Florians Verteidiger

Florian trifft sich zum zweiten Mal seit seiner Verhaftung mit Achenbach. Er verstand, dass damals es ein Zufall war.  Der Anwalt war im Dienst und wurde gerufen. Es fiel einfach auf ihn. Er war bei ihm, als er der Polizei und dem Staatsanwalt Erklärungen gab. Er hatte Zeit, sich mit dem vertraut zu machen, was Ritter ausgesagt hatte. Diesmal kam der Anwalt jedoch freiwillig hierher. Er wusste, was er tat. Also war Florian neugierig …

„Warum willst du mich eigentlich verteidigen? Ich bin weder dein Bruder noch dein Freund.“

„Lass es mich so sagen: Wenn mir so etwas passiert wäre, würde ich sagen: „Liam, du hast es verdient. Die Rechnungen sind gekommen.“ Aber du? … Es ist wie dieses böswillige Kichern des Schicksals.“

„Also es ist Erbarmen mit dem Narren.“

 „Vielmehr Widerspruch gegen die rachsüchtige Nemesis1.“

„Ich verstehe immer noch nicht, wozu du das brauchst? Mein Fall wird dich keinen Stolz und keinen Ruf einbringen. Geld auch nicht. Es ist ein hoffnungsloser Fall.“

„Ich habe im Prinzip nur mit verlorenen Rechtssachen zu tun.“

„So ein Hobby?“

„Eher eine Frage der Erziehung. Gedrückt. Mein Vater ist Muslim – ein Neuling. Für ihn ist Ehre alles.“

„Nun, du bist auf Erfolg programmiert“, erwiderte Florian unwillkürlich sarkastisch.

„Vielleicht nicht für den Erfolg, sondern für den Ruhm und die Herrlichkeit!  Entspann dich, ich habe deinen Fall nicht genommen, um es zu vermasseln.“

Florian zuckt die Achseln. Sie dreht den Kopf und schaut aus dem Fenster.

„Ich habe bereits alles verloren, ob du meinen Fall gewinnst oder nicht. Meine Frau, meine Tochter, mein Vater – keiner will mich sehen. Sogar mein Bruder verachtet mich. Für sie alle bin ich derjenige, der gerade seine Ehre verloren hat. Für immer.“

 „Die Familie ist das härteste Gericht. Sie hören und sehen nur die Worte der Anklage und stehen unter Schock. Es bedarf Zeit, bis deine Lieben verstehen, dass unter den schlimmsten Worten manchmal großes nichts herrscht. Gib ihnen Zeit … Und dein Bruder hatte seine eigene Vorstellung von dir. Wahrscheinlich viel besser, als er von sich selbst hatte. Und jetzt ist dieses Bild zusammengebrochen. Jedenfalls hat er seine eigenen Probleme.“

„Apropos, Georg – warum ist er hier eingelocht?“

„Hat er nicht geprahlt?“

„Weißt du oder nicht?“

„Ich bin hier, um dich zu verteidigen. Ich würde im Fall deines Bruders nicht mit dem Finger nicken.“

„Weil sein Fall nicht verloren ist?“, fragte Florian wieder mit leichtem Spott

„Nein. Weil er niemals ein Gewinn sein sollte!“, erwiderte Liam, ernst und deutlich.  „Und ich würde dir raten, nach einem neuen Nachnamen zu suchen.“

Florian starrt Liam überrascht. Der Anwalt unterbricht das Thema.

„Die Zeit wird knapp.“

„Ein Plan?“

„Man muss versuchen, Ritter dazu zu überreden, ihre Zeugenaussage freiwillig zurückzuziehen.“

„Warum sollte sie das tun?“

„Das Leben einer Prostituierten wird von einer strengen Triade beherrscht: Gewalt, Angst und Alkohol. Oft auch Drogen. Und solange es ihr regiert, kann man natürlich nicht auf ihren guten Willen rechnen.“

„Also, meine Sache ist so gut wie gelaufen.“

„Nicht unbedingt. Es gibt Organisationen, die sich damit befassen, Frauen aus der Prostitution herauszuholen, und wenn Ritter geschützt wird, besteht die Chance, dass sie ihre Meinung ändert.“

„Sorry, aber irgendwie überzeugt es mich nicht. Wie auch immer, ist es überhaupt möglich, aus der Prostitution herauszukommen?“

„Das ist eine Frage für Philosophen. Was kümmert uns das?“, erwiderte Liam achselzuckend. „Weder ich noch du willst einen von ihnen heiraten.“

„Also dann?“

„Der Punkt ist, dass es manchmal ausreicht, einem Mann die Angst zu nehmen, um ihn ehrlich zu halten.“

„Glaubst du das?“

„Wie sonst wäre ich Anwalt? Trotzdem muss man damit rechnen, dass so viele Jahre in diesem Geschäft bereits allen Anstand von Ritter ausgewaschen hatten.“

„Das werde ich glauben, nachdem sie mit meiner Mila tun wollte. Und offen gesagt, sehe ich keinen Grund, warum sie ihre Aussage zurückziehen sollte.“

„Weil du sie nicht kennst. Huren sind vollständig von anderen abhängig. Sie tun immer das, was andere ihnen sagen. Und Ritter tut das, was Lisa ihr jetzt sagt.“

 „Lisa?”

„Diese Ritter ist anscheinend ihr alter Kumpelin.“

„Nach dem, was ich von meiner Tochter gelernt habe, sieht es so aus, seit Lisas Studium-Zeit.“ Florian hielt einen Moment lang inne, schnappt nach Luft und fügt dann mit zusammengebissenen Zähnen hinzu: „Ich würde lieber nicht darüber nachdenken, wie sie sich kennengelernt haben.“

„Hier gibt es nichts, worüber man nachdenken muss. Es tut mir leid, wenn ich alte Gefühle verletzt habe.“

„Nicht mehr. Lange nicht mehr. Karin ist die einzige Frau in meinem Leben.“

„Du hast das Ideal erreicht. Glückwünsch!“

„Ja, das Ideal hat sich gerade selbst gelöscht.“

„Lisas Interesse scheint fast persönlich zu sein. Hat sie einen Grund, sich an dir zu rächen?“

„Vielleicht, weil ich ihr vor 20 Jahren nicht nach München gefolgt bin. Und durch eine Wendung des Schicksals bin ich mit der richtigen Frau zusammen. Außerdem sehe ich keinen anderen Grund.“

Liam dachte einen Moment lang nach: „Frauen verzeihen viele kleinere Dinge nicht …“, brach er schließlich das Schweigen.

„Du bist nur ein Ersatz. Es geht nicht um dich.“

„Worum geht es dann?”

„Vielleicht versucht Lisa, die nicht in der Lage ist, denjenigen zu bestrafen, was ihr Schaden zugefügt hat, ihren Schaden mit dir auszugleichen.“

„Was würde ihr das gaben?“

„Zum Beispiel würde sie aufhören, selbst ein Opfer zu sein. Und es ist nicht wenig.“

„Du meinst, dass Lisa und Mila …“, beugt Florian den Mund.

„Es ist nur eine Hypothese. Aber wenn es wahr ist, muss ihr jemand klarmachen, dass sie, indem sie mit einer alter Kumpelin zusammenhält, eigentlich gegen deine Tochter und folglich gegen sich selbst handelt.“

„Lisa ist sehr stur. Sie hört nicht einmal auf die, die ihr wichtig sind. Also, wenn du glaubst … Vielleicht hast du Gründe, dies zu glauben. Lisa und du … Entschuldigung!  Du kannst das ignorieren, es geht mich nichts an.“

Liam bricht mit einem unerwartet aufrichtigen Lachen aus.

„Es gibt nichts wie Lisa und mich. Es war noch nie und wird es auch nie sein. Frauen wie sie sind wie dieses Blatt im Kalender, wenn sich das Datum ändert.“

„Vielleicht hast du recht.“

„Aber das ist nicht deine Sorge. Ich bin dein Verteidiger und ich muss versuchen, mit allen in deinem Interesse zu kommunizieren. Auch, wenn ich privat lieber nichts mit dieser Person zu tun hätte.“

 „Was ist, wenn Lisa ihre Meinung nicht ändert?“

„Dann muss man nach den Regeln spielen, die nur Ritter kennt.“

„Erpressung?“

„Wir müssen eine andere Anschuldigung gegen Ritter haben. Was sie deine Tochter angetan hat, hatte alle Merkmale Straftatbestand. Deine Tochter muss also bereit sein, auszusagen.“

 „Das ist keine Option! Niemals!“, rief Florian und stand abrupt vom Tisch auf. „Ich kann Mila nicht aufs Spiel setzen.“

„Es ist im Interesse deiner Tochter“, sagte Liam in dem ruhigen Ton.

 „Offenbar hast du keine Kinder, weil du nicht weißt, wovon du redest!“

„Wenn ein Kind krank ist, muss es manchmal eine lange, schmerzhafte Therapie durchlaufen, um wieder gesund zu sein.  Und deine Tochter ist krank.“

  Florian schüttelt den Kopf.

„Andernfalls wird deine Tochter immer ein Opfer sein. Sie wird immer Probleme mit sich selbst haben. Und sie wird immer in der kranken Art an ihren Vater denken. Ist es das, was du willst?“

 „Es muss einen dritten Weg geben.“

„Bruder, der dritte Weg immer gibt es, aber nicht für einen Mann. Du muss dich endlich entscheiden, ob du frei sein oder hinter Gittern gehen willst. Du hättest über den Schutzschirm für deine Tochter nachdenken solltest, bevor du sie nach München geschickt und sie in der WG leben lassen. Deine Tochter muss die Anzeige erstattet über versuchte Vergewaltigungen einreichen.“

„Mila will einfach alles vergessen. Karin meint, wir sollten ihre Wünsch respektieren.“

„Und du hast keine eigene Meinung, denkt deine Frau für dich.“

 „Karin hat recht, Mila hat genug durchgemacht.“

Florian dreht sich zum Fenster und steht nachdenklich da. Liam sieht ihn einen langen Moment an und fragt sich, was mit ihm los ist.

„Dieser Bastard ist auch in den Untergrund gefallen. Und Ritter weiß genau, wer es ist“, sagte Florian.

„Du hast fast auf sein Niveau geschliffen, als du versucht hast, es aus ihr herauszuholen und die Rechnung für deine Tochter mit ihr zu begleichen. Vielleicht überlässt du das lieber der Polizei. Es sei denn, du möchtest den Spiegel für den Rest deines Lebens meiden, weil du den Kerl, den du darin siehst, nicht ausstehen könnest.“

Florian dreht sich zu ihm um.

„Du als Anwalt erlaubst keinen anderen Weg als das Gericht?“ 

„Wenn man sich für die richtige Straßenseite entschiedet hat, muss man sich daranhalten.“

„Wenn du mich wärest, würdest du wahrscheinlich nach einem Paragrafen für Ritter suchen, hab ich recht?“

„Nein“, erwiderte Liam ruhig und emotionslos, aber mit einem Druck. „Ich würde sie direkt in die Hölle schicken.  Und dort führt der kürzeste Weg durch den dschihadistischen Sklavenmarkt. Sie würde jeden Tag bereuen, dass sie geboren wurde.“

Florian verspürte bei dieser kalten und teilnahmslosen Liams Worten einen unwillkürlichen unangenehmen Nervenkitzel. Er hasste Magdalena Ritter, es war eine unbestrittene Tatsache, aber selbst er wäre wahrscheinlich nicht so weit gegangen. Dass Gewalt für Achenbach kein Unbekannter ist, wusste er schon nach dem ersten Treffen am Eingang von Marshal. Aber er zog es vor, sich zu vergewissern, dass der Anwalt ihn verstand, bevor er weiter mit ihm ging. Nach den letzten Worten des Anwalts begann er zu glauben, dass dieser ihn aus den Senkgruben herausholen würde, in die er gefallen war.

 „Ich glaube nicht, dass das etwas mit dem Gesetz zu tun hat.“

„Rache ist immer Gesetzlosigkeit. Selbst wenn derjenige, der sie begeht, keine Rechtsstaatlichkeit verletzt. Sogar in der Majestät des Gesetzes. Aber das kennt ihr Leitners gut.“

Liam bereitet sich endlich darauf vorzugehen. Er drückt die Glocke.

 „Ich werde sehen, was getan werden kann, um dich hier rauszuholen.“

1. Nemesis – in der griechischen Mythologie die Göttin der Rache, der Gerechtigkeit und des Schicksals; als Frau ohne Schuld und Scham bezeichnet. Sie schickte Glück oder Unglück über die Menschen, verfolgte Verbrecher und entschied über das Schicksal. Zu den Attributen von Nemesis gehören ein Apfelzweig, eine Krone, die von einem Hirsch gekrönt wird, ein Rad und eine Peitsche. 

Obrońca Floriana

Po raz drugi od zatrzymania Florian spotkał się z Achenbachem. Wtedy, rozumiał, że na tego akuratnie padło. Był przy jego zeznaniach przed policją i prokuratorem. Miał czas, żeby zaznajomić się z tym, co zeznała Ritter. Teraz jednak adwokat był tu z własnej woli. Wiedział, czego się podejmuje. Florian był więc ciekaw …

– Właściwie to, dlaczego chcesz mnie bronić? Ani ja twój brat, ani przyjaciel.

– Ujmę to tak, gdyby mnie się coś podobnego przydarzyło, to uznałbym: Liam, doigrałeś się. Przyszły rachunki. Ale ty?… To jest jak ten złośliwy chichot losu.

 – A więc litość nad głupcem.

 – Raczej sprzeciw wobec mściwej Nemezis1.

– Dalej nie rozumiem, po co ci to?  Moja sprawa ani ci chluby nie przyniesie, ani reputacji nie przysporzy. Kasy też nie. To przegrana sprawa.

– Ja zajmuję się co do zasady tylko przegranymi sprawami.

– Takie hobby?

– Kwestia Kinderstube. Wprasowane. Mój ojciec jest muzułmaninem… neofitą. Dla niego honor to wszystko.

– No, to jesteś zaprogramowany na sukces. – odparł mimowolnie Florian z sarkazmem.

– Może nie na sukces. Za to na chwałę. Spokojnie, nie wziąłem twojej sprawy, żeby ją położyć.

 Florian wzruszył ramionami i obrócił głowę w kierunku okna.

 – Ja i tak już wszystko przegrałem bez względu, czy wygrasz moją sprawę, czy nie. Moja żona, moja córka, mój ojciec – żadne więcej nie zechce mnie na oczy widzieć. Nawet mój brat gardzi mną. Dla nich wszystkich jestem tym, kto właśnie stracił honor. Na zawsze.

 – Rodzina to najsurowszy sąd. Oni słyszą i widzą tylko słowa oskarżenia. Są w szoku. Potrzebują czasu, żeby zrozumieć, że pod najgorszymi słowami czasem kryje się wielkie nic. Daj im czas…  A twój brat… on miał swoje wyobrażenie o tobie.  Pewnie dużo lepsze niż o sobie samym. I teraz mu to runęło. Zresztą, on ma swoje własne problemy…

– Właśnie, Georg! Za co on tu trafił?

– A co, nie pochwalił się?

– Wiesz, czy nie wiesz?

– Ja tu jestem dla obrony ciebie, w sprawie twojego brata nie kiwnąłbym palcem.

 – Bo nie jest przegrana? – rzucił Florian z lekką drwiną.

 – Nie. Bo nie powinna być wygrana!  – oparł mu Liam poważnie, dobitnie. – I radziłbym zacząć szukać sobie nowego nazwiska.

Florian spojrzał ze zdumieniem na adwokata, ten uciął rzecz.

– Czas ucieka.

– Jakiś plan?

– Trzeba Ritter spróbować przekonać do wycofania oskarżenia z własnej woli.

– Dlaczego miałaby to zrobić?

– Życiem prostytutki rządzi ścisła triada: przemoc, strach oraz prochy i alkohol. A póki nią to rządzi, to oczywiście na dobrą wolę nie ma co liczyć.

– To pozamiatane.

– Niekoniecznie. Są takie organizacje, które zajmują się wyciąganiem kobiet z prostytucji i gdyby Ritter została objęta ich ochroną, to jest szansa, że zmieni zdanie.

– Sorry, ale jakoś to mnie nie przekonuje. Zresztą, czy z prostytucji w ogóle można wyjść?

– To pytanie to do filozofów. Co to nas obchodzi? Ani ja, ani ty z żadną z nich żenić się nie ma zamiaru.

– Więc?

– Chodzi o to, że wystarczy czasem zdjąć z człowieka strach, żeby ten zachował się uczciwe.

– Wierzysz w to?

– Jak inaczej byłbym adwokatem? Niemniej, trzeba się liczyć z tym, że tyle lat w tym procederze wyprało z niej już wszystko, co przyzwoite.

– W to akurat wierzę, po tym, co chciała zrobić z moją Milą. I szczerze mówiąc, nie widzę jednego powodu, dla którego ona miałaby wycofać oskarżenie.

– Bo ich nie znasz. Dziwki są zupełnie zależne od innych. Zawsze robią, to co inni im każą. A Ritter robi to, co podpowiada jej teraz Lisa.

 – Lisa?

– Ta Ritter to najwyraźniej jej stara kumpela.

–  Z tego, co dowiedziałem się od mojej córki, to wygląda, że jeszcze z okresu studiów Lisy.  –  Florian urwał na moment, sapnął ciężko, po czym przez zaciśnięte zęby wycedził – Wolę nie myśleć jak one się poznały.

– Tu nie ma nad czym rozmyślać. Przykro mi, jeśli ranię stare sentymenty.

– Już nie. Dawno nie. Karin to jedyna kobieta w moim życiu.

– Gratuluję! Osiągnąłeś ideał w życiu.

– Ideał, który właśnie sięgnął bruku.

– Zaangażowanie Lisy wydaje się niemalże osobiste. Ma ona jakieś powody, żeby chcieć wyrównać z tobą rachunki?

 – Chyba tylko z powodu tego, że nie poleciałem za nią 20 lat temu do Monachium. I zrządzeniem losu jestem z tą właściwą kobietą. 

Achenbach zamyślił się chwilę: „Kobiety mniej nie wybaczają …,” – w końcu przerwał milczenie:

– Znaczy, że Lisa mści się na tobie w zastępstwie. To nie o ciebie tu chodzi.

–  A o co, o kogo?

– Być może Lisa nie mogąc ukarać tego, co jej wyrządził krzywdę, próbuje wyrównać swoje krzywdy przy pomocy ciebie.

–  I co by jej to dało?

–  Choćby to, że sama przestałaby być ofiarą. A to wcale nie jest mało.

– Znaczy, że Lisa tak jak i Mila… – Florian wykrzywił usta.

– To tylko hipoteza. Jeśli jednak prawdziwa, to ktoś musi jej uświadomić, że trzymając ze starą kumpelą, tak naprawdę występuje przeciwko twojej córce, a w konsekwencji przeciwko sobie samej. 

– Lisa jest bardzo uparta, nie słucha nawet tych, na których jej zależy. Więc jeśli sądzisz… Zresztą może i masz powody tak sądzić. Ty i Lisa… Sorry, możesz to zbyć milczeniem, nie moja sprawa.

Liam wybuchnął niespodziewanie otwartym śmiechem.

 – Nie ma nic takiego jak: ja i Lisa! Nigdy nie było i nie będzie. Takie jak ona są jak ta kartka w kalendarzu, gdy zmieni się data.

– Może i masz rację.

– To jednak nie twoje zmartwienie. Jestem twoim obrońcą i muszę próbować porozumieć się z każdym. Nawet jeśli prywatnie jest mi z tą osobą nie po drodze.

 – Co będzie, jak Lisa nie zmieni zdania?

– Wtedy trzeba zagrać według reguł, które Ritter są jedynie znane.

– Szantaż?

– Musimy mieć przeciw niej w pogotowiu inny akt oskarżenia.  To, co zrobiła z twoją córką zawiera wszystkie znamiona przestępstwa. Twoja córka musi być gotowa zeznawać.

 – To nie wchodzi w grę! Nigdy! – krzyknął Florian i wstał gwałtownie od stołu. – Ja nie mogę narażać na to Mili!

 – To jest w interesie twojej córki. – odparł Liam spokojnym tonem.

 – Widocznie nie masz dzieci, bo nie wiesz, o czym mówisz!

– Gdy dziecko jest chore, to czasem musimy je przeprowadzić przez długą, pełną cierpienia terapię, właśnie po to, żeby było zdrowe. W konsekwencji – uwolnić je od cierpienia.  A twoja córka jest chora.

Florian tylko zaprzeczył głową.

– W przeciwnym razie twoja córka już zawsze będzie ofiarą. Zawsze już będzie zmagała się z problemami ze sobą. I zawsze już będzie myślała o swoim ojcu w chory sposób. Tego chcesz?

– Musi być jakaś trzecia droga.    

 – Bracie, trzecia droga istnieje zawsze, ale nie dla mężczyzny. Musisz wreszcie zdecydować, czy chcesz być wolny, czy iść za kraty. O parasolu ochronnym dla córki to powinieneś był myśleć, zanim ją wysłałeś do Monachium i pozwoliłeś jej zamieszkać w WG. Twoja córka powinna wreszcie złożyć doniesienie o próbie gwałtu.

– Mila chce po prostu o wszystkim zapomnieć. Karin uważa, że powinniśmy uszanować jej wolę.

– A ty własnego zdania nie masz, za ciebie myśli twoja żona?  

– Karin ma rację, Mila już wystarczająco przeszła.

Florian odwrócił się do okna i stał tam w zamyśleniu.

 – Ten gnój też zapadł się pod ziemię. Ritter doskonale wie, kim on jest, tylko milczy.

–  Już doszlifowałeś prawie do jego poziomem, próbując to od niej wyciągnąć i wyrównać z nią rachunki.   Może więc zostaw to lepiej policji. Chyba że chcesz unikać lustra do końca życia, bo nie będziesz w stanie znieść faceta, którego w nim widzisz.

Florian w końcu odwrócił się od okna. Przez moment patrzył na Achenbacha, po czym powiedział niespodziewanie:

– Ty, jako prawnik, nie dopuszczasz innej drogi jak sądowa?

– Jak się raz wybrało prawą stronę jazdy, to wypada się już jej trzymać.

–  Na moim miejscu zapewne poszukałbyś na Ritter jakiegoś paragrafu, mam rację?

–  Nie. – odparł Liam spokojnie i bez emocji, za to z przyciskiem. –  Posłałbym ją prosto do piekła. A tam najkrótsza droga wiedzie przez targ niewolnic dla dżihadystów. Żałowałaby każdego dnia, że się urodziła.

Florian na te zimne i beznamiętne słowa Achenbacha poczuł mimowolnie nieprzyjemny dreszcz emocji. Nienawidził Ritter to fakt bezsporny, ale nawet on chyba by się aż do tego nie posunął. To, że Achenbachowi siła nie jest obca wiedział już po pierwszym spotkaniu przy wejściu do lokalu Marschal`a w zeszłym roku. Wolał się jednak upewnić, że ten go rozumie, zanim pójdzie z nim dalej, jako swoim obrońcą. Po ostatnich słowach adwokata zaczynał wierzyć, że ten go z szamba, w które wpadł, wyciągnie.

– Z prawem to raczej nie miałoby nic wspólnego.

– Zemsta zawsze jest bezprawiem. Także wtedy, gdy ten, kto się jej dopuszcza żadnej normy prawa nie narusza. Nawet w majestacie prawa. No, ale wy Leitnerowie wiecie to dobrze.

Liam w końcu zaczął zbierać się do wyjścia.  Przycisnął dzwonek u drzwi. Zanim strażnik je otworzył, powiedział jeszcze do Floriana na odchodne – Zobaczę, co można zrobić, byś stąd wyszedł.


1Nemezis – w mitologii greckiej bogini zemsty, sprawiedliwości i przeznaczenia; nazywaną kobietą bez winy i wstydu. Zsyłała na ludzi szczęście lub niepowodzenie, ścigała przestępców i decydowała o losie. Atrybuty Nemezis to: gałąź jabłoni, korona zwieńczona jeleniami, koło, bicz. 

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: