może ona nie jest. – poprawiła Karin – raczej już zbieżna. Mamy tę samą wiadomość do przekazania wam.

– Będziesz znowu dziadkiem. –  wypaliła Lisa pewnym głosem.  – Karin spodziewa się dziecka i … ja też!

Marie wypuściła widelec z ręki. Schyliła się pod stół, żeby go podnieść z ziemi. Nikt na nią nie zwrócił nawet uwagi.  Huber wstał od stołu. Wyglądał na  skonsternowanego — w pierwszej chwili nie wiedział, jak zareagować. Zaledwie jak dwa miesiące temu został dziadkiem. Wnuka widział raz na oczy — w szpitalu, zaraz po jego urodzeniu, Tydzień później przyszło mu całą wyprawkę wywieść z domu do Leitnerhof. Pewnie, że początkowo, Lorenz nie bardzo był uszczęśliwiony wiadomością, że Marie ma go zrobić dziadkiem. Były kłopoty finansowe. Hubers Alp o krok od sprzedaży. Jednak później nie było planu, działania, myśli, w której centrum nie stał oczekiwany wnuk czy wnuczka. Mila rzuciła szybkie spojrzenie na matkę. W pierwszym odruchu chciała ją nawet objąć, ale widząc, że matka jest blada, przysunęła się tylko bliżej i wzięła ją za rękę. Karin uśmiechnęła się trochę wymuszenie do córki.

 – Obie naraz?  – Lorenz sapnął, spojrzał raz na jedną, raz na druga córkę. Karin była przygaszona. Lisa nerwowo wpatrywała się w twarz ojca, wyczekując jego reakcji.

– Pytanie kim są ojcowie, mija się z celem. W przypadku dziecka Karin – wiadomo:  Florian. W przypadku twojego dziecka  — Huber zwrócił twarz w kierunku Lisy — nie wiadomo.

Lisa poczerwieniała. Wezbrał ją gniew.

– Liam Achenbach.

– Achenbach! Przecież ty go nienawidzisz jak psa. – zawołała Marie, nie kryjąc zdumienia. Zdążyła już wyhamować wewnętrzną falę emocji i przybrała swój spokojny i zdystansowany wyraz twarzy widza, który ogląda mało interesujące go widowisko.

– Ach, Marie! Nienawiść to wielkie słowo. Często mocno nadużywane z byle powodu.

– A więc kolejna wpadka w rodzinie. – podsumował krótko sprawę Lorenz.

– Właściwie to nie.  – odezwała się Karin. –  Florian i ja … my od jakiegoś czasu staraliśmy się o drugie dziecko. Tylko że wtedy …

Mila puściła przelotne spojrzenie na matkę. Po czym wbiła wzrok w stół. „A więc będziemy musieli się kontaktować” – pomyślała. Zawsze chciała mieć rodzeństwo. Teraz tłumiła gniew. Wstręt do ojca przytarty już jego wypadkiem i kalectwem powrócił z całą swoją siłą. Po raz drugi, od czasu aresztowania ojca, chciała wykrzyczeć, jak bardzo go nienawidzi. Wszystko zniszczył.

– Oczywiście, skarbie, kto to mógł przewidzieć. – powiedział Lorenz czule do córki. Podszedł  do stołu i objął Karin ramieniem, po czym skierował swój  wzrok ku najmłodszej córce.  – Mówiąc o wpadce, myślałem o Lisie.

Lisa powoli miała już dość traktowania siebie jak popychadło przez ojca, zrodził się w niej bunt, tak, że wybuchnęła:

– Moje dziecko to też nie jest żadna wpadka!

Lorenz puścił Karin, wyprostował się i zawołał z sarkazmem.  – Dziecko miłości! 

– Może ono nie jest owocem miłości, ale na pewno czegoś … pięknego…

– Oszczędźmy sobie tych detali.  – Lorenz przerwał Lisie obcesowo. – A więc Liam i ty jesteście parą.

– Nie. I raczej, to jest, na pewno nią nie będziemy.

– Jest żonaty?

– Nie. Ale właśnie z powodu jego rodziny.

– A co to za rodzina?   – zapytał Lorenz ponownie z sarkazmem w głosie. – Muzułmanie?

– Właśnie.

– Liam nie wygląda na Turka, ani Araba – wtrąciła się zbyt długo cicho siedząca Marie.

– Niby dlaczego miałby…. Jego matka była Amerykanką. Była, bo umarła, kiedy Liam miał niespełna 15 lat. Jego ojciec się ponownie ożenił, tym razem z Irakijką  —  muzułmanką i przeszedł na islam.

–  Pierwsza żona była Amerykanką, druga to Irakijka, trzecia pewnie będzie  Chinką. Nie ma co, ma facet rozmach.  – Lorenz  nie mógł sobie odpuścić małego komentarza.

–  Liam ma jeszcze młodsze rodzeństwo: dwóch braci i trzy siostry. Wszyscy oni są muzułmanami.

– To znaczy, że on też? – zapytał Lorenz, tym razem jednak bez kpiny.  

– Nie, on nie jest.

– Jak się ten Giaur uchował pomiędzy nimi? – wtrąciła się ponownie Marie.

– Miał już tyle lat, że jego ojciec nie mógł za niego decydować w sprawie wyznania.

– Może jest jednak jakaś nadzieja dla niego. – powiedziała Marie tym samym tonem. Lisa nie zważając na siostry uszczypliwości, ciągnęła dalej:

 – Ma też 9-letnią córkę, którą sam wychowuje.

– Jej matka też nie żyje? – zawołał Lorenz i aż  podniósł brwi ze zdziwienia.

– Żyje. Zostawiła mu ją po urodzeniu.

– Jeszcze jedna… – Huber odsapnął głośno. Marie wstała bez słowa od stołu i poszła do siebie.

– Sam rozumiesz, że on się nigdy nie zwiąże z kobietą, która jest obciążona taką przeszłością jak moja. Zrujnowałby tym samym życie własnym siostrom.

– Tak ci powiedział? – Lorenz zmienił ton na łagodniejszy.

– Nie musiał.

– No, a co z wychowaniem dziecka?

– Tu się jakoś porozumiemy razem.

– Dobre i tyle.

Lorenz westchnął, po czym już dużo łagodniejszym i cieplejszym tonem zwrócił się do Karin:

– Rozmawiałaś już Florianem?

Karin przytaknęła.

– Jeśli pytasz, czy do niego wrócę, to po tym, co widziałam, kiedy tam byłam … Nie. To nie ma żadnego sensu.

– Skoro tak uważasz…

– Zresztą, ja chyba nie potrafię się przemóc w sobie…

– Nie myśl już o tym.  –  powiedział Lorenz i przytulił córkę do siebie.  – Nikt tu nie będzie cię do żadnej decyzji wbrew sobie przymuszał. To jest teraz twój dom i twoich dzieci.  – Huber objął  drugim ramieniem Milę.

– Dziękuję. – odparła cichym głosem Karin. Zawahała się przez chwile, po czym dokończyła: tato.

Na to jedno słowo: „tata” Lorenzowi natychmiast zwilgotniały oczy. Karin pierwszy raz zwróciła się w ten sposób do niego. Do tej pory zawsze mówiła do niego po imieniu. Lisa mimowolnie przygryzła wargę, odwróciła twarz na bok. Oczy miała szklane. Mila uwolniła się z objęć dziadka, wstała i podeszła do Lisy. Następnie mocno ją przytuliła i powiedziała:

– Moje gratulacje, Lisa!

– Dzięki, przynajmniej jedna osoba cieszy się razem ze mną.

Lisy nadzieje na cudowny zwrot w jej relacjach z ojcem prysnęły jak bańka mydlana. Ojciec cieszył się tylko z jednego wnuka — tego, którego miała mu urodzić Karin. Jej dziecko nie wytrzymało konkurencji.

Tyma czasem Marie wyjęła niewielkie pudełko kartonowe z szafki w swoim pokoju. Przysiadła na łóżku, otworzyła pokrywkę i wyjęła z kartonika kolejno: grzechotkę, identyfikator z rączki synka, białą czapeczkę noworodka. Odłożyła na bok pudełko, położyła głowę na poduszce i zwinęła się w kłębek na łóżku. Następnie przyłożyła policzek do poduszki, a do twarzy przycisnęła mały dziecięcy czepek. Na koniec się rozszlochała.

Schlaflosigkeit im Allgäu

Die Nachricht, dass Karin ein Kind erwartet, die Florian der Familie beim Abendessen mitteilte, sorgte natürlich für große Aufregung unter den Bewohnern des Leitnerhof. Es stieg nach einer langen Nacht die trübe Sonne in den Himmel. Das Gespenst einer zweiten Scheidung in der Familie begann schließlich vor Sebastians Augen zu verschwinden. Obwohl Florian beim Abendessen keine Erklärungen abgab, keimte in seinen Liebsten die Hoffnung auf, dass er endlich den Kampf gegen seine Behinderung aufnehmen würde. Für Georg genügte es, wenn er am nächsten Tag keine leere Alkoholflasche im Mülleimer fand, dass er seinen Eltern erklärte, es sei nur noch eine Frage der Zeit, bis Florian die Rehabilitation beginnen würde. Natürlich gab es Bedenken, ob es nicht schon zu spät sei. Seit dem Unfall waren gut zwei Monate vergangen, aber niemand wollte die Hoffnung leugnen, die gerade erst zurückgekehrt war.

Sofia, die mit Sarah bei einem Glas Wein vor dem Haus saß, wie es schon ihre Gewohnheit am Abend war, versäumte es nicht, diesen Hoffnungen Ausdruck zu verleihen. Natürlich auf ihre eigene Weise:

„Es sieht so aus, als ob ich hier in Kürze überflüssig werden würde. Dann bleibt mir nichts anderes übrig, als zu packen und zu gehen.“

„Da du von mir erwartest, dass ich es leugne, gebe ich dir keine Antwort.”

„Ich bin wirklich froh, dass du jeden Abend so mit mir verbringst, aber ich wäre noch glücklicher, wenn du zur Abwechslung mal einen Abend mit jemandem verbringen würdest, der halb so alt ist wie ich.”

„Mit wem, zum Beispiel?“

„Der junge Zahnarzt, der seit einer Woche hier ist. Gut aussehend, freundlich, witzig.“

„Ja, reizend. Er hat ständig eine Panne im Zimmer. Mehrmals am Tag geht er mir auf die Nerven, wenn nicht mit einem undichten Wasserhahn, dann mit fehlendem WLAN, einer durchgebrannten Glühbirne oder einem Fenster, das sich nicht schließen lässt. Ich kann diese Fehler nicht mehr zählen.“

„Er sucht einfach nach einem Vorwand, um mit dir zu reden. Und eigentlich verstehe ich nicht, warum du ihn abgelehnt hast, als er dich in der Stadt auf einen Kaffee treffen wollte.“

„Ich habe gesunde Zähne.“

„In der Tat. Du beißt so stark, dass du jeden Mann verjagst, der versucht, sich dir zu nähern.“

„Was kann ich tun, wenn ich mich für Männer nur als Objekt interessiere, um ihnen Nadeln in den Arsch zu stecken?“

„Nichts. Es ist nur schade, dass dir der Sommer entgeht, Sarah. Der Sommer ist nur einmal im Jahr und … einmal im Leben.“

„Das gilt auch für den Herbst, Sofia.“

„Ich habe meinen heißen Sommer schon erlebt. Genauso wie der Herbst. Heute reden wir über dich, nicht über mich. Hast du nie von der großen Liebe geträumt?“

„Das tue ich immer noch. Nur ist in meinen Träumen kein Platz für einen Märchenprinzen.“

„Für wen ist es dann?“

„Für eine Prinzessin.“

„Oh, nein!“, rief Sofia völlig überrascht, aber auch ein wenig enttäuscht. „Wirklich?“

„Um ehrlich zu sein, hätte ich nie gedacht, dass du dieses Detail verpassen würdest.“

„Anscheinend werde ich älter, weil ich dachte, du suchst einen Mann, dessen Ehrgeiz es ist, einen Widerspenstigen zu zähmen.“

„Du weißt schon, dass ich keinen Mann suche.“

„Na, das ist wirklich schade.“ Sofia lachte „Du und mein Sohn streitet so charmant, dass manchmal die Funken fliegen … Ich hoffe nur, du nimmst der Mutter ihre kleinen Wahnvorstellungen nicht übel?“

„Natürlich nicht. Um ehrlich zu sein, fing ich sogar an, Georg ein wenig zu mögen. Er ist ein harter Mann!“, sagte Sarah das, mit unverhohlener Anerkennung. „Aber natürlich wird von diesen Funken kein Feuer ausgehen.“

„Nach dem, was du gerade gesagt hast, gibt es nichts mehr zu besprechen. Trotzdem glaube ich, dass solche verbalen Scharmützel manchmal einen echten Brand auslösen können.“

„Einer ist bereits gegangen.“

„Ah, Marie!“ Sofia verzog das Gesicht. „Sie ist genau so, wie ihre Mutter war – ganze Hanna Huber.“

„Ihr konntet euch nicht besonders gut leiden.“

„Um es gelinde auszudrücken. Wir haben nur wegen unserer Männer einander ertragen. Sebastian und Lorenz …“ Sofia lachte. „Die beiden können nicht ohne einander. Du wirst sehen, spätestens morgen geht Sebastian auf Hubers Alp!“

Beide Frauen brachen in Gelächter aus.

„Was Marie betrifft, so versichere ich dir, dass niemand hier sie will. Nicht einmal Georg. Ich kenne meinen Sohn.“

„Und Karin?“

„Mit dem ekelhaften Huber-Stolz hat sie zum Glück nichts zu tun.“

„Bist du dir da sicher? Karin scheint eine zähe Frau zu sein.“

„Der Schein kann trügerisch sein. Die Taufe wird bereits im Leitnerhof stattfinden. Du kannst mich beim Wort nehmen.“

Sarah erwiderte nichts auf diese Zusicherungen Sofias, denn sie wollte weder ihre Hoffnungen noch ihr Vertrauen enttäuschen. Sie schätzte sie für ihre Intelligenz und ihren Scharfsinn. Allerdings verstand sie, dass selbst das schärfste weibliche Auge von der mütterlichen Liebe geblendet werden würde. Sarah hatte bereits erkannt, dass Sofia in dieser Hinsicht nicht anders war als andere Mütter. Sie sah, was sie sehen wollte, nicht, was war. Zum Glück konnte ihrem Mann keine Blindheit vorgeworfen werden. Und Sebastian war weit davon entfernt zu behaupten, Georg hätte Marie bereits beerdigt und Karin würde jetzt in Sprüngen auf den Leitnerhof zurückkehren.

„Verrate mich aber nicht, okay?“

„Schämst du dich, dich zu Frauen hingezogen zu fühlen?“

„Ganz und gar nicht! Du würdest mir nur den Spaß verderben.“

„Nun, ja, du müsstest vergessen, dass Arthur dich zu jeder Tages- und Nachtzeit kostenlos nach Hause fährt, oder dass du bei Mohammed auf Knopfdruck einen Kaffee kriegst und Andreas für jeden Zweck benutzest.“

„Woher weißt du das alles?“

„Meine Liebe, hier ist mir noch nie etwas verborgen geblieben. Aber brich unserem jungen Koch nicht gleich das Herz!“

„Entspanne dich, ich konnte es nicht tun”, erwiderte Sarah mit unverhohlener Belustigung im Gesicht. „Mohammed ist so ein süßes Kind. Seine Naivität steht ihm förmlich ins Gesicht geschrieben.“

„Sei vorsichtig, Sarah!  Denn dein heiterer Spaß für einen solchen Jungen kann mit einem Groll gegen Frauen enden, der ihn möglicherweise sein ganzes Leben lang verfolgt“, sagte Sofia plötzlich ganz ernst.  „Es reicht ja schon, dass sein Bruder ein bisschen … verdorben ist.“

„Übertreibe es nicht!! Dieser junge Mann wurde bereits von der Religion selbst mit einer angemessenen Geringschätzung gegenüber Frauen infiziert. Zu allem Überfluss bringt sein Bruder sicher auch noch sein Gehirn durcheinander. Der würde eine Frau fünfmal in einem Eimer mit trübem Wasser ertränken, wenn er könnte!“

„Offenbar wurde er einmal von einer Gottesanbeterin so heftig gebissen, dass er sie nun alle nacheinander beißt. Es gibt keinen Rauch ohne Feuer“, erwiderte Sofia philosophisch. „Und du spielst auch nicht mit Streichhölzern“, beendete Sofia das Gespräch. In einem Augenblick verschwand all ihre große Sympathie für das Mädchen. Sofia verabscheute jede Täuschung. Wenn eine Krypto-Lesbe mit den Gefühlen ihrer keineswegs jungen oder naiven Söhne gespielt hätte, hätte sie sie dafür reichlich bezahlt. In diesem Moment musste sie an Jan Edelstein denken. „Aber selbst er hat die Frauen nicht aus reiner Unterhaltung betrogen!“, dachte sie, als sie ihr leeres Glas vom Tisch nahm, um zu ihrem Zimmer zu gehen. 

Es war bereits kurz vor Mitternacht, als Karin in die Küche ging, um sich einen Kräutertee zum Einschlafen zu brauen – nach dem heutigen Besuch im Leitnerhof konnte sie nicht einschlafen. Am Tisch saß Lisa mit ihrem geöffneten Laptop. Sie stellte sich hinter den Rücken ihrer Schwester, um zu sehen, was Lisa um diese Zeit am Computer anschaute. Sie sah eine Seite über Autismus.

„Lisa! Hör mir zu!“

Diese hob unwillig den Kopf vom Computer.

„Was denn?“

„Ich werde nächstes Jahr vierzig. Das letzte Mal war ich schwanger, als ich achtzehn Jahre alt war. Peter hatte das Down-Syndrom. Ich sollte wohl für den Rest meiner Schwangerschaft im Keller sitzen und mit den Nerven den Putz von den Wänden kratzen.“

„Man kann das Down-Syndrom nicht mit dem Autismus-Spektrum vergleichen.“

„Sicher nicht. Hätte Peter gelebt, wäre er wahrscheinlich für den Rest seines Lebens auf familiäre Unterstützung angewiesen gewesen. Finn hingegen ist, wie du selbst gesagt hast, unabhängig: Er lebt getrennt und arbeitet.“

„Klar. Darüber hinaus treibt er Sport – natürlich keinen Teamsport – und besucht jeden Freitag mit seinem Vater und seinem Bruder die Moschee. Das alles stimmt, aber im Gegensatz zu Peter, der die ganze Welt und alle Menschen um sich herum ausnahmslos liebte, ist Finn genauso empathisch wie ein Teddybär.“

„Wie ein Teddybär?“

„Lili hat ihn mit Teddybär verglichen.“

„Eine kleiner Klugscheißerin, so wie unsere Marie?“, sagte Karin dennoch, mit einem leichten Lächeln auf den Lippen.

„Oh nein! Die Kleine weiß, was sie will. Sie hat zu allem ihre eigene Meinung. Und sie ist noch nicht einmal neun Jahre alt!“

„Willst du damit sagen, dass sie ihm eines Tages das Feuer unter dem Hintern machen wird?“

„Im Moment ist sie ein fröhliches, freundliches, wohlerzogen kleines Mädchen. Aber in ein paar Jahren?“ Lisa zuckte mit den Schultern. „Er wird bereuen, nicht zum Islam konvertiert zu sein“, schloss sie säuerlich.

„Sie hat dir gefallen, richtig?“

„Lili hat Charakter“, gab Lisa zu. „Aber das ändert nichts an der Tatsache, dass ich keinen Teddybären zur Welt bringen möchte! Mein Baby muss mich lieben und auf meine Gefühle eingehen. Verstehst du das? Was ist sonst der Sinn von all dem?“

„Oh, Lisa!“ Karin setzte sich neben ihre Schwester und legte ihren Arm um sie. „Natürlich wird dein Kind dich lieben. Hör einfach auf, darüber nachzudenken!“, sagte Karin und klappte den Laptop zu.

„Was ist mit dir? Wirst du pränatale Tests durchführen?“

„Man muss wissen, worauf man sich vorbereiten sollte. Im Moment habe ich jedoch wichtigere Dinge, um die ich mich kümmern muss.“

Karin ließ Lisa los und lehnte sie mit dem Rücken an die Wand. Lisa sah sie fragend an. Schließlich, nach einem Moment des Nachdenkens, sprach Karin das Wort:

„Du hast einen Beruf, bist unabhängig. Und ich?“

„Papa wird dich nicht verhungern lassen. Hier wird schon immer dein Zuhause sein.“

„Wie geht es weiter?“

„Du hast immer noch eine Wahl.“

„Eine Wahl!“ Karin schnaubte. „Willst du mit mir tauschen?“

„Die Pest gegen die Cholera austauschen? Na also, bitte schön!“

„Endlich weißt du, was sich unter Mr. Hyde’s Gesicht verbirgt.“

Lisa griff nach dem Vorhang, der im Fenster hing, und bedeckte ihr Gesicht wortreich mit dem Stoff.

„Wir sind keine sechzehn Jahre mehr alt. Die Zeit für die Suche nach dem Märchenprinzen ist vorbei. Ein Kind braucht die Bereitschaft zum Kompromiss. Die Erwartungen müssen gesenkt werden.“

„Ein Kompromiss mit einer Flasche Whisky?“ Karin sah Lisa ungläubig an. „Lisa, Moment mal! Du, ich glaube nicht, dass du in Betracht ziehst …“

„Und du nicht?“

Karin blieb stumm.

„Nur bei mir gibt es nichts zu berücksichtigen … Drei muslimische Schwestern, die Töchterchen ist sein Sacrum – »Liliane«.“ Lisa sprach Lilis vollen Namen sorgfältig aus und fügte dann säuerlich hinzu: „Und dazu noch eine ex Hure!“

„Lisa!“

„Das sind die Fakten, Karin. Liam wird sich niemals darauf einlassen!“

„Sieh es von der positiven Seite, vielleicht liegt dort dein Glück?“

„Was für ein Glück?“

„Normalerweise würdest du wegrennen, wenn du das Wort »Islam« hörst.“

„Wahrscheinlich ja schon … Liam selbst ist jedoch nie zum Islam konvertiert.“

„Aber er ist nah dran.“

„Zu nahe“, gab Lisa zu.

„Vergiss nicht, dass der Schahada1 nur aus zwei Sätzen besteht und … der Zug ist abgefahren!“

„Aber, warum kann ich mich des Eindrucks nicht erwehren, dass ich, egal was ich tue, wie ich mich auch drehe und wohin ich gehe, immer in der gleichen Sackgasse stehe?“

„Du trittst auf der Stelle, und ich fühle mich, als würde ich auf halbem Weg zurückgedreht werde“ Karin ließ die Luft aus ihrer Lunge. „Hätte Florian doch wenigstens angefangen, für sich selbst zu kämpfen!“

„Ich glaube, er hat nun keine andere Wahl.“

„Lisa, ich bin es, die keine Wahl hat!“, sagte Karin mit Nachdruck.

Mohammed öffnete das Fenster und die Außenfensterläden, die tagsüber im alten Haus die Temperatur innerhalb der Grenzen hielten, sodass die Bewohner ohne Klimaanlage auszukommen konnten. Menschen, die hoch oben in den Bergen lebten, sogar im Sommer, schliefen nachts unter Daunendecken. Hier unten im Tal sank die Temperatur in der zweiten Julihälfte selbst nachts nicht unter 20 Grad. Er setzte sich auf die Fensterbank, lehnte sich mit dem Rücken an die Innenwand des Fensters und stützte sich mit den Füßen gegen die Schreibtischplatte, der am Fenster stand. Er ließ seinen Blick über den Sternenhimmel schweifen. Dann der Junge schloss die Augenlider und versuchte, unter ihnen das traurige und ernste Gesicht von Mila wiederzugeben. Er hat ihr Bild bereits auf Florians Schreibtisch im Leitnerhof gesehen. Immer wenn er eine Mahlzeit in sein Zimmer brachte, konnte er die Augen nicht von ihm abwenden. Auf dem Foto war Milas Gesicht heiter und unbeschwert, und ihre Lippen und Augen lachten spielerisch jeden an, der das Bild betrachtete. Was hatte die Freude des hübschen Mädchens im Hochsommer ausgelöscht? Die Trennung ihrer Eltern? Liam riet ihm, sich von ihr zu distanzieren, fast wie von einer Frau, die einen Niqab oder eine Burka trägt … „Warum?“, fragte sich der Junge. Dank Sofia Leitner erfuhr er, dass Mila zeitgenössischen Gesang und Tanz studierte, aber auch viel über den Charakter des Mädchens selbst, der laut ihrer Großmutter das ist, was ihre Eltern in ihren Namen geschrieben haben – der Inbegriff von Sanftheit und Süße. Natürlich stellte er Sofia keine Fragen über das Mädchen. Es lag einfach daran, dass Sofia während des Mittagessens ihren Mund nicht halten konnte, obwohl es kaum etwas mit dem Essen zu tun hatte. Mohammed lächelte unwillkürlich – im Vergleich zu Sofia Leitner war seine Mutter so zurückhaltend wie Königin Elisabeth II. von Großbritannien! Trotzdem hätte sie Mila gerne so lachend gesehen wie auf diesem Foto. Der Tanz? Vor drei Jahren wollte Liam ihn in einen Breakdance-Club mitnehmen, den er vor knapp 20 Jahren mit Freunden hier im Allgäu gegründet hatte. Aber damals fand er, dass es nichts für ihn war. Außerdem war sein Vater sofort angespannt, dass es ganz harmlos anfangen würde – amerikanische Vibes, Black Music: Rock ’n’ Roll, Hip-Hop, Soul, Funk, Deep House, Pop, House Music, Breakdance usw., und in ein oder zwei Jahren auf einer Techno-Party mit allem Drum und Dran enden würde – mit Alkohol in Strömen, Drogen und Sex ohne Limit. „Das ist keine Unterhaltung für einen Muslim!“ – so lautete die Antwort, die er von seinem Vater erhielt. Was ihr Vater jedoch zu Liam sagte, nachdem er das Zimmer verlassen hatte, war ihm noch nicht bewusst: „Ich habe schon einmal einen Sohn aus dem Schleim gezogen, und ich will diesen Spaß nicht wiederholen. Ist das klar?“ Folglich war es Finn, der heute mehr Anmut auf der Tanzfläche hatte als er! Wie soll er denn ein Mädchen wie Mila beeindrucken? Sport, das ist was anderes – es gab wohl keine Disziplin, die er nicht bereits ausprobiert hatte. Außer vielleicht Schach. Aber Schachspielen war nichts für sein Temperament. Der Sport musste Adrenalin, Wettbewerb und Vollgas auslösen – purer Wahnsinn. Allerdings gab er die meisten Disziplinen schon nach einem Jahr auf. Es lief immer nach dem gleichen Schema ab: Er fieberte mit, setzte sich ein ehrgeiziges Ziel, erreichte es schnell, dann kam die Langeweile und er suchte nach etwas Neuem. Sein Vater sagte ihm immer, dass man keine Leidenschaft für etwas entdecken kann, wenn man nicht sein ganzes Herz in eine Sache steckt. »Stroh-Enthusiasmus«, kommentierte Liam die Worte ihres Vaters, wobei er nicht versäumte, Mark Twain zu zitieren: „Wenn man will, dass ein Mann oder ein Junge eine Sache begehrt, muss man sie nur schwer erreichbar machen. Mohammed hat alles, was er will, an seinen Fingerspitzen. Na, dann hast du das Ergebnis deiner Erziehungsmethoden.“ Tatsache. Was er im Leben machen wollte, wusste er immer noch nicht. „Werde Schauspieler, dann kannst du alles und nichts machen“, spottete sein Bruder. Nicht ohne Grund. Aber was konnte er dafür, wenn er sich immer mehr für das interessierte, was er noch nicht ausprobiert hatte, als für das, was er gerade tat? Nun war er auch mehr an den Ställen als an der Küche interessiert. Das erste Mal saß er als Zwölfjähriger auf einem Pferd, während eines Urlaubs mit seinen Eltern, vermutlich in den Emiraten. Als er zurückkam, wollte er natürlich sofort seine Reitstunden fortsetzen. Es dauerte nicht allzu lange. Warum gab er das Reiten auf und für welche andere Disziplin ging er von ihm ab? Er selbst erinnert sich nicht mehr daran. Heute bedauerte er das natürlich. „Kann Mila reiten? Schließlich ist sie auf einem Bauernhof mit Pferden aufgewachsen?“, fragte sich der Junge. Er warf einen zweiten Blick in den Sternenhimmel. Welcher Stern gehört ihm und wohin wird er ihn führen? Auf dem Schreibtisch blinkte sein Handy. Mohammed sprang vom Fenster herunter und nahm das Telefon in die Hand. Es war sein Kumpel Rafael, der ihn an die Kanufahrt am Samstag erinnerte. Er überlegte nicht lange und schrieb zurück, dass er nicht kommen könne, weil er im Gasthaus arbeiten müsse. Das war nicht ganz wahrheitsgemäß – er hatte Samstag frei. Aber es war keine große Sünde, Ungläubige anzulügen, wenn es überhaupt eine Sünde war. Er muss seinen Bruder überreden, ihn am Samstag in seinen alten Breakdance-Club mitzunehmen, bevor er nach Amerika fliegt. Liam machte seine ersten Schritte im Breakdance, als er zehn Jahre alt war – wenn er es richtig anstellt, macht er auch heute noch einen Rückwärtssalto. Er ist achtzehn – da wird er sich voll und ganz kompromittieren! Egal, er wird sich höchstens die Beine, die Arme und das Genick brechen. „Allahu Akbar!2 Was sein soll, wird sein.“ Er legte sein Handy auf den Schreibtisch und sprang ins Bett. Er muss gleich morgen früh mit Georg auf dem Markt sein.

Für Liam sollte es eine Nacht werden, in der seine Augen an die Decke schweiften. Man muss nur einen Moment lang aufhören, die Veränderungen um sich herum zu registrieren, und die Realität wird einem einen Strich durch die Rechnung machen. Liam wurde an diesem Abend umgehauen – und das gleich zweimal hintereinander! Zuerst von Lisa – mit der Nachricht über das Baby. Und dann wieder von seiner eigenen Tochter. Es gibt kein Elternteil, das nicht froh darüber ist, dass sein Kind gerne zur Schule geht. Die Situation, dass ein Kind die Schule mehr mag als die Ferien, ist jedoch kein Grund zur Freude mehr. Er bemerkte nicht einmal, als seine Lili begann, sich in dem riesigen Haus einsam und verlassen zu fühlen. Yasmin und sein Vater haben es hingegen bemerkt. Seitdem Yasmin einen Schönheitssalon eröffnet hat, hat sie keine Zeit mehr, sich um Lili zu kümmern, wie sie es früher getan hatte. Ein Unternehmen zu führen, erfordert Engagement, vor allem wenn man am Anfang steht und den Ehrgeiz hat, das Unternehmen nicht mit einem Flop zu beenden. Die Mädchen waren erwachsen geworden, und Lili, die sich ständig unter den Füßen seiner Schwestern im Teenageralter verhedderte, begann ihnen auf die Nerven zu gehen. Ein Jahr lang beendete Lili jeden Schultag im Gemeinschaftsraum. Sie hat sich nie beschwert, weil sie dort Freunde hatte. Es begann jedoch bereits ein Mangel an außerschulischen Aktivitäten, an denen Lili noch teilnehmen konnte, um ihre Zeit zu füllen, bis er sich selbst um sie kümmern konnte. Die einzige ewige Lösung ist, den Löffel abzugeben, alle anderen sind nur kurz- oder langfristig. Auch die Lösung von vor acht Jahren, von München ins Elternhaus zurückzukehren, musste irgendwann obsolet werden. Sein Vater, der seit langem wie ein Muslim dachte, störte sich an nichts mehr als an der Tatsache, dass sein erstgeborener Sohn noch nicht geheiratet hatte. Hatte der Prophet nicht gesagt, dass es im Paradies keinen Platz für Junggesellen gibt? Der Gedanke, dass sein Vater ihn nun in Ruhe lassen würde, wäre mehr als naiv – er wird bei jedem Abendessen eine aufdringliche Frage hören, die auf jede erdenkliche Art und Weise geäußert wird, und der Druck gegen ihn wird gleichmäßig mit Lisas Bauch wachsen! Einfache Lösungen sind die besten. Vielleicht für andere, sicher nicht für ihn. Diese und andere Gedanken schwirrten Liam im Kopf herum, als er die Rassel in seiner Hand drehte und sie im Mondlicht betrachtete.

Vor 17 Jahren erwies sich die Abneigung des Sohnes gegenüber seinem Vater wegen des Todes seiner Mutter größer als die Sturheit von Klaus. Liam weigerte sich zum Islam zu konvertieren und ging sogar unmittelbar nach seinem Schulabschluss nach München, mit der Absicht, nicht mehr in das Familienhaus zurückzukehren. In den folgenden neun Jahren besuchte er die Familie nur in den Ferien – im Winter zum Skifahren und im Sommer zum Bergsteigen. Erst die dramatische Situation mit Lili brachte ihn dazu, seine Meinung zu ändern. Seine Liebe zu seiner Tochter erwies sich als stärker als seine alten Ressentiments gegenüber seinem Vater. Er bedauerte seine Entscheidung nie. Lili hatte eine gute Kindheit, und er schätzte die Familie, die er nach der Wiederverheiratung seines Vaters gewonnen hatte. Die zweite Ehe seines Vaters war ganz anders als die erste, und es war eine positive Veränderung. Es fiel Liam schwer, seinem Vater keinen Respekt zu zollen für das, was er für Finn getan hatte. Er musste ihn auch dafür schätzen, was für ein Vater er für seine jüngeren Geschwister bewiesen hatte. Alte Missstände und Ressentiments waren begraben worden. Doch nun ging die Idylle langsam zu Ende. Es schien nur eine Frage der Zeit zu sein, bis die Minen unter ihren Füßen wieder zu explodieren begannen.

Auch die Bewohner von Hubers Alp und Leitnerhof wurden heute Nacht von Schlaflosigkeit geplagt. Im Bett liegend, schaute sich Karin die Familienfotos auf ihrem Handy an. Eine Frage ging ihr durch den Kopf: Wie würde Mila auf die Geschwister reagieren? Neben ihr wälzte sich Mila unruhig im Schlaf hin und her. Karin legte das Telefon auf den Schrank neben dem Bett, strich ihrer Tochter die Haare aus dem Gesicht und kuschelte sich an sie.

Seit Milas Rückkehr aus München, als ihre fünfundzwanzig Jahre verdrängte Vergangenheit sie wieder einholte, hatte sie versucht, ihre Emotionen im Zaum zu halten. Unterbewusst spürte sie, dass es eine unkontrollierbare Flut sein würde, wenn sie sie einfach losließe. Sie war verantwortlich für Mila und für das zweite Kind, das sie gerade erwartete. Deshalb musste sie sich irgendwie über Wasser halten. Sie war wieder dieses vierzehnjährige Mädchen, das nach der Verhaftung ihrer Mutter im leeren Zimmer ihrer Großeltern sitzt und ihren Rucksack für die Schule packt, um am nächsten Tag der harten Realität ins Auge zu sehen. Und gleichzeitig niemanden wissen lassen, was mit ihr passiert ist. Damals schaffte sie es, alles zu vergraben, es in einer Kapsel der Vergangenheit einzuschließen, in die keine Erinnerungen zurückkehren. Es wird wieder gelingen.

In Lisas Träume wechselten sich Hoffnungen und Ängste ab, die sie in ihrem Herzen trug. Das Bild des glücklichen und gratulierenden Vaters – alles lief im Traum fast genauso ab wie damals, als sie ihrem Vater im Namen von Marie verkündete, dass er Großvater werden würde: dieselben Gesten, dieselben Worte: „Lisa, das ist großartig! Das ist aber eine Überraschung!“ Nur ihre Gefühle waren in dem Traum ganz anders als bei jenem denkwürdigen Frühstück. Damals war sie fassungslos, dass sie die Glückwünsche erhielt, die Marie zustanden; jetzt – in ihren Träumen – war sie überglücklich! Aber schon im nächsten Traumbild waren ihre Gefühle ganz anders. Sie betrat das Kinderzimmer, und ein dreijähriger Junge mit hellblondem Haar saß mit dem Rücken zur Tür auf dem Boden und reagierte überhaupt nicht auf ihr Erscheinen im Zimmer – er ordnete konzentriert seine Spielzeugautos in langen, gleichmäßigen Reihen auf dem Boden. Lisa wachte tränenüberströmt auf. Ihr Herz flatterte wie das eines in den Händen gehaltenen Vögelchens.

Florian saß an seinem Schreibtisch und surfte im Internet. Neben dem Laptop lagen seine medizinischen Unterlagen, die Broschüren der Rehakliniken, die er aus dem Krankenhaus mitgenommen hatte, ein Blatt Papier, auf dem er die Namen der Physiotherapeuten und die Telefonnummern der Rehakliniken für die Wirbelsäule notiert hatte, die er gleich morgen früh anrufen würde. Er brauchte Empfehlungen zu den besten Physiotherapeuten des Landes. Da gerade Sommerferien waren, rechnete er damit, dass viele von ihnen im Urlaub sein würden und daher nicht für die Patienten zur Verfügung stünden. Er musste eine Wahl haben, bevor er eine Entscheidung treffen konnte. Hinter der Wand waren immer wieder die Schreie des Babys und das Geräusch der gleichmäßigen Schritte seines Bruders zu hören. Das Kleine hatte gerade sein erstes Impfpaket erhalten und war deshalb am Abend sehr unruhig und ein wenig fiebrig. Auch Georg hatte heute Abend eine weiße Nacht vor sich.

Seit langem war Marie nicht mehr in der Lage, vor dem Morgengrauen einzuschlafen. In der Dunkelheit versuchte sie um jeden Preis, das Gesicht ihres Babys nachzubilden. Seine hellen Augen, die sie ansahen, als sie sich im Krankenhaus über ihn beugte. Warum gab sie ihn auf? Sie hätte alles dafür gegeben, ihn wiederzusehen, ihn zu umarmen, ihn zu berühren! Ihr Daunenkissen saugte sich in den letzten zwei Monaten jede Nacht mit ihren Tränen voll und wurde zu einem harten, verdichteten Klotz..

Sofia, verärgert über Sarahs Dummheit, schaute in Sebastians Zimmer. Trotz der späten Stunde saß er immer noch in seinem Wohnzimmer. Bilder von Peter und den Enkelkindern lagen verstreut auf dem Kaffeetisch, mehrere Rahmen mit Fotos von Peter waren von den Wänden entfernt. Offenbar wollte Sebastian nach zwanzig Jahren die Dekoration an den Wänden ändern. Neben den Bildern von Peter sollten nun Bilder von Mila, Lea und Adi hängen. Die Enkelinnen mussten den Leitnerhof verlassen, damit ihr Großvater ihre Bilder neben denen seines verstorbenen Sohnes aufhängen konnte. Als Sofia eintrat, warf er ihr einen leicht verwirrten Blick zu – seit sie auf den Leitnerhof gekommen war, hatte sie niemals abends in sein Zimmer geschaut. Die Leitners verbrachten ihre Abende getrennt: Sie plauderte mit Sarah, er schwelgte allein in Erinnerungen an seinen toten Sohn. Wie immer. Sie sind sich nicht in die Quere gekommen. Für Sebastian war klar, dass Sofia wegen ihrer Söhne und ihres Enkels hier war und nicht seinetwegen.

„Sofia! Ist etwas passiert?“

„Nein. Ich habe das Licht gesehen und gedacht, dass du nach den heutigen Nachrichten auch nicht mehr schlafen kannst …“

„Herein. Ich schaue mir gerade Bilder von Lea und Mila an, vielleicht kannst du mir bei der Auswahl helfen … Ich möchte sie neben Peter aufhängen.“

Sofia setzte sich auf der Couch nieder. Sie nahm eines der Fotos von Lea vom Kaffeetisch und betrachtete es einen Moment lang aufmerksam. Das letzte Mal sah sie ihre Enkelin vor etwa zwei Jahren bei einem der seltenen Besuche ihrer Söhne in dem Zentrum für behinderte Kinder, in dem sie seit mehr als einem Jahrzehnt lebte und arbeitete. Da sie ihren 65. Geburtstag feierte, durften ihre beiden Söhne, Schwiegertöchter und Enkelinnen unter den Gästen nicht fehlen. Zu diesem Zeitpunkt gab es noch keine Anzeichen dafür, dass Georgs Ehe in die Brüche gehen würde. Beide spielten vor ihr die einvernehmliche Ehe perfekt. Niemand wollte das Fest und das Glück des Geburtstagskindes stören. Mirjam war zu stolz, um sich bei ihrer Schwiegermutter zu beschweren. Georg fühlte sich in keiner Weise schuldig an den Geschehnissen in seiner Ehe und musste sich daher auch nicht verstellen. Seine jüngste Affäre mit der Kellnerin Anna hat Mirjam mit Bitterkeit überschüttet. Jeder Mitarbeiter des Leitnerhof, Nachbarn, Bekannte, jeder, der sie kannte, wusste von der Affäre – die Gerüchteküche brodelte im ganzen Allgäu. Die einzige Person, die den Kopf in den Sand steckte wie ein Strauß, war Annas Ehemann. Mirjam wollte nicht so tun, als wüsste sie nicht, was vor sich ging. Georgs einmalige Ausbrüche konnte sie jahrelang ertragen, aber eine regelmäßige Affäre mit einer Gasthausangestellten, direkt vor ihrer Nase, war selbst für sie zu viel. In den Augen ihrer Mitmenschen wurde sie immer erbärmlicher. Sofia war zu weit weg, um zu wissen, wie die Ehe ihres älteren Sohnes wirklich aussah. Umso überraschter war sie, als sie einige Wochen nach ihrem Geburtstag erfuhr, dass Georges Scheidung anhängig war und sich nicht mehr aufhalten ließ. Nicht verwundert über Mirjams Entscheidung waren dagegen Sebastian und Florian mit Karin – auch sie fanden, dass Georg zu weit gegangen war. Mirjam mietete eine Wohnung in München, nahm sich einen Anwalt und ihre Ehe war bald zu Ende. Mit dem Scheitern der Ehe begann auch die Affäre zu verblassen. Georg verlor das Interesse an Anna. Schließlich verschwand Anna vom Leitnerhof, als Mirjam ins Gasthaus zurückkehrte. Von der Romanze war im Grunde nichts mehr zu spüren, als Georgs Sinne und Herz von Marie gefangen genommen wurden. Als er jedoch beschloss, seine Beziehung zu Mirjam wieder aufzubauen, entledigte er sich auch gleich seiner ehemaligen Geliebten aus dem Gasthaus. Stattdessen stellte er auf Mirjams Wunsch hin Sarah ein. Das Zerbrechen von Florians Ehe war eine ganz andere Geschichte. Niemand, nicht einmal die Beteiligten, hätte sich so etwas vor drei Monaten vorstellen können, als die Ehe von Karin und Florian in den zweiten Flitterwochen war. Es gibt nun einen Funken Hoffnung, dass die Scheidung doch nicht kommt.

„Sie ist aber groß geworden!“, rief Sofia aus und starrte auf das Foto ihrer Enkelin.

„Wenn wir sie das nächste Mal sehen, werden wir sie wahrscheinlich gar nicht wiedererkennen.“

„Ach, Sebastian, man muss die Hoffnung im Herzen tragen. Lea ist immer noch in Georgs alleinigem Sorgerecht. Mirjam muss alles mit ihm absprechen. Ohne ihn kann sie keinen Schritt machen. Solange das so ist, besteht auch die Hoffnung, dass Lea in den Leitnerhof zurückkehren wird.“

„Ich bin froh, dass du da bist. Dein Optimismus hat mir gefehlt, Sofia. Das kann ich jetzt sehen.“

„Genau wie mir dein Realismus. Langsam gebe ich zu, dass du mit Sarah recht hast.“

„Hast du eine Macke an deiner »Favoritin« gefunden?“, fragte Sebastian mit unverhohlenem Erstaunen.

„Wir müssen sie von hier aus loswerden!“

„Georg wird dir sehr dankbar sein, wenn du ihm einen Vorwand gibst, sie zu feuern. Nach jeder schlaflosen Nacht lässt sie seinen Blutdruck in die Höhe schnellen.“

„Ein Vorwand reicht nicht. Wir können nicht zulassen, dass unser Sohn wieder in den lokalen Medien verleumdet wird.“

„Liam hat ihm versichert, dass er ihn dieses Mal bis nach Straßburg verteidigen würde. Georg muss sich nur entscheiden, ihr einen Einzelfahrschein nach Hause zu besorgen.“

„Aber bis Liam in Straßburg gewinnt, sind wir schon längst untergegangen.“

„Wir?“, dachte Sebastian und lächelte unter seinem Atem. Es war nicht das erste Mal, dass Sofia solche Worte verwendete: »Wir« oder »unser«, wenn es um ihr Gasthaus ging. Sofia begann, sich hier niederzulassen, und er wollte nicht mehr, dass sie wegging.

„Gibt es etwas Konkretes, das du ihr vorwirfst? Denn jeder weiß, dass sie eine Kodderschnauze  hat.“ Sebastian war wirklich erstaunt, dass sein Sohn sie behalten wollte. Sogar vor den Gästen sprach Sarah Georg in einer Form an, die ihn als ihren Chef herabsetzte. Er selbst konnte sich nicht vorstellen, dass es in seiner Zeit als Chef einer seiner Mitarbeiter gewagt hätte, so mit ihm zu sprechen. Am selben Tag hätte er im Leitnerhof nichts zu suchen gehabt.

„Mir gingen die Augen auf. Dieses Mädel hat mich sehr enttäuscht. Sarah ist eine kleine Blenderin. Darüber hinaus ist sie dumm und infantil wie eine Teenagerin.“

„Was soll das heißen, sie ist eine Blenderin? Hat sie etwas auf dem Gewissen, eine Art Auseinandersetzung mit dem Gesetz? Vielleicht sollte Georg sie überprüfen?“, fragte Sebastian ernst und mit Besorgnis im Gesicht.

„Nein, das habe ich nicht gemeint.“

„Was dann?“

„Es geht darum, dass sie Andreas an der Nase herumführt, mit Arthur kokettiert und dem jungen Mohammed schöne Augen macht, wann immer sie Lust hat, einen von ihnen für etwas zu benutzen. Aber in Wirklichkeit sieht sie sich nach hübscheren Mädels um.“

„Bist du dir da sicher?“ Sebastian hob die Augenbrauen, nicht weniger überrascht als Sofia, als Sarah ihr heute ihre sexuelle Orientierung gestand. „Das hätte ich nie gedacht.“

„Sie hat es mir selbst gesagt. Da sie Scherze über Jungs macht, werde ich nicht so tun, als würde mir das gefallen. Nicht nach der jüngsten Geschichte. Worum ging es eigentlich bei dem Streit zwischen Andreas und Mohammed?“

„Ich schätze, ich sollte dich das fragen. Du bist hier die »Geheimdienstagentin«. Aber wenn du es nicht weißt …“

„Alles, was ich von einem der Gäste erfahren habe, war, dass der Kellner den Koch angegriffen hat“ Sofia zuckte mit den Schultern. „Aber worum ging es dabei?“

„Haben sich die Jungs vor den Augen der Gäste geschlagen? Ich glaube, ich sollte mit Georg reden …“, sagte Sebastian nachdenklich. „Er kann nicht zulassen, dass sich seine Angestellten vor den Augen unserer Gäste gegenseitig die Knochen brechen. So kommen wir nie wieder aus den Schwierigkeiten heraus, in die wir nach dem Jan Edelstein-Skandal geraten sind.“

„Wenn Georg kein Problem sieht, sollten wir wohl aus einer Mücke einen Elefanten machen“, sagte Sofia in einem versöhnlichen Ton. „Was die Jungs betrifft, so gibt es meiner Meinung nach auch keinen Grund, sich aufzuregen. Gestern habe ich die beiden nach der Arbeit vor dem Gasthaus Basketball spielen sehen. Und sie hatten Spaß dabei.“

„Vielleicht hatten die Jungs Sarah schon früher durchschaut als wir. Falls sie der Grund für ihren Streit war.“

„Was sonst noch?“

„Mohammed ist ein Muslim, und sie sind sehr überempfindlich, was ihren Glauben angeht.“

„Mohammed ist im Allgemeinen leicht reizbar. Er erinnert mich an Georg von vor vielen Jahren.“ Sofia seufzte. „Ich kann dem Jungen nicht lange böse sein.“

„Von vor Jahren? Du redest so, als ob Georg sich jemals verändert hätte.“

„Denn er hat sich verändert, und du weißt es. Du willst es bloß nicht zugeben.“

„Eine Schwalbe macht noch keinen Sommer.“

„Du würdest ihm endlich Anerkennung zollen!“

„Ich mache das ständig“, erwiderte Sebastian. Damit er Sofia nicht noch mehr verärgert, schlug er vor: „Lasst uns gemeinsam Wein trinken!“

„Ich habe heute eigentlich schon meine Norm getrunken.“

„In unserem Alter gibt es keine Norm mehr.“

Sebastian stand auf, um die Gläser zu holen. Sofia öffnete unterdessen Peters Fotoalbum. Auf allen Bildern befand sich Peter nur mit seinem Vater.

„Ich bin auf keinem der Fotos zu sehen. Es ist, als ob ich gar nicht existiere!“, rief Sofia entrüstet aus.

Sebastian stellte die Weingläser auf den Tisch und setzte sich neben seine Frau auf das Sofa. Er nahm ihr das Album aus ihren Händen, drehte es auf den Kopf, öffnete die Rückseite und zeigte Sofia den Inhalt. Die Bilder auf der Rückseite des Albums zeigten Peter mit seiner Mutter.

„Es ist wohl an der Zeit, die Fotos wieder in eine chronologische Reihenfolge zu bringen“, sagte Sebastian und reichte seiner Frau ein Glas Wein. Den zweiten nahm er selbst.

„Auf unser nächstes Enkelkind!“ Sofia stieß mit ihm an.

„Auf dich, Sofia!“, fügte Sebastian hinzu und lächelte seine Frau an.

„Und auf die Harmonie in unserer Familie!“

Sofia nippte an ihrem Wein, als sie plötzlich ein Foto von ihnen beiden mit Adi auf dem Tisch sah. Sie nahm das Foto in die Hand und starrte es einen Moment lang mit ungläubigem Gesichtsausdruck an. Auf dem Bild hält Sofia ihren Enkel in den Armen, Sebastian stand an ihrer Seite. Beide schauten sich an und lächelten sich offenherzig an.

„Georg hat es mir heute gebracht“, erklärte Sebastian. „Man muss zugeben, dass es eine schöne Aufnahme ist.“

„Wie und wann hat er uns so erwischt?“

„Georg war schon immer ein kluger Kopf.“

„Er kommt nach seiner Mama.“

„Er ist auch wie ich!“

„Oh ja! Er ist so dickköpfig wie ein Esel.“

„Äh was!“, rief Leitner mit gespielter Entrüstung. Daraufhin lachten sie beide. Sebastian legte den Arm um seine Frau. Sie legte ihren Kopf auf seine Schulter. Genau wie in den alten Zeiten.

Es schien, dass zumindest bei den Leitner-Senioren der Durchbruch und der Nachtschreck überwunden waren.

1 Der Schahada : „Es gibt keinen Gott außer Gott“ „Mohammed ist der Gesandte Gottes“.

2 Allahu Akbar! – Gott ist groß!

Bezsenność w Allgäu

Wiadomość, że Karin spodziewa się dziecka, przekazana przez Floriana rodzinie przy kolacji, wywołała oczywiście wielkie poruszenie wśród mieszkańców Leitnerhof. Oto po długiej nocy wzeszło na niebo słabe słońce. Widmo drugiego rozwodu w rodzinie zaczęło wreszcie znikać sprzed oczu Sebastiana. I chociaż Florian żadnych deklaracji przy kolacji nie składał, to w najbliższych jego wstąpiła nadzieja, że podejmie on wreszcie walkę z kalectwem. Dla Georga wystarczyło, żeby następnego dnia nie znalazł w koszu pustej butelki po alkoholu, żeby stwierdził do rodziców, że to tylko kwestia czasu, jak Florian rozpocznie rehabilitację. Naturalnie była obawa, czy już nie jest za późno. Od wypadku minęło dobre ponad dwa miesiące, ale teraz nikt nie chciał zapeszać nadziei, która ledwie co powróciła.

Sofia, siedząc przed domem przy lampce wina z Sarą, jak to już było u niej w wieczornym zwyczaju, nie omieszkała dać wyraz tym nadziejom, oczywiście na swój sposób:

– Wygląda, że nie długo stanę się tu zbędna.  I przyjdzie mi się pakować do wyjazdu.

–  Ponieważ spodziewasz się, że zaprzeczę, to nic nie odpowiem.

– Naprawdę cieszę się, że tak spędzasz ze mną każdy wieczór, ale cieszyłabym się jeszcze bardziej, gdybyś czasem dla odmiany spędziła wieczór z kimś o połowę młodszym ode mnie.

– Na przykład?

– Choćby ten młody dentysta, co jest tu u nas od tygodnia. Przystojny, miły, dowcipny.

– Ta, uroczy. Stale ma jakieś awarie w pokoju. Truje tyłek po kilka razy na dzień, jak nie cieknącym kranem, to brakiem Wi-Fi, spaloną żarówką, niedomykającym się oknem. Już nie jestem w stanie zliczyć tych usterek.

– Po prostu szuka pretekstu do kontaktu z tobą. I właściwie to nie rozumiem, dlaczego mu odmówiłaś, gdy chciał się z tobą umówić na kawę do centrum Allgäu.

– Mam zdrowe zęby.

– Rzeczywiście. Kąsasz tak mocno, że odstraszasz każdego, kto się próbuje do ciebie zbliżyć.

– Cóż poradzę, że faceci interesują mnie tylko jako obiekt do wbijania im szpilek w tyłek?

– Nic. Tylko szkoda lata, Sara. Lato jest tylko raz w roku i … raz w życiu.

– Tak jak i jesień, Sofia.

– Ja już swoje gorące lato przeżyłam, jesień też mam za sobą. Dziś rozmawiamy o tobie, a nie o mnie. Nigdy nie marzyłaś o wielkiej miłości?

– Nadal marzę. Tylko nie ma w niej miejsca na królewicza z bajki.

– W takim razie na kogo jest?

– Na królewnę.

– Oh, nie. – Sofia zaskoczona totalnie, ale też jakby i zawiedziona. – Naprawdę?

– Komu, jak komu, ale sądziłam, że tobie akurat ten szczegół nie umknie.

– Widocznie się starzeję, bo myślałam, że szukasz mężczyzny, którego ambicją jest poskromienie złośnicy.

– To już wiesz, że żadnego faceta nie szukam.

– Nie, no szkoda. Ty i mój syn tak uroczo się kłócicie, że aż czasami iskry lecą. –  Sofia roześmiała się – Mam tylko nadzieję, że nie masz za złe matce tych małych złudzeń?

– Oczywiście, że nie. Szczerze mówiąc, to nawet zaczęłam Georga trochę lubić. Twardy z niego chłop!  – powiedziała Sara z nieudawanym uznaniem – No, ale oczywiście z tych iskier żaden ogień nie pójdzie.

– Po tym, co właśnie powiedziałaś, to już nie ma o czym mówić. Choć nadal uważam, że takie utarczki słowne to potrafią czasem wywołać prawdziwy pożar.

– Już jeden poszedł.

– Ach, Marie. – Sofia wykrzywiła twarz.  – Ona jest dokładnie taka, jaka była jej matka – cała Hanna Huber.

– Nie lubiłyście się.

– Delikatnie mówiąc. Znosiłyśmy się jedynie ze względu na naszych mężów. Sebastian i Lorenz …  – Sofia roześmiała się – Oni to bez siebie nie mogą. Zobaczysz, że jutro najdalej Sebastian wybierze się do Hubers Alp.

Obie wybuchły śmiechem.

– A co do Marie, to zapewniam cię, że nikt tu jej nie pragnie. Nawet Georg. Znam mojego syna.

– No, a Karin?

– Ona na szczęście nie ma nic wspólnego z tą odrażającą dumą Huberów!

– Jesteś tego pewna?  Wygląda na twardą sztukę.

– Pozory mylą. Chrzciny będą już w Leitnerhof. Możesz mnie wziąć za słowo.

Sara nic na te zapewnienia Sofii nie odpowiedziała. Nie zamierzała podkopywać ani jej nadziei, ani pewności siebie. Ceniła jej inteligencję i bystrość. Jednak rozumiała, że nawet najbardziej bystre oko kobiety zaślepi matczyna miłość. A Sara już zdążyła się zorientować, że Sofia nie odbiega pod tym względem od innych matek. Widziała, to co chciała widzieć, a nie to, co było.

– Tylko mnie zdradź, co?

– Wstydzisz się tego, że podobają ci się kobiety?

– Skądże znowu! Po prostu popsułabyś mi zabawę.

– No, tak, mogłabyś zapomnieć o wykorzystywaniu Andreasa przy każdej bzdurnej okazji, o darmowej odwózce do domu o każdej porze dnia i nocy przez Arthura, czy też o kawie na zawołanie od Mohammeda.

– A skąd ty, to wszystko wiesz?

– Kochana, przede mną tu się nigdy nic nie ukryło. Ale nie złam czasem serca młodemu z kuchni!

– Spokojnie, nie mogłabym. – odparła Sara z nieskrywanym ubawem na twarzy. – Mohammed to taki uroczy dzieciuch. Naiwność ma wypisaną na twarzy.

– Uważaj, Sara!  Bo twoja beztroska zabawa dla takiego chłopca może skończyć się urazem do kobiet, który w dodatku może mu pozostać do końca życia. – powiedziała niespodziewanie całkiem poważnie Sofia.  – Wystarczy, że ten jego brat już jakiś …wykoślawiony.

– Och, nie przesadzaj! Ten młody to ma już przez samą religię wpojony odpowiednio pogardliwy stosunek do kobiet. A braciszek pewnie też robi mu niezłą siarę z mózgu. Bo ten to, jakby mógł, to utopiłby kobietę w łyżce mętnej wody z pięć razy!

– Widocznie go kiedyś jakaś tak go ukąsiła, że teraz on wszystkie kąsa po kolei. Nie ma dymu bez ognia. – stwierdziła filozoficznie Sofia – I ty też nie baw się zapałkami. – zakończyła rozmowę Sofia. W jednej chwili znikła cała jej ogromna sympatia do dziewczyny. Nie znosiła wszelkiego oszustwa. A krypto – lesbijka, która zabawiłaby się uczuciami jej bynajmniej już ani młodych, ani naiwnych synów, zapłaciłaby jej za to słono. Nie mogła też w tej chwili nie pomyśleć o Janie Edelsteinie. „Ale nawet on nie oszukiwał kobiet dla pustej rozrywki!”  – pomyślała, kiedy zabierała  swój pusty kieliszek ze stolika z zamiarem udania się do siebie. 

Dochodziła już północ, kiedy Karin weszła do kuchni, żeby zaparzyć sobie ziołową herbatę na sen – po dzisiejszej wizycie w Leitnerhof nie mogła zasnąć. Przy stole zastała Lisę siedzącą przy otwartym laptopie. Zajrzała jej zza pleców i zobaczyła  stronę o autyzmie.

– Lisa! Posłuchaj mnie!

Lisa niechętnie podniosła głowę znad komputera.

– Co?

– Za rok skończę czterdzieści lat. Ostatni raz byłam w ciąży, jak miałam osiemnaście lat. Peter był z zespołem Downa. Powinnam chyba do końca ciąży siedzieć w piwnicy i zdrapywać tynk ze ścian z nerwów.

– Nie da się porównać zespołu Downa ze spectrum autyzmu.

– Pewnie, że nie.  Peter, gdyby żył, to do końca życia prawdopodobnie wymagałby opieki. A Finn, jak sama powiedziałaś, jest samodzielny: mieszka osobno, pracuje.

– Ta, jeszcze uprawia sport — oczywiście niezespołowy, chodzi z ojcem i bratem do meczetu co piątek. Wszystko się zgadza. Tylko w przeciwieństwie do Petera, który kochał cały świat i wszystkich bez wyjątku, co go otaczali, Finn jest równie empatyczny co   pluszowy miś.

–  Jak pluszowy miś?

– Lili porównała go do Teddy Bear.

– Mała mądralińska. Coś jak nasza Marie?

– O nie! Ta mała wie, czego chce. Na wszystko ma swoje zdanie. I nie ma jeszcze dziewięciu lat!

– Mówisz, że da mu popalić?

– Na razie jest spokojną, wesołą, dobrze ułożoną dziewczynką. Ale za parę lat?  – Lisa wzruszyła ramionami. – Będzie żałował, że się nie konwertował. – zakończyła skwaszona.

– Spodobała ci się, co?

– Ma charakter. – przyznała Lisa. – Ale to wszystko nie zmienia faktu, że ja nie chcę urodzić żadnego Teddy Bear! Moje dziecko ma mnie kochać, odpowiadać na moje uczucia, rozumiesz! Inaczej po co to wszystko?

– Och, Lisa! – Karin przysiadła się obok siostry i objęła ją ramieniem. – Oczywiście, że twoje dziecko będzie cię kochało.  Tylko przestań już o tym rozmyślać! – powiedziała Karin i zamknęła laptop.

– A ty? Będziesz robiła badania?

– Trzeba wiedzieć, na co się przygotować. Ale póki co, to mam obecnie ważniejsze zmartwienia.

Karin puściła Lisę, oparła plecy o ścianę. Lisa przyglądała się jej pytająco. Wreszcie  po chwili zamyślenia się odezwała:

–  Ty masz zawód. Jesteś niezależna.  A ja?

–  Tato nie pozwoli ci głodować. Tu zawsze już będzie twój dom.

– I co dalej?

– Ty masz zawsze wybór.

– Wybór!  – Karin prychnęła. – Może zamienisz się ze mną?

– Zamiana dżumy na cholerę? No, proszę bardzo!

– W końcu wiesz, co się kryje pod twarzą Mr Hyde`a.

Lisa wzięła do ręki kawałek zasłony wiszącej w oknie i zakryła nią wymownie twarz. 

 – Nie mamy już szesnaście lat. Minął czas szukania księcia z bajki. Trzeba obniżyć loty.

 – Zgoda, ale nie żeby zaraz zaryć dziobem po piachu.

 – Dziecko wymaga … gotowości pójścia na kompromis.

–  Kompromis z butelką whisky?

Karin popatrzyła z niedowierzaniem na Lisę.

– Lisa, chwila! Ty, chyba nie bierzesz pod uwagę …

 – A ty nie?

Karin milczała.

– Tyle że u mnie nie ma co brać pod uwagę … Trzy siostry muzułmanki, córeczka to jego  sacrum – „Liliane” – Lisa starannie wymówiła pełne imię Lili, po czym dodała kwaśno – A do tego była dziwka.

– Lisa!

– To są fakty, Karin. Liam nigdy na to nie pójdzie!

–  Spójrz na to z tej jaśniejszej strony, może właśnie w tym tkwi twoje szczęście?

–  W czym?

– Normalnie, gdybyś usłyszała słowo „islam”, to uciekałabyś, gdzie pieprz rośnie.

– Pewnie tak … Jednak Liam nigdy sam nie przeszedł na islam.

– Ale jest go blisko.

– Za blisko. – przyznała głucho Lisa.

– Pamiętaj, że szahada33 to tylko dwa zdania i … po zawodach!

– Tylko, dlaczego nie mogę uciec wrażeniu, że cokolwiek bym nie zrobiła, jakkolwiek się nie obróciła, gdzie nie poszła, to zawsze stoję w tym samym martwym punkcie?

– Ty drepczesz w miejscu, a czuję się, jak bym była zawrócona z połowy drogi. – Karin wypuściła  powietrze z płuc. – Żeby Florian, choć zaczął walczyć o siebie!

–  Teraz to już chyba nie ma wyjścia.                            

–  Lisa, wyjścia to JA nie mam! –  powiedziała Karin dobitnie.

Dla Liama szykowała się noc z oczami błądzącymi po suficie. Wystarczy, żeby człowiek na chwilę przestał rejestrować zmiany zachodzące dookoła niego, a rzeczywistość nakryje go czapką. A Liam czuł się tego wieczoru powalony z nóg – total umgehaut i to dwa razy z rzędu! Najpierw przez Lisę – wiadomością o dziecku. A teraz jeszcze przez własną córkę. Nie ma rodzica, który nie byłby zadowolony z tego, że jego dziecko lubi szkołę. Jednak sytuacja, że dziecko lubi szkołę bardziej od wakacji, to już nie jest żaden powód do radochy. Nawet nie zauważył, kiedy jego Lili zaczęła się w tym ogromnym domu czuć samotna i opuszczona.  Zauważyli to za to Yasmin i jego ojciec. Yasmin, odkąd otwarła salon kosmetyczny, nie miała już czasu na zajmowanie się Lili, jak dawniej. Prowadzenie interesu wymagało zaangażowania, zwłaszcza, gdy się startowało i miało ambicję nie zakończyć przedsięwzięcia klapą. Dziewczyny powyrastały i Lili, plątając się nieustannie pod nogami jego nastoletnim siostrom, zaczęła grać im na nerwach. Lili od roku każdy dzień szkoły kończyła w świetlicy. Nigdy się nie skarżyła, bo miała tam koleżanki i kolegów. Zaczynało jednak brakować już zajęć pozaszkolnych, na które można by jeszcze Lili zapisać, byle tylko zapełnić jej czas do momentu, aż on sam może się nią zająć. Jedyne rozwiązanie na wietrzność to kopnąć w kalendarz, wszystkie inne są tylko na krótszą i dłuższą metę. Także rozwiązanie sprzed ośmiu lat, żeby powrócić z Monachium do rodzinnego domu kiedyś w końcu się musiało zdezaktualizować. Jego ojca, który od dawna myśli jak muzułmanin, nic bardziej nie mierziło, jak fakt, że się do tej pory nie ożenił. Czyż Prorok nie stwierdził, że w raju nie ma miejsca dla kawalerów? Myśl, że odpuści teraz, byłaby więcej jak naiwna – przy każdej kolacji będzie słyszał jedno upierdliwe pytanie wypowiadane na wszystkie możliwe sposoby, a presja wobec niego będzie rosła równo z brzuchem Lisy! Proste rozwiązania są najlepsze. Może dla innych, na pewno nie dla niego!  – Te i inne myśli krążyły po Liama głowie, kiedy obracał w dłoni grzechotkę, przyglądając się jej przy poświacie księżyca.

17 lat temu awersja syna do ojca z powodu śmierci matki okazała się być silniejszą od uporu Klausa. Liam nie tylko odmówił przyjęcia islamu, ale jeszcze zaraz po maturze wyjechał do Monachium z zamiarem nie wracania do rodzinnego domu. Przez kolejne dziewięć lat odwiedzał dom rodzinny jedynie w wakacje – zimą by pojeździć na nartach, a latem, żeby po wspinać się po górach. Dopiero dramatyczna sytuacja z Lili sprawiła, że zmienił zdanie. Miłość do córki okazała się być mocniejsza od dawnych urazów do ojca. Decyzji nigdy nie żałował. Lili miała dobre dzieciństwo, a on docenił rodzinę, którą zyskał po powtórnym ożenku ojca. Drugie małżeństwo ojca niczym nie przypominało pierwszego. I była to zmiana na plus. Trudno było Liamowi nie oddać ojcu szacunku, za to, co zrobił dla Finna, za to jakim był ojcem dla jego młodszego rodzeństwa. Dawne żale i pretensje zostały pogrzebane. Teraz jednak sielanka zaczynała dobiegać końca. Wydawało się, że to tylko kwestia czasu, jak miny znowu zaczną im wybuchać pod stopami.

Mohammed otworzył na oścież okno i rozwarł zewnętrzne okiennice, które wciągu dnia w starym domu utrzymywały temperaturę w granicach pozwalających funkcjonować jego mieszkańcom bez klimy. Wysoko, w Alp ludzie nawet w środku lata nie rezygnowali z puchowych kołder, tu na dole, w dolinie, w drugiej połowie lipca, temperatura nawet w nocy nie spadała poniżej 20 stopni. Usiadł na parapecie, oparł plecy o wewnętrzną ściankę okna, a stopy o blat biurka stojącego przy oknie. Powiódł oczami po rozświetlonym gwiazdami niebie. Przymknął powieki i spróbował pod nimi odtworzyć smutną i poważną twarz Mili. W Leitnerhof już wcześniej widział jej zdjęcie na biurku Floriana. Ilekroć przynosił mu posiłek do pokoju, to nie mógł od niego oderwać oczu. Na fotografii twarz Mili była pogodna i beztroska, a usta i oczy śmiały się figlarnie do każdego, kto spoglądał na zdjęcie. Co zgasiło w ślicznej dziewczynie radość w środku lata? Rozstanie rodziców? Liam radził mu zachować do niej dystans niemal, jak do kobiety ubranej w nikab albo burkę. „Dlaczego?” -zastanawiał się chłopak. Dzięki Sofii Leitner dowiedział się, że Mila studiuje śpiew i taniec współczesny, ale także sporo na temat samego charakteru dziewczyny, który wedle słów jej babci jest tym, co zapisali jej w samym imieniu rodzice – uosobieniem łagodności i słodyczy. Oczywiście on żadnych pytań odnośnie do dziewczyny nigdy nie stawiał Sofii. Po prostu przy obiedzie Sofii usta się nie zamykały, choć raczej nie było to związane ze spożywaniem posiłku. Mohammed mimowolnie uśmiechnął się pod nosem – jego matka w porównaniu z Sofią Leitner to była powściągliwa niczym królowa brytyjska Elżbieta II. Niemniej chciałaby zobaczyć Milę równie roześmianą, co na tym zdjęciu. Taniec? Trzy lata temu Liam chciał go zabrać do klubu breakdance, który jeszcze 20 lat temu zakładał z kolegami tu w Allgäu. Ale wtedy uznał, że to nie dla niego. W dodatku ojciec zaraz się napiął, że zacznie się niewinnie – amerykańskie klimaty, muzyka czarnych: rock & roll, hip-hop, soul, funk, deep house, pop, house music, break-dance itd., a skończy za rok albo dwa na techno party z całą jej zawartością – wóda lejąca się strumieniami, prochy i seks no limits. „To nie jest rozrywka dla muzułmanina!” – to była odpowiedź, którą on usłyszał od ojca. Jednak to, co ich ojciec powiedział Liamowi po wyjściu z pokoju, nadal nie był świadomy: „Już raz wyciągałem jednego syna ze szlamu i nie chcę powtarzać tej zabawy. Czy to jasne?” W efekcie czego Finn miał dziś więcej gracji na parkiecie od niego! No i jak on ma takiej dziewczynie jak Mila zaimponować? Sport, to co innego — nie było chyba dyscypliny, której by jeszcze nie spróbował. Poza może szachami. Ale gra w szachy to nie na jego temperament. Sport musiał wyzwalać w nim adrenalinę, rywalizację i full speed — czyste szaleństwo. Tyle że większość dyscyplin zarzucał już po roku. Zawsze według tego samego schematu: zapalał się, wyznaczał sobie ambitny cel, szybko go osiągał, po czym przychodziła nuda i zaczynał się rozglądać za czymś nowym. Ojciec zawsze mu powtarzał, że dopóki się w coś nie włoży całego swojego serca, to żadnej pasji w sobie do niczego nie odkryje. „Słomiany zapał”. – skwitował słowa ich ojca Liam, nie omieszkując przy tym zacytować Marka Twaina: „Jeśli się chce by mężczyzna czy chłopiec pożądał danej rzeczy, należy ją jedynie uczynić trudno osiągalną. Mohammed ma wszystko w zasięgu swojej ręki. No, więc masz rezultat swoich metod wychowawczych”. Fakt. Co ma robić w życiu, nadal też nie wiedział. „Zostań aktorem, będziesz mógł robić wszystko i … nie robić nic”. – kpił sobie z niego brat. Nie bez racji. Tylko, co on poradzić miał, że jego zawsze bardziej interesowało to, czego jeszcze nie spróbował, od tego, czym się akuratnie zajmował? Teraz też od kuchni bardziej już go kręciła stajnia. Pierwszy raz wsiadł na konia jako dwunastolatek, podczas wakacji z rodzicami, chyba w Emiratach? Oczywiście jak wrócił, to natychmiast chciał kontynuować naukę jeździectwa. Nie trwało to za długo. Czemu zarzucił jazdę konną i dla jakiej innej dyscypliny ją zdradził? Sam już nie pamiętał. Dziś tego naturalnie żałował. „Ciekawe czy Mila jeździ konno? W końcu wychowała się w gospodarstwie z końmi.” – zastanawiał się chłopak. Mohammed zaparzył się po raz drugi na gwieździste niebo. Która gwiazda jest jego i gdzie ona go zaprowadzi? Na biurku zamrugała komórka. Chłopak zeskoczył z okna i wziął telefon do ręki. To kumpel Rafael przypominał mu o spływie kajakowym w sobotę. Nie namyślał się długo, jak odpisał, że nie może, bo ma robotę w zajeździe. Niezbyt to było zgodne z prawdą – sobotę miał wolną. Ale okłamywanie niewiernych wielkim grzechem nie było, jeśli w ogóle było. Musiał przekonać brata do zabrania go jego starego breakdance klubu w sobotę, zanim ten wyleci do Ameryki. Liam zaczynał w łamańcu, jak miał dziesięć lat – nawet dziś jak dobrze się rozkręci, to kopnie salto do tyłu. On ma osiemnaście – skompromituje się tam na maksa! Nie ważne, najwyżej połamie nogi, ręce i skręci kark. „Allahu Akbar!2 Co ma być, to będzie.” – pomyślał, odkładając komórkę na biurko. Po czym dał nura do łóżka. Jutro z samego rana musi być na targu z Georgiem.

Również w Hubers Alp i w Leitnerhof mieszkańcom sen spełzał dziś z powiek. Karin leżąc w łóżku przeglądała w swoim telefonie zdjęcia rodzinne. Po głowie chodziło jej jedno pytanie: jak też Mila zareaguje na rodzeństwo? Obok niej śpiąca Mila rzucała się niespokojnie przez sen po łóżku. Karin odłożyła telefon na szafkę przy łóżku, odgarnęła włosy z twarzy córki i przytuliła się do niej.

Od czasu powrotu Mili z Monachium, gdy jej przeszłość – wyparta z pamięci przez dwadzieścia pięć lat – powróciła do niej, starała się trzymać w ryzach swoje emocje. Podświadomie czuła, że gdyby tylko tama puściła, to  byłaby to powódź nie do opanowania. Była odpowiedzialna za Milę i za to drugie, dopiero co oczekiwane dziecko. Musiała się jakoś trzymać. Znowu była tą czternastoletnią dziewczyną, która po aresztowaniu matki siedzi w pustym pokoju swoich dziadków i pakuje plecak do szkoły, żeby następnego dnia stawić czoło trudnej rzeczywistości i nikomu nie dać poznać po sobie, co ją spotkało. Wtedy się udało wszystko zakopać, zamknąć w kapsule przeszłości, do której nie wraca się żadnymi wspomnieniami. Znowu się uda. 

Lisy marzenia senne na przemian miksowały nadzieje i obawy. Obraz jej ojca szczęśliwego i gratulującego jej – wszystko przebiegało we śnie niemal dokładnie tak, jak wtedy, gdy oznajmiała ojcu w imieniu Marie, że będzie dziadkiem: te same gesty, te same słowa: „Lisa to wspaniale! To dopiero jest niespodzianka!” Tylko jej uczucia były zgoła odmienne we śnie od tych podczas tamtego pamiętnego śniadania. Wtedy była skonsternowana, że odbiera gratulacje, które należą się Marie, teraz – w marzeniach sennych – była przeszczęśliwa! Ale już w kolejnym sennym obrazie jej uczucia były zgoła odmienne. Wchodziła do dziecinnego pokoju, a na podłodze siedział tyłem do drzwi trzyletni chłopczyk o jasnych blond włosach i w ogóle nie reagował na jej pojawienie się w pokoju – układał w skupieniu, w długich i równych rzędach swoje samochodziki na podłodze. Lisa obudziła się cała zalana łzami, z sercem trzepocącym jak u schwytanego ptaka.

Florian siedział przy biurku i przeglądnął internet. Obok laptopu leżała jego dokumentacja medyczna, zabrane ze szpitala prospekty rehabilitacyjnych centrów, kartka papieru na, której zapisywał nazwiska fizjoterapeutów, numery telefonów z ośrodków rehabilitacji kręgosłupa, do których miał zamiar wykonać telefony z samego rana. Potrzebował opinii na temat najlepszych fizjoterapeutów w kraju. Były wakacje, więc spodziewał się, że wielu z nich będzie na urlopach, w związku, z czym nieosiągalnych dla pacjentów. Musiał mieć jakiś wybór, zanim podejmie decyzję. Za ścianą słychać było co raz płacz dziecka i odgłos jednostajnie odmierzanych kroków brata. Malec otrzymał właśnie swój pierwszy pakiet szczepionek, przez co wieczorem był rozpalony i trochę gorączkował . Georg miał też dziś białą noc przed sobą.

Marie już od dawna nie zasypiała przed świtem. W ciemnościach, za wszelką cenę, próbowała odtworzyć twarz swojego dziecka. Jego jasne oczy, które patrzyły na nią, kiedy pochylała się nad nim w szpitalu. Dlaczego z niego zrezygnowała? Tak bardzo żałuje! Oddałaby wszystko, żeby go jeszcze raz móc zobaczyć, przytulić, dotknąć.  Jej puchowa poduszka przez ostatnie dwa miesiące, od nasiąkania co noc jej łzami, stała się twardym, zbitym klocem.

Sofia rozdrażniona głupotą Sary zajrzała do Sebastiana, który mimo późnej pory nadal siedział w swoim gabinecie. Na ławie porozrzucane były zdjęcia Petera oraz wnuków, kilka ramek ze zdjęciami Petera było pościąganych ze ścian. Sebastian najwyraźniej po 2o latach zamierzał dokonać zmiany dekoracji na ścianie. Obok zdjęć Petera miały teraz zawisnąć zdjęcia Mili, Lei oraz Adama. Wnuczki musiały opuścić Leitnerhof, żeby dziadek zapragnął umieścić ich fotografie obok zdjęć nieżyjącego syna. Kiedy Sofia weszła, podniósł na nią cokolwiek zdziwiony wzrok – odkąd zawitała do Leitnerhof nigdy do tej pory nie zajrzała tu wieczorem. Ona spędzała wieczory na pogaduszkach z Sarą, on – samotnie na wspomnieniach o zmarłym synu. Jak zawsze. Nie wchodzili sobie w drogę. Dla Sebastiana było jasne, że Sofia jest tu z powodu synów, wnuka, a nie dla niego.

– Sofia! Coś się stało?

– Nie. Widziałam światło i pomyślałam, że po dzisiejszych nowinach też nie możesz zasnąć …

– Wejdź. Przeglądam zdjęcia Lei i Mili, może pomożesz mi wybrać … chcę je zawiesić obok Petera.

Sofia siada na kanapie przy ławie. Bierze jedno ze zdjęć Lei. Ostatnio widziała ją ze dwa lata temu, podczas jednych z tych rzadkich odwiedzin, które składali jej synowie wraz rodzinami w ośrodku dla dzieci z upośledzeniem, w którym zarówno mieszkała, jak i pracowała od dwóch dekad. Były jej 65 urodziny, więc nie mogło pośród gości zabraknąć także jej dwóch synów, synowych oraz wnuczek. Wtedy jeszcze nic nie wskazywało, że małżeństwo Georga się rozpadnie. Oboje dobrze grali przed nią zgodne małżeństwo. Nikt nie chciał psuć fety i dobrego samopoczucia solenizantce.  Miriam była zbyt dumna, żeby się żalić teściowej, a Georg nie poczuwał się do żadnej winy za to się działo w jego małżeństwie i w zasadzie niczego nie musiał udawać. Jego ostania afera z kelnerką Anną przelała czarę goryczy u Mirjam. O tym romansie wiedział każdy pracownik Leitnerhof, sąsiedzi, znajomi, każdy, kto ich znał – od plotek huczało w całym Allgäu. Jedyną osobą, która chowała głowę w piasek, jak struś, był mąż Anny. Mirjam nie zamierzała udawać, że nie wie.  Mogła całymi latami znosić pojedyncze wyskoki Georga, ale regularny romans z pracownicą zajazdu, pod jej nosem, to nawet, jak na nią, było już za wiele. Robiła się żałosna w oczach otoczenia. Sofia była zbyt daleko, żeby wiedzieć, jak małżeństwo jej starszego syna wygląda naprawdę. Stąd i zaskoczenie, gdy parę tygodni po swoich urodzinach dowiedziała się, że rozwód Georga jest w toku i tego nie da się już zatrzymać. Zaskoczeni decyzją Mirjam za to nie byli Sebastian i Florian z Karin – oni też uznali, że Georg posunął się za daleko. Mirjam wynajęła mieszkanie w Monachium, wzięła adwokata i wkrótce małżeństwo ich zakończyło swój żywot. Wraz zaś upadkiem małżeństwa i romans zaczął wygasać. Georg stracił zainteresowanie Anną. Ostatecznie Anna zniknęła z Leitnerhof po powrocie do zajazdu Mirjam. Po romansie w zasadzie śladu już nie było, kiedy zmysły i serce Georga zawładnęła Marie. Jednak, kiedy podjął decyzję, żeby odbudować związek z Mirjam, to natychmiast pozbył się też z Leitnerhof byłej kochanki. W zamian na prośbę Mirjam zatrudnił Sarę. Inaczej było z rozpadem małżeństwa Floriana, którego nikt, łącznie z samymi zainteresowanymi, nie wyobrażał sobie jeszcze trzy miesiące temu, gdy w małżeństwie Karin i Floriana trwał w najlepsze niekończący się drugi miesiąc miodowy. Teraz pojawiło się światełko nadziej, że do rozwodu jednak nie dojdzie.

– Ależ ona wyrosła! – zawołała Sofia wpatrując się w zdjęcie wnuczki.

– Jak następnym razem ją zobaczymy, to pewnie jej wcale nie poznamy. 

– Ach, Sebastian, trzeba mieć nadzieję w sercu! Lea jest nadal pod wyłączną prawną opieką Georga. Mirjam musi z nim wszystko konsultować, bez niego nie może zrobić żadnego ruchu.  A póki tak jest, to jest i nadzieja, że Lea wróci do Leitnerhof.

– Cieszę się, że tu jesteś. Brakowało mi twojego optymizmu, Sofia. Teraz to widzę.

– Mnie zaś twojego realizmu. Zaczym przyznawać ci rację w sprawie Sary.

–  Czyżbyś znalazła rysę u swojej faworyty? – Sebastian z niekrywanym zdumieniem.

–  Musimy się jej pozbyć stąd!

– Georg będzie ci bardzo wdzięczny, jak dasz mu pretekst do zwolnienia jej. Podnosi mu ciśnienie po każdej niedospanej nocy.

– Pretekst to za mało. Nie potrzeba nam, żeby naszego syna znowu obsmarowywały wszystkie lokalne media!

– Liam zapewnia, że tym razem będzie go bronił aż po sam Strasburg. Niech tylko Georg zdecyduje się jej wręczyć bilet do domu w jedną stronę.

– Tylko zanim Liam wygra w Strasburgu, to my popłyniemy.

 „My?” – Sebastian uśmiechnął się pod nosem. Nie po raz pierwszy Sofia mówiąc o ich rodzimym interesie użyła słowa: „my”, „nasz”. Zaczynała się tu zadamawiać, a on wcale już nie pragnął, żeby wyjechała.

– Coś konkretnego jej zarzucasz?  Bo to, że buzię ma niewyparzoną, to każdy wie. 

Sebastian naprawdę dziwił się synowi, że on ją trzyma. Sara nawet przy gościach zwracała się do Georga w sposób urągający mu jako jej szefowi. On sam nie wyobrażał sobie, by za czasów, gdy on tu rządził, któryś z jego pracowników tak się do niego śmiał odezwać. Nie miałby, co szukać w Leitnerhof jeszcze tego samego dnia!

– Przejrzałam na oczy. Ta dziewczyna bardzo mnie rozczarowała. Sara to mała oszustka. Do tego głupia i infantylna jak nastolatka.

– Jak to oszustka? Ma coś na sumieniu, jakiś zatarg z prawem? Może Georg powinien ją sprawdzić? –  zapytał Sebastian poważnie, z niepokojem na twarzy.

– Nie. To nie to miałam na myśli.

– Więc co?

– A to, że wodzi za nos Andreasa, mizdrzy się do Arthura, robi maślane oczka do Mohammeda, ilekroć ma ochotę, wykorzystać któregoś z nich do czegoś. Ale tak naprawdę to wzrokiem wodzi po co ładniejszych dziewuchach.

– Jesteś tego pewna? –  Sebastian podniósł brwi wcale nie mniej zaskoczony od Sofii, gdy Sara się jej dziś przyznawała do swojej orientacji. – Nigdy bym nie przypuszczał.

– Sama mi się przyznała. A że robi sobie żarty z chłopców, to nie będę udawała, że mi się to podoba. Nie po ostatniej aferze.  Tak w ogóle to, o co była ta chryja między Andreasem i Mohammedem?

– To ja chyba powinienem się ciebie o to zapytać. To ty tu jesteś od wywiadu. Ale skoro nie wiesz …

– Wszystko, co wyciągnęłam od jednego z gości to, że kelner skoczył do kucharza. – Sofia wzruszyła ramionami.  – Ale o co im poszło?

– Pobili się przy gościach?  Chyba powinienem porozmawiać z Georgiem … – powiedział Sebastian w zamyśleniu. – Nie może tak być, że jego pracownicy kości sobie rachują na oczach naszych gości. W ten sposób Leitnerhof nigdy nie wyjdzie z dołka, w który wpadł po aferze z Janem Edelsteinem.

– Skoro Georg nie widzi problemu, to może i my także nie róbmy z igły widły. – powiedziała Sofia pojednawczym tonem. – A co do chłopców, to chyba też nie ma nad czym szat rozdzierać. Wczoraj widziałam jak po pracy obaj w kosza grali przed zajazdem. I dobrze się razem bawili.

– Być może chłopcy rozgryźli Sarę wcześniej od nas. Jeśli oczywiście to o nią im poszło.

– A o co?

– Mohammed to muzułmanin, a oni są bardzo przewrażliwieni w kwestiach swojej wiary.

– Mohammed to w ogóle jest drażliwy. Przypomina mi Georga sprzed lat. – Sofia westchnęła – Nie potrafię się na tego chłopca gniewać.

– Sprzed lat? Mówisz, jakby Georg się kiedykolwiek zmienił.

–  Bo się zmienił i dobrze to wiesz. Tylko nie chcesz tego przyznać.

– Jedna jaskółka wiosny nie czyni. 

– Dałbyś mu wreszcie kredyt!

– Cały czas mu daję. – odpowiedział Sebastian. A żeby już więcej nie drażnić Sofii zaproponował. – Napijmy się razem wina!  

– Ja już w zasadzie dziś swoją normę wypiłam.

– W naszym wieku nie ma już normy. 

Sebastian wstał, żeby przynieść kieliszki. Sofia tymczasem otworzyła  album ze zdjęciami Petera. Na wszystkich zdjęciach Peter był tylko z ojcem.

– Mnie tu nie ma na żadnym zdjęciu. Zupełnie jakbym w ogóle nie istniała!  – zawołała z oburzeniem Sofia.

Sebastian położył kieliszki z winem na stoliku i usiadł  na kanapie obok żony.  Wziął z jej rąk album, obrócił go do góry nogami, po czym otworzył  tylną okładkę i pokazał zawartość Sofii. Na zdjęciach z tylnej części albumu znajdowały się zdjęcia Petera z matką.

– Już chyba czas, żeby zdjęcia z powrotem poukładać chronologicznie. –  powiedział Sebastian i podał żonie kieliszek z winem. Sam wziął drugi.

– Za naszego kolejnego wnuka! – Sofia wzniosła toast. 

– Za ciebie, Sofia! – dodał Sebastian i uśmiechnął się do żony.

– I za zgodę w naszej rodzinie!

Sofia upiła łyk wina,  gdy nagle spostrzegła na stoliku zdjęcie, na którym byli oboje z Adasiem.  Wzięła zdjęcie do ręki i  przez chwilę przyglądała mu się z niedowierzaniem na twarzy. Na fotografii Sofia trzymała na ręku wnuka, Sebastian stał przy niej. Żadne nie patrzyło w obiektyw — oboje patrzyli na siebie i uśmiechali się do siebie szczerze.

– Georg mi je dziś przyniósł.  – wyjaśnił Sebastian. – Zrobił nam kiedyś zdjęcie ukradkiem. Przyznasz, że ładne ujęcie.

– Jak i kiedy on nas tak uchwycił? 

– Zawsze był bystrzak z niego.

 – Ma to po mamie.

– Po mnie też coś ma!

–  Owszem! Jest uparty jak osioł.

– Osioł zaraz! – zawołał z udanym oburzeniem Leitner. Po czym oboje się roześmiali.  Sebastian objął ramieniem żonę, a ona położyła mu głowę na ramieniu. Jak za dawnych lat.

Wyglądało, że przynajmniej u seniorów Leitnerów przełom i zmory nocne zostały pokonane.

1. szahada – muzułmańskie wyznanie wiary: Nie ma Boga, poza Allahem. Mahomet jest jego wysłannikiem.

2 Allahu Akbar! – Bóg jest wielki!

%d blogerów lubi to: