Featured

Als Einführung

Im Frühjahr letzten Jahres habe ich ganz zufällig an einem Freitag den dritten Teil von Daheim in den Bergen auf der ARD gesehen. Wirklich fasziniert und neugierig auf die Geschichte, fand ich die beiden vorherigen Teile im Internet und so wurde ich von dieser Geschichte aufgenommen. Leider brach die Geschichte zweier streitsüchtiger Familien im vierten Teil ab und es gab lange Zeit keinen Hinweis darauf, dass sie fortgesetzt werden würde. Und die Fragen vermehrten sich in meinem Kopf und meine Fantasie arbeitete daran, wie diese Geschichte weitergehen würde. Schließlich setzte ich mich einmal an den Computer und versuchte, diese verstreuten Rätsel selbst zusammenzukleben. Zuerst beschloss ich, die Vergangenheit der Helden zu untersuchen, die sie dorthin führte, wo sie waren. Schließlich versuchte ich mich der Frage zu stellen: Wie kann man das Schicksal der Charaktere weiter führen, um sie zu begradigen und alles zu einem Ganzen zu verschließen? Während ich meine Fantasie schrieb, wurden fertige Szenen und Dialoge in meinem Kopf erstellt. Ich beschloss auch, sie aufzuschreiben. Meine Gedanken habe ich der Familie gezeigt, mit der ich die Miniserie gesehen habe. Ich habe gehört, dass meine Interpretation nicht vollständig von der Decke abgebrochen ist. Nach einem Jahr des Zögerns beschloss ich, es öffentlich zu teilen.

Hauptsächlich, weil ich zu dieser engen Gruppe von Zuschauern gehöre, die sich von den neuen Autoren mit dem betrogen fühlen, was sie nach einem Jahr des Wartens hinterlassen haben. Nach der vierten Folge hatten wir die Geschichte zur Hälfte erzählt, das Gemälde zur Hälfte gemalt. Leider stimmt das, was uns nach der Pause serviert wurde, in keiner Weise mit dem unvollendeten Prototyp überein. Das Entfernen der Hauptfiguren, veränderte Fakten in der Geschichte, außerdem keine Antworten auf die Fragen, die sich aus den ersten vier Teilen der Saga ergeben. Diese Seite ist eine verrückte Idee, aber … Die Zeit wird zeigen, was dabei herauskommt. Da ich nicht fließend Deutsch spreche, leite ich meine Website und meinen Blog zur erst an die polnischsprachigen Fans „Daheim in den Bergen”. Deutsche Version mit der Zeit. Das Übersetzen von Einträgen dauert einige Zeit. Ich entschuldige mich im Voraus für Fehler in Deutsch.

Tytułem wstępu

Wiosną zeszłego roku obejrzałam na ARD trzecią część Daheim in den Bergen. Prawdziwe zauroczona i zaintrygowana historią, znalazłam w sieci dwie poprzednie części i tak się wciągnęłam w tę historię.  Niestety, historia dwóch skłóconych rodzin urwała się na czwartej części i długo nic nie wskazywało, że będzie kręcony jej ciąg dalszy. A pytania się mnożyły w mojej głowie i wyobraźnia pracowała, jak ta historia potoczy się dalej.  Wreszcie po miesiącu siadłam do komputera i spróbowałam sama posklejać te porozrzucane puzzle. Najpierw dociekając przeszłości bohaterów, która doprowadziła ich do miejsca, gdzie się znaleźli, wreszcie próba odpowiedzenia sobie na pytanie, jak poprowadzić ich losy dalej, żeby je wyprostować i zamknąć wszystko w jedną zamkniętą całość.  W miarę pisania, jak szalała wyobraźnia, tak tworzyły się w głowie gotowe sceny i dialogi, które postanowiłam zapisać. Pokazałam swoje przemyślenia moim najbliższym, z którymi oglądałam ten mini serial. Usłyszałam, że moje drugie dno nie jest do końca urwane z choinki i po roku wahań, postanowiłam się podzielić nim publicznie.  Głównie dlatego, że należę do tej wąskiej grupy widzów, która uważa się oszukana tym, co nowi autorzy im podrzucili po roku czekania. Minął rok i TV ARD nakręciła wprawdzie dalsze dwie części. Niestety, tak się one mają do oryginału, jak powieść Scarlett do Przeminęło z wiatrem.  Niby imiona niektórych bohaterów się zgadzają, ale poza tym, to dwie zupełnie inne historie. Ponieważ nie piszę biegle w języku niemieckim, więc póki, co (żeby nie kaleczyć mowy Goethego) kieruję swój blog do tych polskojęzycznych fanów Daheim in den Bergen.

Schwestern. Eine Frage des Vertrauens

An diesem Abend auf Hubers Alp war niemand auf der Suche nach der Gesellschaft eines anderen Menschen. Lorenz nahm das alte Familienalbum in die Hand und setzte sich auf seinen Sessel. Aber er blätterte nicht lange darin – nach einer Weile klappte er es zu und legte es neben sich auf den Tisch zurück. Er lehnte seinen Kopf gegen den Sessel und schloss die Augen. Mila lag auf dem Bett und reinigte ihr Handy von den restlichen Fotos und Erinnerungen an München. Karin verließ das Badezimmer und wickelte sich fest in ihren Bademantel. Als sie am Wohnzimmer vorbeikam, schaute sie hinein, sah Lorenz in einem Sessel, dachte, er würde ein Nickerchen machen, und ging weiter. Die Tür zu Lisas Zimmer stand einen Spalt offen, das Licht war an. Also beschloss sie, ihrer Schwester gute Nacht zu sagen.  Als sie eintrat, packte Lisa gerade ihre Sachen in einen handlichen Koffer.

 „Fährst du weg?“

 „Ja. Ich fahre morgen für ein paar Tage nach München.“

„Geschäftlich?“, fragte Karin und setzte sich auf die Kante des Bettes neben den offenen Koffer.

„Nicht ganz.  Ich treffe mich mit Magdalene und überzeuge sie, ihre Aussage gegen Florian zurückzuziehen.“

 „Lisa, du musst das nicht tun!  Du schuldest Florian nichts.“

„Ich mache das nicht für Florian. Hätte er nicht eine Wirbelsäulenverletzung erlitten, hätte ich mir die Mühe gar nicht gemacht. Immerhin wissen wir beide, dass es Magdalene war, die Mila vor dem Schlimmsten bewahrt hat.“

„Ja, aber sie hat Mila auch selbst in diese Situation gebracht!“

„Oh, sie hat es nicht freiwillig getan. Glaube mir, Magdalene hat für diesen Einsatz sehr schön bezahlt. Nachdem er Mila nicht gekriegt hatte, hat er sie so geschlagen, dass sie ganz lila war. Florian hatte nach ihm nichts mehr zu verbessern.“

„Ich glaube dir und vielleicht würde sie mir sogar leidtun, wenn sie nicht von Anfang an versucht hätte, Mila in die Prostitution zu bringen.“

Lisa schloss den kleinen Koffer und stellte ihn unter das Bett. Sie setzte sich neben Karin.

„Ich habe wirklich gedacht, dass man Magdalene trauen kann. Sie war für mich immer eine Frau mit einem großen Herzen.  Aber anscheinend hat sie sich über die Jahre verändert, wenn sie in dieser Scheiße steckt. Jedenfalls wird es wohl das letzte Mal sein, dass wir uns sehen. Ich muss nur das aufräumen, was ich bereits angerichtet hatte.“

„Du hast gesagt, du tust das nicht für Florian. Warum dann?“

„Und du rätst nicht?“  Lisa nahm Karins Hand und blickte lächelnd in das Gesicht ihrer Schwester. Karin sah sie fragend an.

„Denkst du, ich weiß nicht, unter welchem Druck du stehst? Und solange Florian nicht wieder auf die Beine kommt, wird sich nichts ändern? Du wirst immer noch hin- und hergerissen sein, unfähig, vorwärtszugehen.“

„Du tust das also für mich“, sagte Karin mit ein wenig Ungläubigkeit.

„Nur für dich. Ich habe mir versprochen, dich von ihm zu befreien, und das tue ich. Es sei denn, du hast es dir anders überlegt …“

„Nein. Nach seiner Aktion in München habe ich jegliches Vertrauen in ihn verloren. Er ist nicht der Mann, den ich geheiratet und mit dem ich zwanzig Jahre gelebt habe. Ich weiß überhaupt nicht, wer er ist.“

„Wir haben beide auf das falsche Pferd gesetzt“, erwiderte Lisa und sah Karin an.  Ihr fiel auf, dass sich das Gesicht ihrer Schwester verfinstert hatte. Sie hatte einfach ihren großen Traum gelöscht, als Karin versucht hatte, ihre zwanzigjährige Ehe zu beenden.  Diese beiden Dinge können keinesfalls miteinander in Einklang gebracht werden. „Weißt du was, lass uns etwas Wein trinken! Ich habe hier eine offene Flasche – rot.“

„Oh, sehr gerne.  Ich hole die Gläser.“  Karin versuchte, aus dem Bett zu steigen, aber Lisa hielt sie auf.

„Das ist nicht nötig. Ich habe hier zwei.“

„Trinkst du hier mit jemandem Wein?“  Karin munterte sich ein wenig auf, machte ein vielsagendes Gesicht.

„Klar! Da ist einer, der jeden Abend kommt und morgens wieder geht.“

„Nun, das würde erklären, warum Lorenz in letzter Zeit die Weinflaschen im Keller nicht mehr zählen konnte.“

Für einen kurzen Moment lachten sie beide wie in alten Zeiten: offen, ohne Scheu, fast unbeschwert. Lisa holte aus einem Schränkchen in der Kommode eine geöffnete Flasche Rotwein und zwei Gläser – eines für Weiß- und eines für Rotwein. Karin hatte bereits ihre Pantoffeln ausgezogen und setzte sich hoch auf das Kissen am Kopfende des Bettes. Lisa schenkte den Wein ein, reichte dann richtige Glas an Karin und setzte sich neben sie.

„Ich trinke auf eine nicht elegante Art. Erinnerst du dich an das letzte Mal, als wir hier Wein aus Zahnbürstenbechern getrunken haben? Gott, wann war das?“

„Bevor du nach München gegangen bist.“

„In einem früheren Leben“, sagte Lisa und stieß sie ihr Glas gegen das von Karin, „Auf uns!“

„Ich habe dich vermisst, Lisa.“

„Ich habe dich auch. Kein Kerl war jemals die Freundschaft wert, die unsere war.“

Karin lächelte nur über Lisas Worte. Schließlich könnte nichts zwei beste Freundinnen mehr entzweien als ein gemeinsames Objekt der Begierde. Und nichts wird diese Frauen wieder zusammenbringen wie die Entwertung dieses Objekts. Sie nahm einen größeren Schluck Wein und traute sich endlich, Lisa nach dem zu fragen, was sie bedrückte hatte:

„Wie ist es möglich, dass du, in so einen Abwasserkanal geraten bist?“

„Benötigt man dazu viel? Das siehst du am Beispiel von Mila.“

„Mila ist naiv, leicht zu manipulieren. Aber du, Lisa? Du hast dich nie von jemand anderem führen lassen!“

„Das ist wahr, und deshalb gebe ich Magdalena keine Schuld an etwas.“

„Es war also doch Magdalene, die dich da hereingezogen hat.“ Karin äußerte nur laut die Vermutungen, die sie längst über Magdalene Ritter hatte.

„Sagen wir lieber, sie hat es arrangiert, dass ich anfange.“

„Wie haben du und Magdalene sich kennengelernt? Nicht im Jurastudium. Ich glaube es nie!“

„Wir haben zusammen in einem Café als Kellnerinnen gearbeitet und haben uns angefreundet. Ich habe es nur am Wochenende geschafft, weil ich vormittags und nachmittags Unterricht hatte.  Das Geld reichte einfach für nichts. Als ich meinen Platz in der WG verloren hatte, hat sie mich zu sich nach Hause geholt und mich dort ein paar Monate lang behalten. Sie hat mir sogar Winterstiefel gekauft, als diese kaputtgegangen sind. Ich konnte nicht ewig in ihre Jackentasche greifen. Zumal ich wusste, woher sie das Geld hatte. Letztlich war ich niemand Besseres als sie. Ich habe gedacht, wenn Magdalene es schafft, dann schaffe ich es auch. Also habe ich Magdalene gebeten, mir zu helfen, den ersten Schritt zu machen. Sie schenkte mir einen Wodka ein und brachte mich dorthin, wo es nötig war“, Lisa schwieg einen Moment lang und wandte ihr Gesicht ab, „Wenn ich mir hätte vorstellen können, was auf mich hinter dieser Tür warten würde …“

„Du musst nicht beenden!“ Karin unterbrach sie schnell.

„Ich habe mir vorgestellt, es würde so sein, wie … – Lisa lachte ungewollt bitter auf – wie in dem Film Pretty Woman. Du siehst, dass ich damals nicht weniger naiv war als Mila.“

„Das Leben ist kein Kino.“

„Definitiv nicht! Kein Film hinterlässt Narben für den Rest des Lebens.“

„Aber dass du nach einem solchen Anfang immer noch entschlossen warst, weiterzumachen.“

„Anscheinend liege ich im statistischen Durchschnitt. Die meisten Mädchen, die ich damals in der Branche kennenlernte, hatten einen Start wie ich oder – verzeih mir – wie du.  Übrigens sag mir nicht, dass du nach dem, was dir passiert ist, nie irgendwelche dummen Ideen im Kopf hattest.“

„Natürlich hatte ich sie. Sogar die Schule abzubrechen.  Es ist nur so, dass ich nie deinen Mut hatte.“

„Mut!“ Lisa ließ die Luft aus ihren Lungen „Ich hatte eine einfache Wahl: Entweder ich würde in Selbstmitleid schwelgen und ins Allgäu zurückkehren, oder ich würde mich aufraffen und weitergehen, egal, welcher Weg vor mir lag.  Ersteres war nicht infrage gekommen.“

„Wie konntest du das überhaupt ertragen?“

„Wozu ist Wodka da?“  Lisa lachte zynisch und nahm einen Schluck Wein. „Jedenfalls hatte dieser Job auch seine positiven Seiten.“

 „Du scherzt.“

„Es ist gut, manchmal nichts zu fühlen. In den ersten drei Monaten in München heulte ich Nacht für Nacht in mein Kopfkissen. Jede Woche habe ich gepackt, um nach Hause zu fahren. Plötzlich war mir das alles – Zuhause, Familie, Freunde egal“ Lisa schwieg Florian absichtlich. „Ich konnte mich auf mein Ziel konzentrieren – mein Studium.“

„Wann hast du Schluss gesagt?“

„Nach den Sommerferien zu Hause. Marie war begeistert von meinen Kleidern, meinen Schuhen, meinem Parfüm. Ich wurde von all diesen Lügen ganz übel.  Ich war nach München zurückgekehrt mit dem Vorsatz, dem ein Ende zu setzen.“

„War es schwer, sich davon zu lösen?“

„Wenn ein Mädchen schönes Geld bringt, verstehst du … Ich wurde ein paar Mal geschlagen. Magdalene hat mich vor einer weiteren Vergewaltigung gerettet. Aber nachdem sich unsere lustige Kitty erhängt hatte, wusste ich, dass ich alles tun würde, um da rauszukommen.“

 „Wenn ich bedenke, wie das alles mit Mila passieren konnte …“  Karin drehte das Weinglas in ihrer Hand. „Trotz allem, was du über Magdalene gesagt hast … Ich kann nicht ohne Abscheu an sie denken.“

 „Ich und Magdalene ist eine Geschichte, und Mila und Magdalene ist eine andere. Es hat keinen Zweck, sie zusammenzufügen. Lassen wir es bei diesem Punkt. Sag mal, hast du schon mit Mila gesprochen?“

„Sozusagen.“ Karin nahm die Weinflasche in die Hand und schenkte für sich und Lisa nach.  Es war offensichtlich, dass ihr das, was sie sagen wollte, ein wenig peinlich war. Lisa sah sie mit fragenden Augen an. „Ich habe mich auf einer Website für Opfer von sexuellem Missbrauch angemeldet und … “

„Du hast beschlossen, dir zu beweisen, dass du derjenige bist, in der Mütze geboren wurde, weil die anderen ein verkorkstes Leben haben.“

„Mehr oder weniger.“ Karin lächelte bei Lisas Worten, dann holte sie tief Luft und beendete: „Da ist Mila.“

„Bist du da sicher?“

„Ich bin. Wir reden miteinander.“

„Anonym“, erwiderte Lisa säuerlich, mit einem entsprechenden Ausdruck.

„So wie es auf dieser Art von Website der Fall ist. Dort stellt sich niemand mit Namen vor.“

„Karin!”

„Ich weiß. Glaubst du, ich fühle mich nicht furchtbar deswegen? Dass ich kein schlechtes Gewissen habe, die Geheimnisse meiner Tochter zu erfahren, vielleicht gegen ihren Willen?“

„Nun, sie entdeckt auch deine. Aber natürlich hast du etwas, wofür du dich schämen musst.“

„Wenigstens habe ich endlich einen Weg gefunden, sie zu erreichen. Ich weiß, was sie fühlt, was sie denkt.“   Karin versuchte, ihr unmoralisches Verhalten gegenüber ihrer Tochter zu relativieren.

„Lass sie per privater Nachricht wissen, dass du es bist.“

„Lisa, ich kann das nicht! Mila würde mir nie verzeihen! Sie würde jedes Vertrauen in mich verlieren.“

Lisa seufzte. „Alle Karin“, dachte sie und stellte ihr Glas beiseite. „Ihr solltet endlich miteinander reden, nicht wie Mutter und Tochter, sondern wie zwei erwachsene Frauen, die das Schlimmste, was einer Frau passieren kann, durchgemacht haben.“

„Es ist leicht, dir solche Ratschläge zu geben.“

„Wenn ich aus München zurückkomme, sperre ich euch beide mit zwei Flaschen Wein in ein Zimmer und lasse euch erst wieder raus, wenn der Wein eure Zungen löst.“

„Ich bin mir nicht sicher, ob ein Fass Wein dafür ausreichen würde. Mila ist genau wie ich. Sie erstickt alles in sich. Ich sehe es erst jetzt“, erwiderte Karin. Sie schaute auf die Uhr. „Es ist fast Mitternacht, Mila schläft bestimmt schon“, dachte sie und stieg aus dem Bett, um in ihr Zimmer zu gehen. „Ich gehe jetzt. Du musst vor deiner Reise etwas Schlaf bekommen.“

„Nein, bleibt ein bisschen länger!“, bat Lisa, die ihrerseits keine Lust hatte, allein zu sein. „Nach allem, was heute passiert ist, werde ich bis zum Morgen sowieso nicht mehr schlafen können. Es sei denn, ich trinke den Rest des Weins, aber dann setze ich mich morgens nicht hinters Steuer.“

Karin setzte sich wieder auf das Bett, sie schaute Lisa vorsichtig an, „Vielleicht wäre es besser …“

„Besser für wen?“

„Für dich. Denn um ehrlich zu sein, finde ich immer noch, dass du dich nicht in den Florians Fall einmischen solltest.“

„Das habe ich schon vor langer Zeit getan, als ich Magdalene überredete, gegen ihn auszusagen. Der Rest ist nur Konsequenzen.“

„Ja, aber ich möchte nicht, dass du dich dadurch vielleicht bei wie-heißt-er-noch, Florians Anwalt, exponierst.“ 

„Achenbach. Ich sehe da keinen Zusammenhang.“

„Ach, komm schon, Lisa! Der bloße Gedanke, dass du ihn triffst, nachdem was er über dich herausgefunden hat, ist einfach unvorstellbar!“

„Karin, das spielt keine Rolle mehr.“

„Ich glaube nicht, dass das für dich kein Problem ist!“

„Nicht mehr. Außerdem habe ich heute sogar mit ihm geredet.“

„Oh, nein“, rief Karin, sichtlich konsterniert, aus.

Lisa hatte langsam genug von Karins unbegründeten Skrupeln, also beschloss sie, sie aus dem Nebel zu holen.

„Ich muss dir was beichten… – Lisa grunzte, kam dann schnell zur Sache – Nach dem Unfall in den Bergen, als Marie in den Wehen lag und du und Mila bei Florian wart, haben Liam und ich die Nacht zusammen verbracht. Ende“, rezitierte sie in einem Atemzug.

„Oh, … na ja… das ändert die Dinge tatsächlich ein wenig.”

„Wirklich, ich liebe diese Art, wie du die Schocks aufnimmst, die ich dir serviere. Übrigens, bist du immer noch sauer, dass ich Papa die Wahrheit gesagt habe?“

„Wenigstens haben wir das hinter uns gebracht. Jetzt muss ich mich zusammenreißen und den nächsten Schritt machen.“

„Du willst ihm von der Vergewaltigung vor 25 Jahren erzählen?”

„Ich muss es tun. Das schulde ich meiner Mutter.“

„Nun, das ist gut. Lass es nur nicht so sein wie bei Mila.“

„Mila das ist etwas anderes.  Sie ist meine Tochter, und Lorenz ist…“

„Dein Vater.“

„Oh, Lisa! Ich spüre das nicht so. Er ist immer noch ein Fremden für mich.  Nur dieses Mal lasst mich es auf meine Art spielen. Okay?“

„Ich verspreche, kein Wort zu sagen, auch wenn ich mir ein Pflaster auf die Klappe kleben muss.“

Karin lächelte und wechselte das Thema, „Sag mir, was zwischen dir und diesem Liam los ist.“

„Nichts. Er hat die Sache überdacht, ist zur Vernunft gekommen und hatte einen Sinneswandel. Nun, man kann es ihm nicht verübeln.“ Lisa lachte ein wenig nervös.

„Du denkst nicht, was du sagst.“

„Nein. Ich habe gedacht, wenn ich vielleicht einmal versuchen würde, eine Beziehung zu einem Mann aufzubauen, indem ich mit offenen Karten spiele, ohne Andeutungen und dunkle Geheimnisse, würde es nicht enden, wie immer – ein Flop. Tja, und ich habe sofort eine Antwort gekriegt – die Geschichte war nach dem ersten Absatz zu Ende.“

„Du hast dir Hoffnungen gemacht.“  Karin seufzte.  „Es tut mir wirklich leid.“

„Es gibt vermutlich nichts zu bereuen. Ich fange an, ernsthaft zu glauben, dass Liam zwei Gesichter hat.  Die eine, die eines zärtlichen und verständnisvollen Mannes, und die andere, ganz das Gegenteil – kalt, gefühllos und berechnend.“

„Dr. Jekyll und Mr. Hyde?“, rief Karin, sichtlich verblüfft, aus.

„Das Schlimmste ist, dass Liam die Masken so schnell und leicht wechselt, dass es schwer zu erraten ist, welche sein echtes Gesicht und welche nur eine Maske ist.“

„Und du hast Angst, dass Liams wahres Gesicht Herr Hyde ist.“

„Ich weiß es nicht mehr. – Lisa grübelte. – Ich bin nicht naiv. Es ist mir klar, dass es einfacher ist, Distanz zu zeigen als Engagement. Kälte kann man vortäuschen, aber kann man auch Leidenschaft vortäuschen, sag mir, Karin?“

Karin hat nicht sofort geantwortet. Für sie war die Sache klar – Lisa hatte Sympathie mit etwas mehr verwechselt. Aber das konnte sie ihr natürlich nicht sagen. Mitleid, Mitgefühl ist der billigste und der erbärmliche Ersatz für Liebe. Am meisten erniedrigend. Deswegen hatte sie, nachdem Florian sie kürzlich direkt gefragt hatte, ob sie aus Mitleid zu ihm komme, aufgehört, ihn im Krankenhaus zu besuchen. Jahrelang hatte sie vermutet, dass er nur aus Pflicht und Gewohnheit mit ihr zusammen war, was ein sehr deprimierendes Gefühl war. Heute möchte sie es ihm nicht mit demselben zurückzahlen. „Lisa war immer davon überzeugt, dass sie jeden Kerl nach ihrer Pfeife tanzen lassen kann. Und dann ist sie plötzlich in jemanden verknallt, der nichts als Sympathie für sie übrig hat. Es schien, als ob eine selbstbewusste Lisa eine schmerzhafte Ohrfeige vom Leben bekommen hatte“, dachte Karin unwillkürlich. Schon immer ein wenig eifersüchtig auf Lisa empfand Karin jetzt keine Schadenfreude ihr gegenüber. Nachdem, was Lisa ihr über sich selbst erzählt hatte, würde sie dazu nicht in der Lage sein. Genauso wie sie gegenüber Florian keine Satisfaktion empfand, dass hier nach 20 Jahren die Rollen vertauscht waren und der Geber zum Bittenden wurde.

„Du sagst gar nichts. Du glaubst vermutlich, dass es nichts mehr zu retten gibt?“

„Das kommt erst, wenn du dir deine Finger verbrennst und dann selbst die ganze Hand abschneidest.“

„Wie gut du mich kennst“.  Lisa seufzte.

„Weißt du, Lisa, du solltest lieber jetzt herausfinden, wer er ist, und nicht zwanzig Jahre später Mr. Hyde in deinem Mann entdecken.“

„Wo du recht hast, hast du recht“, nickte Lisa. Dabei erinnerte sie sich unwillkürlich an ihre erste Begegnung mit Liam, die sie schon längst aus ihrem Gedächtnis streichen wollte.

„Ich weiß, dass ich furchtbar egoistisch bin, aber ich hoffe, du findest die Antwort darauf, wer Liam Achenbach ist, bevor ich mich entschließe, meine Ehe aufzulösen. Falls er mal wieder Florian vor Gericht vertreten muss.“

„Ah, wenn dich das bedrückt, kann ich dich gleich beruhigen. Liam hat bis jetzt jeden Rechtsstreit mit mir verloren. Manchmal habe ich sogar das Gefühl, dass er nicht weiß, aus welcher Richtung der Wind weht.“

 „Eine Scheidung ist für beide Partner ein Verlierer. Hier gibt es keine Gewinner“, erwiderte Karin, die während ihrer Scheidung mit Florian eher erwartet hatte, dass Lisa und Liam sich nicht streiten, sondern sich in ihrem Interesse einigen würden. Lisa erwiderte nichts auf Karins bittere Worte. Alle ihre Beziehungen waren gescheitert, aber keine von ihnen war eine Ehe mit zwanzig Jahren Laufleistung auf dem Zähler gewesen.  Karin nippte an ihrem Wein, stieg aus dem Bett, zog ihre Pantoffeln an und ging zur Tür. Dann setzten plötzlich ihre grauen Zellen ein.  Sie drehte sich um und rief aus:

„Moment mal, Lisa!  Vielleicht ist das ja Liams echtes Problem. Er kann es ertragen, gegen eine Frau zu verlieren.“

Lisa brach in lautes Lachen aus, dann antwortete sie ehrlich:

„Nun, wenn das sein Problem ist, dann kann ich dir nur dankbar sein, Karin, weil du gerade mein Dilemma gelöst hast. Definitiv! Ich glaube, ich kriege heute Nacht sogar noch etwas Schlaf.“

„Das wäre gut.“

„Du hast keine Ahnung, wie froh ich bin, dass du hier bist.“

„Nun, du könntest es einmal bereuen, mich hierher eingeladen zu haben.“

„Ganz sicher nicht! Zumindest so lange, wie du mir immer wieder sagst, dass die anderen ein Problem haben, dass die Welt ein Problem hat und dass ich kein Problem bin.“

1 Dr. Jekyll und Mr. Hyde – jemand, der eine doppelte Persönlichkeit hat, von der eine die Verkörperung des Guten und die andere – des Bösen ist; umgangssprachlich, jemand mit zwei Seelen; vom Protagonisten der Novelle „Der seltsame Fall des Dr. Jekyll und Mr. Hyde”, geschrieben von Robert Louis Stevenson im Jahr 1886. Diese Novelle ist bekannt als Porträt der Psychopathie und der dualen Persönlichkeit;

Siostry. Kwestia zaufania.

Tego wieczoru w Hubers Alp nikt nie szukał towarzystwa drugiej osoby. Lorenz wziął do ręki stary album rodzinny, usiadł w fotelu. Długo jednak go nie przeglądał — już po chwili zamknął go i odłożył na stolik. Oparł głowę o wezgłowie fotela i zamknął oczy. Mila leżąc na łóżku, czyściła swoją komórkę z resztek zdjęć i zarazem wspomnień z Monachium. Karin opuściła łazienkę, otuliła się szczelnie szlafrokiem. Mijając salon, zajrzała do środka, zobaczyła Lorenza w fotelu, pomyślała, że drzemie i poszła dalej. Drzwi od pokoju Lisy były uchylone, świeciło się światło. Postanowiła więc powiedzieć siostrze dobranoc.  Kiedy weszła, to Lisa właśnie pakowała swoje rzeczy w podręczną walizkę.

– Wybierasz się gdzieś?

– Jadę jutro do Monachium na kilka dni.

– Sprawy zawodowe?  – zapytała Karin i przysiadła na brzegu łóżka obok otwartej walizki.

– Nie do końca.  Zamierzam spotkać się z Magdaleną i przekonać ją do wycofania zeznań przeciwko Florianowi.

 – Lisa, nie musisz tego robić.  Nie jesteś Florianowi nic winien.

– Nie robię tego dla Floriana. Gdyby nie ten uraz kręgosłupa, to w ogóle bym sobie tym głowy nie zawracała. W końcu wiemy, że to Magdalene uratowała Milę od najgorszego.

– Tak, ale też ona sama ją w tę sytuację wpakowała!

– Och, nie zrobiła tego dobrowolnie. Zresztą możesz mi wierzyć, Magdalene zapłaciła nieźle za tę interwencję. Zlał ją i to równo za to, że nie dostał Mili. Florian nie miał już czego poprawiać.

– Wierzę i może nawet bym ją żałowała, gdyby nie to, że najpierw próbowała wciągnąć Milę w prostytucję.

Lisa zamknęła małą walizkę i postawiła ją pod łóżkiem. Przysiadła obok Karin.

– Mila jest twoją córką i to zrozumiałe, że zawsze będziesz jej bronić. Jednak to nie zmienia faktu, że nikt jej nie kazał biegać po ekskluzywnych restauracjach z nadzianymi forsą facetami i brać od nich drogie prezenty.  Wybacz, Karin, ale Mila ma dwadzieścia lat. To jest dorosła kobieta.

– Dla mnie zawsze będzie dzieckiem. Może jak sama będziesz kiedyś matką, to mnie zrozumiesz.   Czuła się urażona słowami Lisy. Chciała już pójść do siebie, jednak Lisa ją powstrzymała. Przysiadła obok niej.

– Przepraszam. Naprawdę myślałam, że Magdalene można zaufać. Dla mnie to zawsze była babka o wielkim sercu. Widocznie jednak przez te wszystkie lata siedzenia w tym gównie się zmieniła. W każdym razie pewnie będzie to ostatni raz, jak się spotkamy. Muszę tylko odkręcić to, co sama namotałam.

– Powiedziałaś, że nie robisz tego dla Floriana. Więc z jakiego powodu?

– A nie domyślasz się? 

Lisa wzięła Karin za rękę i popatrzyła ciepło w twarz siostry, uśmiechnęła się. Karin spoglądała na nią pytająco.

– Sądzisz, że nie wiem, pod jaką presją się znajdujesz? I że dopóki Florian nie stanie znowu na nogi, nic się nie zmieni? Będziesz ciągle rozdarta. Niezdolna zrobić kroku do przodu.

– A więc robisz to dla mnie. – Karin mimo wszystko z lekkim niedowierzaniem.

– Wyłącznie. Obiecałam sobie, że cię uwolnię od tego wiejskiego kołtuna i zrobię to. No, chyba że zmieniłaś zdanie…

– Nie. Po tym, jak się popisał w Monachium, straciłam całe zaufanie do niego. To nie jest facet, za którego wyszłam i z którym przeżyłam dwadzieścia lat. W ogóle nie wiem, kim on jest.

– Obie postawiłyśmy na złego konia. –  odpowiedziała Lisa i spojrzała na Karin. Zauważyła, że siostra przygasła na twarzy. Ona skasowała tylko swój wielki sen, gdy Karin próbowała zakończyć dwudziestoletnie małżeństwo. Tych dwóch spraw w żaden sposób nie można było postawić na jednej szali.  – Wiesz co, napijemy się wina! Mam tu otwartą jedną butelkę — czerwonego.

– A, chętnie. Pójdę po kieliszki. Karin próbowała wstać z łóżka, ale Lisa ją powstrzymała.

– Nie trzeba. Mam tu dwa.

– Pijasz tu z kimś wino? – Karin rozchmurzyła się co nieco, zrobiła znaczącą minę.

– Jasne! Co wieczór wpada tu taki jeden i wychodzi rano.

– No, to by tłumaczyło, dlaczego Lorenz ostatnio nie mógł się doliczyć butelek wina w piwnicy.

Przez jeden krótki moment śmiały się obie jak za dawnych lat: szczerze, bez rezerwy, prawie że beztrosko. Lisa wyjęła z małej szafki w komodzie napoczętą butelkę czerwonego wina i dwa kieliszki – jeden do białego, a drugi do czerwonego wina. Rozlała i podała Karin ten od czerwonego kieliszek. Karin zrzuciła już pantofle i usadowiła się wysoko na poduszce u wezgłowia łóżka. Lisa usiadła obok niej.

– Ja napiję się niekulturalnie. Pamiętasz, jak ostatni raz piłyśmy tu wino z kubków do mycia zębów? Boże, kiedy to było!

– Przed twoim wyjazdem do Monachium.

– W poprzednim życiu. – skwitowała Lisa i potrąciła kieliszek Karin. – Za nas!

– Brakowało mi ciebie, Lisa.

– Mnie ciebie, też. Żaden facet nigdy nie był wart takiej przyjaźni, jaką była nasza.

 Karin uśmiechnęła się tylko na te słowa Lisy. Nic przecież bardziej nie podzieli dwie najlepsze przyjaciółki jak wspólny obiekt pożądania. I nic tak na nowo nie połączy tych kobiet, jak właśnie dewaluacja tego obiektu. Upija większy łyk wina i odważyła się wreszcie zahaczyć Lisę o jej znajomość z Magdalene:

– Ja to możliwe, że właśnie ty wpadłaś w taki kanał?

– A czy to dużo trzeba? Sama widzisz po Mili.

– Mila jest naiwna, łatwa do manipulacji. Jednakże ty, Lisa? Ty nigdy nie pozwalałaś innym sterować sobą.

– To prawda i dlatego nie obarczam za nic winą Magdalene.

– A więc to jednak Magdalene cię w to wciągnęła. – Karin głośno tylko wyraziła tylko przypuszczenia, które od dawna miała co Magdalene Ritter.

– Powiedzmy, że zorganizowała mi start. 

– Jak wyście się z Magdalene poznały razem. Przecież nie na wykładach z prawa. Nie uwierzę!

– Pracowałyśmy razem w jakieś kawiarni za kelnerki. Zaprzyjaźniłyśmy się. Ja tylko w weekendy, bo zajęcia miałam zarówno przed- jak i po południu. Kasy nie starczało na nic. Kiedy straciłam miejsce w WG, to zabrała mnie do siebie i utrzymywała dobre kilka miesięcy. Nawet buty zimowe mi kupiła, jak się rozleciały. Nie mogłam bez końca siedzieć u niej w kieszeni. Zwłaszcza że wiedziałam, skąd na to ma. Nie byłam czymś lepszym. Myślałam, skoro Magdalene daje radę, to ja też dam. Więc poprosiłam Magdalene o pomoc w zrobieniu pierwszego kroku. Nalała mi dwie pięćdziesiątki i zaprowadziła, gdzie trzeba. – Lisa zamilkła na chwilę, odwróciła twarz. – Gdybym mogła przewidzieć, co mnie spotka za drzwiami…

– Nie musisz kończyć! – Karin szybko przerwała jej.

– Wyobrażałam sobie, że to będzie jak… w Pretty Woman. — Lisa mimowolnie zaśmiała się gorzko — Sama widzisz, aż tak bardzo się nie różniłam od Mili. Też byłam naiwna, mając te 18 lat.

– Życie to nie kino.

– Zdecydowanie — nie! Żaden film nie zostawia blizn na resztę życia.

– Ale, że po takim starcie nadal byłaś zdeterminowana brnąć w to dalej.

– Widocznie mieszczę się w średniej. Większość dziewczyn w tym biznesie, które wtedy poznałam, miała taki start jak mój albo — wybacz — jak twój. Tak w ogóle, to nie mów, że po tym, co ciebie spotkało …, że nigdy ci żadne głupie pomysły nie chodziły po głowie.

– Pewno, że chodziły. Nawet, żeby szkołę rzucić. Tylko że ja nigdy nie miałam twojej odwagi.

– Odwaga! – Lisa wypuściła powietrze z płuc — Miałam prosty wybór albo będę nad sobą płakać i wracam do Allgäu, albo biorę się w garść i idę do przodu, jaka by ta droga przede mną nie była. To pierwsze nie wchodziło w rachubę.

– Jak w ogóle mogłaś to wytrzymać?

– A od czego jest wóda? – Lisa roześmiała się trochę cynicznie, upiła łyk wina. – Zresztą, to zajęcie miało też swoje pozytywne strony.

– Żartujesz chyba sobie!

– Dobrze jest czasem nic nie czuć. Przez pierwsze trzy miesiące pobytu w Monachium ryczałam do poduchy noc w noc. Co tydzień pakowałam się do powrotu do domu. Nagle to wszystko: dom, rodzina, przyjaciele — Lisa celowo przemilcza Floriana — stało się dla mnie obojętne. Mogłam się skoncentrować na celu — na studiach.

– Kiedy powiedziałaś dość?

– Po wakacjach w domu. Marie była zachwycona moimi ciuchami, butami, perfumami. Czułam się podle od samych tych wszystkich kłamstw.  Wróciłam do Monachium z postanowieniem, że kończę z tym definitywnie.

– Trudno było ci odejść?

– Jak mają z ciebie dobry dochód, to sama rozumiesz… Parę razy oberwałam. Magdalene uratowała mnie przed kolejnym gwałtem. Jednak, po tym, jak nasza śmieszka — Kitty się powiesiła, to wiedziałam, że zrobię wszystko, żeby się z tego wyrwać.

 – Kiedy pomyślę, że Milę mogło to wszystko spotkać…  — Karin bawiła się przez moment w dłoni kieliszkiem z winem — To mimo tego wszystkiego, co powiedziałaś o Magdalene… Nie. Ja nie mogę o niej myśleć bez odrazy.

 – Ja i Magdalene to jedna historia, a Mila i Magdalene to druga. Nie ma sensu tego zestawiać. Zostawmy już ten temat. Tak w ogóle to rozmawiałaś już z Milą?

– Tak jakby. – Karin przerwała, upiła wina, widać było, że jest trochę zażenowana tym, co chce powiedzieć. Lisa popatrzyła na nią pytającym wzrokiem. – Zarejestrowałam się na pewnej stronie internetowej… dla ofiar wykorzystania i…

– Postanowiłaś udowodnić sobie, że to ty jesteś ta w czepku urodzona, bo inni to dopiero mają przejechane życiorysy.

– Mniej więcej.  – Karin uśmiechnęła się na te słowa Lisy, po czym wzięła głębszy oddech i dokończyła – Tam jest Mila. 

– Jesteś tego pewna?

– Jestem. Gadamy ze sobą.

– Anonimowo. – odparła Lisa cierpko, z odpowiednią miną.

– Jak to na tego rodzaju stronie. Tam nikt się z imienia i nazwiska nie przedstawia.

– Karin!

– Wiem. Myślisz, że nie czuję się z tym okropnie? Że nie odczuwam wyrzutów z tego powodu, że odkrywam sekrety mojej córki być może wbrew jej woli?

– No, ona twoje też poznaje. Niemniej jednak masz się czego wstydzić.

– Przynajmniej mam z nią kontakt. Wiem, co czuje, co myśli. – Karin próbowała trochę zrelatywizować swoje niemoralne zachowanie wobec córki. – O ilu, rzeczach na temat mojej córki, nie miałam bladego pojęcia.

– Daj jej znać przez prywatną wiadomość, że to ty.

– Nie mogę, Lisa! Mila by tego nigdy nie wybaczyła! Straciłaby do mnie całe zaufanie.

 „Cała Karin!” – westchnęła Lisa. Odstawiła swój kieliszek na bok. – Powinnyście wreszcie porozmawiać ze sobą, nie jak matka z córką, ale dwie dorosłe kobiety, które spotkało w życiu najgorsze co, może się tylko przytrafić kobiecie.

– Łatwo ci takie rady udzielać.

– Jak wrócę z Monachium, to zamknę was obie na klucz w pokoju z dwoma butelkami wina i wypuszczę dopiero, jak sobie wino rozwiąże wam języki.

– Nie jest pewna, czy wystarczyłaby do tego beczka wina. Mila jest taka jak ja. Tłumi wszystko. Dopiero teraz to widzę. – Karin spojrzała na zegar. „Dochodzi północ, Mila już pewno śpi”, pomyślała i wstała z łóżka, żeby udać się do siebie.  – Pójdę już. Musisz się wyspać przed podróżą.

– Nie, zostań jeszcze. — poprosiła Lisa, która z kolei nie miała ochoty na samotność — Po tym wszystkim, co się dziś wydarzyło i tak nie zasnę do rana. No, chyba że wypiję resztę wina, ale wtedy nie wsiądę rano za kierownicę.

Karin na powrót przysiadła na łóżku, spojrzała uważnie na Lisę — Może i tak byłoby lepiej…

– Lepiej? Dla kogo?

– Dla ciebie. Bo jeśli mam być szczera, to nadal uważam, że nie powinnaś się angażować w sprawę Floriana.

– Już to zrobiłam, kiedy namówiłam Magdalene na złożenie doniesienia. Reszta to tylko konsekwencje.

– Tak, ale nie chciałbym, żebyś przez to może wystawiała siebie na kontakt z tym, jak mu tam, adwokatem Floriana. 

– Achenbach. Nie widzę związku.

– Ach, przestań, Lisa! Już sama myśl, że miałabyś się z nim spotkać, po tym wszystkim, co on dowiedział się na twój temat, jest wprost niewyobrażalna!

– Karin, to już nie ma najmniejszego znaczenia.

– Nie wierzę, że to nie jest dla ciebie żadnym problemem!

– Już nie. Zresztą, nawet rozmawiałam z nim dziś.

– O, nie! –  zawołała Karin wyraźnie skonsternowana.

Lisę zaczynały już uwierać te bezpodstawne skrupuły Karin, postanowiła wyprowadzić ją z mgły.

– Chyba muszę ci się do czegoś przyznać… – Lisa odchrząknęła, po czym przeszła szybko do sedna – Po tym wypadku w górach, kiedy Marie rodziła, a ty z Milą czuwałyście przy Florianie, to ja i Liam spędziliśmy razem noc. Kropka. – wyrecytowała jednym tchem.

– Oh, … no, to… to rzeczywiście sporo zmienia.

– Naprawdę, kocham sposób, w jaki przyjmujesz bombki, które ci serwuję. Bo tak w ogóle, to masz mi jeszcze za złe, że powiedziałam tacie prawdę?

– Przynajmniej mamy to za sobą. Teraz muszę się zebrać w sobie i zrobić następny krok.

– Chcesz mu powiedzieć o gwałcie sprzed 25 lat?

– Muszę. Jestem to winna mamie.

– To dobrze. Tylko żeby nie było jak z Milą.

– Mila to co innego. Ona jest moją córką, a Lorenz to…

– Twój ojciec.

– Oh, Lisa! Ja tego tak nie czuję. Dla mnie to nadal jest obcy człowiek.  Tylko pozwolisz, że tym razem sama to rozegram. Okay?

– Obiecuję, że nie powiem słowa, choćbym musiała sobie buzię plastrem zakleić.

Karin uśmiechnęła się, zmieniła temat:

– Powiedz lepiej, co z tobą i z tym Liamem.

– Nic. Przemyślał sprawę, poszedł po rozum do głowy i he had change of heart1. I trudno mu się dziwić. – Lisa roześmiała się trochę nerwowo.

– Nie myślisz, tego, co mówisz.

– Nie. Myślałam, że może jak raz jeden spróbuję zbudować związek z facetem, grając z nim w otwarte karty, bez niedopowiedzeń i mrocznych sekretów, to nie skończy się jak zawsze — klapą. No i efekt mam natychmiastowy – romans skończył się po pierwszym akapicie.

– Zrobiłaś sobie nadzieje. – Karin westchnęła.  – Naprawdę mi przykro.

– Chyba niepotrzebnie. Zaczynam serio myśleć, że Liam ma dwie twarze. Jedną — mężczyzny czułego i wyrozumiałego, a drugą — zupełnie tej przeciwną — zimną, bezduszną i wyrachowaną.

Dr Jekyll and Mr Hyde?2 – zawołała Karin, wyraźnie zaskoczona.

– Najgorsze, że Liam zmienia maski tak szybko i tak łatwo, że trudno zgadnąć, która z nich jest jego prawdziwą twarzą, a która to tylko maska.

– I boisz się, że ta prawdziwa twarz Liama to pan Hyde.

– Sama już nie wiem. – zamyśliła się. – Nie jestem naiwna. Dobrze wiem, że łatwiej okazać dystans jak zaangażowanie. Można udać chłód, ale czy można udać żar, Karin?

Karin nie od razu odpowiedziała. Dla niej sprawa była jasna — Lisa pomyliła współczucie z czymś więcej. Jednakże tego oczywiście powiedzieć jej nie mogła. Współczucie, litość to najtańszy i najżałośniejszy substytut miłości. Najbardziej upokarzający. To właśnie dlatego po tym, jak Florian wprost zapytał się ją ostatnio, czy przychodzi do niego z litości, przestała go odwiedzać w szpitalu. Przez lata podejrzewała go, że jest z nią jedynie z obowiązku, przyzwyczajenia i to było bardzo dołujące uczucie. Dziś nie zamierzała mu odpłacać tym samym. „Lisa od zawsze przekonana była, że może mieć każdego faceta na skinienie dłoni. Aż tu nagle zadurzyła się w kimś, kto ma dla niej li tylko współczucie. Wygląda na to, że pewna siebie Lisa dostała bolesnego klapsa od życia”. – pomyślała mimowolnie Karin. Zawsze trochę zazdrosna o Lisę Karin, teraz nie czuła żadnej satysfakcji w stosunku do niej. Po tym, co siostra opowiedziała jej o osobie, nie potrafiłaby. Tak jak i nie miała tej satysfakcji wobec Floriana, że oto po 20 latach role ich się odwróciły i rozdający stał się petentem.

 – Nic nie odpowiadasz. Pewnie sądzisz, że już pozamiatane.

– Pozamiatane to będzie, dopiero gdy poparzysz sobie już paluszki, a potem sama obetniesz sobie całą dłoń.

– Jak ty dobrze mnie znasz. – Lisa westchnęła.

– Wiesz, Lisa, lepiej, żebyś przekonała się, kim on jest teraz, a nie po dwudziestu latach odkryła w swoim mężu Mr Hyde`a.

– Co racja, to racja. – przytaknęła Lisa i mimowolnie powróciła do jej pierwszego spotkania z Liamem, które już chciała wymazać z pamięci. „Z tamtym facetem to ja naprawdę nie chcę mieć nic wspólnego”. – pomyślała, by zaraz sprawiedliwie dopowiedzieć sobie: „Ale i on ma prawo nie chcieć mieć nic wspólnego z kobietą, którą wtedy grałam”. 

– Wiem, że jestem okropną egoistką, ale mam nadzieję, że znajdziesz odpowiedź na pytanie: kim jest Liam Achenbach, zanim jeszcze zdecyduję się na formalne rozwiązanie mojego małżeństwa. Na wypadek, gdyby to on znowu miał reprezentować w sądzie Floriana.

– Ach, jeśli to cię martwi, to mogę cię już teraz uspokoić. Liam jak do tej pory przegrał ze mną każdy spór. Czasem nawet odnoszę wrażenie, że on nie potrafi rozeznać, z której strony wieje ten właściwy wiatr.

Albo brak mu intuicji, albo nie jest oportunistą. – powiedziała Karin, która przy ewentualnym rozwodzie z Florianem oczekiwałaby od Lisy i Liama nie walki, ale porozumienia się w ich imieniu. – Rozwód to przegrana dla obu stron, Lisa. Tu nie ma zwycięzców.

Lisa nic nie odpowiedziała na te gorzkie słowa Karin. Wszystkie jej związki kończyły się porażką, ale żaden z nich nie był małżeństwem z dwudziestoletnim przebiegiem na liczniku.  Karin dopiła swoje wino, wstała z łóżka, ubrała swoje pantofle i ruszyła do drzwi. Wtedy nagle zatrybiły jej szare komórki. Odwróciła się i zawołała:

 – Chwila, Lisa!  Ty, a może to jest prawdziwy problem Liama. Po prostu nie potrafi znieść przegranej z kobietą.

Lisa parsknęła śmiechem, po czym odparła szczerze:

– No, jeśli TO jest jego problem, to mogę ci tylko podziękować, Karin, bo właśnie rozwiązałaś mój dylemat. Definitywnie! Chyba się nawet jeszcze dziś wyśpię.

– Dobrze by było.

– Nawet nie wiesz, jak się cieszę, że tu jesteś.

– No, nie wiem, może jeszcze będziesz żałować, że mnie tu zaprosiłaś.

– Na pewno nie! Przynajmniej jak długo będziesz mi powtarzać, że to inni mają problem, to świat ma problem, a nie to ja jestem tym problemem.


1 Change of heart – z ang. Idiom zmienić zdanie; tu użyte jako gra słów w dosłownym przełożeniu: zmienić serce;

2 dr Jekyll and Mr Hyde – ktoś kto ma podwójna osobowość, jedną, która jest uosobieniem dobra, a drugą – zła; potocznie ktoś dwulicowy; od bohatera noweli Doktor Jekyll i pan Hyde (ang., Strange Case of Dr Jekyll and Mr Hyde) – napisanej przez Roberta Louisa Stevensona w 1886 r. Nowela ta jest znana jako portret psychopatii i podwójnej osobowości;

Die Wiege

Als Lisa die Küche betrat, war es Karin, die gerade nach dem Kaffee abräumte.

„Lisa? Du wolltest doch erst heute Abend zurück sein.“

„Ich habe das Gespräch mit dem Mandanten abgesagt. Heute habe ich keinen Nerven, mich mit einem Geschwister-Streit um einen alten Schuppen zu beschäftigen.” Lisa warf ihre Aktentasche in die Ecke und setzte sich auf den ersten Stuhl hinter dem Tisch.

„Wo sind alle?  Wo ist Papa und Mila?“

„Auf dem Dachboden. Sie haben dort etwas gefunden. Hast du Hunger?“

„Nein, danke. Wenn es dir nichts ausmacht, schenk mir einfach etwas Wasser ein.“

„Was ist los?“

„Ich habe keine guten Nachrichten.“

„Stimmt etwas nicht mit dem Baby?“, fragte Karin sofort mit Sorge im Gesicht. Sie stellte das Glas Wasser vor Lisa und setzte sich ihr gegenüber.

„Dem Baby geht es gut. Es geht um Marie“ Lisa leerte gierig das Wasserglas, „Eigentlich weiß ich nicht, wie ich das sagen soll… Sie hat aufgegeben.“

„Was soll das heißen, sie hat aufgegeben?“

„Sie hat ihren Sohn an seinen Vater übergeben… Karin, du bist die Mutter, sag mir, kann man einen Mann so sehr hassen, dass man sein eigenes Kind aufgibt, nur um seinen Vater nicht wiederzusehen?“

Karin war sprachlos über die Nachricht, also schüttelte sie nur verneinend den Kopf.  Was sollte sie sagen? Mila war alles für sie! Lisa nickte stumm. Ein Lärm kam von der Treppe und einen Moment später betrat Mila die Küche. Ihr Gesicht war begeistert, als sie sprach,

„Mama, schau mal, was wir mit Opa auf dem Dachboden gefunden haben!“

Anders als ihre Mutter hatte Mila kein Problem damit, Lorenz von Anfang an richtig anzusprechen. Als Lorenz bat sie, ihn beim Vornamen zu nennen – schließlich waren sie eine Familie -, antwortete Mila kurz: „Na gut, Opa.” Und so ist es auch geblieben.

Hinter Mila kam Lorenz herein, der eine alte Wiege trug. Er hat es auf den Boden gelegt.

„Das Babybettchen steht schon bereit, aber die Wiege wird auch nützlich sein. Falls nur anstelle eines Laufstalls“, sagte Lorenz und sah seine Töchter an, die schweigend die Wiege betrachteten, die mitten in der Küche stand.

„Habt es euch beide die Sprache verschlagen? Mein Werk!“, sagte Lorenz nicht ohne einen Hauch von Überheblichkeit in seiner Stimme.

„Lisa, erkennst du das?“, rief Mila mit einem Glitzern in ihren Augen, „Das ist deins!“

Lisa hat darauf nicht geantwortet – als sie es benutzte, war sie in dem Alter, in dem Erinnerungen noch nicht registriert werden – obwohl sie natürlich wusste, dass sie ihres war. Sie war jedoch überrascht, dass sie noch existierte. Sie ist nicht auf das Feuerholz losgegangen. Als sie das stolze Gesicht ihres Vaters und das lachende Auge von Mila sah, die immerhin seit ihrer Rückkehr aus München ständig traurig und ernst war, hatte Lisa das Gefühl, die Beine in die Hand nehmen und so weit wie möglich wegzulaufen, nur um nicht zu sagen, was sie sagen musste. Obwohl Karin die Dramatik der Situation genauso spürte wie Lisa, konnte sie nicht umhin, ihre Bewunderung für Lorenz auszudrücken. „Wunderschön. Du hast verborgene Talente.“ Karin stand auf, kam zu der Wiege hinüber und ging um sie herum. Sie strich mit ihrer Hand über das staubige alte Holz. Nur sie selbst wusste, was sie in diesem Moment fühlte. Keiner hatte ihr je eine Wiege geschnitzt.  Den unwillkürlichen Anflug von plötzlicher Eifersucht unter Lorenz weiteren Worten löschte sie jedoch schnell wieder.

„Das habe ich selbst nicht geahnt, bis bei Hanna zu Beginn der Schwangerschaft eine Herzerkrankung diagnostiziert wurde“, erwiderte Huber. Er setzte sich auf die Bank am Fenster und versank in Erinnerungen. „Die Ärzte waren unterschiedlicher Meinung. Einige haben mir versichert, dass alles gut wird, andere haben mir direkt gesagt, ich soll mich darauf vorbereiten, dass die Mutter die Geburt nicht überleben würde…“   Lorenz seufzte schwer und hielt einen Moment lang inne. Lisa senkte den Kopf, denn die Erinnerungen an ihre Mutter hatten einige schmerzhafte Akkorde berührt. Es war alles zu viel gewesen für einen Tag.  Karin wandte ihre Gedanken zu ihrer Mutter. Margarete als Hannas Freundin musste das alles wissen, und wenn sie den richtigen Moment verpasste, Lorenz die Wahrheit zu sagen, dann konnte sie nur alles tun, um zu verhindern, dass es herauskam. „Es ist leicht, jetzt alles zu beurteilen, aber damals schien keine Entscheidung leicht zu sei”, dachte Karin. Lorenz fuhr mit seinen Erinnerungen fort, „Ja, hier hat man normalerweise nicht genug Zeit für alles, aber damals gab es einen Mangel an Aufgaben, mit denen man seine Hände und seinen Kopf beschäftigen konnte, um die langen Abende zu füllen, all die Monate, bevor deine Schwester hier auftauchte. Also dachte ich, warum nicht eine Wiege… Nun, ich finde, die ist gar nicht so schlecht gelungen.“ Lorenz kam aus seinen Erinnerungen zurück in die Gegenwart, sein Gesicht hellte sich auf „Und jetzt wird die meinem Enkel dienen. Es muss nur ein wenig renoviert werden. Marie hat die Ornamente selbst bemalt. Sie sind ein wenig verblasst, aber Mila hat eine Idee.“

„Morgen fahre ich in den Laden mit den Spezialfarben für die Restaurierung von Möbeln“, bestätigt Mila.

Lisa stand von ihrem Stuhl auf. Die Situation wurde immer unerträglicher. Die Karten mussten schließlich vor ihrem Vater auf den Tisch gelegt werden.

„Das ist nicht mehr nötig. Maries Sohn wird darin bestimmt nicht schlafen.  Zumindest nicht in naher Zukunft.“

Lorenz und Mila werfen Lisa verwunderte Blicke zu. Auf Hubers Gesicht erschien ein beunruhigter Blick. Lisa kam schnell auf den Punkt,

„Marie hatte beschlossen, das alleinige Sorgerecht für ihren Sohn an Georg zu geben. Heute Morgen haben sie sich in Anwesenheit eines Notars geeinigt. Morgen, spätestens übermorgen, findet der kleine Adam sein Zuhause im Leitnerhof.“ Es entstand ein Schweigen, das von Mila gebrochen wurde.

„Adam?“, rief Mila aus. „Hatte Marie nicht den Namen Theo1 für ihren Sohn gewählt?“ Mila, in ihrer jugendlichen Sensibilität, kaufte Lisa die Worte nicht ganz ab, also klammerte sie sich an die Details, um die Fakten nicht akzeptieren zu müssen.

„Georg hat die Papiere ausgefüllt. Es war an der Zeit, dem Kind einen Namen zu geben. – Offenbar war er der Meinung, dass der Name Theo zu viel für Leitner war“ Lisa beendete das Thema des Namens des Kindes, der in diesem Moment nicht sehr bedeutend war. Sie sah ihren Vater an und bemerkte, dass er nicht zuhörte und nur nachdenklich und ungläubig den Kopf schüttelte.

„Ich verstehe gar nichts“, sprach Lorenz endlich, stand dann von der Bank auf und begann, schnell in der Küche herumzulaufen.  „Soll ich etwa glauben, dass meine Tochter ihr lang ersehntes Kind einfach aufgegeben hat?“

„Ich weiß, es ist schwer zu akzeptieren, aber wir müssen Maries Entscheidung respektieren.“

„Seit sie Mutter geworden ist, hat sie Verantwortung gegenüber dem Kind, das sie zur Welt gebracht hat.“

„Auch eine Mutter ist nur ein Mensch. Du vergisst, Papa, dass Maries ganzes Leben an einem Tag auf den Kopf gestellt wurde. Noch vor zwei Wochen war sie mit Jan verlobt.  Die beiden wollten doch diesen Samstag heiraten!”

„Erinnere mich nicht an ihn!“, Lisa wurde abrupt von ihrem Vater unterbrochen, „All dieses Übel ist die Folge ihrer Lügen.“ 

Immer sensibel für den Gerechtigkeitssinn, konnte Lisa sich kaum zurückhalten, ihren Vater darauf hinzuweisen, dass er derjenige war, der die Heirat am meisten angefeuert hatte. Tatsächlich hatte Jan jeden in der Hubers Alp mit seiner Person verzaubert, aber niemand, nicht einmal Marie, war so geblendet von Jan gewesen wie ihr Vater. Es reicht jedoch, dass er die Wahrheit über Karin erfährt, damit er plötzlich seine Meinung um hundertachtzig Grad ändert und anfängt, in einer ganz anderen Tonart zu singen.

„Du sagst das, weil deine eigene Bitterkeit durch dich spricht. Das Baby wurde ein paar Wochen zu früh geboren, und wir alle kennen die Umstände.  Marie hat jedes recht, sich von all dem erdrückt zu fühlen. Du hast sie in letzter Zeit nicht gesehen. Sie ist in wirklich schlechter Form.“

„Wenn eine Mutter das Leben ihres zukünftigen Kindes auf Täuschung aufbaut, muss sie schließlich die Früchte davon essen. Ein Kind ist kein Haustier, das man an eine andere Familie zur Aufbewahrung weggeben kann, wenn man keine Lust hat, sich um es zu kümmern!“ Lorenz konnte seine Empörung nicht verbergen.

„Marie gibt ihren Sohn nicht an Fremde, sondern an den Vater, der die gleichen Rechte und Pflichten hat wie die Mutter. Wenn es für die Eltern schwierig ist, sich zu einigen, oder wenn sie nicht in Kontakt bleiben wollen, ist es besser, wenn nur einer von ihnen das Sorgerecht für das Kind hat.  In der Regel ist es die Mutter, aber niemand hat gesagt, dass es immer so sein muss. Diesmal wird es der Vater sein, der die gesamte Erziehung des Kindes übernimmt, und die Mutter wird ihn besuchen, um mit ihm freie Zeit zu verbringen, gemeinsam in den Urlaub zu fahren.“

 „Wenn du Jura studiert hast, um deiner Schwester Ratschläge zu geben, wie sie die Verantwortung für ihr Kind loswerden kann, wäre es besser, deine Ausbildung mit dem Abitur zu beenden. Und nicht nur deswegen“, erwiderte Lorenz und warf seiner Tochter einen kalten Blick zu.

„Du wirst es nie loslassen, oder?“

„Es ist gut, dass deine Mutter diesen Moment nicht mehr erlebt hat.“

Lisas Inneres kochte vor Empörung. Sie war kurz davor, ihrem Vater zu sagen, dass ihre Mutter wegen seiner Affäre tot sei, als Karin gerade noch rechtzeitig eingriff.

„Entschuldige, dass ich mich einmische, Lorenz!  Wir sind alle schockiert über Maries Entscheidung, aber man kann es Lisa nicht verübeln!  Selbst wenn Lisa ihre Hände in Unschuld gewaschen hätte, hätte Marie einen anderen Anwalt gefunden. Außerdem ist noch nichts endgültig geregelt. Marie kann immer noch aussteigen“, sagte Karin und sah Lisa an. Letztere lächelte sie leicht an, nicht zum ersten Mal dankbar, dass Karin hier war. Langsam begann Lisa schon zu vergessen, wie es war, in der Familie jemanden zu haben, der ihre Meinung vertrat, der in diesem Haus auf ihrer Seite stand. Sie bestätigte schnell Karins Worte „Natürlich kann sie es trotzdem tun.  Sogar noch vor Gericht.“

„Wenn sie schon ihr Kind zum Vater gegeben hatte, sollte es auch so bleiben. Georg wird ihn sicher nicht aufgeben. Das hatte er schon bewiesen, als er dafür kämpfte, Lea in Deutschland zu halten“, erwiderte Huber, drehte sich dann um und ging nach draußen. Er hatte genug von der Diskussion und musste sich an der frischen Luft abkühlen. 

„Die verspätete männliche Solidarität hatte gesprochen“, Lisa konnte sich eine Prise nicht verkneifen, „Nur war es nicht der tapfere Papi, der schwanger war und es war nicht er, der seinen Sohn fast einen ganzen Tag und eine ganze Nacht lang auf die Welt gebracht hat.“

„Das ist wahr. Aber du wirst zugeben, dass es schwer ist, Maries Entscheidung zu verstehen und Lorenz nicht einen kleinen Punkt abzusprechen. Außerdem glaube ich nicht, dass Georg glücklich war, dass Marie ihm den Sohn hinterlassen hat.“

„Stimmt, das war er nicht“, erwiderte Lisa schon ohne die vorherige Prise „Georg war nie mein Favorit. Aber selbst er hat es nicht verdient.“

Mila saß während des ganzen Gesprächs still wie eine Maus unter dem Besen und hörte sich alles mit zunehmendem Entsetzen und geweiteten Augen an. Vor nicht allzu langer Zeit hatte sie noch geglaubt, dass die Welt wunderschön ist, die Menschen von Natur aus gut sind und das Leben das größte Geschenk ist. Nein, ist es nicht.  „Schönheit ist eine optische Täuschung, Menschen sind bizarre Kreaturen, und das Leben schmerzt abwechselnd entweder oder gleicht einem Wahnsinn-träume.”  – schrieb sie kürzlich irgendwo online. Nachdem sie gelernt hatte, sich nicht in die Gespräche anderer Leute einzumischen, konnte sie es diesmal nicht ertragen und meldete sich zu Wort.

 „Derjenige, der das alles nicht verdient hat, ist der winzige Adam“, sagte sie, stand dann auf und verließ die Küche.  Karin und Lisa sahen sich gegenseitig an. Nur Mila sah das wahre Opfer des Dramas in all dem.

1 Theo – aus dem Griechischen „Theos” bedeutet Gott; aber aus dem Altdeutschen „theud” bedeutet Menschen;

 Kołyska

Kiedy Lisa weszła do kuchni, to Karin właśnie sprzątała po południowej kawie.

– Lisa! Co tak wcześnie? Miałaś być dopiero wieczorem.

– Odwołałam spotkanie z klientem. Nie mam dziś głowy do jakichś kłótni o starą szopę między braćmi. – Lisa rzuciła w kąt teczkę i usiadła na pierwszym z brzegu krześle za stołem. – Gdzie reszta? Gdzie tato i Mila?

– Na strychu. Coś tam wygrzebali. Jesteś głodna?

– Nie, dziękuję. Jeśli możesz, to nalej mi tylko wody.

– Coś się stało?

–  Nie mam dobrych wiadomości.

– Coś nie tak z dzieckiem? – zapytała natychmiast Karin z niepokojem na twarz. Postawiła szklankę z wodą przed Lisą, usiadła naprzeciwko niej.

– Maleństwo ma się dobrze. Chodzi o Marie. – Lisa chciwie opróżniła szklankę z wodą – Właściwie to nie wiem jak mam to powiedzieć… Poddała się.

– Co znaczy, że się poddała?

– Oddała syna ojcu… Karin, ty jesteś matką, powiedz mi, czy można tak znienawidzić człowieka, żeby zrezygnować z własnego dziecka, byle tylko nie musieć jego ojca więcej na oczy oglądać?

Karin zatkało od samej wiadomości, więc potrząsnęła tylko przecząco głową. Co miała powiedzieć? Mila był dla niej wszystkim! Lisa równie milcząco przytaknęła. Ze schodów dobiegł rumor, w chwilę potem do kuchni weszła i Mila. Minę miała podekscytowaną, gdy się odezwała:

– Mamo, zobacz, co znaleźliśmy z dziadkiem na strychu!

Mila, w przeciwieństwie do matki, nie miała od początku problemu z właściwym zwracaniem się do Lorenza. Kiedy ten poprosił ją, żeby przestała się do niego zwracać per pan, tylko mówiła mu po imieniu – są przecież rodziną – Mila odparła krótko: „Dobrze, dziadku”. I tak już zostało.

  Za Milą wszedł Lorenz, taszcząc starą kołyskę. Postawił ją na podłodze.

– Wprawdzie łóżeczko już czeka, ale kołyska też się przyda. Choćby zamiast kojca. – Lorenz spoglądnął po córkach, które milcząco przyglądały się stojącej na środku kuchni kołysce. – No co was tak zamurowało? Moja robota! – powiedział Lorenz nie bez cienia chełpliwości w głosie.

– Lisa, poznajesz? – zawołała Mila z uśmiechem na ustach. – To twoja!

Lisa nie odpowiedziała – kiedy z niej korzystała, była w tym wieku, co się wspomnień jeszcze nie rejestruje – choć oczywiście wiedziała, że to jej. Zdziwiona była jednak, że jeszcze istnieje. Nie poszła na opał. Widząc dumną minę ojca, rozjaśnioną twarz Mili, która przecież od powrotu z Monachium stale była smutna i poważna, Lisa miała ochotę wziąć nogi za pas i uciekać, gdzie pieprz rośnie, żeby tylko uniknąć powiedzenia tego, co musi. Karin, pomimo że tak samo, jak Lisa czuła dramat sytuacji, to jednak nie mogła się powstrzymać od wyrażenia podziwu Lorenzowi i w końcu się odezwała. 

– Naprawdę sam ją zrobiłeś?

– Ta.

– Piękna. Masz ukryte talenty.

Karin wstała, podeszła do kołyski i obeszła ją dookoła. Pogładziła ręką stare, zakurzone drewno. Tylko ona sama wiedziała, co czuje w tej chwili. Jej nikt kołyski nie wystrugał.  Szybko jednak wygasiła w sobie ten mimowolny przypływ nagłej zazdrości pod wpływem dalszych słów Lorenza.

– Sam się o to nie podejrzewałem, zanim u Hanny nie wykryto choroby serca na początku ciąży. – odparł Huber, przysiadł na ławie przy oknie i zatopił się we wspomnienia. – Lekarze różne rzeczy mówili. Jedni uspokajali, że wszystko będzie dobrze, inni wprost kazali mi się przygotować na to, że matka porodu nie przeżyje… – westchnął ciężko i przerwał na chwilę. Lisa spuściła głowę, bo wspomnienia ojca i u niej poruszyły bolesne struny. Za dużo już tego wszystkiego jak na jeden dzień. Karin skierowała myśli do swojej matki. Margarete jako przyjaciółka Hanny musiała być tego wszystkiego świadoma i właściwie, kiedy przegapiła właściwy moment na powiedzenie prawdy Lorenzowi, to potem mogła już tylko zrobić wszystko, żeby ona nie wyszła na jaw. „Teraz łatwo wszystko oceniać, jednak wtedy żadna decyzja nie wydawała się prosta”. pomyślała Karin. Lorenz kontynuował swoje wspomnienia. – Ta, w Alp zwykle czasu brakuje na wszystko, ale wtedy nie bardzo było już czym ręce i głowę zająć, żeby zapełnić długie wieczory przez te wszystkie miesiące, zanim twoja siostra się tu pojawiła. Więc wymyśliłem sobie, że może by tak kołyskę…  No i chyba rzeczywiście nie najgorzej wyszła. – Lorenz powrócił ze wspomnień do teraźniejszości, twarz mu się wyraźnie rozjaśniła. – A teraz jeszcze mojemu wnukowi posłuży. Trzeba tylko trochę odnowić. Marie sama malowała ozdoby. Trochę wyblakły, ale Mila ma jakiś pomysł.

– Jutro pojadę do sklepu ze specjalnymi farbami do odnawiania mebli. –  potwierdziła Mila.

Lisa wstała z krzesła. Sytuacja robiła się już nie do zniesienia. Trzeba było wreszcie przed ojcem wyłożyć karty na stół.

– To nie będzie już potrzebne. Marie syn w niej spać na pewno nie będzie.  Przynajmniej w najbliższym czasie.

Lorenz i Mila rzucili na Lisę zdumione spojrzenia. Na twarzy Hubera pojawił się niepokój. Lisa szybko przeszła do meritum.

– Marie zdecydowała się przekazać wyłączną opiekę nad synem Georgowi. Dziś rano oboje w obecności notariusza doszli do porozumienia. Jutro, najdalej pojutrze mały Adam znajdzie swój dom w Leitnerhof.  

Na moment zapanowała cisza, którą przerwa Mila.

– Adam? – zawołała dziewczyna – Czyż Marie nie wybrała dla syna imię Theo?

Mila w swojej młodzieńczej wrażliwości, nie do końca kupowała słowa Lisy, czepiała się więc szczegółów, byle tylko jakoś oddalić od siebie konieczność przyjęcia faktów.

– Georg wypełniał dokumenty. Trzeba było wreszcie dziecku nadać imię. – pośpiesznie wyjaśniła Lisa – Widocznie uznał, że imię Theo1 to za dużo jak na Leitnera.  – Lisa zamknęła mało istotną w tej chwili sprawę imienia dziecka. Spojrzała na ojca i zauważyła, że on nie słucha, a jedynie w zamyśleniu kręci głową w ciągłym niedowierzaniu.

– Nie rozumiem nic. – odezwał się w końcu Lorenz, po czym wstał i zaczął szybkim krokiem chodzić po kuchni. – Mam uwierzyć, że moja córka właśnie porzuciła swoje tak długo wyczekane dziecko?

–  Wiem, że to trudne do akceptacji, ale musimy uszanować decyzję Marie.

– Decydować to ona sobie mogła osiem miesięcy temu! Teraz jest matką i ma obowiązki wobec dziecka, które urodziła.

– Nawet matka jest tylko człowiekiem. Zapominasz, że w zaledwie jeden dzień całe życie Marie wywróciło się do góry nogami. Przecież ona jeszcze nie dalej jak dwa tygodnie temu zaręczona była z Janem. W tę sobotę mieli brać ślub!

– Nie przypominaj mi o nim!  – gwałtownie przerwał Lisie ojciec – Gdyby nie te ich kłamstwa, nie byłoby tego wszystkiego! 

Zawsze wrażliwa na poczucie sprawiedliwości Lisa z trudem powstrzymała się, żeby nie wytknąć ojcu, że to właśnie on najbardziej temu małżeństwu kibicował. Owszem, Jan ujął swoją osobą wszystkich w Alp, ale nikt, nawet Marie, nie był tak zaślepiona w Jana, jak właśnie ojciec. Wystarczyło jednak, że dowiedział się prawdy o Karin, żeby nagle zmienił zdanie o sto osiemdziesiąt stopni i zaczął śpiewać zupełnie z innego klucza.

– Mówisz tak, bo przemawia przez ciebie własna gorycz. Dziecko urodziło się kilka tygodni przed czasem i wszyscy wiemy w jakich okolicznościach.  Marie ma prawo czuć się tym wszystkim przygnieciona. Nie widziałeś ostatnio Marie. Ona jest naprawdę w złej kondycji.

– Jeśli matka buduje życie swojego przyszłego dziecka na oszustwie, to musi w końcu zjeść tego frukta. Dziecko to nie jest przedmiot, który można oddać innej rodzinie na przechowanie, gdy nie ma się nim ochoty zajmować!  – Lorenz nie krył oburzenia

– Marie nie oddaje dziecka obcym ludziom tylko ojcu, który ma do niego takie same prawa jak matka i równe z nią obowiązki. W sytuacji, kiedy rodzicom trudno się jest porozumieć lub nie chcą ze sobą utrzymywać kontaktu, lepiej jest, żeby opiekę nad dzieckiem miało tylko jedno z nich. Zwykle jest to matka, ale nikt nie powiedział, że zawsze być tak musi. Tym razem to ojciec weźmie na siebie całe wychowanie dziecka, a matka będzie je odwiedzać spędzać z nim wolny czas, wyjeżdżać na wspólne wakacje.

 – Jeśli po to poszłaś na uniwersytet studiować prawo, żeby dziś rady siostrze udzielać, jak się pozbyć odpowiedzialności za dziecko, to lepiej by było żebyś swoją edukację zakończyła na maturze. Zresztą, nie tylko z tego powodu. – Lorenz rzucił chłodne spojrzenie córce.

– Nigdy nie odpuścisz, prawda?

– Dobrze, że wasza matka tej chwili nie dożyła.

W Lisie zawrzało. Już miała mu odpowiedzieć ojcu, że to przez jego romans matka nie żyje, gdy w porę wtrąciła się Karin.

– Wybacz, Lorenz, wszyscy jesteśmy wstrząśnięci decyzją Marie, ale nie możesz za to winą obarczać Lisy!  Nawet gdyby Lisa umyła od tego ręce, to Marie znalazłaby innego adwokata. Poza tym nic nie jest jeszcze do końca przesądzone. Marie może się jeszcze z tego wycofać.  – Karin spojrzała na Lisę. Ta uśmiechnęła się nieznacznie do niej, nie pierwszy raz wdzięczna jej za to, że tu jest. Ona powoli już zaczynała zapominać, jak to jest, gdy ktoś broni jej zdania w rodzinie, staje po jej stronie w tym domu. Szybko potwierdziła słowa Karin. – Oczywiście, że tak!  Nawet jeszcze w sądzie.

– Skoro oddała dziecko ojcu, to niech tak zostanie. Georg na pewno z niego nie zrezygnuje. Dał temu dowód, kiedy walczył o zatrzymanie Lei w Niemczech.  – odparł Huber, po czym odwrócił się i wyszedł na zewnątrz. Miał już dość dyskusji, potrzebował ochłonąć na świeżym powietrzu.  

– Odezwała się spóźniona solidarność męska. – Lisa nie mogła sobie podarować – Tylko że to nie waleczny tatuś był w ciąży i nie on rodził synka niemal przez cały dzień i noc.

– To prawda. Jednak przyznasz, że trudno zrozumieć decyzję Marie i nie odmówić trochę racji Lorenzowi. Poza tym nie sądzę, żeby Georg był uszczęśliwiony faktem, że Marie zostawiła mu syna.

– Bo nie był. – odparła Lisa już bez poprzedniej uszczypliwości. – Georg nigdy nie był moim faworytem. Jednak nawet on sobie na to nie zasłużył.

Mila przez całą rozmowę siedziała cicho, jak ta mysz pod miotłą i przysłuchiwała się temu wszystkiemu z rosnącym przerażeniem i coraz bardziej rozszerzonymi oczami. Jeszcze niedawno wierzyła, że świat jest piękny, ludzie dobrzy z natury, a życie to największy dar. Myliła się. „Piękno to złudzenie optyczne, ludzie to dziwaczne stwory, a życie na przemian albo boli, albo przypomina sen wariata”.   – napisała niedawno gdzieś w Internecie. Nauczona, nie wtrącać się w cudze rozmowy, dziś nie wytrzymała i dała swój głos.  

–  Nie zasłużył to sobie na to wszystko, ale malutki Adam. – powiedziała, po czym wstała i wyszła z kuchni.  Karin i Lisa spojrzały po sobie. Jedynie Mila dostrzegła w tym wszystkim prawdziwą ofiarę dramatu.


1 Theo – z grec. Theos znaczy bóg; ale już z germ. theud znaczy lud;

Jedi-Ritter

Lisa saß allein an einem Tisch in einem türkischen Restaurant und beobachtete hinter der Glasscheibe die Passanten auf der Straße. Liam war spät dran. Sie hatte bereits den Geschmack der Besitzer in Sachen Inneneinrichtung eingeschätzt, studierte die Speisekarte und bestellte die größte Kalorienbombe unter den angebotenen Süßigkeiten: İrmik helvasıi, oder süßer Maisgrieß mit Pinienkernen. Nachdem Marie ihr eine Woche lang die Energie entzogen hatte, konnte sie jede Menge Kalorien aufnehmen.  Sie trank einen Schluck Tee aus dem formschönen Glas und blickte in Richtung der halb geöffneten Tür zum hinteren Teil des Restaurants und da entdeckte sie Liam, der mit jemandem vom Restaurant-Personal sprach. Ein Junge mit einer Kochmütze, nicht älter als zwanzig.  Aus der Ferne konnte Lisa nur Pantomime beobachten. Nicht allzu lange, denn nach einer Weile schob Liam den Jungen hinein und sie verschwanden beide im Hinterzimmer. Die Zeit verging, Lisa beendete ihr Dessert und begann langsam die Geduld zu verlieren. Noch länger und sie wäre weg von hier gegangen.  Liam tauchte schließlich wieder in der Tür aus dem Hinterzimmer auf. Er strich sich mit der Hand die Haare auf dem Kopf glatt, dann lockerte seine Kiefer und löschte die restliche Wut aus seinem Gesicht. Er ging hinaus in das Restaurant und suchte mit seinen Augen nach Lisa.  

„Hallo, ich hoffe, du wartest nicht lange?“

„Halwa gegessen. Tee fast getrunken“, sagte Lisa und warf einen bedeutungsvollen Blick auf ihr Glas und ihren Teller.

„Entschuldigung. Ich hatte etwas mit dem Restaurant-Personal zu tun.“

„Das ist mir aufgefallen.“

„Oh, er war …“

„Lass mich raten!“, unterbrach Lisa ihn. „Einer dieser lästigen jugendlichen Mandanten!“

„Ganz genau”, erwiderte er mit einem deutlichen Lächeln der Zufriedenheit auf seinem Gesicht. Ihre Worte waren sehr zu seinen Gunsten, er brauchte nichts zu erklären. Er setzte sich Lisa gegenüber. Sie beobachtete ihn schweigend, während sie versuchte, sein Verhalten zu begreifen. Er ließ sie auf sich warten – dieser Fall mit dem jungen Koch konnte sicher warten! Nicht einmal eine wärmende Geste zur Begrüßung, als ob nichts geschehen wäre. Beherrschung, Lockerheit, Distanz. Es war nicht so, wie sie es sich vorgestellt hatte.

 „Dein Lieblingsplatz?“, fragte sie.

„Gerade erst entdeckt.“

Der Kellner trat an den Tisch heran. Liam fragte Lisa, ob sie noch einen Wunsch hätte.  Er bestellte sich einen türkischen Kaffee.

„Ja, noch ein Gläschen von dem leckeren Tee!“

„Türkischer Tee ist ein starker Tobak.  Bis zum Morgen machst du kein Auge zu. Ich garantiere es“, sagte Liam leichthin, als der Kellner wegging.

„Vielleicht habe ich gar keine Lust …“, erwiderte sie und sah ihm in die Augen, um ihn aus seiner, wie sie glaubte, gespielten Ruhe aufzurütteln. „Ich habe den Brief gelesen, den du mir hinterlassen hast. Es war schön.“

„Das freut mich“, erwiderte er, und es erschien für einen Moment Lebendigkeit in seinem Gesicht, ein kurzes Blitzen in seinen Augen. Doch er wechselte, schnell das Thema. „Wie geht es deiner Schwester?“

„Nach allem, was in letzter Zeit passiert ist, nach den acht zehnstündigen Geburtswehen …  da gibt es nicht viel zu sagen.“

„Ja, natürlich.  Und das Baby?“

„Es geht ihm gut. Er bekam eine 10 auf der Apgar-Skala.“

„Ein Junge! Opa ist glücklich.“

„Ja, das ist er. Sehr“, erwiderte Lisa, und ihre Gesichtszüge verhärteten sich sofort, als sie mit halber Stimme zu sich selbst, nicht zu Liam hinzufügte: „Vorläufig.“

Liam sah sie mit fragenden Augen an.

Das Bild ihres Vaters, wie er heute Morgen mit Mila Girlanden und Luftballons im Haus aufhängt, und das Wissen, was sie ihm, der ganzen Familie, mitteilen müsste, dazu Georgs Reaktion und der Rest. Daran wollte sie jetzt aber nicht denken und kehrte zum Grund des Treffens zurück.

 „Macht nichts. Du wolltest mich ja nicht nur sehen, um über Marie zu reden.“

„Nein. Ich hab dich hergebeten, weil ich mit dir über Florian reden wollte.“

„Florian …“ Lisa ließ die Luft aus ihren Lungen, dann sprach sie in leichtem Nachdenken: „Er war für mich immer der Mann, der auf der hellen Seite der Macht steht.“

„Jedi-Ritter.“1

„Leider wechselte Skywalker zur dunklen Seite der Macht und wurde zu Darth Vader.“2

„Nun, das ist ein Grund zum Hassen“,  erwiderte Liam mit einem Hauch von Ironie. Der Kellner brachte ihre Bestellung. Lisa schob die Teller mit den Kandis und der Rosenmarmelade beiseite.  Sie hatte genug von den Süßigkeiten. Die Unterhaltung entspannte sich jedoch und Lisa vergaß den unangenehmen Eindruck, den sie zu Beginn des Treffens gehabt hatte.

„Kein Zucker?“

„Türkische süße Speisen passen besser zu bitteren Getränken“, erwiderte sie und schmatzte mit den Lippen.

Liam zuckte leicht mit den Schultern und machte ein Gesicht, als ob er nicht verstehen würde. Ohne Hemmungen schüttete er die gesamte Portion seiner und Lisas Kandis in seine Mini-Kaffeetasse. „Manche Menschen trinken Kaffee mit Zucker, andere wiederum Zuckerdose mit Kaffee. Liam gehört eindeutig zu der letzteren Gruppe“, dachte Lisa amüsiert.

„Ich dachte, nur Jungs würden sich für ‚Star Wars‘ interessieren.“

„Na siehst du!“

„Dann weißt du auch, dass selbst Darth Vader irgendwann auf die helle Seite der Macht zurückgekehrt ist.“

„Nun ja … Aber Florian hat keinen Sohn, für den er das tun könnte.“

„Alles liegt vor ihm. Er ist noch nicht tot.“

„Das war knapp.“ Lisa wurde ernster und wandte ihr Gesicht dem Fenster zu.  Nach einem Moment sah sie Liam an und sagte in einem ganz anderen Tonfall, „Ich habe ihm wirklich das Schlimmste gewünscht. Aber nach dem, was passiert ist … Ich hoffe, er kommt wieder auf die Beine.“

„Wenn es möglich sein soll, muss das Gespenst des Prozesses von ihm weggeschoben werden.  Ne bis in idem3. Das bestreitest du doch nicht, oder?“, sagte Liam und warf dann einen misstrauischen Blick auf Lisa.

„Natürlich nicht“, erwiderte Lisa schnell. Sie nahm einen Schluck Tee und fügte nach einem Moment: „Ich glaube, ich kann Magdalena überzeugen, die Aussage gegen Florian zurückzuziehen.   Ich kenne sie. Magdalene ist keine böse Frau.“

„Versteh mich nicht falsch, Lisa, aber ich muss Florians Verteidigung anführen, auch wenn sich Ritter letztlich als keine Mutter Teresa entpuppt. Und ich kann nicht viel tun, wenn er keinen Willen hat, selbst zu kämpfen.  Deshalb habe ich einen Vorschlag …“

„Ja?”

„Ich konzentriere mich auf Florians Verteidigung, und du kümmerst dich darum, dass seine Frau und seine Tochter ihn endlich unterstützen.“

„Willst du Mila als Zeugin aufrufen?“

„Ich glaube, du bist die Richtige, um sie darauf vorzubereiten.“

Lisa nickt. „Gut, aber was Karin betrifft, ich fürchte, sie wird sich momentan nicht auf die Seite von Florian schlagen.“

„Warum nicht?“

„Ich kann es dir nicht erklären.  Genauso wie ich Karins Entscheidung nicht beeinflussen kann.“

„Kannst du nicht oder willst du nicht?“  Liam schoss einen kalten Blick auf Lisa.

Lisa hat nichts geantwortet.

„Das willst du nicht.“

Liam trank seinen Kaffee. Für ihn war die Sache damit erledigt. Er wusste, wo er stand und was er zu erwarten hatte, oder besser gesagt, was er nicht zu erwarten hatte. Florian macht sich falsche Illusionen. Er hingegen verschwendet nur seine Zeit. Er war enttäuscht von Lisa – und konnte sich auch dem sehr unangenehmen Gedanken nicht entziehen, ob sie nicht doch ein Interesse daran hatte, dass Florians Ehe völlig in die Brüche ging.  Die alte Wahrheit, dass derjenige, der sich keine Liebe leisten kann, sich immer Eifersucht leisten kann.

„Ich muss zum Gericht gehen. In einer halben Stunde habe ich eine Verhandlung“, sagte Liam und   stand vom Tisch auf. „Ich gehe bezahlen.“

Es lag eine Kälte in der Luft. Auch Lisa war enttäuscht. „Das macht alles keinen Sinn. Es hat noch nicht einmal angefangen, und schon ist es vorbei“, dachte sie. Ihr tat etwas leid. Spontan versuchte sie aus einem Impuls heraus, die plötzliche Kälte, die wieder zwischen sie getreten war, zu durchbrechen.

„Übrigens, heute Abend findet im alten Weinkeller eine Verkostung statt. Vielleicht hast du Lust, mitzukommen?“

„Es tut mir leid, aber ich habe bereits andere Verbindlichkeiten.“

„Schade. Vielleicht ein anderes Mal.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam unverblümt und gleichgültig. „Sag mir Bescheid, wenn du mit dieser Magdalene Ritter was erreichst.“

„Klar.“

Liam war bereits gegangen und Lisa war an der Tür, als der Kellner auf sie zustürmte und ihr erklärte, dass sie die Rechnung nicht bezahlt hatte. Lisa wurde rot.  Sie konnte es nicht glauben. Wäre sie zum Bezahlen gegangen, hätte sie kein Umstand gemacht und für zwei bezahlt. Hastig holte sie einen Schein aus ihrer Portemonnaies und sagte dem Kellner, er solle das Restgeld behalten. Sie ging wutentbrannt nach draußen. „Er hat es mit Absicht getan! Nicht genug damit, dass er mich demütigte, indem er mich auf ihn warten ließ, jetzt auch noch mit dieser Rechnung!“, dachte sie wütend. Kaum war sie in ihr Auto eingestiegen, holte sie auch schon das gefaltete Stück Papier aus ihrer Handtasche, von dem sie sich seit Tagen nicht getrennt hatte.  Sie entfaltete es.

Ich konnte nicht bleiben. Die Pflicht ruft. Aber in meinem Ozean voller Inseln: einsam und überfüllt; lustig und unheimlich; traurig und glücklich, fügte ich gerade eine verzauberte hinzu – Hubers Alp. Für einen kurzen Moment fühlte ich mich bei dir wie dieser Kay4, der aus dem Land des Eises zurückkehrt. Danke für diesen Moment, Lisa!  Ich wünsche dir einen wunderschönen Tag, Liam.

Der Schmetterling war weggeflogen, die Illusionen waren vorbei. Einen Moment lang kämpfte sie gegen den Drang an, das Papierblatt aus dem Fenster zu werfen – gegen den Wind. Schließlich wich sie jedoch zurück und verstaute den Brief wieder in den Tiefen ihrer Handtasche. Immerhin war es der Beweis, dass sie nichts geträumt hatte, dass sie nicht verrückt geworden war. „Vielleicht hat er doch nicht aus Zerstreutheit für mich bezahlt? Schließlich hatte er es ja eilig!“ – sie versuchte immer noch gegen jede Vernunft, sein perfides Verhalten zu erklären. Das hat geholfen. Lisa kühlte ihre Erregung. Sie startete das Auto. Jetzt hatte sie andere, ernstere Sorgen – sie musste nach Hause kommen und ihre Familie über Maries Entscheidung informieren.

Die Situation war wie vor Monaten zwischen Marie und Georg, nur diesmal waren die Rollen vertauscht. Dann war Georg offen für das neue Gefühl, die Beziehung zu Marie, und sie mauerte sich ein und tat alles, um eine Beziehung zwischen ihnen zu verhindern. Obwohl der Damm brach und der Fluss bereits raste, wollte Liam nicht in seine Strömung springen und mitschwimmen. Im Gegenteil – er war bereit, die Handbremse zu ziehen, um alles wieder auf die alten, sicheren Spuren in seinem Leben zu bringen. Wie oft hat er seinem Herzen befohlen zu schweigen? Er wird nicht mehr zählen. Wie leicht ist es, sich zu verlieben, und wie schwer ist es, diesem Gefühl zu glauben und ihm eine Chance zu geben. Er war voller Stolz, dass er einen Charakter hatte, der jedes Gefühl in sich unterdrücken konnte. Und obwohl manchmal irgendwo der Gedanke auftauchte, dass diese Situation auch die andere Seite der Medaille hatte, gab er sich nie zu, dass ihm wirklich der Charakter und der Mut fehlten, seinem eigenen Herzen die Stimme zu geben. Immer unter der Kontrolle der Vernunft und tatsächlich unter der Kontrolle der Angst und der eigenen Phobien. Infolgedessen war sein Leben eine Kurve von Verlusten und verpassten Chancen. Er war wie eine gut geölte Maschine, völlig ohne Geist. Eine lebende Leiche. Lisa, die von Emotionen getrieben war, drehte ihrer Vergangenheit den Rücken zu und möchte weitergehen. Sie merkte jedoch schnell, dass sie niemanden hatte, mit dem sie weitergehen konnte. Wieder das gleiche Problem: wie bringt man sie dazu, dass sie beide gleichzeitig dasselbe wollen?


1 Jedi-Ritter – (Wiki) Die Jedi handeln nach einem Kodex, der ihnen helfen soll, im Einklang mit der Macht zu leben und nach ihrem Willen zu handeln, sie nicht zu missbrauchen und somit nicht auf den Pfad der dunklen Seite der Macht zu gelangen. […] Außerdem haben Jedi über ihren eigenen Gefühlen zu stehen. Dies bedeutet keinesfalls, emotionslos zu handeln; die Jedi dürfen ihre Entscheidungen lediglich nicht aus Zorn, Trauer, Furcht oder Freude treffen. Sie müssen objektiv entscheiden, um dem Frieden zu dienen und ihn zu bewahren. Die Stärke der Jedi basiert auf den drei Säulen Disziplin, Wissen und der Macht.

Darth Vader / Anakin Skywalker – eine der Hauptfiguren in der Star Wars Filmsaga. Der Vater von Luke Skywalker und Lea. Ursprünglich ein Jedi-Ritter wandte er sich unter dem Einfluss von Kanzler Palpatine der dunklen Seite der Macht zu und nahm den Namen Darth Vader an. Er führte zur Zerstörung des Jedi-Ordens und bei der Umwandlung der Republik in das Galaktische Imperium. Vor seinem Tod tötete er Imperator Palpatine, indem er seinen Sohn Luke Skywalker rettete, und kehrte so auf die helle Seite der Macht zurück.

3 Ne bis in idem – lat.: nicht zweimal gegen dasselbe; verfassungsrechtlich garantierter Grundsatz des Strafverfahrensrechts, wonach niemand wegen derselben Tat auf Grund der allgemeinen Strafgesetze mehrmals bestraft werden darf. Eine herkömmliche Kurzformel für das Doppelbestrafungsverbot. Hier im allgemeinen Sinne. Liams Appell an Lisas Gewissen. Florian bezahlt bereits für seine Tat – das Leben hat ihn bestraft, als er bei einem Unfall in den Bergen eine Wirbelsäulenverletzung erlitt.  Er sollte nicht noch ein zweites Mal vom Gericht bestraft werden.

4  Kay – ein Junge, dessen Herz von der Schneekönigin in einen Eisblock verwandelt wurde, als eine Glasscherbe eines verzauberten Spiegels sein Auge erwischte und in sein Herz eindrang. Gerda hat Kay im Land des Eises gefunden. Ihre aufrichtigen und heißen Tränen fielen auf Kays Brust und spülten das Stück Glas des zerbrochenen Spiegels, das die Ursache des ganzen Unglücks war, aus seinem Herzen.

Rycerz Jedi

"Rycerz Jedi"
Darth Vader

Lisa siedziała sama przy stoliku w tureckiej restauracji i przyglądała się zza szyby przechodniom na ulicy. Liam się spóźniał. Oceniła już gust właścicieli, jeżeli chodzi o wystrój wnętrza, przestudiowała kartę menu i zamówiła największą bombę kaloryczną pośród słodkości proponowanych w karcie i İrmik helvasıi, czyli chałwę z kaszy manny. Mogła wchłonąć każdą ilość kalorii — Marie obrała ją z tygodniowej energii. Upiła herbaty z kształtnej szklaneczki i rzuciła okiem w kierunku na wpółotwartych drzwi na zaplecze restauracji i wtedy dostrzegła Liama, jak rozmawiał z kimś z obsługi. Śniady chłopak w czapce kucharza, wiek nie więcej jak dwadzieścia lat. Z daleka Lisa mogła tylko pantominę obserwować. Nie za długo, bo po chwili Liam pchnął chłopaka do środka i obaj znikli we wnętrzu zaplecza. Czas płynął, Lisa dokończyła swój deser i powoli zaczynała tracić cierpliwość. Jeszcze trochę, a wyszłaby stąd. Liam w końcu na powrót ukazał się w drzwiach od zaplecza. Przygładził ręką włosy na głowie, rozluźnił szczęki i wygasił swoją twarz resztek wzburzenia. Wyszedł na restaurację, szukał Lisy wzrokiem.

– Cześć! Mam nadzieję, że długo nie czekasz? – zapytał, jednocześnie wzrokiem obejmując pustą zastawę na stoliku.

– Chałwa zjedzona. Herbata w połowie wypita. – Lisa rzuciła wymowne spojrzenie na szklankę i talerzyk.

– Przepraszam. Miałem coś do załatwienia z… obsługą.

– Zauważyłam.

– Oh, to był…

– Niech zgadnę! — przerwała mu Lisa — Jeden z tych kłopotliwych młodocianych klientów z urzędu!

– Dokładnie. – odparł z wyraźnym uśmiechem zadowolenia na twarzy.

 Jej słowa były mu bardzo na rękę, nie musiał niczego wyjaśniać. Usiadł naprzeciwko Lisy. Ona przyglądała mu się w milczeniu, próbując jednocześnie rozgryźć jego zachowanie. Kazał jej czekać na siebie — ta sprawa z tym gówniarzem z obsługi na pewno mogła poczekać. Nawet jednego cieplejszego gestu na przywitanie, jakby nic się nie wydarzyło. Spokój, luz, dystans. Nie tak to sobie wyobrażała.

– Ulubione miejsce? – zapytała.

– Dopiero odkryte.

Kelner podszedł do stolika. Liam spytał Lisę, czy ma ochotę na coś jeszcze.  Sam zamówił sobie kawę po turecku.

– Jeszcze jedna szklaneczka tej pysznej herbaty!

– Herbata po turecku mocna rzecz. Do rana nie zmrużysz oka. Gwarantuję. – powiedział lekko Liam, kiedy kelner się oddalił.

– Może wcale nie chcę… – odparła i spojrzała mu w oczy, próbując wytrącić go z tego, jak wierzyła, udawanego spokoju. –  Przeczytałam wiadomość, którą mi zostawiłeś. To było miłe, co napisałeś.

 – Cieszę się. – odparł, a na jego twarzy pojawiło się na moment ożywienie, w oczach krótki błysk. Szybko jednak zmienił temat. – Jak tam twoja siostra?

– Po tym wszystkim, co się ostatnio wydarzyło, po 18-godzinnym porodzie… Co tu wiele mówić.

– Oczywiście.  A dziecko?

– Z nim wszystko w porządku. Dostał 10 w Apgar.

– Chłopak! To się dziadek cieszy.

– Tak. Bardzo. –  odpowiedziała Lisa, jej rysy natychmiast stężały, gdy bardziej do siebie, jak do Liama dodała półgłosem – Jeszcze.

Liam spojrzał na nią pytającym wzrokiem — Jeszcze?

Obraz ojca wieszającego wraz z Milą dziś rano girlandy i balony w domu oraz świadomość, co będzie musiała mu i reszcie rodziny zakomunikować, reakcja Georga na sugestię przejęcia całkowitej opieki nad synem, cała reszta. Nie chciała jednak teraz o tym myśleć, wróciła do powodu spotkania.

– Nieważne. Przecież nie chciałeś się ze mną widzieć po to, żeby rozmawiać o Marie.

– Nie. Prosiłem cię o to spotkanie…, bo chciałem porozmawiać o Florianie.

– Florian…  – Lisa wypuściła powietrze z płuc, po czym odezwała się w lekkim zamyśleniu — On zawsze był dla mnie tym, co stoi po tej jasnej stronie mocy.

–  Rycerz Jedi1.

– Właśnie. Niestety Skywalker przeszedł na ciemną stronę mocy i przemienił się w Darth Vadera2.

–  No, to jest powód do nienawiści. – odparł Liam z lekką ironią.

Kelner przyniósł zamówienie. Lisa odsunęła na bok talerzyk z kandyzem i różanymi konfiturami. Po wstawce z Marie zemdliło już ją od nadmiaru cukru. Jednak rozmowa rozluźniła się i pozwoliła Lisie zapomnieć o nieprzyjemnym wrażeniu z początku spotkania.

– Nie słodzisz?

 – Słodzę. Tureckie specjały lepiej jednak popijać gorzkimi napojami. – odparła i skrzywiła usta.

Liam wzruszył lekko ramionami i zrobił minę, jakby nie rozumiał. Bez krępacji wsypał całą porcję swojego i Lisy kandyzu do swojej mini filiżanki z kawą. „Jedni piją kawę z cukrem, inni cukiernicę z kawą. Liam najwyraźniej należy do tej drugiej grupy” – pomyślała Lisa z lekkim ubawem.

– Myślałem, że tylko chłopaki interesowały się „Gwiezdnymi wojnami”.

– A widzisz!

– To wiesz też, że nawet Darth Vader ostatecznie powrócił na tę jasną stronę mocy.

–  Niby tak…, ale Florian nie ma syna, dla którego by to zrobił.

– Wszystko przed nim. Jeszcze nie jest martwy.

– Niewiele brakowało. – Lisa spoważniała, obróciła twarz w kierunku okna.  Po chwili spojrzała na Liam i opowiedziała zupełnie innym tonem — Naprawdę życzyłam mu wszystkiego, co najgorsze. Jednak po tym, co się stało… mam nadzieję, że z tego wyjdzie.

 –  Tylko, jeśli ma to być możliwe, to trzeba od niego odsunąć widmo procesu.  Ne bis in idem3. Chyba nie kwestionujesz tego? – Liam rzucił uważne spojrzenie na Lisę.

 – Oczywiście, że nie. – odparła szybko Lisa. Upiła łyk  herbaty i  po chwili dodała — Myślę, że mogę, że potrafię przekonać Magdalene do wycofania oskarżenia. Znam ją. To nie jest zła kobieta.

 – Nie zrozum mnie źle Lisa, ale ja muszę prowadzić obronę Floriana, nawet jeśli Ritter ostatecznie nie okaże się Matką Teresą. I nic nie zdziałam, jeśli on sam nie będzie miał woli walki o siebie. Dlatego mam propozycję…

– Tak?

– Ja skupię się na obronie Floriana, a ty postarasz się, żeby jego żona i córka dały mu wreszcie wsparcie.

– Będziesz wzywał Milę na świadka?

– Myślę, że jesteś właściwą osobą, by ją do tego przygotować.

Lisa pokiwała głową.

– Jednak, co do Karin, to obawiam się, że ona teraz nie stanie po stronie Floriana.

– Dlaczego?

– Nie mogę ci tego wyjaśnić.  Tak jak nie mogę wpływać na decyzję Karin.

– Nie możesz, czy nie chcesz?  –  Liam wbił w Lisę chłodne spojrzenie.

Lisa nic nie odpowiedziała.

– Nie chcesz. 

Liam dopił kawę. Dla niego sprawa była załatwiona. Wiedział, na czym stoi i czego się może spodziewać, czy raczej, czego nie powinien się spodziewać. Florian robi sobie złudzenia, a on tylko traci swój czas. Był rozczarowany Lisą — nie potrafił też uciec od bardzo nieprzyjemnej myśli, czy ona jednak nie jest zainteresowana, żeby małżeństwo Floriana rozpadło się kompletnie.  Niestety, znowu stara prawda przypomniała o sobie, że kogo nie stać na miłość, tego zawsze stać na zazdrość4.

– Muszę jechać do sądu. Za pół godziny mam rozprawę. Pójdę zapłacić. – powiedział i wstał od stolika.

Powiało chłodem. Lisa też była rozczarowana. „Wszystko bez sensu. Jeszcze się dobrze nie zaczęło, a już się skończyło”. – pomyślała. Zrobiło się jej czegoś żal. Nagle pod wpływem impulsu spróbowała na koniec przełamać ten chłód, który ponownie wstąpił pomiędzy nich.

– Przy okazji, w starej winiarni jest dziś wieczorem degustacja. Nie masz czasem ochoty?

– Przykro mi, ale już mam inne zobowiązania.

– Szkoda. Może innym razem.

– Może. — odparł Liam bezbarwnie, obojętnie — Daj znać, jak coś wskórasz z tą Ritter.

– Jasne.

Liam już wyszedł, a Lisa była przy drzwiach, gdy podbiegł do niej kelner, oświadczając, że nie zapłaciła za ciastko z herbatą. Lisa poczerwieniała. Nie mogła uwierzyć. Gdyby ona poszła zapłacić, to nie robiłaby ceregieli i zapłaciła za dwoje. Pośpiesznie wyjęła banknot z portfela, kazała kelnerowi resztę zatrzymać. Wyszła na zewnątrz purpurowa ze złości. – Zrobił to celowo! Nie dość, że upokorzył mnie czekaniem na siebie, to jeszcze teraz tym rachunkiem! – pomyślała wściekła. Ledwie też wsiadła do swojego samochodu, jak wyjęła z torebki poskładaną kartkę, z którą nie rozstawała się od wielu dni. Rozłożyła.

Nie mogłem zostać. Obowiązki wołają. Jednak na moim ocenie pełnym wysp: samotnych i przeludnionych; śmiesznych i strasznych; smutnych i szczęśliwych dopisałem właśnie jedną zaczarowaną – Hubers Alp. Przez jedną krótką chwilę sprawiłaś, że poczułem się jak ten Kaj5 powracający z Krainy Lodów. Dzięki za tę chwilę, Lisa! Miłego dnia. Liam.

Motyl uleciał, iluzje się skończyły. Przez chwilę mocowała się z chęcią wyrzucenia kartki za okno — na wiatr. Ostatecznie jednak wycofała się i schowała ją z powrotem na dno torebki. Była przecież dowodem, że nic jej się nie przyśniło, że nie zbzikowała. „Może jednak nie zapłacił przez roztargnienie, przecież się spieszył!” – próbowała jeszcze wbrew rozsądkowi tłumaczyć jego drańskie zachowanie. Pomogło. Lisa wychłodziła wzburzenie. Odpaliła samochód. Miała teraz inne, poważniejsze zmartwienia – musiała wrócić do domu i poinformować rodzinę o decyzji Marie.

Sytuacja jak sprzed miesięcy pomiędzy Marie i Georgiem. Tylko role odwrócone. Wtedy to Georg był otwarty na nowe uczucie, na związek z Marie, a ona budowała mur i robiła wszystko, żeby do żadnego związku między nimi nie dopuścić. Liam, choć tama puściła i rzeka już rwie, to nie chciał rzucić się w jej nurt i popłynąć z jej prądem. Przeciwnie — gotowy był chwycić za ręczny hamulec, byle wszystko wróciło na dawne — bezpieczne — tory w jego życiu. Ileż to razy nakazał swemu sercu milczenie? Sam już nie zliczy. Jakże łatwo się zakochać, a jak trudno uwierzyć w to uczucie i dać mu szansę. Pycha rozsadzała go, że ma charakter zdolny zdławić w sobie każde uczucie. I choć czasem pojawiła się gdzieś ta myśl, że ta sytuacja ma też drugą stronę medalu, to nigdy by się do tego przed sobą samym nie przyznał, że brak mu tak naprawdę charakteru i odwagi dać własnemu sercu dojść do głosu.  Zawsze pod kontrolą rozumu, faktycznie zaś w ryzach strachu i własnych fobii. W efekcie jego życie to krzywa strat, utraconych szans. Był jak dobrze naoliwiona maszyna, wyzbyta zupełnie ducha. Żywy trup. Lisa, którą rządziły emocje, odwróciła się od przeszłości i początkowo chciała pójść dalej, szybko jednak zorientowała się, że nie ma z kim.  I znowu ten ambaras, żeby dwoje chciało naraz.



1 Jedi – w świecie Gwiezdnych wojen starożytny zakon skupiający „wrażliwych na Moc” W Zakonie Jedi wielką uwagę przywiązuje się do umiejętności panowania nad swymi emocjami, ponieważ niektóre z nich prowadzą na ciemną stronę Mocy i do upadku Jedi. Głównymi wrogami rycerzy Jedi na przestrzeni dziejów byli wywodzący się z łona Zakonu Lordowie Sithów, posługujący się ciemną stroną Mocy i służący jej.

2 Darth Vader/ Anakin Skywalker– postać fikcyjna, jedna z głównych postaci sagi filmowej Gwiezdne Wojny. Ojciec Luke’a Skywalker` a oraz Lei. Początkowo rycerz Jedi, pod wpływem kanclerza Palpatine’a przeszedł na ciemną stronę mocy i przyjął imię Darth Vader. Doprowadził do zniszczenia zakonu Jedi i w przekształcanie Republiki w Imperium Galaktyczne. Przed śmiercią zabił imperatora Palpatine’a, ratując swojego syna Luke`a Skywalkera i tym samym wrócił na jasną stronę Mocy.

3 Ne  bis in idem – nie wolno karać dwa razy za to samo.

4 Maria Dąbrowska, „Noce i dnie”.

5 Kaj – chłopiec, któremu Królowa Śniegu zamieniła serce w bryłę lodu, gdy odłamek szkła z zaczarowanego lustra wpadł mu w oko i przeniknął do serca. Gerda odnalazła Kaja w Krainie Lodów. Jej szczere i gorące łzy spadły na piersi Kaja i wypłukały z jego serca kawałek szkła z rozbitego lustra, które było przyczyną całego nieszczęścia.

Piosenka z dedykacją dla M&G und L&L – Kortez „Niby nic takiego” / Ein Lied für M&G und L&L – Kortez „Scheinbar nichts”

Kortez „Niby nic”/ „Scheinbar nichts”

„Es scheint wie nichts, eine Nacht.
Nichts Großes, eine Nacht.
Nichts Wichtiges, eine Nacht.
Wie nichts, und doch… Nichts, und doch…”

Adam Leitner

Georg nahm jede Geste des guten Willens von Marie als ein gutes Zeichen und einen Schritt in Richtung Verständnis. Das Letzte, was er wollte, war ein Streit mit Marie. Daher muss es ihn gefreut haben, von Lisa zu hören, dass Marie die rechtliche Situation ihres Sohnes mit ihm regeln wollte. Sie hatte ihn in den Angaben zum Standesamt als Vater des Kindes aufgeführt. Sie hatte ihn nicht daran gehindert, seinen Sohn zu besuchen oder Informationen über seinen Gesundheitszustand einzuholen, also nahm er an, dass Marie unter dem Einfluss ihrer Schwester beschlossen hatte, einen Schritt weiterzugehen, nämlich: ihn seinen Sohn anerkennen zu lassen.  Er war nicht so naiv, zu erwarten, dass Marie dem gemeinsamen Sorgerecht für ihren Sohn zustimmen würde. Sie würden sich auf etwas einigen, was den Zeitpunkt und die Häufigkeit seiner Besuche bei dem Kind betrifft, vielleicht auch finanzielle Angelegenheiten, und das wäre es dann. Wie zwei erwachsene, zivilisierte Menschen, denen das Beste für ihr gemeinsames Kind am Herzen liegt. Als er hörte, dass Marie zugestimmt hatte, ihm das Sorgerecht für ihren Sohn zu geben, ging ein ungläubiger Blick über sein Gesicht. Seine Freude währte jedoch nicht lange. Mit den nächsten Worten hatte Lisa ihn buchstäblich zu Boden geworfen und ihn aller Illusionen beraubt.  Marie hatte zwar dem gemeinsamen Sorgerecht zugestimmt, aber nicht, weil sie ihren Sohn mit ihm großziehen wollte, sondern weil es die einzige Möglichkeit war, das Sorgerecht selbst abzugeben. Nach diesen Erklärungen sah Georg aus wie jemand, der nach Jahren in sein Haus zurückkehrt und dort Asche vorfindet. Er brauchte eine gute Viertelstunde, um zu sich zu kommen. Sein Glaube, dass die Grenze der Verachtung und des Hasses von Marie ausgereizt war, sowie die Tritte aus dem Leben in dem Unterbauch, hatte sich in Luft aufgelöst. Offenbar hatte jemand irgendwo – weiter oben – entschieden, dass seine Wampe noch ein paar Schläge vertragen könnte.

Als er und Lisa eine Stunde später im Standesamt die Angaben für eine neue Geburtsurkunde für seinen Sohn ausfüllten, fragte Lisa ihn, ob er einen eigenen Namen für ihn habe, und fügte hinzu, dass Marie jede seiner Entscheidungen zu den Namen des Babys unterstütze. Natürlich hatte er keine. Er war lange Zeit davon ausgegangen, dass er jede Entscheidung, die Marie traf, akzeptieren würde.

„Er hat schon einen Namen – Theo“, sagte Georg.

„Auf Griechisch bedeutet Theo „Gott”. Als der Name vorgeschlagen wurde, war Marie sofort begeistert. Aber vielleicht hast du eine andere Idee?“

„Du meinst, es war nicht die Idee von Marie? Wessen war es dann?“

„Ist das so wichtig?“

 Georg nickte, „Natürlich Jan.“

Lisa wandte ihren Blick ab.

„Es reicht, dass mein Sohn immer ein Mensch bleibt“, erwiderte Georg kalt. Er nahm den Stift von Lisa und trug nach kurzem Überlegen den Namen ein: ADAM, was der Erdling, der Mensch bedeutet.

Der Name des ersten Mannes illustrierte sein Leben wie nichts. Der Sündenfall, aber auch die Verheißung der Erlösung und das Aufstehen daraus. Er war bereits gefallen. Adam war die Verheißung für ihn, sich von diesem Fall zu erheben.

Georg sehnte sich danach, diesen Ort so schnell wie möglich zu verlassen. Seit er aus dem Polizeigewahrsam entlassen wurde, fühlte er sich überall, wo er sich in der Öffentlichkeit zeigte wie ein Aussätziger.  Als der Beamte ihn nach der Nennung seines Namens aufforderte, der Name zu wiederholen, musste er sich stark zurückhalten, um nicht etwas Unangenehmes zum Abschied zu grunzen. Diesem ungesunden Interesse an seiner eigenen Person muss er schließlich gleichgültig werden, denn er wird als Patient des Psychiaters enden, wie jeder, der überall um sich herum Mäuse sieht. Sie trennten sich vor dem Amt.

„Danke für alles, Lisa.“

„Wenn du ein Problem hast, weißt du, wo du mich findest.“

„Nein, Lisa. Ich glaube, es ist Zeit für die Familie Leitner, sich einen anderen Familienanwalt zu suchen.“

Lisa nickte. Eine schwere Luft hing über ihren Köpfen.

„Wir waren nie Freunde, aber auch keine Feinde“, sagte sie nach einer Weile.

„Ich hoffe, dass es doch noch so bleibt“, erwiderte Georg und dann drehte er sich um und ging seines Weges. 

Lisa seufzte, als sie Georg beim Weggehen beobachtete – es war alles wie ein schlechter Traum, der bald enden würde. Sie würde es lieben, sich in die Arme eines Mannes zu kuscheln. Sie nahm ihr Telefon heraus und bestätigte das Treffen. Georg, ging zurück ins Krankenhaus, um bei seinem Sohn und seinem Bruder zu sein, den einzigen Menschen, die ihm im Moment wirklich nahestehen.  Lisa hingegen ging direkt zu Liam.

Am nächsten Tag, als Mutter und Kind aus dem Krankenhaus entlassen werden konnten, fuhr Georg nach Absprache mit Lorenz ins Krankenhaus, um seinen Sohn nach Hause zu bringen.

Sebastian saß zusammen mit Sofia gerade in der Küche beim Mittagessen. Georg ist am frühen Morgen wortlos ins Krankenhaus gefahren und noch immer nicht zurückgekehrt.  Sofia gießt Spargelcremesuppe auf die Teller.

„Was macht er denn da so lange? Er war gestern den ganzen Tag weg. Nach Mitternacht ist er zurückgekommen und hat so viel Lärm gemacht, dass er ein Geweih von der Wand bei der Treppe geschlagen hat“, sagte Sofia.

„Er ist ein erwachsener Mann. Mama und Papa werden ihm nicht vorschreiben, wie viel er trinken soll.“

„Wozu hast du unsere Söhne in den zwanzig Jahren geführt, während ich nicht da war! Einer von ihnen wird vor Gericht gestellt, und der andere ist überall in den Medien.“

„Du schiebst mir die Schuld zu? Du bist derjenige, die dein Zuhause und deine Familie verlassen hat.“

 „Die Suppe wird kalt.“

Sebastian tauchte seinen Löffel in seinen Teller und nahm ihn kaum in den Mund, während er sich winden musste.

„Was ist das? Hast du vergessen, wie man richtig kocht?“

„Grüne Spargelcremesuppe.“

 „Das kann ich sehen.  Diese Suppe hat keinen Geschmack! Ist Speck alle? Georg gibt immer etwas Schinken und Schlagsahne dazu.“

„Diese ist vegetarisch. In unserem Alter muss man aufpassen, was man isst.“

„In unserem Alter muss man auf nichts mehr aufpassen. Das Leben liegt hinter uns.“

„Ich habe es nicht eilig, die Radieschen von unten ansehen. Mein Vater hat immer gesagt, dass das wahre Leben im Ruhestand beginnt.“

„Und drei Monate nach seiner Rente ist er auf den Friedhof umgezogen.“

„Ich habe deine Medikamente gesehen. Du nimmst eine halbe Apotheke.“

„Diese sind alle…“

„Ja, ja, Vitamine“, unterbrach Sofia ihn. „Hältst du mich für dumm?  Du nimmst Tabletten gegen Blutdruck, Herz, Rheuma, Gicht, Prostata und Gott weiß was noch alles.  Für dein Alter, Sebastian, bist du ziemlich kaputt. In zehn Jahren vergisst du deinen Namen und trägst Windelhosen.“

„Du wirst sie nicht wechseln“, erwiderte Sebastian.

„Ich habe dich schon vor zwanzig Jahren gewarnt, dass dein Hass dich töten wird.“

 Das Geschwätz des Ehepaars wurde durch das plötzliche Auftauchen ihres Sohnes in der offenen Küchentür unterbrochen. In seiner rechten Hand hielt er eine Babytrage. Er hielt einen Moment lang inne, bevor er eintrat. Sebastian und Sofia sahen sich gegenseitig an. Georg ging zum Tisch hinüber und legte die Babytrage mit seinem Sohn darauf. Beide Leitners blieben stehen und warteten schweigend auf eine Erklärung ihres Sohnes.

„Marie hält mich für so einen Dreck, dass sie nicht mal mein Kind will.“

Ohne die Reaktion seiner Eltern abzuwarten, ging Georg aus der Küche in den Wohnteil des Gasthauses. Sofia bedeckte ihr Gesicht mit den Händen. Sebastian stand vom Tisch auf und beugte sich über die Babytrage. Er nahm einen Umschlag in die Hand, der an der Seite herausschaute. Dann nahm er den Inhalt heraus und blickte auf das Papier. Als die Schritte auf der Treppe verstummten und sich die Tür im Obergeschoss schloss, brach Sofia in Tränen aus. Sebastian legte das Dokument auf den Tisch, ging zu seiner Frau hinüber und schlang seinen Arm um sie. Auf dem Tisch lag ein Auszug aus der Geburtsurkunde. Das Dokument sagte: Adam Leitner, Sohn von Marie Huber und Georg Leitner, geboren am 18. Mai 2018 im Allgäu.  Der Leitnerhof hatte einen neuen Bewohner und ein neues Familienmitglied bekommen, doch an diesem Tag ließ hier niemand vor Freude die Sektkorken knallen.

Adam Leitner

Georg każdy gest dobrej woli ze strony Marie przyjmował za dobry znak i krok w kierunku porozumienia. Ostatnią rzecz, którą sobie życzył to walki z Marie. Musiała go więc ucieszyć wiadomość od Lisy, że Marie chce z nim uregulować sytuację prawną ich syna. Podała go jako ojca dziecka w danych do urzędu stanu cywilnego. Nie robiła mu przeszkód w odwiedzaniu syna ani zaciąganiu informacji na temat jego zdrowia, więc przypuszczał, że pod wpływem siostry, Marie zdecydowała się na krok dalej, to jest: pozwolić mu uznać syna. Nie był aż tak naiwny, aby oczekiwać, że ona zgodzi się na wspólną prawną opieką nad synem. Ustalą coś odnośnie do czasu i częstotliwości jego odwiedzin dziecka, może także sprawy finansowe i tyle. Jak dwoje dorosłych, cywilizowanych ludzi, którym na sercu leży przede wszystkim dobro wspólnego dziecka. Kiedy usłyszał, że Marie zgadza się na przyznanie mu prawa do opieki nad ich synem, to na jego twarzy pojawił się wyraz niedowierzania. Jego radość nie trwała jednak długo. Lisa już w następnych słowach, dosłownie wbiła go w podłogę i pozbawiła wszelkich iluzji.  Marie, owszem, zgodziła się na wspólną opiekę, ale nie dlatego, że pragnie z nim wychowywać syna tylko, że to jedyna droga, żeby sama mogła zrezygnować z prawa do opieki. Po tych wyjaśnieniach wyglądał, jak ktoś, kto po latach wraca do swojego domu i w jego miejscu zastaje popioły. Potrzebował dobrego kwadransa, żeby przyjść do siebie. Jego wiara, że limit pogardy i nienawiści od Marie wyczerpał, tak jak i kopniaków od życia w podbrzusze prysło jak bańka mydlana. Najwyraźniej ktoś gdzieś — wyżej — uznał, że jego bebech jeszcze trochę ciosów wytrzyma. Kiedy w godzinę później w urzędzie wraz z Lisą wypełniał dane do nowego aktu urodzenia dla swojego syna, Lisa zapytała go, czy ma jakieś własne imię dla syna, dodając jednocześnie, że Marie podtrzymuje każdy jego wybór odnośnie do imion dziecka. Oczywiście, że nie miał. Dawno założył, że przyjmie każdy wybór Marie.

– On ma już imię. Theo.

– Theo po grecku, znaczy „bóg”. Kiedy padła propozycja tego imienia, Marie była od razu zachwycona. Może jednak ty masz inny pomysł?

– To znaczy, że to nie był Marie pomysł? A więc czyj?

–  A czy to takie ważne?

Georg pokiwał głową.  – Oczywiście, Jana.

Lisa uciekła wzrokiem.

– Wystarczy, żeby mój syn był człowiekiem.  – odparł Georg oschle. Wziął od Lisy długopis i po chwili zastanowienia wpisał w rubrykę imię: ADAM, co po hebrajsku znaczy człowiek.

Imię pierwszego człowieka jak nic ilustrowało jego życie. Grzech i upadek, ale też obietnicę odkupienia i podniesienia się z tego upadku. Upadek już zaliczył. Adam był obietnicą dla niego podźwignięcia się z tego upadku.

Georg pragnął jak najszybciej opuścić to miejsce. Od czasu jak wyszedł z aresztu, gdzie się nie pojawił publicznie, to czuł się jak trędowaty.  Kiedy po podaniu nazwiska, urzędniczka poprosiła go, żeby powtórzył dane, musiał się mocno hamować, żeby coś nie chrząknąć na odchodne. Musi w końcu zobojętnieć na te niezdrowe zainteresowanie własną osobą, bo skończy na kozetce u psychiatry, jak każdy, co myszki widzi wszędzie dookoła siebie. Rozstali się przed urzędem.

– Dzięki za wszystko, Lisa.

– Gdybyś miał jakiś problem, to wiesz, gdzie mnie szukać.

– Nie, Lisa. Myślę, że już czas, żeby rodzina Leitner znalazła sobie innego adwokata rodzinnego.

Lisa pokiwała głową. Ciężkie powietrze zawisło nad ich głowami.

– Nigdy nie byliśmy przyjaciółmi, ale wrogami też nie. – powiedziała po chwili.

– Mam nadzieję, że mimo wszystko tak pozostanie. – odparł Georg, po czym odwrócił się i poszedł w swoją stronę.  

Lisa, patrząc za odchodzącym Georgiem, westchnęła – to wszystko było jak ten zły sen, który zaraz się skończy. Chętnie by się wtuliła w jakieś męskie ramiona. Wyjęła telefon i potwierdziła spotkanie. Georg pojechał z powrotem do szpitala, żeby po być trochę z synkiem i bratem, jedynymi w tej chwili mu naprawdę bliskimi osobami.  Lisa zaś wprost na spotkanie z Liamem.

Następnego dnia, kiedy wypis ze szpitala matki i dziecka były gotowe, Georg po ułożeniu się z Lorenzem pojechał do szpitala zabrać syna do domu.

Sebastian i Sofia siedzieli właśnie w kuchni przy obiedzie.  Georg tak, jak wyszedł rano z domu bez słowa do szpitala, tak jeszcze nie wrócił.  Sofia rozlała na talerze krem szparagowy.

– Co mu tak długo tam zajmuje? Wczoraj nie było go cały dzień. Wrócił grubo po północy i narobił tyle hałasu, że strącił poroże ze ściany przy schodach.

– To dorosły chłop. Mama i tata nie będą mu mówić, ile ma wypić.

– Do czego ty doprowadziłeś naszych synów przez dwadzieścia lat, kiedy mnie tutaj nie było!  Jednemu grozi proces i kalectwo, a o drugim jest głośno we wszystkich mediach.

– Do mnie te pretensje? To ty opuściłaś dom i rodzinę.

 – Zupa robi się zimna.

Sebastian zanurzył łyżkę w swoim talerzu, ledwo wziął ją do ust, jak się skrzywił.

– A co to jest? Zapomniałaś już, jak się gotuje?

– Krem z zielonych szparagów.

– To widzę.  Ta zupa w ogóle nie ma smaku. Skończył nam się bekon? Georg zawsze dodaje trochę szynki i śmietany.

– Ta jest wegetariańska. W naszym wieku trzeba uważać na to, co się je.

– W naszym wieku nie trzeba już na nic uważać. Życie jest za nami.

– Mnie się tam nie spieszy wąchać kwiatki od spodu. Mój ojciec zawsze powtarzał, że prawdziwe życie zaczyna się na emeryturze.

– I trzy miesiące po przejściu na emeryturę przeniósł się na cmentarz.

– Widziałem twoje leki. Bierzesz pół apteki.

– To wszystko są…

– Ta, ta, witaminy!  – przerwała mu Sofia – Masz mnie za głupią?  Bierzesz tabletki na ciśnienie krwi, serce, reumatyzm, podagrę, prostatę i Bóg jeden wie, na co jeszcze.  Nie jesteś w formie jak na swój wiek, Sebastian. Za dziesięć lat zapomnisz, jak się nazywasz i będziesz pieluchomajtki nosił.

–  Ty nie będziesz ich zmieniać. – odparł Sebastian.

– Już dwadzieścia lat temu cię ostrzegałam, że ta twoja nienawiść cię zabije.

Pogawędkę małżonków przerwało nagłe pojawienie się ich syna w otwartych drzwiach kuchni. W prawej ręce trzymał nosidełko. Zatrzymał się na moment, zanim wszedł do środka. Sebastian i Sofia spojrzeli po osobie. Georg podszedł do stołu, położył na nim nosidełko z synem. Oboje Leitnerowie znieruchomieli, czekali w milczeniu na wyjaśnienia od syna.

– Marie ma mnie za taką kanalię, że nawet nie chce mojego dziecka.

Nie czekając na reakcję rodziców, Georg wyszedł z kuchni do części mieszkalnej zajazdu. Sofia zakryła twarz dłońmi. Sebastian wstał od stołu i pochylił się nad nosidełkiem. Wziął do ręki kopertę, która wystawała z boku. Następnie wyjął jej zawartość i rzucił okiem na papier. Kiedy ucichły kroki na schodach i zamknęły się drzwi na piętrze, Sofia wybuchła płaczem. Sebastian odłożył dokument na stół, podszedł do żony i objął ją ramieniem. Na stole leżał wypis z aktu urodzenia. W dokumencie było napisane: Adam Leitner, syn Marie Huber i Georga Leitnera, urodzony 18 maja 2018 roku w Allgäu. 

Leitnerhof zyskał nowego mieszkańca, a rodzina nowego członka, jednak tego dnia nikt tu z radości szampana nie odkorkowywał.

Angst und Kapitulation

Georg war schon lange auf dem Flur der Entbindungsstation hin und her gegangen. Er wollte, musste Marie besuchen.  Das Betreten des Zimmers, in dem sie lag, lähmte ihn jedoch von innen heraus. Drücken der Türklinke hatte ihm noch nie so viel Mühe bereitet. Schließlich entschied er sich, einzutreten. Marie wurde bei seinem Anblick regungslos. Sie drehte ihr Gesicht schnell zur Seite und verbarg ihre Hände unter der Bettdecke, um ihr Zittern nicht nach außen zu zeigen. Mit der ganzen Kraft ihres Willens versuchte sie, die unerwünschten Gefühle zu kontrollieren. Georg verstand sehr gut, dass er hier ein ungebetener Gast war, aber er wollte nicht vor dem Weglaufen, was er Marie schuldete. Nach einer kurzen Frage, wie sie sich fühle, die Marie mit Schweigen abtat, ging er schnell zu dem Punkt über, der ihn gezwungen hatte, hierherzukommen.

„Ich kann nicht ändern, was passiert ist. Alles, was ich tun kann, ist zu sagen, wie leid es mir tut… Was das angeht, was ich dir damals über das Baby gesagt habe… Keine Angst, es wird so sein, wie du dich entscheidest. Ich hoffe nur, dass du mir den Kontakt zu meinem Sohn nicht schwer machen wirst.“

Marie hörte jedoch nicht Georges Worte, sondern nur ihren eigenen Herzschlag. Die Angst übermannte sie langsam. In ihrem Kopf vermischten sich bereits die Bilder von der Geburt mit den Bildern von Georg, der Jan geschlagen hatte – alles verschmolz zu einem Film. Ihr eigener Körper wurde ihr immer fremder. Sie hatte den Eindruck, dass sie das Gefühl in ihren Beinen verlor – sie konnte ihre Füße nicht bewegen, ihr Magen stieg ihr bis zum Hals, ihr Herz gefror, das Atmen wurde immer schwieriger, sie spürte Schmerzen in der Brust, ihre Hände unter der Bettdecke verkrampften sich. Sie konnte sich selbst nicht hören, als sie ihm fast lautlos sagte, er solle gehen. Georg nickte und ging langsam zur Tür.   Bevor er die Türklinke drückte, drehte er sich noch einmal um, „Pass auf dich auf, Marie!“

Schließlich schloss sich die Tür hinter ihm, und Marie wurde allein gelassen.  Ihre Hände lockerten sich unter der Bettdecke, aber ihr Atem beschleunigte sich weiter. Den Brechreflex konnte sie nicht stoppen – sie drehte sich auf die Seite und begann heftig zu erbrechen. Schließlich legte sie erschöpft den Kopf zurück auf das Kissen. Tränen liefen langsam über ihre Wangen. Die Panikattacke ging langsam vorbei, und mit der Ruhe kam auch eine emotionale Abkühlung. Das Einzige, was Marie wollte, war, dieses schreckliche Gefühl nicht mehr erleben zu müssen. Sie wusste bereits, dass sie alles tun würde, um sicherzustellen, dass es nie wieder zurückkommt.

Obwohl seit der Geburt eine gute Woche vergangen war, lag Marie immer noch mit ihrem Sohn im Krankenhaus. Das Baby war eine Frühgeburt und der emotionale Zustand der Mutter beunruhigte die Hebamme und die Ärzte, die sie behandelten. Lisa sah die Verbesserung, als Marie nach Hause ging, und versicherte dem Chefarzt, dass ihre Schwester, obwohl sie die alleinerziehende Mutter ist, unterstützt werden würde, wenn sie nach Hause kommt.

„Das Krankenhaus hat einfach den schlechten Einfluss auf Marie. Die Alp hat ihr immer Kraft zum Leben gegeben und das wird nun nicht anders sein“, sagte Lisa zu Karin, bevor sie ins Krankenhaus ging.

„Ich bin mir sicher, dass sie sich schneller erholt, wenn sie von geliebten Menschen umgeben ist, als von einer Horde von Ärzten“, gab Karin es zu. „Lorenz freut sich schon darauf, sein Enkelchen zu Hause zu haben.  Er und Mila haben seit dem Morgengrauen überall in der Alp Luftballons aufgehängt.“

„Ich habe das Banner gesehen”, sagte Lisa und lachte. „Ich selbst habe von diesem Hin- und Herpendeln zwischen Alp und Krankenhaus satt. Ich muss mich auf meine Arbeit konzentrieren.“

„Bist du zum Mittagessen zurück?”, fragte Karin, während Lisa ihre Aktentasche im Auto verstaute.

„Am Nachmittag habe ich ein Termin, also werde ich in der Stadt zu Mittag essen”, erwiderte Lisa aus dem Auto.

„Gib Marie einen Kuss von mir!”, rief Karin, als Lisas Auto bereits das Haus verlassen.

Marie stand am Fenster, den Rücken zu ihrer Schwester gewandt, die auf dem Krankenhausbett neben dem Neugeborenenbettchen saß und ihren Neffen beobachtete. Wenn es im Leben irgendetwas gab, das Lisa wirklich hasste, dann war es die Situation, nichts tun zu können.   Niemand musste sie jemals zweimal um einen Gefallen bitten. Für die, die sie liebte, war sie bereit, Himmel und Erde zu erschüttern, um eine Lösung zu finden. Schon am zweiten Tag nach der Geburt versetzte Lisa Berge und besorgte Marie auf ihre Bitte hin ein Einzelzimmer.   Nach dem Gespräch mit dem Maries Arzt heute, begann Lisa es zu bereuen. Sie hatte ihrer Schwester die natürliche Aufmunterung genommen, die die Gesellschaft anderer Mütter ihr geben musste. Marie verbrachte ihre gesamte Schwangerschaft damit, sich auf ihre neue Rolle vorzubereiten. Sie las alle aktuellen Bücher über Mutterschaft auf dem Markt und hunderte Webseiten.  In der Geburtenschule war sie natürlich die beste Teilnehmerin. Es war Lisa, die während des Kurses in allem korrigiert werden musste. Vor allem, weil sie damit beschäftigt war, an ihren nächsten Gerichtstermin oder ein Mandantengespräch zu denken und nicht darauf geachtet hat, was die Hebamme den Teilnehmern erzählte. Schließlich war es Marie, nicht sie, die schwanger war. Tatsächlich brauchte sie all dieses Wissen, wie ein Loch in ihrem Kopf.  Lisa konnte sich des Gefühls nicht erwehren, dass sie sich um ihre eigene Achse drehte. Was auch immer sie für ihre Schwester tat, es wurde nur noch schlimmer.  Die Diagnose, die Lisa vom Arzt ihrer Schwester hörte, war eine typische postpartale Depression, die schnell vorübergehen würde.  Marie stillte nicht, also wurde kein Oxytocin ausgeschüttet und das Hormon der glücklichen Mama wirkte nicht.  Die Information, dass Marie mit keinem Psychiater sprechen wollte, überraschte sie eigentlich nicht, angesichts der unangenehmen Erfahrung ihrer Schwester vor vielen Jahren.   Genauso wie die gleiche Abneigung ihrer Schwester, einen Psychologen aufzusuchen. Seit jener denkwürdigen Nacht, in der Marie vom Leitnerhof zurückgekehrt war, war Jans Name in den Gesprächen zwischen den Schwestern überhaupt nicht mehr gefallen.  Jan sorgte dafür, dass auch Psychologen auf Maries schwarzer Liste standen. Es verwundert nicht, dass Lisas letzter Ausweg darin bestand, Marie mit ihrem Kind nach Hause zu bringen. „Im schlimmsten Fall kümmert sich Karin um das Baby, und Marie wird zu gegebener Zeit in ihre Rolle als Mutter schlüpfen. Es kann nicht immer sein, dass man nur den Wind in den Augen hat! Irgendwann muss das schielende Glück den armen Huber-Schwestern zuzwinkern!”, seufzte Lisa und betrachtete das süße schlafende Gesicht des Babys.

„Die Ärzte sind der Meinung, dass Theo bereit ist, sein neues Zuhause zu begrüßen“, sagte Lisa in einem sanften Ton.  

„Ich habe Angst, mit ihm allein zu sein, dass ich ihm etwas antue.“

„Was meinst du damit, dass du ihm etwas antust?“, fragte Lisa mit Beunruhigung in ihrer Stimme.

„Ich weiß es nicht, ich habe einfach Angst, dass ich ihn verletze.  Alles, was ich tue, ist falsch. Nur wenn ich ihn in den Arm nehme, weint er, bei allen anderen beruhigt er sich.“ 

„Weil er deine Angst spürt.  Das ändert sich aber, wenn du Vertrauen gewinnst.“

„Ich bin nutzlos.“

„Das ist nicht wahr, Marie. Karin hat mir gestern erzählt, dass auch sie anfangs Angst hatte, sich um Mila zu kümmern. Die ersten drei Tage tat sie nichts anderes als weinen.  Mehr noch, sie und Florian hatten beide den Babyblues. Sie baten Sebastian und Georg, sie nicht einmal für einen Moment mit Mila allein zu lassen.  Aber es war genug, um…“

„Lisa, es ist kein Babyblues! Ich fühle nichts für mein Baby“, erwiderte Marie und in ihrem Herzen fügte sie hinzu: „Außer Angst.“

Lisa schluckte schwer. Sie versuchte, ihre inneren Emotionen zu kontrollieren, um nicht etwas zu sagen, was sie nicht sagen sollte. Die Gelassenheit und Kühle, mit der Marie dies alles sagte, erschreckte sie. Doch Lisa wusste nicht, dass dieser emotionalen Kälte stundenlanges, hilfloses Weinen von Marie und viele schlaflose Nächte hintereinander vorausgegangen waren.

„Ich habe nicht einmal Muttermilch. Ich bin keine Mutter.“

„Marie, du bist nicht die Erste, die Schwierigkeiten hat, in eine neue Rolle als Mutter zu schlüpfen und glaubt, sie nicht bewältigen zu können. Das ist alles neu und schwierig für dich. Aber du bist nicht allein. Jeder hier versteht dich, und jeder wird dir helfen. Und da ist Karin zu Hause. Und sie wird bei dir sein, wenn du mit deinem Baby nach Hause kommst. Alles wird gut.“

„Nichts wird gut. Und außerdem, wie kannst du das wissen?“

„Du hast recht, ich kann es nicht wissen, aber ich habe mit deinem Arzt gesprochen. Und er ist zuversichtlich, dass alles rechtzeitig klappen wird.“

„Na, super! Jetzt weiß ich, warum mich alle anstarren, als wäre ich verrückt.“

„Marie, lass uns dir helfen!“

Marie starrte Lisa einen Moment lang an und sammelte sich, um endlich zu sagen, was sie längst beschlossen hatte.

„Wenn du mir helfen willst, vereinbare mit Georg das Sorgerecht.”

„Ich verstehe nicht. Du willst dich trotzdem mit ihm über das gemeinsame Sorgerecht einigen?  Das hast du nie gewollt. Marie, überleg es dir gut.“

„Ich habe schon darüber nachgedacht. Und ich möchte kein gemeinsames Sorgerecht mit ihm.“

Lisa atmet unwillkürlich erleichtert auf. „Ich wusste es.“  Sie lächelte ihre Schwester an.

„Ich möchte, dass er das alleinige Sorgerecht erhält.“

„Was? Marie, du meinst das nicht ernst!“

„Doch.  Ich habe mich bereits entschlossen.  Und wenn du nicht bereit bist, mir zu helfen, werde ich einen Anwalt aus dem Krankenhaus nehmen.“

Lisa stieg aus dem Bett und ging zu Marie hinüber.

„OK. Ich versuche, einen Notar ins Krankenhaus zu holen, damit du und Georg die Vaterschaftsanerkennung und die Erklärung über das gemeinsame Sorgerecht abschließen könnt. Vielleicht ist es sogar besser, wenn Theo erst einmal bei seinem Papa ist.”

„Er wird glücklicher mit seinem Vater sein.   Ich habe sie ein paar Mal zusammen auf der Frühchenstation gesehen. Zwischen den beiden besteht bereits eine wunderschöne Verbindung“, sagte Marie traurig, und ein Ausdruck von Leid erschien auf ihrem Gesicht.

„Ich habe gehört, dass Georg der Vater ist, der sein Kind am häufigsten besucht. Ich warne dich jedoch, Marie, sobald der Antrag auf alleiniges Sorgerecht des Vaters vor Gericht geht, gibt es kein Zurück mehr.  Du kennst Georg – er wird dir euren Sohn niemals zurückgeben“, sagte Lisa, und ihre Stimme nahm unwillkürlich einen heiseren Ton an, als ob sie mit einem Mandanten und nicht mit ihrer eigenen Schwester sprechen würde.  Marie schien ihr in einem Augenblick völlig fremd zu sein.  Sie küsste sie kühl auf die Wange, nahm dann ihre Sachen und verließ den Saal, ohne sich noch einmal umzusehen.

Marie ging zum Bett hinüber, setzte sich auf die Kante und schaute ihr Baby einen Moment lang intensiv an. Sie streckte ihre Hand aus, um ihn zu streicheln, zog sie aber sofort wieder zurück, aus Angst, dass er aufwacht und wieder anfangen würde zu weinen. „Toxische Mutter”, dachte sie und spürte, wie sich die Erschöpfung in ihrem Körper ausbreitete.  Sie fühlte Schmerzen in fast jedem Muskel, als ob sie eine ganze Wiese von Hand gemäht hätte. Sie legte sich auf das Bett, rollte sich zu einem Ball zusammen und schloss die Augen.  Einzelne Tränen flossen langsam unter ihren Augenlidern hindurch auf ihre Wangen.

Lisa lief unterdessen nervös durch den Krankenhauspark. Sie umkreiste es wahrscheinlich sechsmal, um ihre Gedanken zu sammeln. Schließlich setzte sie sich auf eine Bank, zog ihr Handy aus der Tasche und suchte in ihren Kontakten nach Georg.

Strach i kapitulacja

Georg od dłuższego czasu chodził w te i z powrotem po korytarzu na oddziale położniczym. Chciał, musiał odwiedzić Marie. Jednak wejście do sali, w której ona leżała, paraliżowała go od środka.  Nigdy jeszcze naciśnięcie klamki od drzwi nie nastręczało mu tyle problemu. Wreszcie zdecydował się wejść. Marie na jego widok znieruchomiała. Odwróciła szybko twarz w bok. Całą siłą swej woli próbowała opanować niechciane uczucia, schowała dłonie pod kołdrę, żeby nie okazać na zewnątrz ich drżenia. Georg rozumiał doskonale, że jest tu nieproszonym gościem, jednak nie zamierzał uciekać przed tym, co jest winien Marie. Po krótkim pytaniu, jak się czuje, które Marie zbyła milczeniem, szybko przeszedł do meritum, które go zmusiło do przyjścia tu.

Nie mogę odwrócić tego, co się stało. Jedyne, co mogę to powiedzieć jak bardzo mi przykro… Jeśli chodzi o to, co ci wtedy powiedziałem odnośnie do dziecka…  Będzie tak, jak sama zdecydujesz. Mam tylko nadzieję, że nie będziesz mi utrudniać kontaktu z moim synem.

Marie jednak nie słyszała słów Georga, tylko własny łomot serca. Strach ją z wolna obezwładniał. Obrazy z porodu mieszały się już z obrazami pobicia Jana w jej głowie – wszystko się zlewało w jeden film. Jej własne ciało stawało się dla niej obce. Miała wrażenie, że traci czucie w nogach – nie potrafiła poruszyć stopami, żołądek podnosił się jej do gardła, serce zamarło, oddech stawał się coraz trudniejszy, w piersiach czuła ból, dłonie pod kołdrą zaciskały się kurczowo. Nie słyszała samej siebie, gdy prawie bezgłośnie powiedziała mu, żeby wyszedł. Georg potaknął głową i wycofał się z wolna w kierunku drzwi.  Zanim nacisnął klamkę od drzwi, odwrócił się jeszcze:

– Dbaj o siebie, Marie.

Wreszcie drzwi się zamknęły się za nim i Marie została sama. Dłonie wolno rozkurczyły się pod kołdrą, ale oddech jej nadal przyspieszał. Nie potrafiła powstrzymać odruchu wymiotnego, obróciła się na bok i gwałtownie zaczęła wymiotować. W końcu wyczerpana położyła głowę z powrotem na poduszkę. Łzy wolno spływały jej po policzkach. Atak paniki powoli mijał, a wraz ze spokojem przyszedł też emocjonalny chłód. Wszystko, czego pragnęła Marie, to nie musieć tego obrzydliwego uczucia przeżywać ponownie. Już wiedziała, że zrobi wszystko, żeby ono nigdy nie powróciło.

Mimo że od porodu, minął już prawie tydzień, to Marie z synem nadal przebywała w szpitalu. Dziecko było wcześniakiem, a stan emocjonalny matki niepokoił opiekujących się nią położną oraz lekarzy. Lisa upatrywała poprawy w powrocie Marie do domu i zapewniała lekarza, że siostra, mimo że jest samotną matką, to będzie miała wsparcie, gdy opuści szpital.

– Szpital po prostu źle działa na Marie. Alp zawsze dawało jej kopa i teraz też nie będzie inaczej. 

– Na pewno szybciej dojdzie do siebie otoczona bliskimi niż hordą lekarzy.  – przyznała Karin. – Lorenz już nie może się doczekać wnuka w domu.  Od samego świtu z Milą balony wieszają po całym Alp.

–  Widziałam transparent.  – roześmiała się Lisa. –  Sama mam dość tego kursowania pomiędzy Alp i szpitalem. Muszę wreszcie skupić się na swojej pracy. 

– Będziesz na obiedzie? – zapytała Karin, kiedy Lisa wrzucała teczkę do samochodu. 

– Zjem coś na mieście. Jestem umówiona. Wrócę wieczorem. – odparła Lisa już z samochodu.

– Ucałuj Marie ode mnie! – zawołała Karin, kiedy samochód Lisy ruszał już spod domu.

Marie stała przy oknie, tyłem odwrócona do siostry, która siedziała na łóżku szpitalnym przy łóżeczku noworodkowym i przyglądała się siostrzeńcowi. Jeśli czegoś naprawdę nienawidziła w życiu Lisa, to sytuacji, w której nic nie może zrobić.  Nikt ją nigdy nie musiał o nic dwa razy prosić. Jeśli w grę wchodzili ci, co ich kochała, to gotowa była potrząsnąć niebem i zmienią, żeby znaleźć rozwiązanie.  Już na drugi dzień po porodzie Lisa stanęła na głowie i załatwiła siostrze na jej prośbę pojedynczy pokój. Po dzisiejszej rozmowie z lekarzem Marie zaczynała tego żałować. Pozbawiła siostrę naturalnego dopingu, który musiałoby jej dawać towarzystwo innych matek. Marie całą ciążę przygotowywała się do swoje nowej roli. Przeczytała wszystkie najnowsze pozycje książkowe dostępne na rynku na temat macierzyństwa, setki stron w internecie. W szkole rodzenia oczywiście była prymuską. To Lisę trzeba było we wszystkim poprawiać na zajęciach. Głównie dlatego, że nie uważała, co mówiła położna do uczestników zajęć, zajęta myślami kolejną rozprawą sądową albo spotkaniem z klientem. To nie ona była w ciąży i w gruncie rzeczy potrzebna była jej ta cała wiedza tak jak dziura w moście.  Lisa nie mogła uciec wrażeniu, że kreci się wokół własnej osi. Co by nie zrobiła dla siostry, to było tylko gorzej.  Diagnoza, którą Lisa usłyszała od lekarza siostry, brzmiała: typowa depresja poporodowa, która szybko minie.  Marie nie karmi piersią, więc oksytocyna się nie uwolniła i hormon szczęścia mamy nie zadziałał.   Informacja, że Marie nie chce z żadnym psychiatrą rozmawiać, w zasadzie ją nie dziwiła, biorąc pod uwagę przykre doświadczenia siostry sprzed wielu lat.   Tak jak i równa niechęć siostry do spotkania z psychologiem. Od czasu pamiętnej nocy, kiedy Marie wróciła z Leitnerhof, imię Jana w ogóle nie padało w rozmowach pomiędzy siostrami,  Jan się postarał, żeby psycholodzy też byli na czarnej liście Marie. Nie dziwi więc, że Lisa ostatniej deski ratunku wypatrywała w zabraniu Marie wraz z dzieckiem do domu. „W najgorszym razie dzieckiem zajmie się Karin, a Marie we właściwym dla siebie czasie wdroży się w rolę matki. Nie może tak być, że wiecznie tylko wiatr w oczy! Kiedyś musi się uśmiechnąć to zezowate szczęście do biednych sióstr Huber!”, westchnęła Lisa, spoglądając na słodką śpiącą twarzyczkę dziecka.  

– Lekarze są zdania, że Theo jest gotowy pokwitać swój nowy dom.

– Boję się zostać z nim sama, że coś mu zrobię złego. – odezwała się Marie.

– Jak to złego? – zapytała Lisa mimowolnie z niepokojem w głosie.

– Nie wiem, po prostu się boję. Wszystko, co robię, jest nie tak, jak trzeba. Tylko kiedy ja biorę go na ręce, to płacze, przy każdej innej osobie się uspokaja. 

– Bo wyczuwa twój lęk.  Jednak to się zmieni, gdy nabierzesz pewności siebie.

– Jestem do niczego.

– To nieprawda, Marie. Karin opowiadała mi wczoraj, że ona też się bała. Przez pierwsze trzy dni nie robiła nic, tylko płakała. Więcej, oni oboje z Florianem mieli baby blues. Błagali Sebastiana i Georga, żeby tylko ich na moment nie zostawiali samych z Milą. Wystarczyło jednak, żeby…

 – To nie jest żaden baby blues, Lisa! Ja nic do mojego dziecka nie czuję.  – w duchu zaś dodała: „Poza strachem”. – Nie mam nawet pokarmu. Nie nadaję się na matkę.

Lisa przełknęła ciężko ślinę. Spróbowała opanować wewnętrzne emocje, żeby nie powiedzieć czegoś, czego nie powinna. Przerażał ją spokój i chłód, z jakim to wszystko mówiła Marie. Lisa jednak nie wiedziała, że ten chód emocjonalny poprzedzony był długimi godzinami bezsilnego płaczu Marie oraz wieloma nieprzespanym z rzędu nocami.

– Marie, ty nie jesteś pierwszą, która ma problemy wejść w nową rolę matki, której się wydaje, że nie da rady. To wszystko jest dla ciebie nowe, trudne. Jednak nie jesteś sama. Tu wszyscy to rozumieją i każdy ci pomoże. A i w domu jest Karin. I ona będzie przy tobie, jak wrócisz do domu z dzieckiem. Będzie dobrze.

– Nic nie będzie dobrze. Zresztą skąd możesz to wiedzieć?

– Masz racę, ja nie mogę tego wiedzieć, ale rozmawiałam z twoim lekarzem. I on jest przekonany, że wszystko się z czasem ułoży.

– No świetnie. Teraz wiem, dlaczego wszyscy tu tak na mnie patrzą … jak na jakąś nienormalną.

– Marie, pozwól sobie pomóc.

Marie przez moment patrzyła na Lisę, zbierała się w sobie, żeby wreszcie powiedzieć to, co już dawno postanowiła.

– Jak chcesz mi pomóc, to załatw sprawę opieki z Georgiem.

– Nie rozumiem. Chcesz się jednak z nim dogadać w sprawie wspólnej opieki prawnej?  Nigdy tego nie chciałaś. Marie, zastanów się dobrze.

– Już się zastanowiłam. I nie chcę z nim dzielić żadnej opieki nad dzieckiem.

Lisa mimowolnie odetchnęła z ulgą. Uśmiecha się.

– Wiedziałam.

– Chcę, żeby on przejął wyłączną opiekę.

– Co takiego? Marie, ty nie mówisz tego poważnie!

– Przeciwnie. Już podjęłam decyzję. I jeśli ty nie zechcesz mi pomóc, to poproszę prawnika ze szpitala.

Lisa wstał z łóżka i podeszła do Marie.

– OK.  Spróbuję sprowadzić notariusza do szpitala, żebyście mogli załatwić uznanie ojcostwa i deklarację o wspólnej opiece. Może rzeczywiście lepiej, będzie, jeśli Theo na początek będzie z tatą, a nie z mamą.

– Theo będzie lepiej z ojcem. Widziałam ich parę razy razem na oddziale wcześniaków. Między nimi już jest prawdziwa piękna więź. – powiedziała smutno Marie, a na jej twarzy pojawił się wyraz bólu.

 – Słyszałam, że Georg jest najczęściej odwiedzającym ojcem swoje dziecko na oddziale wcześniaków. Jednak ostrzegam cię, Marie, kiedy wniosek o wyłączną opiekę ojca pójdzie do sądu, to nie będzie już odwrotu. Znasz Georga – on nigdy nie odda ci syna. –  powiedziała Lisa, a jej głos mimowolnie przybrał oschłą barwę, jakby rozmawiała   z klientem, a nie z własną siostrą. Marie w jednej chwili zdała się jej być zupełnie obcą.  Pocałowała ją chłodno w policzek, po czym zabrała swoje rzeczy i wyszła z pokoju, nawet się nie oglądając za siebie.

Marie podeszła do łóżka, usiadła na brzegu i przez chwilę intensywnie przyglądała się swojemu dziecku. Wyciągnęła dłoń, żeby go dotknąć, jednak od razu cofnęła, z obawy, że się obudzi i znowu zacznie płakać. „Toksyczna matka”, pomyślała i poczuła, jak zmęczenie rozlewa się po jej całym ciele.  Odczuwała ból niemal w każdym mięśniu, jakby wykosiła całą łąkę trawy ręcznie. Położyła się na łóżku, zwinęła w kłębek i zamknęła oczy.  Pojedyncze łzy wolno spływały spod jej powiek na policzki.

Lisa tymczasem chodziła nerwowo po szpitalnym parku. Okrążała go chyba z szósty raz. Wreszcie usiadła na ławce, wyciągnęła z torebki telefon i wyszukała w kontaktach Georga.

%d blogerów lubi to: