Featured

Als Einführung

Im Frühjahr letzten Jahres habe ich ganz zufällig an einem Freitag den dritten Teil von Daheim in den Bergen auf der ARD gesehen. Wirklich fasziniert und neugierig auf die Geschichte, fand ich die beiden vorherigen Teile im Internet und so wurde ich von dieser Geschichte aufgenommen. Leider brach die Geschichte zweier streitsüchtiger Familien im vierten Teil ab und es gab lange Zeit keinen Hinweis darauf, dass sie fortgesetzt werden würde. Und die Fragen vermehrten sich in meinem Kopf und meine Fantasie arbeitete daran, wie diese Geschichte weitergehen würde. Schließlich setzte ich mich einmal an den Computer und versuchte, diese verstreuten Rätsel selbst zusammenzukleben. Zuerst beschloss ich, die Vergangenheit der Helden zu untersuchen, die sie dorthin führte, wo sie waren. Schließlich versuchte ich mich der Frage zu stellen: Wie kann man das Schicksal der Charaktere weiter führen, um sie zu begradigen und alles zu einem Ganzen zu verschließen? Während ich meine Fantasie schrieb, wurden fertige Szenen und Dialoge in meinem Kopf erstellt. Ich beschloss auch, sie aufzuschreiben. Meine Gedanken habe ich der Familie gezeigt, mit der ich die Miniserie gesehen habe. Ich habe gehört, dass meine Interpretation nicht vollständig von der Decke abgebrochen ist. Nach einem Jahr des Zögerns beschloss ich, es öffentlich zu teilen.

Hauptsächlich, weil ich zu dieser engen Gruppe von Zuschauern gehöre, die sich von den neuen Autoren mit dem betrogen fühlen, was sie nach einem Jahr des Wartens hinterlassen haben. Nach der vierten Folge hatten wir die Geschichte zur Hälfte erzählt, das Gemälde zur Hälfte gemalt. Leider stimmt das, was uns nach der Pause serviert wurde, in keiner Weise mit dem unvollendeten Prototyp überein. Das Entfernen der Hauptfiguren, veränderte Fakten in der Geschichte, außerdem keine Antworten auf die Fragen, die sich aus den ersten vier Teilen der Saga ergeben. Diese Seite ist eine verrückte Idee, aber … Die Zeit wird zeigen, was dabei herauskommt. Da ich nicht fließend Deutsch spreche, leite ich meine Website und meinen Blog zur erst an die polnischsprachigen Fans „Daheim in den Bergen”. Deutsche Version mit der Zeit. Das Übersetzen von Einträgen dauert einige Zeit. Ich entschuldige mich im Voraus für Fehler in Deutsch.

Tytułem wstępu

Wiosną zeszłego roku obejrzałam na ARD trzecią część Daheim in den Bergen. Prawdziwe zauroczona i zaintrygowana historią, znalazłam w sieci dwie poprzednie części i tak się wciągnęłam w tę historię.  Niestety, historia dwóch skłóconych rodzin urwała się na czwartej części i długo nic nie wskazywało, że będzie kręcony jej ciąg dalszy. A pytania się mnożyły w mojej głowie i wyobraźnia pracowała, jak ta historia potoczy się dalej.  Wreszcie po miesiącu siadłam do komputera i spróbowałam sama posklejać te porozrzucane puzzle. Najpierw dociekając przeszłości bohaterów, która doprowadziła ich do miejsca, gdzie się znaleźli, wreszcie próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jak poprowadzić ich losy dalej, żeby je wyprostować i zamknąć wszystko w jedną zamkniętą całość.  W miarę pisania, jak szalała wyobraźnia, tak tworzyły się w głowie gotowe sceny i dialogi, które postanowiłam zapisać. Pokazałam swoje przemyślenia moim najbliższym, z którymi oglądałam ten mini serial. Usłyszałam, że moje drugie dno nie jest do końca urwane z choinki i po roku wahań, postanowiłam się podzielić nim publicznie.  Głównie dlatego, że należę do tej wąskiej grupy widzów, która uważa się oszukana tym, co nowi autorzy im podrzucili po roku czekania. Minął rok i TV ARD nakręciła wprawdzie dalsze dwie części. Niestety, tak się one mają do oryginału, jak powieść Scarlett do Przeminęło z wiatrem.  Niby imiona niektórych bohaterów się zgadzają, ale poza tym, to dwie zupełnie inne historie. Ponieważ nie piszę biegle w języku niemieckim, więc póki, co (żeby nie kaleczyć mowy Goethego) kieruję swój blog do tych polskojęzycznych fanów Daheim in den Bergen.

Traurige Heimkehr, Teil I

Am nächsten Tag, gleich morgens, holte Lorenz Marie vom Krankenhaus ab. Huber, der seit gestern Zeit hatte, seine Emotionen abzukühlen, versuchte, Rücksicht auf seine Tochter zu nehmen. Marie hatte eine sehr lange und schwierige Geburt hinter sich. Sie war allgemein geschwächt und geistig in einem schlechten Zustand. Schon das Aussehen seiner Tochter berührte sofort sein Herz. Marie war dünn, blass und benötigte seine Unterstützung, um es zum Auto zu schaffen. Lisa hat in keiner Weise übertrieben. Maries Zustand ließ viel zu wünschen übrig. „Es wird Wochen dauern, bis sie das Haus allein verlassen kann“, dachte Lorenz, während Marie sich an seinen Arm hängte und in Richtung Krankenhausparkplatz trippelte. Sie sprachen den ganzen Weg über wenig miteinander. Das Thema des Kindes wurde natürlich überhaupt nicht besprochen. Es war, als ob Marie kein Kind geboren hätte. Sie kehrte einfach von einer langen Reise nach Hause zurück, erschöpft von deren Schwierigkeiten. Karin und ihre Tochter haben Marie keine Fragen gestellt, als sie zu Hause ankam. Die Dekorationen, die im Haus zur Begrüßung des neuen Bewohners aufgestellt worden waren, waren bereits entfernt worden. Lisas Wiege war von Lorenz wieder auf das Dach gestellt worden, in der Überzeugung, dass sie nie wieder gebraucht werden würde. Die gesamte Babyausstattung für das Neugeborene war von Karin und Mila gepackt worden und wartete darauf, zusammen mit den Möbeln in Lorenz’ Wagen geladen zu werden, sobald er mit Marie aus dem Krankenhaus zurückkehrte. Später am Nachmittag brachte Lorenz alles zum Leitnerhof. Sebastian, der die Dinge abholte, lud ihn ein, ihren gemeinsamen Enkel zu besuchen. Beide spürten jedoch, dass diese Einladung lediglich eine Höflichkeit war. Huber schämte sich einfach vor den Leitners für seine Tochter. Und Sebastian war sich dessen bewusst. Lorenz beglückwünschte sich sogar, dass Georg nicht im Gasthaus war und er die Sache nicht mit ihm erledigen musste.

Karin beschloss, Lisas Rat zu befolgen und vor der Rückkehr ihrer Schwester aus München mit Lorenz zu sprechen und ihm zu sagen, warum ihre Mutter im Gefängnis war.  Sie war lange genug in Hubers Alp, um zu merken, wie kühl sein Verhältnis zu Lisa war, sie sah, wie schwierig es für ihn war, mit Maries Entscheidung zurechtzukommen. Es ist nie ein guter Zeitpunkt, um über unangenehme Erlebnisse zu sprechen, auch nicht über solche aus der fernen Vergangenheit, und jeder Tag Verzögerung macht es nur noch schwieriger, sie mitzuteilen. Deshalb hatte sie das Gefühl, dass es ihr leichter fallen würde, Lorenz alle Karten aus ihrer Vergangenheit und der ihrer Mutter zu offenbaren, jetzt, da ihre Beziehung zueinander gerade erst im Entstehen war. Schließlich musste sie ihm gegenüber genauso gefühlsmäßig fern sein, wie er es ihr gegenüber war. Nach dem Abendessen bat sie darum, mit ihm allein zu sprechen. Lorenz war sehr daran interessiert, seine Tochter besser kennen zu lernen und so viel wie möglich über sie zu erfahren.  ​Er beobachtete sie oft heimlich vom Seitenrand aus. Obwohl er sich Karin nicht mit seiner Gesellschaft aufdrängte, war er immer froh, wenn sie ihn selbst aufsuchte. Lorenz schlug seiner Tochter sofort vor, gemeinsam einen Spaziergang zu machen.  Doch die Tatsache, dass sie im Alter von 14 Jahren vom Ehemann ihrer Mutter vergewaltigt worden war, hätte er lieber nicht gehört. Diesmal bereitete sich Karin auf das Gespräch vor und beschränkte sich auf die notwendigen Fakten.  Huber war von Natur aus ein sehr emotionaler Mensch, und selbst wenn er keine verwandtschaftlichen Beziehungen zu Karin gehabt hätte, wäre er von dem, was er hörte, schockiert gewesen. Es gibt nichts Schlimmeres, als wenn ein Kind von einem Erwachsenen verletzt wird, den es liebt und dem es bedingungslos vertraut. Eine Lüge führte zu einem Übel, vor dem alle anderen Verbrechen verblassen. Margaretes Ehemann Karl wurde von Lorenz nie gemocht oder geschätzt, aber das hatte wenig mit Margarete zu tun. Huber hatte seine Vorstellung von einem Mann, und Karl Lienert war das genaue Gegenteil davon. Doch Margarete passte offenbar ein Ehemann, den sie wie einen Lakaien dirigieren konnte. Es war ein peinlicher Anblick, und selbst Lorenz wurde manchmal von der üblichen männlichen Solidarität erfasst, sodass ihm der Kerl einfach nur leid tat. „Ein Wolf im Schafspelz! Ein Schlauköpfchen! Er hatte Angst vor Frauen, weshalb er sich an Mädchen im Teenageralter machte ran“, dachte er mit Abscheu. Lange Zeit herrschte Schweigen.

„Kurz vor der Verhandlung sagte sie mir, dass meine Aussage ihre Situation nicht verbessern würde und dass mein Leben erst dann zur Hölle würde.  Ich hatte Angst.“

 „Mach dir keine Vorwürfe. Die Rolle einer Mutter ist es, ihr Kind bis zum Ende zu beschützen. Deine Mama hat ihre Situation sicher gut durchdacht.“

„Lisa sagt, dass sie die Bedingungen für einen Antrag auf Haftentlassung längst erfüllt hat.“

„Und trotzdem hat sie keinen Entlastungsantrag gestellt?“

„Nein. Manchmal glaube ich, dass sie sich auf diese Weise bestrafen wollte. Und ich habe ihr nur geholfen.“

„Es gibt nichts Schlimmeres, als zu realisieren, dass man sein Kind im Stich gelassen hat. Dem kann man nicht entkommen. Umso mehr tut es mir leid, dass ich damals nicht bei dir war.“

„Meine Großeltern haben sich gut um mich gekümmert.“

„Auf jeden Fall hat er bekommen, was er verdient hat.“

„Ich habe nie so über ihn gedacht, obwohl ich nicht verhehlen will, dass es für mich besser war, dass er für immer aus meinem Leben verschwunden ist.  Erst hatte er mir die schönste Kindheit geschenkt, und dann hat er alles, was er mir zuvor als Vater gegeben hatte, brutal ausgelöscht. Ich habe ihn viele Jahre lang aus meinem Gedächtnis gestrichen, aber ich kann nicht länger vor meiner Vergangenheit weglaufen. Ich möchte nicht, dass jemand, der ihr einmal wichtig war, sie weiterhin falsch einschätzt. Deshalb habe ich beschlossen, es dir zu erzählen“.  Karin warf aus dem Augenwinkel einen Blick auf Lorenz. Er jedoch ging in Gedanken.

Lorenz hatte schon vor Karins Geburt an Margaretes Gefühlen gezweifelt, so wie er auch daran gezweifelt hatte, dass er ihr jemals etwas bedeutet hatte. Margarete war ein abgeschlossenes Kapitel in seinem Leben, lange bevor sie ins Gefängnis kam.  Als er erfuhr, dass sie eine gemeinsame Tochter hatten, kamen ihm die Erinnerungen an sie wieder in den Sinn, aber es waren eher unangenehme Gedanken. Das Bedauern über all die verlorenen Jahre mit seiner Tochter dominierte. Schließlich sagte er das Wort.

„Ich bin der Letzte, der das Recht hat, über jemanden zu beurteilen. Aber es ändert nichts an der Tatsache, dass wir uns heute nicht fremd wären, wenn deine Mutter nicht so viele Jahre lang die Wahrheit vor uns verborgen hätte.“

„Da du jetzt die Wahrheit kennst, habe ich eine Bitte an dich. Lasst uns dieses Thema nicht wieder ansprechen, okay?“

„Ja, natürlich. Wie du willst“, erwiderte Lorenz und legte den Arm um seine Tochter. Karin protestierte nicht gegen diese Geste. Sie gingen den ganzen Rückweg schweigend. 

Nachts konnte Lorenz lange Zeit nicht einschlafen. Kurz vor dem Schlafengehen, als er bereits auf dem Bett saß, schaute er, wie es seine Gewohnheit war, bevor er den Kopf auf das Kissen legte, auf das Bild seiner verstorbenen Frau Hanna, das auf dem Nachttisch stand. Nach einem Moment nahm er jedoch den Rahmen in die Hand, öffnete die Schublade und steckte das Foto hinein. In dieser Nacht waren alle seine Gedanken bei Margarete.

Florians falsche Hoffnungen

Kaum hatte Liam von Lisa die Nachricht erhalten, dass Magdalene Ritter ihre Aussage gegen Florian zurückgezogen hatte, und kurz darauf ein Fax der Münchner Staatsanwaltschaft über die Einstellung des Verfahrens gegen Leitner, als er mit dieser Nachricht zu Florians Eltern fuhr. Zuvor hatte er noch die Person im Krankenhaus besucht, die am meisten am Abschluss des Falles interessiert war.

Florian lag hoch oben, auf Kissen gestützt, in seinem Krankenhausbett. Neben ihm auf einem Tisch befanden sich Prospekte von Rehabilitationszentren. Der Chefarzt versicherte ihm bei seinem morgendlichen Besuch, dass er nicht zu einem Rollstuhl verurteilt sei.  Dann besuchte Mila ihn. Sie kam nur vorbei, aber es war genug, um ihm nach diesem Besuch seiner Tochter und dem letzten Besuch von Karin ein wenig Hoffnung zu geben.  Sie waren nicht sehr gesprächig, aber allein die Tatsache, dass sie ihn überhaupt im Krankenhaus besuchten, war ein Zeichen dafür, dass sie ihn noch nicht ausgestrichen hatten. Das plötzliche Erscheinen des Anwalts an der Tür riss ihn aus seinen Gedanken.

„Wie geht es dir?“, fragte Liam und schüttelte Florians Hand zur Begrüßung.

„Es ging mir schon mal besser. Hast du schon Gerichtstermine für mich?“

„Dein Fall ist abgeschlossen“, erwiderte Liam und zog einen Stuhl zu Florians Bett hinüber.

„Was meinst du damit genau?“ 

„Die Anklage wird fallen gelassen.“

„Wirklich?“, rief Florian ungläubig aus. Sein Gesicht erhellte sich sofort – man konnte die Lebendigkeit in seinen Augen sehen.  „Danke dir!“

„Ich bin nur der Bote der guten Nachricht. Dank an Lisa. Sie war es, die Ritter davon überzeugte, die Aussage zurückzuziehen.“

„Aber jemand hat zuerst eine Ziege von den Hubers Alp überzeugt. Nochmals vielen Dank!“

„Also nächstes Jahr bestiegen wir wieder die Höfats?“

Florian brach in ein hohles Lachen aus.

„Warum nicht gleich den Eiger?“

„Ehrgeiz an erster Stelle.“

„Vielleicht kannst du Georg überreden, aber ich bezweifle es.“

„Ein Trauma muss unverzüglich verarbeitet werden.“

„Das sagt in der Regel derjenige, der in seinem Leben noch kein Trauma verarbeitet hat.“

„Nun, da ist etwas dran. Aber du hast doch nicht vor, aufzugeben?“

„Die Ärzte sind optimistisch. Sie sagen, es bestehe keine Gefahr, dass ich im Rollstuhl ende. So wie es aussieht, lande ich auch nicht im Knast. Ja, ich beginne zu glauben, dass sich alles zum Guten wenden wird.“

„Und das ist die richtige Einstellung!“

„Karin und ich kennen uns in- und auswendig. Vielleicht hat der Wind nicht immer in unseren Segeln geblasen, vielleicht haben wir lange auf die richtige Brise gewartet …, Aber wenn das gekommen ist, dann doch nicht, um uns in den ersten Felsen krachen zu lassen, der uns begegnet, oder?“

„Diese Frage ist an die falsche Adresse gerichtet. Einen größeren Ignoranten als mich kann man zu diesem Thema wohl kaum finden.  Ich war schon immer der einsame Seemann.“

„Und das passt dir?“

„Eine Frau im Leben eines Mannes bedeutet Chaos und Gefühlsschwankungen.  Und ich mag Ordnung und Gleichgewicht.“

Eine schwierigere Aufgabe erwartete Liam im Leitnerhof. Er hatte Sofia und Sebastian Leitner zuletzt im Krankenhaus gesehen. Sebastian drückte wohl eine gute Viertelstunde lang seine Hand. Sofia brach in heftiges Weinen aus. Das letzte Mal hatte er den Leitnerhof besucht, als er Sebastian im Namen der Familie Edelstein eine Entschädigungsforderung für Georgs Schläge auf Jan überreichte. Jetzt war es nicht mehr von Bedeutung. Nach dem Unfall in den Bergen trug ihm niemand das mehr nach.  Im Gegenteil, die gesamte Familie Leitner schaute ihn nur mit Dankbarkeit an. Dennoch war er sichtlich erleichtert, als Sebastian ihm am Eingang mitteilte, dass Georg nicht im Gasthaus sei. Schließlich hat er den guten Namen von Georg Leitner völlig ruiniert. Natürlich waren die Leitners erfreut zu hören, dass das Verfahren gegen ihren jüngeren Sohn eingestellt worden war. Aber Liam wusste, dass das nicht ausreichte – er musste den Vorfall im Münchner Bordell vor Florians Eltern irgendwie auf ein akzeptables  Niveau bringen.

„… Magdalene Ritter wusste, wie sie die Aggressionen Ihres Sohnes so umlenken konnte, dass sie eine Chance hatte, aus dem Zusammenstoß mit dem Boxer unbeschadet hervorzugehen. Also setzte sie eine Waffe ein, auf die Florian, der noch nie mit einer Prostituierten zu tun hatte, nicht vorbereitet war. Wer weiß, ob es sonst nicht noch schlimmer ausgegangen wäre?  Bei einem solchen Missverhältnis von Kraft wäre sie vielleicht nur ein nasser Fleck an der Wand gewesen, wenn Florians Hand nicht in der Luft stehen geblieben wäre, bevor er den ersten Schlag ausgeführt hatte. Dieser eine Moment seines Zögerns genügte ihr, um die Herrschaft über Florians Verhalten zu übernehmen und seine niedrigsten Instinkte zu wecken. Zum Glück ging die rote Ampel rechtzeitig an und Florian würde sich zurückziehen …“

Sofia stellte eine Tasse Kaffee vor Liam auf den Tisch und nahm neben Sebastian Platz.

„Ich sehe, dass der Anwaltsberuf ein hartes Brot ist.“

„Nicht mehr als die Leitung des Familiengasthofs“.

„Du hast so viel geredet, obwohl ein Satz gereicht hätte.“

„Wie bitte?“

„Ich meine, bevor Florian dieser Ritter ins Gesicht schlagen konnte, hatte sie schon ihre Händchen in seine Hose gesteckt.“

„Ich bin ein Gentleman.“

Sofia warf ihrem Besucher einen durchdringenden Blick zu. „Warum kann ich das irgendwie nicht glauben?“, dachte sie amüsiert. „Solche Augen verraten entweder einen Träumer und Romantiker, oder einen Schurken, oder noch schlimmer: beides“, fügte sie in Gedanken hinzu und blickte in Liams tief liegende, stahlblaue Augen. Daraufhin sagte sie ohne Umschweife:

„Aber ich bin keine Dame!“  Sofia sah Sebastian an: „Wir sind schlichte Leute, die sich von der Oberschicht dadurch unterscheiden, dass wir wissen, was Scham und Ehrlichkeit bedeuten.“

„Das ist wahr“, nickte Sebastian, um dann sofort prinzipiell hinzuzufügen: „Aber wir können nicht so tun, als wäre nichts passiert, denn es ist etwas passiert.“

„Florian hat nichts, worauf er stolz sein könnte. Aber das weiß er. Für ihn ist die Strafe genug“, erwiderte Liam.

„Ach, Sebastian!  Diese Schlampe hat unseren Sohn einfach in den Zustand eines Troglodyten gebracht.“

„Dazu ist jede Frau fähig“, entgegnete Sebastian seiner Frau säuerlich.

„Ein Mann, der beschließt, eine Frau auf eine einsame Insel mitzunehmen, sollte nicht vergessen, eine Axt einzupacken.“ Liam konnte es sich nicht verkneifen, selbst einen hinzuzufügen.

„Vertrauen ist gut, aber Umsicht ist besser.1“ Sebastian paraphrasierte unbewusst die Worte des Genossen Lenin. 

Lautstark stimmte Leitner mit Achenbach überein. Allerdings musste er sich eingestehen, dass, wenn er und Sofia auf eine einsame Insel geschickt werden würden, Ohrstöpsel und ein paar Kisten Wein nützlicher wären als eine Axt (die allenfalls in seinem Rücken landen würde). Sofia ignorierte wie immer die Worte ihres Mannes und blickte den Anwalt ihres Sohnes wieder einmal mit ihren scharfen Augen an:

„Oh, das klang nach einer großen Enttäuschung in der Liebe!“

„Ich weiß nichts darüber.“

„Umso schlimmer! Eine solche Abneigung gegen Frauen ist eine Krankheit, junger Mann. Und wenn sie unbehandelt bleibt, kann das für dich sehr traurig enden – ehe du dich versiehst, bist du ganz allein auf dieser Welt, verlassen von Gott und allen guten Geistern.“ Sofia warf Sebastian einen vielsagenden Blick zu.

„Niemand kann seinem Schicksal entkommen.“

„Sofia, Liam ist unser Gast!“

„Na, und? Ich sage immer, was ich denke.“

„Es ist nur schade, dass du nicht immer denkst, was du sagst“, sagte Sebastian unwillkürlich. Sofia zuckte mit den Schultern. Aber nach einer Weile wurde Sebastian seiner Frau gerecht: „Sofia ist sehr direkt.“

 „Ich schätze das, obwohl ich es nicht erwidere.“

„Das ist mir aufgefallen. Du hast dich für einen guten Beruf entschieden. Dieser juristische Fachjargon muss dir perfekt liegen.  Kein normaler Mensch kann diese Rede begreifen.“

„Jeder sucht nach einer Möglichkeit, seine eigenen Schwächen zu verbergen.“

„Und deine Schwächen sind Heimlichtuerei und Misstrauen.“

„Liam kann alle Fehler haben, die er will.  Er ist hier immer willkommen. Wir verdanken ihm so viel. Aber er kommt nie wieder, wenn du ihn weiter so benotest.“

„Doch, er kommt!“

Liam hatte langsam satt, dass Sofia ihm in den Grund seiner Seele schaute, also lenkte er das Thema von sich ab:

„Um noch einmal auf Florian zurückzukommen: Er benötigt Ihre Unterstützung jetzt mehr als Ihr Urteil.  Zumal seine Hoffnungen, die Vertrauen seiner Frau und seiner Tochter schnell wiederzugewinnen, wahrscheinlich zunichtegemacht werden.“

 „Ah, jetzt kommt Karin bestimmt nach Hause!“, rief Sofia ungläubig und warf einen fragenden Blick auf ihren Mann. „Wie findest du das, Sebastian?“

„Hast du mit meiner Schwiegertochter gesprochen?“ Sebastian wandte sich an Liam.

„Nein“, verneinte Liam, bereits überrascht von der Frage: „Wir kennen uns doch gar nicht.   Ich habe geredet, ja, aber nur mit Lisa.“

„Nun, ja. Ich schätze, man kann sich auf Lisa verlassen“, sagte Sebastian. „Wer weiß mehr über Karin als ihre Schwester?“

„Entschuldigung, habe ich das richtig verstanden, Karin und Lisa sind Schwestern?“, warf Liam ein, und seine Gedanken schweiften sofort zu seinem Gespräch mit Lisa ab.

„Es scheint so zu sein“, erwiderte Sofia. „Alte Familiengeheimnisse.“

„Jede Familie hat ihre eigene“, gab Liam schnell zurück, der nicht vorhatte, für neugierig gehalten zu werden.

„Ganz genau“, erwiderte Sofia und beendete damit das unerwünschte Thema der Familienbeziehungen.  Dann seufzte sie und ließ resigniert die Luft aus ihrer Lunge. „Noch das! Als ob es nicht schon genug wäre, dass Georg mit dem Kind allein gelassen wurde.“

„Was soll das heißen, allein!“ reif Liam an. „Was ist mit der Mutter des Kindes?“

„Marie hat ihren Sohn aufgegeben“, erklärte Sebastian kurz.

Einen langen Moment lang herrschte Schweigen. Schließlich ergriff Liam das Wort: „Und wie geht es Georg?“

„Wie? Als ob er lebendig begraben wäre!“, rief Sofia leidenschaftlich. „So viel Verachtung.“

„Sofia, das ist nicht nötig. Marie könnte ihre Meinung immer noch ändern.“ Sebastian versuchte, seine Frau zu bremsen. Dann wandte er sich mit Hoffnung in der Stimme an Liam: „Das kommt vor, schätze ich. Du hast dich mit solchen Sachen beschäftigt, oder?“

„Mehr als mir lieb ist“, erwiderte Liam, und eine unangenehme Grimasse zog sich über sein Gesicht. „Aber, ja,  die Hoffnung stirbt zuletzt.“

Sebastian nickte, dass er verstanden hatte. Liam stand vom Tisch auf.

„Es ist schon spät.   Ich muss los. Vielen Dank für den Kaffee.“

„Ich dachte, du wartest auf Georg.  Er müsste jeden Moment zurück sein.“ Sofia, die es für gut hielt, dass ihr Sohn mit jemandem reden konnte, versuchte noch, den Besucher aufzuhalten.  Seit dem Tag, an dem das Baby aus dem Krankenhaus nach Hause gebracht wurde, hatte Georg mit niemandem mehr gesprochen, bis auf das, was er musste. Allerdings war Liam in diesem Moment umso mehr darauf bedacht, dieses Treffen mit Georg zu vermeiden.

„Es ist wirklich Zeit für mich zu gehen.“

„Also dann, bis zum nächsten Mal, Liam.“ Sofia schüttelte ihm die Hand. Liam ging, und mit ihm Sebastian. Als sie draußen waren, sprach Sebastian mit dem Anwalt.

„Schick mir die Rechnung für Florian.“

„Florian war kein Privatmandant von mir.  Die Sache ist erledigt. Im Gegensatz zu meinen Rechnungen mit Georg.“

„Das darfst du nicht einmal denken! Ja, Georg ist lange nachtragend, aber er ist noch länger dankbar.

1 Vertrauen ist gut, Kontrolle ist besser – die Worte von W.I. Lenin.

Smutny powrót do domu, część I

Następnego dnia, z samego rana Lorenz pojechał odebrać Marie ze szpitala. Huber, który od wczoraj miał czas ochłonąć z emocji, starał się być oględny w stosunku do córki. Marie miała za sobą bardzo długi i ciężki poród. Była ogólnie osłabiona, do tego psychicznie w złym stanie. Już sam wygląd córki z miejsca poruszył jego serce. Marie była wychudzona, blada, potrzebowała jego wsparcia, żeby dość do samochodu. Lisa w niczym nie przesadzała. Kondycja Marie pozostawiała wiele do życzenia. „Miną tygodnie, zanim będzie w stanie opuścić sama Alp”. – myślał Lorenz, kiedy uwieszona jego ramienia Marie dreptała w kierunku parkingu szpitalnego. Przez całą drogę niewiele się do siebie odzywali. Tematu dziecka oczywiście w ogóle nie poruszali. Jakby Marie żadnego dziecka nie urodziła. Ot, wracała do domu z długiej i dalekiej podróży, umęczona jej trudami. Także po przybyciu do Alp Karin z córką nie nagabywały Marie żadnymi pytaniami. Dekoracje poczynione w domu, żeby godnie przywitać nowego jego mieszkańca, zostały już usunięte. Kołyska Lisy wróciła na strych w przekonaniu wynoszącego ją Lorenza, że już nigdy się nie przyda. Cała wyprawka dla noworodka została przez Karin z Milą spakowana i czekała na załadowanie jej wraz z umeblowaniem do Land Rovera Lorenza, gdy ten tylko wróci z Marie ze szpitala. Jeszcze tego samego popołudnia Lorenz wywiózł wszystko do Leitnerhof. Sebastian, który odbierał rzeczy, zapraszał go do odwiedzania wnuka. Oboje czuli jednak, że to zaproszenie ma li tylko grzecznościowy charakter. Huber po prostu wstydził się za swoją córkę przed Leitnerami. A przyjaciel był tego świadomy. Lorenz gratulował sobie nawet, że Georga nie było w zajeździe i nie musiał z nim załatwiać sprawy. 

Karin postanowiła za radą Lisy pójść za ciosem i zanim siostra wróci z Monachium porozmawiać z Lorenzem.  Była w Hubers Alp już na tyle długo, żeby zauważyć, jak chłodne są jego relacje z Lisą, widziała, jak trudno mu się pogodzić z decyzją Marie.  Na złe wiadomości nigdy nie jest dobry czas, a każdy dzień zwłoki tylko utrudnia ich przekazanie. Dlatego uznała, że łatwiej będzie jej odkryć przez Lorenzem wszystkie karty ze swojej i matki przeszłości, teraz kiedy ich wzajemne relacje dopiero się budowały. Musiała mu być przecież równie odległa, co on jej. Wieczorem, po kolacji prosiła go o rozmowę w cztery oczy. Lorenz bardzo pragnął poznać bliżej swoją córkę, jak najwięcej się o niej dowiedzieć. Często ukradkiem przyglądał się jej z boku. I choć nie narzucał się Karin ze swoim towarzystwem, to zawsze cieszył się, kiedy sama go poszukała.  Od razu zaproponował spacer córce. Jednak tego, że mając 14 lat, padła ofiarą gwałtu ze strony męża jej matki, to z pewnością wolałby nigdy się nie usłyszeć. Tym razem Karin przygotowała się do rozmowy, ograniczając wszystko do niezbędnych faktów. Huber był człowiekiem z natury bardzo uczuciowym i nawet gdyby nie łączyły go z Karin żadne więzy pokrewieństwa, byłby wstrząśnięty, tym co usłyszał. Nie ma większej krzywdy, od krzywdy dziecka, wyrządzonej mu w dodatku przez osobę dorosłą, którą ono kocha i której ufa bezgranicznie. Jedno kłamstwo zaowocowało złem, wobec którego bledną wszystkie inne zbrodnie. Karla — męża Margarete nigdy nie lubił ani szanował i z Margarete niewiele miało to wspólnego. Huber miał swoje wyobrażenie o mężczyźnie, a Karl Lienert był tego całkowitym zaprzeczeniem. Margaret najwyraźniej jednak odpowiadał mąż, którym może dyrygować, niczym pachołkiem. Był to przykry widok, także nawet   Lorenza czasem dopadała zwykła solidarność męska i było mu faceta zwyczajne żal. A tu takie buty! „Wilk w owczej skórze, cwaniaczek! Bał się bab, więc dobierał się do nastoletnich dziewczynek”. – pomyślał z odrazą. Na długo zapadało milczenie.

– Tuż przed samym procesem powiedziała mi, że moje zeznania nie polepszą jej sytuacji, a moje życie dopiero wtedy stanie się piekłem. Wystraszyłam się.

 – Nie rób sobie wyrzutów.  Taka rola matki, by chronić swoje dziecko do końca. Twoja mama z całą pewnością dobrze przemyślała swoją sytuację.

– Lisa twierdzi, że moja mama dawno spełnia warunki do ubiegania się o wyjście na wolność.

– I mimo to nie starała się o zwolnienie?

– Nie.  Czasem myślę, że ona chciała się w ten sposób sama ukarać. A ja jej tylko w tym pomogłam.

– Nie ma nic gorszego od świadomości, że się zawiodło własne dziecko. Od tego nie sposób uciec. Tym bardziej mi przykro, że mnie wówczas nie było przy tobie.

– Dziakowie dobrze o mnie się zatroszczyli.

– W każdym razie on dostał to, na co zasłużył.

– Nigdy tak o nim nie myślałam, choć nie będę ukrywać, że dla mnie lepiej się stało, że zniknął z mojego życia na zawsze. Najpierw podarował mi najpiękniejsze dzieciństwo, a potem brutalnie skasował wszystko, co mi wcześniej dał jako ojciec. Wymazałam go z pamięci na długie lata, jednak dłużej nie mogę już uciekać przed swoją przeszłością. Nie chcę, żeby ktokolwiek, kto był kiedyś dla mamy ważny, nadal źle ją osądzał. To właśnie dlatego zdecydowałam się o tym ci powiedzieć. – Karin spojrzała z boku, kontem oka na Lorenza. On jednak szedł w zamyśleniu.

W uczucia Margarete, tak jak i w to, że cokolwiek dla niej kiedyś znaczył, zwątpił, zanim jeszcze Karin się urodziła. Margarete była zamkniętym rozdziałem jego życia na długo, zanim trafiła do więzienia. Wspomnienia o niej powróciły do niego siłą rzeczy, kiedy dowiedział się, że mają wspólną córkę, ale były to raczej przykre myśli. Dominował żal za te wszystkie stracone lata z córką. W końcu się odezwał.

– Jestem ostatnią osobą, która ma prawo kogokolwiek oceniać. Co nie zmienia faktu, że gdyby twoja matka tyle lat nie ukrywała przed nami prawdy, to nie bylibyśmy dziś sobie obcy.

– Teraz kiedy już znasz prawdę, mam do ciebie prośbę. Nie wracajmy więcej do tego tematu, dobrze?

– Oczywiście. Jak sobie życzysz.  – odparł Lorenz i objął ramieniem córkę. Karin nie zaprotestowała przeciwko temu gestowi. Całą powrotną drogę przeszli już w milczeniu. 

W nocy długo nie mógł zasnąć. Tuż przed udaniem się na nocny spoczynek, kiedy siedział już na łóżku, spojrzał, jak to miał w zwyczaju, zanim przyłożył głowę do poduszki, na zdjęcie swojej nieżyjącej żony – Hanny, stojące na nocnym stoliku. Po chwili jednak wziął ramkę do ręki, otworzył szufladę i schował do niej zdjęcie. Tej nocy wszystkie jego myśli były przy Margarete.

Złudne nadzieje Floriana

Ledwo Liam otrzymał wiadomość od Lisy o wycofaniu przez Magdalene Ritter zeznań przeciwko Florianowi, a wkrótce potem fax z prokuratury w Monachium o umorzeniu postępowania przeciw Leitnerowi, jak udał się z tą wiadomością do rodziców Floriana. Wcześniej jednak odwiedził w szpitalu najbardziej zainteresowaną osobę zakończeniem spawy.

Obrazek posiada pusty atrybut alt; plik o nazwie Schody_do_nieba_pla15_160397.jpg



Florian leżał na łóżku szpitalnym, wysoko oparty o poduszki. Obok na stoliku leżały prospekty ośrodków rehabilitacyjnych. Główny lekarz zapewnił go na porannej wizycie, że na wózek nie jest skazany.  Potem była u niego Mila. Przelotem wprawdzie, ale wystarczyło, żeby po tej wizycie córki, jak i ostatniej wizycie Karin wstąpiła w niego mała nadzieja.  Fakt, że za bardzo rozmowne to one nie były. Ale już sam fakt, że w ogóle go odwiedzały w szpitalu, było dlań sygnałem, że jeszcze go nie skreśliły. Z rozmyślań wyrwało go nagłe pojawienie się w drzwiach adwokata.

– Jak tam? – zagadnął Liam, podając rękę Florianowi na powitanie.

– Bywało lepiej. Masz już dla mnie terminy?

– Twoja sprawa jest zamknięta.  – odparł Liam, przysuwając sobie krzesło do łóżka Floriana.

– To znaczy? 

– Oskarżenie wycofane. Sprawa umorzona.

– Serio? – zawołał Florian z niedowierzaniem. Twarz mu się natychmiast rozjaśniła – dało się zauważyć wyraźne ożywienie w jego oczach.  – Dzięki!

– Ja jestem tylko posłańcem dobrych wiadomości. Podziękowania to do Lisy. To ona przekonała Ritter do wycofania oskarżenia.

– Ktoś jednak najpierw przekonał jedną kozę z Hubers Alp. Jeszcze raz dzięki!

– To co, za rok wracamy na Höfats?

Florian puścił pusty śmiech.

–  Dlaczego nie od razu Eiger?

– Ambicja przede wszystkim.

– Może Georga namówisz, choć też wątpię.

– Traumę trzeba przerabiać z biegu.

– To mówią zwykle ci, co żadnej w życiu nie przerobili.

– No, coś w tym jest. Jednak poddawać się nie zamierzasz?

– Lekarze są dobrej myśli. Mówią, że wózek inwalidzki mi nie grozi. Wygląda, że pudło – też nie.  Ta, zaczynam wierzyć, że jeszcze wszystko się odwróci.

– I tak trzymać!

– Karin i ja znamy się od podszewki.  Może nie zawsze wiatr dmuchał w nasze żagle, może długo czekaliśmy na tę prawdziwą bryzę… Jednak jak już się zjawiła, to chyba nie po to, tylko żebyśmy się rozbili o pierwszą napotkaną skałę, nie sądzisz?

– To pytanie to pod niewłaściwy adres. W tej kwestii trudno byłoby ci znaleźć większego ignoranta ode mnie. Ja w zasadzie zawsze byłem tym samotnym żeglarzem.

– I dobrze ci z tym?

– Kobieta w życiu to chaos i emocjonalna huśtawka. A ja lubię porządek i równowagę.

W Leitnerhof czekało Liama trudniejsze zadanie. Ostatnio widział się z Sofią i Sebastianem Leitnerami w szpitalu. Sebastian chyba z dobry kwadrans ściskał jego dłoń, a Sofia popłakała się rzewnie. W Leitnerhof był po raz ostatni z wizytą, kiedy w imieniu rodziny Edelstein przedstawiał Sebastianowi roszczenia zadośćuczynienia za pobicie Jana przez Georga. Teraz to było już bez znaczenia. Po wypadku w górach nikt mu już tego nie pamiętał. Przeciwnie, cała rodzina Leitnerów patrzyła na niego jedynie z wdzięcznością. Niemniej jednak informacja, którą na wejściu otrzymał od Sebastiana, że Georga akurat nie ma w zajeździe, przyjął z wyraźną ulgą. Jakby nie patrzeć zrujnował Georgowi Leitnerowi dobre imię kompletnie. Leitnerów oczywiście ucieszyła wiadomość o umorzeniu postępowania przeciwko ich młodszemu synowi. Liam wiedział jednak, że to nie wystarczy — musi jakoś sprowadzić zajście w hotelu w Monachium do akceptowalnych wymiarów przed rodzicami Floriana.

– … Magdalene Ritter wiedziała jak agresję państwa syna przekierować na takie tory, by mieć szansę wyjść ze starcia — co by nie mówić — z bokserem obronną ręką. Użyła więc broni, na którą Florian, nigdy niemający do czynienia z prostytutką, był nieprzygotowany. Gdyby był, to kto wie, czy nie skończyłoby się jeszcze gorzej? Przy takiej dysproporcji siły, zostałaby z niej może mokra plama na ścianie, gdyby tylko Florianowi ręka nie zatrzymała się w powietrzu przed wymierzeniem jej pierwszego uderzenia. Jej wystarczył ten jeden moment zawahania się u Floriana, żeby przejąć kontrolę nad jego zachowaniem i obudzić w nim najniższe instynkty. Szczęśliwie czerwona lampka się w porę zaświeciła i Florian się wycofał …

Sofia postawiła na stole przed Liamem filiżankę kawy i usiadła obok Sebastiana.

– Widzę, że zawód prawnika to jednak ciężki chleb.

– Nie bardziej jak prowadzenie rodzinnego zajazdu.

– Tyle się nagadałeś, a wystarczyłoby jedno zdanie.

– To znaczy?

– Znaczy, że zanim Florian zdążył strzelić tę Ritter w gębę, to ona zdążyła mu już włożyć swoje łapki do spodni.

– Jestem dżentelmenem.

Sofia rzuciła przenikliwe spojrzenie na gościa. „Dlaczego jakoś nie wierzę?”  – pomyślała z ubawem. „Takie oczy zdradzają albo marzyciela i romantyka, albo zbója. A może jeszcze gorzej: i jedno, i drugie”. – dodała w myślach, patrząc się w głęboko osadzone, stalowo niebieskie oczy Liama. Po czym bezceremonialnie odparła:

– Ale ja nie jestem żadną damą! — Sofia spojrzała na Sebastiana — My w ogóle  to jesteśmy prości ludzie, którzy tym tylko się różnią od tej wyższej reszty, że wiemy, co to wstyd i uczciwość.

– To prawda. — przytaknął Sebastian, żeby zaraz dodać pryncypialnie — Jednak nie możemy udawać, że nic się nie stało, bo się stało.

– Florian nie ma powodów do dumy. Tyle że on to wie. Dla niego to wystarczająca kara. – odparł Liam.

– Ach, Sebastian! Ta zdzira po prostu wyciągnęła pierwotnego człowieka z naszego syna.

–  To potrafi akurat każda kobieta. – odparł Sebastian cierpko do żony.

– Mężczyzna, który decyduje się zabrać na bezludną wyspę kobietę, nie powinien zapomnieć zapakować też siekiery.  – Liam nie mógł sobie podarować, żeby nie dorzucić od siebie.

– Zaufanie jest dobre, ale przezorność lepsza. – Sebastian nieświadomie sparafrazował słowa towarzysza Lenina.1

Leitner głośno zgodził się z Achenbachem. Jednak przed samym sobą musiał przyznać, że gdyby jego i Sofię wysłać na bezludną wyspę, to bardziej od siekiery (która co najwyżej wylądowałaby w jego plecach) użyteczne by były zatyczki do uszu oraz kilka skrzynek wina. Sofia zignorowała, jak zwykle, słowa męża i po raz wtóry prześwidrowała swoimi bystrymi oczyma adwokata syna:

 – O, powiało wielkim zawodem w miłości!

– Nic mi o tym nie wiadomo.

– Tym gorzej! Taka niechęć do kobiet to choroba, młody człowieku. I nieleczona może bardzo smutno skończyć się dla ciebie – ani się obejrzysz, jak zostaniesz sam, jak ten palec na świecie. – Sofia odwróciła wymownie spojrzenie na Sebastiana.

– Co komu pisane.

– Sofia, Liam jest naszym gościem!

–  I co? Ja zawsze mówię, co myślę.

– Szkoda tylko, że nie zawsze myślisz, co mówisz. – wtrącił Sebastian mimowolnie. Sofia wzruszyła ramionami. Po chwili jednak Sebastian oddał sprawiedliwość żonie – Sofia jest bardzo bezpośrednia.

– Cenię, choć nie odwzajemniam.

– Zauważyłam. Zawód adwokata dobrze pasuje do ciebie. Musisz się wyjątkowo dobrze czuć w tym prawniczym żargonie. Nikt normalny nie jest w stanie zrozumieć tej waszej mowy.

– Każdy szuka dla siebie sposobu na przykrycie własnych wad.

–  A twoimi wadami są skrytość i nieufność.

– Liam może sobie mieć wady, jakie chce. Tu zawsze jest mile widziany. Tyle mu zawdzięczamy. Nie przyjdzie jednak więcej, jak będziesz go tak punktować.

– Przyjdzie.

Liam, któremu ciążyło już nadmierne zaglądanie mu na dno duszy, postanowił odwrócić temat od siebie.

– Wracając do Floriana, to on teraz bardziej od oceny potrzebuje waszego wsparcia. Tym bardziej jeszcze, że jego nadzieje na szybkie odzyskanie rodziny najprawdopodobniej zostaną zawiedzione.

– Ach! Teraz to Karin na pewno wróci do domu! – zawołała Sofia z niedowierzaniem i rzuciła pytające spojrzenie na męża – Jak sądzisz, Sebastian?

 – Rozmawiałeś może z moją synową? – Sebastian zwrócił się z kolei do Liama.

– Gdzie, jak? – zaprzeczył Liam, mocno już zdziwiony samym pytaniem – My się właściwie nie znamy.  Rozmawiałem, owszem, ale tylko z Lisą.

– No, tak. Lisie chyba musimy uwierzyć. – stwierdził Sebastian. – Kto w końcu lepiej zna Karin od jej siostry?

– Przepraszam, czy dobrze zrozumiałem, Karina i Lisa są siostrami? – wtrącił Liam, a jego myśli natychmiast popłynęły do jego ostatniej rozmowy z Lisą.

– Na to wygląda. – odparła Sofia. – Stare rodzinne tajemnice.

– Rozumiem. – przytaknął szybko Liam, który nie miał zamiaru zostać wziętym za wścibskiego. – Każda rodzina ma swoje własne tajemnice.

– Właśnie. – odparła Sofia, kończąc niechciany temat pokrewieństwa rodzin. Po czym westchnęła i wypuściła w rezygnacji całe powietrze z płuc. – A więc jeszcze i to! Jakby nie wystarczyło, że Georg został sam z dzieckiem.

–  Jak to sam? – zawołał Liam – A co z matką dziecka?

– Marie zrezygnowała z syna. – wyjaśnił krótko Sebastian.

Przez dłuższą chwilę trwała cisza. Wreszcie Liam się odezwał. – A jak tam Georg?

– Jak? Jakby go żywcem pogrzebano! – zawołała Sofia z pasją – Tyle pogardy.

– Sofia, nie trzeba. Marie może jeszcze zmienić zdanie. – Sebastian starał się wyhamować żonę. Po czym zwrócił się do Liama z nadzieją w głosie – To się zdarza, jak sądzę.  Znasz chyba takie sprawy?

– Bardziej niż bym sobie tego życzył. – odparł Liam, a przez twarz przeszedł mu nieprzyjemny grymas. – Ale, ta, nadzieja umiera ostatnia.

Sebastian przytaknął głową, że rozumie. Liam wstał od stołu.

– Późno już.  Będę się zbierał. Dziękuję za kawę.

– Myślałam, że poczekasz na Georga.  Powinien lada moment wrócić. – Sofia próbowała jeszcze zatrzymać gościa. Uważała, że dobrze by było, gdyby jej syn mógł z kimś pogadać. Od dnia przywiezienia dziecka ze szpitala, Georg w ogóle z nikim nie rozmawiał, poza tym, co musiał. Jednak Liam właśnie w tej chwili tym bardziej chciał tego spotkania z Georgiem uniknąć.

– Naprawę czas na mnie.

– No, to do zobaczenia znowu, Liam. – Sofia podała adwokatowi rękę.

Liam wyszedł, a wraz z nim Sebastian. Kiedy byli na zewnątrz Sebastian odezwał się do adwokata:

– Wyślij mi rachunek za Floriana.

– Nie ma czego wysyłać. Florian nie był moim prywatnym klientem. Sprawa jest uregulowana. Co innego moje długi z Georgiem.

– Nawet tak nie myśl! Georg długo chowa urazy, jednak jeszcze dłużej bywa wdzięczny.


1 Zaufanie jest dobre, kontrola lepsza słowa W.I. Lenina.

Geburtstags-Tränen

In Hubers Alp ging das Leben seinen jahreszeitlichen Gang. Zur Unterstützung hatten sie kürzlich ein Studentenpaar aus Trier: Martina und Matthias. Außerdem das unbemittelt Ehepaar (er war Feuerwehrmann, sie war Friseurin) mit drei schulpflichtigen Kindern aus dem hässlichen Dortmund. Doris und Achim Beckers sahen in ihrer Unterkunft hoch in den Alpen eindeutig eine Möglichkeit, den unvermeidbaren Touristenattraktionen für Kinder im Tal  und den damit verbundenen Kosten zu entgehen, sowie die Gelegenheit, ihren Aufenthalt teilweise mit ihrer Arbeit zu finanzieren. Sie hatten auch zwei Hobbybergsteiger aus dem Norden Brandenburgs zu Gast, einen Mann um die dreißig und einen Mann um die vierzig. Tony und Kurt hatten für jeden Tag ihres Aufenthalts eine andere Kletterroute geplant und hielten sich von Anfang an den Plan, den sie aufgestellt hatten. Die Bewohner der Hubers-Alpen sahen sie daher meist nur zum Frühstück und zum Abendessen. Einige Gäste waren also eine Hilfe für sie, andere eine zusätzliche Aufgabe. Lorenz, der bereits 16 seiner Kühe und sechs Nachbarkühe hatte, war mit seiner Herde beschäftigt. Die Wiesen gehörten zwar immer noch den Leitners, aber das war kein Hindernis mehr für Hubers Vieh, das darauf weidete, denn immerhin gab es keinen Streit zwischen den Senioren der Familien.  Lisa war mit ihrer Arbeit beschäftigt und war entweder in ihrem Büro eingeschlossen oder saß mit Papieren vor dem Haus und genoss die Sonne.   Ansonsten hatte sie mit ihren Mandanten auch außerhalb des Büros zu tun. Seitdem Mila erfahren hatte, dass ihre Mutter ein Baby erwartet, sorgte sie dafür, dass sie bei allem, was für ihre Mutter körperlich zu anstrengend sein könnte, so weit wie möglich entlastet wurde. Obwohl seit den Ereignissen in München mehr als zwei Monate vergangen waren, schwankten ihre Gefühle noch immer zwischen unterdrückter Wut und überwältigenden Schuldgefühlen. Wie für jedes Opfer. Ja, immer öfter erschien ein Lächeln auf ihrem Gesicht – sie hatten drei schulpflichtige Kinder zu Gast, die mit ihrem Unfug und ihren Scherzen alle zu Tränen rührten. Langsam nahm sie auch am Leben der Haushaltsmitglieder teil, aber sie war nicht begeistert von der Welt und den Menschen.  Auf Drängen ihrer Mutter versuchte Mila schließlich, sich mit ihren alten Freunden zu treffen, aber sie kehrte nur noch entmutigter und enttäuschter zurück. Es gab nichts, worüber sie mit ihren alten Freunden reden konnte. Sie wollte nicht über München, ihr Studium und ihr Leben dort sprechen.  Herzensangelegenheiten und triviale Probleme gingen ihr verständlicherweise auf die Nerven. Die Tatsache, dass einer der ehemaligen Kollegen, nachdem er zwei Bier getrunken hatte, anfing, an ihr zu kleben, führte dazu, dass sie die Party verließ, ohne sich von jemandem zu verabschieden.  Die schleimigen Witze und das nach Alkohol riechende Gesicht des ehemals sogar netten Jungen wirkten nun auf sie wie die sprichwörtliche ein rotes Tuch. Unter diesen alten Bekannten gab es keine einzige Person, zu der sie ehrlich sein konnte, was hatte es also für einen Sinn, sie wiederzusehen? Sie hatte nur Freunde auf einer Website für Missbrauchsopfer. Vielleicht waren sie manchmal monothematisch, aber zumindest waren sie nicht dumm. Ihre täglichen Probleme waren real und ihr Sinn für Humor war für sie verständlich. Ihre Zeit der Infantilität und Naivität war vorbei. Nichts war mehr wie vorher. Mila hatte oft den Eindruck, dass es nie wieder so sein würde. Enthusiasmus, Selbstvertrauen, Träume und der Mut, diese Träume zu verwirklichen, waren verschwunden wie ein Kampfer. Lorenz fragte nach der Schule.

„Vielleicht könntest du es im Herbst in Leipzig oder Berlin versuchen?“

„Wo, wie? Ich habe noch kein Jahr abgeschlossen. Ich müsste ganz von vorne anfangen. An der neuen Schule gibt es einen anderen Lehrplan und noch mehr Konkurrenz in Berlin. Nein, das ist nichts mehr für mich!“

Karin hingegen schlug vor, ihre Tochter solle sich eine Tätigkeit außerhalb der Hubers Alp suchen und so unter die Leute gehen.

„Und was ist mit der Kinderbetreuung? Schließlich hast du dich schon immer gerne um sie gekümmert.“

„Wozu? In ein paar Monaten wird es hier zwei geben. Außerdem geht es mir hier gut.“

Mila fühlte sich in Maries Gesellschaft am wohlsten, denn nur sie stellte ihr keine Fragen, ließ sich auf keine Diskussionen mit ihr ein. Und umgekehrt – Marie wählte für gewöhnlich solche Aktivitäten, bei denen Mila sie begleitete.

Die älteste von Lorenz’ Töchtern war immer noch diejenige, die hier alles managte, doch wie immer weit weg von der Realität. Wenn wichtige finanzielle Entscheidungen anstanden, entschied Lorenz nach alter Weise allein, mit dem einzigen Unterschied, dass er sich vorher mit Lisa beriet. Die Situation, dass gleich zwei seiner Töchter ein Kind erwarteten, erforderte eine leichte Umstrukturierung des Lebens und der Arbeit in der Alp. Marie war klar, dass sie bald den Platz mit Karin tauschen und ihre Aufgaben übernehmen musste. Die Tatsache, dass sie sich immer weniger für das Leben auf der Alp interessierte, bedeutete, dass Marie sich darauf vorbereitete, die Leitung des Hauses an ihre Schwester zu übergeben, indem sie Karin langsam in die Alp einführte. Ob sie es wollte oder nicht, sie musste jetzt mehr Zeit mit ihr verbringen.  Lisa als Helferin war schon lange nicht mehr dabei, hier hat sich also nichts geändert.  Die Ankunft von Karin und Mila auf der Alp und die Aussicht auf weiteren Familienzuwachs brachten nur das Thema der Renovierung des Hauses wieder auf. Es war jetzt Hochsaison, und natürlich war jedes freie Zimmer begehrt.  Karin und Mila hatten von Anfang an einfach ein Doppelzimmer für Sommergäste bewohnt. Das sollte sich jedoch im Herbst ändern. Der Viehscheid würde vergehen und drei Zimmer müssten von Miet- in Wohnräume umgewandelt werden. Einmal gab es eine Auswahl für ein Zimmer, am nächsten Tag eine Auswahl für ein anderes Zimmer. Im Grunde waren sich Lisa und Karin einig, dass sie die Zimmer nebeneinander haben wollten, und das Kinderzimmer sollte gemeinsam und neben ihrem Zimmer liegen. Mila kann wählen, was sie will. Pläne sind Pläne, aber das Leben ging seinen Weg, wie immer. Und als es darauf ankam, war nichts so, wie es ursprünglich geplant war.

Vorerst war es Hubers Alp, die ihr kleines Familienfest feierte – Karins 39. Geburtstag, der einige Lacher, Witze, Tränen der Rührung und eine Postkarte brachte, die das Geburtstagskind zum Nachdenken anregte. Da außer den Bewohnern der Alpen keine weiteren Gäste geplant waren, sollte die Feier im kleinen Kreis stattfinden. Natürlich waren auch Sommergäste eingeladen. Da es sich um einen Geburtstag handelte, gab es den obligatorischen Kuchen, Blumen, Geschenke und Wünsche. So wurde die Alp in Rosen, Veilchen und Sonnenblumen ertränkt und das reichte aus, um den Bewohnern von Hubers Alp ein Lächeln und gute Laune zu bescheren. Vom Leitnerhof kam ein Blumenstrauß von Sofia und Sebastian. Als letztes, per Kurier, kamen Blumen von Florian. Es war nicht originell, aber die 39 halb metergroßen Rosen waren beeindruckend – man benötigte einen Eimer, um sie ins Wasser zu bekommen. Zu Hause gab es keinen solchen Flakon.

„Ein Ehemann sollte natürlich an den Geburtstag seiner Frau erinnern, aber welcher genau es ist, ist nicht sehr diplomatisch von ihm“, kommentierte die Anzahl der Rosen Martina.

„Wenn er sich nicht mehr daran erinnerte, um welche es sich handelt, bedeutete das, dass es ihm bereits miserabel ging – er hatte vergessen, wie alt er ist“, erwiderte Karin, die sich mehr für die Postkarte mit der Aussicht als für die Blumen und die Grußkarte interessierte. Auch sie nickte Mila kurz zu und zeigte ihr die Postkarte aus Freiburg im Breisgau in Baden-Württemberg.

„In Freiburg gibt es die Mooswaldklinik“, sagte Mila.

„Du denkst dasselbe wie ich“, erwiderte ihre Mutter und wandte sich dann an Marie, die den Tisch deckte.

„Marie, du fährst morgen ins Tal, nicht wahr?“

„Mm. Ich habe dort etwas zu erledigen. Worum geht es?“

„Ich komme mit dir“, erwiderte Karin schnell.

Sie hatte vor, auf dem Weg dorthin den Leitnerhof zu besuchen und sich aus erster Hand zu informieren, wie die Dinge wirklich waren. Sie ahnte natürlich, dass Marie sich wehren würde, aber wenn sie sich nicht vom Eingang, sondern von hinten näherten, so dass Lorenz’ Auto von den Bewohnern des Gasthauses nicht einmal bemerkt würde, geschweige denn sein Beifahrer, würde Marie nachgeben.

„Kein Problem!“  Marie warf einen Blick auf die Geschenke – „Wenn man sich das hier ansieht, könnte man meinen, es sei eine Babyshower und keine Geburtstagsparty.“

Karin lachte nur über die Worte ihrer Schwester.  Sogar die Sommergäste wählten die einfachste Variante, wenn es um die Auswahl ihrer symbolischen Geschenke ging. Tatsächlich versuchten nur Marie und Lorenz, der zum ersten Mal den Geburtstag seiner Tochter feierte, Geschenke für Karin zu besorgen, die nichts mit der Schwangerschaft oder dem erwarteten Nachwuchs zu tun hatten.  Die meisten dieser Geschenke waren praktisch, aber es gab auch ein grober Scherz darunter.  Als Karin aus einer Schachtel einen Brusthalter in Z-Größe (wie ein Zelt) mit doppelten Hosenträgern (denn von Bändchen konnte man kaum reden) auspackte und den Anwesenden zeigte, brach natürlich Gelächter unter den Versammelten aus. Keiner, der Anwesenden wollte die Autorschaft des Geschenks zugeben, also fiel der Verdacht auf die abwesende Person.

„Auf den praktischen Geschmack meines Schwagers konnte man sich immer verlassen“, kommentierte Karin das Geschenk.

„Wenn du dort wirklich etwas zu verpacken haben würdest, könnte Papa seine Kühe verkaufen“, sagte Lisa, die gerade einen der BH-Körbchen auf ihrem Kopf anprobierte.

„Lass meine Kühe in Ruhe, Lisa!“, protestierte der stolze Besitzer der Herde.

„Ja, Titten wie zwei Mützen, und Milch sogar für eine Tasse Kaffee“, sagte Becker grobschlächtig.

 „Achim!“, rief seine Frau entrüstet und stieß ihren Mann dabei in die Seite. „Karin, verzeih meinem Mann! Er erlitt einen Hirnschaden durch einen chemischen Feuerlöscher, als ein Kollege während eines Einsatzes auf ihn pustete. Die Ärzte sind hilflos – ohne eine Lobotomie gibt es keine Chance auf Besserung.“

„Ah Doris, wir sind nicht am Königshof!“, erwiderte das Geburtstagskind mit einem Lachen.

„Und es ist ein Geburtstag, keine Totenwache“. Der Feuerwehrmann warf seiner Frau einen säuerlichen Blick zu, dann, als sie schon aus seinem Sichtfeld verschwunden war, wandte er sich an Huber: „Weißt du, Lorenz, meine Doris war das unterhaltsamste Mädchen in der Schule, aber seit sie dieses, na ja, Haarglätteisen benutzt, ist ihr Sinn für Humor völlig verflacht.“

„Es ist immer besser für einen Mann, dass seine Frau einen flachen Humor hat als eine flache …“ grunzte Huber wortreich, während er einen verstohlenen Blick auf seine Töchter und seine Enkelin warf, um zu sehen, ob sie außer Hörweite war.  „Nun, egal“, beendete Lorenz, und Achim nickte verständnisvoll, breitete die Hände aus wie ein Priester am Altar und rollte bedeutungsvoll mit den Augen.

Die Geburtstagstorte hatte sogar die Bergsteiger Kurt und Tony angelockt. Diese ewigen Griesgrame, die außer dem Thema des nächsten Aufstiegs meist nichts am Tisch zu sagen hatten.  Anfangs beteiligte sich Lorenz gerne an ihren Gesprächen, aber mit der Zeit fand selbst er ihre monothematische Art ermüdend. Lisa und Karin zeigten am Tisch eine größere Themenvielfalt als diese beiden. Da es ein Geburtstag war, musste es auch Musik geben. Dafür hatte bereits das Studierendenpaar gesorgt, das am meisten an diesem Teil der Party – dem Tanzen – interessiert war.   Martina und Matthias haben sich ihren Urlaub als Freiwillige in den Alpen anders vorgestellt, nämlich als Arbeit von sechs Uhr morgens bis acht Uhr abends und manchmal sogar länger, sieben Tage die Woche.  Da Lisa auch an den Wochenenden auf dem Hof mithalf, schlug Marie, die für die mit ihnen arbeitenden Sommergäste zuständig war, den Jugendlichen vor, dass sie sonntags freihaben könnten.  Natürlich mit einem Abzug für Kost und Logis. Martina und Matthias stimmten nach kurzer Überlegung zu, aber sie suchten immer noch nach jeder Gelegenheit, sich zu unterhalten, primär kostenlos, wie es Studenten tun. Die Jugendlichen waren schnell dabei, die richtige Ausrüstung und das geeignete Soundsystem zu besorgen. Sie waren auch die Ersten, die ein Beispiel für andere gaben. Nach zwei Gläsern Wein und einem Glas Bier schenkte der Feuerwehrmann seiner Frau einen freundlichen Blick, und die Beckers gesellten sich zu ihren Kindern, die schon beim ersten Ton der Musik auf den Rasen sprangen.

„Für diese beiden scheint die Welt außerhalb ihrer selbst nicht zu existieren.“ Lisa seufzte und schaute in die Richtung von Martina und Matthias, dann warf sie einen Blick auf Mila. Das Mädchen reagierte nicht, sondern beobachtete die Jugendlichen schweigend und in ernster Absicht.

„Ein schönes Paar“, nickte Karin. „Es ist schwierig, sie getrennt zu treffen. Sie wollen alles gemeinsam tun.“

 „Sie sind einfach normal“, sprach Mila endlich.

„Normalität ist eine relative Qualität und verändert sich im Laufe der Zeit“, erwiderte Marie philosophisch.  „Doris hatte am Eingang bereits darauf hingewiesen, dass sie ein Zimmer mit ihren Töchtern wollte. Und ihr Mann mit seinem Sohn. Als ich sie verwundert angeschaut habe, hat sie gesagt, dass nach fünfzehn Jahren Zusammensein die Hygiene der Beziehung es erfordert, dass zumindest in den Urlaubszeiten eine sanitäre Trennung vorgenommen wird.  Seit Beginn ihres Aufenthalts tun sie alles, um so wenig Zeit wie möglich miteinander zu verbringen. Immer, wenn ich sie zusammen sehe, necken sie sich gegenseitig.“

„Was sich liebt, das neckt sich. Schließlich haben sie den Weg zueinander gefunden“, warf Lorenz ein  und sah die Beckers an, die sich bei der langsamen Musik nicht von den Jugendlichen unterschieden.

„Manchmal benötigen zwei Menschen ein wenig Abstand, um wieder zueinanderzufinden“, sagte Lisa.

„Es war eher der Wein als die Sehnsucht, die Achim in die Arme seiner Frau getrieben hat“, bemerkte Karin säuerlich.

„Vielleicht ja, vielleicht nein.“ Lisa zuckte mit den Schultern. „Ich weiß nicht, wie es dir geht, liebes Geburtstagskind, aber ich hätte nichts dagegen, meine Füße auf dem Rasen im Rhythmus der Musik zu bewegen.“  Sie wechselte das Thema, schenkte Kurt und Tony, die gegenübersaßen, ein nettes Lächeln.

„Ich kann mich nicht erinnern, wann ich das letzte Mal getanzt habe“, erwiderte Karin, dann richtete sie sich in ihrem Stuhl auf, schob ihre großen Brüste nach vorne und zeigte nach Lisas Beispiel die Grübchen auf ihren Wangen.

Die Bergsteiger hatten keine Lust zu tanzen – außer einem weiteren Stück Kuchen, einer gut gebratenen Wurst oder einem von Lorenz gegrillten Steak und natürlich einem Krug Bier hatten diese beiden hier nichts im Sinn. Die Männer erwiderten das Lächeln der Frauen und das war’s dann auch schon. Lorenz sah sie mit wachsendem Abscheu an und dem ebenso festen Entschluss, für den Rest ihres Aufenthalts kein Wort mehr mit ihnen zu wechseln. Außer „auf Wiedersehen“, oder besser gesagt „nie auf Wiedersehen“. Karin und Lisa waren klar, dass sie auf keinen der männlichen Gäste zählen konnten, also beschlossen sie, sich gegenseitig auf der „Tanzfläche“ Gesellschaft zu leisten.  Sie zogen ihre Schuhe aus und gingen gemeinsam auf das Gras. Schließlich waren sie der Meinung, dass sie Männer für nichts mehr in ihrem Leben benötigten – ihre Rolle war erfüllt. Diese Meinung haben sie einhellig offen und laut geäußert. Lorenz zog es vor, sich die Ohren zuzuhalten. Wenn die Rolle des Mannes in der heutigen Welt auf die Zeugung von Nachkommen reduziert wird, dann ist es für einen Mann wie ihn an der Zeit zu sterben. Je mehr die beiden werdenden Mütter in Schwung kamen, desto mehr brachten sie auch ihre gute Laune zum Ausdruck. Schnell erklärten sie, dass diese Geburtstagsparty nur ein Aufwärmen war, denn die eigentliche Show findet auf Lisas Geburtstagsparty im November statt – dann werden sie das gesamte latinoamericano-Programm präsentieren.

 „Wie wäre es mit Bauchtanz?“, fragte Marie, die sich zunehmend fragte, was sie hier eigentlich tat.

„An deinem Geburtstag, Marie“, lachte Lisa.

„Ich habe nicht vor, dir die Laune zu verderben, Lisa, aber du kannst mir glauben, dass du im Februar nicht ohne einen Kran aus deinem Sessel aufstehen wirst. Und es ist wahrscheinlicher, dass es dein letztes ‚Aufstand‘ wird, mit einer Flut und einem Kriegsgeschrei, dazu in eine Richtung“. Karin dämpfte die Begeisterung ihrer Schwester ein wenig.

Mila war von der fröhlichen Stimmung ihrer Mutter und Tante so eingenommen, dass sie unwillkürlich anfing, ihre Füße unter dem Tisch zu tänzeln. Eigentlich war sie froh, dass Matthias nur seine Martina als Partnerin sah, der beschwipste Feuerwehrmann sich mit seinen eigenen Kindern im Kreis drehte und die Kletterer spürten den Boden unter ihren Füßen nur auf senkrechten Flächen. Infolgedessen wurde sie von niemandem belästigt. Aber die Musik wurde immer verlockender. Schließlich hielt sie es, ermutigt durch den Anblick ihrer Mutter und Tante beim Tanzen, nicht mehr aus und stieß Marie, die neben ihr saß, bedeutungsvoll an. Sie schüttelte jedoch nur verneinend den Kopf. Dem Opa, der auf der anderen Seite von ihr saß, entgingen natürlich nicht die Füße seiner Enkelin, die unter den Tisch trabten.  „Gott, du siehst das und donnerst nicht!“, ließ Lorenz seinen Blick bedeutungsvoll über den Himmel schweifen, dann schaute  die er Bergsteiger erneut verächtlich an: „Sieht aus wie die gleiche Spezies wie Jan“, kam es ihm in den Sinn. Schließlich wandte er sich an seine Enkelin:

„Komm schon, Mila, zeig uns, was du kannst!“

Da erschien das letzte Paar auf der Wiese, auf der die Ziegen tagsüber grasen – ein alter Hirte und eine junge Hirtin.  Doch schon bald zeigte sich, dass das Alter keine Rolle spielt, wenn man das Zeug zu tanzen hat.  Großvater und Enkelin eroberten schnell die grüne Tanzfläche für sich.

„Nun weiß ich endlich, von wem sie diese Leidenschaft für den Tanz hat!“, rief Karin aus.

„Ganz sicher, nicht nach ihrem Papi!“, lachte Lisa. Sie zog ihre Schuhe wieder an und folgte ihrer Schwester an den Tisch.   „Hölzerne Füße.“

„Wenn ein Mann bis zu seiner Hochzeit nicht gelernt hat zu tanzen, wird ihn nichts mehr zum Tanzen bringen. Weder du noch ich hab es geschafft, ihn dazu überzeugen.“

„Dafür ist es nie zu spät. Vielleicht schicken sie ihn zu einem Tanzkurs als Teil des Wiedererlernens des Laufens in die Reha?“

„Daran bin ich nicht mehr interessiert.“

„Eines Tages wird Florian seine Tochter, oder vielleicht seine Töchter verheiraten.  Es wäre blöd, wenn er die ganze Hochzeit hinter einem Tisch sitzend verbringen müsste.“

 „Er wird einen Ausweg finden, um sich auf der Tanzfläche nicht zu blamieren.“

Die Frauen traten an den leeren Tisch heran. Marie hatte sich offensichtlich bereits entfernt, und auch die Bergsteiger hatten nach dem Abräumen der Kuchenplatten beschlossen, dass es hier nichts für sie gab, und waren in ihre Quartiere gegangen. Sie hatten sich kaum hingesetzt, als Karins Handy klingelte.

„Mama“, erwiderte Karin kurz auf Lisas fragenden Blick.

Da Karin nach Jahren einen echten Kontakt zu ihrer Mutter aufgebaut hatte, rief diese sie nun regelmäßig mehrmals im Monat an.  Margarete war die Einzige, die wusste, wann genau sie ihre Tochter zur Welt gebracht hatte. Sie musste sich wirklich bemühen, um genau zu dieser Zeit aus dem Gefängnis anrufen zu können.  Lisa rückte ein wenig zur Seite.

Als Margarete, die Mila nur von Fotos kannte, hörte, dass sie Großmutter werden würde, brach ihre Stimme.  Sie antwortete ihrer Tochter nur mit einer leisen, erstickten Stimme: „Ich würde so gerne … die Oma sein, Schatz.“   Danach legte sie auf. Karins Gefühle übermannten sie und sie weinte. Lisa umarmte ihre weinende Schwester und dachte nach. Schließlich sagte sie fest:

„Und sie wird es sein! Auch wenn ich jemanden an die Wand stellen müsste, damit er sich um den Fall deiner Mutter richtig kümmert.“

„Du hast es bereits versucht. Er hat sich die Akte nicht einmal angeschaut.“

„Damals hatte ich keine Argumente. Jetzt ist es in seinem Interesse, dass die Familie seines zukünftigen Nachwuchses nicht im Knast sitzen bleibt. Keine Sorge, wenn du dein Kind zur Welt bringst, wartet die Oma schon zu Hause auf euch. Das verspreche ich dir! “


Urodzinowe łzy

W Hubers Alp życie szło swoim sezonowym torem. Za pomoc mieli ostatnio parę studencką z Trewiru: Martinę i Matthiasa. Oprócz tego niezamożne małżeństwo Beckerów (on – strażak, ona – fryzjerka) z trojgiem dzieci w wieku szkolnym z brzydkiego Dortmundu, które w kwaterze wysoko w Alp najwyraźniej upatrywało uniknięcia atrakcji dla dzieci, które proponuje dolina i związanych z nimi nieuchronnych wydatków oraz możliwości opłacenia pobytu częściowo swoją pracą. Mieli też za letników dwóch amatorów alpinistyki, których najczęściej widywano tylko w porze śniadania i kolacji. Część więc gości była u nich pomocą, a część dodatkowym obowiązkiem. Lorenz, który miał już 16 swoich krów plus sześć sąsiadów – zajęty był swoim stadem. Łąki wprawdzie nadal należały do Leitnerów, ale to już nie stanowiło przeszkody, żeby wypasało się na nich bydło Hubera, skoro przynajmniej pomiędzy seniorami rodów nie było kontrowersji.  Lisa zajęta była swoją pracą albo zamknięta była w swoim biurze, albo siedziała z papierami przed domem, korzystając z dobroci słońca, ewentualnie  załatwiała sprawy swoich klientów poza biurem.

Mila od momentu, jak dowiedziała się, że matka spodziewa się dziecka, pilnowała, żeby ją jak najwięcej wyręczać we wszystkim, co mogłoby być dla niej zbyt fizycznie obciążające. Mimo upływu ponad dwóch miesięcy od wydarzeń w Monachium jej emocje nadal oscylowały pomiędzy tłumionym gniewem a przytłaczającym poczuciem winy. Jak to u każdej ofiary. Owszem, coraz częściej uśmiech gościł na jej twarzy – mieli trójkę dzieci w wieku szkolnym za letników, a one każdego były w stanie doprowadzić do łez swoimi psotami i żartami. Włączała też się z wolna w życie domowników, jednak do świata i ludzi się nie rwała. Pod namową matki spróbowała się wreszcie spotkać z dawnymi przyjaciółmi, ale wróciła tylko jeszcze bardziej zniechęcona i rozczarowana. Z dawnymi koleżankami nie miała o czym rozmawiać. O Monachium, szkole i życiu tam w ogóle nie chciała wspominać, a tematy sercowe i banalne problemy działały jej na nerwy, co zrozumiałe. Nie było pośród tych dawnych znajomych ani jednej osoby, z którą mogłaby być szczera, więc po co było się z nimi więcej spotykać? Sytuacja zaś, że jeden z dawnych kolegów, po wypiciu dwóch piw, zaczął się do niej przyklejać, spowodowała, że wyparzyła ze spotkania, z nikim się nie żegnając.  Lepkie żarty i ziejąca alkoholem twarz, dawniej nawet sympatycznego chłopaka, dziś działała na nią jak przysłowiowa płachta na byka. Jedynych przyjaciół miała w internecie, na stronie dla ofiar wykorzystania. Może czasem byli monotematyczni, ale przynajmniej niegłupi. Ich codzienne problemy były prawdziwe, a ich poczucie humoru jej zrozumiałe. Ona okres infantylizmu i naiwności miała za sobą. Nic już nie było jak dawniej. Mila często miała wrażenie, że nigdy już nie będzie. Entuzjazm, wiara w siebie, marzenia i odwaga, żeby te marzenia realizować, zniknęły niczym kamfora. Lorenz dopytywał się o studia. Może spróbuje na jesieni w Lipsku albo Berlinie? „Gdzie, jak? Przecież nie skończyłam roku! Musiałabym zaczynać od nowa wszystko. W nowej szkole jest inny program, a w Berlinie jeszcze większa konkurencja. Nie, to już nie dla mnie!” Karin z kolei sugerowała, żeby córka poszukała jakiegoś zajęcia poza Alp i w ten sposób wyszła do ludzi. Coś z dziećmi, przecież zawsze lubiła się nimi zajmować. „Po co? Za kilka miesięcy będzie tu dwoje. Poza tym jest mi tu dobrze”. Mila najlepiej czuła się w towarzystwie Marie, bo tylko ona żadnych pytań jej nie stawiała, w żadne dyskusje z nią nie wchodziła. I vice versa — Marie najczęściej wybierała sobie takie zajęcia, w których towarzyszyła jej Mila. Marie ciągle była tu od zarządzania wszystkim i jak zawsze daleka od realiów. Kiedy zapadały poważne decyzje finansowe, to Lorenz po staremu decydował sam, z tą tylko różnicą, że wcześniej konsultował je z Lisą. Okoliczność, że aż dwie jego córki spodziewają się dziecka, wymagała lekkiego przeorganizowania życia i pracy w Alp. Marie rozumiała, że wkrótce będzie musiała zamienić się miejscami z Karin i przejąć jej obowiązki. Sytuacja zaś, że życie toczące się w Alp coraz mniej ją interesowało, sprawiała, że Marie, wdrażając powoli Karin w sprawy Alp, szykowała się tak naprawdę do oddania siostrze sterów w domu. Chcąc nie chcąc, musiała więcej teraz z nią spędzać czasu.  Lisa jako pomoc od dawna nie była wliczana, więc tu się nic nie zmieniało.  Pojawienie się w Alp Karin i Mili oraz dalsza perspektywa powiększenia się rodziny tylko ponownie przywołała temat przemeblowania domu. Teraz był pełny sezon i oczywiście każdy pokój wolny był na wagę złota.  Karin z Milą od początku zajmowały po prostu podwójny pokój dla letników. Jednak na jesieni miało się to zmienić. Minie Viehscheid i trzeba będzie przerobić trzy pokoje z wynajmu na mieszkalne. Raz padał wybór na jeden pokój, za chwilę na drugi. Zasadniczo Lisa i Karin były zgodne, że chcą mieć pokoje obok siebie, a pokój dziecinny ma być wspólny i obok ich. Mila może sobie wybrać, co chce. Plany planami, a życie i tak jak zawsze poszło swoją drogą. I gdy przyszło co do czego, to nic nie było, jak pierwotnie zamierzano.

 Na razie, to w Hubers Alp świętowano małą uroczystość rodzinną – 39 urodziny Karin, która wniosła trochę uśmiechu, żartu, łez wzruszenia oraz pocztówkę, która dała do myślenia solenizantce. Ponieważ nie planowano żadnych gości poza mieszkańcami z Alp, impreza miała być kameralna. Letnicy oczywiście byli zaproszeni. Skoro urodziny to był obowiązkowy tort, kwiaty oraz prezenty i życzenia. Najwięcej było bukietów kwiatów, a pośród nich nawet jeden polny bukiet od dzieci letników. Hubers Alp zatonęło więc w różach, fiołkach, słonecznikach i to już wystarczyło, żeby przywołać uśmiech i dobry nastrój u mieszkańców Alp. Z Leitnerhof przyszedł bukiet od Sofii i Sebastiana. Najpóźniej, bo kurierem, przyszły kwiaty od Floriana. Nie było oryginalnie, ale 39 półmetrowych róż robiło wrażenie — trzeba było wiadra, by je zapakować do wody. Flakonu takiego w domu nie było.

– Mąż oczywiście powinien pamiętać o urodzinach żony, ale które to z kolei, no, to już nie bardzo dyplomatycznie z jego strony. – skomentowała ilość róż Martina.

– Gdyby nie pamiętał, które znaczyłoby, że bardzo już z nim źle – zapomniał, ile sam ma lat. – odparła Karin. Ją jednak bardziej od kwiatów, wizytówki z życzeniami, interesowała pocztówka z widokiem, która przyszła wraz z kwiatami. Szybko też skinęła na Milę i pokazała jej pocztówkę z Fryburga Bryzgowijskiego w Badenii – Wirtembergii.

– We Fryburgu jest Mooswaldklinik.  – powiedziała Mila.

– Myślisz to, co ja.   – odparła matka, po czym zwróciła się do rozkładającej talerzyki na stole Marie.

– Marie, ty jutro wybierasz się do doliny, nieprawdaż?

– Mhm. Mam coś do załatwienia w dolinie. A co?

– Zabiorę się z tobą.  – odparła szybko Karin.

Zamierzała po drodze odwiedzić Leitnerhof i dowiedzieć się, jak rzecz ma się na prawdę z pierwszej ręki. Przeczuwała oczywiście, że Marie będzie stawiła temu opór, ale jak podjadą nie od wejścia tylko od tyłu, tak żeby Land Rover Lorenza nawet nie został zauważony, ani tym bardziej jego pasażer przez mieszkańców zajazdu, to Marie ustąpi.

– Nie ma sprawy! – Marie rzuciła okiem po prezentach — Jak się na to patrzy, to można by pomyśleć, że to raczej baby shower, a nie urodziny.

Karin się tylko roześmiała na te słowa siostry.  Nawet letnicy poszli w temat w swych symbolicznych upominkach. W zasadzie tylko Marie i świętujący pierwszy raz urodziny swojej córki Lorenz postarali się o podarunki dla Karin niezwiązane ani z ciążą, ani spodziewanym potomkiem.  Większość tych po linii była praktyczna, choć nie brakło też grubszego żartu. Kiedy Karin wypakowała z jednego pudełka cyc-halter rozmiaru N (jak namiot) na podwojnych szelkach (bo za ramiączka trudno było to uznać) i pokazała obecnym, to salwa śmiechu oczywiście poszła pośród zgromadzonych. Nikt z obecnych do autorstwa prezentu nie chciał się przyznać, także podejrzenie padło na nieobecnego.

 – Na praktyczny gust mojego szwagra zawsze można było liczyć.skwitowała prezent Karin.

–  Gdybyś rzeczywiście miała, co tam zapakować, to tato może swoje krowy sprzedać. – powiedziała Lisa, która właśnie przymierzała na swoją głowę jedną miseczkę.

– Już ty zostaw moje krowy w spokoju, Lisa!  – zaprotestował szybko dumny właściciel stada.

– Ta, cycki jak dwie mycki, a mleka ani do kawy. – rzucił rubasznie Becker.

– Achim!  – zawołała z oburzeniem jego żona, szturchając jednocześnie męża w bok – Karin, wybacz mojemu mężowi! Jemu gaśnica chemiczna mózg zdemolowała, kiedy na jednej z akcji jego kolega puścił na niego nawiew. Lekarze są bezradni – bez lobotomii nie ma szans na poprawę.

– Ależ Doris, tu jest Alp, a nie dwór królewski.  – odparła ze śmiechem solenizantka.

– I urodziny, a nie stypa.  – rzucił kwaśno strażak do żony, po czym, gdy zniknęła już z jego widoku, zwrócił się do Hubera – Wiesz, Lorenz, moja Doris to była najbardziej rozrywkowa dziewczyna w szkole, ale odkąd zaczęła używać tej, no, prostownicy do włosów, tak jej się humor zupełnie spłaszczył.

– Zawsze lepszy płaski dowcip u baby od płaskiego …  – chrząknął wymownie Huber, rzucając jednocześnie ukradkowe spojrzenie na córki i wnuczkę, czy nie jest na nasłuchu.  – No, mniejsza o większość. – dokończył Lorenz, a Achim przytaknął ze zrozumieniem, rozkładając ręce jak klecha przy ołtarzu i wywracając oczami wymownie.

Urodzinowy tort ściągnął wcześniej z gór nawet będących u nich na kwaterze alpinistów Kurta i Toniego. Tych wiecznych mruków, którzy poza tematem kolejnej wspinaczki zwykle nie mieli nic do powiedzenia przy stole. Początkowo Lorenz chętnie się włączał do ich rozmowy, z czasem jednak nawet on uznał ich monotematyczność za nużącą. Lisa i Karin wykazywały przy stole większą rozpiętość w tematach do dyskusji od tych dwóch. Skoro były urodziny, to nie mogło zabraknąć muzyki. A o to zatroszczyła się już zakochana para studentów, najbardziej zainteresowana tym punktem imprezy – tańcami. Martina i Matthias trochę inaczej sobie wy obrażali wakacje na wolontariacie w Alp jak pracę od szóstej rano do ósmej wieczorem, a czasem nawet dłużej, przez siedem dni w tygodniu. Ponieważ w weekendy dołączała jako pomoc do alpowego zespołu także Lisa, to Marie zarządzająca letnikami pracującymi u nich, zaproponowała młodym, że mogą niedziele mieć wolne. Oczywiście za potrąceniem za wyżywienie i kwaterę. Martina i Matthias po krótkim namyśle zgodzili się, ale i tak łowili każdą okazję do rozrywki i zabawy, szczególnie zaś za friko, jak to studenci. I tej również nie mieli zamiaru zmarnować. Szybko postarali się o odpowiedni sprzęt i nagłośnienie. Pierwsi też dali przykład innym. Po dwóch lampkach wina i kuflu piwa strażak spojrzał łaskawszym okiem na swoją żonę i Beckerowie dołączyli do swoich dzieci, skaczących na trawie już od pierwszych dźwięków muzyki.

– Dla tych dwoje, to świat, poza nimi samymi, zdaje się nie istnieć. – Lisa westchnęła, spoglądając w kierunku Martiny i Matthiasa, po czym rzuciła spojrzenie na Milę. Dziewczyna nie zareagowała, tylko milcząco przyglądała się młodym w poważnym zamyśleniu.

– Piękna z nich para.  – przytaknęła Karin. Trudno ich osobno spotkać. Wszystko, chcą robić razem.

– Są po prostu normalni. Dziś to wystarczająca kwalifikacja, żeby wzbudzać w otoczeniu niezdrową sensację. – odezwała się w końcu Mila.

–  Normalność jest cechą względną i zmienia się upływem czasu. – odparła filozoficznie Marie.  – Doris już na wejściu zaznaczyła, że ona chce mieć pokój z córkami. A jej mąż synem. Kiedy popatrzyłam na nią zdziwiona, to odparła, że po piętnastu latach bycia razem higiena związku wymaga, żeby przynajmniej podczas urlopu zastosować segregację sanitarną. Beckerowie od początku pobytu robią wszystko, żeby spędzać ze sobą jak najmniej czasu wspólnie. Ilekroć ich widzę razem, to sobie tylko dogryzają nawzajem.

– Kto się lubi, ten się czubi. W końcu znaleźli drogę do siebie.  – wtrącił się Lorenz.

– Czasem potrzebny jest mały dystans, żeby dwoje ludzi na nowo zatęskniło do siebie. – powiedziała Lisa.

– Achima to raczej wino, a nie tęsknota pchnęło w ramiona własnej żony – zauważyła cierpko Karin.

– Może tak, a może nie. Nie oceniam. — Lisa wzruszyła ramionami — Nie wiem, jak ty droga solenizantko, ale ja nie miałabym nic przeciwko temu, żeby rozruszać nogi na trawie. –  zmieniła temat Lisa, rzucając jednocześnie ładny uśmiech w kierunku siedzących naprzeciwko Kurta i Toniego.

– Nie pamiętam, kiedy ostatni raz tańczyłam. – oparła Karin, po czym wyprostowała się, wypięła do przodu swój okazały biust i   za przykładem Lisy pokazała swoje dołeczki w policzkach.  

Alpiniści nie kwapili się do tańca – tych dwóch, poza kolejnym kawałkiem tortu, dobrze wysmażoną kiełbasą czy stekiem na grillu przez Lorenza, no i oczywiście kuflem piwa, nic tu nie interesowało. Odwzajemnili uśmiech kobiet i na tym się skończyło. Lorenz patrzył na nich z coraz większą odrazą i równie mocnym postanowieniem, że do końca ich pobytu nie zamieni z nimi już ani słowa. Poza auf wiedersehen, czy raczej nie wiedersehen. Karin i Lisa rozumiejąc, że na nikogo z męskiej części grona gości nie ma co liczyć, postanowiły same sobie dotrzymać towarzystwa na parkiecie. Zdjęły buty i ruszyły razem na trawę. W końcu one i tak były zdania, że faceci to w zasadzie nie są już im do niczego więcej w życiu potrzebni – ich rola spełniona. Tej opinii zgodnie dawały głośny i otwarty wyraz. Lorenz wolał uszy zatkać. Jeśli rola mężczyzny w dzisiejszym świecie ma się sprowadzać do spłodzenia potomka, to dla takiego mężczyzny jak on — pora umierać. W miarę jak zaś dwie przyszłe mamy rozkręcały się w zabawie, tak też dawały wyraz swojemu dobremu humorowi.  Szybko oświadczyły, że te urodziny to tylko rozgrzewka, bo prawdziwy popis dadzą na urodzinach Lisy w listopadzie — wtedy zaprezentują cały program latinoamericano.

 – Może jeszcze taniec brzucha? – rzuciła Marie, która  coraz częściej zadawała sobie pytanie, co ona tu robi.

– To na twoich, Marie. – odpaliła ze śmiechem Lisa.

– Nie jest moim zamiarem psuć ci humoru Lisa, ale możesz mi wierzyć, że w lutym, to już z fotela bez dźwigu nie w staniesz. – przygasiła trochę zapędy siostry Karin. – I będzie to raczej ostatnie powstanie, z przytupem, odpływem i w jednym kierunku.

Mili udzielił się dobry humor matki i ciotki tak, że zaczęła mimowolnie podrygiwać nogami pod stołem. Ona wprawdzie akurat była zadowolona z tego, że Matthias jedynie swoją Martinę widział za partnerkę, podchmielony strażak robił kółeczka z własnymi dziećmi, a alpiniści tylko na pionowych powierzchniach dobrze czuli grunt pod nogami i nikt ją w związku z tym nie molestował.  Jednak muzyka nęciła coraz bardziej. Wreszcie, zachęcona widokiem tańczących matki i ciotki, nie wytrzymała i szturchnęła wymownie siedzącą obok niej Marie. Ta jednak tylko potrząsnęła przecząco głową. Siedzący po drugiej jej stronie dziadek, nie omieszkał oczywiście nie zauważyć chodzących pod stołem nóg wnuczki.  „Boże, widzisz i nie grzmisz!”  – Lorenz powiódł wymownie oczami po niebie i rzucił jeszcze pogardliwe spojrzenie na alpinistów – „Wygląda, że ten sam gatunek, co Jan” – przeszło mu przez głowę. Po czym zwrócił się do wnuczki:

– Chodź, Mila, zaprezentujesz, co potrafisz!

I tak na trawie, na której w dzień wypasają się kozy, pojawiła się ostatnia para – stary pasterz i pastereczka. Szybko jednak okazało się, że jak kto ma dryg do tańca w nogach, to wiek nic nie znaczy.  Dziadek z wnuczką w mig zagarnęli zielony parkiet dla siebie.

– No wreszcie widać, po kim ona to ma!  – zawołała Karin.

– Wiadomo, że nie po tatusiu. – puściła śmiech Lisa, ubierając buty z powrotem na nogi i podążając za siostrą do stołu.  – Drewniane nogi!

– Jak się facet nie nauczy tańczyć do swojego wesela, to potem nic już go do tego nie skłoni.

– Na to nigdy nie jest za późno.

– Ani tobie, ani mnie nie udało się go tego przekonać.

– Może w sanatorium w ramach powtórnej nauki chodzenia zaaplikują mu kurs tańca towarzyskiego? 

– Może. Mnie to już nie interesuje.

– Kiedyś przyjdzie czas, że Florian będzie swoją córkę, a może córki wydawał za mąż.  Głupio by mu  było, całe wesele córki spędzić siedząc za stołem.

Kobiety podeszły do pustego stołu – Marie najwyraźniej już się zabrała do siebie, a alpiniści, wyczyściwszy patery z ciastem, uznali, że nic tu po nich i poszli na swoje kwatery. Ledwo usiadły, jak odezwał się telefon Karin.

– Mama. – odpowiedziała krótko Karin na pytający wzrok Lisy.

Odkąd Karin nawiązała po latach prawdziwy kontakt z matką w więzieniu, ta dzwoniła do niej teraz regularnie kilka razy w miesiącu. Jedynie też Margarete wiedziała, o której godzinie powiła swoją córkę na świat. I musiała się naprawdę postarać, żeby móc zadzwonić z więzienia akuratnie o tej porze.  Lisa odsunęła się trochę na bok. Karin skorzystała z okazji, żeby przekazać swojej matce wiadomość, że zostanie drugi raz matką. Margarete, która nigdy na oczy nawet nie widziała Mili, na słowa córki: „Będziesz babcią”, głos się załamał, tak że odparła tylko cichym, zdławionym głosem córce: „Bardzo bym chciała … być babcią, kochanie”. – po czym się rozłączyła. Karin na te ciche, ale mimo to wyartykułowane znacząco „być”, emocje nie wytrzymały i się rozpłakała.  Lisa objęła zapłakaną siostrę, zamyśliła się. Wreszcie powiedziała zdecydowanie:

– Nie martw się, jak urodzisz, to babcia będzie już czekać w domu. Obiecuję ci to! Choćbym miała takiego jednego pod murem postawić, żeby się koło tego dobrze zakręcił.

– Już próbowałaś. Nawet nie zajrzał do akt.

– Wtedy nie maiłam odpowiednich argumentów. Teraz to i w jego interesie jest, żeby rodzina przyszłego potomka w pudle nie siedziała.

Nürnberg. Managementvertrag und Partnerschaft

Während ihrer zwei Monate in Nürnberg hatte Mirjam bereits begonnen, sich bei Jan einzuleben. In den ersten Wochen, in denen Jan krankgeschrieben war, widmete er seine ganze Zeit seinen beiden Gästen, zeigte ihnen die Sehenswürdigkeiten der Stadt und löste ihre Probleme. Vom ersten Tag an sorgte Jan dafür, dass Mirjam und ihre Tochter sich wohlfühlten und dass es ihnen an nichts fehlte. Er stellte ihnen sein Schlafzimmer zur Verfügung und setzte sich im Wohnzimmer auf das Sofa. Als Mirjam sah, dass er seine Schlafstätte oft auf den Boden verlegte, fühlte sie sich natürlich unwohl, denn sie wusste, dass er rekonvaleszent war.  Oft stand er von der Couch oder der Parkbank auf und fühlte sich schwindlig. Seine Knochen und seine Milz hatten Georgs Wut standgehalten, aber er war schwer angeschlagen, und da er nicht mehr jung war, benötigte sein Körper Zeit, um sich zu erholen. Jan konnte Mirjams Bedenken jedoch schnell ausräumen: „Für eine Wirbelsäule von fast fünfzig Jahren gibt es kein Bett über dem Boden“.  Leas Umgebung war bald mit Teddybären, Puppen, Spielen und Büchern gefüllt. Aber das Wichtigste für Jan war es, Leas Gefühle zu erreichen. Und das war eine echte Herausforderung für einen Therapeuten, der sich 25 Jahre lang fast ausschließlich mit Problemen von Erwachsenen befasst hatte.  Er war jedoch hartnäckig und wusste, dass er nicht scheitern durfte.  Isaak hat sie praktisch nicht besucht. Er kam einmal kurz nach ihrer Ankunft zum Abendessen und tauchte nie wieder auf. Jan war sehr darauf bedacht, den Schein zu wahren, wo er lebte. Mirjam wusste natürlich, dass sie sich fast täglich sahen.  Jans Praxis befand sich dort, wo auch Isaaks Praxis war, nämlich in dem Haus, das Isaaks Eltern hinterlassen hatten und in dem dieser zusammen mit einer Labradorhündin und vier Katzen im ersten Stock wohnte. Als Jan zu seiner Arbeit zurückkehrte, musste Mirjam Zeit für sich und Lea einplanen. Jan verbrachte nicht viel Zeit in seiner Wohnung – seine Arbeit in der Klinik, seine Privatpraxis, die Besuche bei seinen Patienten zu Hause und die Bewältigung der vielen Probleme, die sie hatten, nahmen den größten Teil seines Tages in Anspruch. Die drei verbrachten die Abende und Wochenenden gemeinsam. Fast wie eine Familie. Sie kochten gemeinsam etwas, nach dem Essen spielten sie zu dritt ein Spiel, und wenn Lea eingeschlafen war, sahen sie sich gemeinsam einen Film an oder verbrachten den Abend bei einem Glas Wein mit Gesprächen. Niemals langweilig. Mirjam ertappte sich immer öfter dabei, dass dieses Familienmodell, bei dem der Mann nach dem Essen nichts mehr von ihr will, ihr perfekt gefällt. Das tägliche Programm war nicht sehr reichhaltig. Morgens, nach dem Frühstück, gingen sie meist in den Park, wo sie Rad fuhren oder Rollschuh liefen, dann gab es eine gemeinsame Mahlzeit, und nachmittags: Kino, Eis essen, manchmal Schwimmbad. Was sie am meisten beunruhigte, war, dass Lea keinen Kontakt zu anderen Kindern aufnahm, was vorher nie ihr Problem gewesen war, sondern an ihrem Rock klebte. Außerdem hatte sie oft den Eindruck, dass Lea ihre Spielgefährtin war und nicht sie für ihre Tochter. Mirjam mied Galerien und Straßen mit Geschäften, denn sie kannte sich und Lea. Vor allem seit ihrer Trennung von Jean-Pierre bestand ihr Budget aus dem Unterhaltsgeld für Lea. Sie war noch nie eine sparsame Esserin gewesen, und nun lag es an ihr, jeden Euro wie den letzten Chip im Casino zu verwenden – ihn zu verjubeln, damit er sich nicht als der letzte herausstellt. Und das war neben Leas Wohlergehen Mirjams zweite, wenn nicht sogar die gleiche Sorge. Ihre Sucht hatte sie hinter sich gelassen, aber ihre Stimmung war nicht mehr dieselbe, denn ihre Probleme waren immer noch ungelöst. Um das Sorgerecht für Lea wiederzuerlangen, muss sie dem Gericht nachweisen, dass sie finanziell unabhängig ist. Bislang hat sie noch keine positive Antwort auf ihre Bewerbungen erhalten. Ihre Qualifikationen waren hoch – sie hatte seit ihrem Universitätsabschluss nichts anderes getan, als sie zu verbessern. Ihr CV war beeindruckend in Bezug auf Kurse, Ausbildung in Management und Business, aber schlimmer in Bezug auf berufliche Erfahrung – Armut und Elend.  Und sie hatte offensichtlich hohe Ziele.  Von Zeit zu Zeit schlug Jan sanft vor, sie solle ihre Erwartungen ein wenig herunterschrauben, dann würde sie sicher eine positive Antwort bekommen.  Leider würde Mirjam sofort nervös werden: „Warum habe ich das alles getan, um eine Rezeptionistin oder Sekretärin zu werden?“ Mirjams Plan war viel umfassender als nur die Wiedererlangung ihrer eigenen Sorgerechte – sie beabsichtigte, Georg vollständig aus dem Leben ihrer Tochter zu entfernen. Die Dinge sollten sich ändern. Erst dann würde sie Lea in Sicherheit wissen. Aber im Moment war die Situation so, dass die Polizei jederzeit vor der Tür auftauchen und Lea mitnehmen konnte. Je weniger Georg über sie wusste, desto besser, also suchte sie keinen Kontakt zu ihrem Ex. Sie muss alle Trümpfe aus dem Ärmel ziehen und der Gegenseite vor Gericht keine Argumente liefern. Außerdem brauchte sie einen neuen Anwalt, der sie nicht wie den Vorgänger in die Pfanne hauen und reinlegen würde. Also schaute sie sich gelegentlich Websites und Foren mit Bewertungen bayerischer Anwälte an.  Wo immer sie konnte, äußerte sie ihre Meinung über Achenbach, wobei die Worte: inkompetent, unqualifiziert, unfähig, ungebildet, dilettantisch, Amateur, Flasche, Debütant usw. den Kern der Aussage bildeten. Natürlich immer mit ihrem Vor- und Nachnamen unterzeichnet. „Unverschämt bis zum Schluss“, dachte Mirjam, als sie eine Antwort von ihm auf der offiziellen Seite seines Anwaltsbüros erhielt: „Ich wünsche Ihnen alles Gute und vor allem Gesundheit.“ Die Frau bedauerte zunehmend, dass sie keine Klage gegen den Anwalt eingereicht hatte. Dann war da noch die Sache mit Leas Ferien. Bevor Lea in der Stadt zur Schule ging, musste sie auf dem Land etwas für sie organisieren. Und hier wieder die Schwellen: erstens – Geld, zweitens – Georgs Einverständnis, wenn sie sie irgendwo ohne sie hinschicken musste. Die Lösung der meisten Probleme kam mit ihrem Besuch in Jans Praxis. Die Gelegenheit, einen Blick hinter die Kulissen zu werfen, ergab sich, als sich der Sohn der Sprechstundenhilfe beim Fahrradfahren den Arm brach und Jan mit Isaak ohne Hilfe dastand. Während Mirjam nicht einmal in Erwägung ziehen wollte, sich für eine ähnliche Stelle zu bewerben, bot sie nun sofort ihre Hilfe an. Die Tatsache, dass die Labradorhündin Bella gerade Junge geworfen hatte, ermöglichte es ihr, ihre Tochter allein zu lassen. Isaaks Haustiere  haben Lea völlig absorbiert. Alle Bemühungen von Jan und Mirjam, die Ereignisse am Leitnerhof aus Leas Gedächtnis zu löschen, schienen vergeblich zu sein.

Es genügte jedoch, dass Lea die Schwelle des Zimmers, in dem sich die sechs Welpen befanden, überschritt, damit die Traurigkeit und die Nachdenklichkeit, die immer wieder zu ihr zurückkehrten, wenn ihre Mutter sie für fünf Minuten allein ließ, aus ihrem Gesicht verschwanden. Und es dauerte keine Viertelstunde, bis Lea allen Tieren in Isaaks Wohnung hinterherlief, und das fröhliche Lachen des kleinen Mädchens mischte sich mit dem Quieken und Winseln der kleinen Labradore und dem Geschrei der vier Kater. Was weder ein erfahrener Therapeut noch eine liebevolle Mutter über Wochen hinweg schaffen konnte, schafften vier Katzen und sechs Welpen an einem Nachmittag. Mirjam verstand nicht, warum Jan und Isaak die Praxis nicht gemeinsam betrieben, sondern alles getrennt war. Das Geheimnis wurde gelüftet, als sie sich Jans Patientenakten ansah und verstand, wie sich sein therapeutisches Geschäft gestaltete. Jan hatte den Papierkram nicht im Griff – es schien ihn überhaupt nicht zu interessieren, die Dienstangelegenheiten lagen brach.  Dieses Chaos hatte jedoch eine gewisse Logik. Viele, wenn nicht sogar die Hälfte seiner Privatpatienten waren ausgesprochen gemeinnützig – wohltätig. Außerdem wurden ihre Probleme oft sehr ausführlich dargestellt, nur um eine Grundlage dafür zu schaffen, dass sie vom Staat und von der Stadt eine angemessene Unterstützung erhalten und so wieder auf die Beine kommen können. Als sie abends zu dritt in Isaaks Wohnung saßen, sagte sie, was sie über sein Geschäft dachte:

„Jan, wie kannst du so leichtsinnig sein? Ihr lebt nur bis zur ersten Finanzprüfung!“

„In Isaaks Praxis funktioniert alles einwandfrei.“

„Irgendjemand muss ja überleben.“ Isaak lachte.

„Trotz alledem.“

„Offensichtlich habe ich von all den großartigen Eigenschaften meines Vaters nur eine geerbt – eine Abneigung gegen Papierkram“, sagte Jan leicht. Doch als er an Mirjams Gesicht sah, dass sie sich über seine Unachtsamkeit am wenigsten amüsierte, fügte er nach einer Weile hinzu: „Es ist richtig, dass sich endlich jemand darum kümmern sollte.  Doch für unsere unersetzliche Luisa ist das eine zu große Aufgabe.“

„Ich bin überrascht, dass sie überhaupt hier arbeiten will. Jeder zweite Patient, den du behandelst, befindet sich außerhalb des offiziellen Systems.“

„Menschen, die wirklich die Hilfe eines Psychotherapeuten brauchen, haben meist nicht das Geld dafür.  Ihr Leben ist in jeder Hinsicht eine Katastrophe“, entgegnete Jan, nur um sofort darauf hinzuweisen: „Aber ich habe auch solche, die sich an der Brieftasche ziehen lassen.“

„Wenn man weiß, wie“, sagte Mirjam mit einem mitleidigen Blick.

„Wenn man weiß, wie“, wiederholte Isaak mit einem Lachen.

Mirjam, die schließlich beschloss, dass sie die Einzige war, die sich über den Zustand von Jans Praxis Sorgen machte und dass es nicht ihre Sache war, sagte in einem leichteren Ton: „Wie ich sehe, Isaak, nimmst du Jan mit allen Leckereien mit.“

„Nicht ohne Gegenleistung“, erwiderte Jan und schaute sich in Isaaks Menagerie und in den Papieren und Lappen um, in die seine Welpen gepinkelt hatte.

„Ja, das Unordnung in den Patientenakten kann nur mit der Unordnung in dieser Junggesellenwohnung verglichen werden.“

„Weißt du, Mirjam, warum packst du nicht den Stier bei den Hörnern und bringst den Stall von Augias in Ordnung, anstatt uns zu schimpfen!“, sagte Jan provokant.

„Bevor ich antworte, nur um genau zu sein: Meinst du den Stall in deiner Praxis oder hier?“

„Wir werden die Böden selbst waschen“, sagte Isaak schnell.

„Natürlich geht es darum, die Praxis zu leiten.“

„Mm. Diese Corrida passt zu mir. Ich stelle jedoch Bedingungen.“

„Wir sind ganzen Ohres“, erwiderte Jan und warf einen Blick auf Isaak, der ihm nur mit einer Geste zu verstehen gab, dass er auf Mirjams Vorschläge wartete.

Mirjam nahm einen Bleistift, dann zog sie ein leeres Blatt Papier aus dem Block, auf dem Lea zeichnete, und gab es Jan.

„Nun, notiere dich, was ich sage, Jan. Erstens: Ihr schließt eine Partnerschaft. Ich werde nicht zwei Praxen leiten. Zweitens: Ich setze eine Obergrenze für deine „Rotkreuz-Patienten“ und die Bedingungen, unter denen sie hier behandelt werden sollen. Es sei denn, wir gründen gleich eine wohltätige Stiftung?“

„Gut. Weiter geht’s.“

„Drittens: Das ist mein Gehalt.“ ​Mirjam hielt einen Moment inne, schaute die beiden potenziellen Partner an, als ob sie etwas in ihrem Kopf überlegte, und sagte schließlich: „So viel wie Isaak verdient.“

„Eine vernünftige Wahl.“

​„Das ist noch nicht alles. Außerdem möchte ich 25 Prozent der Gewinne des Unternehmens.“

„Von null und nichtig ist es nicht viel“, erwiderte Jan, der im Allgemeinen dafür sorgte, dass es nicht an Geld für die Rechnungen mangelte und von seinem Gehalt in der Klinik lebte. „Hier gibt es keine Gewinne, soweit du weißt.“

„Es ist meine Aufgabe, dafür zu sorgen, dass sie von jetzt an da sind … und wie lautet eure Antwort, Jungs?“

„Eine Partnerschaft ist fast wie eine Ehe.“ Jan gluckste unwillkürlich „Isaak?“

„Eines Tages muss man aufhören, ohne Trauschein leben“, warf Mirjam ein.

„Ich glaube, ich muss mir überlegen, ob ich lieber frei oder reich sein möchte“, erwiderte Isaak ein wenig scherzhaft, der, wie es sich für einen Rationalisten gehört, Zeit benötigte, um über Mirjams Vorschlag nachzudenken.

„Er möchte einen Ring mit einem Karat“, sagte Jan bedeutungsvoll.

„Das würde ich auch gerne“, sagte Mirjam unwillkürlich amüsiert. „Apropos Heiraten. Weil ich es vergessen habe, schlage ich vor, dass wir erst einmal fünf Jahre lang heiraten.“

„Okay. Ich denke, es ist an der Zeit, dieser Praxis eine sinnvolle Form zu geben, Jan. Ich bin sehr dafür.“

„Dann denke ich, dass wir eine Managerin haben.“

Mirjam streckte ihre Hand aus, Isaak und Jan reichten ihr die ihre.

„Das Genelements-Agreement liegt hinter uns. Eure Sorge ist es, einen Anwalt zu finden und den Papierkram zu erledigen.“

„Ich denke, wir haben etwas zu feiern“, sagte Jan und stand gleichzeitig auf.

„Wir werden feiern, wenn der Vertrag fertig ist.“   Mirjam stoppte Jan.   Sie wollte bereits mit Lea nach Hause gehen und die zukünftigen Partner in Ruhe lassen.

„Lea, Schätzchen, verabschiede dich von deinen Lieblingen. Du wirst sie morgen wieder besuchen.“ Mirjam stand auf und ging zu Lea hinüber.

„Ich bleibe noch ein bisschen länger.“

„Klar. Feiert eure Verlobung.“

„So eine Chefin kann man ertragen.“ Isaak warf einen Blick auf Jan.

„Ah Jan, mach nur nicht zu viel Licht und Lärm, wenn du zurückkommst!“

„Sie hat bereits das Sagen“, erwiderte Jan mit einem entsprechenden Gesicht.

 Mirjam sammelte ihre Sachen und die ihrer Tochter ein, während Lea sich von Isaak und Jan verabschiedete. Auf dem Weg nach draußen schaute sie in das strahlende Gesicht ihrer Tochter und dachte schließlich mit leichtem Herzen, dass sie ihre größten Sorgen hinter sich gelassen hatte. „Jetzt kann es nur noch besser werden.“

 Während Jan und Isaak in den nächsten Tagen mit den Formalitäten ihrer neuen Partnerschaftsgesellschaft beschäftigt waren, wühlte sich Mirjam langsam durch die Dokumente, Rechnungen, Verträge usw. der Praxis. Da Luisa bereits zurückgekehrt war, fiel es ihr leichter, zur Sache zu kommen.  Luisa, die niemanden hatte, bei dem sie ihren 10-jährigen Sohn Olaf lassen konnte, nahm ihn mit.  Lea hat auch einen Begleiter zum Spielen bekommen. Von da an streiften nicht nur die Katzen und Welpen durch Isaaks Haus, sondern auch die zwei Kinder, die ihnen nachliefen. Am Abend suchte Lea zusammen mit Isaak ein neues Zuhause für die Welpen.   Natürlich wollte Lea eine behalten.  Mirjam musste jedoch Leas Drang stoppen. Solange sie mit Jan zusammenwohnten, mussten sie seine Meinung respektieren. Lea gewann Jan schnell für sich, und bald wurde beschlossen, dass die kleine Labradorhündin Cheri, sobald sie von ihrer Mutter getrennt war, zu ihnen kommen sollte. Für Jan war klar, dass Mirjam, bevor Cheri erwachsen war, bereits eine Wohnung für sich und ihre Tochter gefunden haben würde. 

 Schließlich kam der Tag, an dem die Formalitäten erledigt werden würden. Die drei hatten um 15 Uhr einen Termin in der Anwaltskanzlei.  Lea war, wie jeden Tag, bei Isaak zu Hause und wurde von Luisa betreut.  Es war erst elf Uhr, als Mirjam ihren Kleiderschrank durchsuchte. Sie war bereits mit Jan in der Anwaltskanzlei verabredet.  Als Jan dann plötzlich im Haus auftauchte, konnte sie ihre Überraschung nicht verbergen. Ohne ein Wort zu sagen, ging Jan zum Sofa hinüber, setzte und wischte sich mit beiden Händen das Gesicht ab: „Ich fürchte, wir müssen den heutigen Termin mit dem Anwalt und … die Sache mit unserer Partnerschaftsgesellschaft verschieben.“

„Hatten du und Isaak einen Streit?“

Jan schüttelte nur verneinend den Kopf.

„Mein Vater ist im Krankenhaus. Er hatte einen Schlaganfall. Ich muss sofort ins Allgäu fahren.“

Ohne auf Mirjams Reaktion zu warten, stand er auf und ging ins Schlafzimmer, um seine Sachen zu packen. Mirjam folgte ihm.

„Wir kommen mit dir.“

Norymberga. Kontrakt menadżerski i spółka partnerska.

Przez dwa miesiące pobytu w Norymbergi Mirjam zaczęła się już u Jana zadamawiać. Przez pierwsze tygodnie, kiedy Jan przebywał na zwolnieniu lekarskim, poświęcał czas swoim dwóm gościom w całości, pokazując im co większe atrakcje miasta oraz rozwiązując ich problemy. Jan od pierwszego dnia dbał, żeby Mirjam z córką się u niego jak najlepiej czuły i niczego im nie brakowało. Udostępnił im swoją sypialnię, sam przenosząc się do salonu na kanapę. Mirjam widząc, że często przenosi spanie na podłogę, czuła się naturalnie niezręcznie, wiedziała przecież, że jest rekonwalescentem.  Często podnosząc się z kanapy czy ławki w parku, miał zawroty głowy. Jego kości, śledziona wytrzymały wprawdzie furię Georga, ale poobijany był mocno, a że młody już nie był, więc organizm potrzebował czasu, żeby dość do siebie. Jan szybko jednak potrafił usunąć skrupuły Mirjam: „Dla prawie pięćdziesięcioletniego kręgosłupa nie ma posłania nad podłogę”.  Lei otoczenie wnet zapełniło się pluszakami, lalami, grami, książkami. Jednak najważniejsze było dla Jana dotrzeć do emocji Lei. I było to prawdziwe wyzwanie dla terapeuty, który od 25 lat zajmował się prawie wyłącznie rozwiązywaniem problemów dorosłych.  Był jednak uparty i wiedział, że nie może zawieść.  Isaak praktycznie ich nie odwiedzał. Przyszedł raz na kolację zaraz po ich przyjeździe i więcej się nie pokazał. Jan bardzo dbał o pozory, gdzie mieszkał. Mirjam oczywiście wiedziała, że widują się prawie że codziennie.  Jana praktyka znajdowała się tam, gdzie Isaaka – to jest w domu po rodzicach Isaaka, gdzie ten na piętrze mieszkał wraz z suczką labradorką oraz czteroma kocurami. Kiedy Jan powrócił do swoich zajęć, Mirjam musiała sobie i Lei sama organizować czas. Jan za dużo czasu w swoim mieszkaniu nie spędzał – praca w klinice, praktyka prywatna, odwiedzanie swoich podopiecznych w ich domach, załatwianie dla nich licznych spraw, z którymi sobie nie radzili, zajmowało mu większość część dnia. Wieczory i weekendy spędzali już w trójkę. Niemal jak rodzina. Coś upichcili razem, pograli w trójkę w jakąś grę po kolacji, a kiedy Lea zasnęła, to obejrzeli razem film, czy spędzili wieczór przy lampce wina na rozmowie. Nigdy nudnej. Mirjam coraz częściej łapała się na tym, że ten model rodziny, gdzie po kolacji facet nic od niej nie chce, bardzo jej odpowiada. Program dnia nie był zbyt bogaty. Rano, po śniadaniu zwykle szły do parku, gdzie jeździły na rowerze czy rolkach, potem jakieś wspólny posiłek, a po południu: kino, lody, czasem basen. To, co ją najbardziej niepokoiło to okoliczność, że Lea nie nawiązuje żadnych kontaktów z innymi dziećmi, co nigdy wcześniej nie było jej problemem, tylko trzyma się kurczowo jej spódnicy. Do tego często miała przy tym wrażenie, że to Lea jest jej towarzyszem zabawy, wyprawy, a nie ona córki. Galerie, ulice ze sklepami Mirjam omijała szerokim łukiem, bo znała siebie i Leę, a od rozstania z Jean–Pierre’em jej budżet to były alimenty na Leę. Nigdy nie należała do oszczędnych, a teraz przyszło jej obracać każde euro jak ostatni żeton w kasynie – dmuchać, żeby nie okazało się tym ostatnim. I było to drugie, jeśli nie równorzędne obok Lei samopoczucia zamartwienie Mirjam. Uzależnienie wprawdzie zostawiła już za sobą, ale z nastrojem różnie bywało przy problemach, które ciągle pozostawały nierozwiązane. Jeśli miała odzyskać prawa rodzicielskie do Lei, to musi wykazać przed sądem, że jest samodzielna finansowo. Tylko na razie, to na żadne aplikacje o pracę pozytywnego odzewu nie dostała. Kwalifikacje miała wysokie – od ukończenia studiów nic innego nie robiła, jak je nieustannie podnosiła. Jej CV, jeśli chodzi o kursy, szkolenia z zakresu zarządzania, biznesu było imponujące, gorzej było z doświadczeniem zawodowym – tu bida z nędzą.  A mierzyła oczywiście wysoko. Jan od czasu do czasu delikatnie sugerował, żeby trochę odpuściła, jeśli chodzi o pułap, a wtedy na pewno dostanie jakąś pozytywną odpowiedź.  Niestety, Mirjam natychmiast się napinała, że po co ona to wszystko robiła, żeby recepcjonistką czy sekretarką zostać?  A jej plan był dużo szerszy niż tylko odzyskanie własnych praw rodzicielskich — Mirjam zamierzała wyeliminować Georga zupełnie z życia ich córki. Rzecz miała się odwrócić. Dopiero wtedy poczuje, że Lea jest bezpieczna. Tyle że na razie sytuacja była taka, że w każdej chwili pod drzwiami mogła pojawić się policja i zabrać Leę. Dlatego im mniej o niej Georg wiedział, tym lepiej. Nie szukała więc żadnego kontaktu z byłym. Musi zebrać wszystkie atuty w rękawie i nie dać żadnego argumentu stronie przeciwnej, kiedy pójdzie do sądu. Potrzebowała też nowego adwokata, co by nie zdarł z niej skóry i nie załatwił jak poprzedni. Przeglądała więc od czasu do czasu strony i fora z opiniami o bawarskich adwokatach.  Przy okazji, gdzie tylko mogła, to wyrażała swoją opinię na temat Achenbacha, w której słowa: niekompetentny, niewykwalifikowany, nieudolny, niedouczony, dyletant, amator, patałach, debiutant, etc., stanowiły esencję wypowiedzi. Oczywiście zawsze podpisaną imieniem i nazwiskiem. „Bezczelny do końca” – pomyślała Mirjam, kiedy na oficjalnej stronie z biura adwokata dostała od niego odpowiedź: „Życzę zdrowia i wszystkiego dobrego”. Kobieta coraz częściej żałowała, że nie wniosła na adwokata skargi. Pozostawała jeszcze sprawa wakacji Lei. Zanim wróci do szkoły w mieście, to musi jej coś zorganizować na łonie natury. A tu znowu progi: raz — pieniądze, dwa — zgoda Georga, gdyby musiała wysłać ją gdzieś bez siebie. Rozwiązanie większości problemów przyszło wraz jej wizytą w praktyce Jana.  Okazja zaś przyjrzenia się kulisom praktyki nadarzyła się, kiedy syn ich recepcjonistki złamał na rowerze rękę i zostali bez pomocy. O ile Mirjam nawet rozważyć nie chciała ubiegania się o podobną pracę, tak teraz natychmiast zaoferowała się z pomocą. Okoliczność zaś, że labradorka Bella akurat się oszczeniła, sprawiła, że mogła córkę zostawić samej sobie. Zwierzyniec, który miał u siebie Isaak pochłonął bez reszty Leę. Wszystkie dotychczasowe starania Jana i Mirjam, żeby wymazać z pamięci Lei wydarzenia z Leitnerhof, wydawały się spełzać na niczym. Wystarczyło jednak, że Lea przekroczyła progi pokoju, gdzie znajdowało się sześcioro szczeniąt, żeby z twarzy dziewczynki zniknął smutek, zamyślenie i oderwanie, które stale powracało u niej, gdy tylko matka na pięć minut pozostawiła ją samej sobie. I nie potrzeba było kwadransa, żeby Lea biegała już za całym zwierzyńcem po mieszkaniu Isaaka, a wesoły śmiech dziewczynki przeplatał się z piskiem, skamleniem małych labradorów i wrzaskiem czterech kocurów. Czego nie mogli dokonać ani doświadczony terapeuta, ani czuła matka przez długie tygodnie, to zrobiły w jedno popołudnie cztery koty oraz sześć szczeniaków. Mirjam nie rozumiała, dlaczego Jan i Isaak nie prowadzą praktyki wspólnie, tylko wszystko jest oddzielne. Tajemnica się wydała, kiedy zajrzała do dokumentacji pacjentów Jana i zrozumiała jak się ten jego terapeutyczny biznes kręci. Jan zupełnie nie panował nad papierami – to go zdawało się w ogóle nie interesować, sprawy z urzędami leżały odłogiem.  W tym chaosie była jednak pewna logika. Sporo, jeśli nie połowa jego prywatnych pacjentów była zdecydowanie niedochodowa — charytatywna. W dodatku ich problemy często mocno ponaciągane, żeby tylko dać podstawę do uzyskania dla nich odpowiedniej pomocy od państwa, miasta i w ten sposób pomóc im stanąć na nogi. Kiedy wieczorem siedzieli w mieszkaniu Isaaka, dała upust temu, co myśli o jego interesie:

– Jan, jak możesz być tak niefrasobliwy? Żyjecie tylko do pierwszej kontroli!

– Isaaka praktyka prowadzona jest bez zarzutu.

– Ktoś musi przeżyć. – roześmiał się Isaak.

– Mimo wszystko.

– Widocznie ze wszystkich wspaniałych zalet mego ojca, odziedziczyłem jedną cechę – wstręt do papierkowego kramu.  – powiedział jak zawsze lekko Jan. Widząc jednak po minie Mirjam, że ją by najmniej bawi jego beztroska, dodał po chwili:

 – Ale rzeczywiście ktoś powinien to wreszcie ogarnąć. Tyle że dla naszej niezastąpionej Luisy to zbyt wygórowane zadanie.

– Dziwę się, że w ogóle chce tu pracować. Co drugi twój pacjent jest poza oficjalnym systemem.

– Ludzie, którzy naprawdę potrzebują pomocy psychoterapeuty, zwykle nie mają na nią.  Ich życie to katastrofa pod każdym względem. – odparł zarzut Jan, żeby zaraz jednak zaznaczyć:

 – Ale mam też takich, których można pociągnąć za portfel.

–  Jeśli się wie jak. – odparła z odpowiednia miną Mirjam.

– Jeśli się wie jak. – powtórzył z ubawem na ustach Isaak.

Mirjam, która uznała w końcu, że tylko ona tu przejmuje się stanem praktyki Jana, a to przecież nie jest jej zmartwienie, powiedziała już lżejszym tonem:

– Widzę, Isaak, że bierzesz Jana z całym dobrodziejstwem inwentarza.

– Nie bez wzajemności. – odparł Jan, rzucając przy tym spojrzeniem po menażerii Isaaka oraz porozkładanych wszędzie na podłogach papierach i szmatach, w które sikała jego czteronożna czeredka.

– Ta, bałagan w dokumentacji twoich pacjentów jedynie z bałaganem w tej garsonierze można zestawić.

– Wiesz co, Mirjam, zamiast nas łajać, to może weźmiesz byka za rogi i uporządkujesz tę stajnię Augiasza. – rzucił nagle zaczepnie Jan.

– Zanim odpowiem, to tak gwoli ścisłości, chodzi ci o stajnię w twoim gabinecie, czy tu?

– Podłogi sami wymyjemy. –  szybko odparł Isaak.

– Oczywiście, że chodzi o poprowadzenie praktyki.

– Mhm. Ta korrida mi odpowiada. Stawiam jednak warunki.

– Zamieniamy się w słuch. – odparł Jan, rzucając jednocześnie spojrzenie na Isaaka, który tylko gestem dał znać, że czeka na propozycje Mirjam.

Mirjam wzięła ołówek, po czym wyrwała jedną czystą kartkę z bloku, w którym rysowała Lea i podała Janowi.

– No to notuj, Jan! Po pierwsze, zawiązujecie spółkę partnerską. Dwóch praktyk prowadzić nie będę. Dwa, to ja od teraz zakreślam limit twoich caritasowych pacjentów oraz warunki, na jakich oni tu będą leczeni. Chyba że od razu zawiązujemy fundację charytatywną?

– OK. Mów dalej.

– Trzy, to moje uposażenie. – Mirjam zatrzymała się na moment, spojrzała po jednym i drugim potencjalnym wspólniku jakby coś w głowie rozważała, wreszcie rzuciła – Równe pensji Isaaka.

– Rozsądny wybór.

– To nie wszystko. Chcę też 25 procent od zysków spółki.

– Od null to nie jest dużo.  – odparł Jan, który zasadniczo pilnował, żeby nie brakło tu na rachunki, a żył z pensji w klinice. –  Tu zysków raczej nie ma, jeśli się zdążyłaś zorientować.

– Moja w tym głowa, żeby teraz już były … Więc jak chłopcy?

– Spółka partnerska to prawie jak małżeństwo. – rzucił mimowolnie Jan – Isaak?

– Kiedyś trzeba zakończyć etap życia na kocią łapę. – wtrąciła Mirjam.

– Chyba muszę się zastanowić, czy wolę być wolny, czy bogaty. –  odparł trochę żartem Isaak, który, jak na racjonalistę przystało, potrzebował czasu na rozważenie propozycji Mirjam.

– Chciałby pierścionek z karatem. – rzucił wymownie Jan.

– Też bym chciała. –  powiedziała mimowolnie rozbawiona Mirjam – À propos małżeństwa. Bo zapomniałabym, proponuję, że ślub bierzemy na początek na pięć lat.

– OK. Chyba już czas nadać tej praktyce jakąś sensowną formę, Jan. Ja jestem za.

– To chyba mamy menadżerkę.

Mirjam wyciągnęła rękę, Isaak i Jan dołączyli swoje.

– To gentlemen’s agreement mamy za sobą. Wasze zmartwienie, żeby załatwić prawnika i formalności.

– Chyba trzeba to uczcić. – powiedział Jan, jednocześnie wstając.

– Świętować będziemy, jak będzie umowa. – Mirjam powstrzymała zapędy Jana. Wstała i podeszła do Lei.  Chciała już zabrać się z Leą do domu i zostawić przyszłych wspólników samych.

– Lea, kochanie, pożegnaj się ze swoimi podopiecznymi. Jutro znowu ich odwiedzisz.

– Ja jeszcze trochę zostanę.

– Jasne. Po świętujcie sobie zaręczyny. 

– Taką szefową da się znieść – Isaak rzucił spojrzenie na Jana.

– Ach Jan, tylko nie świeć wszystkich świateł i nie hałasuj za bardzo, jak wrócisz!

– Już rządzi. – odparł Jan z odpowiednią miną.

 Mirjam pozbierała swoje i córki rzeczy, kiedy Lea żegnała się z Isaakiem i Janem. Wychodząc spojrzała na rozjaśnioną twarz swojej córki i wreszcie z lekkim sercem pomyślał o tym, że zostawiła za sobą największe zmartwienia. „Teraz może być już tylko lepiej.”

Kiedy przez kolejne dni Jan z Isaakiem zajęci byli załatwianiem formalności ich nowej spółki, Mirjam powoli przedzierała się przez dokumenty, rachunki, umowy itd. praktyki, a że wróciła już Luisa, to łatwiej jej było się za to wszystko i zabrać.  Jako że Luisa nie miała z kim zostawić swojego syna – 10-letniego Olafa, to przyprowadziła go ze sobą.  Lea zyskała do zabawy towarzysza. Od tej pory po domu Isaaka buszowały już nie tylko koty, szczeniaki, ale jeszcze biegające za nimi dwoje dzieci. Wieczorem zaś Lea z zaangażowaniem poszukiwała wraz z Isaakiem dla swoich podopiecznych nowych domów.  Oczywiście jednego chciała zatrzymać.  Mirjam jednak musiała powstrzymać zapędy Lei. Póki mieszkają u Jana, muszą szanować jego zdanie. Lea szybko wzięła pod włos Jana. I tak wkrótce zapadała decyzja, że mała labradorka Cheri, jak tylko zostanie oddzielona od matki, to trafi do nich. W końcu jasne było dla Jana, że zanim Cheri wyrośnie, to Mirjam znajdzie już mieszkanie dla siebie i córki. Przyszedł wreszcie dzień doprowadzenia formalności do końca. Byli w trójkę umówieni w kancelarii na 15 tą. Lea była jak co dzień teraz, w domu Isaaka pod opieką Luisa.  Była dopiero jedenasta, gdy Mirjam przeglądała swoją garderobę. Z Janem umówiona była już w kancelarii.  Kiedy więc nagle Jan pojawił się w domu, nie kryła zdziwienia. Jan bez słowa podszedł do kanapy, usiadł i przetarł twarz obiema rękami:

– Obawiam się, że musimy odłożyć dzisiejszy termin z prawnikiem i … w ogóle sprawę spółki.

– Pokłóciliście się z Isaakiem?

Jan tylko potrząsnął przecząco głową.

– Mój ojciec jest w szpitalu. Miał wylew. Muszę natychmiast jechać do Allgäu.

Nie czekając na reakcję Mirjam, wstał i poszedł do sypialni pakować swoje rzeczy. Mirjam podążyła za nim.

– Jedziemy z tobą.

Schwestern. Eine Frage des Vertrauens

An diesem Abend auf Hubers Alp war niemand auf der Suche nach der Gesellschaft eines anderen Menschen. Lorenz nahm das alte Familienalbum in die Hand und setzte sich auf seinen Sessel. Aber er blätterte nicht lange darin – nach einer Weile klappte er es zu und legte es neben sich auf den Tisch zurück. Er lehnte seinen Kopf gegen den Sessel und schloss die Augen. Mila lag auf dem Bett und reinigte ihr Handy von den restlichen Fotos und Erinnerungen an München. Karin verließ das Badezimmer und wickelte sich fest in ihren Bademantel. Als sie am Wohnzimmer vorbeikam, schaute sie hinein, sah Lorenz in einem Sessel, dachte, er würde ein Nickerchen machen, und ging weiter. Die Tür zu Lisas Zimmer stand einen Spalt offen, das Licht war an. Also beschloss sie, ihrer Schwester gute Nacht zu sagen.  Als sie eintrat, packte Lisa gerade ihre Sachen in einen handlichen Koffer.

 „Fährst du weg?“

 „Ja. Ich fahre morgen für ein paar Tage nach München.“

„Geschäftlich?“, fragte Karin und setzte sich auf die Kante des Bettes neben den offenen Koffer.

„Nicht ganz.  Ich treffe mich mit Magdalene und überzeuge sie, ihre Aussage gegen Florian zurückzuziehen.“

 „Lisa, du musst das nicht tun!  Du schuldest Florian nichts.“

„Ich mache das nicht für Florian. Hätte er nicht eine Wirbelsäulenverletzung erlitten, hätte ich mir die Mühe gar nicht gemacht. Immerhin wissen wir beide, dass es Magdalene war, die Mila vor dem Schlimmsten bewahrt hat.“

„Ja, aber sie hat Mila auch selbst in diese Situation gebracht!“

„Oh, sie hat es nicht freiwillig getan. Glaube mir, Magdalene hat für diesen Einsatz sehr schön bezahlt. Nachdem er Mila nicht gekriegt hatte, hat er sie so geschlagen, dass sie ganz lila war. Florian hatte nach ihm nichts mehr zu verbessern.“

„Ich glaube dir und vielleicht würde sie mir sogar leidtun, wenn sie nicht von Anfang an versucht hätte, Mila in die Prostitution zu bringen.“

Lisa schloss den kleinen Koffer und stellte ihn unter das Bett. Sie setzte sich neben Karin.

„Ich habe wirklich gedacht, dass man Magdalene trauen kann. Sie war für mich immer eine Frau mit einem großen Herzen.  Aber anscheinend hat sie sich über die Jahre verändert, wenn sie in dieser Scheiße steckt. Jedenfalls wird es wohl das letzte Mal sein, dass wir uns sehen. Ich muss nur das aufräumen, was ich bereits angerichtet hatte.“

„Du hast gesagt, du tust das nicht für Florian. Warum dann?“

„Und du rätst nicht?“  Lisa nahm Karins Hand und blickte lächelnd in das Gesicht ihrer Schwester. Karin sah sie fragend an.

„Denkst du, ich weiß nicht, unter welchem Druck du stehst? Und solange Florian nicht wieder auf die Beine kommt, wird sich nichts ändern? Du wirst immer noch hin- und hergerissen sein, unfähig, vorwärtszugehen.“

„Du tust das also für mich“, sagte Karin mit ein wenig Ungläubigkeit.

„Nur für dich. Ich habe mir versprochen, dich von ihm zu befreien, und das tue ich. Es sei denn, du hast es dir anders überlegt …“

„Nein. Nach seiner Aktion in München habe ich jegliches Vertrauen in ihn verloren. Er ist nicht der Mann, den ich geheiratet und mit dem ich zwanzig Jahre gelebt habe. Ich weiß überhaupt nicht, wer er ist.“

„Wir haben beide auf das falsche Pferd gesetzt“, erwiderte Lisa und sah Karin an.  Ihr fiel auf, dass sich das Gesicht ihrer Schwester verfinstert hatte. Sie hatte einfach ihren großen Traum gelöscht, als Karin versucht hatte, ihre zwanzigjährige Ehe zu beenden.  Diese beiden Dinge können keinesfalls miteinander in Einklang gebracht werden. „Weißt du was, lass uns etwas Wein trinken! Ich habe hier eine offene Flasche – rot.“

„Oh, sehr gerne.  Ich hole die Gläser.“  Karin versuchte, aus dem Bett zu steigen, aber Lisa hielt sie auf.

„Das ist nicht nötig. Ich habe hier zwei.“

„Trinkst du hier mit jemandem Wein?“  Karin munterte sich ein wenig auf, machte ein vielsagendes Gesicht.

„Klar! Da ist einer, der jeden Abend kommt und morgens wieder geht.“

„Nun, das würde erklären, warum Lorenz in letzter Zeit die Weinflaschen im Keller nicht mehr zählen konnte.“

Für einen kurzen Moment lachten sie beide wie in alten Zeiten: offen, ohne Scheu, fast unbeschwert. Lisa holte aus einem Schränkchen in der Kommode eine geöffnete Flasche Rotwein und zwei Gläser – eines für Weiß- und eines für Rotwein. Karin hatte bereits ihre Pantoffeln ausgezogen und setzte sich hoch auf das Kissen am Kopfende des Bettes. Lisa schenkte den Wein ein, reichte dann richtige Glas an Karin und setzte sich neben sie.

„Ich trinke auf eine nicht elegante Art. Erinnerst du dich an das letzte Mal, als wir hier Wein aus Zahnbürstenbechern getrunken haben? Gott, wann war das?“

„Bevor du nach München gegangen bist.“

„In einem früheren Leben“, sagte Lisa und stieß sie ihr Glas gegen das von Karin, „Auf uns!“

„Ich habe dich vermisst, Lisa.“

„Ich habe dich auch. Kein Kerl war jemals die Freundschaft wert, die unsere war.“

Karin lächelte nur über Lisas Worte. Schließlich könnte nichts zwei beste Freundinnen mehr entzweien als ein gemeinsames Objekt der Begierde. Und nichts wird diese Frauen wieder zusammenbringen wie die Entwertung dieses Objekts. Sie nahm einen größeren Schluck Wein und traute sich endlich, Lisa nach dem zu fragen, was sie bedrückte hatte:

„Wie ist es möglich, dass du, in so einen Abwasserkanal geraten bist?“

„Benötigt man dazu viel? Das siehst du am Beispiel von Mila.“

„Mila ist naiv, leicht zu manipulieren. Aber du, Lisa? Du hast dich nie von jemand anderem führen lassen!“

„Das ist wahr, und deshalb gebe ich Magdalena keine Schuld an etwas.“

„Es war also doch Magdalene, die dich da hereingezogen hat.“ Karin äußerte nur laut die Vermutungen, die sie längst über Magdalene Ritter hatte.

„Sagen wir lieber, sie hat es arrangiert, dass ich anfange.“

„Wie haben du und Magdalene sich kennengelernt? Nicht im Jurastudium. Ich glaube es nie!“

„Wir haben zusammen in einem Café als Kellnerinnen gearbeitet und haben uns angefreundet. Ich habe es nur am Wochenende geschafft, weil ich vormittags und nachmittags Unterricht hatte.  Das Geld reichte einfach für nichts. Als ich meinen Platz in der WG verloren hatte, hat sie mich zu sich nach Hause geholt und mich dort ein paar Monate lang behalten. Sie hat mir sogar Winterstiefel gekauft, als diese kaputtgegangen sind. Ich konnte nicht ewig in ihre Jackentasche greifen. Zumal ich wusste, woher sie das Geld hatte. Letztlich war ich niemand Besseres als sie. Ich habe gedacht, wenn Magdalene es schafft, dann schaffe ich es auch. Also habe ich Magdalene gebeten, mir zu helfen, den ersten Schritt zu machen. Sie schenkte mir einen Wodka ein und brachte mich dorthin, wo es nötig war“, Lisa schwieg einen Moment lang und wandte ihr Gesicht ab, „Wenn ich mir hätte vorstellen können, was auf mich hinter dieser Tür warten würde …“

„Du musst nicht beenden!“ Karin unterbrach sie schnell.

„Ich habe mir vorgestellt, es würde so sein, wie … – Lisa lachte ungewollt bitter auf – wie in dem Film Pretty Woman. Du siehst, dass ich damals nicht weniger naiv war als Mila.“

„Das Leben ist kein Kino.“

„Definitiv nicht! Kein Film hinterlässt Narben für den Rest des Lebens.“

„Aber dass du nach einem solchen Anfang immer noch entschlossen warst, weiterzumachen.“

„Anscheinend liege ich im statistischen Durchschnitt. Die meisten Mädchen, die ich damals in der Branche kennenlernte, hatten einen Start wie ich oder – verzeih mir – wie du.  Übrigens sag mir nicht, dass du nach dem, was dir passiert ist, nie irgendwelche dummen Ideen im Kopf hattest.“

„Natürlich hatte ich sie. Sogar die Schule abzubrechen.  Es ist nur so, dass ich nie deinen Mut hatte.“

„Mut!“ Lisa ließ die Luft aus ihren Lungen „Ich hatte eine einfache Wahl: Entweder ich würde in Selbstmitleid schwelgen und ins Allgäu zurückkehren, oder ich würde mich aufraffen und weitergehen, egal, welcher Weg vor mir lag.  Ersteres war nicht infrage gekommen.“

„Wie konntest du das überhaupt ertragen?“

„Wozu ist Wodka da?“  Lisa lachte zynisch und nahm einen Schluck Wein. „Jedenfalls hatte dieser Job auch seine positiven Seiten.“

 „Du scherzt.“

„Es ist gut, manchmal nichts zu fühlen. In den ersten drei Monaten in München heulte ich Nacht für Nacht in mein Kopfkissen. Jede Woche habe ich gepackt, um nach Hause zu fahren. Plötzlich war mir das alles – Zuhause, Familie, Freunde egal“ Lisa schwieg Florian absichtlich. „Ich konnte mich auf mein Ziel konzentrieren – mein Studium.“

„Wann hast du Schluss gesagt?“

„Nach den Sommerferien zu Hause. Marie war begeistert von meinen Kleidern, meinen Schuhen, meinem Parfüm. Ich wurde von all diesen Lügen ganz übel.  Ich war nach München zurückgekehrt mit dem Vorsatz, dem ein Ende zu setzen.“

„War es schwer, sich davon zu lösen?“

„Wenn ein Mädchen schönes Geld bringt, verstehst du … Ich wurde ein paar Mal geschlagen. Magdalene hat mich vor einer weiteren Vergewaltigung gerettet. Aber nachdem sich unsere lustige Kitty erhängt hatte, wusste ich, dass ich alles tun würde, um da rauszukommen.“

 „Wenn ich bedenke, wie das alles mit Mila passieren konnte …“  Karin drehte das Weinglas in ihrer Hand. „Trotz allem, was du über Magdalene gesagt hast … Ich kann nicht ohne Abscheu an sie denken.“

 „Ich und Magdalene ist eine Geschichte, und Mila und Magdalene ist eine andere. Es hat keinen Zweck, sie zusammenzufügen. Lassen wir es bei diesem Punkt. Sag mal, hast du schon mit Mila gesprochen?“

„Sozusagen.“ Karin nahm die Weinflasche in die Hand und schenkte für sich und Lisa nach.  Es war offensichtlich, dass ihr das, was sie sagen wollte, ein wenig peinlich war. Lisa sah sie mit fragenden Augen an. „Ich habe mich auf einer Website für Opfer von sexuellem Missbrauch angemeldet und … “

„Du hast beschlossen, dir zu beweisen, dass du derjenige bist, in der Mütze geboren wurde, weil die anderen ein verkorkstes Leben haben.“

„Mehr oder weniger.“ Karin lächelte bei Lisas Worten, dann holte sie tief Luft und beendete: „Da ist Mila.“

„Bist du da sicher?“

„Ich bin. Wir reden miteinander.“

„Anonym“, erwiderte Lisa säuerlich, mit einem entsprechenden Ausdruck.

„So wie es auf dieser Art von Website der Fall ist. Dort stellt sich niemand mit Namen vor.“

„Karin!”

„Ich weiß. Glaubst du, ich fühle mich nicht furchtbar deswegen? Dass ich kein schlechtes Gewissen habe, die Geheimnisse meiner Tochter zu erfahren, vielleicht gegen ihren Willen?“

„Nun, sie entdeckt auch deine. Aber natürlich hast du etwas, wofür du dich schämen musst.“

„Wenigstens habe ich endlich einen Weg gefunden, sie zu erreichen. Ich weiß, was sie fühlt, was sie denkt.“   Karin versuchte, ihr unmoralisches Verhalten gegenüber ihrer Tochter zu relativieren.

„Lass sie per privater Nachricht wissen, dass du es bist.“

„Lisa, ich kann das nicht! Mila würde mir nie verzeihen! Sie würde jedes Vertrauen in mich verlieren.“

Lisa seufzte. „Alle Karin“, dachte sie und stellte ihr Glas beiseite. „Ihr solltet endlich miteinander reden, nicht wie Mutter und Tochter, sondern wie zwei erwachsene Frauen, die das Schlimmste, was einer Frau passieren kann, durchgemacht haben.“

„Es ist leicht, dir solche Ratschläge zu geben.“

„Wenn ich aus München zurückkomme, sperre ich euch beide mit zwei Flaschen Wein in ein Zimmer und lasse euch erst wieder raus, wenn der Wein eure Zungen löst.“

„Ich bin mir nicht sicher, ob ein Fass Wein dafür ausreichen würde. Mila ist genau wie ich. Sie erstickt alles in sich. Ich sehe es erst jetzt“, erwiderte Karin. Sie schaute auf die Uhr. „Es ist fast Mitternacht, Mila schläft bestimmt schon“, dachte sie und stieg aus dem Bett, um in ihr Zimmer zu gehen. „Ich gehe jetzt. Du musst vor deiner Reise etwas Schlaf bekommen.“

„Nein, bleibt ein bisschen länger!“, bat Lisa, die ihrerseits keine Lust hatte, allein zu sein. „Nach allem, was heute passiert ist, werde ich bis zum Morgen sowieso nicht mehr schlafen können. Es sei denn, ich trinke den Rest des Weins, aber dann setze ich mich morgens nicht hinters Steuer.“

Karin setzte sich wieder auf das Bett, sie schaute Lisa vorsichtig an, „Vielleicht wäre es besser …“

„Besser für wen?“

„Für dich. Denn um ehrlich zu sein, finde ich immer noch, dass du dich nicht in den Florians Fall einmischen solltest.“

„Das habe ich schon vor langer Zeit getan, als ich Magdalene überredete, gegen ihn auszusagen. Der Rest ist nur Konsequenzen.“

„Ja, aber ich möchte nicht, dass du dich dadurch vielleicht bei wie-heißt-er-noch, Florians Anwalt, exponierst.“ 

„Achenbach. Ich sehe da keinen Zusammenhang.“

„Ach, komm schon, Lisa! Der bloße Gedanke, dass du ihn triffst, nachdem was er über dich herausgefunden hat, ist einfach unvorstellbar!“

„Karin, das spielt keine Rolle mehr.“

„Ich glaube nicht, dass das für dich kein Problem ist!“

„Nicht mehr. Außerdem habe ich heute sogar mit ihm geredet.“

„Oh, nein“, rief Karin, sichtlich konsterniert, aus.

Lisa hatte langsam genug von Karins unbegründeten Skrupeln, also beschloss sie, sie aus dem Nebel zu holen.

„Ich muss dir was beichten… – Lisa grunzte, kam dann schnell zur Sache – Nach dem Unfall in den Bergen, als Marie in den Wehen lag und du und Mila bei Florian wart, haben Liam und ich die Nacht zusammen verbracht. Ende“, rezitierte sie in einem Atemzug.

„Oh, … na ja… das ändert die Dinge tatsächlich ein wenig.”

„Wirklich, ich liebe diese Art, wie du die Schocks aufnimmst, die ich dir serviere. Übrigens, bist du immer noch sauer, dass ich Papa die Wahrheit gesagt habe?“

„Wenigstens haben wir das hinter uns gebracht. Jetzt muss ich mich zusammenreißen und den nächsten Schritt machen.“

„Du willst ihm von der Vergewaltigung vor 25 Jahren erzählen?”

„Ich muss es tun. Das schulde ich meiner Mutter.“

„Nun, das ist gut. Lass es nur nicht so sein wie bei Mila.“

„Mila das ist etwas anderes.  Sie ist meine Tochter, und Lorenz ist…“

„Dein Vater.“

„Oh, Lisa! Ich spüre das nicht so. Er ist immer noch ein Fremden für mich.  Nur dieses Mal lasst mich es auf meine Art spielen. Okay?“

„Ich verspreche, kein Wort zu sagen, auch wenn ich mir ein Pflaster auf die Klappe kleben muss.“

Karin lächelte und wechselte das Thema, „Sag mir, was zwischen dir und diesem Liam los ist.“

„Nichts. Er hat die Sache überdacht, ist zur Vernunft gekommen und hatte einen Sinneswandel. Nun, man kann es ihm nicht verübeln.“ Lisa lachte ein wenig nervös.

„Du denkst nicht, was du sagst.“

„Nein. Ich habe gedacht, wenn ich vielleicht einmal versuchen würde, eine Beziehung zu einem Mann aufzubauen, indem ich mit offenen Karten spiele, ohne Andeutungen und dunkle Geheimnisse, würde es nicht enden, wie immer – ein Flop. Tja, und ich habe sofort eine Antwort gekriegt – die Geschichte war nach dem ersten Absatz zu Ende.“

„Du hast dir Hoffnungen gemacht.“  Karin seufzte.  „Es tut mir wirklich leid.“

„Es gibt vermutlich nichts zu bereuen. Ich fange an, ernsthaft zu glauben, dass Liam zwei Gesichter hat.  Die eine, die eines zärtlichen und verständnisvollen Mannes, und die andere, ganz das Gegenteil – kalt, gefühllos und berechnend.“

„Dr. Jekyll und Mr. Hyde?“, rief Karin, sichtlich verblüfft, aus.

„Das Schlimmste ist, dass Liam die Masken so schnell und leicht wechselt, dass es schwer zu erraten ist, welche sein echtes Gesicht und welche nur eine Maske ist.“

„Und du hast Angst, dass Liams wahres Gesicht Herr Hyde ist.“

„Ich weiß es nicht mehr. – Lisa grübelte. – Ich bin nicht naiv. Es ist mir klar, dass es einfacher ist, Distanz zu zeigen als Engagement. Kälte kann man vortäuschen, aber kann man auch Leidenschaft vortäuschen, sag mir, Karin?“

Karin hat nicht sofort geantwortet. Für sie war die Sache klar – Lisa hatte Sympathie mit etwas mehr verwechselt. Aber das konnte sie ihr natürlich nicht sagen. Mitleid, Mitgefühl ist der billigste und der erbärmliche Ersatz für Liebe. Am meisten erniedrigend. Deswegen hatte sie, nachdem Florian sie kürzlich direkt gefragt hatte, ob sie aus Mitleid zu ihm komme, aufgehört, ihn im Krankenhaus zu besuchen. Jahrelang hatte sie vermutet, dass er nur aus Pflicht und Gewohnheit mit ihr zusammen war, was ein sehr deprimierendes Gefühl war. Heute möchte sie es ihm nicht mit demselben zurückzahlen. „Lisa war immer davon überzeugt, dass sie jeden Kerl nach ihrer Pfeife tanzen lassen kann. Und dann ist sie plötzlich in jemanden verknallt, der nichts als Sympathie für sie übrig hat. Es schien, als ob eine selbstbewusste Lisa eine schmerzhafte Ohrfeige vom Leben bekommen hatte“, dachte Karin unwillkürlich. Schon immer ein wenig eifersüchtig auf Lisa empfand Karin jetzt keine Schadenfreude ihr gegenüber. Nachdem, was Lisa ihr über sich selbst erzählt hatte, würde sie dazu nicht in der Lage sein. Genauso wie sie gegenüber Florian keine Satisfaktion empfand, dass hier nach 20 Jahren die Rollen vertauscht waren und der Geber zum Bittenden wurde.

„Du sagst gar nichts. Du glaubst vermutlich, dass es nichts mehr zu retten gibt?“

„Das kommt erst, wenn du dir deine Finger verbrennst und dann selbst die ganze Hand abschneidest.“

„Wie gut du mich kennst“.  Lisa seufzte.

„Weißt du, Lisa, du solltest lieber jetzt herausfinden, wer er ist, und nicht zwanzig Jahre später Mr. Hyde in deinem Mann entdecken.“

„Wo du recht hast, hast du recht“, nickte Lisa. Dabei erinnerte sie sich unwillkürlich an ihre erste Begegnung mit Liam, die sie schon längst aus ihrem Gedächtnis streichen wollte.

„Ich weiß, dass ich furchtbar egoistisch bin, aber ich hoffe, du findest die Antwort darauf, wer Liam Achenbach ist, bevor ich mich entschließe, meine Ehe aufzulösen. Falls er mal wieder Florian vor Gericht vertreten muss.“

„Ah, wenn dich das bedrückt, kann ich dich gleich beruhigen. Liam hat bis jetzt jeden Rechtsstreit mit mir verloren. Manchmal habe ich sogar das Gefühl, dass er nicht weiß, aus welcher Richtung der Wind weht.“

 „Eine Scheidung ist für beide Partner ein Verlierer. Hier gibt es keine Gewinner“, erwiderte Karin, die während ihrer Scheidung mit Florian eher erwartet hatte, dass Lisa und Liam sich nicht streiten, sondern sich in ihrem Interesse einigen würden. Lisa erwiderte nichts auf Karins bittere Worte. Alle ihre Beziehungen waren gescheitert, aber keine von ihnen war eine Ehe mit zwanzig Jahren Laufleistung auf dem Zähler gewesen.  Karin nippte an ihrem Wein, stieg aus dem Bett, zog ihre Pantoffeln an und ging zur Tür. Dann setzten plötzlich ihre grauen Zellen ein.  Sie drehte sich um und rief aus:

„Moment mal, Lisa!  Vielleicht ist das ja Liams echtes Problem. Er kann es ertragen, gegen eine Frau zu verlieren.“

Lisa brach in lautes Lachen aus, dann antwortete sie ehrlich:

„Nun, wenn das sein Problem ist, dann kann ich dir nur dankbar sein, Karin, weil du gerade mein Dilemma gelöst hast. Definitiv! Ich glaube, ich kriege heute Nacht sogar noch etwas Schlaf.“

„Das wäre gut.“

„Du hast keine Ahnung, wie froh ich bin, dass du hier bist.“

„Nun, du könntest es einmal bereuen, mich hierher eingeladen zu haben.“

„Ganz sicher nicht! Zumindest so lange, wie du mir immer wieder sagst, dass die anderen ein Problem haben, dass die Welt ein Problem hat und dass ich kein Problem bin.“

1 Dr. Jekyll und Mr. Hyde – jemand, der eine doppelte Persönlichkeit hat, von der eine die Verkörperung des Guten und die andere – des Bösen ist; umgangssprachlich, jemand mit zwei Seelen; vom Protagonisten der Novelle „Der seltsame Fall des Dr. Jekyll und Mr. Hyde”, geschrieben von Robert Louis Stevenson im Jahr 1886. Diese Novelle ist bekannt als Porträt der Psychopathie und der dualen Persönlichkeit;

Siostry. Kwestia zaufania.

Tego wieczoru w Hubers Alp nikt nie szukał towarzystwa drugiej osoby. Lorenz wziął do ręki stary album rodzinny, usiadł w fotelu. Długo jednak go nie przeglądał — już po chwili zamknął go i odłożył na stolik. Oparł głowę o wezgłowie fotela i zamknął oczy. Mila leżąc na łóżku, czyściła swoją komórkę z resztek zdjęć i zarazem wspomnień z Monachium. Karin opuściła łazienkę, otuliła się szczelnie szlafrokiem. Mijając salon, zajrzała do środka, zobaczyła Lorenza w fotelu, pomyślała, że drzemie i poszła dalej. Drzwi od pokoju Lisy były uchylone, świeciło się światło. Postanowiła więc powiedzieć siostrze dobranoc.  Kiedy weszła, to Lisa właśnie pakowała swoje rzeczy w podręczną walizkę.

– Wybierasz się gdzieś?

– Jadę jutro do Monachium na kilka dni.

– Sprawy zawodowe?  – zapytała Karin i przysiadła na brzegu łóżka obok otwartej walizki.

– Nie do końca.  Zamierzam spotkać się z Magdaleną i przekonać ją do wycofania zeznań przeciwko Florianowi.

 – Lisa, nie musisz tego robić.  Nie jesteś Florianowi nic winien.

– Nie robię tego dla Floriana. Gdyby nie ten uraz kręgosłupa, to w ogóle bym sobie tym głowy nie zawracała. W końcu wiemy, że to Magdalene uratowała Milę od najgorszego.

– Tak, ale też ona sama ją w tę sytuację wpakowała!

– Och, nie zrobiła tego dobrowolnie. Zresztą możesz mi wierzyć, Magdalene zapłaciła nieźle za tę interwencję. Zlał ją i to równo za to, że nie dostał Mili. Florian nie miał już czego poprawiać.

– Wierzę i może nawet bym ją żałowała, gdyby nie to, że najpierw próbowała wciągnąć Milę w prostytucję.

Lisa zamknęła małą walizkę i postawiła ją pod łóżkiem. Przysiadła obok Karin.

– Mila jest twoją córką i to zrozumiałe, że zawsze będziesz jej bronić. Jednak to nie zmienia faktu, że nikt jej nie kazał biegać po ekskluzywnych restauracjach z nadzianymi forsą facetami i brać od nich drogie prezenty.  Wybacz, Karin, ale Mila ma dwadzieścia lat. To jest dorosła kobieta.

– Dla mnie zawsze będzie dzieckiem. Może jak sama będziesz kiedyś matką, to mnie zrozumiesz.   Czuła się urażona słowami Lisy. Chciała już pójść do siebie, jednak Lisa ją powstrzymała. Przysiadła obok niej.

– Przepraszam. Naprawdę myślałam, że Magdalene można zaufać. Dla mnie to zawsze była babka o wielkim sercu. Widocznie jednak przez te wszystkie lata siedzenia w tym gównie się zmieniła. W każdym razie pewnie będzie to ostatni raz, jak się spotkamy. Muszę tylko odkręcić to, co sama namotałam.

– Powiedziałaś, że nie robisz tego dla Floriana. Więc z jakiego powodu?

– A nie domyślasz się? 

Lisa wzięła Karin za rękę i popatrzyła ciepło w twarz siostry, uśmiechnęła się. Karin spoglądała na nią pytająco.

– Sądzisz, że nie wiem, pod jaką presją się znajdujesz? I że dopóki Florian nie stanie znowu na nogi, nic się nie zmieni? Będziesz ciągle rozdarta. Niezdolna zrobić kroku do przodu.

– A więc robisz to dla mnie. – Karin mimo wszystko z lekkim niedowierzaniem.

– Wyłącznie. Obiecałam sobie, że cię uwolnię od tego wiejskiego kołtuna i zrobię to. No, chyba że zmieniłaś zdanie…

– Nie. Po tym, jak się popisał w Monachium, straciłam całe zaufanie do niego. To nie jest facet, za którego wyszłam i z którym przeżyłam dwadzieścia lat. W ogóle nie wiem, kim on jest.

– Obie postawiłyśmy na złego konia. –  odpowiedziała Lisa i spojrzała na Karin. Zauważyła, że siostra przygasła na twarzy. Ona skasowała tylko swój wielki sen, gdy Karin próbowała zakończyć dwudziestoletnie małżeństwo. Tych dwóch spraw w żaden sposób nie można było postawić na jednej szali.  – Wiesz co, napijemy się wina! Mam tu otwartą jedną butelkę — czerwonego.

– A, chętnie. Pójdę po kieliszki. Karin próbowała wstać z łóżka, ale Lisa ją powstrzymała.

– Nie trzeba. Mam tu dwa.

– Pijasz tu z kimś wino? – Karin rozchmurzyła się co nieco, zrobiła znaczącą minę.

– Jasne! Co wieczór wpada tu taki jeden i wychodzi rano.

– No, to by tłumaczyło, dlaczego Lorenz ostatnio nie mógł się doliczyć butelek wina w piwnicy.

Przez jeden krótki moment śmiały się obie jak za dawnych lat: szczerze, bez rezerwy, prawie że beztrosko. Lisa wyjęła z małej szafki w komodzie napoczętą butelkę czerwonego wina i dwa kieliszki – jeden do białego, a drugi do czerwonego wina. Rozlała i podała Karin ten od czerwonego kieliszek. Karin zrzuciła już pantofle i usadowiła się wysoko na poduszce u wezgłowia łóżka. Lisa usiadła obok niej.

– Ja napiję się niekulturalnie. Pamiętasz, jak ostatni raz piłyśmy tu wino z kubków do mycia zębów? Boże, kiedy to było!

– Przed twoim wyjazdem do Monachium.

– W poprzednim życiu. – skwitowała Lisa i potrąciła kieliszek Karin. – Za nas!

– Brakowało mi ciebie, Lisa.

– Mnie ciebie, też. Żaden facet nigdy nie był wart takiej przyjaźni, jaką była nasza.

 Karin uśmiechnęła się tylko na te słowa Lisy. Nic przecież bardziej nie podzieli dwie najlepsze przyjaciółki jak wspólny obiekt pożądania. I nic tak na nowo nie połączy tych kobiet, jak właśnie dewaluacja tego obiektu. Upija większy łyk wina i odważyła się wreszcie zahaczyć Lisę o jej znajomość z Magdalene:

– Ja to możliwe, że właśnie ty wpadłaś w taki kanał?

– A czy to dużo trzeba? Sama widzisz po Mili.

– Mila jest naiwna, łatwa do manipulacji. Jednakże ty, Lisa? Ty nigdy nie pozwalałaś innym sterować sobą.

– To prawda i dlatego nie obarczam za nic winą Magdalene.

– A więc to jednak Magdalene cię w to wciągnęła. – Karin głośno tylko wyraziła tylko przypuszczenia, które od dawna miała co Magdalene Ritter.

– Powiedzmy, że zorganizowała mi start. 

– Jak wyście się z Magdalene poznały razem. Przecież nie na wykładach z prawa. Nie uwierzę!

– Pracowałyśmy razem w jakieś kawiarni za kelnerki. Zaprzyjaźniłyśmy się. Ja tylko w weekendy, bo zajęcia miałam zarówno przed- jak i po południu. Kasy nie starczało na nic. Kiedy straciłam miejsce w WG, to zabrała mnie do siebie i utrzymywała dobre kilka miesięcy. Nawet buty zimowe mi kupiła, jak się rozleciały. Nie mogłam bez końca siedzieć u niej w kieszeni. Zwłaszcza że wiedziałam, skąd na to ma. Nie byłam czymś lepszym. Myślałam, skoro Magdalene daje radę, to ja też dam. Więc poprosiłam Magdalene o pomoc w zrobieniu pierwszego kroku. Nalała mi dwie pięćdziesiątki i zaprowadziła, gdzie trzeba. – Lisa zamilkła na chwilę, odwróciła twarz. – Gdybym mogła przewidzieć, co mnie spotka za drzwiami…

– Nie musisz kończyć! – Karin szybko przerwała jej.

– Wyobrażałam sobie, że to będzie jak… w Pretty Woman. — Lisa mimowolnie zaśmiała się gorzko — Sama widzisz, aż tak bardzo się nie różniłam od Mili. Też byłam naiwna, mając te 18 lat.

– Życie to nie kino.

– Zdecydowanie — nie! Żaden film nie zostawia blizn na resztę życia.

– Ale, że po takim starcie nadal byłaś zdeterminowana brnąć w to dalej.

– Widocznie mieszczę się w średniej. Większość dziewczyn w tym biznesie, które wtedy poznałam, miała taki start jak mój albo — wybacz — jak twój. Tak w ogóle, to nie mów, że po tym, co ciebie spotkało …, że nigdy ci żadne głupie pomysły nie chodziły po głowie.

– Pewno, że chodziły. Nawet, żeby szkołę rzucić. Tylko że ja nigdy nie miałam twojej odwagi.

– Odwaga! – Lisa wypuściła powietrze z płuc — Miałam prosty wybór albo będę nad sobą płakać i wracam do Allgäu, albo biorę się w garść i idę do przodu, jaka by ta droga przede mną nie była. To pierwsze nie wchodziło w rachubę.

– Jak w ogóle mogłaś to wytrzymać?

– A od czego jest wóda? – Lisa roześmiała się trochę cynicznie, upiła łyk wina. – Zresztą, to zajęcie miało też swoje pozytywne strony.

– Żartujesz chyba sobie!

– Dobrze jest czasem nic nie czuć. Przez pierwsze trzy miesiące pobytu w Monachium ryczałam do poduchy noc w noc. Co tydzień pakowałam się do powrotu do domu. Nagle to wszystko: dom, rodzina, przyjaciele — Lisa celowo przemilcza Floriana — stało się dla mnie obojętne. Mogłam się skoncentrować na celu — na studiach.

– Kiedy powiedziałaś dość?

– Po wakacjach w domu. Marie była zachwycona moimi ciuchami, butami, perfumami. Czułam się podle od samych tych wszystkich kłamstw.  Wróciłam do Monachium z postanowieniem, że kończę z tym definitywnie.

– Trudno było ci odejść?

– Jak mają z ciebie dobry dochód, to sama rozumiesz… Parę razy oberwałam. Magdalene uratowała mnie przed kolejnym gwałtem. Jednak, po tym, jak nasza śmieszka — Kitty się powiesiła, to wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby się z tego wyrwać.

 – Kiedy pomyślę, że Milę mogło to wszystko spotkać…  — Karin bawiła się przez moment w dłoni kieliszkiem z winem — To mimo tego wszystkiego, co powiedziałaś o Magdalene… Nie. Ja nie mogę o niej myśleć bez odrazy.

 – Ja i Magdalene to jedna historia, a Mila i Magdalene to druga. Nie ma sensu tego zestawiać. Zostawmy już ten temat. Tak w ogóle to rozmawiałaś już z Milą?

– Tak jakby. – Karin przerwała, upiła wina, widać było, że jest trochę zażenowana tym, co chce powiedzieć. Lisa popatrzyła na nią pytającym wzrokiem. – Zarejestrowałam się na pewnej stronie internetowej… dla ofiar wykorzystania i…

– Postanowiłaś udowodnić sobie, że to ty jesteś ta w czepku urodzona, bo inni to dopiero mają przejechane życiorysy.

– Mniej więcej.  – Karin uśmiechnęła się na te słowa Lisy, po czym wzięła głębszy oddech i dokończyła – Tam jest Mila. 

– Jesteś tego pewna?

– Jestem. Gadamy ze sobą.

– Anonimowo. – odparła Lisa cierpko, z odpowiednią miną.

– Jak to na tego rodzaju stronie. Tam nikt się z imienia i nazwiska nie przedstawia.

– Karin!

– Wiem. Myślisz, że nie czuję się z tym okropnie? Że nie odczuwam wyrzutów z tego powodu, że odkrywam sekrety mojej córki być może wbrew jej woli?

– No, ona twoje też poznaje. Niemniej jednak masz się czego wstydzić.

– Przynajmniej mam z nią kontakt. Wiem, co czuje, co myśli. – Karin próbowała trochę zrelatywizować swoje niemoralne zachowanie wobec córki. – O ilu, rzeczach na temat mojej córki, nie miałam bladego pojęcia.

– Daj jej znać przez prywatną wiadomość, że to ty.

– Nie mogę, Lisa! Mila by tego nigdy nie wybaczyła! Straciłaby do mnie całe zaufanie.

 „Cała Karin!” – westchnęła Lisa. Odstawiła swój kieliszek na bok. – Powinnyście wreszcie porozmawiać ze sobą, nie jak matka z córką, ale dwie dorosłe kobiety, które spotkało w życiu najgorsze co, może się tylko przytrafić kobiecie.

– Łatwo ci takie rady udzielać.

– Jak wrócę z Monachium, to zamknę was obie na klucz w pokoju z dwoma butelkami wina i wypuszczę dopiero, jak sobie wino rozwiąże wam języki.

– Nie jest pewna, czy wystarczyłaby do tego beczka wina. Mila jest taka jak ja. Tłumi wszystko. Dopiero teraz to widzę. – Karin spojrzała na zegar. „Dochodzi północ, Mila już pewno śpi”, pomyślała i wstała z łóżka, żeby udać się do siebie.  – Pójdę już. Musisz się wyspać przed podróżą.

– Nie, zostań jeszcze. — poprosiła Lisa, która z kolei nie miała ochoty na samotność — Po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło i tak nie zasnę do rana. No, chyba że wypiję resztę wina, ale wtedy nie wsiądę rano za kierownicę.

Karin na powrót przysiadła na łóżku, spojrzała uważnie na Lisę — Może i tak byłoby lepiej…

– Lepiej? Dla kogo?

– Dla ciebie. Bo jeśli mam być szczera, to nadal uważam, że nie powinnaś się angażować w sprawę Floriana.

– Już to zrobiłam, kiedy namówiłam Magdalene na złożenie doniesienia. Reszta to tylko konsekwencje.

– Tak, ale nie chciałbym, żebyś przez to może wystawiała siebie na kontakt z tym, jak mu tam, adwokatem Floriana. 

– Achenbach. Nie widzę związku.

– Ach, przestań, Lisa! Już sama myśl, że miałabyś się z nim spotkać, po tym wszystkim, co on dowiedział się na twój temat, jest wprost niewyobrażalna!

– Karin, to już nie ma najmniejszego znaczenia.

– Nie wierzę, że to nie jest dla ciebie żadnym problemem!

– Już nie. Zresztą, nawet rozmawiałam z nim dziś.

– O, nie! –  zawołała Karin wyraźnie skonsternowana.

Lisę zaczynały już uwierać te bezpodstawne skrupuły Karin, postanowiła wyprowadzić ją z mgły.

– Chyba muszę ci się do czegoś przyznać… – Lisa odchrząknęła, po czym przeszła szybko do sedna – Po tym wypadku w górach, kiedy Marie rodziła, a ty z Milą czuwałyście przy Florianie, to ja i Liam spędziliśmy razem noc. Kropka. – wyrecytowała jednym tchem.

– Oh, … no, to… to rzeczywiście sporo zmienia.

– Naprawdę, kocham sposób, w jaki przyjmujesz bombki, które ci serwuję. Bo tak w ogóle, to masz mi jeszcze za złe, że powiedziałam tacie prawdę?

– Przynajmniej mamy to za sobą. Teraz muszę się zebrać w sobie i zrobić następny krok.

– Chcesz mu powiedzieć o gwałcie sprzed 25 lat?

– Muszę. Jestem to winna mamie.

– To dobrze. Tylko żeby nie było jak z Milą.

– Mila to co innego. Ona jest moją córką, a Lorenz to…

– Twój ojciec.

– Oh, Lisa! Ja tego tak nie czuję. Dla mnie to nadal jest obcy człowiek.  Tylko pozwolisz, że tym razem sama to rozegram. Okay?

– Obiecuję, że nie powiem słowa, choćbym musiała sobie buzię plastrem zakleić.

Karin uśmiechnęła się, zmieniła temat:

– Powiedz lepiej, co z tobą i z tym Liamem.

– Nic. Przemyślał sprawę, poszedł po rozum do głowy i he had change of heart1. I trudno mu się dziwić. – Lisa roześmiała się trochę nerwowo.

– Nie myślisz, tego, co mówisz.

– Nie. Myślałam, że może jak raz jeden spróbuję zbudować związek z facetem, grając z nim w otwarte karty, bez niedopowiedzeń i mrocznych sekretów, to nie skończy się jak zawsze — klapą. No i efekt mam natychmiastowy – romans skończył się po pierwszym akapicie.

– Zrobiłaś sobie nadzieje. – Karin westchnęła.  – Naprawdę mi przykro.

– Chyba niepotrzebnie. Zaczynam serio myśleć, że Liam ma dwie twarze. Jedną — mężczyzny czułego i wyrozumiałego, a drugą — zupełnie tej przeciwną — zimną, bezduszną i wyrachowaną.

Dr Jekyll and Mr Hyde?2 – zawołała Karin, wyraźnie zaskoczona.

– Najgorsze, że Liam zmienia maski tak szybko i tak łatwo, że trudno zgadnąć, która z nich jest jego prawdziwą twarzą, a która to tylko maska.

– I boisz się, że ta prawdziwa twarz Liama to pan Hyde.

– Sama już nie wiem. – zamyśliła się. – Nie jestem naiwna. Dobrze wiem, że łatwiej okazać dystans jak zaangażowanie. Można udać chłód, ale czy można udać żar, Karin?

Karin nie od razu odpowiedziała. Dla niej sprawa była jasna — Lisa pomyliła współczucie z czymś więcej. Jednakże tego oczywiście powiedzieć jej nie mogła. Współczucie, litość to najtańszy i najżałośniejszy substytut miłości. Najbardziej upokarzający. To właśnie dlatego po tym, jak Florian wprost zapytał się ją ostatnio, czy przychodzi do niego z litości, przestała go odwiedzać w szpitalu. Przez lata podejrzewała go, że jest z nią jedynie z obowiązku, przyzwyczajenia i to było bardzo dołujące uczucie. Dziś nie zamierzała mu odpłacać tym samym. „Lisa od zawsze przekonana była, że może mieć każdego faceta na skinienie dłoni. Aż tu nagle zadurzyła się w kimś, kto ma dla niej li tylko współczucie. Wygląda na to, że pewna siebie Lisa dostała bolesnego klapsa od życia”. – pomyślała mimowolnie Karin. Zawsze trochę zazdrosna o Lisę Karin, teraz nie czuła żadnej satysfakcji w stosunku do niej. Po tym, co siostra opowiedziała jej o osobie, nie potrafiłaby. Tak jak i nie miała tej satysfakcji wobec Floriana, że oto po 20 latach role ich się odwróciły i rozdający stał się petentem.

 – Nic nie odpowiadasz. Pewnie sądzisz, że już pozamiatane.

– Pozamiatane to będzie, dopiero gdy poparzysz sobie już paluszki, a potem sama obetniesz sobie całą dłoń.

– Jak ty dobrze mnie znasz. – Lisa westchnęła.

– Wiesz, Lisa, lepiej, żebyś przekonała się, kim on jest teraz, a nie po dwudziestu latach odkryła w swoim mężu Mr Hyde`a.

– Co racja, to racja. – przytaknęła Lisa i mimowolnie powróciła do jej pierwszego spotkania z Liamem, które już chciała wymazać z pamięci. „Z tamtym facetem to ja naprawdę nie chcę mieć nic wspólnego”. – pomyślała, by zaraz sprawiedliwie dopowiedzieć sobie: „Ale i on ma prawo nie chcieć mieć nic wspólnego z kobietą, którą wtedy grałam”. 

– Wiem, że jestem okropną egoistką, ale mam nadzieję, że znajdziesz odpowiedź na pytanie: kim jest Liam Achenbach, zanim jeszcze zdecyduję się na formalne rozwiązanie mojego małżeństwa. Na wypadek, gdyby to on znowu miał reprezentować w sądzie Floriana.

– Ach, jeśli to cię martwi, to mogę cię już teraz uspokoić. Liam jak do tej pory przegrał ze mną każdy spór. Czasem nawet odnoszę wrażenie, że on nie potrafi rozeznać, z której strony wieje ten właściwy wiatr.

Albo brak mu intuicji, albo nie jest oportunistą. – powiedziała Karin, która przy ewentualnym rozwodzie z Florianem oczekiwałaby od Lisy i Liama nie walki, ale porozumienia się w ich imieniu. – Rozwód to przegrana dla obu stron, Lisa. Tu nie ma zwycięzców.

Lisa nic nie odpowiedziała na te gorzkie słowa Karin. Wszystkie jej związki kończyły się porażką, ale żaden z nich nie był małżeństwem z dwudziestoletnim przebiegiem na liczniku.  Karin dopiła swoje wino, wstała z łóżka, ubrała swoje pantofle i ruszyła do drzwi. Wtedy nagle zatrybiły jej szare komórki. Odwróciła się i zawołała:

 – Chwila, Lisa!  Ty, a może to jest prawdziwy problem Liama. Po prostu nie potrafi znieść przegranej z kobietą.

Lisa parsknęła śmiechem, po czym odparła szczerze:

– No, jeśli TO jest jego problem, to mogę ci tylko podziękować, Karin, bo właśnie rozwiązałaś mój dylemat. Definitywnie! Chyba się nawet jeszcze dziś wyśpię.

– Dobrze by było.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że tu jesteś.

– No, nie wiem, może jeszcze będziesz żałować, że mnie tu zaprosiłaś.

– Na pewno nie! Przynajmniej jak długo będziesz mi powtarzać, że to inni mają problem, to świat ma problem, a nie to ja jestem tym problemem.


1 Change of heart – z ang. Idiom zmienić zdanie; tu użyte jako gra słów w dosłownym przełożeniu: zmienić serce;

2 dr Jekyll and Mr Hyde – ktoś kto ma podwójna osobowość, jedną, która jest uosobieniem dobra, a drugą – zła; potocznie ktoś dwulicowy; od bohatera noweli Doktor Jekyll i pan Hyde (ang., Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde) – napisanej przez Roberta Louisa Stevensona w 1886 r. Nowela ta jest znana jako portret psychopatii i podwójnej osobowości;

Die Wiege

Als Lisa die Küche betrat, war es Karin, die gerade nach dem Kaffee abräumte.

„Lisa? Du wolltest doch erst heute Abend zurück sein.“

„Ich habe das Gespräch mit dem Mandanten abgesagt. Heute habe ich keinen Nerven, mich mit einem Geschwister-Streit um einen alten Schuppen zu beschäftigen.“ Lisa warf ihre Aktentasche in die Ecke und setzte sich auf den ersten Stuhl hinter dem Tisch.

„Wo sind alle – Wo ist Papa und Mila?“

„Auf dem Dachboden. Sie haben dort etwas gefunden. Hast du Hunger?“

„Nein, danke. Wenn es dir nichts ausmacht, schenk mir einfach etwas Wasser ein.“

„Was ist los?”

„Ich habe keine guten Nachrichten.“

„Stimmt etwas nicht mit dem Baby?“, fragte Karin sofort mit Sorge im Gesicht. Sie stellte das Glas Wasser vor Lisa und setzte sich ihr gegenüber.

„Dem Baby geht es gut. Es geht um Marie“ Lisa leerte gierig das Wasserglas, „Eigentlich weiß ich nicht, wie ich das sagen soll … Sie hat aufgegeben.“

„Was soll das heißen, sie hat aufgegeben?“

„Sie hat ihren Sohn an seinen Vater übergeben … Karin, du bist die Mutter, sag mir, kann man einen Mann so sehr hassen, dass man sein eigenes Kind aufgibt, nur um seinen Vater nicht wiederzusehen?“

Karin war sprachlos über die Nachricht, also schüttelte sie nur verneinend den Kopf.  Was sollte sie sagen? Mila war alles für sie! Lisa nickte stumm. Ein Lärm kam von der Treppe und einen Moment später betrat Mila die Küche. Ihr Gesicht war begeistert, als sie sprach,

„Mama, schau mal, was wir mit Opa auf dem Dachboden gefunden haben!“

Anders als ihre Mutter hatte Mila kein Problem damit, Lorenz von Anfang an richtig anzusprechen. Als Lorenz bat sie, ihn beim Vornamen zu nennen – schließlich waren sie eine Familie -, antwortete Mila kurz: „Na gut, Opa.“ Und so ist es auch geblieben.

Hinter Mila kam Lorenz herein, der eine alte Wiege trug. Er hat es auf den Boden gelegt.

„Das Babybettchen steht schon bereit, aber die Wiege wird auch nützlich sein. Falls nur anstelle eines Laufstalls“, sagte Lorenz und sah seine Töchter an, die schweigend die Wiege betrachteten, die mitten in der Küche stand.

„Habt es euch beide die Sprache verschlagen? Mein Werk!“, sagte Lorenz nicht ohne einen Hauch von Überheblichkeit in seiner Stimme.

„Lisa, erkennst du das?“, rief Mila mit einem Glitzern in ihren Augen, „Das ist deins!“

Lisa hat darauf nicht geantwortet – als sie es benutzte, war sie in dem Alter, in dem Erinnerungen noch nicht registriert werden – obwohl sie natürlich wusste, dass sie ihres war. Sie war jedoch überrascht, dass sie noch existierte. Sie ist nicht auf das Feuerholz losgegangen. Als sie das stolze Gesicht ihres Vaters und das lachende Auge von Mila sah, die immerhin seit ihrer Rückkehr aus München ständig traurig und ernst war, hatte Lisa das Gefühl, die Beine in die Hand nehmen und so weit wie möglich wegzulaufen, nur um nicht zu sagen, was sie sagen musste. Obwohl Karin die Dramatik der Situation genauso spürte wie Lisa, konnte sie nicht umhin, ihre Bewunderung für Lorenz auszudrücken. „Wunderschön. Du hast verborgene Talente.“ Karin stand auf, kam zu der Wiege hinüber und ging um sie herum. Sie strich mit ihrer Hand über das staubige alte Holz. Nur sie selbst wusste, was sie in diesem Moment fühlte. Keiner hatte ihr je eine Wiege geschnitzt.  Den unwillkürlichen Anflug von plötzlicher Eifersucht unter Lorenz weiteren Worten löschte sie jedoch schnell wieder.

„Das habe ich selbst nicht geahnt, bis bei Hanna zu Beginn der Schwangerschaft eine Herzerkrankung diagnostiziert wurde“, erwiderte Huber. Er setzte sich auf die Bank am Fenster und versank in Erinnerungen. „Die Ärzte waren unterschiedlicher Meinung. Einige haben mir versichert, dass alles gut wird, andere haben mir direkt gesagt, ich soll mich darauf vorbereiten, dass die Mutter die Geburt nicht überleben würde …“   Lorenz seufzte schwer und hielt einen Moment lang inne. Lisa senkte den Kopf, denn die Erinnerungen an ihre Mutter hatten einige schmerzhafte Akkorde berührt. Es war alles zu viel gewesen für einen Tag.  Karin wandte ihre Gedanken zu ihrer Mutter. Margarete als Hannas Freundin musste das alles wissen, und wenn sie den richtigen Moment verpasste, Lorenz die Wahrheit zu sagen, dann konnte sie nur alles tun, um zu verhindern, dass es herauskam. „Es ist leicht, jetzt alles zu beurteilen, aber damals schien keine Entscheidung leicht zu sei“, dachte Karin. Lorenz fuhr mit seinen Erinnerungen fort: „Ja, hier hat man normalerweise nicht genug Zeit für alles. Aber damals gab es einen Mangel an Aufgaben, mit denen man seine Hände und seinen Kopf beschäftigen konnte, um die langen Abende zu füllen, all die Monate, bevor deine Schwester hier auftauchte. Also dachte ich, warum nicht eine Wiege … nun, ich finde, die ist gar nicht so schlecht gelungen.“ Lorenz kam aus seinen Erinnerungen zurück in die Gegenwart, sein Gesicht hellte sich auf „Und jetzt wird die meinem Enkel dienen. Es muss nur ein wenig renoviert werden. Marie hat die Ornamente selbst bemalt. Sie sind ein wenig verblasst, aber Mila hat eine Idee.“

„Morgen fahre ich in den Laden mit den Spezialfarben für die Restaurierung von Möbeln“, bestätigt Mila.

Lisa stand von ihrem Stuhl auf. Die Situation wurde immer unerträglicher. Die Karten mussten schließlich vor ihrem Vater auf den Tisch gelegt werden.

„Das ist nicht mehr nötig. Maries Sohn wird darin bestimmt nicht schlafen.  Zumindest nicht in naher Zukunft.“

Lorenz und Mila werfen Lisa verwunderte Blicke zu. Auf Hubers Gesicht erschien ein beunruhigter Blick. Lisa kam schnell auf den Punkt,

„Marie hatte beschlossen, das alleinige Sorgerecht für ihren Sohn an Georg zu geben. Heute Morgen haben sie sich in Anwesenheit eines Notars geeinigt. Morgen, spätestens übermorgen, findet der kleine Adam sein Zuhause im Leitnerhof.“ Es entstand ein Schweigen, das von Mila gebrochen wurde.

„Adam?“, rief Mila aus. „Hatte Marie nicht den Namen Theo1 für ihren Sohn gewählt?“ Mila, in ihrer jugendlichen Sensibilität, kaufte Lisa die Worte nicht ganz ab, also klammerte sie sich an die Details, um die Fakten nicht akzeptieren zu müssen.

„Georg hat die Papiere ausgefüllt. Es war an der Zeit, dem Kind einen Namen zu geben. – Offenbar war er der Meinung, dass der Name Theo zu viel für Leitner war“ Lisa beendete das Thema des Namens des Kindes, der in diesem Moment nicht sehr bedeutend war. Sie sah ihren Vater an und bemerkte, dass er nicht zuhörte und nur nachdenklich und ungläubig den Kopf schüttelte.

„Ich verstehe gar nichts“, sprach Lorenz endlich, stand dann von der Bank auf und begann, schnell in der Küche herumzulaufen.  „Soll ich etwa glauben, dass meine Tochter ihr lang ersehntes Kind einfach aufgegeben hat?“

„Ich weiß, es ist schwer zu akzeptieren, aber wir müssen Maries Entscheidung respektieren.“

„Seit sie Mutter geworden ist, hat sie Verantwortung gegenüber dem Kind, das sie zur Welt gebracht hat.“

„Auch eine Mutter ist nur ein Mensch. Du vergisst, Papa, dass Maries ganzes Leben an einem Tag auf den Kopf gestellt wurde. Noch vor zwei Wochen war sie mit Jan verlobt.  Die beiden wollten doch diesen Samstag heiraten!“

„Erinnere mich nicht an ihn!“, Lisa wurde abrupt von ihrem Vater unterbrochen, „All dieses Übel ist die Folge ihrer Lügen.“ 

Immer sensibel für den Gerechtigkeitssinn, konnte Lisa sich kaum zurückhalten, ihren Vater darauf hinzuweisen, dass er derjenige war, der die Heirat am meisten angefeuert hatte. Tatsächlich hatte Jan jeden in der Hubers Alp mit seiner Person verzaubert, aber niemand, nicht einmal Marie, war so geblendet von Jan gewesen wie ihr Vater. Es reicht jedoch, dass er die Wahrheit über Karin erfährt, damit er plötzlich seine Meinung um hundertachtzig Grad ändert und anfängt, in einer ganz anderen Tonart zu singen.

„Du sagst das, weil deine eigene Bitterkeit durch dich spricht. Das Baby wurde ein paar Wochen zu früh geboren, und wir alle kennen die Umstände.  Marie hat jedes recht, sich von all dem erdrückt zu fühlen. Du hast sie in letzter Zeit nicht gesehen. Sie ist in wirklich schlechter Form.“

„Wenn eine Mutter das Leben ihres zukünftigen Kindes auf Täuschung aufbaut, muss sie schließlich die Früchte davon essen. Ein Kind ist kein Haustier, das man an eine andere Familie zur Aufbewahrung weggeben kann, wenn man keine Lust hat, sich um es zu kümmern!“ Lorenz konnte seine Empörung nicht verbergen.

„Marie gibt ihren Sohn nicht an Fremde, sondern an den Vater, der die gleichen Rechte und Pflichten hat wie die Mutter. Wenn es für die Eltern schwierig ist, sich zu einigen, oder wenn sie nicht in Kontakt bleiben wollen, ist es besser, wenn nur einer von ihnen das Sorgerecht für das Kind hat.  In der Regel ist es die Mutter, aber niemand hat gesagt, dass es immer so sein muss. Diesmal wird es der Vater sein, der die gesamte Erziehung des Kindes übernimmt, und die Mutter wird ihn besuchen, um mit ihm freie Zeit zu verbringen, gemeinsam in den Urlaub zu fahren.“

 „Wenn du Jura studiert hast, um deiner Schwester Ratschläge zu geben, wie sie die Verantwortung für ihr Kind loswerden kann, wäre es besser, deine Ausbildung mit dem Abitur zu beenden. Und nicht nur deswegen“, erwiderte Lorenz und warf seiner Tochter einen kalten Blick zu.

„Du wirst es nie loslassen, oder?“

„Es ist gut, dass deine Mutter diesen Moment nicht mehr erlebt hat.“

Lisas Inneres kochte vor Empörung. Sie war kurz davor, ihrem Vater zu sagen, dass ihre Mutter wegen seiner Affäre tot sei, als Karin gerade noch rechtzeitig eingriff.

„Entschuldige, dass ich mich einmische, Lorenz!  Wir sind alle schockiert über Maries Entscheidung, aber man kann es Lisa nicht verübeln!  Selbst wenn Lisa ihre Hände in Unschuld gewaschen hätte, hätte Marie einen anderen Anwalt gefunden. Außerdem ist noch nichts endgültig geregelt. Marie kann immer noch aussteigen“, sagte Karin und sah Lisa an. Letztere lächelte sie leicht an, nicht zum ersten Mal dankbar, dass Karin hier war. Langsam begann Lisa schon zu vergessen, wie es war, in der Familie jemanden zu haben, der ihre Meinung vertrat, der in diesem Haus auf ihrer Seite stand. Sie bestätigte schnell Karins Worte „Natürlich kann sie es trotzdem tun.  Sogar noch vor Gericht.“

„Wenn sie schon ihr Kind zum Vater gegeben hatte, sollte es auch so bleiben. Georg wird ihn sicher nicht aufgeben. Das hatte er schon bewiesen, als er dafür kämpfte, Lea in Deutschland zu halten“, erwiderte Huber, drehte sich dann um und ging nach draußen. Er hatte genug von der Diskussion und musste sich an der frischen Luft abkühlen. 

„Die verspätete männliche Solidarität hatte gesprochen.“ Lisa konnte sich eine Prise nicht verkneifen. „Nur war es nicht der tapfere Papi, der schwanger war und es war nicht er, der seinen Sohn fast einen ganzen Tag und eine ganze Nacht lang auf die Welt gebracht hat.“

„Das ist wahr. Aber du wirst zugeben, dass es schwer ist, Maries Entscheidung zu verstehen und Lorenz nicht einen kleinen Punkt abzusprechen. Außerdem glaube ich nicht, dass Georg glücklich war, dass Marie ihm den Sohn hinterlassen hat.“

„Stimmt, das war er nicht“, erwiderte Lisa schon ohne die vorherige Prise „Georg war nie mein Favorit. Aber selbst er hat es nicht verdient.“

Mila saß während des ganzen Gesprächs still wie eine Maus unter dem Besen und hörte sich alles mit zunehmendem Entsetzen und geweiteten Augen an. Vor nicht allzu langer Zeit hatte sie noch geglaubt, dass die Welt wunderschön ist, die Menschen von Natur aus gut sind und das Leben das größte Geschenk ist. Nein, ist es nicht.  „Schönheit ist eine optische Täuschung, Menschen sind bizarre Kreaturen, und das Leben schmerzt abwechselnd entweder oder gleicht ein Wahnsinntraum.“  – schrieb sie kürzlich irgendwo online. Nachdem sie gelernt hatte, sich nicht in die Gespräche anderer Leute einzumischen, konnte sie es diesmal nicht ertragen und meldete sich zu Wort.

 „Derjenige, der das alles nicht verdient hat, ist der winzige Adam“, sagte sie, stand dann auf und verließ die Küche.  Karin und Lisa sahen sich gegenseitig an. Nur Mila sah das wahre Opfer des Dramas in all dem.

1 Theo – aus dem Griechischen „Theos” bedeutet Gott, aber aus dem Altdeutschen „theud” bedeutet Menschen;

 Kołyska

Kiedy Lisa weszła do kuchni, to Karin właśnie sprzątała po południowej kawie.

– Lisa! Co tak wcześnie? Miałaś być dopiero wieczorem.

– Odwołałam spotkanie z klientem. Nie mam dziś głowy do jakichś kłótni o starą szopę między braćmi. – Lisa rzuciła w kąt teczkę i usiadła na pierwszym z brzegu krześle za stołem. – Gdzie reszta? Gdzie tato i Mila?

– Na strychu. Coś tam wygrzebali. Jesteś głodna?

– Nie, dziękuję. Jeśli możesz, to nalej mi tylko wody.

– Coś się stało?

–  Nie mam dobrych wiadomości.

– Coś nie tak z dzieckiem? – zapytała natychmiast Karin z niepokojem na twarz. Postawiła szklankę z wodą przed Lisą, usiadła naprzeciwko niej.

– Maleństwo ma się dobrze. Chodzi o Marie. – Lisa chciwie opróżniła szklankę z wodą – Właściwie to nie wiem jak mam to powiedzieć… Poddała się.

– Co znaczy, że się poddała?

– Oddała syna ojcu… Karin, ty jesteś matką, powiedz mi, czy można tak znienawidzić człowieka, żeby zrezygnować z własnego dziecka, byle tylko nie musieć jego ojca więcej na oczy oglądać?

Karin zatkało od samej wiadomości, więc potrząsnęła tylko przecząco głową. Co miała powiedzieć? Mila był dla niej wszystkim! Lisa równie milcząco przytaknęła. Ze schodów dobiegł rumor, w chwilę potem do kuchni weszła i Mila. Minę miała podekscytowaną, gdy się odezwała:

– Mamo, zobacz, co znaleźliśmy z dziadkiem na strychu!

Mila, w przeciwieństwie do matki, nie miała od początku problemu z właściwym zwracaniem się do Lorenza. Kiedy ten poprosił ją, żeby przestała się do niego zwracać per pan, tylko mówiła mu po imieniu – są przecież rodziną – Mila odparła krótko: „Dobrze, dziadku”. I tak już zostało.

  Za Milą wszedł Lorenz, taszcząc starą kołyskę. Postawił ją na podłodze.

– Wprawdzie łóżeczko już czeka, ale kołyska też się przyda. Choćby zamiast kojca. – Lorenz spoglądnął po córkach, które milcząco przyglądały się stojącej na środku kuchni kołysce. – No co was tak zamurowało? Moja robota! – powiedział Lorenz nie bez cienia chełpliwości w głosie.

– Lisa, poznajesz? – zawołała Mila z uśmiechem na ustach. – To twoja!

Lisa nie odpowiedziała – kiedy z niej korzystała, była w tym wieku, co się wspomnień jeszcze nie rejestruje – choć oczywiście wiedziała, że to jej. Zdziwiona była jednak, że jeszcze istnieje. Nie poszła na opał. Widząc dumną minę ojca, rozjaśnioną twarz Mili, która przecież od powrotu z Monachium stale była smutna i poważna, Lisa miała ochotę wziąć nogi za pas i uciekać, gdzie pieprz rośnie, żeby tylko uniknąć powiedzenia tego, co musi. Karin, pomimo że tak samo, jak Lisa czuła dramat sytuacji, to jednak nie mogła się powstrzymać od wyrażenia podziwu Lorenzowi i w końcu się odezwała. 

– Naprawdę sam ją zrobiłeś?

– Ta.

– Piękna. Masz ukryte talenty.

Karin wstała, podeszła do kołyski i obeszła ją dookoła. Pogładziła ręką stare, zakurzone drewno. Tylko ona sama wiedziała, co czuje w tej chwili. Jej nikt kołyski nie wystrugał.  Szybko jednak wygasiła w sobie ten mimowolny przypływ nagłej zazdrości pod wpływem dalszych słów Lorenza.

– Sam się o to nie podejrzewałem, zanim u Hanny nie wykryto choroby serca na początku ciąży. – odparł Huber, przysiadł na ławie przy oknie i zatopił się we wspomnienia. – Lekarze różne rzeczy mówili. Jedni uspokajali, że wszystko będzie dobrze, inni wprost kazali mi się przygotować na to, że matka porodu nie przeżyje… – westchnął ciężko i przerwał na chwilę. Lisa spuściła głowę, bo wspomnienia ojca i u niej poruszyły bolesne struny. Za dużo już tego wszystkiego jak na jeden dzień. Karin skierowała myśli do swojej matki. Margarete jako przyjaciółka Hanny musiała być tego wszystkiego świadoma i właściwie, kiedy przegapiła właściwy moment na powiedzenie prawdy Lorenzowi, to potem mogła już tylko zrobić wszystko, żeby ona nie wyszła na jaw. „Teraz łatwo wszystko oceniać, jednak wtedy żadna decyzja nie wydawała się prosta”. pomyślała Karin. Lorenz kontynuował swoje wspomnienia. – Ta, w Alp zwykle czasu brakuje na wszystko, ale wtedy nie bardzo było już czym ręce i głowę zająć, żeby zapełnić długie wieczory przez te wszystkie miesiące, zanim twoja siostra się tu pojawiła. Więc wymyśliłem sobie, że może by tak kołyskę…  No i chyba rzeczywiście nie najgorzej wyszła. – Lorenz powrócił ze wspomnień do teraźniejszości, twarz mu się wyraźnie rozjaśniła. – A teraz jeszcze mojemu wnukowi posłuży. Trzeba tylko trochę odnowić. Marie sama malowała ozdoby. Trochę wyblakły, ale Mila ma jakiś pomysł.

– Jutro pojadę do sklepu ze specjalnymi farbami do odnawiania mebli. –  potwierdziła Mila.

Lisa wstała z krzesła. Sytuacja robiła się już nie do zniesienia. Trzeba było wreszcie przed ojcem wyłożyć karty na stół.

– To nie będzie już potrzebne. Marie syn w niej spać na pewno nie będzie.  Przynajmniej w najbliższym czasie.

Lorenz i Mila rzucili na Lisę zdumione spojrzenia. Na twarzy Hubera pojawił się niepokój. Lisa szybko przeszła do meritum.

– Marie zdecydowała się przekazać wyłączną opiekę nad synem Georgowi. Dziś rano oboje w obecności notariusza doszli do porozumienia. Jutro, najdalej pojutrze mały Adam znajdzie swój dom w Leitnerhof.  

Na moment zapanowała cisza, którą przerwa Mila.

– Adam? – zawołała dziewczyna – Czyż Marie nie wybrała dla syna imię Theo?

Mila w swojej młodzieńczej wrażliwości, nie do końca kupowała słowa Lisy, czepiała się więc szczegółów, byle tylko jakoś oddalić od siebie konieczność przyjęcia faktów.

– Georg wypełniał dokumenty. Trzeba było wreszcie dziecku nadać imię. – pośpiesznie wyjaśniła Lisa – Widocznie uznał, że imię Theo1 to za dużo jak na Leitnera.  – Lisa zamknęła mało istotną w tej chwili sprawę imienia dziecka. Spojrzała na ojca i zauważyła, że on nie słucha, a jedynie w zamyśleniu kręci głową w ciągłym niedowierzaniu.

– Nie rozumiem nic. – odezwał się w końcu Lorenz, po czym wstał i zaczął szybkim krokiem chodzić po kuchni. – Mam uwierzyć, że moja córka właśnie porzuciła swoje tak długo wyczekane dziecko?

–  Wiem, że to trudne do akceptacji, ale musimy uszanować decyzję Marie.

– Decydować to ona sobie mogła osiem miesięcy temu! Teraz jest matką i ma obowiązki wobec dziecka, które urodziła.

– Nawet matka jest tylko człowiekiem. Zapominasz, że w zaledwie jeden dzień całe życie Marie wywróciło się do góry nogami. Przecież ona jeszcze nie dalej jak dwa tygodnie temu zaręczona była z Janem. W tę sobotę mieli brać ślub!

– Nie przypominaj mi o nim!  – gwałtownie przerwał Lisie ojciec – Gdyby nie te ich kłamstwa, nie byłoby tego wszystkiego! 

Zawsze wrażliwa na poczucie sprawiedliwości Lisa z trudem powstrzymała się, żeby nie wytknąć ojcu, że to właśnie on najbardziej temu małżeństwu kibicował. Owszem, Jan ujął swoją osobą wszystkich w Alp, ale nikt, nawet Marie, nie był tak zaślepiona w Jana, jak właśnie ojciec. Wystarczyło jednak, że dowiedział się prawdy o Karin, żeby nagle zmienił zdanie o sto osiemdziesiąt stopni i zaczął śpiewać zupełnie z innego klucza.

– Mówisz tak, bo przemawia przez ciebie własna gorycz. Dziecko urodziło się kilka tygodni przed czasem i wszyscy wiemy w jakich okolicznościach.  Marie ma prawo czuć się tym wszystkim przygnieciona. Nie widziałeś ostatnio Marie. Ona jest naprawdę w złej kondycji.

– Jeśli matka buduje życie swojego przyszłego dziecka na oszustwie, to musi w końcu zjeść tego frukta. Dziecko to nie jest przedmiot, który można oddać innej rodzinie na przechowanie, gdy nie ma się nim ochoty zajmować!  – Lorenz nie krył oburzenia

– Marie nie oddaje dziecka obcym ludziom tylko ojcu, który ma do niego takie same prawa jak matka i równe z nią obowiązki. W sytuacji, kiedy rodzicom trudno się jest porozumieć lub nie chcą ze sobą utrzymywać kontaktu, lepiej jest, żeby opiekę nad dzieckiem miało tylko jedno z nich. Zwykle jest to matka, ale nikt nie powiedział, że zawsze być tak musi. Tym razem to ojciec weźmie na siebie całe wychowanie dziecka, a matka będzie je odwiedzać spędzać z nim wolny czas, wyjeżdżać na wspólne wakacje.

 – Jeśli po to poszłaś na uniwersytet studiować prawo, żeby dziś rady siostrze udzielać, jak się pozbyć odpowiedzialności za dziecko, to lepiej by było żebyś swoją edukację zakończyła na maturze. Zresztą, nie tylko z tego powodu. – Lorenz rzucił chłodne spojrzenie córce.

– Nigdy nie odpuścisz, prawda?

– Dobrze, że wasza matka tej chwili nie dożyła.

W Lisie zawrzało. Już miała mu odpowiedzieć ojcu, że to przez jego romans matka nie żyje, gdy w porę wtrąciła się Karin.

– Wybacz, Lorenz, wszyscy jesteśmy wstrząśnięci decyzją Marie, ale nie możesz za to winą obarczać Lisy!  Nawet gdyby Lisa umyła od tego ręce, to Marie znalazłaby innego adwokata. Poza tym nic nie jest jeszcze do końca przesądzone. Marie może się jeszcze z tego wycofać.  – Karin spojrzała na Lisę. Ta uśmiechnęła się nieznacznie do niej, nie pierwszy raz wdzięczna jej za to, że tu jest. Ona powoli już zaczynała zapominać, jak to jest, gdy ktoś broni jej zdania w rodzinie, staje po jej stronie w tym domu. Szybko potwierdziła słowa Karin. – Oczywiście, że tak!  Nawet jeszcze w sądzie.

– Skoro oddała dziecko ojcu, to niech tak zostanie. Georg na pewno z niego nie zrezygnuje. Dał temu dowód, kiedy walczył o zatrzymanie Lei w Niemczech.  – odparł Huber, po czym odwrócił się i wyszedł na zewnątrz. Miał już dość dyskusji, potrzebował ochłonąć na świeżym powietrzu.  

– Odezwała się spóźniona solidarność męska. – Lisa nie mogła sobie podarować – Tylko że to nie waleczny tatuś był w ciąży i nie on rodził synka niemal przez cały dzień i noc.

– To prawda. Jednak przyznasz, że trudno zrozumieć decyzję Marie i nie odmówić trochę racji Lorenzowi. Poza tym nie sądzę, żeby Georg był uszczęśliwiony faktem, że Marie zostawiła mu syna.

– Bo nie był. – odparła Lisa już bez poprzedniej uszczypliwości. – Georg nigdy nie był moim faworytem. Jednak nawet on sobie na to nie zasłużył.

Mila przez całą rozmowę siedziała cicho, jak ta mysz pod miotłą i przysłuchiwała się temu wszystkiemu z rosnącym przerażeniem i coraz bardziej rozszerzonymi oczami. Jeszcze niedawno wierzyła, że świat jest piękny, ludzie dobrzy z natury, a życie to największy dar. Myliła się. „Piękno to złudzenie optyczne, ludzie to dziwaczne stwory, a życie na przemian albo boli, albo przypomina sen wariata”.   – napisała niedawno gdzieś w Internecie. Nauczona, nie wtrącać się w cudze rozmowy, dziś nie wytrzymała i dała swój głos.  

–  Nie zasłużył to sobie na to wszystko, ale malutki Adam. – powiedziała, po czym wstała i wyszła z kuchni.  Karin i Lisa spojrzały po sobie. Jedynie Mila dostrzegła w tym wszystkim prawdziwą ofiarę dramatu.


1 Theo – z grec. Theos znaczy bóg; ale już z germ. theud znaczy lud;

%d blogerów lubi to: