Featured

Als Einführung

Im Frühjahr letzten Jahres habe ich ganz zufällig an einem Freitag den dritten Teil von Daheim in den Bergen auf der ARD gesehen. Wirklich fasziniert und neugierig auf die Geschichte, fand ich die beiden vorherigen Teile im Internet und so wurde ich von dieser Geschichte aufgenommen. Leider brach die Geschichte zweier streitsüchtiger Familien im vierten Teil ab und es gab lange Zeit keinen Hinweis darauf, dass sie fortgesetzt werden würde. Und die Fragen vermehrten sich in meinem Kopf und meine Fantasie arbeitete daran, wie diese Geschichte weitergehen würde. Schließlich setzte ich mich einmal an den Computer und versuchte, diese verstreuten Rätsel selbst zusammenzukleben. Zuerst beschloss ich, die Vergangenheit der Helden zu untersuchen, die sie dorthin führte, wo sie waren. Schließlich versuchte ich mich der Frage zu stellen: Wie kann man das Schicksal der Charaktere weiter führen, um sie zu begradigen und alles zu einem Ganzen zu verschließen? Während ich meine Fantasie schrieb, wurden fertige Szenen und Dialoge in meinem Kopf erstellt. Ich beschloss auch, sie aufzuschreiben. Meine Gedanken habe ich der Familie gezeigt, mit der ich die Miniserie gesehen habe. Ich habe gehört, dass meine Interpretation nicht vollständig von der Decke abgebrochen ist. Nach einem Jahr des Zögerns beschloss ich, es öffentlich zu teilen.

Hauptsächlich, weil ich zu dieser engen Gruppe von Zuschauern gehöre, die sich von den neuen Autoren mit dem betrogen fühlen, was sie nach einem Jahr des Wartens hinterlassen haben. Nach der vierten Folge hatten wir die Geschichte zur Hälfte erzählt, das Gemälde zur Hälfte gemalt. Leider stimmt das, was uns nach der Pause serviert wurde, in keiner Weise mit dem unvollendeten Prototyp überein. Das Entfernen der Hauptfiguren, veränderte Fakten in der Geschichte, außerdem keine Antworten auf die Fragen, die sich aus den ersten vier Teilen der Saga ergeben. Diese Seite ist eine verrückte Idee, aber … Die Zeit wird zeigen, was dabei herauskommt. Da ich nicht fließend Deutsch spreche, leite ich meine Website und meinen Blog zur erst an die polnischsprachigen Fans „Daheim in den Bergen”. Deutsche Version mit der Zeit. Das Übersetzen von Einträgen dauert einige Zeit. Ich entschuldige mich im Voraus für Fehler in Deutsch.

Tytułem wstępu

Wiosną zeszłego roku obejrzałam na ARD trzecią część Daheim in den Bergen. Prawdziwe zauroczona i zaintrygowana historią, znalazłam w sieci dwie poprzednie części i tak się wciągnęłam w tę historię.  Niestety, historia dwóch skłóconych rodzin urwała się na czwartej części i długo nic nie wskazywało, że będzie kręcony jej ciąg dalszy. A pytania się mnożyły w mojej głowie i wyobraźnia pracowała, jak ta historia potoczy się dalej.  Wreszcie po miesiącu siadłam do komputera i spróbowałam sama posklejać te porozrzucane puzzle. Najpierw dociekając przeszłości bohaterów, która doprowadziła ich do miejsca, gdzie się znaleźli, wreszcie próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jak poprowadzić ich losy dalej, żeby je wyprostować i zamknąć wszystko w jedną zamkniętą całość.  W miarę pisania, jak szalała wyobraźnia, tak tworzyły się w głowie gotowe sceny i dialogi, które postanowiłam zapisać. Pokazałam swoje przemyślenia moim najbliższym, z którymi oglądałam ten mini serial. Usłyszałam, że moje drugie dno nie jest do końca urwane z choinki i po roku wahań, postanowiłam się podzielić nim publicznie.  Głównie dlatego, że należę do tej wąskiej grupy widzów, która uważa się oszukana tym, co nowi autorzy im podrzucili po roku czekania. Minął rok i TV ARD nakręciła wprawdzie dalsze dwie części. Niestety, tak się one mają do oryginału, jak powieść Scarlett do Przeminęło z wiatrem.  Niby imiona niektórych bohaterów się zgadzają, ale poza tym, to dwie zupełnie inne historie. Ponieważ nie piszę biegle w języku niemieckim, więc póki, co (żeby nie kaleczyć mowy Goethego) kieruję swój blog do tych polskojęzycznych fanów Daheim in den Bergen.

Lisa – auf der Jagd nach einem Papi.

Lisa konnte immer noch nicht das Glas durchbrechen, das sie von ihrem Vater trennte, seit ihre Vergangenheit ans Licht gekommen war. Sie wurde immer eifersüchtiger auf die wachsende Nähe zwischen Karin und ihren Vater. Wunschkind beschäftigte ihre Gedanken mehr und mehr. Sie holte Maries Bücher über Schwangerschaft vom Dachboden und las sie nachts. Als Helena Hartmann ins Allgäu kam, trafen sie sich zum Kaffee vor dem Rathaus.  Es war ein windiger Tag, und so wählten sie eine geschlossene Terrasse im ersten Stock einer der Cafeteria.

„Erzähl mal, Helena, wie ist dein neues Familienleben jetzt?“

„David hat beschlossen, nach seinem Schulabschluss in Amerika zu studieren, sodass wir bald nur noch mit Emilia zu Hause bleiben werden.“

„Sag mir nicht, dass er seiner Mutter verziehen hat.“

„Ach, Frieda! Sie ist nun sehr darauf bedacht, sich den Kindern als gute Mutter zu beweisen. Die beiden sind jetzt mit ihr im Urlaub.“

„Also, bist du allein, mit Alexander. Hallöchen! –  die Hütte ist frei, der Himmel kann warten.“

„Aber nicht mit Alexander!“ Helena seufzte.  „Von einem Telefonat mit den Kindern zum nächsten. Er kann ohne die Kinder nicht funktionieren.“

„Oh, David ist kein Kind mehr.“

„In der Tat hat er sich nach der Geschichte mit Mila sehr verändert. Er möchte sich auf sein Studium und seine Zukunft konzentrieren.“

„Die erste Liebe ist selten die letzte“, erwiderte Lisa.

„Leider hatte er kaum unter dem Einfluss seiner Mutter gestanden, als der Ärger schon begonnen hat.“

„In welchem Sinne?“

„Frieda hat ihm einen Sommerjob als Model in einer Kosmetikkampagne für die Firma, in der sie arbeitet, verschafft“, erklärte Helena.

„Das ist super! Wo liegt das Problem?  Der Junge beginnt sein richtiges Erwachsenenleben.“

„Alexander ist davon nicht begeistert. Diese Kampagne ist für Frauenkosmetik geeignet.“

„Was?“

Helena holte ihr Handy heraus und zeigte Lisa einige Fotos. Auf den Bildern trug der Junge ein damenhaftes Make-up und war mit einem kurzen Sommerkleid und Schuhen mit hohen Absätzen bekleidet. Sein Haar war in allen Farben des Regenbogens gefärbt.

 „Er ist eine echte Tussi!“, rief Lisa aus und  lachte unwillkürlich laut auf.

Doch Helena hatte nichts zu lachen. „Alexander ist wütend auf Frieda. Er hat bereits die schlimmsten Vorstellungen vor Augen.“

„Aber das muss nichts heißen. Heutzutage gibt es einen Trend unter jungen Menschen, Transgender-Personen gegen Intoleranz und Aggression in der Gesellschaft zu unterstützen. David ist sensibel. Ihm fehlt es nicht an Sinn  für Humor und Distanz zu sich selbst. Wahrscheinlich wollte er durch seine Teilnahme an dieser Kampagne seine Solidarität mit Transgender zeigen, und er wird dabei Geld verdienen.“

„Das brauchst du mir nicht zu sagen. Sagt es seinem Vater!“, rief Helena an. „Übrigens, wie geht es Mila?“

„Ein Häufchen Elend. Jedenfalls wäre es besser, wenn sie diese Bilder nicht sehen würde. Schließlich war es Mila, die den Jungen in einen Mann verwandelt hat.  Sie könnte völlig zusammenbrechen, wenn sie sieht, wie es ihr gelungen ist.“

„Du machst Witze.  Alexander ist der festen Überzeugung, dass Mila und ihre Bekannten an Davids Verhalten schuld sind.“

„Er übertreibt!“ Lisa brach das Thema ab und kehrte zu dem zurück, was sie wirklich interessierte. „Sag mir lieber, wie kommst du in deiner neuen Rolle als Mama zurecht?“, 

„Ich muss zugeben, dass Kinder süchtig machen. Aber sie bringen das Leben auch in Ordnung.“

„Du meinst Prioritäten?“

„Nicht nur. Kleinere Dinge auch. Man lebt nicht mehr nur von der Arbeit. Kein Verlassen des eigenen Büros mehr vor Mitternacht. Man nimmt die Arbeit nicht mit nach Hause. Sogar das Lesen ändert sich. Anstatt langweilige, überintellektualisierte Nobelpreisträger, pikante Liebesromane und dumme Krimis zu lesen, kehrt man zu den Büchern seiner Kindheit zurück: ‚Der kleine Prinzen‘, ‚Harry Potter‘, ‚Alice im Wunderland‘ oder ‚Anne auf Green Gables‘.“

„Ich glaube, dass dies Emilias Lektüre ist“, lächelte  Lisa leicht über dieses idyllische Bild, das ihre enge Freundin gezeichnet hatte. Mit ihren Augen konnte sie fast sehen, wie Helena diese Bücher Alexanders Tochter vor dem Schlafengehen vorlas. Es wurde ihr warm ums Herz. Sie ließ die Zügel ihrer Fantasie los, sodass sie in den Bildern, die sie vor Augen hatte, ihrem Kind bereits selbst Märchen vorlas.

„Es ist eher eine Familienlektüre!“, erwiderte Helena mit einem Lächeln auf den Lippen: „Und vor allem ist der Sonntag wieder der schönste Tag der Woche, nicht der Montag.“

„Ganz genau! Der Wochenendblues ist das Schlimmste. Sonntags bin ich die erste Freiwillige, die Ziegen melkt, Brot backt und Snacks für die Wanderer vorbereitet. Aber ich habe beschlossen, das zu ändern.“ Lisa hielt inne, um endlich zum ersten Mal laut auszusprechen, was sie schon seit einiger Zeit in ihrem Innersten beschäftigte. Helena sah ihn erwartungsvoll an:

„Ich möchte ein Kind haben.“

„Mm, das heißt, dass sich in deinem Privatleben einiges bewegt hat, seit wir uns das letzte Mal gesehen haben.“

„Leider nicht so!“ Lisa wischte Helenas Verdacht schnell beiseite. „Ich habe keinen Alexander gefunden.“

„Ein wenig Geduld. Es ist noch nicht Abend. Außerdem findet die Liebe zu uns, nicht wir zu ihr.“

„Das kannst du sagen, weil du dein Alter noch nicht spürst und denkst, dass alles vor dir liegt. Aber wenn du in ein paar Monaten 39 wirst, kannst du mir glauben, dass der Zähler viel schneller laufen wird. Deshalb bin ich entschlossen, schon Mutter zu werden und nicht erst dann, wenn diese große Liebe, wie du es formuliert hast, gnädig zu mir findet.“

„Wie ist dein Plan, denn ich nehme an, du hast einen.“

„Deswegen werde ich sicher keinen Kerl jagen. Im Gegenteil, das einzige Kerl, dem ich jemals nachlaufen werde – wenn überhaupt – wird mein Sohn sein!“

„Nun, so sollte es sein.“

„Tja, aber ich muss das Problem lösen, einen Vater zu finden“, sagte Lisa mit säuerlichem Gesicht.

„Wo und wie willst du ihn finden?“, fragte Helena, im ersten Augenblick ein wenig amüsiert. Vorerst nahm sie Lisas Worte nicht ernst.

„Im Moment weiß ich nur, wo ich nicht nach ihm suchen werde – in keiner Bar und auf keiner Dating-Website. Ich werde auch keine Annonce auf irgendeinem Plakat in der Nachbarschaft,  oder vielleicht auf Facebook schalten.“

„Ich hoffe es“, lachte Helena. Doch nach einer Weile fragte sie ernsthaft: „Hast du schon mal über eine Spenderbank nachgedacht?“

„Das kommt nicht infrage!“,  verneinte Lisa schnell. „Der potenzielle Vater meines zukünftigen Kindes muss ein Gesicht und einen Namen haben und ernsthaft daran interessiert sein, eigenen Nachwuchs zu haben. Allerdings ohne eine Beziehung mit der Mutter seines Kindes einzugehen. Es soll ein Vertrag sein. Rechtlich gut abgesichert.“

„Ein Babyvertrag!“

„Ganz genau.“

„Falls du von einem Babyvertrag sprichst, wäre es am besten, wenn du dir einen Vater für dein zukünftiges Kind in deinem beruflichen Umfeld suchst. Ich bin mir sicher, dass du im Landgericht Kempten viele finden wirst, die gerne ihre Gene weitergeben würden. Vor allem ohne Windeln wechseln zu müssen, mit dem Kind Hausaufgaben zu machen, es zu pflegen, wenn es krank ist, und ganz allgemein ohne ihre kostbare Freizeit dem Nachwuchs widmen zu müssen, abgesehen vielleicht von einem Kurzurlaub einmal im Jahr. Und sie würden alle väterlichen Pflichten als erfüllt ansehen, wenn sie einmal im Jahr einen bestimmten Geldbetrag auf ein von euch zu diesem Zweck eingerichtetes Konto überweisen.“

„Du liest meine Gedanken. Obwohl, ich mich auch nicht um die Unterhaltszahlungen kümmere. Im Allgemeinen gilt: Je weniger Rechte er hat, desto besser. Ideal wäre es, wenn der Papi sein Kind erst nach dem Abitur kennenlernen möchte.“

„Nun, das mag eine zu hohe Erwartung sein.“

„Ich werde verhandeln, wenn ich jemanden habe, mit dem ich verhandeln kann. Und um jemanden zu haben, brauche ich die richtige Menge an Informationen.“

„Wozu hast du mich? Schickt mir einfach eine Liste mit Namen in alphabetischer Reihenfolge, und ich werde mich bereits um das Ausfüllen des Fragebogens mit den relevanten Informationen kümmern, an denen du interessiert bist.“

„Ich wusste, dass ich auf dich zählen kann. Aber weißt du, dieser Auftrag ist von höchster Priorität.“

„Für morgen.“

„Vielleicht nicht für morgen, aber nächstes Jahr möchte ich mit einem Kinderwagen durch diesen Markt spazieren gehen.“

„Verlieren wir also keine Zeit! Lass uns einfach mit der Profilierung des Kandidaten anfangen.  Wir müssen den Kreis der potenziellen Papas irgendwie eingrenzen.“

Helena holte ein großes A4-Tagebuch und einen Stift aus ihrer Tasche.

„Fangen wir mit einem Standard-Fragebogen an: Familienstand?“

„Ledig! Ich möchte ein Baby haben, keinen Ärger.“

„Alter?“

„Reproduktiv, selbstverständlich.“

„Bei den Männern ist es ziemlich … Ähm …  breiten Maßstab.“

„Natürlich in einem vernünftigen Rahmen. Von Zeit zu Zeit werden wir ein paar Familienfotos machen müssen, und ich möchte nicht so aussehen, als würde ich neben meinem eigenen Sohn, Vater oder – noch schlimmer – Großvater stehen!“

„Passt dir eine Spanne von plus/minus 5 bis 10 Jahren in Bezug auf dein Alter?“

„Vielleicht fünf, höchstens acht Jahre Unterschied. Vor dreißig ist ein Mann ein großes Kind, und nach fünfzig gibt es keine Krankheit mehr, die er nicht schon vor der Welt verbirgt. Leber und Gehirn sind zu ersetzen. Selbst ein Lebensversicherungsvertrag mit ihm lohnt sich nicht, geschweige denn ein Vertrag für einen Nachkommen.“

„Kinderlos, oder mit eigenem Nachwuchs?“

„Das ist egal. Im letzteren Fall gibt es jedoch zumindest keine Fehlschüsse. Natürlich muss man dann ein wenig recherchieren, was für ein Vater er ist.“

„Das ist klar. Herkunft?“

„Das britische Königshaus!“, erwiderte Lisa ohne nachzudenken.

„Ich glaube nicht, dass du im Landgericht Kempten einen finden wirst.“ Helena grunzte bedeutungsvoll. „Hast du eine Präferenz bezüglich der Nationalität des Vaters deines zukünftigen Kindes? Muttersprachlicher Deutscher, mit Beimischungen oder vollständig eingewandert? “

„Keine Präferenz. Jedenfalls haben solche ‚Gemische‘ eine gut aussehende Wirkung auf die Nachkommen. In unserer Anwaltsvereinigung gibt es einen Anwalt, der zur Hälfte indischer Herkunft ist.“ Lisa machte ein vielsagendes Gesicht.

„Ich verstehe, dass ich ihn vor allem bearbeiten muss …“

„Vielmehr kannst du ihn gleich abschreiben. Verheiratet.“

„Erklärtes Geschlecht, sexuelle Orientierung?“

„Das spielt keine Rolle. Ich bin nicht auf der Suche nach einem Liebhaber, sondern nach 23 Chromosomen!“

„Nur damit du deinem Kind nicht erklären musst, warum Papa ein Kleid trägt.“

„Oh, in zehn Jahren muss man seinen Kindern nichts mehr erklären. Transmenschen sind in der Regel sehr sensibel.“

„Das ist wahr. Aber auch nicht selten Menschen mit schweren emotionalen Problemen. Bis eure Vereinbarung in Kraft tritt, hat er sich vielleicht bereits kastriert.“

„Wie ich sehe, hat nicht nur Alexander schon Fieber wegen David. Aber vielleicht hast du recht, … im Falle eines schwulen Mannes müsste ich mich mit zwei Papas herumschlagen. Fazit: Er muss ein Mann sein, und zwar ein heterosexueller Mann. Die beiden Merkmale bestehen kein Zweifel.“

„Wer soll das überprüfen?“

„Das ist deine Sorge! – Ich gebe den Auftrag vor.“

„Und ich gebe die Rechnung.“

„Angesichts der Erfahrungen meiner Schwester Marie ist es praktisch unmöglich, das zu überprüfen. Lass es lieber!“

„Das Aussehen des Vaters.“

„Mein Baby soll schön sein. Quasimodo kommt nicht infrage. Wenigstens ein bisschen schöner als der Teufel.“

„Vorstrafen, aber ich denke, das kannst du ja selbst überprüfen.“

„Helena, ich bin keine Präsidentin des Gerichts! Wenn das so wäre, bräuchte ich deine Hilfe nicht. Ich würde sie alle selbst ausarbeiten.“

„Papas Geldbeutel.“

„Ich mache kein Geschäft! Ich habe nicht vor, mit meinem Baby Geld zu verdienen“, erwiderte Lisa mit einem beleidigten Gesichtsausdruck „Ich kann mein Kind selbst unterstützen.“

„Sicherlich. Aber falls Papa plötzlich den Löffel abgibt, willst du doch nicht, dass er Schulden hinterlässt, die dein Kind bezahlen muss, oder?“

„Richtig! Also: aufgenommene Bankdarlehen, Hypotheken, Pachtverträge, Privatdarlehen, Bürgschaften, Wechsel, überfällige Beiträge, Bußgelder und Strafen, Ehrenschulden …“ Lisa war schnell bei der Sache. „Im Allgemeinen eine Liste aller Verbindlichkeiten.“

„Vielleicht ohne die Raten für den neuen Fernseher?“ Helena hielt Lisas Liste an. „Nächste Frage: Anschauungen. Falls Papa sich nicht vor seinen Erziehungspflichten entziehen will.“

„Es ist klar, dass ohne den Extremismus. Also keinen Hippie, aber auch keinen, der allen Frauen das Wahlrecht vorenthalten oder es umgekehrt den Schimpansen geben möchte. Definitiv moderat.“

„Konfession, Weltanschauung.“

„Helena, wer achtet heutzutage noch auf so etwas?“

„Okay, die Konfession spielt keine Rolle.“ Helena notierte sich das und fragte nach einer Weile neckisch: „Der Islam auch?“

Lisa, die gerade an einem Stück Sahnetorte nippte, verschluckte sich heftig an ihrem Kaffee.

„Bist du verrückt! Im Allgemeinen ist jeder Fundamentalist ausgeschlossen. Genau wie irgendein Hare-Krishna-Anhänger.“

„Warum? Letzterer garantiert zumindest, dass er ein gesundes Leben führt, … weißt du – ein Yogi, ein Veganer, der jeden Tag mit zwei Stunden Meditation beginnt. Alle Vorteile für einen Kandidaten für den biologischen Vater.“

„Mm, nur damit sich nicht herausstellt, dass sein Lebensstil, bevor er ein Hare-Krishna-Yogi und Veganer wurde, auf drei Worte reduziert war: Sex, Drogen und Rock′n′Roll.“

„Nun ja, manchmal ist es eben so. Erst ein Degenerierter, dann ein buddhistischer Mönch. Machen wir weiter, denn die Zeit wird knapp. Talente und Begabungen in der Familie.“

„Alle Talente, die möglich sind“, erwiderte Lisa mit einem entsprechenden Gesicht. „Allerdings ohne Genies in der Familie.“

„Was soll das heißen, du willst kein kleines Genie zur Welt bringen?“

„Nein. Ich habe gerade gelesen, dass Familien mit Genies oft Idioten zur Welt bringen. Es genügt mir, dass der Vater meines zukünftigen Kindes außergewöhnlich intelligent ist.“

„Sehr moderat.“ Helena lachte. „Ich denke, es ist an der Zeit, diese Liste langsam abzuschließen, denn ich werde mit jedem von ihnen zum Abendessen gehen müssen.“

„Wir sind noch nicht beim wichtigsten Punkt angelangt – Papas Gesundheit. Obwohl ich denke, wir hätten die Liste damit beginnen sollen.“

„Zunächst müssen wir die Liste der Kandidaten auf ein Minimum eingrenzen.“

„Worauf kann ich mich verlassen? Du weißt schon, keine Verrückten in der Familie oder genetisch belastete Verwandte.“

„Dies kann überprüft werden. Außerdem, wie er sich im Allgemeinen benimmt.“

„Das heißt, Winzigkeit, wie zum Beispiel, ob er Sport treibt, kein Fast Food isst und nicht jeden freien Abend in einer Bar landet oder nicht zu oft zum Arzt geht.“ Lisa war sichtlich enttäuscht.

„Letzteres bedeutet nichts. Manche Männer gehen überhaupt nicht zum Arzt, weil sie Angst haben oder weil sie den starken Mann spielen. Andere hingegen lassen sich jede Woche untersuchen, weil sie Hypochonder sind. Aber ich werde versuchen, herauszufinden, ob er Mitglied der AA ist und keinen festen Dealer hat.“

„Das ist schon etwas.“

„Den Rest wirst du selbst überprüfen, wenn du dich mit einem bestimmten Kandidaten geeinigt hast. Dann verlangst du von ihm zuverlässige Informationen über seine Gesundheit. Auch darüber, ob er positiv ist.“

„Ja, sicher. Jedenfalls erfordert die IVF, dass sich die künftigen Eltern eingehenden Tests unterziehen. Ich muss nämlich selbst an eine allgemeine Untersuchung denken. Damit sich in der Klinik nicht herausstellt, dass ich die unproduktive Partei des Vertrags bin. Spürst du die Katastrophe?“

„Ich dachte, du hättest es hinter dir.“

„Im Moment sind nur allgemeine Termine gebucht.“

„Übrigens, weißt du schon, wie du den ‚Glückspilz‘ zu dem Vertrag überreden willst?“ Helena konnte die Belustigung auf ihrem Gesicht nicht verbergen.

„Das ist nicht dein Problem, sondern meines.“

„Nun, ich bin sehr neugierig.“

„Wenn man etwas so sehr will, muss man sich manchmal überwinden, um es zu bekommen.“

„Und du bist entschlossen.“

„Eher zielorientiert. Und ich habe nie bei der ersten Schwelle aufgegeben.“

„Ich beginne zu glauben, Lisa, dass du niemals aufgibst.“

„Wenn mir etwas wirklich wichtig ist …“, erwiderte Lisa und ihr Gesicht nahm sofort einen grimmigen Ausdruck an.

„Wir haben das Profil des perfekten Vaters für dein Kind vervollständigt. Obwohl, weißt du, es ist mehr ein Profil für einen biologischen, auf dem Papier stehenden Vater, als für einen echten Vater.“ Helena wurde plötzlich ernst und es war offensichtlich, dass sie innerlich etwas bedrückte.

„Ich muss realistisch sein. Wenn ich einen Mann wie deinen Alexander finden würde, der seine Kinder von den Windeln bis zum Abitur allein großgezogen hat, würde ich mit ihm keinen Babyvertrag abschließen, sondern einen Ehevertrag. Zudem mit geschlossenen Augen.“

„Solche Männer sind aber die letzten in der Schlange vor dem Standesamt. Sie sind die Misstrauischsten aller Misstrauischen.“

„Ich dachte, die Heiratsurkunde und der Ring wären dir egal.“

„Weil es wahr ist, dass ich nicht daran interessiert bin. Was allerdings nichts an der Tatsache ändert, dass ich Alexanders Vertrauenstest endlich bestehen möchte. Und es gibt nur einen Weg, das zu erreichen.“

„Nun, du hast mich überrascht. Damit hatte ich nicht gerechnet.“

„Bislang habe ich das Gefühl, dass ich ständig etwas beweisen muss.“

„Vertrauen ist wie ein Streichholz – man kann es nicht ein zweites Mal anzünden.“

„Leider. Wer weiß, vielleicht werde ich dein ‚Patent‘ in ein paar Jahren selbst ausprobieren.“

„Aber das ist Pessimismus, Helena.“

„Es ist nur so, dass es immer einen Riss im Glas gibt.“

„Deshalb wird mich mein Idealbild des Mannes ‚Mama‘ nennen!“

„Das ist eine Lösung.“

„Wann kann ich also mit der ersten Tranche an Informationen rechnen?“

„Ich gebe dir Bescheid. Bald. Vor Ende des Wochenendes ist jedoch nichts zu erwarten.“

„Langsam. Ich weiß, dass dies euer romantisches Wochenende ist!  Ich hoffe nur, Alexander verzeiht mir, dass ich dich für eine Stunde von ihm weggeholt habe.“

„Alexander hat gesagt, er würde seine doppelte Zahlung von dir kassieren.“

„Sollte ich Angst haben?“

Beim Verlassen des Cafés blickte Lisa über die Terrasse nach unten und hielt einen Moment inne. Helena folgte ihr mit ihren Augen. Unten unter den Sonnenschirmen saß Liam allein an einem Tisch. Irgendwann winkte er jemandem mit der Hand zu. Eine große, schlanke junge Frau trat mit einem Tablett in der Hand an seinen Tisch heran. Lisa versuchte, ihr Alter und ihr Aussehen zu schätzen. Die ausdrucksstarken Gesichtszüge, die durch ein sorgfältiges, starkes Make-up betont wurden, machten eine Beurteilung jedoch nicht einfach, insbesondere in der starken Mittagssonne. Ein Sturm von langem, lockigem, blondem Haar wurde von einem hellen, durchsichtigen blauen Schal zurückgehalten, der nachlässig um den Hals des Mädchens getragen wurde.  „Schön. Sehr schön. Wunderschön!“, dachte Lisa und spürte, wie sich ihr Herz zusammenzog.  Als das Mädchen die Tasse mit dem Kaffee und den Eisbecher auf den Tisch stellte, riss ein plötzlicher stärkerer Windstoß den Schal von ihrem Hals, sodass er zu Boden flog. Das vom Wind zerzauste Haar des Mädchens blitzte im Sonnenlicht wie ein goldenes Vlies. Liam stand auf und hob das Tuch vom Boden auf, ging dann zu dem Mädchen hinüber und legte es ihr auf den Kopf. Mit einer geschickten Bewegung seiner Hände kreuzte er das Tuch unter ihrem Kinn und band es ihr hinten um den Hals. Das Mädchen kräuselte die Lippen und rollte die Augen nach oben. Liam nahm ihre Hand und zog sie zum Tisch, dann nahm er wieder auf seinem Stuhl Platz. Das Mädchen setzte sich auf sein Knie, nahm seine Sonnenbrille aus seiner Hemdtasche und setzte sie auf ihre Nase.   Sie sah ein wenig aus wie eine Heldin, direkt aus einem amerikanischen Film der Sechzigerjahre.   Lisa hielt den Atem an. Helena, die bemerkte, dass Lisa ihre Augen nicht von dem Paar lassen konnte, fragte schließlich:

„Wer ist das?“

„Ein Kollege vom Landesgericht“, erwiderte Lisa und versuchte, einen gleichgültigen Ton zu bewahren. Schließlich wandte sie den Blick vom Tisch ab und sah Helena an.

„Ich würde diesen Kollegen an deiner Stelle nicht in diese Liste aufnehmen“, sagte Helena amüsiert.

„Wie kommst du darauf, dass ich das tun will? Ich kenne ihn kaum …“

„Mist! Er ist ein Liebhaber von Lolitas.“

„Sie muss fünfundzwanzig Jahre alt sein!“

„Make-up kann ein Mädchen um bis zu zehn Jahre älter machen. Sie ist ein Teenager. Vertrau lieber einer erfahrenen Detektivin, die solche Typen aus professioneller Beobachtung kennt. Zu Hause eine Frau mit zwei süßen Kindern, und während seiner Mittagspause bei der Arbeit angelt er sich Schulmädchen vor der Schule.“

Lisa warf wieder einen unwillkürlichen Blick auf den Tisch unter ihnen. Das Mädchen sagte etwas mit Begeisterung und gestikulierte intensiv mit dem Löffel in der Hand. Sie unterbrach ihren Redefluss, nur um mit ihrem Löffel nach einer weiteren Portion Eis zu greifen. Dazu kommt ihr offenes, ungehemmtes, perlendes Lachen, das so typisch für Teenager-Mädchen ist. Der Mann hörte ihr mit einem leicht amüsierten Gesichtsausdruck zu, gelegentlich nickte er nur mit dem Kopf und warf einzelne Worte ein. Der Kontrast im Verhalten war so ausgeprägt, dass Helena unwillkürlich lachte. Lisa jedoch hatte nichts zu lachen. Die Sahnetorte sprang in ihrer Kehle hoch. Abrupt wandte sie sich vom Geländer ab.

„Lass uns hier verschwinden! Mir ist zum Kotzen!“, rief sie Helena zu und begann, zügig vorwärtszugehen. Helena schloss sich ihr an.

„Ein unappetitlicher Anblick, ein alter Kuchen, oder etwas anderes?“

„Was zum Beispiel?“

„Ich frage mich nur, ob wir vergeblich nach einem Papa suchen. Er ist schon da, Mama macht sich nur selbst was vor.“

„Ich habe es dir schon gesagt, dass es niemanden gibt. Und ich bin definitiv nicht schwanger“, sagte Lisa mit Nachdruck.

Erst vor ein paar Wochen war sie von den Ergebnissen ihrer Schwangerschaftstests enttäuscht – sie machte vier davon. Jedes von einem anderen Anbieter. Denn die Hoffnung stirbt zuletzt. Das Ergebnis: Drei negative Tests und ein positiver Test befreiten sie von allen Illusionen. „Gott sei Dank!“, dachte sie jetzt. Nach einer Weile fügte sie fest hinzu:

„Erst ein gründliches Kandidaten-Dossier und eine solide Vereinbarung zu meinen Gunsten, dann das Baby.“

„Einmal eine Anwältin, immer eine Anwältin.“

„Eben.“

„Nur, damit du diesen Schritt nicht eines Tages bereust.“

„Du verstehst gar nichts, Helena. Denn du bist nicht diejenige, die einsam ist, obwohl du von deiner Familie umgeben bist.“

Lisa — w pogoni za tatusiem.

Lisa nadal nie potrafiła przebić szyby, która oddzielała ją od ojca od czasu jak wyszła jej przeszłość na jaw, robiła się zazdrosna o narastającą zażyłość między Karin a ich ojcem. Wunschkind coraz bardziej zajmował jej myśli. Poznosiła ze strychu książki Marie o ciąży i czytała je po nocach. Kiedy do Allgäu zawitała Helena Hartmann, umówiły się na kawę pod ratuszem.  Był wietrzny dzień, więc wybrały zamknięty taras na piętrze jednej z kafeterii.

– No, to opowiadaj, Helena, jak tam teraz twoje nowe rodzinne życie?

– David po maturze postanowił jednak wyjechać na studia do Ameryki, więc wkrótce zostaniemy w domu tylko z Emilią.

– Nie mów, że wybaczył matce?

– Ach, Frieda! Ona teraz bardzo chce się wykazać przed dziećmi jako dobra matka. Oboje są teraz na wakacjach z nią.

– No, to jesteście sami z Alexandrem. Chata wolna. Hulaj dusza, piekła nie ma!

– Nie z Alexandrem!  – westchnęła Helena. – Od jednego telefonu do dzieci do drugiego. On bez dzieci nie potrafi funkcjonować.

–  David to już nie jest dziecko.

– Faktycznie po tej historii z Milą bardzo się zmienił. Postanowił się skoncentrować się na studiach i swojej przyszłości.

– Pierwsza miłość rzadko bywa ostatnią. – powiedziała filozoficznie Lisa.

– Niestety ledwo znalazł się pod wpływem matki, jak zaczęły się kłopoty.

– W jakim sensie?

– Frieda załatwiła mu wakacyjną pracę, jako modela w kampanii kosmetyków firmy, którą sama reprezentuje.

– To świetnie! W czym problem?  Młody zaczyna prawdziwie dorosłe życie.

–  Alexander widzi to inaczej. Ta kampania to damskich kosmetyków.

– Co?

Helena wyjęła telefon komórkowy i pokazała Lisie kilka zdjęć. Na zdjęciach chłopak miał damski makijaż i ubrany był w sukienkę. Lisa mimowolnie roześmiała się głośno.

– Niezła z niego laska!

Helenie nie było do śmiechu. – Alexander jest wściekły na Friedę. Ma już najgorsze scenariusze przed oczami.

– Ależ to nic nie znaczy. Dziś jest taki trend pośród młodych, żeby wspierać ludzi trans przeciw nietolerancji i agresji ze strony społeczeństwa. David jest wrażliwy, nie brak mu poczucia humoru i dystansu do siebie.  Prawdopodobnie przez udział w tej kampanii chciał  okazać swoją solidarność z ludźmi trans płciowymi. A przy okazji jeszcze zarobi pieniądze na tym. 

– Mnie tego mówić nie musisz. Powiedz to jego ojcu! – odparła Helena. – Bo tak przy okazji, jak tam Mila?

– Jedno wielkie chodzące nieszczęście. Lepiej, żeby nie widziała tych zdjęć. To ona w końcu przerabiała chłopca na mężczyznę. Jeszcze się załamie kompletnie, jak zobaczy, jak jej to wyszło.

– Ty robisz sobie żarty.  Alexander wprost uważa, że winę za zachowanie Davida ponosi Mila i jej towarzystwo.

– Przesadza!  – ucięła temat Lisa  i wróciła do tego, co ją naprawdę interesowało. – Powiedz lepiej, jak ty sobie radzisz w nowej roli — mamy?

– Muszę przyznać, że dzieci jednak uzależniają. Ale też porządkują życie we właściwy sposób.

– Masz na myśli priorytety?

– Nie tylko. Mniejsze rzeczy też. Przestajesz żyć tylko pracą. Koniec z wychodzeniem z własnego biura przed północą. Nie zabierasz roboty do domu. Nawet lektura ci się zmienia. Zamiast czytać nudnych, przeintelektualizowanych noblistów, pieprzne romanse i oklepane kryminały, wracasz do: Małego Księcia, Harry `ego Pottera, Alicji z Krainy Czarów, czy Ani z Zielonego Wzgórza.

– Rozumiem, że to lektura Emilii. – Lisa uśmiechnęła się nieznacznie na ten idylliczny   obrazek malowany przez przyjaciółkę. Oczyma wyobraźni prawie że widziała Helenę, czytającą te książki na dobranoc córce Alexandra. Zrobiło się jej ciepło na sercu. Puściła cugle wyobraźni tak, że w tych obrazach sama już czytała bajki swojemu dziecku.

– Raczej rodzinna lektura!  – odparła Helena z uśmiechem na ustach — No i to najważniejsze — niedziela znowu jest tym najfajniejszym dniem w tygodniu, a nie poniedziałek.

– Właśnie! Ta weekendowa chandra jest najgorsza. Ja w niedzielę jestem pierwsza na ochotnika do dojenia kóz, pieczenia chleba i przygotowywania przekąsek dla wędrowców!  Ale postanowiłam to zmienić. – Lisa zrobiła pauzę, by wreszcie po raz pierwszy wypowiedzieć na głos to, co od jakiegoś czasu zajmowało jej najskrytsze myśli. Helena patrzyła na nią wyczekująco:

– Mam zamiar mieć dziecko.

– Mhm, to znaczy, że jednak jakieś zmiany zaszyły w twoim prywatnym życiu, odkąd się ostatnio widziałyśmy.

 – Nie takie! – Lisa szybko ucięła podejrzenia Heleny – Żadnego Alexandra nie znalazłam.

– Trochę cierpliwości. Jeszcze nie wieczór. Zresztą to miłość znajduje nas, a nie my ją.

– Możesz tak mówić, bo jeszcze nie odczuwasz swoich lat i wydaje ci się, że wszystko dopiero przed tobą. Jednak gdy się ma za kilka miesięcy skończyć 39, to możesz mi wierzyć, że licznik wtedy bardzo przyśpiesza. Dlatego jestem zdecydowana zostać matką teraz, a nie kiedy ta wielka miłość, jak to ujęłaś, łaskawie mnie znajdzie.

– Jaki jest twój plan, bo rozumiem, że jakiś masz.

– Na pewno z tego powodu nie będę uganiać się za żadnym facetem. Przeciwnie, jedynym facetem, za którym będę w życiu biegać — jeśli już — to będzie mój syn!

– No, bo tak w zasadzie powinno być.

– Niemniej muszę rozwiązać problem znalezienia ojca. – powiedziała Lisa z kwaśną miną.

– I gdzie, i jak masz go zamiar znaleźć? – zapytała Helena, trochę rozbawiona. Jeszcze nie brała na poważnie deklaracji przyjaciółki.

– Na razie wiem tylko, gdzie i jak nie zamierzam go szukać.

– To jest?

– W żadnym barze czy na portalu randkowym. Ogłoszenia też nie zamierzam umieszczać na żadnym słupie albo na Facebooku.

– Spodziewam się. – Helena roześmiała się szczerze. Po chwili jednak zapytała poważnie.  – Myślałaś może o banku anonimowych dawców?

– To nie wchodzi w rachubę! – zaprzeczyła szybko Lisa. – Potencjalny ojciec mojego przyszłego dziecka musi mieć twarz i nazwisko oraz ma być poważnie zainteresowany posiadaniem własnego potomka. Aczkolwiek bez wchodzenia w związek z jego matką. To ma być układ. Dobrze prawnie zabezpieczony.

– A baby kontrakt!

– Dokładnie.

– Skoro baby kontrakt, to najlepiej szukać w środowisku, którym się obracasz zawodowo. Jestem pewna, że w miejscowym sądzie, znajdziesz wielu takich, co to chętnie przekazaliby geny. Zwłaszcza bez obowiązku jednocześnie zajmowania się zmienianiem pieluch, odrabianiem lekcji z dzieckiem, doglądaniem go w chorobie i w ogóle bez konieczności poświęcania potomkowi swego bezcennego wolnego czasu, może poza krótkimi wakacjami raz do roku. A wszystkie obowiązki ojcowskie uważaliby za spełnione po przelaniu raz do roku akonto jego wychowania określonej sumy pieniężnej na wspólnie założone przez was na ten cel konto.

– Czytasz mi w myślach. Choć na alimentacji też mi nie zależy. Ogólnie rzecz biorąc, im mniej on będzie miał praw, tym lepiej. Ideałem by było, żeby tatuś chciał się poznać ze swoją pociechą, dopiero gdy  ona maturę zrobi.

– No, to może być zbyt wygórowane oczekiwanie.

– Handlować się będę, jak już będę miała z kim. A żeby mieć z kim, to potrzebuję odpowiedniej ilości informacji.

 – Od czego masz mnie? Prześlij mi tylko listę nazwisk w porządku analfabetycznym, a ja już zajmę się wypełnieniem kwestionariusza odpowiednimi danymi, które cię interesują.

– Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. Tylko wiesz, to zlecenie to potraktuj tak priorytetowo.

– Na jutro.

– Może nie na jutro, ale tak za rok to chciałabym po tym placu spacerować z wózkiem.

– To nie traćmy czasu! Tylko bierzmy się za profilowanie kandydata.  Musimy jakoś zawęzić krąg potencjalnych tatusiów.

Helena wyjęła z torby duży A 4 terminarz oraz długopis.

–  Na początek lecimy standardem. Stan cywilny.

– Oczywiście, że wolny. Mam zamiar mieć dziecko, a nie kłopoty!

–  Wiek.

– Wiadomo – reprodukcyjny.

–  W przypadku facetów to dosyć… hmm…  szeroka skala.

– Oczywiście, że w granicach rozsądku. Od czasu do czasu będziemy musieli sobie przecież jakąś rodzinną fotkę strzelić i nie chciałabym na niej wyjść jak z własnym synem czy ojcem albo – co gorsza – z dziadkiem!

–  Widełki — plus minus 5 -10 lat do twojego wieku. Pasuje?

– Może pięć, maksymalnie osiem lat różnicy. Przed trzydziestką facet to dzieciak, a po pięćdziesiątce, to nie ma choroby, której by nie ukrywał przed światem. Wątroba i mózg do wymiany. Nawet umowy ubezpieczeniowej na życie nie opłaca się z nim zawierać, a co dopiero na potomka.

– Bezdzietny, czy też może już z własnym przychówkiem?

– Bez znaczenia. Choć w tym drugim przypadku przynajmniej bez pudła. Oczywiście wtedy mały wywiad, jakim jest ojcem.

–  To jasne. Pochodzenie.

–  Brytyjska rodzina królewska! – opaliła Lisa bez namysłu.

– Chyba się nie znajdzie takowy w tutejszym sądzie.  – Helena chrząknęła  odpowiednio. –  Rodowity Niemiec, z domieszkami, czy zupełnie napływowy? Jakieś preferencje do nacji przyszłego taty?

– Bez preferencji. Zresztą takie kolaże przynoszą bardzo ładne efekty w wyglądzie potomstwa. W moim dziale pracuje jeden adwokat z pochodzenia w połowie Hindus. – Lisa zrobiła odpowiednio znaczącą minę.

– Rozumiem, że jego mam szczególnie rozpracować…

– Raczej od razu odfajkować. Żonaty.

–  Deklarowana płeć, orientacja seksualna.

– Byle jaka. Nie szukam kochanka, tylko 23 chromosomy!

– Tylko wiesz, żebyś potem nie musiała tłumaczyć dziecku, dlaczego tatuś chodzi w sukience.

– Oj, za dziesięć lat nic im nie trzeba będzie tłumaczyć.  Trans to zwykle bardzo wrażliwi ludzie.

– To prawda, ale też nie rzadko ludzie z poważnymi problemami emocjonalnymi. Zanim ta wasza umowa weszłaby w życie, to on mógłby zdążyć się, wykastrować.

– Widzę, że już cię dopadła gorączka Alexandra w kwestii Davida. Jednak może i masz rację. W przypadku geja miałabym dwóch tatusiów na głowie. Dobra. Mężczyzna, do tego hetero. Jedno i drugie nie pozostawia wątpliwości.

– A kto to ma sprawdzić?

– Twoje zmartwienie. Ja daję zlecenie.

– A ja rachunek.

– Tylko biorąc pod uwagę historię mojej siostry Marie, to prawdę mówiąc, tego się nie da sprawdzić. Zostawmy to!

– Wygląd przyszłego ojca.

– Moje dziecko ma być ładne. Quasimodo odpada. Przynajmniej trochę ładniejszy od diabła.

– Karalność, ale to chyba sama sobie sprawdzisz?

– Helena, ja nie jestem prezesem sądu!  Gdybym była, to nie potrzebowałabym cię do pomocy. Sama bym sobie ich wszystkich rozpracowała.

– Portfel taty.

– Nie robię interesu! Nie mam zamiaru się dorabiać na urodzeniu dziecka. – odparła Lisa z urażoną miną. – Sama je utrzymam.

– Na pewno. Jednak na wypadek, gdyby nagle tatuś w kalendarz kopnął, to chyba nie chcesz, aby zostawił po sobie długi do spłacenia waszemu dziecku?

– Racja! Zaciągnięte kredyty w banku, hipoteka, leasing, prywatne pożyczki, poręczenia, weksle, zaległe składki, kary i grzywny, długi honorowe… – Lisa szybko się rozkręcała.  – Ogóle lista wszystkich wierzycieli.  

– Może bez rat za telewizor? – Helena powstrzymała  zapędy Lisy. – Następne pytanie: poglądy. To na wypadek, gdyby jednak tata nie chciał się uchylać od obowiązków wychowawczych.

– Wiadomo, że bez ekstremy. Żaden hipis, ale też nie taki, co najchętniej pozbawiłby wszystkie kobiety prawa głosu albo odwrotnie nadał je szympansom. Zdecydowanie umiarkowane.

– Religia, światopogląd.

– Helena, kto dziś na to zwraca uwagę?

– OK, wyznanie obojętne. – zanotowała Helena, żeby po chwili zaczepnie zapytać: – Islam też?

Lisa właśnie popijała swoją kawą kawałek ciastka z kremem. Na tę uwagę Heleny, zakrztusiła się gwałtownie.

– Zwariowałaś! W ogóle żaden fundamentalista! Aczkolwiek  też i żaden Hare Kryszna.

– Dlaczego? Ten ostatni to przynajmniej gwarantuje, że zdrowo się prowadzi. Wiesz — jogin, wegan, co każdy dzień zaczyna od dwugodzinnej medytacji. Same zalety w przypadku kandydata na biologicznego ojca.

– Mhm, tylko żeby się potem nie okazało, że zanim został joginem i weganinem spod znaku Hare Kryszna, to styl jego życia sprowadzał się pod względem treści do trzech słów: sex, prochy i rock and roll.

– No czasem tak bywa. Najpierw degenerat, a na koniec buddyjski mnich.  Lećmy dalej, bo czas ucieka.  Talenty i uzdolnienia w rodzinie.

–  Wszystkie, jakie są możliwe.  – odparła Lisa z odpowiednią miną. – Tylko bez geniuszy w rodzinie!

– Jak to, nie chcesz urodzić małego geniusza?

–  Nie. Czytałam właśnie, że w rodzinach, gdzie są geniusze, równie często rodzą się debile. Wystarczy mi, żeby tatuś był nieprzeciętnie inteligentny.

– Bardzo skromnie.   – Helena się roześmiała.   – Chyba czas powoli zamykać tę listę, bo będę musiała z każdym z nich pójść na kolację.

– Jeszcze nie dotarłyśmy do najważniejszego – zdrowia papy. Choć od tego chyba powinnyśmy były zacząć tę listę.

– Najpierw trzeba zawęzić listę kandydatów do minimum. Chyba rozumiesz, że informacje na temat zdrowia są najtrudniejsze do zdobycia. 

– Jestem zawiedziona.

– Wiem, Lisa, żebyś najchętniej chciała dostępu do centralnej karty zdrowia każdego kandydata.

– Jeszcze się pytasz!

– Ale ty wiesz też najlepiej, ile grozi za jej zdobycie. Więc za dużo się nie spodziewaj.

– Na co mogę liczyć? Wiesz, żadnych wariatów w rodzinie, czy też obciążonych chorobami genetycznymi.

– To się da sprawdzić. Poza tym jeszcze to, jak się ogólnie prowadzi.

– Czyli duperele w rodzaju, czy uprawia sport, nie żre fast foodów i nie kończy każdego wolnego wieczoru w barze. Ewentualnie czy za często nie lata po lekarzach. – Lisa była wyraźnie zawiedziona.

– To ostatnie to akurat nic nie znaczy. Jedni nie chodzą do lekarza wcale, bo się boją albo zgrywają twardzieli. Inni — przeciwnie — co tydzień się badają, bo są hipochondrykami. Jednak postaram się dowiedzieć się, czy nie jest członkiem AA albo, czy nie ma stałego dealera.

– To już jest coś.

– Resztę to sama sprawdzisz. Jak już dojdziesz do porozumienia z konkretnym kandydatem, to zażądasz od niego wiarygodnego info na temat jego zdrowia. W tym, czy nie jest pozytywny. 

– Jasne. Zresztą in vitro wymaga szczegółowych badań. Bo tak w ogóle, to sama muszę pomyśleć o generalnym przeglądzie. Żeby nie było, że jak już się zjawimy w klinice, to się okaże, że to ja jestem ta nieproduktywna strona umowy.  Czujesz tę katastrofę?

– Myślałam, że masz to już za sobą.

– Na razie tylko ogólnie zarezerwowane terminy.

– Tak w ogóle to wiesz już, jak masz zamiar przekonać tego wybrańca do zawarcia umowy? – Helena nie kryła ubawu na twarzy.

– A to już nie twój, tylko mój ból zęba.

– No, bardzo jestem ciekawa.

– Jak czegoś bardzo chcesz, to musisz dla zdobycia tego czasem pokonać samą siebie.

– A ty jesteś zdeterminowana.

– Raczej nakierowana na cel. I jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym przy pierwszej przeszkodzie odpuściła.

– Zaczynam wierzyć, Lisa, że ty nigdy nie odpuszczasz.

– Jak coś jest naprawdę dla mnie ważne… – odpowiedziała Lisa, a twarz jej natychmiast przybrała zacięty wyraz.

– To profil idealnego ojca dla twojego dziecka ukończyłyśmy. Chociaż, wiesz, to bardziej profil biologicznego ojca, na papierze niż prawdziwego ojca. –  Helena niespodziewanie uderzyła w poważne tony. Widać było, że coś ją samą gryzie w środku.

–  Muszę być realistką. Gdybym znalazła takiego, co jak twój Alexander, swoje dzieci sam wychował od pieluch do matury, to nie podpisywałabym z nim kontraktu na dziecko, tylko od razu papiery małżeńskie. Do tego z zamkniętymi oczami.

– Tylko że tacy mężczyźni to są akurat ostatni w kolejce do urzędu stanu cywilnego. To najbardziej nieufni z nieufnych, Lisa.

–  Wydawało mi się, że tobie akurat na papierku i obrączce nie zależy.

– Bo nie zależy. Co nie zmienia faktu, że chciałabym w końcu zaliczyć test na zaufanie u Alexandra z pozytywnym wynikiem. A to jest możliwe tylko w ten jeden sposób.

– Przyznam, że zaskoczyłaś mnie. Nie spodziewałam się.

–  Jak do tej pory, to ciągle mam uczucie, że muszę coś udowadniać.

–  Zaufanie jest jak zapałka — drugi raz nie odpalisz.

– Niestety. Także kto wie, może za parę lat sama wypróbuję twój patent. 

– To już pesymizm, Helena.

–  Nie. Po prostu zawsze jest jakaś rysa na szkle.

–  Dlatego mój ideał mężczyzny będzie mówił do mnie „mamo”!

–  To jest jakieś wyjście awaryjne.

–  Kiedy mogę się spodziewać pierwszej transzy informacji?

– Dam znać. Wkrótce. Jednak nie spodziewaj się niczego do końca weekendu.

– Spokojnie! Wiem, że to jest wasz romantyczny weekend.  Mam tylko nadzieję, że Aleksander wybaczy mi, że zabrałam cię od niego na godzinę.

– Powiedział, że odbierze od ciebie swoją  zapłatę z nawiązką.

– Powinnam się bać?

Opuszczając kawiarnię, Lisa wyjrzała przez taras w dół i zatrzymała się na chwilę. Helena podążyła za nią wzrokiem. Na dole pod parasolami siedział Liam samotnie przy stoliku. W pewnym momencie pomachał ręką na kogoś. Do jego stolika zbliżyła się wysoka smukła młoda kobieta z tacą w ręku. Lisa próbowała oszacować jej wiek i wygląd. Wyraziste rysy twarzy, podkreślone starannym, mocnym makijażem nie pozwalały łatwo określić jej wieku, szczególnie przy mocnym południowym słońcu. Burzę długich, kręconych blond włosów przytrzymywała lekki, przezroczysty, błękitny szal, założony niedbale na szyi dziewczyny. „Ładna. Śliczna. Prześliczna”. – pomyślała Lisa i poczuła, że serce jej się ściska.  Kiedy młoda kobieta stawiała na jego stoliku filiżankę z kawą i pucharkiem lodów, nagły mocniejszy powiew wiatru zerwał z jej szyi szal, tak że pofrunął na ziemię. Rozwiewane wiatrem włosy dziewczyny błysnęły w słońcu jak złote runo. Mężczyzna wstał, podniósł z ziemi szal, po czym podszedł do dziewczyny i nałożył go jej na głowę. Zręcznym ruchem rąk skrzyżował szal pod jej podbródkiem i zawiązał go z tyłu szyi.  Dziewczyna skrzywiła usta i wywróciła oczyma do góry. Liam wziął ją za rękę i pociągnął do stolika, po czym zajął z powrotem miejsce na swoim krześle. Dziewczyna usiadła mu na kolanie, wyjęła z kieszeni jego koszuli okulary przeciwsłoneczne i założyła je sobie na nos.    W tym szalu, owiniętym na głowie oraz ciemnych okularach  przypominała trochę gwiazdę kina amerykańskiego z lat sześćdziesiątych.  „Jeszcze tylko cadillaca w tle brakuje”.  – pomyślała Lisa i wstrzymała oddech. Helena, widząc, że Lisa nie potrafi oderwać wzroku od tej pary, zapytała wreszcie:

– Kto to?

– Znajomy z sądu. – odparła Lisa, siląc się jednocześnie na obojętny ton.  Oderwała wreszcie wzrok od stolika i spojrzała na Helenę.

– Tego bym na twoim miejscu nie wliczała do listy. – powiedziała Helena z rozbawieniem.

– Skąd pomysł, że mam taki zamiar? Prawie go nie znam …

–  Spalony! To amator lolitek.

– Oh, ona ma z dwadzieścia parę lat!

– Makijaż potrafi nawet do 10 lat przydać młodej dziewczynie. To nastolatka.  Zaufaj wytrawnej detektyw, znającej ten typ z obserwacji zawodowej. W domu żona z dwójką słodkich dzieci, a on w czasie przerwy na lunch w pracy łowi uczennice pod szkołą.

Lisa rzuciła mimowolnie ponownie wzrokiem na stolik pod nimi. Dziewczyna opowiadała coś z zapałem, intensywnie gestykulując przy tym łyżeczką, trzymaną w jednej dłoni. Swój potok słów przerywała tylko po to, żeby sięgnąć łyżeczką po kolejną porcję lodów. Do tego ten szczery, niepohamowany, perlisty śmiech, tak typowy dla nastolatek. Mężczyzna słuchał jej z lekkim rozbawieniem na twarzy, od czasu do czasu tylko potakiwał głową i wtrącał pojedyncze słowa. Kontrast w zachowaniu był tak wyraźny, że Helena mimowolnie się roześmiała. Lisie jednak wcale nie było do śmiechu. Ciastko z kremem podskoczyło jej do gardła. Odwróciła się gwałtownie od balustrady. 

– Chodźmy stąd! Niedobrze mi. Chyba zwymiotuję! – zawołała do Heleny i ruszyła żwawo przed siebie. Helena dołączyła do niej.

– Niesmaczny widok, stare ciastko, czy może coś innego?

– Niby co?

– Zastanawiam się tylko, czy nie szukamy „tatusia” nadaremnie. On już jest, tylko mama samą siebie oszukuje.

– Już ci mówiłam, że nie ma nikogo. A ja z pewnością nie jestem w ciąży. – powiedziała Lisa dobitnie.

Jeszcze kilka tygodni temu była bardzo rozczarowana wynikami testów ciążowych. Zrobiła ich cztery. Każdy od innego producenta. Bo nadzieja umiera ostatnia. Rozstrzygnięcie 3:1 z przewagą na ujemny wynik, nie pozostawiało cienia złudzenia. „Na szczęście!”  – pomyślała teraz. Po chwili zaś dodała:

– Najpierw szczegółowe dossier kandydata i solidna umowa rodzicielska z korzyścią dla mnie, potem dopiero baby.

– Raz prawnik, zawsze prawnik.

–  Właśnie!

– Tylko żebyś kiedyś nie żałowała tego kroku.

– Nic nie rozumiesz, Helena. To nie ty jesteś samotna, choć otoczona rodziną.

Sommerprognosen.

Marie – in den Fängen der Konsequenzen.

Sebastian und Lorenz trafen sich zum ersten Mal seit der Geburt ihres Enkels im Schachklub. Die Luft über dem Schachbrett war nicht leichter als vor einem Jahr, als sie sich zum ersten Mal seit zwei Jahrzehnten in diesem Club an den Tisch gesetzt hatten. Während des Spiels herrschte wieder Schweigen. Was ihre Kinder trennte, war wie ein unsichtbarer Morast, der die Freunde voneinander trennte. Jeder Versuch, die Probleme ihrer Familien im Gespräch zu berühren, durch die einfache Solidarität eines jeden Vaters mit seinen eigenen Kindern, musste mit einem Streit ausgehen. Keiner von ihnen wollte das. Das Spiel endete mit einem Unentschieden. Trotz allem beschlossen beide, sich weiterhin zum Schachspielen zu treffen, zumindest auf diese Weise, um ihre gegenseitigen familiären Beziehungen zu pflegen.

Der Leitnerhof bereitete sich auf einen sommerlichen Ansturm von Gästen vor – Georg und Florian hatten alle Hände voll zu tun. Sebastian und seine Frau kümmerten sich gemeinsam um ihren Enkel, was sie einander ein wenig näher brachte. Das Schicksal hatte Sebastian und Sofia einen Streich gespielt, denn obwohl sie Eltern von drei Kindern und Großeltern von drei Enkelkindern geworden waren, hatten sie sich bis zur Geburt ihres Enkels nie gemeinsam um einen ihrer Nachkommen im Säuglingsalter gekümmert. Natürlich waren beide voller guten Willens und bereit, zwei Jahrzehnte des gegenseitigen Schweigens im Handumdrehen zu vergessen. Doch wie so oft bei guten Absichten – die Hölle ist mit ihnen gepflastert – war der Weg zur Harmonie zwischen den Großeltern holprig. Wann immer sie sich mit ihrem Enkelkind am Wickeltisch, im Laufstall oder in der Badewanne trafen, endete es immer damit, dass sie sich gegenseitig auf ihre Fehler hinwiesen, sich korrigierten und kontrollierten. Es überrascht nicht, dass Georg von Zeit zu Zeit eingreifen musste: „Vielleicht genug der gegenseitigen Komplimente.  In der Anwesenheit meines Sohnes gilt ein Nichtangriffspakt“. Aber wo ein Wille ist, da ist auch ein Weg. Der gute Wille lag bei den Großeltern, der Weg wurde vom Papa gefunden – der Zeitplan für die Betreuung seines Sohnes wurde von ihm festgelegt.

Liam brachte seine Tochter zum ersten Mal zum Leitnerhof. Sebastian führte Lili durch die Ställe, zeigte ihr das Pferdegeschirr und erklärte ihr, wozu es diente. Schließlich wählte er ein Pferd für sie aus und zeigte ihr, wie sie sich ihm sicher nähern konnte. Er merkte schnell, dass Lili kein schüchternes Kind war. Ohne zu zögern, ging das Mädchen auf das Pferd zu und streichelte seine Schnauze. Sie hatte keine Angst, aufzusteigen und die ersten Voltigieren-Übungen auszuführen: sich hinknien, sich auf dem Sattel umdrehen usw. Das Mädchen war begeistert von ihrer ersten Reitstunde.  Schließlich war seit dem Ende des Schuljahres etwas Interessantes geschehen. Liam brauchte seine Tochter nicht zu fragen, ob sie mit den Reitstunden weitermachen wollte – ihr lachendes Gesicht und ihre strahlenden Augen waren Antwort genug. Unmittelbar nach der Stunde vereinbarten sie mit Sebastian einen Termin für eine weitere Stunde. Die Anwesenheit von Liams Tochter auf dem Gestüt blieb nicht ohne Wirkung auf Georg, der das Mädchen aus der Ferne beobachtete. Er vermisste seine Tochter mehr und mehr. Nach dem Besuch von Liam und seiner Tochter beschloss Georg, Mirjam zu kontaktieren, um wenigstens zu erfahren, wie es Lea ging. Mirjam gab ihm nur widerwillig Auskunft und beantwortete alle seine Fragen mit Halbwörtern. 

Zur gleichen Zeit in Hubers Alp schrieben sich Karin und Mila weiterhin anonym über die Website, aber für ein offenes Gespräch mit ihrer Tochter war Karin noch nicht bereit. Karin hatte nicht vor, in Hubers Alp das Brot umsonst zu essen, und stieg schnell in die Arbeit zu Hause und auf dem Hof ein, um die von Marie hinterlassene Lücke zu füllen.  Trotz der Zeit, die verging, und der Fürsorge ihrer engsten Familie war Marie immer noch nicht in der Lage, ihre Kraft und ihr geistiges Gleichgewicht von vor der Geburt wiederzuerlangen. Nach außen hin schien sie ruhig zu sein, doch in ihrem Inneren war sie ein einziger Angsthase. Sie wurde misstrauisch gegenüber ihrer Umgebung und wurde von Schlaflosigkeit geplagt. Marie zog sich immer mehr von ihrer Familie zurück und schottete sich ab. Wie ein Wurm begann die Sehnsucht nach dem Kind von innen heraus an ihr zu nagen. Sie bedauerte ihre voreilige Entscheidung zunehmend. Aber sie konnte ihren Fehler vor ihrer Familie nicht zugeben.  ​Georg hielt sein Wort gegenüber Marie im Krankenhaus und beantragte unverzüglich das alleinige Sorgerecht für seinen Sohn bei Gericht.  Am Tag vor dem angesetzten Gerichtstermin fragte Lisa ihre Schwester erneut, ob sie sich ihrer Entscheidung sicher sei. Das Herz schrie danach, sich zurückzuziehen, der Verstand fragte sie, wie es weitergehen würde. Wie wird sie als Mutter zurechtkommen, wenn sie heute noch weniger Vertrauen in ihre eigene Fähigkeit hat als an dem Tag, als sie zum ersten Mal mit ihrem Sohn allein im Krankenhauszimmer war? Sie durchforstete das Internet, um herauszufinden, was Psychologen über die Reaktion eines Babys schreiben, wenn es plötzlich von seiner Mutter getrennt wird, die sich in den ersten Wochen seines Lebens um es gekümmert hatte.  Marie nickte stumm mit dem Kopf.  Sie wäre nicht in der Lage, das Kind seinem Vater, seinen Großeltern wegzunehmen, wenn es deren Stimme, Berührung, Geruch erkennt und darauf reagiert.

Während der Verhandlung vermied sie es, in Georgs Richtung zu schauen. Sie spürte jedoch die ganze Zeit seinen Blick auf sich. Als sie mit ihrer Schwester den Gerichtssaal verließ, gab Georg den beiden Frauen den Vortritt – dann kreuzten sich ihre Blicke für einen Moment.  Der Ausdruck auf seinem Gesicht, in dem sich Überraschung mit Vorwürfen und Schmerz vermischte, verfolgte sie noch lange Zeit. Im Gang näherte Georg sich Lisa für einen Moment, Marie entfernte sich instinktiv zur Seite, ging zum Fenster und drehte sich mit dem Gesicht zum Glas. 

„Sag deiner Schwester Marie, dass die Türen des Leitnerhof für sie offen stehen, wenn sie ihren Sohn besuchen möchte“, sagte er laut genug, dass Marie seine Worte hören konnte, aber gleichzeitig war es, als ob sie gar nicht da wäre. Dann drehte er sich um und ging weg.

Prognozy na lato.

Marie — w szponach konsekwencji.

Sebastian i Lorenz pierwszy raz od narodzin ich wnuka spotkali się razem w klubie szachowym. Powietrze, które unosiło się nad szachownicą, wcale nie było lżejsze od tego, kiedy rok temu po praz pierwszy, pod dwóch dekadach usiedli razem do stołu w tym klubie. Znowu milczeli podczas gry. To, co dzieliło ich dzieci, jak niewidzialny mór rozdzielało przyjaciół od siebie. Każda choćby próba dotknięcia w rozmowie problemów ich rodzin, przez zwykłą solidarność każdego ojca z własnymi dziećmi musiałby zakończyć się kłótnią. Żaden z nich sobie tego nie życzył. Grę zakończył remis. Mimo wszystko oboje postanowili nadal spotykać się na szachach, żeby przynajmniej w ten okrojony sposób podtrzymywać wzajemne relacje rodzinne.

Leitnerhof szykowało się na letni wysyp gości – Georg i Florian mieli więc pełne ręce roboty. Sebastian z żoną wspólnie zajmowali się wnukiem, co ich zaczęło nieco przybliżać do siebie. Los trochę zadrwił z Sebastiana i Sofii, bo choć zostali rodzicami trójki dzieci i dziadkami trójki wnucząt, to nigdy aż do narodzin wnuka, nie zajmowali się wspólnie żadnym ze swoich potomków w wieku niemowlęcym. Obydwoje oczywiście byli pełni dobrej woli, gotowi w jednej chwili zapomnieć o dwóch dekadach wzajemnego milczenia. Jak to jednak bywa z dobrymi chęciami – piekło nimi wybrukowane – droga do harmonii między dziadkami była wyboista. Ilekroć przyszło im się spotkać przy przewijaku, kojcu czy wanience z wnuczkiem, to kończyło się nieodmiennie na wytykaniu sobie błędów, poprawianiu się i kontrolowaniu się nawzajem. Nie dziwi więc, że Georg od czasu do czasu musiał interweniować: „Może już wystarczy tych wzajemnych komplementów. Przy moim synu obowiązuje pakt o nieagresji”. Na szczęście, gdzie jest wola, tam jest i sposób. Dobra wola była u dziadków, drogę znalazł tata i harmonogram zajmowania się swoim synem opracował sam.

Liam przyprowadził pierwszy raz swoją córkę do Leitnerhof. Sebastian oprowadził Lili po stajni, pokazał końską uprząż i wytłumaczył, co do czego służy. Wreszcie wybrał dla niej konia i pokazał jak do niego bezpiecznie podejść. Szybko odnotował, że Lili nie należy trwożliwych dzieci. Dziewczynka bez wahania podeszła do konia i pogładziła go po pysku. Nie bała się na niego wsiąść, wykonać podstawowe ćwiczenia: uklęknąć, obrócić się na siodle itp. Pierwsza lekcja woltyżerki na koniu zachwyciła dziewczynkę. Wreszcie coś się działo ciekawego od zakończenia roku szkolnego. Liam nie musiał pytać córki, czy chce kontynuować lekcje jazdy konnej – jej roześmiana twarz i błyszczące oczy były wystarczającą odpowiedzią. Natychmiast po skończonej lekcji umówili się z Sebastianem na kolejną. Obecność Liam z córką w stadninie nie pozostała bez wpływu na Georga, który z daleka obserwował dziewczynkę. Tęsknota za córką coraz bardziej mu doskwierała. Po wizycie Liama z córką mężczyzna zdecydował się skontaktować z Mirjam, żeby dowiedzieć się przynajmniej, jak się Lea miewa. Mirjam nie była skora do udzielania mu informacji, zbywając wszelkie jego pytania półsłówkami.

W tym samym czasie w Alp — Karin i Mila dalej pisywały do siebie anonimowo poprzez stronę internetową, jednak na otwartą rozmowę z córką Karin nadal nie była gotowa. Karin nie zamierzała jeść chleba za darmo w Hubers Alp i szybko włączyła się do pracy w domu i na gospodarce, wypełniając lukę po Marie. Mimo upływu czasu i troski najbliższych, Marie nadal nie potrafiła wrócić do sił fizycznych oraz równowagi psychicznej sprzed porodu. Niby spokojna z zewnątrz, w środku była jednym lękiem. Zrobiła się podejrzliwa w stosunku do otoczenia. Dręczyła ją bezsenność. Marie coraz bardziej wycofywała się z życia rodziny i zamykała się w sobie. Tęsknota za dzieckiem niczym robak zaczynała ją podgryzać od środka. Kobieta coraz bardziej żałowała pochopnej decyzji. Nie potrafiła się jednak przyznać przed rodziną do błędu. Georg dotrzymał danego słowa Marie w szpitalu i bardzo szybko wystąpił do sądu o wyłączną opiekę nad synem. Dzień przed wyznaczoną rozprawą Lisa jeszcze raz zapytała siostrę, czy jest pewna swojej decyzji. Serce krzyczało, żeby się wycofać, rozum stawiał pytania, o to, co dalej? Jak ona poradzi sobie jako matka, skoro dziś ufa w swoje siły jeszcze mniej, jak w dniu, kiedy w szpitalu, po raz pierwszy została ze swoim synem sam na sam? Przewertowała wszystkie strony w Internecie, co piszą psycholodzy o reakcji niemowlaka po nagłym oddzieleniu go od matki, która zajmowała się nim przez pierwsze tygodnie życia. Marie milcząco przytaknęła głową. Nie potrafiłaby odebrać dziecka ojcu, dziadkom, kiedy ono rozpoznawało i reagowało na ich głos, dotyk, zapach.


Podczas rozprawy unikała patrzenia w stronę Georga. Jednak cały czas czuła na sobie jego wzrok. Kiedy wychodziła z siostrą z sali sądowej, Georg puścił obie kobiety przodem — wtedy ich spojrzenia na chwilę się skrzyżowały. Wyraz jego twarzy, w którym zdziwienie mieszało się z wyrzutem i bólem, prześladował ją przez długi czas. W korytarzu Georg podszedł jeszcze na chwilę do Lisy, Marie instynktownie odsunęła się na bok, podeszła do okna i odwróciła się twarzą do szyby.

– Powiedz swojej siostrze Marie, że jeśli będzie chciała  odwiedzić swojego syna, to drzwi Leitnerhof stoją dla niej otworem.  – powiedział na tyle głośno, żeby Marie usłyszała jego słowa, ale jednocześnie tak, jakby jej tam w ogóle nie było. Po czym  odwrócił się i odszedł.

Männerabend, Adams Geburtsfeier

In Georgs Wohnzimmer saßen die Brüder am Tisch. Florian nahm die letzten Anpassungen am Betriebssystem des Gasthauses an seinem Laptop vor. Georg stöberte die neuen Allgäuer Event-Angebote für die Gäste. Auf dem Tisch lagen verstreute Papiere und seitlich eines Satzes Flaschen für Babys, einige Rasseln, ein Schnuller.   Zwischen dem Tisch und dem Kaffeetisch befand sich ein Laufstall, in dem das Baby schlief. Florian schloss den Laptop.

„Und diese neuen Verträge?“, fragte Georg.

„Es ist die Aufgabe des Chefs – Ich habe Feierabend.“

Florian drehte den Rollstuhl vom Tisch und sah den Gast in der Tür. Liam stand mit einem riesigen Plüschdrachen unter seinem Arm. Er hielt eine große Papiertüte in der anderen Hand. Georg sah von seinen Papieren auf.

„Wieso stehst du da? – Komm rein!“, rief Florian Liam sofort an.

„Netter Drache, aber wahrscheinlich etwas zu groß“, sagte Georg und stand auf, um den Besucher zu begrüßen.

„Das ist für den Strohwitwer – auf das Kissen“, erwiderte Liam und wirft Florian das Plüschspielzeug zu.

„Guter Wahl! Der Drache ist jetzt der perfekte Kumpel für Florian – genauso entweder speit er Feuer und Schwefel oder er säuft wie ein Loch.“

„Für Junioren“, sagte Liam und gabt Georg die Papiertüte. Er holt einen großen Karton heraus. Er lächelt breit. „Oh, ein beleuchtetes Karussell. Nun, wir haben es noch nicht! Danke dir!“

„Und das ist für den Senior, den einzigen stolzen Vater eines Sohnes in diesem Kreis“, sagte Liam und holt eine sorgfältig verpackte kubanische Zigarre aus der Innentasche seiner Jacke.  Er übergibt sie an Georg. Dieser schnüffelt das Geschenk.

„Stell nur sicher, dass der Alarm nicht ausgelöst wird“, sagte Florian und wirft einen Blick an die Decke. „Alles, was du noch tun musst, ist, einen kleinen Strauch zu pflanzen und eine Laube in deinem Garten aufzubauen!“

„Eifersüchtig!“, rief Georg an.

Liam ging zum Laufstall. Er setzte sich auf die Armlehne des Stuhls und sah das schlafende Baby einen Moment an. Das Kind schlief auf dem Bauch, seine Beine waren an den Knien hochgezogen, sodass sein Po oben ragte. Seine Wange drückte gegen die Hand. Seine andere Hand war leicht über seinen Kopf gestreckt.

„Er weiß, wie man sich mit der Welt einrichtet.“

„Der einzige Kluge in der Familie“, erwiderte Florian, der den Drachen ansah und ihm Grimassen schnitt.

„Er muss auf den Rücken gedreht werden“, sagt, Georg und ging zu seinem Sohn. Er steckte die Zigarre in seine Hemdtasche und drehte das Baby sanft auf den Rücken. Dann nahm er die Schachtel mit dem Karussell, schob die auf dem Tisch liegenden Papiere zur Seite und schüttete die Spielzeugteile aus der Schachtel auf die Tischplatte.

„Flori, kümmerst du dich um die Montage des Spielzeugs? – Ich bringe Gläser“, sagte Georg und wandte sich an Liam. „Trinkst du auf den Wohlstand meines Sohnes?“

„Du fragst ihn immer noch. In seinem Haus ist die Prohibition eingeführt“, rief Florian an und fuhr näher an den Tisch heran, setzte den Drachen auf den freien Stuhl und machte sich daran, die Teile des Karussells zusammensetzen.

 „Entweder wird Papa von Geburtsfeiern blau oder sein Kind wird später ständig blau – dafür hat er ja Freunde, die ihm helfen, Unglück zu verhindern“, erwiderte Liam, der will nicht nein sagen.

„Das ist wahr, aber vielleicht nicht ganz im Sinne der Tradition deiner Familie“, sagte Georg, der bereits von seinem Bruder ein wenig über Liams Familie informiert worden war.

„Seit 35 Jahren ist diese Tradition anders. Als ich geboren wurde, trank die gesamte Redaktion drei Tage lang. Für meinen Vater ist es immer noch ein Rätsel, wie er mein Kinderbett zusammengebaut hat. Finn wurde geboren, als unser Vater auf einer seiner Reisen in den Nahen Osten war. Also wer weiß – vielleicht eine kombinierte Tradition? Nun, Mohammed und die Mädchen sind eine ganz andere Geschichte.“

„Wie viele seid ihr alle?“, fragte Georg.

„Sechs.“

„Nun, du hast Spaß zu Hause.“

„Es ist nicht langweilig – übrigens, wie geht es Lea – aufgeregt, froh, eifersüchtig, unglücklich oder alles gleichzeitig?“

„Sie hat ihn noch nicht gesehen.“

Liam machte ein verwundertes Gesicht. „Wo ist deine Tochter?“

„Lea ist mit ihrer Mutter weggegangen. Sie sind in Nürnberg.“

„Ferien in der Stadt?“

„Mirjam setzt Therapie mit Jan fort.“

„Nun, das ist gut, aber danach kommt Lea wohl wieder hierher?“

„Dann kehrt Lea mit Mirjam nach München zurück. Dauerhaft. Dort hat sie ihre Schule, Freunde und Schulkameraden. Es ist besser so“, sagte Georg, der das Thema seiner Tochter beenden wollte. „Es ist Zeit für Geburtsfeier. Symbolisch leider“, Georg schaute mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Wir werden nicht feiern, bis dieser eckige Tisch rund wird“, erwiderte Liam verständnisvoll.

„Glenfiddich 18 Jahre alt. Mit oder ohne Eis?“

„Ohne.“

Als Georg ging, warf Liam Florian einen fragenden Blick zu. Er erwartete, dass Florian etwas mehr Licht ins Dunkel bringen würde, wenn sie allein waren. Er nahm mehrere Teile des Karussells vom Tisch und begann, sie zusammenzubauen.

„Nachdem meine ganze Familie mich verlassen hatte, beschloss mein geliebter Bruder, die Hälfte seiner eigenen in einer Geste brüderlicher Solidarität zu amputieren.“

„Kollision mit der Realität – die Gefühlswelt eines neunjährigen Mädchens ist ein Kosmos, in dem einfache Logik versagt?“

„Weißt du etwas darüber?“, sagte Florian, immerhin überrascht.

„Es ist nur so, dass ich irgendwann, als meine Tochter drei Jahre alt wurde, akzeptieren musste, dass es nicht möglich ist, vernünftig zu argumentieren. Denn es endet immer auf die gleiche Weise – Hände hoch.“

„Wie alt ist deine Tochter jetzt?“

„Schon bald wird sie neun Jahre alt.“

„Ich kann nur sagen, dass es nur besser wird. Zum Glück hat mein anders intelligenter Bruder das schnell begriffen und hat begonnen, mit Mirjam auszukommen.“

„Das ist gut – aber völlige Resignation?“

„Georg glaubt, dass er nach dem, was Lea gesehen hat, sein Sorgerecht für seine Tochter nicht mehr ausüben sollte. Es gibt niemanden in diesem Haus, der ihn davon überzeugen könnte, seine Meinung zu ändern.“

„Es gibt einen weiten Weg zwischen dem, was er denkt und dem, was er kann.“

„Was meinst du?“

„Mirjam hat keine Chance, das Sorgerecht in den nächsten sechs Monaten wiederzugewinnen. Und in dieser Zeit Georgs Hände sind gebunden – er wird nichts tun. Du brauchst dir keine Sorgen zu machen.“

„Was ist ein halbes Jahr? Du kennst meinen Bruder nicht. Georg ist so stur, dass man mit einem Eisbrecher nicht zu den noch frei arbeitenden Hirnresten durchbricht, wenn er etwas in seinen Kopf steckt. Nun, aber du hast einzigartige Überredungskünste. Also versuchst du dein Glück.“

„In deinen Fall sind sie völlig gescheitert.“

„Die Justiz verfolgt mich nicht mehr.“

„Ich habe nicht über den Prozess nachgedacht – nur darüber“, erwiderte Liam und trat eloquent mit seinem Schuh gegen Florians Rollstuhl.  „Du hast der Reha aufgegeben.“

„Ich kann mir jetzt keinen Urlaub leisten. Georg kann kaum noch mit allem umgehen. Und jetzt ist das Baby hier! Die Eltern helfen ihm tagsüber mit dem Kind. Aber immer noch nicht genug Stunden zum Schlafen.“

„Dann stellt jemanden ein!“

„Wir hätten es schon vor langer Zeit getan. Zumindest jemand, der Georg in der Küche hilft. Umso mehr, als die Mutter angefangen hat, in seine Töpfe zu schauen. Aber wen? – die Einheimischen gehen in einem weiten Bogen um uns herum. Es sei denn, wir treten in die Fußstapfen von Hubers und stellen Freiwillige ein.“

„Ich verstehe“, sagte Liam mit deutlich verwirrtem Gesicht. Florian bemerkt dies und reagiert schnell. „Du hast keinen Grund, dir Vorwürfe zu machen – Georg ist selbst schuld. Er muss das Bier trinken, das er gebraut hat.“

Georg kam mit Gläsern und einer Flasche Whisky zurück. Er legte sie auf den Tisch.

„Na und – ist das Karussell fertig?“

„Zeit für einen Test – wo ist die Steckdose?“, fragte Liam und nahm das Karussell vom Tisch.  Florian zeigt auf die Wand hinter dem Fernseher. Liam steckte das Karussell in die Steckdose. Das Karussell leuchtete auf.

„Voilà!  – du könntest es selbst an das Kinderbett befestigen.“

„Klar“, erwiderte Georg und nahm Liam das Karussell ab. Er schnippte mit dem Finger auf die blauen Delfine, die ein Geräusch machten. „Heute haben Adi und ich einen romantischen Abend.“

„Georg, das Glas schlägt Wurzeln“,  rief Florians mit ungeduldiger Stimme an.

Georg legte das Spielzeug auf den Tisch, verschüttete den Alkohol in Gläser und verteilte es seinen Begleitern.

„Auf meinen Jungen!“

„Weißt du schon, was du für deinen Sohn willst?“

„Im Leben kann man entweder ein Spieler oder ein Zuschauer sein. Ich hoffe, mein Sohn wird die Rolle des Spielers wählen.“

„Möge er immer gegen bessere Spieler als sich selbst kämpfen – immer fair – und möge ihm niemals die Munition ausgehen!“, Liam hob sein Glas.

„Und möge der Wind ihn immer von der rechten Seite blasen!“, schloss sich Florian an.

„Amen!“, nickte Georg.

„Der erste Toast auf Adams Wohlstand und der zweite auf Adams Vaters Gesundheit!“, wirft Florian einen Blick auf Georg.

„Ein Toast auf meine Gesundheit, denn der Verstand kommt sowieso nicht mehr zurück, nicht wahr, Florian?“, reif Georg in einem leicht provokanten Ton zu seinem Bruder an.

„Du hast es gesagt.“

„Äh, dies ist eine Geburtsfeier, kein Leichenschmaus“, sagte Liam in einem versöhnlichen Ton, „Egal wie oft auf den Knien, wichtig wie oft von den Knien!“

„Du hast leicht reden, denn kein Fräulein Huber hat dich ins Visier genommen“, erwiderte Georg.

„Man kann nie sicher sein“, sagte Florian

Georg hob die Augenbraue hoch und warf einen überraschten Blick auf Liam.

„Ich bin kugelsicher.“

Georg stieß ein hohles Lachen aus. „Wir hatten es auch gedacht, bevor unsere Särge in der Hubers Alp geschnitzt wurden – nimmst du das Beispiel der Gefallenen, damit deine nicht die Dritte ist.“

„Dann, sagt man sich, das ist das Leben“, zuckte Liam die Achseln.

„Und trinkt man immer noch“, beendete Florian und nahm einen Schluck Alkohol.

„Das Wichtigste ist, dass man kein Nagel, sondern der Hammer für diesen Sarg ist.“

„Du, Liam, würdest lieber auf die Frau zielen, als sie auf dich zielen lassen, oder?“, fragte Georg.

„Na sicher – und du nicht?“

„Einmal muss man aufhören, sich den Wahn zu machen – ein Jäger zu sein – und akzeptieren, die Rolle des ewigen Jagdwildes.“

„Oh, mein älterer Bruder hat endlich die Pubertät erreicht“, unterbrach Florian und schenkte sich eine weitere Portion ein.

„Vielleicht wäre das akzeptabel, wenn die Jagd nicht mit dem Enthäuten und Ausnehmen endet“, erwiderte Liam Georg und ignorierte Florians Spott.

„Schließlich ist es immer besser, von einer weisen Frau geangelt zu werden, als für sich selbst eine dumme und leere zu finden“, sagte Florian.

„Eine weise Frau ist ein Oxymoron“, sagte Liam nicht ohne nennenswerte Missachtung in seiner Stimme. Er trank seinen Whisky und fügte nach einer Weile hinzu. „Genau wie ein weiser Kerl. Der Mensch strebt nach Weisheit, aber er ist nie weise. Bestenfalls vertuscht er seine eigenen Fehler besser oder schlechter vertuschen.“

„Was suchst du wirklich bei einer Frau?“, fragte Georg plötzlich ernst.

„Nur eins – Ehrlichkeit! Es ist nur so, dass es am schwierigsten ist, in den sogenannten Anständigen zu finden.“

Florian wirbelte für einen Moment das Whiskyglas in seiner Hand herum und starrte düster auf seine goldene Farbe. Hätte er nicht seine eigene Hand für Karins Ehrlichkeit abgeschnitten, bevor er von dem Brief wusste?  Er blickte seinen Bruder an und bemerkte, dass Georg auch seine positive Haltung verloren hatte. Auch er glaubte an Maries Ehrlichkeit, bis er neben ihm in der Zelle landete, als dieser Glaube unterging. Immerhin fiel es ihm schwer, sich mit Liams dekadentem Denken abzufinden, sagte er provokativ:

„Besser eine ehrliche Hure, oder, Liam?“

„Die Fakten werden nicht diskutiert.“

„Was bedeutet überhaupt eine Hure?“, sagte Georg ironisch.

„Viele naive Männer glauben, dass dies die Frau ist, die er bezahlen wird“, stößt Liam ein unangenehmes, spöttisches Lachen aus, das mit seinen nächsten Worten schnell verschwindet. „Während die wahre Hure die Frau deines Arbeitskollegen ist – die am Morgen ihren Mann und ihre Kinder kaum aus der Tür stellt  und dich zu einem morgendlichen Drink ruft. Und bevor du überhaupt einträtest, entschuldigt sie dich dafür, dass sie sich noch nicht angezogen ist.“

„Und im Hintergrund läuft ein altes, zerfleddertes Album – wie einsam, vernachlässigt, unglücklich sie ist, usw. – alles ist gleich – kein Unterschied“, fügt Georg hinzu, der den Film gut kennt.

„Da ist eines – im Muster auf dem Teppich. Ohne sie hättest du das Gefühl, in ständigem Déjà-vu zu sein.“

„Ich verstehe, Liam, du hast so viele Freunde wie Georg“, bemerkte Florian es kneifend.

„Männerfreundschaft ist eine heilige Sache!“, unterbrach Liam Florian.

„Er müsste ihnen allen helfen, sich scheiden zu lassen, Florian.“

Die gute Laune der drei Musketiere war bereits am Boden, es wurde langsam wie ein Grab. Florian schlägt eine weitere Runde vor.

„Zu viel Ärger – und es ist, tut man leid um die Kinder“, schließt Liam das Thema zu. „Gieß mich nicht mehr ein, Florian.“

„Nüchternheit ist ein vorübergehender Zustand“, sagte Florian philosophisch. „Sag mal nicht, dass an deiner Haustür ein Alkoholtester installiert ist.“

„Wenn Liam sich weiter mit dir einlässt, bekommt er nicht nur einen Alkoholtester an die Haustür, sondern auch eine neue Adresse“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Kein Tropfen mehr für mich, Florian!“ Georg bedeckte das Glas mit seiner Hand, als sein Bruder ihm noch eine Portion einschenken wollte. Er schaute bedeutungsvoll mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Übrigens, wie läuft euer Geschäft?“, fragte Liam und wechselte das Thema.

Florian lachte sarkastisch. „Fantastisch – man könnte sagen, dass der Gasthof unter Georgs Herrschaft boomt!“. Er warf einen Blick auf seinen Bruder und beendete: „Und das Arbeitsamt wartet auf uns.“

„Was ist los?“

„Er fragt immer noch, nachdem er mich zum ersten Rassisten und Antisemiten in Bayern gemacht hat!“, rief Georg an und sah seinen Bruder bedeutungsvoll an.

„Zumindest bist du berühmt“, erwiderte Liam mit gespielter Lockerheit.

„Danke für diesen Ruhm. Ich habe kürzlich eine Einladung per Post erhalten, mich den Nationalisten anzuschließen. Ich zähle nicht mehr die Hakenkreuze, die ich von der Küchentür abgewaschen habe.“

„Das ist aber eine Hysterie!“, rief Liam an und sah Florian an. Letzterer nickte.

„Leider!“, erwiderte Florian amüsiert. Nach einer Weile sagte er jedoch ziemlich ernst. „Wir müssen nach den jüngsten Reinfällen etwas neu profilieren.“

„Was meinst du?“

„Keine Coachings, Konferenzen, Betriebsausflüge und Teambuilding-Events mehr – es hat nicht funktioniert. Wir gehen zu den Wurzeln zurück. Alles auf die alte Weise: gewöhnliche Touristen, Familien mit Kindern, Familienfeiern“, erklärte Georg.

„Neu bedeutet nicht immer besser. Aber wenn ihr ein neues Angebot habt – schickt es mir.“

„Interessiert ist dir?“

„Im August wird mein Vater sechzig – die Gaststätte wird benötigt.“

 „Für wie viele Leute?“

„Ich weiß es nicht genau, aber etwa zwischen 80 und 100 Leuten.“

„Es kann getan werden.“

„Ja, aber mit Alkohol werdet ihr wahrscheinlich keinen Haufen Geld verdienen.“

„Selbstverständlich“, erwiderte Georg gleichgültig.

„Wir haben bereits Geld mit einer Teambuilding-Reise für eine Hamburger Firma verdient – nach deren Abreise mussten wir drei Putzkräfteteams einstellen“, sagte Florian säuerlich. „Und es gab auch noch andere Attraktionen.“

„Andere Attraktionen?“, fragte Liam mit sichtbarer Lebhaftigkeit in seinem Gesicht.

„Im Morgengrauen ist die Leiterin, der einen Abteilung nackt auf einem Esel über den Hof geritten, während der Leiter einer anderen Abteilung sie auf einem Traktor gejagt hat.“

„Und wo haben sie sich endlich integriert – in einen Heuhaufen?“, fragte Liam und hielt ein offenes Lachen zurück, um das Baby nicht zu wecken.

„Tja, Traktor muss repariert werden. Wir haben einige unserer Stammgäste verloren. Der Gewinn genauso viel, wie Honig von Wespen – jetzt muss man es umdrehen“, schlussfolgerte Georg, der über die Kosten, die sie nach diesem Ereignis zu tragen hatten, keineswegs lacht.

„Schaut es anders an! – ihr machen gemeinsam einen Neuanfang. Der erste Ansatz ist immer steil. Fehler am Anfang der Weg sind jedoch leichter zu korrigieren. Wenn es am Anfang zu gut läuft, wird es später schlechter.“

„Vorerst ist es eine Abwärtsspirale.  Georg hat in Konferenzräume investiert – und was jetzt?“, sagte Florian und sah seinen Bruder an. „Vielleicht eine Kochschule für die Kinder?“

„Mein Bruder!“, reif Georg bedeutungsvoll an „Ich glaube, er wurde nach seiner Geburt im Krankenhaus umgetauscht.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam mit einem Lachen, obwohl er im Allgemeinen froh war, dass er keine solchen Blumen von seinen Brüdern erhalten musste. Er wusste jedoch nicht, dass hier der Absender und der Empfänger mit Komplimenten bis in jüngster Vergangenheit umgekehrt installiert waren. „Aber ich würde nicht alles an deiner Stelle löschen, Georg. Die Betriebsausflüge sind ein Abwasserkanal, jeder weiß es. Konferenzen, Seminare, Coaching sind Wege, die es immer noch wert sind, verfolgt zu werden.“

„Ich sage ihm dasselbe, aber Georg geht immer bis zum Äußersten. Etwas geht schief – und ein vollständiger Rückzug erfolgt – in jeder Hand eine weiße Fahne. Nun, ich bin hier nicht mehr der Chef.“

„Du willst das Ruder zurück? Nun, bitte schön!“, erwiderte Georg scharf zu seinem Bruder. „Ich werde gerne in die Küche zurückkehren. In letzter Zeit gibt es niemanden, der das Schnitzel brät.“

„Vielleicht könnten wir uns gegenseitig helfen“, sagte Liam vorsichtig.

„Was meinst du?“

„Du könntest Hilfe in der Küche gebrauchen, während ich nach einem Job für meinen Bruder suche.“

„Was kann er tun?“, kam Florian schnell auf den Punkt.

„Nichts – er hat gerade seinen Abschluss gemacht.“

„Hatte er schon einmal mit der Küche zu tun?“, fragt Georg.

„Jetzt arbeitet er als Koch-Helfe in einem türkischen Restaurant.“

„Und was – gefällt ihm es dort nicht?“

„Mir gefällt es dort nicht“, erwiderte Liam fest.

„Probleme?“

„Ich muss seine Umgebung ändern, und zwar sofort! Denn es ist schon so, wie nervige Zahnschmerzen, die endlich ausgerissen werden müssen.“

„Was genau sind das für Probleme – wenn ich fragen darf.“

„Das Temperament trägt ihn – gehörnte Seele. Wer kann das besser verstehen als du, Georg?“

„Wenn er so mutig und kämpferisch ist – könnte er vielleicht zum Boxen gebracht werden“, unterbricht Florian. „Ich kenne den Chef des örtlichen Clubs gut.“

„Warum nicht gleich zu den östlichen Kampfkünsten – willst du mich hilflos machen?  Nein – danke, Florian. Mohammed sollte endlich begreifen, dass es andere Möglichkeiten gibt, Konflikte zu lösen, als eine Faust mit der Nase zu schlagen.“

„Was sagt euer Vater dazu?“, fragte Georg im Ernst.

„Mein Vater sieht kein Problem.“

„Vielleicht bist du überempfindlich gegenüber deinem Bruder?“, sagte Florian ruhig.  

„Weißt du, welchen Spitznamen er in der Schule hatte? – Gepard.“

„Weil er so wild ist?“, fragte Florian, der war jedoch ein wenig amüsiert.

„Nein – es ist, weil er seinen Gegner so schnell niederschlägt.“

„In ihm fließt das Blut der Beduinen“, sagte Florian.

„Blödsinn!“, bestritt Liam energisch. „Wenn man einen Welpen in jungen Jahren zum Kampf anstiftet, wird er ein tollwütiger Hund.“

„Er ist jung, also tobt das Blut in ihm“, erwiderte Georg abweisend, der Limas Worte nicht ernst nahm. „Er wird sich beruhigen, wenn er sich verliebt.“

„Ich würde es gerne glauben – es ist gut, dass er die Schule beendet hat.“

„Okay – schick ihn zu mir“, sagte Georg und er wurde sofort ernst. „Nur um sicherzugehen – muss ich dich fragen – Abgesehen von seinen Temperamentsproblemen hat er keine anderen?“

„Mohammed weiß nicht, was Drogen sind“, sagte Liam fest.

„Wenn du für deinen Bruder bürgst …“, beendete Georg nicht, als Liam ihn unterbrach:

„Ich garantiere es – ich hätte es erkannt.“

Georg sah Liam lange an, als würde er an etwas denken. Liam wurde klar, dass er einen Satz zu viel gesagt hatte.

„Aber weißt du – wir servieren hier keinen Halaal1, sondern traditionell – Schweinefleisch. Wird es kein Problem für ihn sein?“

„Du probierst alles – was kochst du?“

Georg nickt verständnisvoll.

„Ein Muslim in der bayerischen Küche – nun, es wäre eine Revolution“, sagte Florian amüsiert.

„Zumindest wirst du abnehmen“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Meine Wirbelsäule tut schon weh, wenn ich dich trage.“

„Hauptsache, euer Image wird verbessert“, unterbrach Liam das Geplänkel der Brüder und ging auf die Frage seines Bruders ein. „Wann soll ich ihn zu dir schicken?“

„Lass es auch morgen früh sein – natürlich, wenn er will.“

„Was bedeutet das – wenn er will?“, sagte Liam abweisend. „Mohammed weiß, was Hierarchie ist – er kann gegen alle aufmucken, aber außerhalb der Familie.“

Adam fing an zu wimmern. Florian, der sich in der Nähe des Laufstalls befand, nahm den Schnuller vom Tisch und gab ihn dem Baby. Der Kleine beruhigt sich, nachdem es Florians Finger mit einer Hand gepackt hat. Liam sah auf die Uhr an der Wand.

„Ich glaube, es ist Zeit für mich zu gehen.“

„Wo hast du es so eilig?“, fragte Georg.

„Du hast deine Pflichten.“ Liam warf einen Blick auf den Laufstall. „Und ich habe meine eigene.“

Georg sah Liam fragend an. „Morgen ist Samstag – ich glaube, dein Büro ist geschlossen.“

„Der Mensch lebt nicht nur von der Arbeit“, erwiderte Liam.

Er wollte gerade gehen, als Sebastian plötzlich in der Tür des Wohnzimmers erschien.

„Guten Abend, Jungs!“

Sebastian trat ein. Er schaute auf den Tisch und sah eine Flasche Scotch und drei Gläser. „Es wird wahrscheinlich besser sein – wenn ich Adi mitnehme zu mir.“

„Das ist nicht nötig!“, erwiderte Georg, der sah den Blick seines Vaters.  „Liam geht gerade und Flori hat die Feier satt“, sagte Georg. Dann nahm er kurzerhand die Flasche und das Glas vor der Nase seines Bruders weg und stellte sie beiseite.

„Liam, du gehst nicht meinetwegen?“, fragte Sebastian.

„Nein – eine Dame wartet zu Hause auf mich.“

„Nun, dann werde ich dich nicht aufhalten – die Dame sollte nicht warten!“, erwiderte Sebastian.

„Diese Dame ist seine Tochter“, erklärte Florian schnell.

„Oh, du hast eine Tochter“,  Georg meldete sich zu Wort, und auf seinem Gesicht zeichnete sich deutliche Neugierde ab.  „Wie alt ist sie?“

„Lili ist in Lea-Alter.“

„Echt!“, rief Georg aus und lächelte breit – offensichtlich erschien ihm Liam erst jetzt wert, ihn besser kennenzulernen.

„Mm. Und wir haben unsere Pläne für den Abend. Seit die Sommerferien begonnen haben, ist es leider nicht mehr möglich, sie mit den Hühnern ins Bett zu jagen.“

„Dann beeile dich lieber. Die Damen in diesem Alter können bereits ihre Rechte geltend machen“, sagte Florian.

„Nicht in meiner Familie.“

„Kann deine Tochter reiten?“, fragte Sebastian plötzlich.

„Nein – sie hat es noch nicht versucht“, erwiderte Liam mit Lachen auf den Lippen.

„Bring sie eines Tages mit – es ist jetzt doch Ferienzeit.“

„Ich denke darüber nach.“

„Wenn es ihr gefällt, kann sie später mit Lea zusammen reiten.“

Georg senkte den Kopf und sein Gesicht zeigte, dass er seinem Vater für die Geste nicht dankbar war. Liam fing schließlich Sebastians Vorschlag zwischen den Zeilen auf.

„Wir kommen – auf jeden Fall!“, erwiderte Liam fast und ging auf Florian zu.

„Verliere nicht den Mut, Bruder!“

Dann verabschiedet er sich von Georg und Sebastian.

„Mach’s gut, Georg!“

„Du auch!“, erwiderte er.

„Gute Nacht, Sebastian.“

Sobald Liam das Zimmer verlassen hatte, ging Georg zur Kommode, nahm einen Umschlag heraus und reichte ihn seinem Vater.

„Was ist das?“

„Konzertkarten – hinterlassen von einem Gast, der seinen Aufenthalt verkürzt hat. Vielleicht gehst du zusammen mit Mama?“

„Georg, das ist keine hervorragende Idee“, sagte Sebastian und reichte seinem Sohn die Tickets zurück.

„Mamas Besuch wird nicht ewig dauern.“

„Ich schmeiße sie nicht aus dem Leitnerhof raus.“

„Aber du tust auch nichts, um sie aufzuhalten. Hast du darüber nachgedacht, wie dieses Haus aussehen wird, wenn sie weg ist?“

„Wie immer.“

„Verwandelt sich in eine Kaserne – und mein Sohn sollte in einem solchen Haus gesund erwachsen werden!“

Florian konnte nicht anders, als eine Prise Sarkasmus hineinzuwerfen. „Leitnerhof, Brutstätte der örtlichen Männer Plage.“

„Und das soll meine Schuld sein?“

„Nun, jemand hat zuerst dieses gute Beispiel gegeben“, sagte Florian kneifend.

„Jemand muss opfern – für deinen Enkel“, sagte Georg sanft.

Sebastian seufzte. „Gib mir die Tickets, Georg – Ich frage die Mutter.“

„Sei nett, Papa!“, fügt Florian schnell hinzu.

 Georg gab die Tickets seinem Vater.

„Heute ein Konzert, morgen ein Kino, übermorgen Abendessen – und in einer Woche ein Besuch bei der Bank“, sagte Sebastian und nahm die Tickets und ging.

Die Brüder wurden wieder allein mit dem Baby bleiben.

„Nun, Bruder, lerne von den Besseren, wie man Geschäfte macht! Bei einem Besuch hat Liam seinem Bruder einen Job und eine Party zum sechzigsten Geburtstag seines Vaters besorgt. Für die wir wahrscheinlich aus eigener Tasche bezahlen werden. Zudem hat er für sein Kind an der Ausgangstür gratis Reitstunden erhalten.“

„Übertreibst du es nicht ein wenig?“

„Er selbst sagte, dass wir mit Alkohol nicht viel Geld verdienen werden. Außerdem kostet Halaal viel. Die Hälfte der Gäste ist Gören – wie bei ihnen üblich – also die Hälfte des Einkommens, doppelte Arbeit. Tolles Geschäft! – und du?“

„Was denn?“

„Als Belohnung dafür, dass du Vater und Mutter zum Konzert geschickt hast – die Vorbereitung von zwei Bäder für zwei Leitners warten in der Perspektive des Abends auf dich.“

„Man macht keine Geschäfte mit seinen Eltern – außerdem sei vorsichtig, denn ich bereite dir ein Bad im Teich und ein Bett im Stall vor.“

„Es ist immer eine kleine Veränderung.“

„Hört lieber auf, in meiner Schuhe zu stecken! – wenn du keinen Hühneraugen willst!“

„Jemand muss die Familientradition am Leben erhalten – und ich brauche deine Schuhe nicht – ich brauche keine Schuhe mehr.“

„Dein Problem, Florian, ist, dass dich noch nie jemand so richtig in den Hintern getreten hat.“

„Du wirst der Erste sein.“

„Provoziere mich nicht.“

Adam wachte auf und fing an zu weinen. Georg ging zum Laufstall und nahm seinen Sohn in die Arme.

„Tja, es ist Zeit für eine Flasche vor dem Schlafengehen“, sagte Florian und nahm die Flasche Scotch aus der Kommode.

„Du wirst nicht allein die Flasche 18 Jahre alten Whisky trinken, oder?“

„Nicht allein – Ich habe heute einen engen Freund, der mir hilft“, erwiderte Florian und nahm den Drachen von dem Stuhl. „Es gibt nur eine Geburtsfeier – alles auf meines Neffen!“

Georg folgte seinem Bruder mit den Augen. Als Florian aus der Tür verschwand, sah er seinen Sohn an. „Dein Onkel war einst der echte Winnetou – leider ist wegen des feurigen Wassers nur noch ein rotes Gesicht von ihm übrig.“

Eine plötzliche Behinderung verzerrt immer den Charakter. Alkohol beraubt einen Mann jeglichen Charakters. Florian sah sich von Tag zu Tag weniger ähnlich.


1. Halāl – ist ein arabisches Wort und kann mit „erlaubt“ und „zulässig“ übersetzt werden. Das Wort ist in der Regel als Bezeichnung für eine muslimische Diät bekannt.


Pępkowe Adasia, czyli męski wieczór.

W salonie w mieszkaniu Georga bracia siedzieli przy stole. Florian, przy laptopie, nanosił ostatnie poprawki do systemu operacyjnego zajazdu, Georg przeglądał nowe oferty imprez z Allgäu dla gości. Na stole leżały porozrzucane papiery, z boku zestaw butelek do karmienia niemowląt, jakieś grzechotki, smoczek. Pomiędzy stołem a stolikiem do kawy stał kojec, w którym spał niemowlak. Florian zamknął laptop.

– A te nowe umowy?

– To robota szefa. Ja mam fajrant. 

Florian obrócił wózek od stołu i wtedy spostrzegł gościa w drzwiach. Liam stał z wielkim pluszowym smokiem pod pachą. W drugiej ręce trzymał sporą papierową torebkę. Georg podniósł głowę znad papierów.

– Co tak stoisz? Wchodź! –  rzucił natychmiast Florian do Liama.

– Fajny smok, ale chyba trochę na wyrost. –  odezwał się Georg i wstał do stołu, żeby się przywitać z gościem.

– To dla słomianego wdowca — do podusi. — odparł Liam i rzucił pluszakiem w kierunku Floriana.

– Dobry strzał! Smok to teraz idealny kumpel dla Floriana. Też na przemian zieje siarą albo doi bez dna.  

– Dla juniora. – Liam podał papierową torbę Georgowi. Ten wyciągnął z torebki spory karton i natychmiast uśmiechnął się szeroko.

– Oh, karuzela na łóżeczko z podświetlaniem. No, tego jeszcze nie mamy! Dzięki!

– A to dla seniora — jedynego w tym gronie dumnego ojca syna. – Liam wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki starannie zapakowane pojedyncze kubańskie cygaro i wręczył je Georgowi. Ten z odpowiednią miną wziął się za obwąchiwanie prezentu. 

 – Tylko uważaj, żeby się alarmy nie uruchomiły!  – zawołał Florian i rzucił spojrzenie na sufit. – To jeszcze ci tylko krzaczek został do posadzenia w ogródku i postawienie w nim szopy.

– Zazdrosny!

Liam podszedł do kojca. Przysiadł na poręczy fotela i patrzył przez moment na śpiące dziecko. Chłopczyk spał na brzuchu, nogi miał podciągnięte w kolanach tak, że pupa sterczała mu górę. Policzek miał przylepiony do jednej rączki, druga była wyciągnięta nieznacznie nad jego główką.

– Ten to wie, jak się od razu ustawić do świata. 

– Jedyny mądry w rodzinie.  –  odparł Florian, który przyglądał się smokowi i strzelał do niego miny.

– Trzeba go już na plecy obrócić. – zauważył Georg i podszedł do synka. Schował cygaro do kieszeni koszuli i obrócił dziecko delikatnie na plecy. Po czym wziął pudełko z karuzelą, przesunął papiery na stole i wysypał z pudła części zabawki na blat.

– Flori, zajmiesz się składaniem? Pójdę po szkło. — powiedział do brata, po czym zwrócił się do Liama — Wypijesz chyba za zdrowie mojego syna?

– Jeszcze się go pytasz! On ma w domu prohibicję. – zawołał Florian. Przysunął się do stołu, położył smoka na wolnym krześle i zabrał się za składanie części karuzeli.

– Dziecko nieopite – dziecko chorowite. –  rzucił sentencjonalnie Liam, bo nie zamierzał odmawiać.

– Co prawda to prawda, choć chyba nie bardzo w tonacji twojej rodziny. – odparł Georg, który już został co nieco doinformowany przez brata o rodzinie Liama.

 – Przez 35 lat różna była ta tonacja. Kiedy ja się urodziłem to trzy dni piła cała redakcja. Przed ojcem do dziś zakryte jest tajemnicą, jak on to moje łóżeczko poskładał. Finn urodził się, kiedy nasz ojciec przebywał w jednej ze swoich podróży po Bliskim Wschodzie.  Więc licho wie, może tradycja łączona? No, a Mohammed i dziewczyny to już zupełnie inna bajka.

– To, ile was jest razem do kupy? – zapytał Georg.

– Sześcioro.

– To wesoło.

– Nudno nie jest. – odparł Liam. – A właśnie, à propos rodzeństwa, jak tam Lea — podekscytowana, zadowolona, zazdrosna, nieszczęśliwa, czy wszystko na raz?

– Jeszcze go nie widziała.

Liam zrobił zdziwioną minę. – To, gdzie jest twoja córka?

– Wyjechała z matką. Są w Norymbergi.

– Wakacje w mieście?

– Mirjam kontynuuje terapię u Jana.

– No, dobrze. Jednak potem chyba Lea tu wraca?

– Potem Lea wraca z Mirjam do Monachium. Na stałe. Tam ma szkołę, koleżanki, kolegów. Tak jest lepiej. – Georg, żeby zakończyć temat córki, odwrócił jego przedmiot na syna.  – Czas na pępkowe!  – rzucił okiem w kierunku kojca z synem. -Symbolicznie, niestety.

 – Nie będziemy świętować aż ten kwadratowy stół zamieni nam się w okrągły. – odparł Liam ze zrozumieniem.

– Glenfiddich 18 Year Old. Z lodem, czy bez?

– Bez.

Ledwo Georg wyszedł, jak Liam rzucił pytające spojrzenie na Floriana. Spodziewał się, że teraz, gdy zostali sami, Florian rzuci trochę więcej światła. Wziął kilka części karuzeli ze stołu i zaczął je składać.

– Mój kochany brat po tym, jak mnie odpadła cała rodzina, w ramach solidarności braterskiej postanowił sam amputować sobie połowę.

 – Zderzenie z rzeczywistością — świat emocji dziewięcioletniej dziewczynki to kosmos, wobec którego prosta logika zawodzi?

– Wiesz coś o tym?  –  zapytał Florian, mimo wszystko zaskoczony.

– Tyle tylko, że gdzieś mniej więcej, kiedy moja córka skończyła trzy lata, musiałem przyjąć do wiadomości, że na rozum to się nie da. Bo zawsze skończy się tak samo: ręce do góry.

– Ile ma teraz twoja córka?

– W tym roku skończy dziewięć lat.

– To mogę jedynie powiedzieć, że dalej będzie już tylko lepiej. Tyle tylko, że to akurat mój niekumaty bart szybko załapał i zaczął się jednak dogadywać z Mirjam.

– To i dobrze. Jednak zupełna rezygnacja?

– Georg uważa, że po tym, czego Lea była świadkiem, nie powinien dłużej sprawować nad nią władzy rodzicielskiej. Już nie ma w tym domu takiego, co by mu to był w stanie wyperswadować.

– Między tym, co on uważa, a tym, co może zrobić, jest daleka droga.

– To znaczy?

– Mirjam nie ma szans odzyskać praw rodzicielskich przez najbliższe co najmniej pół roku. I przez ten czas Georg ma ręce związane. Nie zrobi nic. Także nic nie-bój.

– Co to jest pół roku? Nie znasz mojego brata. Georg jest tak uparty, że jak sobie coś wbije w ten zakuty łeb, to lodołamaczem nie przebijesz się do tych resztek mózgowia, co jeszcze swobodnie pracują. No, ale ty masz wyjątkowe zdolności perswazji, więc próbuj szczęścia.

–  W twoim przypadku zawiodły kompletnie.

–  Wymiar sprawiedliwości już mnie nie ściga.

– Nie myślałem o procesie, tylko o tym. – odparł Liam i wymownie kopnął  butem w kółko od wózka Floriana. – Z wyjazdu rehabilitacyjnego zrezygnowałeś.

–  Teraz nie mogę sobie na wakacje pozwolić.  Georg z trudem już ogarnia całość.  A teraz jeszcze doszedł dzieciak. Rodzice pomagają przy dziecku w ciągu dnia. Ale i tak za mało godzin na sen.

– Zatrudnijcie kogoś!

– Dawano, byśmy to zrobili, choćby pomoc do kuchni, bo matka w garach zaczyna mieszać Georgowi.  Tylko kogo? Miejscowi nas omijają szerokim łukiem. Chyba że pójdziemy w ślady Huberów i zaczniemy letników na wolontariat ściągać.

– Rozumiem. – odparł Liam, na którego twarzy Liama pojawiło się wyraźne zmieszanie. Florian dostrzegł je i szybko zareagował:

– Nie, no ty nie masz powodów do robienia sobie wyrzutów. Georg sam jest sobie winien. Musi wypić piwo, które nawarzył.

Tymczasem Georg wrócił już ze szklankami i butelką. Podszedł do stołu i rozłożył wszystko na blacie. Rzucił spojrzeniem na karuzelę.

– Co, karuzela gotowa? 

Liam wziął karuzelę ze stołu. – Czas na test. Gdzie kontakt?  – Florian wskazał ręką na ścianę za telewizorem. Liam podłączył karuzelę do kontaktu. Karuzela zjaśniała od kolorowych światełek.

 –  Voilà!1 Do łóżeczka to już sam przyczepisz.

 – Pewnie. – odparł Georg i odebrał karuzelę od Liama. Pstryknął palcem w niebieskie delfinki, żeby wydały dźwięk. – Mamy dziś z Adasiem nastrojowy wieczór.

– Georg, szkło korzenie zapuszcza! –  Florian przywrócił brata do rzeczywistości zniecierpliwionym głosem.

Georg odłożył na stół zabawkę, rozlał alkohol do szklanek i rozdał je towarzystwu.

– To za mojego chłopaka!

– Wiesz już, czego chcesz dla swojego syna?

– W życiu można być albo graczem, albo widzem. Mam nadzieję, że mój syn wybierze rolę gracza.

– To niech gra zawsze z lepszymi od siebie, fair i niech mu amunicji nigdy nie zabraknie! – Liam podniósł szklankę.

– I niech mu wiatr zawsze wieje z tej właściwej strony! – dołączył się Florian.

– Amen! – przytaknął Georg.

– Pierwszy toast za pomyślność Adama, a drugi — na zdrowie taty Adama!   – Florian rzucił spojrzenie na Georga.

– Na zdrowie, bo na rozum już za późno, co Flori?  –  odparł Georg lekko prowokacyjnym tonem do brata.

– Ty to powiedziałeś.

– Eh, to pępkowe, a nie stypa!  – powiedział Liam pojednawczo – Nie ważne, ile razy na kolana, ważne, ile razy z kolan!

–  Łatwo ci się mówi, bo jeszcze cię żadna panna Huber nie wzięła na celownik. –  odparł mu cierpko Georg.

– Nigdy nie wiadomo.  –   odezwał się Florian z wątpliwością w głosie, a Georg podniósł brew do góry   i rzucił zaskoczone spojrzenie na Liama.

– Jestem kuloodporny.

Georg w odpowiedzi wypuścił pusty śmiech.

– Nam się z Florim też tak wydawało, zanim nam w Hubers Alp trumien nie wystrugano. Weź przykład z poległych, żeby twoja nie była trzecią.

–  Jak co, mówi się trudno. –  odparł obojętnie Liam i wzruszył ramionami.

–  I pije się dalej.   –  dokończył Florian.

–  Byle by się tylko ostatecznie nie było gwoździem, tylko młotkiem dla tej trumny.

– Ty, Liam, wolisz zerować, niż być zerowanym, co?

– Oczywiście. A ty nie?

– Kiedyś trzeba przestać mieć złudzenia, że się jest myśliwym. I zaakceptować rolę wiecznej zwierzyny.

– O, mój starszy brat w końcu zakończył okres dojrzewania. – sarknął Florian i dolał sobie porcję alkoholu. Liam zbył kpinę Floriana i odparł Georgowi.

– To byłoby może i do akceptacji, gdyby nie to, czym kończy się to polowanie – obdzieraniem ze skóry i patroszeniem kiszek. 

–  Ostatecznie, zawsze lepiej już być złowionym przez jakąś mądrą niż samemu sobie znaleźć i durną, i pustą.

– Mądra kobieta to oksymoron! – odparł Liam, nie bez wyczuwalnego lekceważenia w głosie. Upił whisky i po chwili dodał – Tak jak i zresztą mądry facet. Człowiek do mądrości dąży, ale mądry nigdy nie jest. Co najwyżej lepiej lub gorzej tuszuje własne błędy.

– Czego ty tak naprawdę szukasz w kobiecie? –  zapytał nagle poważnie Georg.

– Tylko jednego – uczciwości. Tyle że o to właśnie najtrudniej u tych tak zwanych przyzwoitych.

Florian obracał przez chwilę w ręce szklankę z trunkiem, przyglądając się ponuro jego złocistej barwie. Czyż on nie dałby sobie ręki obciąć za uczciwość Karin, zanim dowiedział się o liście? Spojrzał na brata i zauważył, że Georg też zgubił rezon. On też wierzył w uczciwość Marie, aż wiara padła i wylądował obok niego w celi. Mimo wszystko trudno mu było pogodzić się z tym dekadenckim myśleniem Liama, rzuca prowokacyjnie:

– Lepsza uczciwa dziwka, co Liam?

– Z faktami się nie dyskutuje.

– Co to znaczy w ogóle dziwka?  – rzucił ironicznie Georg.

– Niejednemu naiwnemu wydaje się, że to ta, której zapłaci. –  odparł Liam. Puścił nieprzyjemny drwiący śmiech, który jednak szybko wygasł wraz jego następnymi słowami. — Podczas gdy prawdziwa dziwka to żona twojego kolegi z pracy, która ledwo rano wystawi za drzwi męża i dzieci, jak dzwoni do ciebie i zaprasza cię na przedpołudniowego drinka. I zanim jeszcze wejdziesz, przeprasza cię, że nie zdążyła się ubrać.

– A w tle leci ta sama zdarta płyta – jaka to ona samotna, zaniedbana, nieszczęśliwa, etc. – dorzucił Georg, który dobrze znał ten film – Wszystko tak samo. Żadnej różnicy. 

–  Jest jedna — we wzorku na dywanie. Bez niej miałbyś wrażenie, że masz nieustanne déjà vu.

– Widzę, Liam, że masz równie dużo przyjaciół, co Georg.  – zauważył z sarkazmem Florian. Ten natychmiast jednak uciął jego drwinę. – Przyjaźń męska to święta rzecz! 

– Musiałby ich wszystkich po rozwodzić, Florian.

– Za dużo zachodu. Szkoda dzieci. – spuentował rzecz Liam.

Dobry nastrój trzech muszkieterów leżał już na podłodze, robiło się powoli jak w grobowcu. Florian zaproponował dolewkę. Liam potrząsnął głową. –  Mnie już nie dolewaj.

– Eh, trzeźwość to stan przejściowy. –  powiedział Florian filozoficznie – Tylko nie mów, że jesteś samochodem?

– Tylko człowiekiem. – odparł Liam, wyraźnie ubawiony.

– Ja też — pas, Flori. – Georg zakrył szklankę ręką, gdy brat chciał mu dolać drugą porcję i wymownie rzucił spojrzeniem na kojec z synem.

– Tak w ogóle, jak się ten wasz interes kręci? –  zapytał Liam, żeby zmienić temat.

Florian roześmiał się sarkastycznie: – Fantastycznie! Można powiedzieć, że pod rządami Georga interes kwitnie. A urząd pracy już na nas czeka.

– Co jest grane?

– Jeszcze się pyta po tym, jak zrobił ze mnie pierwszego rasistę i antysemitę w Bawarii! – zawołał Georg i rzucił odpowiedni blik na Floriana.

– Przynajmniej jesteś sławny.

– Dziękuję za taką sławę. Ostatnio dostałem pocztą zaproszenie do wstąpienia w szeregi nacjonalistów. Swastyk, które pościerałem z drzwi kuchni, już nie liczę.

 – To już histeria!  – zawołał Liam i rzucił okiem w kierunku Floriana.

– Niestety! — przytaknął Florian, po chwili jednak dodał poważnie — Musimy po ostatnich wtopach trochę się przeprofilować.

– To znaczy?

– Koniec z coachingiem, konferencjami i imprezami integracyjnymi. To się nie sprawdziło. Wracamy do korzeni. Zwykli turyści, rodziny z dziećmi. Poza tym, co zawsze: imprezy rodzinne. – wyjaśnił Georg.

– Nie zawsze nowe znaczy lepsze. A jak już będziecie mieć nową ofertę, to podrzućcie.

– A co, zainteresowany?

– W sierpniu mój ojciec kończy sześćdziesiąt lat, będzie lokal potrzebny.

– Na ile osób?

– Konkretnie nie wiem, ale gdzieś między 80 – 100 osób.

– To się da zrobić.

– Ta, ale na alkoholu to raczej za dużo nie zarobicie.

– To się rozumie.  — odparł Georg obojętnie, a jego brat dorzucił kwaśno — Już zarobiliśmy. Na imprezie integracyjnej jednej firmy z Hamburga.  Po ich wyjeździe musieliśmy wynająć trzy ekipy sprzątające. A i były jeszcze inne atrakcje.

Inne atrakcje? – zapytał Liam z wyraźnym ożywieniem na twarzy.

– Nad ranem szefowa jednego działu jeździła nago na oślicy po gospodarstwie, a szef drugiego działu gonił ją na traktorze.

 – I gdzie się ostatecznie zintegrowali? – Liam pohamował otwartą lachę, żeby nie obudzić dziecka.  – W stogu siana?

– Ta, traktor do naprawy, potraciliśmy trochę stałych gości. Zysku co w pysku. Teraz trzeba to poodkręcać. – podsumował gorzko Georg, któremu daleko było do śmiechu na wspomnienie kosztów, które musieli ponieść po tej imprezie.

– Spójrzcie na to z innej strony. Odpalacie nowy start razem. Pierwsze podejście zawsze jest strome. Ale błędy na początku drogi łatwiej skorygować. Nie ma efektu wody sodowej. Jak na początku idzie za dobrze, to potem jest już tylko w dół.

– Na razie to równia pochyła.  Georg zainwestował w sale konferencyjne i co teraz? Może szkółka dla talentów kulinarnych pośród przedszkolaków? – Florian rzucił odpowiednie spojrzenie na brata.

– Mój brat!  – zareagował wymownie Georg — Chyba go w szpitalu podmienili.

– Chyba. – odparł Liam z ubawem, ogólnie rzecz biorąc jednak zadowolony, że on takich kwiatków nie musi odbierać od swoich braci. Nie wiedział, jednak, że tu nadajnik i odbiornik z komplementami jeszcze niedawno odwrotnie były zainstalowane.

– Ale też bym wszystkiego na twoim miejscu, Georg, nie kasował. Firmowe wyjazdy integracyjne to kanał, to wie każdy. Jednak i na zwykłych chrzcinach można pojechać. Konferencje, coaching to ścieżki, które warto by jeszcze udeptać.

– To samo mu mówię, ale Georg zawsze po skrajności. Coś pójdzie nie tak i od razu pełny odwrót. I w każdej ręce biała flaga. No, ale ja tu już nie jestem szefem.

– Chcesz ster z powrotem, proszę bardzo! — odparł ostro do brata Georg — Chętnie wrócę do kuchni. Ostatnio nie ma kto kotleta usmażyć.

–  Może… – odezwał się Liam ostrożnie – Może moglibyśmy sobie nawzajem pomóc.

– Co masz na myśli?

– Tobie przydałaby się pomoc w kuchni, a ja szukam zajęcia dla mojego brata.

– Co on umie? –  Florian szybko przeszedł do sedna.

– Nic. Właśnie zrobił maturę.

– Miał już styczność z kuchnią? – dopytał się Georg.

– Teraz wakacyjnie pracuje w restauracji tureckiej jako pomoc kucharza.

– I co nie podoba mu się tam?

– Mnie się nie podoba. – powiedział z naciskiem Liam.

– Problemy?

– Muszę mu zmienić środowisko. Natychmiast. Bo jest już jak ten upierdliwy ból zęba, który trzeba w końcu wyrwać z korzeniami.

– A te problemy to tak konkretnie to co, jeśli wolno spytać?

– Temperament go ponosi. Rogata dusza. Kto, jak to kto, ale ty, Georg, chyba to rozumiesz.

– Skoro taki bitny i zadziorny, to może by go na boks zapisać. – wtrącił się Florian. – Znam dobrze szefa tutejszego klubu.

 – Może jeszcze na wschodnie sztuki walk? Chcesz mnie zrobić bezradnym? Nie, dzięki, Florian. Mohammed powinien wreszcie zrozumieć, że istnieją inne sposoby na rozwiązywanie konfliktów, jak tylko spotkanie pięści z nosem.

– A co na to wasz ojciec? – zapytał Georg poważnie.

–  Mój ojciec nie widzi problemu.

– Może to ty jesteś przewrażliwiony? – spokojnie zauważył Florian.  

– Ty, wiesz, jaką on miał ksywkę w szkole? Gepard.

–  Bo taki dziki?  – zapytał, trochę jednak rozbawiony Florian.

– Nie. Bo tak szybko powala przeciwnika na ziemię.

– Widocznie odzywa się w nim beduińska krew. – podsumował Florian, który nadal po prostu sądzi, że Liam trochę histeryzuje, jeżeli chodzi o brata.

– Nonsens! — Liam zaprzeczył gwałtownie — Jak się szczenię szczuje za młodu, to wyrośnie z niego wściekły pies.

– Młody jest, więc krew się w nim burzy. — odpowiedział Georg z bagatelą — Uspokoi się, jak się zakocha. 

– Chciałbym w to wierzyć. Dobrze, że szkołę skończył.

– No, dobra. Przyślij go do mnie. — powiedział w końcu Georg i zaraz zrobił się poważny — Tylko tak jeszcze dla pewności zapytam — poza problemami z temperamentem, nie ma on innych problemów — wiesz, o co mi chodzi.

– Mohammed nie wie, co to są narkotyki. – odparł pewnym głosem Liam.

– Skoro ręczysz za brata… – Georg nie zdążył dokończyć, gdy Liam mu przerwał:

– Gwarantuję to. Poznałbym! – powiedział ponownie stanowczym tonem Liam.

Georg trochę przydługo mu się przyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał. Ten załapał, że powiedział o to jedno zdanie za dużo.

– Tylko wiesz, my tu halal2 nie serwujemy. Tylko tradycyjnie — wieprzowinę. Nie będzie to dla niego problemem?

 – A ty wszystko próbujesz, co gotujesz?

Georg przytaknął głową, że rozumie.

– Muzułmanin w bawarskiej kuchni! – zawołał Florian z ubawem. – No, to by była rewolucja. 

– Przynajmniej trochę schudniesz.  – odparł Georg bratu. – Od dźwigania ciebie, bolą mnie już plecy.

– Grunt, żeby się wam wizerunek poprawił.  – przerwał docinki braci Liam i powrócił do sprawy swojego brata. – To kiedy mam go przysłać?

 – Choćby jutro z samego rana.  Oczywiście jak zechce.

– Co znaczy, zechce? Mohammed wie, co to hierarchia. Podskakiwać to on sobie może, ale poza rodziną. 

Adam zaczął kwilić.  Florian, który był najbliżej kojca wziął ze stołu smoczek i podał go dziecku. Maluch się uspokoił, gdy złapał rączką za palec Floriana. Liam rzucił okiem na zegar na ścianie. – No to chyba czas na mnie.

– A dokąd ci się tak spieszy?

–  Ty masz swoje obowiązki. — Liam rzucił spojrzenie w kierunku kojca. — A ja swoje.

– Jutro sobota, kancelarię masz chyba nieczynną?

– Człowiek nie tylko pracą żyje. – odparł Liam.

Właśnie miał zebrać się do wyjścia, gdy w drzwiach salonu stanął nagle Sebastian.

– Dobry wieczór, chłopcy!

– O co chodzi, tato? –  rzucił Georg pytającym wzrokiem do ojca.

Sebastian postąpił do środka, spojrzał w kierunku stołu i spostrzegł butelkę szkockiej i szklanki.

– Może … ja zabiorę Adasia?

– Nie trzeba! – Georg dostrzegł spojrzenie ojca.  – Liam właśnie wychodzi, a Flori ma już dość. – Georg bezceremonialnie zabrał butelkę oraz szklankę spod nosa brata i odstawił na bok.

– Liam, chyba nie wychodzisz z powodu mnie?

– Nie.  Jedna dama czeka na mnie w domu.

–  A to nie zatrzymuję.  Dama nie powinna czekać.

– Ta dama, to jego córka. – szybko wyjaśnił Florian.

– Och, masz córkę. – odezwał się Georg, a na jego twarzy pojawiło się wyraźne zaintrygowanie. Liam potwierdził ruchem głowy. – W jakim jest wieku?

– Lili jest w wieku twojej Lei.

– Naprawdę? – zawołał Georg i uśmiechnął się szeroko. Jemu dopiero teraz Liam zdał się wart bliższego poznania.

– Mhm. I my mamy nasze plany na wieczór. Odkąd zaczęły się wakacje, niestety nie jest już możliwe zagonienie jej spać z kurami.

– To się lepiej spiesz. Damy w tym wieku potrafią już się o swoje prawa upomnieć. – dorzucił Florian.

– Nie w mojej rodzinie. – powiedział Liam ze śmiechem.

–  Jeździ może konno twoja córka?  – zapytał niespodziewanie Sebastian.

– Nie. Tego jeszcze nie próbowała. – odparł Liam ze śmiechem na ustach.

– Przyprowadź ją kiedyś. W końcu są wakacje.

–  Pomyślę o tym.

– Jak jej się spodoba, to może…  z Leą będą razem jeździły.

Georg spuścił głowę, a po jego minie widać było, że nie był za ten gest ojcu wdzięczny. Liam w końcu załapał między wierszami propozycję Sebastiana.

– Przyjdziemy. Na pewno. – zapewnił Liam i podszedł do Floriana.

– Nie trać ducha, bracie!

Po czym pożegnał się z Georgiem i Sebastianem.

– Trzymaj się, Georg!

– Ty, też.

– Dobranoc, Sebastian.

Ledwie Liam wyszedł, jak Georg podszedł do komody i wyjął coś niej. Sebastian też już chciał wracać do siebie i do swoich wspomnień o Peterze, gdy zatrzymał go Georg, podając mu kopertę.

– Co to?

– Bilety na koncert. Jeden z gości, co skrócił pobyt, zostawił. Może pójdziesz z mamą?

– Georg, to nie jest dobry pomysł. – Sebastian zwrócił bilety synowi.

– Wizyta mamy wiecznie trwać nie będzie.

– Ja jej nie wyrzucam.

– Ale też nie robisz nic, żeby ją zatrzymać. Pomyślałeś, jak będzie ten dom wyglądać, gdy wyjedzie?

– Jak zawsze.

– Zamieni się w koszary. I w takim domu ma zdrowo rosnąć mój syn?

– Leitnerhof – siedlisko miejscowej męskiej zarazy. – Florian nie mógł sobie podarować, żeby nie dodać od siebie.

– I to ma być moja wina?

–  No ktoś pierwszy dał ten dobry przykład. –  odparł Florian uszczypliwie.

– Ktoś się musi poświęcić.  – powiedział Georg spolegliwe. – Dla wnuka!

– Daj mi te bilety, Georg.  – spasował Sebastian. – Zapytam matkę.

– Tylko ładnie, tato. – dorzucił szybko Florian.

 Georg podał bilety ojcu.

– Dziś koncert, jutro kino, pojutrze kolacja, a za tydzień… wizyta w banku. – wymamrotał pod nosem Sebastian, wziął bilety od syna i wyszedł. 

Bracia na powrót zostali sami z   oseskiem.

 – No, ucz się braciszku od lepszych, jak się załatwia interesy! Liam w jedną wizytę tu załatwił bratu robotę, imprezę na 60 te urodziny papy, do której pewnie dołożymy z własnej kieszeni. A na odchodne jeszcze zyskał darmowe lekcje jazdy konnej dla swojej pociechy.

– Nie przesadzasz tak czasem?

– Sam powiedział, że na alkoholu to raczej nie zarobimy, a do tego jeszcze halal. Połowa gości to pewnie bachory — jak to u nich. Więc przychodu połowa, a roboty podwójnie.  Świetny interes!   A ty co?

– Co ja?

– W nagrodę za wysłanie taty z mamą na koncert masz w perspektywie na wieczór dwóch Leitnerów do kąpieli.

 – Na rodzicach się nie robi interesów, Flori. Tak w ogóle, uważaj, bo załatwię ci kąpiel w sadzawce i legowisko do spania w stajni.

– Zawsze to jakaś odmiana.

–  Lepiej przestań włazić w moje buty, bo dostaniesz odcisków.

–  Ktoś musi podtrzymywać rodzinną tradycję!  – zawołał Florian.  –  A butów, to ani twoich, ani żadnych w ogóle nie potrzebuję.

– Twój problem, Florian, jest taki, że ciebie tak naprawdę jeszcze nikt nigdy w tyłek porządnie nie kopnął.

– Ty będziesz pierwszy.

– Nie prowokuj.

Florian obojętnie wzruszył ramionami na te pogróżki starszego brata. Uroczą pogawędkę braci przerwał płacz dziecka – Adaś się obudził. Georg natychmiast podszedł do kojca i wziął synka na ręce.  

– Ta, czas na flachę przed snem. – powiedział Florian, zbliżył się wózkiem do komody i zabrał z niej butelkę szkockiej.

– Ty, chyba nie masz zamiaru sam wyżłopać 18-letnią whisky?

–  Sam? Mam dziś kumpla do pomocy! –  zawołał Florian, po czym wziął smoka z krzesła. –  Pępkowe jest tylko jedno. Wszystko za zdrowie bratanka!

 Georg odprowadził brata wzrokiem. Kiedy ten zniknął za drzwiami, spojrzał na synka.

– Twój wujek to był kiedyś prawdziwy Winnetou, a przez tę ognistą wodę została z niego już tylko czerwona twarz.

Nagłe kalectwo zawsze wykrzywia charakter. Alkohol pozbawia człowieka zupełnie charakteru. Florian z każdym dniem coraz mniej przypominał samego siebie.


Man spricht in der Stadt über mich:
 „Was für ein Typ ist er?
Er ist immer betrunken, er weiß nicht, was Scham ist.
Dreckig, ungepflegt, immer im Stall schlafend!
Was suchst du in unserer Stadt?
Geh zur Hölle“, sagen Menschen voller Tugenden.
Menschen voller Tugenden.
Ich wollte eines Tages klüger werden und auf ihrer Seite stehen,
in sauberen Bettzeug schlafen und frische Milch trinken.
Ich wollte wirklich klug werden und auf ihrer Seite stehen.
Also dachte ich über eine Ehefrau nach, um eine von ihnen zu werden.
Um einer von ihnen zu werden …
Ich hatte schon ein Auge auf eine Hazienda geworfen, eine tolle, sage ich euch.
Aber keine der schönen Damen wollte dort leben.
Sie lachten alle und riefen mir nach
„Du hast ja einen wunderbaren Frack, Billy,
Aber du wärst ein mieser, mieser Ehemann
du wärst ein mieser Ehemann.“
Whisky, meine Frau, aber du bist die beste aller Frauen.
Du wirst mich nicht mehr verlassen. Nein, ich werde nie allein sein.
Man sagt, Whisky ist nicht alles, man kann auch ohne ihn leben.
Aber das wissen die Leute nicht,
dass die schlimmste Sache im Leben
einsam zu sein, einsam zu sein.

1.Voilà! – z fr. – Proszę bardzo!

2. Halal lub Halaal (arab, to, co nakazane) – w islamie określenie wszystkiego, co jest dozwolone w świetle szariatu. Przeciwieństwo haram – czynów zabronionych. Słowo to jest zazwyczaj znane jako nazwa muzułmańskiej diety.


Margarete. Neue Gräben, alte Wunden.

Margarete und Lorenz – der Besuch.

Schließlich kam der Tag, an dem Lorenz Karins  Mutter im Gefängnis besuchen sollte. Margarete selbst konnte sich nicht mehr erinnern, wann sie das letzte Mal auf ihr Aussehen geachtet hatte. Ihre Zellengenossinnen sahen sie mit etwas verwirrten Augen an, als sie seit dem Morgen ihr Gesicht im Spiegel sorgfältig studierte.  In ein paar Stunden sollte sie Lorenz Auge in Auge treffen. Schon die Nachricht, dass er sie sehen wollte, wurde von Margarete mit unterschiedlichen Gefühlen aufgenommen, in denen sich Angst und Hoffnung mischten. Sie ahnte, dass sie die Wahrheit bereits kannte, aber sie wusste nicht, welche Motive seinen Wunsch nach einem Treffen mit ihr antrieben.  Als sie den Besuchsraum hinter der Gefangenenwärterin, betrat, folgte sie ihr intuitiv mit ihren Augen.  Lorenz saß an einem Tisch etwas abseits, näher am Fenster. Sie erkannte ihn, obwohl auch er sich stark verändert hatte: Er war grau geworden, hatte zugenommen, und in seinen Gesichtszügen spiegelten sich die Gefühle wider, die sein Leben in den letzten zwei Jahrzehnten beherrscht hatten: Einsamkeit, Traurigkeit und Schuldgefühle. Vorbei war der kleine, schlanke, blonde Mann voller unermüdlicher Energie oder mit viel Witz in Gesellschaft. Derjenige, der immer als Erster zu trinken und zu schlagen bereit ist. Als sie eintrat, hob Lorenz reflexartig seinen Blick zur Tür. Doch er wandte ihn sofort gleichgültig ab und senkte den Kopf. „Er hat mich nicht erkannt.“  Margarete spürte einen würgenden Kloß im Hals und ein Engegefühl im Magen. „Na ja, was habe ich denn erwartet?“, dachte sie. Sie ging mit der Gefängniswärterin zu seinem Tisch.

„Hallo, Lorenz!“, grüßte sie.

Er schaute sie verwirrt an und war zunächst nicht in der Lage, seinen Schock zu zügeln. Erst nach einer Weile lächelte er sie sanft an und erwiderte ihren Gruß.  Margarete atmete erleichtert auf – er war nicht gekommen, um ihr Vorwürfe und Beschuldigungen  zu machen. Die Gefangenenwärterin ging und Margarete setzte sich auf die andere Seite des Tisches.  Es war das erste Mal seit 25 Jahren, dass sie sich gesehen hatten. Alles, was sie einander zu sagen hatten, war zunächst Stillschweigen. Es gab keine Worte, um den Schmerz auszudrücken, den jeder von ihnen innerlich empfand. Sie saßen im gemeinsamen Besuchsraum, nur ein Tisch trennte sie. Lorenz nahm die Hände von Margarete in seine eigenen. Er betrachtete ihre Hände eine ganze Weile.  Alles, was von der schönen Frau übrig blieb, der die Männer immer den Vortritt ließen, wenn sie an ihnen vorbeiging und sich umdrehte, um ihr nachzuschauen, waren diese Hände, so wie sie einmal waren.

„Ich habe mit Karin gesprochen. Sie hat mir alles erzählt.“

„Ich nehme an.  Sonst wärst du nicht hier.“

„Lisa ist Anwältin und möchte dir helfen. Nicht persönlich, denn das ist nicht ihre Fachrichtung.“

„Das ist völlig unnötig. Aber bitte bedanke dich bei deiner Tochter in meinem Namen. Schon als Mädchen hatte Lisa ein gutes Herz und wollte allen in ihrer Umgebung helfen. Ich mochte sie von ganzem Herzen.“ Margarete lächelte. „Sie war dir so ähnlich. Ihre Meinung sagte sie immer offen und unverblümt.“

„Dies ist nicht der richtige Ort für dich.“

„Wenn dies nicht der richtige Ort für mich ist, wo ist er dann?“, fragte sie rhetorisch.  Dann fügte sie hinzu: „Man mag es kaum glauben, aber das Gefängnis ist auch ein Ort, der für Menschen gemacht ist. Sogar hier kann man sich nützlich fühlen.  Vor allem, wenn man Lehrerin ist. Die meisten, die hier landen, brauchen eine gute Erziehung, bevor sie diese Mauern verlassen.“

Lorenz lächelte leicht über diese Worte von Margarete. In einer Hinsicht hatte Margarete  sich nicht verändert. Sie hatte nie Selbstmitleid und erlaubte auch nicht, dass andere Mitleid mit ihr hatten. Ihr Gesicht nahm einen grimmigen Ausdruck an und ihre Stimme einen harten, unnachgiebigen Ton, als sie wieder sprach:

„Ich wünsche keine Wiederaufnahme des Prozesses. Ich will nicht, dass Karin das wieder durchmachen muss. Ich hoffe, du verstehst mich.“

Lorenz nickte stumm.

„Brauchst du etwas?“

Margarete schüttelte verneinend den Kopf. Sie war es gewohnt, ihre Bedürfnisse zu minimieren.

„Kann ich etwas für dich tun?“

„Kümmere dich um unsere Tochter.“

„Du brauchst mich nicht darum zu bitten, das zu tun. Seit ich weiß, dass sie es ist, ist sie mir jeden Tag mehr ans Herz gewachsen.“

„Kannst du mir verzeihen, Lorenz?“

„Was denn, Margo?“ 

L&L alles wie immer.

Judith / Tod von Holofernes

Lisa wollte nicht akzeptieren, dass Margaretes Fall ad acta gelegt wurde, und beschloss, Liam um Hilfe zu bitten. Sie fand die Akte von Karins Mutter im Gerichtsgebäude, sammelte die Unterlagen und schaute dann der Sitzungsliste  nach. „Das ist er. Er sollte bald den Gerichtssaal verlassen haben“, dachte sie zufrieden und ging eilig in die Halle, um dort auf ihn zu warten. Das brauchte sie nicht – Liam war schon gegangen. Er stand neben der Bank am Fenster, eine Hand steckte seine Anwaltsrobe in seine Aktentasche, die andere hielt das Telefon an sein Ohr. Sie war zu weit weg, um das Gespräch mitzubekommen, aber sie erkannte an seinem Gesichtsausdruck, dass er verärgert war.  Aufgewühlt, sogar. Lisa konnte nicht umhin zu bemerken, dass dieses Bild im krassen Gegensatz zu dem sonst so ruhigen und entspannten Gesichtsausdruck von Liam stand. Sie kam so nahe heran, dass einzelne Worte sie bereits zu erreichen begannen. „Türkisch, Arabisch?  Interessant“,  dachte sie. In der Tat wusste sie sehr wenig über ihn. Liam beendete das Gespräch, hob den Blick und sah Lisa vor sich stehen, die einen großen Stapel Dokumente in den Händen hielt. Er sah sie mit überraschten Augen an und lächelte etwas gezwungen.

„Lisa!“

„Ich habe einen Fall für dich! Etwas, das dich sicher interessieren könnte“, begann sie mit selbstbewusster Stimme und einem Lächeln auf den Lippen, als wolle sie ihm verkünden, dass er in der Lotterie gewonnen habe.

„Im Moment leide ich nicht unter Arbeitsmangel. Und kurz vor meinem Urlaub habe ich nicht die Angewohnheit, etwas anzufangen. Aber es ist schön, dass du an mich gedacht hast.“

„Ich brauche deine Hilfe.  Das ist sehr wichtig für mich.“

Lisa verstand, dass er versuchte, sie abzuwimmeln, und änderte daher ihre Haltung. Es hat funktioniert. Wenn eine Frau höflich um etwas bittet, lehnt ein Mann nicht ab. Liam zeigte Interesse.

„Worum konkret geht es?“

„Es geht um die Revision eines Strafprozesses, der vor 25 Jahren stattfand. Man muss die wahren Chancen einschätzen,  …“

„Entschuldige, Lisa, können wir ein andermal darüber reden? Ich habe jetzt nicht viel Zeit, ich bin in Eile, um zum Revier zu kommen.“

„Ja, sicher. Wie wäre es heute Abend bei mir?“

Liam dachte eine Weile darüber nach.

„Vielleicht können wir uns irgendwo in der Stadt treffen.“

„GUT. Du wählst einfach einen Zeitpunkt und einen Ort, der dir passt.“

Liam hatte keine Zeit zu antworten, als ein junger Mann durch den Gang flog. Als er an ihnen vorbeiging, stieß er Lisa an, sodass die oberste Akte zu Boden fiel.  Liam drehte sich abrupt um. „He!“,  rief er ihm nach, aber der Junge war bereits in einen Seitengang abgebogen und aus seinem Blickfeld verschwunden. Der Mann bückte sich, um die Papiere vom Boden aufzuheben. Der Aktendeckel war geöffnet, sodass er unwillkürlich einen Moment lang den Blick auf den Inhalt richtete. Aus der Akte ging hervor, dass die Frau ihren Mann im Schlaf ermordet hatte.  Er schloss den Aktendeckel und sah Lisa ungläubig an.

„Wenn dies der Fall ist, den du für mich hast, dann hast du leider die falsche Adresse.“

„Das verstehe ich nicht. Du bist Strafverteidiger, das ist dein Job.“

„Du verschwendest deine Zeit“, sagte er fest. Dann legte er der Akte auf die anderen Papiere, die Lisa in der Hand hielt.

„Aber du hast dir die Akte nicht einmal angesehen. Diese Frau ist unschuldig!“

„Natürlich, wie immer. Schließlich ist es seine Schuld, dass er es nicht geschafft hat, aufzuwachen, bevor er in einen ewigen Schlaf gefallen ist. Wenn er das getan hätte, säße er jetzt hinter Gittern und sie würde von unten Radieschen gucken.“

„Liam, was ist los mit dir?“

„Nichts. Das interessiert mich einfach nicht.“

„Aber Fälle von Schlägereien, Vergewaltigungen, Raufereien von Immigranten, das ist es, was dich interessiert!“, rief Lisa leidenschaftlich aus.

„Du kannst auch leichte Diebstähle und Betrug, einzelnen Dealen, Unfälle unter Alkoholeinfluss hinzufügen. Das Allgäu ist keine Metropole. Dies sind die meisten Fallen in unserem Landkreis, die auf meinem Schreibtisch landen“, erwiderte Liam ruhig. „Übrigens, hast du etwas gegen Immigranten?“, beendete er ungewollt in einem leicht angreifenden Ton.

„Sicherlich nicht so viel, wie du gegen … Frauen“,  erwiderte Lisa kalt.  „Weißt du, was dein Problem ist?  Du hasst Frauen einfach!“

Eine Grimasse zog Liam über sein Gesicht. Er antwortete ihr jedoch nicht. Er hatte keine Lust, sich mit Lisa zu streiten. Außerdem war er tatsächlich in Eile – sein Bruder war von der Polizei festgenommen worden.

„Ich bin in Eile“, erwiderte er kurz, drehte sich dann auf dem Absatz um, nahm seine Aktentasche vom Stuhl und ging weg, sodass Lisa allein in der Mitte des Ganges stand.

„Idiotin!“, rief sie wütend vor sich hin.

Angesichts des mangelnden guten Willens seinerseits, selbst für freundschaftliche Hilfe, beschloss sie, ihre Illusionen über ihn endgültig aufzugeben. Sie muss eine andere Lösung für Karins Mutter und für ihr eigenes, im Moment geheimes Projekt, Mutter zu werden, finden.  Wieder einmal setzte sie auf das falsche Pferd.

Liam hatte längst beschlossen, dass er von den beiden Übeln lieber Lisas Gegner als ihr Sklave sein wollte. Und zu letzterem würde er unweigerlich werden, wenn er nur wieder einmal zuließ, dass eine Strähne ihres langen blonden Haares über sein Gesicht fiel. Seitdem Florians Verfahren eingestellt wurde, vermied Liam konsequent den Kontakt zu Lisa, auch beruflich, und achtete jedes Mal sorgfältig darauf, wer sein Gegner in einer gerichtlichen Streitigkeit ist. Freiheit hat immer einen Preis, manchmal einen sehr bitteren. Die Waagschale kippte für Lisa und Liam immer mehr in die entgegengesetzte Richtung, und es sah so aus, als würden sich ihre Wege endgültig trennen.

Karins neue Geburtsurkunde.

Der gescheiterte Versuch, Liam in den Fall von Karins Mutter einzubeziehen, veranlasste Lisa keineswegs, sich von der Hilfe für Margarete zurückzuziehen oder ihre eigenen Pläne aufzugeben. Lisa erkannte, dass sowohl die Suche nach einem guten Anwalt für Margarete als auch die Überwindung der Sackgasse in ihrem Privatleben Zeit und Mühe erfordern würden. Da Plan A nicht funktioniert hatte, musste man zu Plan B übergehen. In der Zwischenzeit beschloss sie, ihrem Vater und ihrer Schwester den kleinen Gefallen zu tun, ihre Beziehung als Anwälte formell zu bestätigen.

Die DNA-Ergebnisse bestätigten die Verwandtschaft zwischen Lorenz und Karin, die Beteiligten waren sich einig, aber der Fall wurde durch die Tatsache erschwert, dass Karins angeblicher Vater tot war. Außerdem erfüllte Karl zum Zeitpunkt seines Todes alle Bedingungen eines sozialen Vaters – er war der Ehemann ihrer Mutter, er leistete seinen Beitrag zum Unterhalt von Karin, und er zog sie groß. Lisa bewies vor Gericht, dass es ihr weder an Professionalität noch an juristischem Talent fehlte, und schließlich wurde der Mann, der Karin verletzt hatte, ein für allemal aus ihrer Geburtsurkunde gestrichen.

Lisas Freude war umso größer, als es ihr zum ersten Mal als Anwältin gelungen war, etwas Positives für ihre Lieben zu tun und von ihnen geschätzt zu werden. Anschließend setzten sich die fünf an diesem Sommerabend im Juni zusammen, um zu feiern. Sogar Marie trank Wein, Mila lächelte, und Lorenz vergaß für einen Moment, dass er es bedauerte, dass seine Tochter jemals Jura studiert hatte, und machte sich daran, alte Geschichten über die Hubers Alp zu erzählen. Marie und Lisa fügten ihre Anekdoten hinzu und neckten sich gegenseitig über unbedeutende Details und Kinkerlitzchen, wie in den guten alten Zeiten. Es war gemütlich, herzlich und familiär. Dies war einer der seltenen, flüchtigen Momente in letzter Zeit in der Hubers Alm, in denen den Bewohnern, mehr zu bemerken schienen, was sie gemeinsam hatten – gemeinsames Blut, gemeinsame Vorfahren und gemeinsames Land. Das heißt, was dauerhaft, materiell und unveränderlich war. Weniger Aufmerksamkeit schenkten sie dem, was sie manchmal trennte – Tränen, gegenseitige Vorwürfe und Unverständnis. Glücklicherweise in diesem Fall – veränderlich und unbeständig.

Margarete i Lorenz, widzenie.

Margarete sama już nie pamiętała, kiedy ostatnio zwracała uwagę, na swój wygląd. Koleżanki z celi patrzyły na nią nieco zdumionym okiem, kiedy od  rana uważnie studiowała swoją twarz w lustrze.  Za kilka godzin miała spotkać się twarzą twarz z Lorenzem. Samą wiadomość, że chce się z nią zobaczyć, przyjęła Margarete z mieszanym uczuciem, gdzie obawy splatały się z nadzieją. Domyślała się, że zna już prawdę, jednak jakie motywy kierują jego życzeniem spotkania się z nią, tego nie wiedziała.  Kiedy weszła na  salę widzeń za strażniczą, intuicyjne powiodła za nią  wzrokiem.  Lorenz siedział przy stoliku trochę z boku, bliżej okna. Poznała go, choć on też bardzo się zmienił: posiwiał, przytył, a jego rysy twarzy odzwierciedlały uczucia, które zdominowały jego życie przez dwie ostatnie dekady:  samotność, smutek i poczucie winy. Dawno zniknął ten niewysoki, szczupły blondyn, pełen niespożytej energii, w towarzystwie tryskający ciętym dowcipem,  zawsze pierwszy do wypitki i do wybitki. Kiedy weszła, Lorenz odruchowo podniósł wzrok w kierunku drzwi. Zaraz jednak odwrócił go obojętnie w bok i spuścił głowę w dół. „Nie rozpoznał mnie”. – Margarete poczuła gulę w gardle i ucisk w żołądku. „Właściwe, to czego ja się spodziewałam?” – pomyślała.  Podeszła wraz ze strażniczką do jego stolika.

– Witaj, Lorenz!  – przywitała się.

On spojrzał na nią zmieszany, niezdolny zrazu opanować szoku. Dopiero po chwili uśmiechnął się do niej łagodnie i odpowiedział na przywitanie.  Margarete odetchnęła z ulgą — nie przyszedł tu robić jej wyrzutów ani wymówek.  Strażniczka odeszła i Margarete usiadła po drugiej stronie stolika. Widzieli się pierwszy raz od 25 lat. Cisza to było wszystko, co zrazu mieli sobie do powiedzenia. Nie było słów, żeby wyrazić ból, które każde z nich odczuwało w środku. Siedzieli na wspólnej sali widzeń, dzieliła ich tylko odległość stolika. Lorenz wziął dłonie Margarete w swoje ręce. Przez dłuższą chwilę przyglądał się im. Z tamtej pięknej kobiety, której to mężczyźni  ustępowali miejsca, gdy przechodziła obok nich  i oglądali się do tyłu za nią, pozostały tylko te ręce, takie jak dawniej.

– Rozmawiałem z Karin. Opowiedziała mi o wszystkim.

– Domyślam się. Inaczej byś tu nie przyszedł.

– Lisa jest adwokatem i chce ci pomóc. Nie osobiście, bo to nie jest jej specjalizacja.

– To zupełnie niepotrzebne. Podziękuj jednak córce w moim imieniu.  Lisa już jako dziewczynka miała dobre serce i chciała wszystkim w koło pomagać. Bardzo ją lubiłam. – uśmiechnęła się. – Była taka do ciebie podobna. Zawsze mówiła szczerze i bez ogródek, co myśli.

– To nie jest miejsce dla ciebie.

– Jeśli to nie jest miejsce dla mnie, to gdzie jest to miejsce?  – zapytała retorycznie.  Po czym dodała. – Być może trudno w to uwierzyć, ale więzienie też  jest dla ludzi. Nawet tutaj można czuć się potrzebnym.  Zwłaszcza jak się jest nauczycielką. Większość, która tu trafia, potrzebuje reedukacji, zanim opuści te mury.

Lorenz nieznacznie uśmiechnął się na te słowa Margarete. Pod jednym względem się nie zmieniła. Nigdy nie użalała się nad sobą i nie pozwalała innym, żeby użalali się nad nią. Jej twarz przybrała zacięty wyraz, a jej głos nabrał twardy nieprzejednany ton, gdy ponownie się odezwała:

– Nie życzę sobie  żadnego ponownego procesu. Nie chcę, żeby Karin musiała to jeszcze  raz przerabiać. Mam nadzieję, że mnie rozumiesz.

Lorenz milcząco przytaknął.

– Potrzebujesz czegoś?

Margarete pokręciła przecząco głową. Przyzwyczaiła się do minimalizowania swoich potrzeb.

– Dbaj o naszą córkę.

– Nie potrzebujesz mnie o to prosić. Odkąd wiem, że jest, to każdego dnia jest mi droższa.

– Możesz mi wybaczyć, Lorenz?

– Co niby, Margo? 

LiL wszystko po staremu.

Lisa nie zamierzała się pogodzić z odłożeniem sprawy Margarete ad acta i zdecydowała się zwrócić o pomoc do Liama. Odszukała akta matki Karin w sądzie, zebrała dokumentację, po czym przejrzała wokandę spraw na dziś w sądzie, czy nie ma tam jego nazwiska. „Jest. Powinien już wychodzić z sali”. ​- pomyślała zadowolona i ruszyła pośpiesznie pod salę, żeby tam na niego zaczekać. Nie musiała — Liam już wyszedł. Stał przy ławce pod oknem, jedną ręką upychał swoją togę adwokacką do teczki, a drugą przytrzymywał telefon przy uchu. Była zbyt daleko, żeby mogła usłyszeć rozmowę, ale z ekspresji jego twarzy poznała, że jest zdenerwowany. Nawet wzburzony. Lisa nie mogła się oprzeć wrażeniu, jak ten obraz bardzo kłóci się z tym zwykle spokojnym i wyluzowanym wyrazem twarzy Liama. Podeszła na tyle bliżej, że zaczęły ją dobiegać już pojedyncze słowa. „Turecki, arabski?  Interesujące”. – pomyślała. Rzeczywiście niewiele wiedziała o nim. Liam skończył rozmowę, podniósł wzrok i zobaczył Lisę, stojącą tuż przed nim z wielką stertą dokumentów na rękach. Spojrzał na nią zdumionym oczami i  uśmiechnął się trochę wymuszenie.

– Lisa!

– Mam  dla ciebie sprawę! Coś, co na pewno mogłoby cię zainteresować. – zaczęła pewnym głosem, z uśmiechem na ustach, jakby oznajmiała mu, że właśnie wygrał całą pulę na loterii.

– Chwilowo nie ciepię na brak pracy. A  tuż przed urlopem nie mam zwyczaju niczego zaczynać. Jednak to miłe, że pomyślałaś o mnie.

–  Potrzebuję twojej pomocy.  To bardzo ważne dla mnie. – Lisa rozumiejąc, że próbuje ją zbyć, zmieniła podejście. Podziałało. Kiedy kobieta grzecznie prosi, to mężczyzna nie odmawia. Liam wykazał zainteresowanie.

– O co chodzi, konkretnie?

– O rewizję procesu sprzed 25 lat. Trzeba ocenić realne szanse…

– Wybacz, Lisa, moglibyśmy o tym, kiedy indziej porozmawiać? Teraz nie mam za dużo czasu, spieszy mi się na komisariat.

– Jasne. Może wieczorem u mnie?

Liam zastanowił się przez chwilę.

–  Może spotkajmy się na mieście.

– OK. Wybierz tylko gdzie i o jakim czasie ci pasuje.

Liam nie zdążył odpowiedzieć, jak przez korytarz przeleciał jakiś młokos. Mijając ich, potracił Lisę tak, że wierzchnia teczka spadła na ziemię. Liam gwałtownie się obrócił. – Hej! – Zwołał za nim, ale chłopak już skręcił w boczny korytarz i zniknął mu z pola widzenia. Mężczyzna schylił się, żeby podnieść dokumenty z ziemi. Okładka akt była otwarta, więc mimowolnie na moment skupił wzrok na ich zawartości. Z akt wynikało, że kobieta zamordowała mężna, kiedy on spał. Zamknął teczkę, po czym spojrzał na Lisę z niedowierzaniem.

– Jeśli to  jest właśnie ta sprawa dla mnie, to   obawiam się, że pomyliłaś adres.

– Nie rozumiem. Jesteś karnistą, to twoja działka.

– Tracisz swój czas. – powiedział poważnie i stanowczo. Po czym  odłożył teczkę na  wierzch  dokumentów, które trzymała Lisa.

– Ale nawet nie przejrzałeś akt. Ta kobieta siedzi niewinnie!

– Oczywiście jak zawsze. W końcu to jego wina, że nie zdążył się obudzić, zanim zapadł w wieczny sen. Gdyby tak było, on siedziałby teraz za kratkami, a ona wąchałaby kwiatki od dołu.

– Liam, co z tobą? O co ci chodzi?

– Nic. Po prostu nie jestem zainteresowany.

– Za to sprawy o pobicie, gwałt, jakieś awantury imigrantów, to cię interesuje! – zawołała z pasją.

– Możesz jeszcze dodać drobne kradzieże i oszustwa, mała dealerka, wypadki drogowe po pijanemu. Allgäu to nie jest metropolia. To są sprawy naszego rewiru, które głównie do mnie trafiają.  –  odparł Liam spokojnie. – Tak w ogóle, to masz coś przeciwko imigrantom? – mimowolnie dokończył trochę zaczepnym tonem.

– Na pewno nie tyle, ile ty przeciwko… kobietom.  –  odparła Lisa zimno – Wiesz, co jest twoim problemem?  Ty po prostu nienawidzisz kobiet!

Przez twarz Liama przeszedł  grymas, jednak nie odpowiedział na zaczepkę. Nie miał ochoty na pyskówkę z Lisą. Zresztą faktycznie się spieszył — jego brat został zatrzymany przez policję.

– Śpieszę się. –  odparł krótko, po czym obrócił  się na pięcie, zabrał z krzesła swoją teczkę i odszedł, zostawiając Lisę samą na środku korytarza.

Idiotka! – zawołała zła sama na siebie.

Widząc z jego strony brak jakiejkolwiek dobrej woli, nawet do koleżeńskiej pomocy,  postanowiła dać sobie wreszcie spokój ze złudzeniami co do jego osoby.  Musi znaleźć inne rozwiązanie i dla matki Karin i dla swojego sekretnego projektu zostania matką. Znowu się pomyliła.

Liam już dawno podjął decyzję, że z dwojga złego woli być Lisy przeciwnikiem, jak niewolnikiem. A tym drugim zostałby niechybnie, gdyby tylko jeszcze raz pozwolił na to, żeby kosmyk jej długich blond włosów opadł mu na twarz. Od czasu zamknięcia sprawy Floriana, konsekwentnie unikał kontaktu z Lisą, nawet zawodowego, starannie przyglądając się za każdym razem, kto jest jego adwersarzem w sporze w sądzie.  Wolność ma zawsze swoją cenę, czasem bardzo gorzką. Szala coraz bardziej przechylała się w kierunku przeciwnym dla LiL i wyglądało na to, że drogi ich rozchodzą się na dobre.

Nowy akt urodzenia Karin.

Porażka przy próbie zaangażowania Liama w sprawę matki Karin,  bynajmniej nie spowodowała wycofania się Lisy z pomocy Margarete, czy też jej  rezygnację  z własnych planów. Lisa uznała, że zarówno  znalezienie dobrego prawnika dla Margarete, jak i wyjście z impasu w życiu osobistym, wymaga czasu i zachodu. Skoro plan A nie wyszedł, trzeba przejść do planu B. W międzyczasie  postanowiła oddać jako prawnik choćby tę niewielką przysługę ojcu i siostrze, jaką było doprowadzenie do formalnego potwierdzenia ich pokrewieństwa.

Aczkolwiek wyniki DNA potwierdzały pokrewieństwo Lorenza i Karin, a strony zainteresowane były jednogłośne, to sprawę komplikował fakt, że  domniemany ojciec Karin nie żył. W dodatku,  w chwili swojej śmierci Karl spełniał wszystkie warunki faktycznego ojca – był mężem jej matki, łożył na utrzymanie Karin, wychowywał ją. Jednak Lisa potrafiła udowodnić w sądzie, że nie brak jej ani profesjonalizmu zawodowego, ani talentu prawniczego i ostatecznie człowiek, który skrzywdził Karin, został raz na zawsze wymazany z jej aktu urodzenia.  

Radość Lisy tym była większa, że pierwszy raz udało jej się jako prawnik zrobić coś pozytywnego dla swoich najbliższych i zostać przez nich docenioną. Potem mogli w ten letni czerwcowy wieczór, w piątkę zasiąść do wspólnego świętowania. Nawet Marie piła wino, Mila się uśmiechała, a Lorenz na moment zapomniał, że żałuje, że jego córka poszła kiedykolwiek studiować prawo i wziął się za opowiadanie dawnych dziejów Hubers Alp. Marie i Lisa dorzucały swoje anegdoty, drocząc się przy tym nawzajem o małoistotne szczegóły i bzdety, jak za dawnych, dobrych czasów.  Było miło, ciepło, rodzinnie. Ot, jedna z tych nielicznych, ulotnych chwil w Hubers Alp, kiedy mieszkańcy zdawali się więcej  dostrzegać  to, co ich łączy – wspólna krew, wspólni przodkowie i wspólna ziemia. Czyli to, co było trwałe, materialne i niezmienne. Mniej zaś zwracali uwagę na to, co ich  czasem dzieli – łzy, wzajemne pretensje oraz brak zrozumienia. Na szczęście w tym przypadku — zmienne i nietrwałe.

Traurige Heimkehr, Teil III

Karin & Florian – ist es schon vorbei?

Karin blieb vor dem Zimmer, in dem Florian lag, stehen und beobachtete eine Zeit lang durch die Glasscheibe in der Tür, was darin geschah. Ein Physiotherapeut war bei Florian anwesend, also beschloss sie, zuerst seinen behandelnden Arzt aufzusuchen.

„Wird mein Mann noch so fit sein wie vor dem Unfall?“

„Eine hundertprozentige Garantie kann ich Ihnen nicht geben. Jede Wirbelsäulenverletzung verringert die körperliche Leistungsfähigkeit und zwingt den Patienten, bestimmte Gewohnheiten des täglichen Lebens zu ändern und sich einer regelmäßigen Rehabilitation zu unterziehen. Bei einem Kompressionsbruch eines Wirbels muss die Wirbelsäule nach der Operation lange rehabilitiert werden. Wir haben getan, was wir konnten, der Rest liegt in den Händen Ihres Mannes.“

„Florian war schon immer sportlich sehr aktiv und hat viele Disziplinen ausgeübt.  Er hat nie geraucht oder Alkohol missbraucht.“

„Das ist gut so, denn Nikotin und Alkohol behindern nicht nur den Genesungsprozess, sondern fördern auch postoperative Komplikationen. Eine angemessene Diät ist natürlich ratsam. Der Bruder Ihres Mannes, der offenbar ein professioneller Koch ist, hat sich jedoch bereits darum gekümmert und einen Diätetiken konsultiert. Ich denke, dass Ihr Mann mit einer solchen Leidenschaft für den Sport, umgeben von einer so liebevollen und fürsorglichen Familie, den Unfall schnell hinter sich lassen wird“,  sagte der Chefarzt und lächelte die Frau freundlich an.

Als sie das Zimmer ihres Mannes betrat, schlief Florian, der von der heutigen Trainingseinheit mit dem Physiotherapeuten sichtlich erschöpft war.  Sie setzte sich auf den Stuhl neben dem Bett und starrte auf seinen ruhigen Atem. Sie versuchte, ihre Gedanken zu sammeln und auf das zu konzentrieren, weswegen sie hierhergekommen war. Doch der Anblick seines schlafenden Gesichts brachte das Dilemma in ihrem Herzen zurück.  Bilder aus der näheren und ferneren Vergangenheit wirbelten in ihrem Kopf durcheinander.

„Warum ist das so schwierig? Ich kann mir nicht vorstellen, wieder mit dir zusammen zu sein. Und noch weniger Leben ohne dich.  Wenn du bloß immer schlafen würdest! Ich würde mich keinen Zentimeter von dir wegbewegen“, sagte sie im flüsternden Ton.

Florian drehte sich abrupt auf die Seite, sodass seine Hand außerhalb seines schmalen Krankenhausbettes herunterfiel. Karin bückte sich, hob seine Hand auf und legte sie zurück auf das Bett. Sie betrachtete einen Moment lang die Linien auf seiner Handfläche. Sie fuhr mit einem Finger über einen von ihnen. Die Berührung der Hand seiner Frau weckte Florian, aber er bewegte sich nicht, sondern beobachtete sie nur mit halb geschlossenen Augen.  Vor nicht allzu langer Zeit hatten sie ihre  Handlinien verglichen. Es war ein fauler Ostermorgen, sie lagen zusammen im Bett, keiner von ihnen wollte aufstehen. Mila machte Lärm in der Küche und bereitete das Familienfrühstück vor, während sie sich mit Handlesen amüsierten. „Deine Lebenslinie ist unterbrochen“, bemerkte sie damals. „Möglicherweise. Dieser Teil ist mein altes Leben. Und dieses bedeutet das, was gerade anfängt“,  erwiderte er. Mila klopfte an die Tür: „Das Frühstück ist fertig! Ich habe nicht vor, euch zu stören, meine lieben Eltern, aber es ist fast elf Uhr! Und ich bin nicht nach Hause gekommen, um allein zu essen.“ Bei diesen Worten der Tochter brechen sie beide in Gelächter aus. „Ich denke, wir müssen den Start in unser neues Leben um ein paar Tage verschieben. Zumindest bis unsere Terroristin wieder nach München zurückkehrt“,  sagte Karin amüsiert. „Es scheint, dass die Ferien der Eltern des Studenten genau dann beginnen, wenn die Ferien des Studenten enden.“  Der plötzliche Ansturm von Erinnerungen warf Karin aus dem Gleichgewicht, sodass sie beschloss, das Gespräch mit ihrem Mann zu verschieben. Doch gerade als sie ihre Hand zurückziehen und vom Stuhl aufstehen wollte, ergriff Florian ihre Hand fest.

„Warte, Karin!“

Sie sahen sich einen Moment lang schweigend in die Augen, bis Karin schließlich ihren Blick abwandte. Mit der freien Hand strich sie sich eine Haarsträhne aus dem Gesicht und steckte sie hinter ihr Ohr.

„Du hast deine Frisur geändert“, bemerkte er. „Du siehst schön aus.“  

Karin antwortete nicht, denn sie hatte ihre Frisur nicht für ihn geändert. Wenn eine Frau es auf sich nimmt, ihr Leben zu verändern, beginnt sie immer mit ihrem Aussehen. Seit ihr Haar nachgewachsen war, hatte sie aufgehört, es zu glätten, und ließ es in seiner natürlichen, leichten Locke.  Lisa meinte, dass kurzes dunkles Haar sie alt und ernst aussehen lässt, also hellte sie ihre Haarfarbe auf und fügte kastanienbraune Strähnchen hinzu.

Florian ließ die Hand seiner Frau los und drückte einen Knopf an der Seite des Bettes, um die Rückenlehne ein wenig anzuheben. Als er versuchte, sich aufzurichten, presste er vor Schmerz die Lippen zusammen.

„Mila war vor ein paar Tagen zu Besuch bei mir“,  versuchte er erneut, das peinliche Schweigen zwischen ihnen zu brechen.

„Was soll sie nun tun? Sie muss sich irgendwie mit der Vorstellung abfinden, dass ihr Vater nicht perfekt ist. Ein anderer wird nie erscheinen.“

„Ich habe von meiner Mutter über Lorenz gehört, dass … Ich kann mir kaum vorstellen, was für ein Riesenschock das für dich war.“

„Nicht der einzige“, erwiderte sie, und ihre Stimme nahm unwillkürlich einen rauen Ton an.  „Doch im Gegensatz zu den anderen hat diese eine positive Seite.“

„Ich vermute, du und Lisa seid euch wieder nahe.“

„Wie nie zuvor. Lisa hat bewiesen, dass sie mir eine bessere Freundin ist, als ich es einst für sie war. Und gerade jetzt bedeutet mir das noch mehr, wenn ich mein Leben von Grund auf neu aufbauen muss. Und zwar allein.“

„Das muss nicht so sein.  Ich bin immer noch da und warte auf ein Zeichen von dir.“ Florian nahm erneut die Hand seiner Frau in die seine, aber diesmal sanft. „Diese Hand passt nur auf diese eine.“

„Nicht mehr.“  Karin versuchte, ihre Hand von der ihres Mannes wegzuziehen. „Es tut mir leid, Florian, was einmal war, kommt nicht zurück.“

„Du möchtest also all diese Jahre zusammen einfach abschreiben.“

„Ich möchte nichts abschreiben. Wir haben eine Menge guter Erinnerungen. Mila wird uns immer verbinden.  Ich möchte uns nur die Schlimmsten ersparen. Das ist ein guter Zeitpunkt, um …“

Florian ließ sie nicht ausreden. „Wie kannst du dir so sicher sein, dass nichts Gutes mehr auf uns  zusammen wartet? Vielleicht ist das, was vor uns liegt, das Allerbeste?“

„Ich glaube dir nicht mehr. Was hast du mir über diese Magdalene zu erzählen?“

„Ich weiß nicht, was ich noch hinzufügen könnte. Sie war frech, ohne jegliches Scham- oder Schuldgefühl. Ja, ich wollte, dass sie am eigenen Leib erfährt, wie es ist, wenn man in der Klemme gefangen ist und keine Chance zur Flucht hat.  Ich wollte ihre Angst sehen, spüren …“

„Und es war extrem aufregend wie nichts anderes zuvor, oder?“  Karins Blick wanderte zu ihrem Mann, er senkte den seinen. Nach einem Moment hob er ihn an, schaute ihr ins Gesicht und sagte:

„Ich bin nur ein Mann, nicht mehr und nicht weniger. Ja, dafür schäme ich mich. Ich bereue, dass ich zu ihr gegangen bin. Es wäre mir lieber gewesen, ich hätte nie erfahren, was ich damals über mich gelernt habe.“

„Ich dagegen bin nur eine Frau und habe keine Lust, die dunklen Seiten deiner Seele zu entdecken.  Wir wissen beide, dass du dich nicht zum ersten Mal vergessen hast. Nein, Florian, das werde ich nie wieder durchmachen.“

„Also ist es vorbei“,  sagte Florian mit einer Stimme, in der er sich selbst nicht wiedererkannte.

Karin nickte.  Dann nahm sie den Ehering von ihrem Finger, steckte ihn auf seine Hand und verschloss ihn darin.  „Es ist an der Zeit, diese Hände mit anderen zu paaren. Ich weiß, dass du alle Chancen hast, zu einem normalen Leben zurückzukehren. Vergeude es wenigstens nicht“, sagte sie, stand auf und ging.

Florian betrachtete lange den Ehering seiner Frau an seiner Hand und legte ihn schließlich auf den Tisch hin. Er rückte den Rollstuhl an Bett heran, stieß ihn aber sofort heftig zur Seite.  Um jeden Preis versuchte er, selbst aufzustehen und das Fenster auf eigenen Füßen zu erreichen. Er stützte sich mit den Händen auf dem Nachttisch ab, doch einen Moment später brach er auf dem Boden zusammen.  Noch spürte er nur einen stechenden Schmerz in seinem Rücken, als die Sonne erlosch.

Georg schaltete das Telefon aus und ging von der Küche in den Flur.

„Sarah! Bist du beschäftigt?“

„Wie immer.“

„Lass es und eile zu meiner Mutter, um sofort zu kommen und sich um die Küche zu kümmern. Na, worauf wartest du noch? Los, geh rauf!“

„Wo brennt’s denn?“, schnauzte das Mädchen. „Haben Sie ein Rezept vergessen und brauchen die Hilfe der Mama?“

Georg schüttelte nur den Kopf. Eines Tages wird er ihr den Mund mit kochendem Wasser verbrühen, aber dafür hat er jetzt keine Zeit.

„Ich muss ins Krankenhaus fahren.“

„Ist etwas passiert?“, fragte Sarah, und sofort verschwand der unangenehme Ausdruck aus ihrem Gesicht.

„Florian wollte aus eigener Kraft aufstehen und ist umgefallen. Ich werde vor Ort mehr darüber erfahren.“

„Wenn Sie nicht zu lange weg sind, Chef,  kann ich mich selbst um die Küche kümmern.“

„Nun, ich weiß es nicht. Du, eine Veganerin, fällst um, beim Anblick von Fleisch in der Pfanne.  ​Und bevor ich zurückkomme, ist meine Küche zu Asche geworden.“

„Sehr witzig. Soll ich etwas jemandem sagen?“

„Nichts! Kein einziges Wort zu meiner Mutter!“

„Klar.“

Kaum hatte Georg die Station betreten, fand er die Ärztin, mit der er telefoniert hatte.

„Was ist mit meinem Bruder – Muss er noch einmal operiert werden?“

„Nein. Nichts dergleichen! Wir haben eine Kontrolle-MRT gemacht und es ist alles in Ordnung.“

„Gott sei Dank!“, sagte Georg, der war sichtlich erleichtert.

„Er hat gerade starke Schmerzmittel bekommen und wird danach ein paar Stunden schlafen.“

„Wie ist es dazu eigentlich gekommen?“

„Die Frau Ihres Bruders war heute Morgen hier zu Besuch. Nachdem sie gegangen war, wollte er aufstehen und das Fenster öffnen. Er hat behauptet, dass er frische Luft gebraucht hat.“

„Idiot. Entschuldigen Sie mich!“

„Ihr Bruder ist einfach zu rasch vorangegangen. Und hier muss man sich mit Geduld wappnen.“

„Ich brauche vor allem Geduld, für ihn.“

Am Abend saß Karin auf einer Bank vor dem Haus und starrte in den Himmel, als Lisa auf sie zukam und den Platz neben ihr einnahm.

„Was machst du da – den Sonnenuntergang beobachten?“

„Mm. Der Himmel hat heute so herrliche Farben. Es ist kaum zu glauben“, erwiderte  Karin und sah Lisa an. „Aber wer hat gesagt, dass es bei einer Hochzeit immer sonnig sein muss, und dass es schüttet und donnert, wenn die Leute sich trennen?“

„Wie geht es dir?“

„Ich fühle mich nicht wohl dabei.“

„Trennungen sind uns ins Leben geschrieben. Die Erste ist die Schlimmste. Bei der Zweiten beginnt die Routine.“

„Ich hätte nie gedacht, dass es so sehr wehtun würde.“

„Wenn es keinen Schmerz gäbe, wüssten wir nicht, was Glück ist“, sagte  Lisa und lächelte Karin sanft an.

Marie kam an der Seite des Hauses heraus, aber als sie Karin und Lisa zusammen auf der Bank sitzen sah, wollte sie umkehren.  Die Schwestern sahen sie jedoch rechtzeitig und hielten sie auf.

„Komm zu uns, Marie!“, rief Karin ihr zu.

„Auf dieser Bank ist genug Platz für alle drei Huber-Mädels“,  sagte Lisa.

Marie setzte sich neben Karin. Lorenz und Mila näherten sich gerade dem Haus. Bei diesem Anblick lächelten Opa und Enkelin, sahen sich an und ließen die Schwestern allein.

Die Trennung von seiner Frau untergrub schnell Florians Kampfeswillen. Im Rehabilitationsunterricht zeigte er wenig Bereitschaft zur Mitarbeit. Bei der Wahl eines Rehabilitationszentrums konnte sich Florian nicht entscheiden, sodass seine Abreise dorthin vorübergehend verschoben wurde. Leider stellte sich bald heraus, dass es sich um griechische Kalender handelte.  Schließlich wurde er aus dem Krankenhaus entlassen und Georg nahm seinen Bruder mit nach Hause. Die Leitners waren sich einig, dass Florian in der jetzigen Situation nicht in seine leere Wohnung zurückkehren sollte. Mirjams ehemaliges Wohnzimmer, geräumig und sonnig mit Zugang zur Terrasse, erfüllte alle Anforderungen an ein Genesungszimmer.  Georg räumte in aller Eile die alten Geräte aus dem Zimmer und beauftragte ein Renovierungsteam. Der Raum wurde umgestaltet, an einer der Wände wurden Leitern angebracht und über dem Eingang zum Raum eine Zugstange installiert.  Georg stattete das neue Zimmer seines Bruders mit den notwendigen Rehabilitationsgeräten aus: Expander, Übungsbänder, Bälle, Gewichte und ein richtiges Krankenhausbett. Ein Lift wurde an der Treppe installiert und das Gasthaus entspricht nun endlich den Standards für behinderte Gäste.

Als Florian nach Hause kam, wartete alles auf ihn, bis auf eine Sache, die ihn wirklich interessierte: seine eigene Familie. Seit dem ersten Tag, an dem sein Bruder zu Hause war, hatte Georg versucht, ihn in die Angelegenheiten des Gasthauses einzubeziehen, um seine Gedanken von Karin und Mila abzulenken. Florian sollte sich am Leitnerhof nicht nur gebraucht, sondern unentbehrlich fühlen. Von da an betrachtete Georg jede noch so dumme Entscheidung, die das Gasthaus betraf, als eine Angelegenheit, die mit seinem Bruder zu besprechen war. Florian war nicht von undankbarer Natur, und so hatte er gelegentlich das Bedürfnis, seiner Umgebung zu zeigen, dass er sich für etwas interessierte. Die unterbrochene Therapie brachte schnell wieder Rückenschmerzen, aber Florian fand ein wirksames Schmerzmittel dagegen. 

Die Situation im Leitnerhof war wie vor Jahren, als Peter geboren wurde. Dann waren da ein Vater, ein neugeborenes Baby, eine kranke Mutter und ihre beiden Söhne. Nun gab es die Eltern und ihren kranken Sohn.  Ein Vater und ein neugeborenes Baby.

Ich habe wieder diesen komischen Traum
Unser Bett und unser Zuhause
Du verzweifelt kuschelst mit mir
Auf diese Weise beobachte ich meinen Tod
Ich sehe Dich weinen
Und ich bewege mich nicht
Ich höre Dich sagen
Verlasst mich nicht
Es wird niemals schöner sein
Du wirst Dich an nichts erinnern,
So wie Du Dich hier an mich erinnerst
Ich habe wieder diesen sonderbaren Traum
Unser Bett und unser Zuhause
Du fragst mich wieder, was ist los mit mir
Auf diese Weise beobachte ich meinen Tod
Ich sehe Dich weinen
Und ich bewege mich nicht
Ich höre Dich sagen
Verlasst mich nicht
Es wird niemals schöner sein
Du wirst Dich an nichts erinnern,
So wie Du Dich hier an mich erinnerst

Karin & Florian – czy to już jest koniec?

Karin przystanęła przed salą, gdzie leżał Florian i jakiś czas zza szyby w drzwiach obserwowała, co dzieje się wewnątrz. U Floriana był właśnie fizjoterapeuta, więc postanowiła najpierw udać się na spotkanie z jego lekarzem prowadzącym.

– Czy mój mąż wróci jeszcze do sprawności fizycznej, jaką miał przed wypadkiem?

– Tego pani zagwarantować w stu procentach nie mogę. Każdy uraz kręgosłupa obniża sprawność fizyczną, zmusza pacjenta do zmian pewnych nawyków codziennego życia i stałej już okresowej rehabilitacji. Przy złamaniu kompresyjnym kręgów, po operacji kręgosłup wymaga długiej rehabilitacji. My zrobiliśmy wszystko, co było można, reszta jest w rękach pani męża.

– Florian zawsze bardzo aktywny fizycznie, uprawiał wiele dyscyplin sportowych.  Nigdy nie palił ani nie nadużywał alkoholu.

– To dobrze, bo nikotyna i alkohol nie tylko utrudniają  proces rekonwalescencji, ale jeszcze sprzyjają powikłaniom pooperacyjnym. Wskazana jest oczywiście odpowiednia dieta. Brat pani męża, który zdaje się, jest profesjonalnym kucharzem, już się o to  zatroszczył i odbył  konsultację z dietetykiem. Myślę, że przy jego zacięciu  do sportu, w otoczeniu tak kochającej i troskliwej rodziny, pani mąż szybko zostawi wypadek za sobą.  –  powiedział  główny lekarz i uśmiechnął się przyjaźnie do kobiety. 

Kiedy weszła do sali męża, Florian  spał, najwyraźniej zmęczony dzisiejszą dawką ćwiczeń.  Usiadła  na krzesełku przy łóżku i wpatrywała się w jego spokojny oddech. Próbowała pozbierać myśli, skupić je na tym, z czym tu przyszła. Jednak widok jego śpiącej twarzy na powrót przywołał rozterkę w sercu.  W głowie  mieszały się jej obrazy z przeszłości tej dalszej i bliższej.

– Dlaczego to jest tak trudne? Nie potrafię wyobrazić  sobie, że mogłabym jeszcze z tobą być. I jeszcze mniej  życie bez ciebie.  Gdybyś już tylko zawsze spał! Nie ruszyłby się od ciebie na krok. – powiedziała szeptem.

Florian obrócił się gwałtownie na bok tak, że jego ręka spadła na dół, poza jego wąskie  szpitalne łóżko. Karin schyliła się, podniosła jego dłoń i położyła  ją z powrotem na łóżku. Przez chwilę przyglądała się jego liniom papilarnym. Powiodła palcem po jednej z nich. Dotyk żony obudził Floriana, ale nie poruszył się tylko przez półzamknięte oczy obserwował ją. Jeszcze niedawno porównywali sobie razem swoje linie papilarne. Był leniwy  wielkanocny poranek, leżeli razem w łóżku, żadnemu z nich nie chciało się wstać. Mila hałasowała w kuchni przyrządzając rodzinne śniadanie, a oni zabawiali się w chiromantów. „Twoja  linia życia jest przerwana”. – zauważyła wtedy. „Możliwe, ta część to moje stare życie. A ta oznacza te, które właśnie się zaczyna”.  Mila zastukała do drzwi: „Śniadanie gotowe! Nie jest moim zamiarem wam przeszkadzać, moi kochani rodzice, ale jest już prawie jedenasta! A ja nie przyjechałam do domu, żeby jeść sama”. Na te słowa córki oboje wybuchli śmiechem. „Chyba musimy start w nowe życie przełożyć o kilka dni. Przynajmniej do czasu, dopóki nasza mała terrorystka nie wróci do Monachium” – powiedziała rozbawiona Karin. „Wygląda na to, że wakacje rodziców studenta zaczynają się dokładnie wtedy, kiedy kończą się wakacje studenckie”.  Nagły przypływ wspomnień wytrącił Karin z równowagi tak, że postanowiła rozmowę z mężem przełożyć. W chwili jednak, kiedy  chciała cofnąć swoją dłoń i wstać z krzesła, Florian  chwycił ją mocno za dłoń.

– Zaczekaj Karin!

Przez chwilę patrzyli sobie w oczy w milczeniu, zanim Karin wreszcie uciekła wzrokiem. Wolną ręką odsunęła z twarzy  kosmyk włosów i założyła za ucho.

–  Zmieniłaś fryzurę — zauważył — Pięknie wyglądasz. 

Karin  nie odpowiedziała na komplement, bo przecież nie dla niego była ta zmiana. Kiedy kobieta bierze się za  transformację swojego życia, to zawsze zaczyna ją od swojego wyglądu. Odkąd odrosły jej włosy przestała je prostować i pozostawiła  im naturalny lekki skręt.  Lisa uznała, że krótkie, ciemne włosy dodają jej powagi i lat, więc za jej  namową, rozjaśniła ich kolor i dodała  im kasztanowych refleksów. 

Florian puścił rękę żony i przycisnął guzik z boku łóżka, żeby podwyższyć sobie trochę oparcie z tyłu pleców. Kiedy próbował się podciągnąć, trochę się skrzywił z bólu.

– Mila była tu  ostatnio u mnie.  – ponownie spróbował przerwać to krępujące milczenie pomiędzy nimi.

– A co ma robić? Musi się jakoś pogodzić z faktem, że jej ociec nie jest doskonały. Inny się nigdy nie pojawi.

– Słyszałem od mojej matki, że Lorenz… Wyobrażam sobie, jaki był to dla ciebie ogromny wstrząs.

– Nie jedyny.  – odparła, a jej barwa głosu mimowolnie przybrała ostry ton.  – Tyle tylko, że ten w przeciwieństwie do innych, ma swoje pozytywne strony.

– Domyślam się, że ty i Lisa znowu jesteście sobie bliskie.

– Jak nigdy przedtem.  Lisa okazała się lepszą przyjaciółką dla mnie jak ja kiedyś dla niej. Tym bardziej to doceniam, teraz gdy muszę budować swoje życie od nowa, w pojedynkę.

– Nie musisz.  Jestem  i nadal czekam na jeden twój znak. – Florian ponownie wziął dłoń żony w swoją, tym razem jednak delikatnie.  – Ta dłoń pasuje tylko do tej.

– Już nie. – Karin spróbowała wysunąć swoją dłoń z dłoni męża. – Przykro mi, Florian, ale to, co było, już nie wróci.

– A więc chcesz te wszystkie wspólne lata tak po prostu przekreślić.

– Niczego nie chcę przekreślać. Mamy dużo dobrych wspomnień. Zawsze będzie nas łączyć Mila. Chcę jedynie zaoszczędzić nam tych najgorszych. To dobry moment, żeby…

Florian nie dał jej dokończyć — Skąd pewność, że nic dobrego nas już razem nie czeka? Może właśnie to, co przed nami,  będzie tym, co najlepsze.

– Już ci nie wierzę. Co masz mi do powiedzenia o tej Magdalene?

– Nie wiem, co mógłbym jeszcze dodać. Była ordynarna, w ogóle nie poczuwała się do wstydu ani winy, za to, co zrobiła Mili. Ta, chciałem, żeby na własnej skórze poczuła, jak to jest być w potrzasku, bez szansy na ucieczkę.  Chciałem widzieć jej strach, czuć go…

– I to było niezwykle podniecające jak nic innego wcześniej, co Florian? – Karin wbiła wzrok w męża, on spuścił swój. Po chwili podniósł oczy na nią, spojrzał jej w twarz i powiedział:  

– Jestem tylko człowiekiem niczym więcej ani mniej. Tak, wstydzę się tego. Żałuję, że w ogóle poszedłem do niej. Wolałbym nigdy nie dowiedzieć się tego o sobie, co się wtedy dowiedziałem.  

– Ja zaś jestem tylko kobietą i nie mam ochoty odkrywać mrocznych stron twojej duszy.  Oboje wiemy, że to nie był pierwszy raz, jak się zapomniałeś. Nie, Florian, ja będę  tego znowu przeżywać.

– A więc to koniec. – powiedział głosem, w którym nie rozpoznał samego siebie.

Karin przytaknęła. Zdjęła obrączkę ślubną ze swojego palca, położyła mu na jego dłoni i zamknęła ją w niej. 

– Już czas, aby te dłonie spróbowały dopasować się do innych. Wiem, że masz wszelkie szanse, żeby wrócić do normalnego życia. Nie zmarnuj przynajmniej tego.  – powiedziała, po czym wstała i wyszła.

Florian przez dłużą chwile przyglądał się obrączce żony na dłoni, wreszcie odłożył ją na stolik. Przysunął wózek do łóżka, ale  zaraz gwałtownie odsunął go na bok. Próbował za wszelką cenę sam wstać i na własnych nogach dotrzeć do okna. Podparł się rękoma stolika nocnego przy łóżku, ale już w chwilę późnej zwalił się na podłogę. Zdążył jeszcze poczuć  ostry ból w plecach, jak zgasło mu  słońce.

Georg wyłączył telefon i przeszedł z kuchni do holu.

– Sara! – zawołał na recepcjonistkę. – Jesteś zajęta?

– Jak zawsze.

– To zostaw to i pędź do mojej matki, żeby przyszła natychmiast się zająć kuchnią. No, na co czekasz? Ruszaj na górę!

– Pali się, czy co? – fuknęła dziewczyna. – Zapomniał szef recepty i potrzebuje mamusi podpowiedzi?

Georg pokręcił tylko głową. Kiedyś wyparzy jej buzie wrzątkiem, teraz jednak nie miał na to czasu.

– Muszę jechać do szpitala.

– Coś się stało?  – spytała Sara, a z jej twarzy natychmiast zniknął nieprzyjemny wyraz.

– Florian chciał sam wstać i upadł. Więcej dowiem się na miejscu.

– Jak nie będzie  szefa zbyt długo, to mogę sama zająć się kuchnią.

– No, nie wiem. Ty, weganka, jeszcze zemdlejesz, jak zobaczysz mięso na patelni. Zanim wrócę, to moja kuchnia zamieni się w popioły.

–  Bardzo śmieszne. Mam coś komuś przekazać?

– Nic. Ani słowa mojej matce!

– Jasne!

Ledwo Georg wpadł na oddział, jak odnalazł lekarkę, z którą rozmawiał przez telefon.

– Co z moim bratem? Musi być ponownie operowany?

– Nie. Nic z tych rzeczy! Zrobiliśmy mu kontrolny rezonans i wygląda, że wszystko jest w porządku.

–  Bogi dzięki! – odparł Georg i wyraźnie odetchnął z ulgą.

– Podaliśmy mu silne leki przeciwbólowe i będzie spał po nich przez kilka godzin.

– Właściwe, jak to się stało?

– Rano była tu żona pana brata. Po jej wyjściu chciał wstać i otworzyć okno. Twierdzi, że potrzebował powietrza.

– Idiota. Przepraszam!

– Pański brat po prostu za szybko wyrywa się do przodu. A tu potrzebna jest cierpliwość.

– Cierpliwość to jest potrzebna, ale mnie do niego.

Wieczorem Karin siedziała na ławce przed domem i wpatrywała się w niebo, jak podeszła do niej Lisa i usiadła obok.

– Co robisz? Podziewasz zachód słońca?

– Ta. Niebo ma dzisiaj takie cudowne kolory. Aż trudno uwierzyć. – odparła Karin i skierowała swój wzrok na Lisę. –   Jednak, kto powiedział, że  słońce zawsze musi być na ślubie, a lać i grzmieć, kiedy się ludzie rozstają?

– Jak ty się czujesz?

– Nie jest mi z tym dobrze.

– Rozstania są wpisane w nasze życie. Pierwsze jest najgorsze. Od drugiego zaczyna się rutyna.

– Nie przypuszczałam, że to będzie aż tak boleć.

– Gdyby nie było bólu, nie wiedzielibyśmy, co to szczęście. – odparła Lisa i uśmiechnęła się łagodnie do Karin.

Z domu wyszła Marie, kiedy jednak zobaczyła Karin i Lisę razem siedzące na ławce,  to próbowała zawrócić.  Siostry ją jednak w porę dostrzegły i zatrzymały.

– Chodź tu do nas, Marie! – zawołała do niej Karin. 

– Na tej ławce jest wystarczająco miejsca dla wszystkich trzech sióstr Huber. – powiedziała Lisa. 

Marie usiadła obok Karin. Ta objęła najpierw jednym ramieniem jedną siostrę, a potem drugim — drugą. Lorenz i Mila właśnie zbliżali się do domu. Na ten widok dziadek z wnuczką uśmiechnęli się, spojrzeli na siebie i zostawili siostry same.

Rozstanie z żoną szybko podkopało wolę walki u Floriana. Na zajęciach rehabilitacyjnych wykazywał małą chęć współpracy. Kiedy przyszło wybrać ośrodek rehabilitacyjny, to Florian nie potrafił się na żaden zdecydować, przez co odłożono tymczasowo jego wyjazd tam. Szybko niestety okazało się, że na greckie kalendy. Ostatecznie wypisano go ze szpitala i Georg zabrał brata do domu. Leitnerowie byli zgodni, że Florian w obecnej sytuacji nie powinien wrócić do swojego pustego mieszkania. Miał zamieszkać wraz z Georgiem. Dawny pokój dzienny Mirjam, przestronny i słoneczny z wyjściem na taras spełniał wszystkie wymogi pokoju dla rekonwalescenta.  Georg pośpiesznie opróżnił pokój z dawnych sprzętów, wynajął ekipę remontową, żeby odświeżyć pokój, zainstalował drabinki na jednej ścianie i drąg do podciągania się nad wejściem do pokoju. Postarał się też o niezbędny sprzęt rehabilitacyjny: ekspandery, gumy do ćwiczeń, ściski, piłki, obciążniki oraz odpowiednie szpitalne łóżko. Przy schodach zainstalowano windę, także przy okazji zajazd zaczął wreszcie spełniać standardy dla gości niepełnosprawnych.

Kiedy Florian wrócił do domu, wszystko nań czekało, poza jednym, za to tym, co go naprawdę interesowało — jego własną rodziną. Georg od pierwszego dnia pobytu brata w domu starał się go wciągnąć w sprawy zajazdu, żeby w ten sposób odciągnąć jego myśli od Karin i Mili. Florian miał się czuć nie tylko potrzebny, co zgoła niezbędny w Leitnerhof. Od tej pory każdą, nawet najgłupszą decyzję odnośnie do zajazdu, Georg uważał za wymagającą przekonsultowania z bratem. Florian nie miał niewdzięcznej natury, więc od czasu do czasu poczuwał się do okazania otoczeniu, że coś go to wszystko interesuje. Przerwana terapia szybko przywołała bóle kręgosłupa, jednak Florian znalazł sobie na nie skuteczny środek przeciwbólowy

Sytuacja w Leitnerhof jak sprzed lat, gdy urodził się Peter. Wtedy był: ojciec, noworodek, chora matka i dwoje jej synów. Tym razem był chory syn, dwoje jego rodziców plus ojciec i noworodek.

Traurige Heimkehr, Teil II

Lisa – wohin und mit wem?

Es war elf Uhr morgens, als Lisa sich vor dem Gebäude der Staatsanwaltschaft von Magdalene verabschiedete. In den letzten drei Tagen hatte sie, so gut es ging, alte Kontakte zu Bekannten aus der Branche aufgefrischt. Sie wollte Karins Mutter irgendwie helfen und beschloss, dass selbst entfernte Bekannte ihr bei der Suche nach einem Weg, Margarete aus dem Gefängnis zu holen, nützlich sein könnten. Gestern hatte sie Ina besucht, die an der Universität eine wissenschaftliche Karriere anstrebte.   Sie mochte sie nie besonders, aber ihr Mann war Professor und hatte die richtigen Kontakte und den nötigen Zugang. Eine Geschichte wie viele andere – er, ein Professor, verliebte sich in eine zwanzig Jahre jüngere Assistentin. Eine Affäre, eine turbulente Scheidung. Ina lebte in der großen Welt, Lisa war weit davon entfernt.

Das Abendessen war langweilig und steif, die Gespräche drehten sich hauptsächlich um aktuelle Justizfragen. Der beste Teil des Abends war die Verabschiedung an der Tür. Am Nachmittag war sie mit Helena verabredet. Sie war sehr neugierig auf ihr neues Leben und versprach sich nach diesem Treffen mit ihr eine Menge. Lisa beschloss, ein paar Geschenke für Alexanders Kinder zu kaufen. Zunächst suchte sie einen Spielzeugladen, um dort etwas für Emilia zu finden. David machte gerade seinen Abiturabschluss, der angeblich international sein sollte. Mila war noch ein paar Monate mit David zusammen, bevor sie in München Gesellschaft fand. Der Junge merkte jedoch recht schnell, dass er nur ein vorübergehender  „Ersatz“ für das Mädchen war und zog sich zurück. Alexander war eindeutig erleichtert. Von Anfang an betrachtete er die Bekanntschaft seines Sohnes mit der zwei Jahre älteren Mila mit einem schiefen Blick. Und die Gesellschaft der Freundin seines Sohnes hatte ihn, um es vorsichtig auszudrücken, erschreckt.  „Na, das ist ja interessant, ob der Junge immer noch Liebeskummer wegen Mila erlebt?“, dachte sie und betrat den Laden.

Sie näherte sich dem Ständer, auf dem die Puppen dicht an dicht standen. Es erregte sofort ihre Aufmerksamkeit, denn sie waren außergewöhnlich schön.  Sie blieb nicht lange allein am Regal stehen, als eine ältere Verkäuferin auf sie zukam.

„Das sind spanische Puppen.  Sie sind erst seit kurzer Zeit bei uns, aber sie sind bei unseren Kunden bereits sehr beliebt.“

„Sie sind wunderschön. Es ist schwer, den Blick von ihnen abzuwenden“, gab Lisa zu, nahm eine Puppe nach der anderen in die Hand und betrachtete sie aufmerksam. Der Verkäuferin entging die Freude in den Augen der Kundin nicht und sie warf sofort die Angel aus.  

„Eine außergewöhnlich erfolgreiche Puppenlinie.  Ihre Gesichter scheinen lebendig zu sein.  Ich habe selbst schon drei für meine Tochter gekauft“, sagte die Verkäuferin, obwohl sie natürlich keine Tochter hatte. „Zuerst ein Pärchen von einem Babyjungen und ein Babymädchen in einer Bettdecke. Und neuerdings eine größere – Rotkäppchen.  Darf ich Sie fragen: Ist diese Puppe für Ihre Tochter?“

„Ich habe keine Kinder. Eine Freundin von mir zieht die 11-jährige Tochter ihres Partners groß. Das soll ein Geschenk für sie sein.“

„Elf Jahre alt – das ist ein großes Mädchen und hat sich eher vom Spielen mit Puppen verabschiedet.“ Die zweite, jüngere Verkäuferin mischte sich ein.

„Im Gymnasium habe ich noch mit Puppen gespielt“, sagte Lisa ohne nachzudenken.  Sie sah die jüngere Verkäuferin mit einem spöttischen Lächeln an und unterließ es, weiter hinzuzufügen: „Mit Teddy Barry schlafe ich immer noch. Wer verbietet es mir? Man muss  sich nachts an etwas Zotteliges kuscheln.“

 „Nun, das ist richtig. Das Alter spielt keine Rolle“, sagte die ältere Verkäuferin, als ob sie die Gedanken der Kundin lesen könnte.   Dann knurrte sie ihre jüngere Kollegin an und warf ihr einen finsteren Blick zu: „Du solltest dich besser an die Arbeit machen, Angela, und neue Lego-Sets in die Regale stellen!“

„Vielleicht ist die Puppe eine schlechte Idee“, sagte Lisa und stellte die Puppe zurück ins Regal.   „Können Sie mir einen Rat geben?“

„Wie wäre es mit einem Perlenset zur Herstellung von eigenem Schmuck?“, schlug die jüngere Verkäuferin vor und griff sofort nach dem entsprechenden Karton.

Lisa sah eine Verkäuferin und eine andere an.  Offenbar war sie das Objekt eines Konkurrenzkampfes um den Kunden zwischen einem älteren und einem jüngeren Mitarbeiter geworden.  Selbst ein einfacher Spielzeugladen kann zum Schlachtfeld werden. In der Zwischenzeit betraten weitere Kunden den Laden: ein älterer grauhaariger Mann, vielleicht im Alter von Lisas Vater, mit einem Mädchen von etwa 10 Jahren.   Das Mädchen interessierte sich schnell für die Puppen, die im Regal standen. Die Verkäuferin, die ein anderes Opfer bemerkte, ließ sie allein.  Lisa trat an die Theke heran, wo die andere Verkäuferin bereits den Inhalt des Kartons aufstellte.

„Na, das ist wirklich interessant“, sagte Lisa.

„Dies ist ein kleiner Satz. Wir haben noch ein mittleres und ein großes Exemplar“, fügte die Verkäuferin  hinzu.

„Ich nehme den größten.“

„Da es sich um ein Geschenk handelt, warum es nicht richtig verpacken?“

„Oh, ja! Bitte kümmern Sie sich darum!“

„Brauchen Sie noch ein Geschenk?“

„Ja, aber ich glaube nicht, dass ich es hier bekomme – nur eine Kleinigkeit für einen Jungen – einen Abiturienten.“

„Oben gibt es ein Schreibwarengeschäft. Wenn er aufs College geht, können Sie ihm einen schönen Stift schenken.“

„Das ist eine Idee. Vielen Dank für Ihren Rat“, erwiderte Lisa und schaute noch einmal in Richtung des Puppenregals.  Das Mädchen kuschelte bereits mit einer Puppe. „Ich glaube, ich habe meine Meinung geändert.   Vielleicht nehme ich doch noch eine spanische Puppe“,  fügte sie nach einer Weile hinzu: „Im schlimmsten Fall wird Emilia sie in eine Ecke werfen.“

„Sicherlich nicht!“, sagte die ältere Verkäuferin sofort. „Welcher soll es sein?“

„Das Mädchen hat blonde Haare und blaue Augen, also nehme ich eine ähnliche Puppe.“

Lisa ging hin, nahm die Puppe selbst aus dem Regal und reichte sie der Verkäuferin.

Kaum hatte sie den Laden mit ihrem Päckchen verlassen und sich unter dem Schirm eines der Straßencafés niedergelassen, als Helena sie anrief und ihr mitteilte, dass Emilia sich bei anderen Kindern auf dem Gestüt mit Windpocken angesteckt hatte.

„Das macht nichts. Ich hatte als Kind Windpocken. … Was? Alexander hat auch die Windpocken! Und David? … Zum Glück! … Bist du sicher, Helena, dass es nicht die echten Pocken sind? … Komm schon, beruhige dich, Mutti! Das war ein Scherz. … Er ist ärger als zehn Kinder.  Das kann ich glauben! … Er hat überall  Pickel. Sein ganzer Kopf ist mit Blasen übersät. … Er möchte nicht, dass ihn jemand so sieht. … Schade. Das muss ein eigenartiger Anblick sein. … Nein, natürlich, wir sehen uns ein anderes Mal. … Ach, übrigens, spielt Emilia noch mit Puppen? … Sie mag keine Puppen … Emilia interessiert sich nur noch für Pferde. … Nein, ich habe keine gekauft! …  Ihr habt bereits ein Wochenende im Juli gebucht. Das ist super! … äh, am Leitnerhof … Nun, ja, du und Alexander haben dort mehr Erinnerungen.   Ruft mich an, wenn ihr unterwegs seid. Tschüss!“

Lisa schaltete ihr Telefon aus, nippte an ihrem Kaffee und überlegte, was sie als Nächstes tun sollte. Das Hotel wurde bis morgen früh bezahlt. Sie hatte keine Lust, durch die Klamottengeschäften zu laufen. Eigentlich könnte sie zurück ins Allgäu fahren, aber sie hatte es nicht eilig, nach Hause zu kommen. Schließlich beschloss sie, ihre alte Studienkollegin Nelly zu besuchen.   Beruflich hatten sie nicht viel miteinander zu tun. Sie begannen gemeinsam, endeten aber getrennt. Nelly wurde in ihrem letzten Studienjahr schwanger und brach ihr Studium ab. Der Vater des Kindes hat sie verlassen. Glücklicherweise halfen ihre Eltern ihr, und nach einem Jahr kehrte Nelly an die Universität zurück. Sie schloss ihr Studium ab, aber als alleinerziehende Mutter machte sie keine große Karriere.  Anschließend spezialisierte sich Nelly auf Steuerrecht und gründete einige Jahre nach ihrem Studium zusammen mit einer Kollegin ein Beratungsbüro. Heute sind dort bereits zehn Personen beschäftigt. Als ihr Sohn drei Jahre alt war, lernte sie einen Architekten kennen.   Sie heirateten und er adoptierte ihren Sohn. Nelly hatte ein Prinzip: Schritt für Schritt, aber immer vorwärts. Lisa hat immer das Alles-oder-Nichts-Prinzip verfolgt.  Leider endete diese Devise immer öfter damit, dass sie nichts mehr hatte. Während Lisa also wieder bei vorne anfing, gründete Nelly eine stabile Familie für ihren Sohn, richtete ihr zweites Haus ein und begann, die Früchte ihrer Arbeit zu ernten. Ihr Mann Wolfgang erkrankte als Teenager an Knochenkrebs, durchlief mehrere schwere Chemotherapien und verlor sein rechtes Bein bis zum Knie.  Er konnte mit einer Prothese laufen. Lange Zeit sah es so aus, als würden sie nie gemeinsame Kinder haben. Vor zwei Jahren war ihnen das Glück hold und sie bekamen einen Sohn. Seitdem ist Nelly in Elternzeit zu Hause und kümmert sich um ihr Glück, während sie die Leitung des Büros ihrer Geschäftspartnerin überlässt.  Lisa konnte sich sicher sein, dass sie Nelly zu Hause antreffen würde, wenn sie nicht bereits übers Wochenende verreisen würden. Kaum hatte sie Nelly mitgeteilt, dass sie in München war, erhielt sie eine Einladung, sie in ihrem neuen Zuhause zu besuchen. Lisa notierte sich die Adresse, kaufte einen Kuchen und kehrte dann notgedrungen in den Spielzeugladen zurück. Sie würde den Stift für David an Nellys älteren Sohn schenken, der bereits ein Gymnasium besuchte. Sie beschloss jedoch, dass eine Puppe und Perlen für einen zweijährigen Jungen als Geschenk nicht geeignet waren. Obwohl sich bald herausstellte, dass sie auch hier nicht im Thema war, womit Kinder heutzutage spielen.  Während sie sich für ein musikalisches Lernspielzeug entschied, kaufte nebenan eine Mutter für ihren sechsjährigen Sohn … eine Waschmaschine. Eine pinke, natürlich. Ausgestattet mit allem, was sie benötigte, um einer Familie mit zwei Kindern einen dringenden Besuch abzustatten, setzte sie sich ins Auto und fuhr zu der angegebenen Adresse.    Sie mochte sie beide. Vor allem wegen ihrer positiven Lebenseinstellung, weil sie sich nicht von Widrigkeiten unterkriegen lassen und einfach ihr Bestes geben.   Sie mochte Wolf zudem wegen der unbeschwerten, humorvollen Art, mit der er an das heranging, was seine Frau mit seinen architektonischen Wundern tat.  Nelly hatte viele Tugenden, aber nicht viel Geschmack, sowohl was ihre Kleidung als auch was die Einrichtung ihrer Umgebung betraf. „Wenn ich die Tür öffne und ein türkisches Lagerhaus sehe, weiß ich, dass ich zu Hause bin. Jedes Mal, wenn ich auf der Straße von Weitem einen außergewöhnlich bunten Papagei sehe, setze ich alles darauf, dass es meine Nelly ist“, fasste Wolfgang den Geschmack seiner Frau zusammen.

Dieses Mal engagierte Nelly einen professionellen Innendesigner. Aber das Ergebnis war noch schlimmer. Wenn ein Designer merkt, dass der Besitzer keinen eigenen Geschmack hat, wird er jede noch so extravagante Idee durchsetzen, weil er sicher ist, dass dieser nicht protestieren wird. Als Lisa etwas verlegen sagte, dass sie kein Geschenk für ihr neues Haus habe, weil sie keine Ahnung hatte, in welchem Stil sie ihr neues Haus eingerichtet hatten, antwortete Nelly:

„Hier gibt es keinen Stil. Der Designer war entweder ein Daltonist oder auf Drogen, als er es entwarf.“

„Nein, es ist sehr originell, nur … das Farbschema ist ein wenig deprimierend“, erwiderte Lisa und sah sich im Wohnzimmer um.

„Diese düsteren Farben können depressiv machen. Tja, alles muss geändert werden“, nickte Wolf.

Nelly ging zu ihrem Sohn hinüber, der auf dem Teppich in der Mitte des Zimmers saß, und reichte dem Kind ein Miniklavier. Der kleine Junge begann sofort, alle Knöpfe zu drücken. Unter jedem Knopf stand eine Melodie. Die schrillen Klänge der unterbrochenen Melodien irritierten die Ohren der Erwachsenen, aber das Kind hatte Spaß und ließ sich das Spielzeug bis zum Einschlafen nicht mehr wegnehmen. Lisa stellte fest, dass sie so ein Geschenk gekauft hatte, wie man es einem Kind macht, dessen Eltern man nicht mag. 

„Wie ist das Leben auf dem Lande?“, fragte Wolfgang.

„Fantastisch! Viel frische Luft.“

„Frische Luft ist heutzutage ein knappes Gut. Die ganze Welt kämpft um sie. Ich entwerfe gerade etwas für einen Liebhaber von frischer Luft und Natur. Stil der Berge, alle ökologischen Lösungen. Genau richtig, etwas für dich.“

„Für mich?“

„Du wirst doch nicht dein ganzes Leben lang bei deiner Familie wohnen, oder? Da musst du dich beeilen, wenn ich schon dabei bin. Bei deinem Haus wird es keine Pannen geben.“

„In Moment setzt mich mein Vater noch nicht vor die Tür.  Wenn ich jedoch in Not gerate, werde ich sicher an dich erinnern.“

„Oh, Wolf, wozu braucht Lisa so einen Aufwand wie ein Haus auf ihrem Kopf?   Sie ist allein.“

„Es ist vorübergehend. Ein so nettes Mädchen kann nicht ewig allein in der Welt herumlaufen. Ich muss dir meinen Kumpel vorstellen.“

„Mm“ Nelly schluckte ihren Speichel herunter und warf ihrem Mann einen entsprechenden Blick zu. „Du meinst doch nicht den Frank, oder?“     

„Warum nicht? Frank ist ein netter Kerl, hat aber kein Glück in der Liebe. Jedes Mal, wenn er eine Frau abholt, verlässt sie ihn nach drei Monaten.“

„Hat Frank noch irgendwelche anderen ‚Vorteile‘, außer dass er nicht in der Lage ist, eine Beziehung länger als ein paar Monate aufrechtzuerhalten?“, fragte Lisa, die nach Nellys Gesichtsausdruck davon ausging, dass dieser Frank ein ziemliches Original sein musste.

 „Er ist ein Polyglott. Und er lernt derzeit seine sechste Fremdsprache.“

„Hat er überhaupt etwas in einer dieser Sprachen zu sagen?“

„Das glaube ich nicht“, sagte Nelly. „Jedenfalls habe ich es noch nicht gehört.“

 „Hey. Er ist ein ganz guter Koch. Pizza kann er prima aufwärmen“, warf Wolf eilig ein.

„Hm, nach dem Abendessen rufen die Nachbarn die Feuerwehr“, erwiderte  Nelly.  „Lisa hat hohe Erwartungen.“

„Ich glaube, ich ziehe das Singleleben vor“, sagte Lisa amüsiert. „Übrigens dachte ich immer, Kuppelei sei eine Frauensache.“

„In unserer Familie gibt es keine solchen Spaltungen. Meine Frau fragt mich jeden Morgen, was ich zum Abendessen essen möchte. Und wenn ich  das Menü verrate, höre ich: Na, jetzt weißt du, was du heute kochen wirst, Schatz.“

„Das reicht, es sei denn, ich gehe einkaufen und räume nach dem Essen den ganzen Mist weg.“

„Du machst die Einkäufe perfekt. Und bei der Reinigung kann dir niemand das Wasser reichen.“

„Der Mann, der kochen kann!“, rief Lisa aus. „Wo hast du ihn gefunden?“

„Es ist überbewertet. Seinetwegen sehe ich so aus.   Während meiner gesamten Schwangerschaft hat er mich wie ein Mastschwein durchgefüttert. Wenn meine Hüften mit Luft statt mit Fett gefüllt wären, würde ich wie ein Ball im Pool schwimmen.“  

„Endlich muss ich mir keine Sorgen mehr machen, dass ich mir die Zähne an den Knochen meiner Frau ausschlage.“

Nelly verteilt den Kuchen und den Kaffee auf dem Tisch. Ihr Mann ging zur Minibar hinüber.

 „Was möchtest du trinken, Lisa?“

„Nur Kaffee. Ich bin mit meinem Wagen hergekommen.“

„Du kannst mir einen Cognac einschenken, Wolf.“

„Ich werde dieses Getränk immer mit der Prüfung in Zusammenhang bringen, die den Anfang unserer Freundschaft darstellt“, sagte Lisa.  „Erinnerst du dich noch, Nelly?“

„Wie könnte ich das vergessen! Der Beitrag des Kaisers zur großen Kodifizierung des französischen Rechts nach dem Untergang des Ancien Régime.“

„Der Code Napoleons!“, platzte Wolfgang zur Antwort heraus. Er schenkte seiner Frau ein Glas Cognac ein und legte eine Portion Kuchen auf seinen Teller.  „Sogar ich könnte diese Prüfung bestehen.“ Er probierte den Kuchen und wandte sich sofort an Lisa:

„Dein Kuchen ist sehr lecker!“

„Das freut mich, obwohl mein Beitrag zu diesem Kuchen ungefähr so groß war wie der Beitrag Napoleons zu seinem Code“, erwiderte Lisa lächelnd. „Die Frage bezog sich auf die Änderungen, die Napoleon persönlich an den Regeln des Code Civil vorgenommen hatte.“

 „Ich nehme an, der Kaiser muss in diesem Code Civil viel Mist gebaut haben, sonst wäre es nicht nach ihm benannt“, bemerkte Wolfgang.

„Nelly erwiderte daraufhin, dass Napoleon insbesondere das Scheidungsrecht geändert habe, wonach ein Ehemann die Scheidung beantragen konnte, wenn seine Frau ihn betrogen hatte. Eine Ehefrau wiederum konnte die Scheidung verlangen, wenn ihr Mann seine Geliebte im Haus behalten hatte.“

„Genie!“, rief Wolf aus.

„Nelly glänzte dann so, dass der Professor sagte, wenn er eine Flasche Cognac in seinem Schreibtischschrank hätte, würde er ihr für diese Antwort eine Portion einschenken.“

„Tja, was Bonaparte nicht angefasst hat, war Waterloo“, sagte Nelly und nahm einen Schluck Cognac.

„Wenn ein Gartenzwerg an die Macht kommt, muss es Probleme geben“,  fügte Lisa hinzu.

„Die Große hat sich zu Wort gemeldet.  Ein Meter fünfzig in den Hut“, sagte Wolf.

„Was ist es klein, ist schön“, erwiderte Lisa.

„Unbestreitbar“, bestätigte Wolfgang und lächelte Lisa breit an.

„Wolf, ich glaube, du hast gesagt, du hättest heute Nachmittag viel zu tun“, reagierte seine Frau wachsam.

„Das stimmt“, erwiderte er, „Es ist an der Zeit, dass ich euch allein lasse, meine lieben Damen.“  

Der Mann stand auf und ging zu seinem Sohn hinüber. Er streichelte den Kopf seines kleinen Sohnes und legte ein Blatt Papier mit Noten in Form von farbigen Punkten auf das Miniklavier. Dann erklärte er geduldig eine Weile, dass die Farben der Tasten entsprechend den Farben der Punkte auf dem Blatt gedrückt werden müssen. Dann würde das Klavier ein Lied spielen, das er kannte. Bevor er ging, wandte er sich an Lisa:

 „Ich glaube, du bleibst zum Abendessen.“

„Natürlich wird sie das“, erwiderte seine Frau  für den Gast. Lisa stöhnte, nicht gerade glücklich darüber, dass man ihr die Entscheidung abgenommen hatte. Dann sagte sie leichthin:

 „Das hängt davon ab, was du heute zum Abendessen kochst.“

„Heute koche ich nicht. An den Wochenenden gibt mir meine Frau frei.“ Wolf hielt einen Moment inne und fügte hinzu: „Jemand muss den Rasen mähen.“

„Nelly ist sehr gütig zu dir“, sagte Lisa lachend.

„Nelly ist die perfekte Ehefrau“, korrigiert Wolf. „Jedes Jahr verleiht ihr eine Ein-Personen-Jury diesen Titel.“

„Ein-Personen-Jury“, wiederholte Lisa und schluckte lautstark ihren Speichel herunter.

„Mein Mann“, sagte Nelly ruhig und rollte ihre Augen entsprechend nach oben.

„Mir ist gerade etwas eingefallen.  Wenn ich jemals diese Dummheit, die sich Ehe nennt, begehen sollte, braucht er überhaupt nicht kochen können, er braucht nicht einmal wissen, wo im Haus die Küche ist. Und ich kann sogar den Rasen mähen.  Ich möchte nur, dass er mir jedes Jahr ein Diplom der perfekten Ehefrau überreicht, mit seinem handschriftlichen Autogramm. Bei der Scheidung kann er dann alle möglichen Märchen erfinden und die ganze Welt als Zeugen aufrufen. Nichts kann diese Titel untergraben.“

Wolfgang und Nelly lachten gemeinsam über diese Worte von Lisa. Kaum waren die Frauen mit dem Kind allein, begann Nelly, Lisa den neuesten Klatsch und Tratsch über ihre gemeinsamen Bekannten zu erzählen.  Dass Sandra geschieden ist, aber eine schwindelerregende Karriere vor sich hat.  Sie wurde gerade zur Richterin am Berufungsgericht ernannt. Robert macht in Brüssel Karriere. Jana hat geheiratet und ist nach Australien gegangen. Lisa hörte kaum zu, denn sie interessierte sich mehr für das, was draußen vor dem Fenster geschah. Im Garten befestigten Wolf und sein älterer Sohn eine Hängematte zwischen den Bäumen. 

„Sven ist sehr gewachsen, seit ich ihn das letzte Mal gesehen habe. Er ist fast so groß wie Wolf“, sagte Lisa.

„Er ist jetzt 15 Jahre alt!“

„Kaum zu glauben.“

„Ja, gestern noch hat man seinem Kind das Laufen beigebracht, und auf einmal fliegt es aus dem Nest.   Ach, übrigens, ich hätte es fast vergessen!  Thomas hat geheiratet.“

„Hat er das? Er hat sich schnell getröstet.“

„Aber es tut dir nicht leid, oder? Soweit ich weiß, bist du derjenige, der Schluss gemacht hat.“

„Ich habe es noch nie bereut, eine Beziehung, die ich selbst beendet habe.“

„Du hast mir nie gesagt, worum es bei euch beiden damals gegangen ist.“

„Ich erinnere mich nicht mehr“, erwiderte Lisa gleichgültig und fügte nach einer Weile hinzu: „Aber wenn du ihn triffst, sag ihm, dass ich ihm alles Gute für sein neues Leben wünsche.“

Am späten Abend kehrte sie ins Hotel zurück. Als sie die Tür ihres Zimmers öffnete, dröhnte ihr noch immer das fröhliche Treiben und Lachen der Familie in den Ohren. Dieses leere Hotelzimmer schien Lisa besonders unangenehm zu sein. Sie musste nicht lange zu überlegen, um eilig ihre Sachen zu packen, und eine Viertelstunde später verließ sie bereits das Hotel. Die schnelle Nachtfahrt war alles, was sie benötigte, um ihr aufgewühltes Herz zu beruhigen und ihre Gedanken zu sammeln. Bevor sie sich auf den Fahrersitz setzte, griff sie impulsiv nach dem Karton mit der Puppe. Schnell und nachlässig zerriss sie das farbige Papier, in das die Schachtel sorgfältig eingewickelt war. Sie nahm die Puppe aus der Schachtel und setzte sie neben sich auf den Beifahrersitz.

„Ich habe niemanden, dem ich dir schenken könnte“, seufzte Lisa. „Eigentlich hätte ich dich in den Laden zurückgeben sollen, aber du bist so schön, dass ich es nicht übers Herz gebracht habe.  Ich muss dir einen Namen geben. Wie wäre es mit Carmen?  Schließlich bist du eine Spanierin, auch wenn du nicht so aussiehst. Nur ein Idiot beurteilt jemanden nach seinem Aussehen. Also hör zu, Carmen, im Falle einer Polizeikontrolle springst du unter den Sitz. Ist das klar?  Ich werde nicht dafür bezahlen, dass ich keinen Kindersitz habe.“ Lisa schnallte sich an und fuhr aus dem Hotelparkplatz. „Das wird eine wirklich wilde Fahrt, also halte durch, Kleine!“

Wann dachte sie das letzte Mal ernsthaft darüber nach, eine Familie zu gründen, ein eigenes Haus zu haben?  Tom … damals war sie sich fast sicher, dass sie endlich die Oberhand gewonnen hatte. Eine alte Münchner Mehrgenerationen-Anwaltsfamilie. Bevor sie Thomas kennenlernte, war sie für kurze Zeit bei einer ziemlich guten Anwaltskanzlei angestellt. Sie begann endlich, finanziell stabil zu sein. Sie renovierte ihre Wohnung und richtete sie nach ihren eigenen Vorstellungen ein. Für ihn gab sie alles auf. Als sie zusammenzogen, wollte Tom unbedingt noch einen Schritt weiter gehen und bestand darauf, dass sie in seine Familienanwaltskanzlei zog. Sie zögerte, denn erstens war ihre Beziehung noch frisch, und zweitens war sie mit ihrem neuen Job zufrieden. Ihr Chef schätzte sie, ihre Kollegen waren freundlich zu ihr. Schließlich ließ sie sich aber doch überreden. Sie bereute diese Entscheidung nicht, denn sie verbrachten viel Zeit miteinander, verstanden sich gut, und Toms Vater sprach mit sichtlicher Freundlichkeit von ihr. Es war an der Zeit, dass sie Thomas Familie kennenlernte und er ihre. Sie wurde zu einem offiziellen Familienessen eingeladen, bei dem sie unter anderem Toms jüngeren Bruder und dessen Familie kennenlernen sollte. Sie sollten Ostern bei ihrer Familie im Allgäu verbringen. Lorenz und Marie waren sehr neugierig, Lisas Freund kennenzulernen. Zugegeben, als Marie die Fotos sah, rümpfte sie die Nase, weil er nicht besonders gut aussah.

„Nicht zu vergleichen mit Florian!“

„Ich brauche keinen Narziss. Das Wichtigste ist, dass er einen guten Charakter hat. Und er liebt mich.“

„Und du ihn?“, fragte Marie.  Lisa zögerte ihre Antwort ein wenig hinaus, was ihre Schwester natürlich auf ihre eigene Art und Weise las.

„Wenn eine Frau für einen Kerl ihre ganze Unabhängigkeit, ihre Wohnung, ihren Job aufgibt und das ist keine Liebe, hier geht es wohl nur um psychische Krankheit.“

„Das klingt ernst.“

„Weil es so ist. In jedem Fall sind die Würfel gefallen.“

Marie versprach, eine echte inquisitorische Untersuchung durchzuführen, sobald Thomas die Schwelle ihres Hauses überschreitet. Es fand jedoch keine Vorstellung statt.  Lisas erstes Abendessen mit Thomas Familie erwies sich als ihr letztes dort. Den halben Abend lang verhieß es keine Katastrophe. Lisa amüsierte sich, lächelte, war charmant und witzig. Der jüngere Bruder von Tom war ein Organisator von Unterhaltungsveranstaltungen. Das machte ihn zu einer Art schwarzem Schaf in dieser seriösen Juristenfamilie.  Aber da es ihm gut ging, wurde es in der Familie akzeptiert.  Tom deutete ihr gegenüber an, dass sein jüngerer Bruder Diabetiker sei. Als er Horst vorstellte, erkannte Lisa ihn nicht.  Und dabei ging es keineswegs um den Lauf der Zeit.  Es war einfach unmöglich, in diesem dicken, vierzigjährigen Mann mit dem fetten Gesicht nach zwanzig Jahren das Gesicht des netten jungen Barkeepers wiederzufinden, der ihr fast jeden Abend vor der Arbeit einen Drink schenkte. Oft gratis, teils aus Freundlichkeit, teils aus Mitleid. Er sah sie mit traurigen Augen an und sagte: „Celice, das ist nicht die richtige Welt für dich“.  Leider erkannte Horst sie sofort. Kaum war sie allein auf dem Balkon, hörte sie einen Moment später die Stimme hinter sich: „Hallo, Celice!“ Winterschweiß tropfte an ihrem Kleid hinunter.  Sie drehte sich um und erkannte dann nicht nur seine Stimme, sondern auch sein Gesicht. Nur war sie nicht mehr sympathisch. Horst hielt eine Brieftasche in der Hand. „Wie ist dein aktueller Tarif?“ Es war fast wie ein Alptraum. „Was ist dir lieber: Soll ich dich bezahlen, damit du aus dem Leben meines Bruders verschwindest, oder ein kleines Gespräch mit ihm führen?“ Allein die Erinnerung an diese Situation ließ Lisa für einen Moment die Kontrolle über ihr Auto verlieren, sodass sie  scharf die Kurve kriegen. Die Puppe kippte auf dem Sitz neben ihr um. Den Rest des Abends blamierte sich Lisa nur noch in Gesellschaft. Mit der Zeit wurden ihre Fehler immer noch größer. Horsts Frau konnte nicht aufhören, hämisch zu lächeln, als sie einen Fauxpas nach dem anderen beging.  Thomas’ Eltern sahen sich immer öfter an. Tom blickte sie ein paar Mal fragend an, aber bis sie gingen, zeigte er keine Irritation. Die Nervosität, mit der er das Auto fuhr, verriet ihn.  Sie beschloss, die Situation auszunutzen, und als sie nach Hause kam, heizte sie die Atmosphäre absichtlich selbst an. Ein einziger Hinweis von ihm reichte aus, und sie ging schnell in die Offensive, ohne der anderen Seite auch nur einen Moment Zeit für einen Gegenangriff zu lassen.  Eine verliebte Frau wird jeden Nachteil ihres Mannes in einen Vorteil verwandeln. Wenn sie sich jedoch entschließt, ihn niederzumachen, wird sie genau das Gegenteil machen – sie wird jede seiner Tugenden in einen Makel umkehren. Der perfekte Mann von gestern wurde in einem Augenblick zu einem Konglomerat der schlimmsten Laster.  Ihre Beziehung war von Anfang an ein Fehler, der nur durch eine sofortige Trennung behoben werden kann.  

Nachdem sie sich von Tom getrennt hatte, wohnte sie für einige Wochen bei Magdalene. Ihre Wohnung hatte bereits einen neuen Mieter. Sie konnte nicht in die Anwaltskanzlei zurückkehren, in der sie früher gearbeitet hatte, da eine andere Person an ihrer Stelle eingestellt worden war. Wie schon in den Jahren zuvor war die alte Freundin die Einzige, an die sie sich mit all dem wenden konnte.  Magdalene kümmerte sich um sie wie eine Mutter und  tröstete sie, so gut sie konnte. Sie brachte Kartons mit Taschentüchern und ihr Mahlzeiten aufzudrängen, wenn sie nicht essen wollte. „Im Leben lohnt es sich nicht, sich Hoffnungen zu machen, denn später wird es nur noch schlimmer. Man muss jeden Moment nutzen, jeden Tag wie eine Zitrone auspressen“, pflegte Magdalene zu sagen. Sie kam zu Ostern allein nach Hause.  Marie versicherte ihr, dass sie einen noch besseren Job finden würde. Sie hatte doch hervorragende Referenzen. Als sie gemeinsam über den Markt gingen, stellten sie fest, dass die Räumlichkeiten des ehemaligen Kindergartens leer standen.  Marie sah ihre Schwester bedeutungsvoll an. Am Abend fragte sie Lisa schüchtern, ob sie ins Allgäu zurückkehren wolle. Lisa befolgte den Rat ihrer Schwester und vereinbarte einen Termin mit dem Vermieter, zahlte die Kaution, kaufte nagelneue Büromöbel auf einem Flohmarkt und einen Monat später kam sie zurück ins Allgäu. Lorenz und Marie stellten keine Fragen nach Tom. Sie meinten beide, dass Lisa sich einfach noch nicht von Florian befreit hatte. Ein Schuldgefühl gegenüber seiner Tochter kam in Lorenz auf.  Marie reagierte mit wachsendem Unmut gegenüber der gesamten Familie Leitner.  In dieser Situation war es für Lisa nicht schwer, ihren Vater dazu zu bewegen, einem Prozess gegen die Leitners zuzustimmen. Sogar Marie hatte zunächst keine Einwände. Ihre letzten Wochen in München verbrachte sie damit, sich auf den Prozess vorzubereiten und so viele Angelegenheiten wie möglich zu regeln.  „Abgebrannte Brücken sind der beste Start ins Leben“, dachte sie, als sie ihre Sachen in ihren Mini Cooper packte und sich auf den Heimweg machte. Natürlich mit dem Glauben im Herzen, dass sie alles Schlechte hinter sich lassen würde, bereit, am nächsten Tag mit den Leitners für ihr verlorenes Wissen zu kämpfen.   Es war ein Jahr vergangen, seit sie nach Hause zurückgekehrt war, und sie hatte das Gefühl, dass sie nicht nur keinen Schritt vorwärtsgekommen war, sondern sich um Lichtjahre zurückentwickelt hatte. Auch im Allgäu wurde sie von ihrer Vergangenheit eingeholt. Liam … als sie mit ihm am Telefon sprach, beschränkte er sich auf das Nötigste und beendete das Gespräch schnell unter dem Vorwand, er sei in Gesellschaft und könne nicht sprechen. In der Tat war von der anderen Seite ein Stimmengewirr zu hören. Wenn er jedoch mit ihr reden möchte, würde er einfach seine  Gesellschaft verlassen. Sie war sich fast sicher, dass er sie meiden würde wie die Pest.  „Das ist egal“,  dachte sie und drückte das Gaspedal stärker durch. Die Straße brach unter den Rädern weg, das Auto schien über den Asphalt zu gleiten, als sie weitere Lastwagens oder Busse überholte, die verschlafene Gastarbeiters zur Arbeit brachten. Sie eilte mit halsbrecherischer Geschwindigkeit voraus. So wie man in das geliebte Familienhaus zurückkehrt, zu seinem eigenen, in der Gewissheit, dass dieses Mal niemand am Eingang auf sie warten wird.  Oder als ob sie ihren Geliebten treffen würde, obwohl sie wusste, dass keiner mit offenen Armen am Zielort auf sie wartet.

Erst vor Kempten wurde sie langsamer, als sie anfing, durch bekannte Dörfer zu fahren.  Karin hatte Mila zu hüten. Marie … spätestens in zwei Wochen wird sie ihre Dummheit bereuen und zum Leitnerhof eilen, um ihren Sohn zu holen.  Wer weiß, vielleicht hat sie das schon getan – wenn sie nach Hause kommt, wird sie einen Kinderwagen im Hausflur sehen?  Lisa glaubte immer, dass nur derjenige, der um den ganzen Haufen spielt, die Bank sprengt. Wer wenig im Leben annimmt, bekommt noch weniger.  Du willst Sterne – greif nach ihnen! Sie wird auch ihre eigene ideale Familie haben. Genauso wie ihr eigenes Haus, in das sie ihre Freunde einladen wird.  Kein Innenarchitekt wird sein Innendesign gestalten. Sie wird es selbst arrangieren, jede Ecke, jeden Winkel, jeden Zentimeter, und zwar so, dass den Besuchern die Augen herausspringen werden. „So will ich es haben, also wird es auch so sein!“,  beendete Lisa  ihr kleines Manifest einer unabhängigen Frau, als sie vor das Haus fuhr. Es war mitten in der Nacht, alle Fenster waren dunkel.  Als sie ihr Zimmer betrat, war es dort halbdunkel. Die Fensterläden waren nicht geschlossen, sodass der Mond und die Sterne die Dunkelheit vertrieben.  Genau wie damals. Sie lag bereits im Bett, als eine männliche Silhouette in der Dunkelheit aufblitzte. Lisa schüttelte den Kopf und blinzelte mit den Augen.  Sie schaute sich um.  „Schon wieder diese Schatten an den Wänden“, dachte sie. Auch damit würde sie mit der Zeit zurechtkommen. Lisa zog sich ihre Daunendecke bis über den Kopf. In ein paar Stunden wird die Sonne aufgehen, ein neuer Tag wird anbrechen und sie wird eine Lösung für alles finden.

Lisa dokąd, z kim?

Palace of Justice — Justizpalast in Munich, Bavaria, Germany.

Była jedenasta rano, kiedy Lisa pożegnała się z Magdalene przed prokuraturą. Przez ostatnie trzy dni odnawiała, na tyle, ile  się dało dawne kontakty  ze znajomymi z branży. Chciała jakoś pomóc matce Karin, więc uznała, że nawet dalecy znajomi mogą się jej przydać w poszukiwaniu sposobu  na wyciągnięcie Margarete z więzienia. Wczoraj spotkała z Iną, która robiła karierę naukową na uniwersytecie.   Nigdy za bardzo jej nie lubiła, jednak jej mąż był profesorem i miał odpowiednie kontakty i dojścia, tam gdzie potrzeba. Historia jakich wiele – on profesor  zakochał się w dwadzieścia lat młodszej asystentce. Romans, burzliwy rozwód. Ina  żyła w wielkim świecie, Lisie było daleko do niego. Kolacja była nudna, sztywna, rozmowa głównie o bieżących problemach wymiaru sprawiedliwości. Ogólnie rzecz biorąc, najlepszym punktem programu wieczoru było pożegnanie przy drzwiach. Po południu była umówiona z Heleną. Bardzo była ciekawa jej nowego życia i wiele sobie obiecywała po spotkaniu z nią. Lisa postanowiła kupić jakiś upominki dla dzieci Alexandra. Na początek poszukała jakiegoś sklepu z zabawkami, żeby coś znaleźć tam dla Emilii. David miesiąc temu zrobił maturę, ponoć międzynarodową. Mila, zanim znalazła sobie towarzystwo w Monachium, to przez kilka miesięcy spotykała się jeszcze z Davidem. Chłopak dość jednak szybko zorientował się, że jest dla dziewczyny tylko tymczasową „zapchajdziurą” i sam się wycofał. Co Alexander przyjął z wyraźną ulgą. Od początku patrzył krzywym okiem na tę znajomość syna z dwa lata starszą od niego Milą. A towarzystwo dziewczyny swojego nastoletniego syna, delikatnie mówiąc, go przerażało  „Ciekawe, czy młody jeszcze przeżywa zawód miłosny z powodu Mili?”, pomyślała, wchodząc do sklepu.

Podeszła do stojaka, na którym poukładane były gęsto lale. Od razu zwróciły jej uwagę, bo były wyjątkowo piękne.  Nie stała długo przy regale, jak zbliżyła się do niej starsza z ekspedientek.

– To hiszpańskie lalki.  Są u nas od niedawna, a już cieszą się wyjątkowym zainteresowaniem klientów.

– Piękne. Trudno od nich wzrok oderwać. – przyznała Lisa, biorąc do ręki coraz to kolejne egzemplarze i  przyglądając się im z uwagą. Sprzedawczyni nie uszedł uwadze zachwyt w oku klientki i od razu zarzuciła wędkę.  

– Wyjątkowo udana kolekcja. Twarzyczki mają jak żywe.  Sama kupiłam już trzy mojej córce. – powiedziała sprzedawczyni, chociaż oczywiście żadnej córki  nie miała. – Najpierw tę parkę bobasów. A ostatnio tę większą – czerwonego kapturka. Pozwoli pani, że dopytam, ta lalka to dla córeczki?

– Ja nie ma mam dzieci. Bliska znajoma wychowuje jedenastoletnią córkę swojego partnera. To dla niej ma być ten prezent.

– Jedenaście lat. To już duża dziewczynka i  raczej z zabawy lalkami wyrosła. – wtrąciła  się druga, młodsza ekspedientka.

– Ja bawiłam się lalkami jeszcze w gimnazjum. – wypaliła bez namysłu  Lisa. Spojrzała na drwiący  uśmieszek młodszej ekspedientki i powstrzymała się, żeby na głos nie dodać: „A z Tedy Barrym śpię do dziś. A co, kto mi zabroni? Trzeba się w nocy do czegoś kudłatego przytulić”.

– No, właśnie. Wiek tu nie ma żadnego znaczenia. – powiedziała starsza ekspedientka, jakby czytała w myślach klientki, po czym zwróciła do swojej młodszej koleżanki, jednocześnie posyłając jej piorunujące spojrzenie — Zajmij się lepiej, Angela, układaniem na pułkach nowych zestawów klocków lego!

– Może lalka to, rzeczywiście chybiony pomysł. – powiedziała Lisa i odłożyła lalkę na regał.  – Mogłaby mi pani coś doradzić?

– Może zestaw koralików do robienia własnoręcznie  biżuterii?  – zaproponowała  młodsza sprzedawczyni i  w mig skoczyła po stosowne pudełko.

Lisa spojrzała to na jedną, to na drugą sprzedawczynię. Najwyraźniej stała się obiektem konkurencyjnej walki o klientkę pomiędzy  starszą i młodszą pracownicą.  Nawet zwykły sklep zabawkowy potrafił być polem rozgrywki. Do sklepu tymczasem weszli kolejni klienci: starszy siwy pan w wieku może Lisy ojca wraz z dziewczynką około 10 lat.  Dziewczynka szybko zainteresował się stojakiem z lalkami.  Sprzedawczyni, dostrzegając kolejną ofiarę, zostawiła ją w spokoju.  Lisa  podeszła do lady, gdzie druga sprzedawczyni wykładała już zawartość pudełka.

– To jest naprawdę interesujące. – stwierdziła Lisa.

– To jest mały zestaw. Mamy jeszcze średni i duży.  – dodała sprzedawczyni.

– Wezmę największy.

– Skoro to prezent, to może odpowiednio zapakować?

– Tak. Bardzo proszę.

– Potrzebuje pani jeszcze jakiś prezent?

– Owszem, ale tu go raczej nie znajdę – coś dla maturzysty.

– Na piętrze jest sklep papierniczy. Jak wybiera się na studia, można by sprezentować mu jakieś ładne pióro.

– To jest jakiś pomysł. Dziękuję za radę. – odparła Lisa i jeszcze raz rzuciła wzrokiem w kierunku stojaka z lalkami. Dziewczynka już tuliła do siebie jedną lalę. – Chyba zmieniłam zdanie.   Jednak wezmę tę hiszpańską lalkę. — dodała po chwili Lisa — Najwyżej Emilia rzuci ją w kąt.

– Z pewnością – nie! – odezwała się natychmiast  starsza sprzedawczyni. – Którą podać?

– Dziewczynka jest blondynką  o niebieskich oczach, więc może wezmę podobną lakę.

– Lisa podeszła do stojaka i sama zdjęła z niego upatrzoną lalkę, po czym podała ją obsługującej ją ekspedientce. – Niech pani zapakuje wraz z tym zestawem koralików.

Ledwo opuściła sklep z pakunkami i usadziła się pod parasolem jednej z ulicznych kafejek, jak   zadzwoniła do niej Helena i poinformowała ją, że Emilia zaraziła się w stadninie od innych dzieci ospą wietrzną.

– Nic nie szkodzi! Ja przeszłam ospę, jako dziecko. … Co? Alexander też ma ospę! A David? … Na szczęście! … Jesteś pewna Helena, że to nie czarna ospa? — zaśmiała się — Uspokój się, mamuśka! Żartowałam. … Jest gorszy niż dziesięcioro dzieci. W to akurat uwierzę. … Cała głowa w bąblach. … Nie chce, żeby go ktoś w taki stanie oglądał. Szkoda. To musi być niezapomniany widok. … Nie, no, oczywiście, zobaczymy się kiedy indziej. … Ach, przy okazji, bawi się może jeszcze Emilia lalkami? … Nie lubi lalek. Emilię teraz tylko konie interesują … Nie, nie kupiłam żadnej! … Macie już zabukowany jeden weekend w lipcu. To super! … W Leitnerhof. No, tak, tam macie razem więcej wspomnień. To zadzwoń, jak będziecie w drodze. Pa, pa!

Lisa wyłączyła telefon, upiła kawy i  zastanowiła  się co dalej. Hotel miała opłacony do jutra rano. Na chodzenie po sklepach z ciuchami, nie miała za bardzo ochoty. Właściwe mogłaby wracać do Allgäu, tyle że nie spieszyło jej się do domu. Ostatecznie postanowiła, że   odwiedzi dawną koleżankę ze studiów — Nelly. Zaczynały razem, ale kończyły już osobno. Nelly na ostatnim roku zaszła w ciążę i przerwała studia. Ojciec dziecka ją zostawił. Na szczęście  pomogli jej rodzice i po roku Nelly wróciła na studia. Ukończyła je, jednak jako samotna matka   kariery wielkiej nie zrobiła. Kiedy jej syn miał trzy lata, poznała architekta.  Pobrali się i on zaadoptował jej syna. Zawodowo nie bardzo im było razem po drodze. Ostatecznie Nelly wyspecjalizowała się w prawie podatkowym i  kilka lat po studiach założyła wraz z koleżanką biuro doradcze.  Dziś zatrudniały już 10 osób. Nelly miała swoją zasadę: wolnymi kroczkami, ale zawsze do przodu. Lisa od zawsze  kierowała się zasadą: wszystko albo nic. Niestety coraz częściej  ta dewiza  kończyła się dla niej tym, że zostawała z niczym. W efekcie czego, kiedy ona znowu zaczynała wszystko od nowa, to Nelly stworzyła stabilną rodzinę dla swojego syna,  urządzała już drugi dom i odcinała kupony od efektów swojej pracy. Jej mąż Wolfgang jeszcze jako nastolatek zachorował na raka kości, przeszedł przez kilka ciężkich chemii, stracił prawą nogę do kolana. Chodził o protezie. Długo wydawało się, że wspólnych dzieci się nie doczekają. Dwa lata temu szczęście się jednak do nich uśmiechnęło i Nelly wraz z mężem powitali drugiego syna w rodzinie. Od tej pory Nelly siedziała w domu na wychowawczym i chuchała na swoje szczęście, a prowadzenie firmy zostawiła wspólniczce. Lisa mogła być pewna, że  jeśli nie wyjechali gdzieś na weekend, to ją zastanie w domu.  Ledwie też wysłała wiadomość do Nelly, że jest w Monachium, jak otrzymała zaproszenie, żeby ją odwiedziła w  jej nowym domu. Lisa zanotowała adres, kupiła ciasto, po czym wróciła z konieczności do sklepu zabawkarskiego. Pióro dla Davida  miała zamiar podarować starszemu synowi Nelly, który był już uczniem gimnazjum. Jednak uznała, że lalka i koraliki  dla dwuletniego chłopca nie nadają  się na prezent. Choć szybko okazało się, że i tu nie jest w temacie, czym obecnie bawią się dzieci.  Kiedy ona  wybierała  jakąś muzyczną zabawkę edukacyjną, to obok jakaś mama kupowała swojemu sześcioletniemu synowi … pralkę. Różową, oczywiście. Zaopatrzona we wszystko, co potrzeba, by złożyć rodzinie z dwojgiem dzieci nagłą wizytę, wsiadła do samochodu i udała się pod wskazany adres. Lubiła ich oboje. Głównie za  ich pozytywne nastawienie do życia, nieuleganie przeciwnościom losu, tylko robienie swoje, jak dalece się da.  Wolfganga dodatkowo jeszcze za to, w jak lekki, humorystyczny sposób podchodził do tego, co z jego architektonicznymi cudami robiła jego żona. Nelly miała  wiele zalet, ale gustu za grosz, zarówno jeśli chodzi o sposób ubierania się, jak i urządzanie swojego otoczenia. „Kiedy otwieram drzwi i widzę magazyn turecki, to wiem, że jestem w domu. Ilekroć zobaczę z daleka na ulicy jakąś wyjątkowo pstrokatą papugę, to stawiam moją jedyną nogę, że to moja Nelly”, zwykł kwitować gust swojej żony Wolfgang.

Tym razem Nelly zatrudniła profesjonalnego stylistę wnętrz.  Jednak efekt był jeszcze gorszy. Dekorator, jak się zorientuje, że właściciel  nie ma własnego smaku, to  wciśnie mu każdy, nawet najbardziej ekstrawagancki pomysł, pewien, że ten nie zaprotestuje. Kiedy lekko zakłopotana stwierdziła, że nie ma żadnego prezentu do ich nowego gniazda, bo nie wiedziała, w jakim stylu  mają urządzony dom,  Nelly odparła:

– Tu nie ma żadnego stylu. Designer albo był daltonistą, albo na jakiś  prochach, jak to projektował.

– Nie, no jest bardzo oryginalnie, tylko… troszkę przygnębiająca ta kolorystyka. – odparła Lisa, rozglądając się po salonie.

– Od tych ponurych barw można wpaść w depresję. Ta, wszystko do poprawki. – skwitował sprawę Wolfgang.

Nelly podeszła do synka, który siedział na dywanie, na środku pokoju i wręczyła dziecku  minipianino. Malec od razu zaczął  wszystkie guziki przyciskać. Pod każdym guzikiem kryła się jakaś melodyjka. Skrzekliwe dźwięki  przerywanych melodii irytowały uszy dorosłych, ale dziecko miało  frajdę i zanim poszło spać, nie pozwoliło sobie odebrać zabawki. Lisa zakonotowała, że postarała się o prezent, który  daje się dziecku tych rodziców, których wybitnie się nie lubi.

 – Jak tam życie na wsi? – zagadnął Wolfgang.

–  Wspaniale! Dużo świeżego powietrza.

– Świeże powietrze to teraz towar deficytowy. Cały świat o  nie walczy. Właśnie projektuję coś dla jednego amatora świeżego powietrza i swojskich klimatów. Góralski styl, wszystkie rozwiązania ekologiczne. W sam raz, coś dla ciebie.

– Dla mnie?

– Całe życie kątem u rodziny chyba nie będziesz mieszkać? Musisz się spieszyć, póki jestem w temacie. Przy twoim domu obejdzie się już bez wpadek.

– Na razie mnie ojciec za drzwi nie wystawia. Jednak, jak znajdę się w potrzebie, to na pewno będę mieć cię na uwadze.

– Ach, Wolf, po co Lisie taki grzyb na głowę, jak dom? Ona jest sama!

– To przejściowe. Taka fajna dziewczyna nie może się bez końca po świecie sama pałętać. Muszę cię poznać z jednym moim przyjacielem.

– Mm — Nelly przełknęła ślinę i rzuciła odpowiednie spojrzenie mężowi — Chyba nie masz na myśli Franka?     

– Co, fajny chłop, tylko nie ma szczęścia w miłości. Co już jakąś złapie, to puszcza go w trąbę po trzech miesiącach.

– Ma Frank jakieś inne „zalety” poza nieumiejętnością utrzymania związku dłużej niż kilka miesięcy? – zapytała Lisa, która po mnie Nelly spodziewała się, że  ten Frank to musi być niezły oryginał.

 – Jest poliglotą. Właśnie uczy się szóstego języka.

– A ma coś do powiedzenia choćby w jednym z nich?

– Nie sądzę. – powiedziała Nelly. – Ja przynajmniej jeszcze nie słyszałam.

– Niezły kucharz z niego. Świetnie odgrzewa pizzę. – podrzucił naprędce Wolf.

– Mm, po kolacji sąsiedzi wzywają straż pożarną. – wtrąciła się Nelly.  – Lisa ma wysokie wymagania.

– Chyba wolę życie singla.  Tak w ogóle, swaty to chyba babskie zajęcie?

– W naszej rodzinie nie ma takich podziałów. Moja żona codziennie rano pyta mnie się, co mam ochotę zjeść na obiad. A kiedy się rozmarzę, to słyszę: to już wiesz, co będziesz dziś gotować, kochanie.

– Wystarczy, chyba że ja robię zakupy i sprzątam cały ten jubel po obiedzie.

– Zakupy robisz perfekcyjnie. A w sprzątaniu nikt  ci nie dorówna.

– Wazelina.

– Facet, co potrafi gotować!  – zawołała Lisa.  – Gdzie ty go znalazłaś?

– Przereklamowana sprawa. To przez niego tak wyglądam.  Przez całą ciążę pakował we mnie żarcie jak w tucznika. Gdyby te opony na moich biodrach  zamiast tłuszczem wypełnione były powietrzem, to pływałabym w basenie jak piłka.   

– Wreszcie nie muszę się martwić o moje zęby, że sobie je powybijam o kości mojej żony.

Nelly rozłożyła ciasto i kawę  na stole. Jej mąż podszedł do minibarku.

– Co się napijesz, Lisa?

– Wystarczy kawa. Jestem samochodem.

– Mnie możesz nalać koniaku, Wolf.

– Ten trunek już zawsze będzie mi się kojarzył z egzaminem,  od którego datuje się początek naszej przyjaźni.  – powiedziała Lisa.  – Pamiętasz jeszcze, Nelly?

– Jakże bym mogła zapomnieć! Wkład imperatora w wielką kodyfikację prawa francuskiego po upadku ancien régime’u.

Wolfgang podał szklaneczkę koniaku żonie i nałożył sobie porcję ciasta na talerzyk.

– Kodeks Napoleona! — wystrzelił z odpowiedzią Wolfgang niczym nadgorliwy uczeń. — Ten egzamin to nawet ja bym zdał. — prychnął lekceważąco i wziął pierwszą porcję ciasta do ust — Bardzo smaczne te twoje ciasto, Lisa!  – powiedział z uznaniem. 

– Cieszę się. Choć mój wkład w to ciasto był równie wielki, co wkład Napoleona w jego kodeks. Pytanie, które dostała Nelly, dotyczyło poprawek, które cesarz osobiście wniósł do  przepisów kodeksu cywilnego.

– Przypuszczam, że imperator musiał sporo namieszać w tym kodeksie, inaczej nie zostałby nazwany jego imieniem. — stwierdził  Wolfgang.

– Nelly odparła wtedy, że Napoleon między innymi  zmienił przepisy prawa rozwodowego, zgodnie z którymi mąż mógł zażądać rozwodu, jeśli żona go zdradzała. Żona z kolei mogła żądać rozwodu, jeśli jej mąż trzymał kochankę w ich wspólnym domu.

– Geniusz! – wykrzyknął Wolfgang.

– Twoja żona wtedy tak zabłysła, że profesor w uznaniu stwierdził, że gdyby miał w szafce butelkę koniaku, to by jej za  tę odpowiedź nalał porcję.

– Ta, czego się Bonaparte nie dotknął, to Waterloo — powiedziała Nelly i upiła łyczek koniaku.

– Jak się kurdupel dorwie do władzy, to muszą być kłopoty. — dodała Lisa.

–  Duża się odezwała.  Metr pięćdziesiąt w kapeluszu. — powiedział Wolf.

–  Małe jest piękne! — odparła Lisa.

– Niezaprzeczalnie. — potwierdził Wolfgang, uśmiechając się szeroko do Lisy.

– Wolf,  czy ty nie mówiłeś rano, że  masz dużo pracy tego popołudnia?  – zauważyła czujnie jego żona.

– To prawda.  – przytaknął Wolfgang. –  Czas, abym zostawił was same, moje drogie panie.

 Mężczyzna wstał i podszedł do synka. Pogładził malca po główce i postawił na mini pianinku kartkę z nutkami w formie kolorowych kropeczek. Po czym cierpliwie przez chwilę tłumaczył dziecku, że kolory klawiszy trzeba przyciskać zgodnie z kolorami kropeczek na kartce. Wtedy pianinko zagra znaną mu piosenkę. Zanim wyszedł, zwrócił się jeszcze do Lisy:

–  Myślę, że zostaniesz na kolacji.

– Oczywiście, że tak. – szybko odparła Nelly w imieniu  gościa. Lisa jęknęła, nie do końca zadowolona, że decyzja została jej odebrana. Po czym odpowiedziała lekko:

– To zależy od tego, co przyrządzisz dziś na kolację.

– Dziś gotuje Nelly. W weekendy żona daje mi wolne. — odparł Wolf, przerwał, a po chwili dokończył: — Ktoś musi skosić trawnik.

– Nelly jest bardzo dla ciebie łaskawa. – rzuciła ubawiona Lisa.

– Nelly to żona doskonała.  — skorygował Wolfgang — Co roku jednoosobowe jury przyznaje jej ten tytuł.

– Jednoosobowe?  – powtórzyła Lisa i głośno przełknęła ślinę.

– Mój mąż.  – powiedziała spokojnie Nelly i wywróciła odpowiednio oczyma do góry.

– Wiecie, co mi właśnie przyszło do głowy?  Gdybym kiedykolwiek miała popełnić to głupstwo, co się zwie małżeństwo, to on w ogóle nie musi umieć gotować, nawet wiedzieć, gdzie się znajduje kuchnia w domu. A ja mogę i trawnik kosić. Tylko chcę od niego co roku dostawać dyplom żony doskonałej, z odręcznym jego autografem. Potem na rozwodzie może wymyślać bajki, jakie tylko chce i wzywać cały świat na świadka. Tego tytułu nic już nie podważy.

Wolfgang i Nelly roześmiali się wraz na te słowa Lisy. Ledwo też kobiety zostały same z dzieckiem, jak Nelly zaczęła opowiadać Lisie wszystkie najświeższe wiadomości i plotki o ich wspólnych znajomych.  A to, że Sandra się rozwiodła, ale za to robi zawrotną karierę. Została właśnie mianowana sędzią sądu apelacyjnego. Robert robi karierę w Brukseli. Jana wyszła za mąż i wyjechała do Australii. Lisa słuchała mało uważnie, bardziej  zainteresowana tym, co się dzieje za oknem. W ogrodzie Wolf wraz ze starszym synem mocowali właśnie hamak między drzewami. 

– Sven bardzo urósł, od czasu jak go ostatnio widziałam. Jest prawie tak wysoki, jak Wolf.

– On ma już piętnaście lat!

– Trudno uwierzyć.

– Ta, wczoraj uczyłaś swoje dziecko chodzić, a tu ani się obejrzysz, jak ono wyfruwa z gniazda. … Ach, przy okazji, bo zapomniałabym! Thomas się ożenił.

– Doprawdy? Szybko się pocieszył.

– Chyba nie jest ci żal? O ile wiem, to ty zerwałaś.

– Nigdy nie żałuję związków, które sama zakończyłam.

– Właściwie nigdy mi nie powiedziałaś, o co wam wtedy poszło.

– Już nie pamiętam.  – odparła sucho Lisa, a po chwili dodała – Ale jak go spotkasz, to przekaz mu ode mnie życzenia wszystkiego najlepszego na nowej drodze życia.

Do hotelu wróciła późnym wieczorem. Kiedy otwierała drzwi swojego pokoju, w uszach szumiał jej jeszcze gwar i śmiech szczęśliwej rodzinki. Ten pusty hotelowy pokój wydał się Lisie wyjątkowo antypatycznym miejscem. Nie potrzebowała w ogóle się namyślać, żeby spakować pośpiesznie swoje rzeczy i w kwadrans późnej opuszczała już hotel. Nocna, szybka jazda  to było wszystko, czego teraz potrzebowała, aby uspokoić niepokój serca i pozbierać rozbiegane we wszystkie strony myśli.   Zanim usiadła na fotelu kierowcy, pod wpływem impulsu sięgnęła po karton z lalką. Szybko  i niedbale rozdarła kolorowy papier, w który starannie owinięte było pudełko. Wyjęła lalkę i posadziła obok siebie na przednim siedzeniu.

 – Nawet nie mam cię komu podarować!  – westchnęła Lisa.  – Właściwie powinnam cię zwrócić w sklepie, ale jesteś taka piękna, że nie miałam serca.  Muszę ci nadać jakieś imię. Co powiesz na Carmen?  W końcu Hiszpanka z ciebie, choć nie wyglądasz na nią. Jednak tylko głupi po wyglądzie ocenia. A więc słuchaj Carmen, w razie kontroli, wskakujesz pod siedzenie. Zrozumiałaś?  Nie będę bulić za brak fotelika.  – Lisa zapięła swój pas i ruszyła z parkingu hotelowego.  – Będzie ostra jazda, więc trzymaj się mała!

Kiedy ostatnio myślała poważnie o założeniu rodziny, własnym domu? Tom… Stara wielopokoleniowa monachijska rodzina prawnicza. Myślała wtedy, że chwyciła pana Boga za nogi.  Na krótko, zanim poznała Thomasa, zaczepiła się w całkiem niezłej kancelarii. Wreszcie zaczęła być stabilna finansowo. Wyremontowała swoje mieszkanie i  urządziła je po swojemu. Dla niego zrezygnowała z wszystkiego. Kiedy zamieszkali razem, Tom natychmiast chciał iść krok dalej i zaczął nalegać, żeby przeszła do jego rodzinnej kancelarii. Nie bardzo się to jej uśmiechało, bo raz, że ciągle byli świeżym związkiem, a dwa — była zadowolona ze swojego nowego miejsca pracy. Szef ją cenił, koleżanki i koledzy byli dla niej życzliwi. W końcu jednak dała się namówić. Nie żałowała decyzji, bo spędzali razem dużo czasu,  dobrze się rozumieli, a ojciec Toma odnosił się do niej z widoczną sympatią.  Przyszedł czas, żeby ona poznała rodzinę Thomasa, on jej.  Została zaproszoną na oficjalną kolację rodzinną przez rodziców Toma. Święta mieli już spędzić z jej rodziną w Allgäu. Lorenz i Marie bardzo byli ciekawi poznania przyjaciela Lisy. Co prawda, Marie, jak zobaczyła zdjęcia, to kręciła nosem, że nie szczególnie przystojny.

– Do Floriana mu daleko!

– Nie potrzeba mi żadnego Narcyza. Ważne, że ma dobry charakter. No i kocha mnie.

– A ty jego? – zapytała wtedy Marie.  Lisa trochę zwlekła z odpowiedzią, co jej siostra oczywiście po swojemu odczytała.

– Kiedy kobieta dla faceta rezygnuje z całej swojej niezależności, swojego mieszkania, pracy, to jak to nie jest miłość, to chyba tylko choroba psychiczna.

–  Brzmi poważnie.

 – Bo jest. W każdym razie kości zostały rzucone.

Marie zapowiadała przeprowadzenie prawdziwe inkwizycyjnego śledztwa, jak tylko Thomas przekroczy próg ich domu. Jednak do żadnej prezentacji nie doszło. Pierwsza kolacja Lisy w rodzinie Toma okazała się jej tam ostatnią. Przez pół wieczoru nic nie zapowiadało katastrofy. Lisa bawiła się dobrze, rozdawała uśmiechy, czarowała dowcipem. Na kolacji był obecny młodszy brat Toma wraz z rodziną. Horst zajmował się organizacją imprez rozrywkowych, przez co uchodził trochę za czarną owcę w tej poważnej prawniczej rodzinie.  Tom napomknął jej, że jego młodszy brat jest diabetykiem. Kiedy przedstawił jej brata, to Lisa go nie poznała.  I nie chodziło wcale o upływ czasu. Po prostu w tym otyłym czterdziestoletnim mężczyźnie o nalanej tłuszczem gębie trudno było odnaleźć po dwudziestu latach twarz  tego sympatycznego młodego barmana, co prawie co wieczór stawiał jej przed robotą drinka. Często za friko, trochę z sympatii, trochę z litości. Patrzył wtedy na nią smutnymi oczami i mawiał: „Celice, to nie jest dla ciebie świat”.  Niestety Horst rozpoznał ją natychmiast. Ledwo wyszła  sama na balkon, jak podążył za nią.  „Hallo, Celice!” – usłyszała za sobą i zimny pot spłynął jej z tyłu po sukience. Odwróciła się i wtedy poznała nie tylko głos, ale i twarz. Tyle że nie była ona już sympatyczna. Horst trzymał w ręku portfel. „Ile wynosi dzisiejszy kurs, pani mecenas?” To przypominało koszmar senny. „Co wolisz: mam ci zapłacić, abyś zniknęła z życia mojego brata, czy może mam uciąć sobie z nim małą pogawędkę?” Samo wspomnienie tamtej sytuacji sprawiło, że Lisa na moment straciła panowanie nad samochodem i ostro zacięła na zakręcie. Lalka wywróciła się na siedzeniu obok. Resztę wieczoru Lisa  już się jedynie kompromitowała w towarzystwie. A w miarę jak czas płynął, jej blamaż tylko się powiększał. Żona Horsta nie potrafiła  powstrzymać złośliwych uśmieszków, kiedy ona strzelała gafę po gafie. Rodzice Thomasa coraz to spoglądali po sobie. Tom kilka razy spojrzał na nią zdziwionym wzrokiem, ale dopóki nie wyszli, to nie okazywał irytacji. Zdradził go nerwowy sposób, w jakim prowadził samochód. Postanowiła wykorzystać sytuację i po powrocie do domu celowo sama podgrzała  atmosferę. Wystarczyła jedna jego aluzja, a szybko przeszła  do ofensywy, nie pozwalając nawet na moment drugiej stronie na odparcie ataku. Zakochana kobieta przerobi każdą wadę swojego mężczyzny w zaletę. Wystarczy jednak, że  postanowi go pogrążyć, a zrobi dokładnie coś przeciwnego — każdą jego  cnotę odwróci w wadę. Wczorajszy mężczyzna doskonały, w jednej chwili stał się  zlepkiem najgorszych przywar. Ich  związek był od początku pomyłką, która naprawić może tylko natychmiastowe ich rozejście się.

Po wyprowadzce od Toma zadekowała się na kilka tygodni u Magdalene. Jej mieszkanie zajmowali już nowi lokatorzy. Do kancelarii, gdzie wcześniej pracowała, nie miała po co wracać, bo na jej miejsce zatrudniona została już inna osoba. Jak przed laty, stara przyjaciółka była jedyną osobą, do której mogła się z tym wszystkim zwrócić. W takim stanie nie mogła zwalić się rodzinie na głowę. Magdalene tuliła ją jak matka, znosiła kartony chusteczek i pocieszała, jak mogła. „W życiu nie warto sobie robić nadziei, bo potem jest tylko gorzej. Trzeba łapać każdą chwilę i z każdego dnia wyciskać wszystkie soki, jak z cytryny” – mawiała, wpychając w nią jedzenie, kiedy nie chciała jeść.  Lisa na święta do domu przyjechała już sama.  Marie zapewniała ją, że znajdzie jeszcze lepszą posadę. Miała przecież świetne referencje. Kiedy  spacerowały razem po rynku, zauważyły, że lokal po dawnym przedszkolu stoi wolny.  Marie spojrzała znacząco na siostrę. Wieczorem  nieśmiało zapytała ją, czy nie zechciałaby wrócić do Allgäu. Lisa zdała się na radę siostry i umówiła się z właścicielem, zapłaciła kaucję, gdzieś na wyprzedaży kupiła całkiem nowe wyposażenie do biura i w miesiąc późnej zjeżdżała już do domu  rodzinnego. Ojciec i Marie nie zadawali pytań o Toma. Oboje uznali, że Lisa po prostu nadal nie uwolniła się od Floriana. Powróciło poczucie winy w stosunku do córki  u Lorenza, z kolei Marie zareagowała wzrostem niechęci do całej rodziny Leitnerów.  W takich to okolicznościach, uzyskanie zgody ojca na proces przeciwko Leitnerom nie było trudnym wyzwaniem dla Lisy. Nawet Marie początkowo nie oponowała. Ostatnie tygodnie w Monachium spędziła na przygotowaniach do procesu i pozamykaniu, jak dalece się da, swoich spraw. „Spalone mosty, to najlepszy w życiu start” – myślała, kiedy pakowała resztki swojego dobytku do swojego Mini Coopera i wyruszała do domu. Z nową wiarą w sercu, że zostawia wszystko, co złe za sobą,  gotowa następnego dnia stanąć do walki o utracone łąki z Leitnerami.  Minął rok, odkąd wróciła do Allgäu, a ona miała wrażenie, że nie tylko nie ruszyła o krok do przodu, tylko cofnęła się o lata świetlne do tyłu. Nawet w Allgäu dopadła ją jej przeszłość. Liam … Kiedy rozmawiała z nim przez telefon, to ograniczył się do niezbędnych konkretów, szybko kończąc rozmowę pod pretekstem, że jest w towarzystwie i nie może rozmawiać. Rzeczywiście z drugiej strony słychać było gwar. Jednak, gdyby chciał z nią rozmawiać, to po prostu opuściłby swoje towarzystwo. Była prawie pewna, że będzie jej unikał jak dżumy.  „Nieważne”  –  pomyślała i przycisnęła mocniej pedał gazu. Droga uciekała spod kół, samochód zdawał się płynąć nad powierzchnią asfaltu, kiedy wymijała kolejne tiry, czy autokary, wiozące  zaspanych cudzoziemców do pracy. Pędziła na złamanie karku. Tak jak się wraca do ukochanego rodzinnego domu, do swoich. Pewna, że nikt tym razem, nie będzie czekał na nią przed wejściem. Albo jakby gnała na spotkanie z ukochanym. Choć wiedziała, że  żaden nie czeka na nią z otwartymi ramionami u kresu drogi.

Zwolniła dopiero przed Kempten, kiedy zaczęła przejeżdżać przez znajome sobie wsie.  Karin miała  Milę, o którą się troszczyła. Marie… Najdalej za dwa tygodnie pożałuje swojej głupoty i pogna do Leitnerhof po swojego syna.  Kto wie, może już to zrobiła i jak wróci, to w sieni domu zobaczy wózek dziecięcy?  Lisa zawsze uważała, że tylko ten, kto gra o całą pulę, rozbija bank. Kto godzi się w życiu na mało, dostaje jeszcze mniej.  Pragniesz gwiazd – sięgnij po nie! Ona też będzie mieć swoją idealną rodzinkę. Podobnież, jak i własny dom,  do którego będzie zapraszać znajomych. Żaden  pożal się Boże-stylista nie będzie projektował wnętrza jej domu. Sama sobie go urządzi: każdy kąt, każdy centymetr! W dodatku tak, że zwiedzającym gały powypadają. „Tak chcę, więc tak będzie!” – Lisa zakończyła swój mały manifest kobiety niezależnej, kiedy zajechała  pod dom. Był środek nocy, wszystkie okna ciemne.  Kiedy weszła do swojego pokoju, to panował w nim półmrok. Okiennice były niepozamykane, więc księżyc i gwiazdy rozpraszały mrok. Zupełnie jak wtedy. Była już w łóżku, gdy w ciemności zamajaczyła jej sylwetka męska. Lisa potrząsnęła głową i zamrugała oczami. Rozejrzała się dookoła. „Znowu te cienie na ścianach!” – pomyślała. Z tym też się z czasem upora. Nakryła się swoją puchową kołdrą aż po czubek głowy. Za kilka godzin wstanie słońce, nadejdzie nowy dzień i ona znajdzie rozwiązanie na wszystko.

Traurige Heimkehr, Teil I

Am nächsten Tag, gleich morgens, holte Lorenz Marie vom Krankenhaus ab. Huber, der seit gestern Zeit hatte, seine Emotionen abzukühlen, versuchte, Rücksicht auf seine Tochter zu nehmen. Marie hatte eine sehr lange und schwierige Geburt hinter sich. Sie war allgemein geschwächt und geistig in einem schlechten Zustand. Schon das Aussehen seiner Tochter berührte sofort sein Herz. Marie war dünn, blass und benötigte seine Unterstützung, um es zum Auto zu schaffen. Lisa hat in keiner Weise übertrieben. Maries Zustand ließ viel zu wünschen übrig. „Es wird Wochen dauern, bis sie das Haus allein verlassen kann“, dachte Lorenz, während Marie sich an seinen Arm hängte und in Richtung Krankenhausparkplatz trippelte. Sie sprachen den ganzen Weg über wenig miteinander. Das Thema des Kindes wurde natürlich überhaupt nicht besprochen. Es war, als ob Marie kein Kind geboren hätte. Sie kehrte einfach von einer langen Reise nach Hause zurück, erschöpft von deren Schwierigkeiten. Karin und ihre Tochter haben Marie keine Fragen gestellt, als sie zu Hause ankam. Die Dekorationen, die im Haus zur Begrüßung des neuen Bewohners aufgestellt worden waren, waren bereits entfernt worden. Lisas Wiege war von Lorenz wieder auf das Dach gestellt worden, in der Überzeugung, dass sie nie wieder gebraucht werden würde. Die gesamte Babyausstattung für das Neugeborene war von Karin und Mila gepackt worden und wartete darauf, zusammen mit den Möbeln in Lorenz’ Wagen geladen zu werden, sobald er mit Marie aus dem Krankenhaus zurückkehrte. Später am Nachmittag brachte Lorenz alles zum Leitnerhof. Sebastian, der die Dinge abholte, lud ihn ein, ihren gemeinsamen Enkel zu besuchen. Beide spürten jedoch, dass diese Einladung lediglich eine Höflichkeit war. Huber schämte sich einfach vor den Leitners für seine Tochter. Und Sebastian war sich dessen bewusst. Lorenz beglückwünschte sich sogar, dass Georg nicht im Gasthaus war und er die Sache nicht mit ihm erledigen musste.

Karin beschloss, Lisas Rat zu befolgen und vor der Rückkehr ihrer Schwester aus München mit Lorenz zu sprechen und ihm zu sagen, warum ihre Mutter im Gefängnis war.  Sie war lange genug in Hubers Alp, um zu merken, wie kühl sein Verhältnis zu Lisa war, sie sah, wie schwierig es für ihn war, mit Maries Entscheidung zurechtzukommen. Es ist nie ein guter Zeitpunkt, um über unangenehme Erlebnisse zu sprechen, auch nicht über solche aus der fernen Vergangenheit, und jeder Tag Verzögerung macht es nur noch schwieriger, sie mitzuteilen. Deshalb hatte sie das Gefühl, dass es ihr leichter fallen würde, Lorenz alle Karten aus ihrer Vergangenheit und der ihrer Mutter zu offenbaren, jetzt, da ihre Beziehung zueinander gerade erst im Entstehen war. Schließlich musste sie ihm gegenüber genauso gefühlsmäßig fern sein, wie er es ihr gegenüber war. Nach dem Abendessen bat sie darum, mit ihm allein zu sprechen. Lorenz war sehr daran interessiert, seine Tochter besser kennen zu lernen und so viel wie möglich über sie zu erfahren.  ​Er beobachtete sie oft heimlich vom Seitenrand aus. Obwohl er sich Karin nicht mit seiner Gesellschaft aufdrängte, war er immer froh, wenn sie ihn selbst aufsuchte. Lorenz schlug seiner Tochter sofort vor, gemeinsam einen Spaziergang zu machen.  Doch die Tatsache, dass sie im Alter von 14 Jahren vom Ehemann ihrer Mutter vergewaltigt worden war, hätte er lieber nicht gehört. Diesmal bereitete sich Karin auf das Gespräch vor und beschränkte sich auf die notwendigen Fakten.  Huber war von Natur aus ein sehr emotionaler Mensch, und selbst wenn er keine verwandtschaftlichen Beziehungen zu Karin gehabt hätte, wäre er von dem, was er hörte, schockiert gewesen. Es gibt nichts Schlimmeres, als wenn ein Kind von einem Erwachsenen verletzt wird, den es liebt und dem es bedingungslos vertraut. Eine Lüge führte zu einem Übel, vor dem alle anderen Verbrechen verblassen. Margaretes Ehemann Karl wurde von Lorenz nie gemocht oder geschätzt, aber das hatte wenig mit Margarete zu tun. Huber hatte seine Vorstellung von einem Mann, und Karl Lienert war das genaue Gegenteil davon. Doch Margarete passte offenbar ein Ehemann, den sie wie einen Lakaien dirigieren konnte. Es war ein peinlicher Anblick, und selbst Lorenz wurde manchmal von der üblichen männlichen Solidarität erfasst, sodass ihm der Kerl einfach nur leid tat. „Ein Wolf im Schafspelz! Ein Schlauköpfchen! Er hatte Angst vor Frauen, weshalb er sich an Mädchen im Teenageralter machte ran“, dachte er mit Abscheu. Lange Zeit herrschte Schweigen.

„Kurz vor der Verhandlung sagte sie mir, dass meine Aussage ihre Situation nicht verbessern würde und dass mein Leben erst dann zur Hölle würde.  Ich hatte Angst.“

 „Mach dir keine Vorwürfe. Die Rolle einer Mutter ist es, ihr Kind bis zum Ende zu beschützen. Deine Mama hat ihre Situation sicher gut durchdacht.“

„Lisa sagt, dass sie die Bedingungen für einen Antrag auf Haftentlassung längst erfüllt hat.“

„Und trotzdem hat sie keinen Entlastungsantrag gestellt?“

„Nein. Manchmal glaube ich, dass sie sich auf diese Weise bestrafen wollte. Und ich habe ihr nur geholfen.“

„Es gibt nichts Schlimmeres, als zu realisieren, dass man sein Kind im Stich gelassen hat. Dem kann man nicht entkommen. Umso mehr tut es mir leid, dass ich damals nicht bei dir war.“

„Meine Großeltern haben sich gut um mich gekümmert.“

„Auf jeden Fall hat er bekommen, was er verdient hat.“

„Ich habe nie so über ihn gedacht, obwohl ich nicht verhehlen will, dass es für mich besser war, dass er für immer aus meinem Leben verschwunden ist.  Erst hatte er mir die schönste Kindheit geschenkt, und dann hat er alles, was er mir zuvor als Vater gegeben hatte, brutal ausgelöscht. Ich habe ihn viele Jahre lang aus meinem Gedächtnis gestrichen, aber ich kann nicht länger vor meiner Vergangenheit weglaufen. Ich möchte nicht, dass jemand, der ihr einmal wichtig war, sie weiterhin falsch einschätzt. Deshalb habe ich beschlossen, es dir zu erzählen“.  Karin warf aus dem Augenwinkel einen Blick auf Lorenz. Er jedoch ging in Gedanken.

Lorenz hatte schon vor Karins Geburt an Margaretes Gefühlen gezweifelt, so wie er auch daran gezweifelt hatte, dass er ihr jemals etwas bedeutet hatte. Margarete war ein abgeschlossenes Kapitel in seinem Leben, lange bevor sie ins Gefängnis kam.  Als er erfuhr, dass sie eine gemeinsame Tochter hatten, kamen ihm die Erinnerungen an sie wieder in den Sinn, aber es waren eher unangenehme Gedanken. Das Bedauern über all die verlorenen Jahre mit seiner Tochter dominierte. Schließlich sagte er das Wort.

„Ich bin der Letzte, der das Recht hat, über jemanden zu beurteilen. Aber es ändert nichts an der Tatsache, dass wir uns heute nicht fremd wären, wenn deine Mutter nicht so viele Jahre lang die Wahrheit vor uns verborgen hätte.“

„Da du jetzt die Wahrheit kennst, habe ich eine Bitte an dich. Lasst uns dieses Thema nicht wieder ansprechen, okay?“

„Ja, natürlich. Wie du willst“, erwiderte Lorenz und legte den Arm um seine Tochter. Karin protestierte nicht gegen diese Geste. Sie gingen den ganzen Rückweg schweigend. 

Nachts konnte Lorenz lange Zeit nicht einschlafen. Kurz vor dem Schlafengehen, als er bereits auf dem Bett saß, schaute er, wie es seine Gewohnheit war, bevor er den Kopf auf das Kissen legte, auf das Bild seiner verstorbenen Frau Hanna, das auf dem Nachttisch stand. Nach einem Moment nahm er jedoch den Rahmen in die Hand, öffnete die Schublade und steckte das Foto hinein. In dieser Nacht waren alle seine Gedanken bei Margarete.

Florians falsche Hoffnungen

Kaum hatte Liam von Lisa die Nachricht erhalten, dass Magdalene Ritter ihre Aussage gegen Florian zurückgezogen hatte, und kurz darauf ein Fax der Münchner Staatsanwaltschaft über die Einstellung des Verfahrens gegen Leitner, als er mit dieser Nachricht zu Florians Eltern fuhr. Zuvor hatte er noch die Person im Krankenhaus besucht, die am meisten am Abschluss des Falles interessiert war.

Florian lag hoch oben, auf Kissen gestützt, in seinem Krankenhausbett. Neben ihm auf einem Tisch befanden sich Prospekte von Rehabilitationszentren. Der Chefarzt versicherte ihm bei seinem morgendlichen Besuch, dass er nicht zu einem Rollstuhl verurteilt sei.  Dann besuchte Mila ihn. Sie kam nur vorbei, aber es war genug, um ihm nach diesem Besuch seiner Tochter und dem letzten Besuch von Karin ein wenig Hoffnung zu geben.  Sie waren nicht sehr gesprächig, aber allein die Tatsache, dass sie ihn überhaupt im Krankenhaus besuchten, war ein Zeichen dafür, dass sie ihn noch nicht ausgestrichen hatten. Das plötzliche Erscheinen des Anwalts an der Tür riss ihn aus seinen Gedanken.

„Wie geht es dir?“, fragte Liam und schüttelte Florians Hand zur Begrüßung.

„Es ging mir schon mal besser. Hast du schon Gerichtstermine für mich?“

„Dein Fall ist abgeschlossen“, erwiderte Liam und zog einen Stuhl zu Florians Bett hinüber.

„Was meinst du damit genau?“ 

„Die Anklage wird fallen gelassen.“

„Wirklich?“, rief Florian ungläubig aus. Sein Gesicht erhellte sich sofort – man konnte die Lebendigkeit in seinen Augen sehen.  „Danke dir!“

„Ich bin nur der Bote der guten Nachricht. Dank an Lisa. Sie war es, die Ritter davon überzeugte, die Aussage zurückzuziehen.“

„Aber jemand hat zuerst eine Ziege von den Hubers Alp überzeugt. Nochmals vielen Dank!“

„Also nächstes Jahr bestiegen wir wieder die Höfats?“

Florian brach in ein hohles Lachen aus.

„Warum nicht gleich den Eiger?“

„Ehrgeiz an erster Stelle.“

„Vielleicht kannst du Georg überreden, aber ich bezweifle es.“

„Ein Trauma muss unverzüglich verarbeitet werden.“

„Das sagt in der Regel derjenige, der in seinem Leben noch kein Trauma verarbeitet hat.“

„Nun, da ist etwas dran. Aber du hast doch nicht vor, aufzugeben?“

„Die Ärzte sind optimistisch. Sie sagen, es bestehe keine Gefahr, dass ich im Rollstuhl ende. So wie es aussieht, lande ich auch nicht im Knast. Ja, ich beginne zu glauben, dass sich alles zum Guten wenden wird.“

„Und das ist die richtige Einstellung!“

„Karin und ich kennen uns in- und auswendig. Vielleicht hat der Wind nicht immer in unseren Segeln geblasen, vielleicht haben wir lange auf die richtige Brise gewartet …, Aber wenn das gekommen ist, dann doch nicht, um uns in den ersten Felsen krachen zu lassen, der uns begegnet, oder?“

„Diese Frage ist an die falsche Adresse gerichtet. Einen größeren Ignoranten als mich kann man zu diesem Thema wohl kaum finden.  Ich war schon immer der einsame Seemann.“

„Und das passt dir?“

„Eine Frau im Leben eines Mannes bedeutet Chaos und Gefühlsschwankungen.  Und ich mag Ordnung und Gleichgewicht.“

Eine schwierigere Aufgabe erwartete Liam im Leitnerhof. Er hatte Sofia und Sebastian Leitner zuletzt im Krankenhaus gesehen. Sebastian drückte wohl eine gute Viertelstunde lang seine Hand. Sofia brach in heftiges Weinen aus. Das letzte Mal hatte er den Leitnerhof besucht, als er Sebastian im Namen der Familie Edelstein eine Entschädigungsforderung für Georgs Schläge auf Jan überreichte. Jetzt war es nicht mehr von Bedeutung. Nach dem Unfall in den Bergen trug ihm niemand das mehr nach.  Im Gegenteil, die gesamte Familie Leitner schaute ihn nur mit Dankbarkeit an. Dennoch war er sichtlich erleichtert, als Sebastian ihm am Eingang mitteilte, dass Georg nicht im Gasthaus sei. Schließlich hat er den guten Namen von Georg Leitner völlig ruiniert. Natürlich waren die Leitners erfreut zu hören, dass das Verfahren gegen ihren jüngeren Sohn eingestellt worden war. Aber Liam wusste, dass das nicht ausreichte – er musste den Vorfall im Münchner Bordell vor Florians Eltern irgendwie auf ein akzeptables  Niveau bringen.

„… Magdalene Ritter wusste, wie sie die Aggressionen Ihres Sohnes so umlenken konnte, dass sie eine Chance hatte, aus dem Zusammenstoß mit dem Boxer unbeschadet hervorzugehen. Also setzte sie eine Waffe ein, auf die Florian, der noch nie mit einer Prostituierten zu tun hatte, nicht vorbereitet war. Wer weiß, ob es sonst nicht noch schlimmer ausgegangen wäre?  Bei einem solchen Missverhältnis von Kraft wäre sie vielleicht nur ein nasser Fleck an der Wand gewesen, wenn Florians Hand nicht in der Luft stehen geblieben wäre, bevor er den ersten Schlag ausgeführt hatte. Dieser eine Moment seines Zögerns genügte ihr, um die Herrschaft über Florians Verhalten zu übernehmen und seine niedrigsten Instinkte zu wecken. Zum Glück ging die rote Ampel rechtzeitig an und Florian würde sich zurückziehen …“

Sofia stellte eine Tasse Kaffee vor Liam auf den Tisch und nahm neben Sebastian Platz.

„Ich sehe, dass der Anwaltsberuf ein hartes Brot ist.“

„Nicht mehr als die Leitung des Familiengasthofs“.

„Du hast so viel geredet, obwohl ein Satz gereicht hätte.“

„Wie bitte?“

„Ich meine, bevor Florian dieser Ritter ins Gesicht schlagen konnte, hatte sie schon ihre Händchen in seine Hose gesteckt.“

„Ich bin ein Gentleman.“

Sofia warf ihrem Besucher einen durchdringenden Blick zu. „Warum kann ich das irgendwie nicht glauben?“, dachte sie amüsiert. „Solche Augen verraten entweder einen Träumer und Romantiker, oder einen Schurken, oder noch schlimmer: beides“, fügte sie in Gedanken hinzu und blickte in Liams tief liegende, stahlblaue Augen. Daraufhin sagte sie ohne Umschweife:

„Aber ich bin keine Dame!“  Sofia sah Sebastian an: „Wir sind schlichte Leute, die sich von der Oberschicht dadurch unterscheiden, dass wir wissen, was Scham und Ehrlichkeit bedeuten.“

„Das ist wahr“, nickte Sebastian, um dann sofort prinzipiell hinzuzufügen: „Aber wir können nicht so tun, als wäre nichts passiert, denn es ist etwas passiert.“

„Florian hat nichts, worauf er stolz sein könnte. Aber das weiß er. Für ihn ist die Strafe genug“, erwiderte Liam.

„Ach, Sebastian!  Diese Schlampe hat unseren Sohn einfach in den Zustand eines Troglodyten gebracht.“

„Dazu ist jede Frau fähig“, entgegnete Sebastian seiner Frau säuerlich.

„Ein Mann, der beschließt, eine Frau auf eine einsame Insel mitzunehmen, sollte nicht vergessen, eine Axt einzupacken.“ Liam konnte es sich nicht verkneifen, selbst einen hinzuzufügen.

„Vertrauen ist gut, aber Umsicht ist besser.1“ Sebastian paraphrasierte unbewusst die Worte des Genossen Lenin. 

Lautstark stimmte Leitner mit Achenbach überein. Allerdings musste er sich eingestehen, dass, wenn er und Sofia auf eine einsame Insel geschickt werden würden, Ohrstöpsel und ein paar Kisten Wein nützlicher wären als eine Axt (die allenfalls in seinem Rücken landen würde). Sofia ignorierte wie immer die Worte ihres Mannes und blickte den Anwalt ihres Sohnes wieder einmal mit ihren scharfen Augen an:

„Oh, das klang nach einer großen Enttäuschung in der Liebe!“

„Ich weiß nichts darüber.“

„Umso schlimmer! Eine solche Abneigung gegen Frauen ist eine Krankheit, junger Mann. Und wenn sie unbehandelt bleibt, kann das für dich sehr traurig enden – ehe du dich versiehst, bist du ganz allein auf dieser Welt, verlassen von Gott und allen guten Geistern.“ Sofia warf Sebastian einen vielsagenden Blick zu.

„Niemand kann seinem Schicksal entkommen.“

„Sofia, Liam ist unser Gast!“

„Na, und? Ich sage immer, was ich denke.“

„Es ist nur schade, dass du nicht immer denkst, was du sagst“, sagte Sebastian unwillkürlich. Sofia zuckte mit den Schultern. Aber nach einer Weile wurde Sebastian seiner Frau gerecht: „Sofia ist sehr direkt.“

 „Ich schätze das, obwohl ich es nicht erwidere.“

„Das ist mir aufgefallen. Du hast dich für einen guten Beruf entschieden. Dieser juristische Fachjargon muss dir perfekt liegen.  Kein normaler Mensch kann diese Rede begreifen.“

„Jeder sucht nach einer Möglichkeit, seine eigenen Schwächen zu verbergen.“

„Und deine Schwächen sind Heimlichtuerei und Misstrauen.“

„Liam kann alle Fehler haben, die er will.  Er ist hier immer willkommen. Wir verdanken ihm so viel. Aber er kommt nie wieder, wenn du ihn weiter so benotest.“

„Doch, er kommt!“

Liam hatte langsam satt, dass Sofia ihm in den Grund seiner Seele schaute, also lenkte er das Thema von sich ab:

„Um noch einmal auf Florian zurückzukommen: Er benötigt Ihre Unterstützung jetzt mehr als Ihr Urteil.  Zumal seine Hoffnungen, die Vertrauen seiner Frau und seiner Tochter schnell wiederzugewinnen, wahrscheinlich zunichtegemacht werden.“

 „Ah, jetzt kommt Karin bestimmt nach Hause!“, rief Sofia ungläubig und warf einen fragenden Blick auf ihren Mann. „Wie findest du das, Sebastian?“

„Hast du mit meiner Schwiegertochter gesprochen?“ Sebastian wandte sich an Liam.

„Nein“, verneinte Liam, bereits überrascht von der Frage: „Wir kennen uns doch gar nicht.   Ich habe geredet, ja, aber nur mit Lisa.“

„Nun, ja. Ich schätze, man kann sich auf Lisa verlassen“, sagte Sebastian. „Wer weiß mehr über Karin als ihre Schwester?“

„Entschuldigung, habe ich das richtig verstanden, Karin und Lisa sind Schwestern?“, warf Liam ein, und seine Gedanken schweiften sofort zu seinem Gespräch mit Lisa ab.

„Es scheint so zu sein“, erwiderte Sofia. „Alte Familiengeheimnisse.“

„Jede Familie hat ihre eigene“, gab Liam schnell zurück, der nicht vorhatte, für neugierig gehalten zu werden.

„Ganz genau“, erwiderte Sofia und beendete damit das unerwünschte Thema der Familienbeziehungen.  Dann seufzte sie und ließ resigniert die Luft aus ihrer Lunge. „Noch das! Als ob es nicht schon genug wäre, dass Georg mit dem Kind allein gelassen wurde.“

„Was soll das heißen, allein!“ reif Liam an. „Was ist mit der Mutter des Kindes?“

„Marie hat ihren Sohn aufgegeben“, erklärte Sebastian kurz.

Einen langen Moment lang herrschte Schweigen. Schließlich ergriff Liam das Wort: „Und wie geht es Georg?“

„Wie? Als ob er lebendig begraben wäre!“, rief Sofia leidenschaftlich. „So viel Verachtung.“

„Sofia, das ist nicht nötig. Marie könnte ihre Meinung immer noch ändern.“ Sebastian versuchte, seine Frau zu bremsen. Dann wandte er sich mit Hoffnung in der Stimme an Liam: „Das kommt vor, schätze ich. Du hast dich mit solchen Sachen beschäftigt, oder?“

„Mehr als mir lieb ist“, erwiderte Liam, und eine unangenehme Grimasse zog sich über sein Gesicht. „Aber, ja,  die Hoffnung stirbt zuletzt.“

Sebastian nickte, dass er verstanden hatte. Liam stand vom Tisch auf.

„Es ist schon spät.   Ich muss los. Vielen Dank für den Kaffee.“

„Ich dachte, du wartest auf Georg.  Er müsste jeden Moment zurück sein.“ Sofia, die es für gut hielt, dass ihr Sohn mit jemandem reden konnte, versuchte noch, den Besucher aufzuhalten.  Seit dem Tag, an dem das Baby aus dem Krankenhaus nach Hause gebracht wurde, hatte Georg mit niemandem mehr gesprochen, bis auf das, was er musste. Allerdings war Liam in diesem Moment umso mehr darauf bedacht, dieses Treffen mit Georg zu vermeiden.

„Es ist wirklich Zeit für mich zu gehen.“

„Also dann, bis zum nächsten Mal, Liam.“ Sofia schüttelte ihm die Hand. Liam ging, und mit ihm Sebastian. Als sie draußen waren, sprach Sebastian mit dem Anwalt.

„Schick mir die Rechnung für Florian.“

„Florian war kein Privatmandant von mir.  Die Sache ist erledigt. Im Gegensatz zu meinen Rechnungen mit Georg.“

„Das darfst du nicht einmal denken! Ja, Georg ist lange nachtragend, aber er ist noch länger dankbar.

1 Vertrauen ist gut, Kontrolle ist besser – die Worte von W.I. Lenin.

Smutny powrót do domu, część I

Następnego dnia, z samego rana Lorenz pojechał odebrać Marie ze szpitala. Huber, który od wczoraj miał czas ochłonąć z emocji, starał się być oględny w stosunku do córki. Marie miała za sobą bardzo długi i ciężki poród. Była ogólnie osłabiona, do tego psychicznie w złym stanie. Już sam wygląd córki z miejsca poruszył jego serce. Marie była wychudzona, blada, potrzebowała jego wsparcia, żeby dość do samochodu. Lisa w niczym nie przesadzała. Kondycja Marie pozostawiała wiele do życzenia. „Miną tygodnie, zanim będzie w stanie opuścić sama Alp”. – myślał Lorenz, kiedy uwieszona jego ramienia Marie dreptała w kierunku parkingu szpitalnego. Przez całą drogę niewiele się do siebie odzywali. Tematu dziecka oczywiście w ogóle nie poruszali. Jakby Marie żadnego dziecka nie urodziła. Ot, wracała do domu z długiej i dalekiej podróży, umęczona jej trudami. Także po przybyciu do Alp Karin z córką nie nagabywały Marie żadnymi pytaniami. Dekoracje poczynione w domu, żeby godnie przywitać nowego jego mieszkańca, zostały już usunięte. Kołyska Lisy wróciła na strych w przekonaniu wynoszącego ją Lorenza, że już nigdy się nie przyda. Cała wyprawka dla noworodka została przez Karin z Milą spakowana i czekała na załadowanie jej wraz z umeblowaniem do Land Rovera Lorenza, gdy ten tylko wróci z Marie ze szpitala. Jeszcze tego samego popołudnia Lorenz wywiózł wszystko do Leitnerhof. Sebastian, który odbierał rzeczy, zapraszał go do odwiedzania wnuka. Oboje czuli jednak, że to zaproszenie ma li tylko grzecznościowy charakter. Huber po prostu wstydził się za swoją córkę przed Leitnerami. A przyjaciel był tego świadomy. Lorenz gratulował sobie nawet, że Georga nie było w zajeździe i nie musiał z nim załatwiać sprawy. 

Karin postanowiła za radą Lisy pójść za ciosem i zanim siostra wróci z Monachium porozmawiać z Lorenzem.  Była w Hubers Alp już na tyle długo, żeby zauważyć, jak chłodne są jego relacje z Lisą, widziała, jak trudno mu się pogodzić z decyzją Marie.  Na złe wiadomości nigdy nie jest dobry czas, a każdy dzień zwłoki tylko utrudnia ich przekazanie. Dlatego uznała, że łatwiej będzie jej odkryć przez Lorenzem wszystkie karty ze swojej i matki przeszłości, teraz kiedy ich wzajemne relacje dopiero się budowały. Musiała mu być przecież równie odległa, co on jej. Wieczorem, po kolacji prosiła go o rozmowę w cztery oczy. Lorenz bardzo pragnął poznać bliżej swoją córkę, jak najwięcej się o niej dowiedzieć. Często ukradkiem przyglądał się jej z boku. I choć nie narzucał się Karin ze swoim towarzystwem, to zawsze cieszył się, kiedy sama go poszukała.  Od razu zaproponował spacer córce. Jednak tego, że mając 14 lat, padła ofiarą gwałtu ze strony męża jej matki, to z pewnością wolałby nigdy nie usłyszeć. Tym razem Karin przygotowała się do rozmowy, ograniczając wszystko do niezbędnych faktów. Huber był człowiekiem z natury bardzo uczuciowym i nawet gdyby nie łączyły go z Karin żadne więzy pokrewieństwa, byłby wstrząśnięty, tym co usłyszał. Nie ma większej krzywdy, od krzywdy dziecka, wyrządzonej mu przez osobę dorosłą, którą ono kocha i której ufa bezgranicznie. Jedno kłamstwo zaowocowało złem, wobec którego bledną wszystkie inne zbrodnie. Karla — męża Margarete nigdy nie lubił ani szanował i z Margarete niewiele miało to wspólnego. Huber miał swoje wyobrażenie o mężczyźnie, a Karl Lienert był tego całkowitym zaprzeczeniem. Margaret najwyraźniej jednak odpowiadał mąż, którym może dyrygować, niczym pachołkiem. Był to przykry widok, także nawet   Lorenza czasem dopadała zwykła solidarność męska i było mu faceta zwyczajne żal. A tu takie buty! „Wilk w owczej skórze, cwaniaczek! Bał się bab, więc dobierał się do nastoletnich dziewczynek”. – pomyślał z odrazą. Na długo zapadało milczenie.

– Tuż przed samym procesem powiedziała mi, że moje zeznania nie polepszą jej sytuacji, a moje życie dopiero wtedy stanie się piekłem. Wystraszyłam się.

 – Nie rób sobie wyrzutów.  Taka rola matki, by chronić swoje dziecko do końca. Twoja mama z całą pewnością dobrze przemyślała swoją sytuację.

– Lisa twierdzi, że moja mama dawno spełnia warunki do ubiegania się o wyjście na wolność.

– I mimo to nie starała się o zwolnienie?

– Nie.  Czasem myślę, że ona chciała się w ten sposób sama ukarać. A ja jej tylko w tym pomogłam.

– Nie ma nic gorszego od świadomości, że się zawiodło własne dziecko. Od tego nie sposób uciec. Tym bardziej mi przykro, że mnie wówczas nie było przy tobie.

– Dziakowie dobrze się o mnie zatroszczyli.

– W każdym razie on dostał to, na co zasłużył.

– Nigdy tak o nim nie myślałam, choć nie będę ukrywać, że dla mnie lepiej się stało, że zniknął z mojego życia na zawsze. Najpierw podarował mi najpiękniejsze dzieciństwo, a potem brutalnie skasował wszystko, co mi wcześniej dał jako ojciec. Wymazałam go z pamięci na długie lata, jednak dłużej nie mogę już uciekać przed swoją przeszłością. Nie chcę, żeby ktokolwiek, kto był kiedyś dla mamy ważny, nadal źle ją osądzał. To właśnie dlatego zdecydowałam się o tym ci powiedzieć. – Karin spojrzała z boku, kontem oka na Lorenza. On jednak szedł w zamyśleniu.

W uczucia Margarete, tak jak i w to, że cokolwiek dla niej kiedyś znaczył, zwątpił, zanim jeszcze Karin się urodziła. Margarete była zamkniętym rozdziałem jego życia na długo, zanim trafiła do więzienia. Wspomnienia o niej powróciły do niego siłą rzeczy, kiedy dowiedział się, że mają wspólną córkę, ale były to raczej przykre myśli. Dominował żal za te wszystkie stracone lata z córką. W końcu się odezwał.

– Jestem ostatnią osobą, która ma prawo kogokolwiek oceniać. Co nie zmienia faktu, że gdyby twoja matka tyle lat nie ukrywała przed nami prawdy, to nie bylibyśmy dziś sobie obcy.

– Teraz kiedy już znasz prawdę, mam do ciebie prośbę. Nie wracajmy więcej do tego tematu, dobrze?

– Oczywiście. Jak sobie życzysz.  – odparł Lorenz i objął ramieniem córkę. Karin nie zaprotestowała przeciwko temu gestowi. Całą powrotną drogę przeszli już w milczeniu. 

W nocy długo nie mógł zasnąć. Tuż przed udaniem się na nocny spoczynek, kiedy siedział już na łóżku, spojrzał, jak to miał w zwyczaju, zanim przyłożył głowę do poduszki, na zdjęcie swojej nieżyjącej żony – Hanny, stojące na nocnym stoliku. Po chwili jednak wziął ramkę do ręki, otworzył szufladę i schował do niej zdjęcie. Tej nocy wszystkie jego myśli były przy Margarete.

Złudne nadzieje Floriana

Ledwo Liam otrzymał wiadomość od Lisy o wycofaniu przez Magdalene Ritter zeznań przeciwko Florianowi, a wkrótce potem fax z prokuratury w Monachium o umorzeniu postępowania przeciw Leitnerowi, jak udał się z tą wiadomością do rodziców Floriana. Wcześniej jednak odwiedził w szpitalu najbardziej zainteresowaną osobę zakończeniem spawy.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Schody_do_nieba_pla15_160397.jpg



Florian leżał na łóżku szpitalnym, wysoko oparty o poduszki. Obok na stoliku leżały prospekty ośrodków rehabilitacyjnych. Główny lekarz zapewnił go na porannej wizycie, że na wózek nie jest skazany.  Potem była u niego Mila. Przelotem wprawdzie, ale wystarczyło, żeby po tej wizycie córki, jak i ostatniej wizycie Karin wstąpiła w niego mała nadzieja.  Za bardzo rozmowne to one nie były, ale już sam fakt, że w ogóle go odwiedzały w szpitalu, było dlań sygnałem, że jeszcze go nie skreśliły. Z rozmyślań wyrwało go nagłe pojawienie się w drzwiach adwokata.

– Jak tam? – zagadnął Liam, podając rękę Florianowi na powitanie.

– Bywało lepiej. Masz już dla mnie terminy?

– Twoja sprawa jest zamknięta.  – odparł Liam, przysuwając sobie krzesło do łóżka Floriana.

– To znaczy? 

– Oskarżenie wycofane. Sprawa umorzona.

– Serio? – zawołał Florian z niedowierzaniem. Twarz mu się natychmiast rozjaśniła – dało się zauważyć wyraźne ożywienie w jego oczach.  – Dzięki!

– Ja jestem tylko posłańcem dobrych wiadomości. Podziękowania to do Lisy. To ona przekonała Ritter do wycofania oskarżenia.

– Ktoś jednak najpierw przekonał jedną kozę z Hubers Alp. Jeszcze raz dzięki!

– To co, za rok wracamy na Höfats?

Florian puścił pusty śmiech.

–  Dlaczego nie od razu Eiger?

– Ambicja przede wszystkim.

– Może Georga namówisz, choć też wątpię.

– Traumę trzeba przerabiać z biegu.

– To mówią zwykle ci, co żadnej w życiu nie przerobili.

– No, coś w tym jest. Jednak poddawać się nie zamierzasz?

– Lekarze są dobrej myśli. Mówią, że wózek inwalidzki mi nie grozi. Wygląda, że pudło – też nie.  Ta, zaczynam wierzyć, że jeszcze wszystko się odwróci.

– I tak trzymać!

– Karin i ja znamy się od podszewki.  Może nie zawsze wiatr dmuchał w nasze żagle, może długo czekaliśmy na tę prawdziwą bryzę … Jednak jak już się zjawiła, to chyba nie po to, tylko żebyśmy się rozbili o pierwszą napotkaną skałę, nie sądzisz?

– To pytanie to pod niewłaściwy adres. W tej kwestii trudno byłoby ci znaleźć większego ignoranta ode mnie. Ja w zasadzie zawsze byłem tym samotnym żeglarzem.

– I dobrze ci z tym?

– Kobieta w życiu to chaos i emocjonalna huśtawka. A ja lubię porządek i równowagę.

W Leitnerhof czekało Liama trudniejsze zadanie. Ostatnio widział się z Sofią i Sebastianem Leitnerami w szpitalu. Sebastian chyba z dobry kwadrans ściskał jego dłoń. Sofia popłakała się rzewnie. W Leitnerhof był po raz ostatni z wizytą, kiedy w imieniu rodziny Edelstein przedstawiał Sebastianowi roszczenia zadośćuczynienia za pobicie Jana przez Georga. Teraz to było już bez znaczenia. Po wypadku w górach nikt mu już tego nie pamiętał. Przeciwnie, cała rodzina Leitnerów patrzyła na niego jedynie z wdzięcznością. Niemniej jednak informacja, którą na wejściu otrzymał od Sebastiana, że Georga akurat nie ma w zajeździe, przyjął z wyraźną ulgą. Jakby nie patrzeć zrujnował Georgowi Leitnerowi dobre imię kompletnie. Leitnerów oczywiście ucieszyła wiadomość o umorzeniu postępowania przeciwko ich młodszemu synowi. Liam wiedział jednak, że to nie wystarczy — musi jakoś sprowadzić zajście w burdelu w Monachium do akceptowalnych wymiarów przed rodzicami Floriana.

– … Magdalene Ritter wiedziała jak agresję państwa syna przekierować na takie tory, by mieć szansę wyjść ze starcia — co by nie mówić — z bokserem obronną ręką. Użyła więc broni, na którą Florian, nigdy niemający do czynienia z prostytutką, był nieprzygotowany. Gdyby był, to kto wie, czy nie skończyłoby się jeszcze gorzej? Przy takiej dysproporcji siły, zostałaby z niej może mokra plama na ścianie, gdyby tylko Florianowi ręka nie zatrzymała się w powietrzu przed wymierzeniem jej pierwszego uderzenia. Jej wystarczył ten jeden moment zawahania się u Floriana, żeby przejąć kontrolę nad jego zachowaniem i obudzić w nim najniższe instynkty. Szczęśliwie czerwona lampka się w porę zaświeciła i Florian się wycofał …

Sofia postawiła na stole przed Liamem filiżankę kawy i usiadła obok Sebastiana.

– Widzę, że zawód prawnika to jednak ciężki chleb.

– Nie bardziej jak prowadzenie rodzinnego zajazdu.

– Tyle się nagadałeś, a wystarczyłoby jedno zdanie.

– To znaczy?

– Znaczy, że zanim Florian zdążył strzelić tę Ritter w gębę, to ona zdążyła mu już włożyć swoje łapki do spodni.

– Jestem dżentelmenem.

Sofia rzuciła przenikliwe spojrzenie na gościa. „Dlaczego jakoś nie wierzę?”  – pomyślała z ubawem. „Takie oczy zdradzają albo marzyciela i romantyka, albo zbója. A może jeszcze gorzej: i jedno, i drugie”. – dodała w myślach, patrząc się w głęboko osadzone, stalowo niebieskie oczy Liama. Po czym bezceremonialnie odparła:

– Ale ja nie jestem żadną damą! — Sofia spojrzała na Sebastiana — My w ogóle  to jesteśmy prości ludzie, którzy tym tylko się różnią od tej wyższej reszty, że wiemy, co to wstyd i uczciwość.

– To prawda. — przytaknął Sebastian, żeby zaraz dodać pryncypialnie — Jednak nie możemy udawać, że nic się nie stało, bo się stało.

– Florian nie ma powodów do dumy. Tyle że on to wie. Dla niego to wystarczająca kara. – odparł Liam.

– Ach, Sebastian! Ta zdzira po prostu wyciągnęła pierwotnego człowieka z naszego syna.

–  To potrafi akurat każda kobieta. – odparł Sebastian cierpko do żony.

– Mężczyzna, który decyduje się zabrać na bezludną wyspę kobietę, nie powinien zapomnieć zapakować też siekiery.  – Liam nie mógł sobie podarować, żeby nie dorzucić od siebie.

– Zaufanie jest dobre, ale przezorność lepsza. – Sebastian nieświadomie sparafrazował słowa towarzysza Lenina.1

Leitner głośno zgodził się z Achenbachem. Jednak przed samym sobą musiał przyznać, że gdyby jego i Sofię wysłać na bezludną wyspę, to bardziej od siekiery (która co najwyżej wylądowałaby w jego plecach) użyteczne by były zatyczki do uszu oraz kilka skrzynek wina. Sofia zignorowała, jak zwykle, słowa męża i po raz wtóry prześwidrowała swoimi bystrymi oczyma adwokata syna:

 – O, powiało wielkim zawodem w miłości!

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– Tym gorzej! Taka niechęć do kobiet to choroba, młody człowieku. I nieleczona może bardzo smutno skończyć się dla ciebie – ani się obejrzysz, jak zostaniesz sam, jak ten palec na świecie. – Sofia odwróciła wymownie spojrzenie na Sebastiana.

– Co komu pisane.

– Sofia, Liam jest naszym gościem!

–  No i co? Ja zawsze mówię, co myślę.

– Szkoda tylko, że nie zawsze myślisz, co mówisz. – wtrącił Sebastian mimowolnie. Sofia wzruszyła ramionami. Po chwili jednak Sebastian oddał sprawiedliwość żonie – Sofia jest bardzo bezpośrednia.

– Cenię, choć nie odwzajemniam.

– Zauważyłam. Zawód adwokata dobrze pasuje do ciebie. Musisz się wyjątkowo dobrze czuć w tym prawniczym żargonie. Nikt normalny nie jest w stanie zrozumieć tej waszej mowy.

– Każdy szuka dla siebie sposobu na przykrycie własnych wad.

–  A twoimi wadami są skrytość i nieufność.

– Liam może sobie mieć wady, jakie chce. Tu zawsze jest mile widziany. Tyle mu zawdzięczamy. Nie przyjdzie jednak więcej, jak będziesz go tak punktować.

– Przyjdzie.

Liam, któremu ciążyło już nadmierne zaglądanie mu na dno duszy, postanowił odwrócić temat od siebie.

– Wracając do Floriana, to on teraz bardziej od oceny potrzebuje waszego wsparcia. Tym bardziej jeszcze, że jego nadzieje na szybkie odzyskanie rodziny najprawdopodobniej zostaną zawiedzione.

– Ach! Teraz to Karin na pewno wróci do domu! – zawołała Sofia z niedowierzaniem i rzuciła pytające spojrzenie na męża – Jak sądzisz, Sebastian?

 – Rozmawiałeś może z moją synową? – Sebastian zwrócił się z kolei do Liama.

– Gdzie, jak? – zaprzeczył Liam, mocno już zdziwiony samym pytaniem – My się właściwie nie znamy.  Rozmawiałem, owszem, ale tylko z Lisą.

– No, tak. Lisie chyba musimy uwierzyć. – stwierdził Sebastian. – Kto w końcu lepiej zna Karin od jej siostry?

– Przepraszam, czy dobrze zrozumiałem, Karina i Lisa są siostrami? – wtrącił Liam, a jego myśli natychmiast popłynęły do jego ostatniej rozmowy z Lisą.

– Na to wygląda. – odparła Sofia. – Stare rodzinne tajemnice.

– Rozumiem. – przytaknął szybko Liam, który nie miał zamiaru zostać wziętym za wścibskiego. – Każda rodzina ma swoje własne tajemnice.

– Właśnie. – odparła Sofia, kończąc niechciany temat pokrewieństwa rodzin. Po czym westchnęła i wypuściła w rezygnacji całe powietrze z płuc. – A więc jeszcze i to! Jakby nie wystarczyło, że Georg został sam z dzieckiem.

–  Jak to sam? – zawołał Liam – A co z matką dziecka?

– Marie zrezygnowała z syna. – wyjaśnił krótko Sebastian.

Przez dłuższą chwilę trwała cisza. Wreszcie Liam się odezwał. – A jak tam Georg?

– Jak? Jakby go żywcem pogrzebano! – zawołała Sofia z pasją – Tyle pogardy.

– Sofia, nie trzeba. Marie może jeszcze zmienić zdanie. – Sebastian starał się wyhamować żonę. Po czym zwrócił się do Liama z nadzieją w głosie – To się zdarza, jak sądzę.  Znasz chyba takie sprawy?

– Bardziej niż bym sobie tego życzył. – odparł Liam, a przez twarz przeszedł mu nieprzyjemny grymas. – Ale, ta, nadzieja umiera ostatnia.

Sebastian przytaknął głową, że rozumie. Liam wstał od stołu.

– Późno już.  Będę się zbierał. Dziękuję za kawę.

– Myślałam, że poczekasz na Georga.  Powinien lada moment wrócić. – Sofia próbowała jeszcze zatrzymać gościa. Uważała, że dobrze by było, gdyby jej syn mógł z kimś pogadać. Od dnia przywiezienia dziecka ze szpitala, Georg w ogóle z nikim nie rozmawiał, poza tym, co musiał. Jednak Liam właśnie w tej chwili tym bardziej chciał tego spotkania z Georgiem uniknąć.

– Naprawę czas na mnie.

– No, to do zobaczenia znowu, Liam. – Sofia podała adwokatowi rękę.

Liam wyszedł, a wraz z nim Sebastian. Kiedy byli na zewnątrz Sebastian się odezwał:

– Wyślij mi rachunek za Floriana.

– Nie ma czego wysyłać. Florian nie był moim prywatnym klientem. Sprawa jest uregulowana. Co innego moje długi z Georgiem.

– Nawet tak nie myśl! Georg długo chowa urazy, jednak jeszcze dłużej bywa wdzięczny.


1 Zaufanie jest dobre, kontrola lepsza słowa W.I. Lenina.

%d blogerów lubi to: