Männerabend, Adams Geburtsfeier

In Georgs Wohnzimmer saßen die Brüder am Tisch. Florian nahm die letzten Anpassungen am Betriebssystem des Gasthauses an seinem Laptop vor. Georg stöberte die neuen Allgäuer Event-Angebote für die Gäste. Auf dem Tisch lagen verstreute Papiere und seitlich eines Satzes Flaschen für Babys, einige Rasseln, ein Schnuller.   Zwischen dem Tisch und dem Kaffeetisch befand sich ein Laufstall, in dem das Baby schlief. Florian schloss den Laptop.

„Und diese neuen Verträge?“, fragte Georg.

„Es ist die Aufgabe des Chefs – Ich habe Feierabend.“

Florian drehte den Rollstuhl vom Tisch und sah den Gast in der Tür. Liam stand mit einem riesigen Plüschdrachen unter seinem Arm. Er hielt eine große Papiertüte in der anderen Hand. Georg sah von seinen Papieren auf.

„Wieso stehst du da? – Komm rein!“, rief Florian Liam sofort an.

„Netter Drache, aber wahrscheinlich etwas zu groß“, sagte, Georg und stand auf, um den Besucher zu begrüßen.

„Das ist für den Strohwitwer – auf das Kissen“, erwiderte Liam und wirft Florian das Plüschspielzeug zu.

„Guter Wahl! Der Drache ist jetzt der perfekte Kumpel für Florian – genauso entweder speit er Feuer und Schwefel oder er säuft wie ein Loch.“

„Für Junioren“, sagte Liam und gabt Georg die Papiertüte. Er holt einen großen Karton heraus. Er lächelt breit. „Oh, ein beleuchtetes Karussell. Nun, wir haben es noch nicht! Danke dir!“

„Und das ist für den Senior, den einzigen stolzen Vater eines Sohnes in diesem Kreis“, sagte Liam und holt eine sorgfältig verpackte kubanische Zigarre aus der Innentasche seiner Jacke.  Er übergibt sie an Georg. Dieser schnüffelt das Geschenk.

„Stell du nur sicher, dass die Alarm nicht ausgelöst werden“, sagte Florian und wirft einen Blick an die Decke. „Du musst nur einen Strauch in den Garten pflanzen!“, kneift Florian seinen Bruder.

„Eifersüchtig!“, rief Georg an.

Liam ging zum Laufstall. Er setzte sich auf die Armlehne des Stuhls und sah das schlafende Baby einen Moment an. Der Klein Junge schlief auf dem Bauch, seine Beine waren an den Knien hochgezogen, so dass sein Po oben ragte. Seine Wange drückte gegen die Hand. Seine andere Hand war leicht über seinen Kopf gestreckt.

„Er weiß, wie man sich mit der Welt einrichtet.“

„Der einzige Weise in der Familie“, sagte Florian, der den Drachen beobachtete und Minen darauf schoss.

„Er muss auf den Rücken gedreht werden“, sagt, Georg und ging zu seinem Sohn. Er steckte die Zigarre in seine Hemdtasche und drehte das Baby sanft auf den Rücken. Dann nahm er die Schachtel mit dem Karussell, schob die auf dem Tisch liegenden Papiere zur Seite und schüttete die Spielzeugteile aus der Schachtel auf die Tischplatte.

„Flori, kümmerst du dich um die Montage des Spielzeugs? – Ich bringe Gläser“, sagte Georg und wandte sich an Liam. „Trinkst du auf die Gesundheit meines Sohnes?“

„Du fragst ihn immer noch. In seinem Haus ist die Prohibition eingeführt“, rief Florian an und fuhr näher an den Tisch heran, setzte den Drachen auf den freien Stuhl und machte sich daran, die Teile des Karussells zusammensetzen.

 „Entweder wird Papa von Geburtsfeiern blau oder sein Kind wird später ständig blau – dafür hat er ja Freunde, die ihm helfen, Unglück zu verhindern“, erwiderte Liam, der will nicht nein sagen.

„Es ist wahr, aber vielleicht nicht sehr in der Tradition deiner Familie“, sagte Georg, der bereits von seinem Bruder ein wenig über Liams Familie informiert worden war.

„Seit 35 Jahren ist diese Tradition anders. Als ich geboren wurde, trank die gesamte Redaktion drei Tage lang. Für meinen Vater ist es immer noch ein Rätsel, wie er mein Kinderbett gefaltet hat. Finn wurde geboren, als unser Vater auf einer seiner Reisen in den Nahen Osten war. Also wer weiß – vielleicht eine kombinierte Tradition? Nun, Mohammed und die Mädchen sind eine ganz andere Geschichte.“

„Wie viele seid ihr alle?“, fragt Georg.

„Sechs.“

„Nun, du hast Spaß zu Hause.“

„Es ist nicht langweilig – übrigens, wie geht es Lea – Aufgeregt, glücklich, eifersüchtig, unglücklich oder alles gleichzeitig?“

„Sie hat ihn noch nicht gesehen.“

Liam versteht es nicht. „Wo ist deine Tochter?“

„Sie ist mit ihrer Mutter gegangen. Sie sind in Nürnberg.“

„Ferien in der Stadt?“

„Mirjam setzt Therapie mit Jan fort.“

„Es ist gut. Aber dann kommt Lea wohl wieder hierher?“

„Dann kehrt Lea mit Mirjam nach München zurück. Dauerhaft. Dort hat sie eine Schule, Freunde und Klassenkameraden. Es ist besser so“, sagte Georg, der das Thema seiner Tochter beenden wollte. „Es ist Zeit für Geburtsfeier. Symbolisch leider“, Georg schaute mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Wir werden nicht feiern, bis dieser quadratische Tisch eine runde Tisch wird“, erwiderte Liam mit Verständnis.

„Glenfiddich 18 Jahre alt. Mit oder ohne Eis?“

„Ohne.“

Als Georg ging, warf Liam Florian einen fragenden Blick zu. Er hatte erwartet, dass Florian etwas mehr Licht ins Dunkel bringen würde, wenn sie allein waren. Er nahm mehrere Teile des Karussells vom Tisch und begann, sie zusammenzubauen.

„Nachdem meine ganze Familie mich verlassen hatte, beschloss mein geliebter Bruder, die Hälfte seiner eigenen in einer Geste brüderlicher Solidarität zu amputieren.”

„Kollision mit der Realität – die Gefühlswelt eines neunjährigen Mädchens ist ein Kosmos, in dem einfache Logik versagt?“

„Weißt du etwas darüber?“, sagte Florian, immerhin überrascht.

„Es ist nur so, dass ich irgendwo, als meine Tochter drei Jahre alt wurde, akzeptieren musste, dass es nicht möglich ist, vernünftig zu argumentieren. Denn es endet immer auf die gleiche Weise – Hände hoch.“

„Wie alt ist deine Tochter jetzt?“

„So alt wie Lea – fast neun Jahre.“

„Ich kann nur sagen, dass es nur besser wird. Aber es war mein ungewöhnlicher Bruder, der es schnell bekam und begann, mit Mirjam auszukommen.“

„Das ist gut – aber völlige Resignation?“

„Georg glaubt, dass er nach dem, was Lea gesehen hat, sein Sorgerecht für seine Tochter nicht mehr ausüben sollte. Es gibt niemanden in diesem Haus, der ihn davon überzeugen könnte, seine Meinung zu ändern.“

„Es gibt einen weiten Weg zwischen dem, was er denkt und dem, was er kann.“

„Was meinst du?“

„Mirjam hat in den nächsten sechs Monaten keine Chance, ihres Sorgerechts wiederzugewinnen. Und in dieser Zeit Georgs Hände sind gebunden – er wird nichts tun. Du braust keine Angst zu haben.“

„Was ist ein halbes Jahr? Du kennst meinen Bruder nicht. Georg ist so stur, dass man mit einem Eisbrecher nicht zu den noch frei arbeitenden Hirnresten durchbricht, wenn er etwas in seinen Kopf steckt. Nun, aber du hast einzigartige Überredungskünste. Also versuchst du dein Glück.“

„In deinen Fall sind sie völlig gescheitert.“

„Die Justiz verfolgt mich nicht mehr.“

„Ich habe nicht über den Prozess nachgedacht – nur darüber“, erwiderte Liam und trat eloquent mit seinem Schuh gegen Florians Rollstuhl.  „Du hast der Reha aufgegeben.“

„Ich kann mir jetzt keinen Urlaub leisten. Georg kann kaum noch mit allem umgehen. Und jetzt ist das Baby hier! Die Eltern helfen ihm tagsüber mit seinem Kind. Aber immer noch nicht genug Stunden zum Schlafen.“

„Dann stellen euch jemanden ein!“

„Wir hätten es schon vor langer Zeit getan. Zumindest jemand, der Georg in der Küche hilft. Umso mehr – als die Mutter anfing, in die Töpfe zu schauen. Nur wen – die Einheimischen gehen in einem weiten Bogen um uns herum. Es sei denn, wir treten in die Fußstapfen von Hubers und stellen Freiwillige ein.“

„Ich verstehe“, sagte Liam mit deutlich verwirrtem Gesicht. Florian bemerkt dies und reagiert schnell. „Du hast keinen Grund, dir Vorwürfe zu machen – Georg ist selbst schuld. Er muss das Bier trinken, das er gebraut hat.“

Georg kam mit Gläsern und einer Flasche Whisky zurück. Er legte sie auf den Tisch. „Na und – ist das Karussell fertig?“

„Zeit für einen Test – wo ist die Steckdose?“, fragte Liam und nahm das Karussell vom Tisch.  Florian zeigt auf die Wand hinter dem Fernseher. Liam steckte das Karussell in die Steckdose. Das Karussell leuchtete auf. „Voilà!  – du könntest es selbst an das Kinderbett befestigen.“

 „Klar!“, erwiderte Georg und nahm Liam das Karussell ab. Er schnippte mit dem Finger auf die blauen Delfine, die ein Geräusch machten. „Heute haben Adi und ich einen romantischen Abend.“

„Georg, das Glas schlägt Wurzeln“,  rief Florians mit ungeduldiger Stimme an.

Georg legte das Spielzeug auf den Tisch, verschüttete den Alkohol in Gläser und verteilte es seinen Begleitern. „Auf meinen Jungen!“

„Weißt du schon was du für deinen Sohn willst?“

„Im Leben kann man entweder ein Spieler oder ein Zuschauer sein. Ich hoffe, mein Sohn wird die Rolle des Spielers wählen.“

„Möge er immer gegen bessere Spieler kämpfen als er – immer fair – und möge ihm niemals die Munition ausgehen!“, Liam hob sein Glas.

„Und möge der Wind ihn immer von der rechten Seite blasen!“, schloss sich Florian an.

„Amen!“, nickte Georg.

„Der erste Toast auf Adams Wohlstand und der zweite auf Adams Vaters Gesundheit!“, wirft Florian einen Blick auf Georg.

„Ein Toast auf meine Gesundheit, weil ein Toast auf meinen Verstand zu spät ist, oder, Flori?“, reif Georg in einem leicht provokanten Ton zu seinem Bruder an.

„Du hast es gesagt.“

„Äh, es ist Geburtsfeier, nicht Leichenschmaus!“, sagte Liam in einem versöhnlichen Ton, „Egal wie oft auf den Knien, wichtig wie oft von den Knien!“

„Leicht zu sagen, denn kein Fräulein Huber hat dich ins Visier genommen“, erwiderte Georg bitterlich.

„Man kann nie sicher sein“, sagte Florian

Georg hob die Augenbraue hoch und warf einen überraschten Blick auf Liam.

„Ich bin kugelsicher.“

Georg stieß ein hohles Lachen aus. „Wir hatten es auch gedacht, bevor unsere Särge in der Hubers Alp geschnitzt wurden – nimmst du das Beispiel der Gefallenen, damit deine nicht die Dritte ist.“

„Dann, sagt man sich, das ist das Leben“, zuckte Liam die Achseln.

„Und trinkt man immer noch“, beendete Florian und nahm einen Schluck Alkohol.

„Wenn man nur kein Nagel wäre, sondern ein Hammer für diesen Sarg wäre.“

„Du, Liam, würdest lieber auf die Frau zielen, als sie auf dich zielen lassen, oder?“, fragte Georg.

„Na sicher – und du nicht?“

„Einmal muss man aufhören, sich den Wahn zu machen – ein Jäger zu sein – und akzeptieren die Rolle des ewigen Jagdwildes.“

„Oh, mein älterer Bruder hat endlich die Pubertät erreicht“, unterbrach Florian und schenkte sich eine weitere Portion ein.

„Vielleicht wäre das akzeptabel, wenn die Jagd nicht mit dem Enthäuten und Ausnehmen endet“, erwiderte Liam Georg und ignorierte Florians Spott.

„Schließlich ist es immer besser, von einer weisen Frau erwischt zu werden, als für sich selbst eine dumme und leere zu finden“, sagte Florian.

„Die weise Frau ist ein Oxymoron“, sagte Liam nicht ohne nennenswerte Missachtung in seiner Stimme. Er trank seinen Whisky und fügte nach einer Weile hinzu. „Genau wie ein weiser Kerl. Der Mensch strebt nach Weisheit, aber er ist niemals weise. Bestenfalls vertuscht er seine eigenen Fehler besser oder schlechter verstecken.“

„Was suchst du wirklich bei einer Frau?“, fragte Georg plötzlich ernst.

„Nur eins – Ehrlichkeit! Es ist nur so, dass es am schwierigsten ist, in den sogenannten Anständigen zu finden.“

Florian wirbelte für einen Moment das Whiskyglas in seiner Hand herum und starrte düster auf seine goldene Farbe. Hätte er nicht seine eigene Hand für Karins Ehrlichkeit abgeschnitten, bevor er von dem Brief wusste?  Er blickte seinen Bruder an und bemerkte, dass Georg auch seine gute Laune verloren hatte. Auch er glaubte an Maries Ehrlichkeit, bis er neben ihm in der Zelle landete, als dieser Glaube fiel. Immerhin fiel es ihm schwer, sich mit Liams dekadentem Denken abzufinden, sagte er provokativ:

„Besser eine ehrliche Hure, oder, Liam?“

„Die Fakten werden nicht diskutiert.“

„Was bedeutet überhaupt eine Hure?“, sagte Georg ironisch.

„Viele naive Männer glauben, dass dies die Frau ist, die er bezahlen wird“, stößt Liam ein unangenehmes, spöttisches Lachen aus, das mit seinen nächsten Worten schnell verschwindet. „Während die wahre Hure die Frau deines Arbeitskollegen ist – die am Morgen ihren Ehemann und ihre Kinder kaum aus der Tür stellt  und dich zu einem morgendlichen Drink ruft. Und bevor du überhaupt einträtest, entschuldigt sie dich dafür, dass sie sich noch nicht angezogen ist.“

„Und im Hintergrund wird das gleiche kaputte Album abgespielt – wie einsam, vernachlässigt, unglücklich sie ist, usw. – alles ist gleich – kein Unterschied“, fügt Georg hinzu, der den Film gut kennt.

„Da ist eines – im Muster auf dem Teppich. Ohne sie hättest du das Gefühl, in ständigem Déjà-vu zu sein.“

„Ich verstehe, Liam, du hast so viele Freunde wie Georg“, bemerkte Florian es kneifend.

„Männerfreundschaft ist eine heilige Sache!“, unterbrach Liam Florians Spott.

„Er müsste ihnen allen helfen, sich scheiden zu lassen, Florian.“

Die gute Laune der drei Musketiere war bereits am Boden, es wurde langsam wie ein Grab. Florian schlägt eine weitere Runde vor.

„Zu viel Ärger – und es ist tut man leid um die Kinder“, schließt Liam das Thema zu. „Gieß mich nicht mehr ein, Florian.“

„Nüchternheit ist ein vorübergehender Zustand“, sagte Florian philosophisch. „Sag mal du nicht, dass an deiner Haustür ein Alkoholtester installiert ist.“

„Wenn Liam weiter mit dir rumhängt, bekommt er nicht nur einen Alkoholtester an der Haustür, sondern eine neue Adresse“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Kein Tropfen mehr für mich, Flori.“ Georg bedeckte das Glas mit seiner Hand, als sein Bruder ihm noch eine Portion einschenken wollte. Er schaute bedeutungsvoll mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Übrigens, wie läuft euer Geschäft?“, fragte Liam und wechselte das Thema.

Florian lachte sarkastisch. „Fantastisch – man könnte sagen, dass der Gasthof unter Georgs Herrschaft boomt!“. Er warf einen Blick auf seinen Bruder und beendete spöttisch: „Und das Arbeitsamt wartet auf uns.“

„Was ist los?“

„Er fragt immer noch, nachdem er mich zum ersten Rassisten in Bayern gemacht hat“, rief Georg an und sah seinen Bruder bedeutungsvoll an.

„Zumindest bist du berühmt“, erwiderte Liam leichthin.

„Danke für diesen Ruhm. Ich habe kürzlich eine Einladung per Post erhalten, mich den Nationalisten anzuschließen. Ich zähle nicht mehr die Hakenkreuze, die ich von der Küchentür gewaschen habe.“

„Das ist aber eine Hysterie!“, rief Liam an und sah Florian an. Letzterer nickte. „Leider!“, erwiderte Florian amüsiert. Nach einer Weile sagte er jedoch ziemlich ernst. „Wir müssen nach den jüngsten Reinfällen etwas neu profilieren.“

„Was meinst du?“

„Keine Coachings, Konferenzen, Betriebsausflüge und Teambuilding-Events mehr -es hat nicht funktioniert. Wir gehen zu den Wurzeln zurück. Alles auf die alte Weise – Familien mit Kindern, Familienfeiern“, erklärte Georg.

„Neu bedeutet nicht immer besser. Aber wenn ihr ein neues Angebot habt – schickt es mir.“

„Interessiert ist dir?“

„Im August wird mein Vater sechzig – der Platz wird gebraucht.“

 „Für wie viele Leute?“

„Ich weiß es nicht genau, aber etwa zwischen 80 und 100 Leuten.“

„Es kann getan werden.“

„Ja, aber mit Alkohol werden ihr wahrscheinlich keinen Haufen Geld verdienen.“

„Selbstverständlich“, erwiderte Georg gleichgültig.

„Wir haben bereits Geld mit dem Betriebsausflug für eine Firma aus Hamburg verdient – nach ihrer Abreise mussten wir drei Putzkräfteteams einstellen“, sagte Florian sauer. „Und es gab noch andere Attraktionen.“

„Andere Attraktionen?“, fragte Liam mit sichtbarer Lebhaftigkeit in seinem Gesicht.

„Am Morgen ist die Leiterin, der einen Abteilung nackt auf einem Esel über den Hof geritten, während der Leiter einer anderen Abteilung sie auf einem Traktor gejagt hat.“

„Und wo haben sie sich endlich integriert – in einen Heuhaufen?“, fragte Liam und hielt ein offenes Lachen zurück, um das Baby nicht wecken.

„Tja, Traktor muss repariert werden. Wir haben einige unserer Stammgäste verloren. Der Gewinn genauso viel, wie Honig von Wespen – jetzt muss man es umdrehen“, schlussfolgerte Georg, der über die Kosten, die sie nach diesem Ereignis zu tragen hatten, keineswegs lacht.

„Schaut es euch anders an – ihr machen gemeinsam einen Neuanfang. Der erste Ansatz ist immer steil. Fehler am Anfang der Weg sind jedoch leichter zu korrigieren. Wenn es am Anfang zu gut läuft, wird es später schlechter.“

„Vorerst geht es bergab. Georg hat in Konferenzräume investiert – und was jetzt?“, sagte Florian und sah seinen Bruder an. „Vielleicht eine Kochschule für die Vorschulkinder?“

„Mein Bruder!“, reif Georg bedeutungsvoll an „Ich glaube, er wurde nach seiner Geburt im Krankenhaus umgetauscht.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam mit einem Lachen, obwohl er im Allgemeinen froh war, dass er solche Blumen nicht von seinen Brüdern erhalten musste. Er wusste jedoch nicht, dass hier der Sender und der Empfänger mit Komplimenten bis vor Kurzem umgekehrt installiert waren. „Aber ich würde nicht alles an deiner Stelle löschen, Georg. Die Betriebsausflüge sind ein Abwasserkanal, jeder weiß es. Konferenzen, Seminare, Coaching sind Wege, die es immer noch wert sind, verfolgt zu werden.“

„Ich sage ihm dasselbe, aber Georg geht immer bis zum Äußersten. Etwas geht schief – und ein vollständiger Rückzug erfolgt – in jeder Hand eine weiße Fahne. Nun, ich bin hier nicht mehr der Chef.“

 „Du willst das Ruder zurück? Nun, bitte schön!“, erwiderte Georg scharf zu seinem Bruder. „Ich werde gerne in die Küche zurückkehren. In letzter Zeit gibt es niemanden, der das Schnitzel brät.“

„Vielleicht könnten wir uns gegenseitig helfen“, sagte Liam vorsichtig.

„Was meinst du?“

„Du könntest Hilfe in der Küche gebrauchen – und ich suche einen Job für meinen Bruder.“

„Was kann er tun?“, kam Florian schnell auf den Punkt.

„Nichts – er hat gerade seinen Abschluss gemacht.“

„Hat er schon Kontakt mit der Küche gehabt?“, fragt Georg.

„Jetzt arbeitet er als Koch-Helfe in einem türkischen Restaurant.“

„Und was – gefällt ihm es dort nicht?“

„Mir gefällt es dort nicht“, erwiderte Liam fest.

„Probleme?“

„Ich muss seine Umgebung ändern – sofort! Denn es ist schon so, wie nervige Zahnschmerzen, die endlich ausgerissen werden müssen.“

„Was genau sind das für Probleme – wenn ich fragen darf.“

„Das Temperament trägt ihn – gehörnte Seele. Wer kann das besser verstehen als du, Georg?“

„Wenn er so mutig und kämpferisch ist – könnte er vielleicht zum Boxen gebracht werden“, unterbricht Florian. „Ich kenne den Chef des örtlichen Clubs gut.“

„Warum nicht gleich zu den östlichen Kampfkünsten – willst du mich hilflos machen?  Nein – danke, Florian. Mohammed sollte endlich begreifen, dass es andere Möglichkeiten gibt, Konflikte zu lösen, als eine Faust mit der Nase zu schlagen.“

„Und was sagt euer Vater dazu?“, fragte Georg im Ernst.

„Mein Vater sieht kein Problem.“

„Vielleicht bist du überempfindlich gegenüber deinem Bruder?“, sagte Florian ruhig.  

„Weißt du, welchen Spitznamen er in der Schule hatte – Gepard.“

„Weil er so wild ist?“, fragte Florian, der war jedoch ein wenig amüsiert.

„Nein – es ist, weil er seinen Gegner so schnell niederschlägt.“

„Anscheinend ist etwas Beduinen Blut in ihm“, sagte Florian, der immer noch der Meinung war, dass Liam etwas hysterisch gegenüber seinem Bruder ist.

„Unsinn!“, bestritt Liam vehement. „Wenn man einen Welpen in jungen Jahren zum Kampf anstiftet, wird er ein tollwütiger Hund.“

„Er ist jung, also tobt das Blut in ihm“, erwiderte Georg abweisend, der Limas Worte nicht ernst nahm. „Er wird sich beruhigen, wenn er sich verliebt.“

„Ich würde es gerne glauben – es ist gut, dass er die Schule beendet hat.“

„Okay – schick ihn zu mir“, sagte Georg und er wurde sofort ernst. „Nur um sicherzugehen – muss ich dich fragen – Abgesehen von seinen Temperamentsproblemen hat er keine anderen?“

„Mohammed weiß nicht, was Drogen sind“, sagte Liam fest.

„Wenn du für deinen Bruder bürgst …“, beendete Georg nicht, als Liam ihn unterbrach:

„Ich garantiere es – ich hätte es gewusst.“

Georg sah Liam lange an, als würde er an etwas denken. Liam wurde klar, dass er einen Satz zu viel gesagt hatte.

„Aber weißt du – wir servieren hier keinen Halaal, sondern traditionell – Schweinefleisch. Es wird kein Problem für ihn sein?“

„Und du versuchst alles – was kochst du?“

Georg nickt verständnisvoll.

„Ein Muslim in der bayerischen Küche – nun, es wäre eine Revolution“, sagte Florian amüsiert.

„Zumindest wirst du abnehmen“, unterbrach Georg den Spott seines Bruders. „Meine Wirbelsäule tut schon weh, wenn ich dich trage.“

„Es ist wichtig, dass sich eurer Image verbessert“, unterbrach Liam die Sticheleien der Brüder und kehrte zum Fall seines Bruders zurück. „Wann soll ich ihn zu dir schicken?“

„Wenn auch morgen früh – natürlich, wenn er will.“

„Was bedeutet das – wenn er will?“, sagte Liam abweisend. „Mohammed weiß, was Hierarchie ist – er kann gegen alle aufmucken, aber außerhalb der Familie.“

Adam fing an zu wimmern. Florian, der sich in der Nähe des Laufstalls befand, nahm den Schnuller vom Tisch und gab ihn dem Baby. Der Kleine beruhigt sich, nachdem es Florians Finger mit einer Hand gepackt hat. Liam sah auf die Uhr an der Wand.

„Ich denke – es ist Zeit für mich.“

„Wo hast du es so eilig?“, fragte Georg.

 „Du hast deine Pflichten.“ Liam warf einen Blick auf den Laufstall. „Und ich habe meine eigene.“

Georg sah Liam fragend an. „Morgen ist Samstag – Ich glaube, dein Büro ist geschlossen.“

„Der Mensch lebt nicht nur von der Arbeit“, erwiderte Liam und ging zu Florian hinüber. „Verliere nicht den Mut, Bruder!“. Dann verabschiedet er sich von Georg. „Mach’s gut, Georg!“

„Du auch, Liam!“

Liam wollte gerade gehen, als Sebastian plötzlich in der Tür des Wohnzimmers erschien.

„Guten Abend, Jungs!“

„Was ist los, Papa?“ Georg sah seinen Vater fragend an.

Sebastian trat ein. Er schaute auf den Tisch und sah eine Flasche Scotch und drei Gläser. „Es wird wahrscheinlich besser sein – wenn ich Adam mitnehme zu mir.“

„Das ist nicht nötig!“, erwiderte Georg, der sah den Blick seines Vaters.  „Liam geht gerade und Flori hat die Feier satt“, sagte Georg. Dann nahm er kurzerhand die Flasche und das Glas unter der Nase seines Bruders hervor und legte sie beiseite.

„Liam, du gehst nicht meinetwegen?“, fragte Sebastian.

„Nein – eine Dame wartet zu Hause auf mich.“

„Nun, dann werde ich dich nicht aufhalten – die Dame sollte nicht warten!“, erwiderte Sebastian.

„Diese Dame ist seine Tochter“, erklärte Florian schnell.

 „Echt?“, rief Georg an.

„Wie alt ist sie?“, fragte Sebastian mit offensichtlicher Neugier.

„Lili ist in Lea-Alter.“

„Reitet deine Tochter auf Pferden?“, fragte weiter Sebastian.

„Nein – sie hat es noch nicht versucht“, erwiderte Liam mit Lachen auf den Lippen.

„Bring sie eines Tages mit – es ist jetzt Ferienzeit.“

„Ich denke darüber nach.“

„Wenn sie es mag – werden sie und Lea vielleicht später zusammen reiten?“

Georg senkte den Kopf und sein Gesicht zeigte, dass er seinem Vater für die Geste nicht dankbar war. Liam fing schließlich Sebastians Vorschlag zwischen den Zeilen auf.

„Wir kommen – auf jeden Fall!“

Sobald Liam das Zimmer verlassen hatte, ging Georg zur Kommode, nahm einen Umschlag heraus und reichte ihn seinem Vater.

„Was ist das?“

„Konzertkarten – einer der Gäste, die seinen Aufenthalt verkürzt haben, hat sie verlassen. Vielleicht gehst du mit Mama?“

„Georg, das ist keine hervorragende Idee“, sagte Sebastian und gibt die Tickets an Georg zurück.

„Mamas Besuch wird nicht ewig dauern.“

„Ich werfe sie nicht raus.“

„Aber du tust auch nichts, um sie aufzuhalten. Hast du darüber nachgedacht, wie dieses Haus aussehen wird, wenn sie geht?“

„Wie immer.“

„Verwandelt sich in eine Kaserne – und mein Sohn sollte in einem solchen Haus gesund aufwachsen!“

Florian konnte nicht anders, als eine Prise Sarkasmus hineinzuwerfen. „Leitnerhof, Brutstätte der örtlichen Männer Plage.“

„Und das soll meine Schuld sein?“

„Nun, jemand hat zuerst dieses schlechte Beispiel gegeben“, sagte Florian kneifend.

„Jemand muss opfern – für deinen Enkel“, sagte Georg sanft.

Sebastian seufzte. „Gib mir die Tickets, Georg – Ich frage die Mutter.“

„Sei nett, Papa!“, fügt Florian schnell hinzu.

 Georg gab die Tickets seinem Vater.

„Heute ein Konzert, morgen ein Kino, übermorgen Abendessen – und in einer Woche ein Besuch bei der Bank“, sagte Sebastian und nahm die Tickets und ging. Die Brüder wurden wieder allein mit dem Baby bleiben.

„Nun, Bruder, lerne von den Besseren, wie man Geschäfte macht! Bei einem Besuch hat Liam seinem Bruder einen Job und eine Party zum sechzigsten Geburtstag seines Vaters besorgt. Für die wir wahrscheinlich aus eigener Tasche bezahlen werden. Zudem hat er für sein Kind an der Ausgangstür gratis Reitstunden erhalten.“

„Übertreibst du es nicht ein wenig?“

„Er selbst sagte, dass wir mit Alkohol nicht viel Geld verdienen werden. Außerdem kostet Halaal viel. Die Hälfte der Gäste ist Gören – wie ist das bei ihnen – also die Hälfte des Einkommens, doppelte Arbeit. Tolles Geschäft! – und du?“

„Was denn?“

„Als Belohnung dafür, dass du deinen Vater und deine Mutter zum Konzert geschickt hast – die Vorbereitung von zwei Bäder für zwei Leitners warten in der Perspektive des Abends auf dich.“

„Man macht keine Geschäfte mit seinen Eltern, Flori – außerdem sei vorsichtig, denn ich bereite dir ein Bad im Teich und ein Bett im Stall vor.“

„Es ist immer eine kleine Veränderung.“

„Du hörst besser auf, meine Schuhe anzuprobieren, wenn du keinen Hühneraugen willst!“

„Jemand muss die Familientradition aufrechterhalten – und ich brauche deine Schuhe nicht – ich benötige keine Schuhe mehr.“

„Dein Problem, Florian, ist, dass dich noch nie jemand so richtig in den Hintern getreten hat.“

„Du wirst der Erste sein.“

„Provoziere mich nicht.“

Adam wachte auf und fing an zu weinen. Georg ging zum Laufstall und nahm seinen Sohn in die Arme.

„Tja, es ist Zeit für eine Flasche vor dem Schlafengehen“, sagte Florian und nahm die Flasche Scotch aus der Kommode.

„Du wirst nicht allein die Flasche 18 Jahre alten Whisky trinken, oder?“

„Nicht allein – Ich habe heute einen guten Freund, der mir hilft“, erwiderte Florian und nahm den Drachen von seinem Stuhl. „Es gibt nur eine Geburtsfeier – alles auf die Gesundheit meines Neffen!“

Georg folgte seinem Bruder mit den Augen. Als Florian aus der Tür verschwand, sah er seinen Sohn an. „Dein Onkel war einst der echte Winnetou – leider ist wegen des feurigen Wassers nur noch ein rotes Gesicht von ihm übrig.“

Behinderung verzerrt immer den Charakter. Alkohol beraubt einen Mann jeglichen Charakters. Florian sah sich von Tag zu Tag weniger ähnlich.

Męski wieczór – pępkowe.

W salonie w mieszkaniu Georga, bracia siedzieli przy stole. Florian, przy laptopie, nanosił ostatnie poprawki do systemu operacyjnego zajazdu, Georg przeglądał nowe oferty imprez z Allgäu dla gości. Na stole leżały porozrzucane papiery, z boku zestaw butelek do karmienia niemowląt, jakieś grzechotki, smoczek. Pomiędzy stołem a stolikiem do kawy stał kojec, w którym spał niemowlak. Florian zamknął laptop.

– A te nowe umowy?

– To robota szefa. Ja mam fajrant. 

Florian obrócił wózek od stołu i wtedy spostrzegł gościa w drzwiach. Liam stał z wielkim pluszowym smokiem pod pachą. W drugiej ręce trzymał sporą papierową torebkę. Georg podniósł głowę znad papierów.

– Co tak stoisz? Wchodź! –  rzucił natychmiast Florian do Liama.

– Fajny smok, ale chyba trochę na wyrost. –  odezwał się Georg i wstał do stołu, żeby się przywitać z gościem.

– To dla słomianego wdowca – do podusi.  – odparł Liam i rzucił pluszakiem w kierunku Floriana.

– Dobry strzał! Smok to teraz idealny kumpel dla Floriana. Też na przemian zieje siarą albo doi bez dna.  

– Dla juniora. – Liam podał papierową torbę Georgowi. Ten wyciągnął z torebki spory karton i natychmiast uśmiechnął się szeroko.

– Oh, karuzela na łóżeczko z podświetlaniem. No, tego jeszcze nie mamy! Dzięki!

– A to dla seniora – jedynego w tym gronie dumnego ojca syna. – Liam wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki starannie zapakowane pojedyncze kubańskie cygaro i wręczył je Georgowi. Ten z odpowiednia miną wziął się za obwąchiwanie prezentu. 

 – Tylko uważaj, żeby się alarmy nie uruchomiły!  – zawołał Florian i rzucił spojrzenie na sufit. – To jeszcze ci tylko krzaczek został do posadzenia w ogródku.

– Zazdrosny!

Liam podszedł do kojca. Przysiadł na poręczy fotela i patrzył przez moment na śpiące dziecko. Chłopczyk spał na brzuchu, nogi miał podciągnięte w kolanach tak, że pupa sterczała mu górę. Policzek miał przylepiony do jednej rączki, druga była wyciągnięta nieznacznie nad jego główką.

– Ten to wie, jak się od razu ustawić do świata. 

– Jedyny mądry w rodzinie.  –  odparł Florian, który przyglądał się smokowi i strzelał do niego miny.

– Trzeba go już na plecy obrócić. – zauważył Georg i podszedł do synka. Schował cygaro do kieszeni koszuli i obrócił dziecko delikatnie na plecy. Po czym wziął pudełko z karuzelą, przesunął papiery na stole i wysypał z pudła części zabawki na blat.

– Flori, zajmiesz się składaniem? Pójdę po szkło. – powiedział do brata, po czym zwrócił się do Liama – Wypijesz chyba za zdrowie mojego syna?

– Jeszcze się go pytasz! On ma w domu prohibicję. – zawołał Florian i przysunął się do stołu, położył moka na wolnym krześle i zabrał się za składanie części karuzeli.

– Dziecko nieopite – dziecko chorowite. –  rzucił sentencjonalnie Liam, który nie zamierzał odmawiać.

– Co prawda to prawda, choć chyba nie bardzo w tonacji twojej rodziny. – odparł Georg, który już został co nieco doinformowany przez brata o rodzinie Liama.

 – Przez 35 lat różna była ta tonacja. Kiedy ja się urodziłem to trzy dni piła cała redakcja. Przed ojcem do dziś zakryte jest tajemnicą jak on to moje łóżeczko poskładał. Finn urodził się, jak przebywał na jednej ze swoich podróży po Bliskim Wschodzie.  Więc licho wie, może tradycja łączona… No, a Mohammed i dziewczyny to już zupełnie inna bajka.

– To, ile was jest razem do kupy? – zapytał Georg.

– Sześcioro.

– To wesoło.

– A właśnie, a` propos rodzeństwa, jak tam Lea – podekscytowana, zadowolona, zazdrosna, nieszczęśliwa, czy wszystko na raz?

– Jeszcze go nie widziała.

– To, gdzie jest twoja córka? – Liam nie rozumie.

– Wyjechała z matką. Są w Norymbergi.

– Wakacje w mieście?

– Mirjam kontynuuje terapię u Jana.

– No dobrze. Ale potem chyba Lea tu wraca?

– Potem Lea wraca z Mirjam do Monachium. Na stałe. Tam ma szkołę, koleżanki, kolegów. Tak jest lepiej. – Georg, żeby zakończyć temat córki, odwrócił jego przedmiot na syna.  – Czas na pępkowe!  – Georg rzucił okiem w kierunku kojca z synem. Symbolicznie, niestety.

 – Nie będziemy świętować aż ten kwadratowy stół zamieni nam się w okrągły. – doparł Liam ze zrozumieniem.

– Glenfiddich 18 Year Old. Z lodem, czy bez?

– Bez.

Ledwo Georg wyszedł, jak Liam rzucił pytające spojrzenie na Floriana. Spodziewał się, że teraz, gdy zostali sami, Florian rzuci trochę więcej światła. Wziął kilka części karuzeli ze stołu i zaczął je składać.

– Mój kochany brat po tym, jak mnie odpadła cała rodzina, w ramach solidarności braterskiej postanowił sam amputować sobie połowę.

 – Zderzenie z rzeczywistością – świat emocji dziewięcioletniej dziewczynki to kosmos, wobec którego prosta logika zawodzi?

– Wiesz coś o tym?  –  odparł Florian, mimo wszystko zaskoczony.

– Tyle tylko, że gdzieś mniej więcej, kiedy moja córka skończyła trzy lata, musiałem przyjąć do wiadomości, że na rozum to się nie da. Bo zawsze skończy się tak samo: ręce do góry.

– Ile ma teraz twoja córka?

– Tyle co Lea – prawie dziewięć lat.

– To mogę jedynie powiedzieć, że dalej będzie już tylko lepiej. Ale to akurat mój niekumaty bart szybko załapał i zaczął się jednak dogadywać z Mirjam.

– To i dobrze. Ale zupełna rezygnacja?

– Georg uważa, że po tym, czego Lea była świadkiem, nie powinien dłużej sprawować nad nią władzy rodzicielskiej. Już nie ma w tym domu takiego, co by mu to był w stanie wyperswadować.

– Między tym, co on uważa, a tym, co może zrobić jest daleka droga.

– To znaczy?

– Mirjam nie ma szans odzyskać praw rodzicielskich przez najbliższe co najmniej pół roku. I przez ten czas Georg ma ręce związane. Nie zrobi nic. Także nic nie-bój.

– Co to jest pół roku? Nie znasz mojego brata. Georg jest tak uparty, że jak sobie coś wbije w ten zakuty łeb, to lodołamaczem nie przebijesz się do tych resztek mózgowia, co jeszcze swobodnie pracują. No, ale ty masz wyjątkowe zdolności perswazji, więc próbuj szczęścia.

–  W twoim przypadku zawiodły kompletnie.

–  Wymiar sprawiedliwości już mnie nie ściga.

– Nie myślałem o procesie tylko… o tym. – odparł Liam i wymownie kopnął  butem w kółko od wózka Floriana. – Z Reha zrezygnowałeś.

–  Teraz nie mogę sobie na wakacje pozwolić.  Georg z trudem już ogarnia całość.   A teraz jeszcze doszedł dzieciak. Rodzice pomagają przy dziecku w ciągu dnia. Ale i tak za mało godzin na sen.

– Zatrudnijcie kogoś!

– Dawano byśmy to zrobili, choćby pomoc do kuchni, bo matka w garach zaczyna mieszać Georgowi.  Tylko kogo? Miejscowi nas omijają szerokim łukiem. Chyba, że pójdziemy w ślady Huberów i zaczniemy letników na wolontariat ściągać.

– Rozumiem. – odparł Liam, na którego twarzy Liama pojawiło się wyraźne zmieszanie. Florian dostrzegł je i szybko zareagował:

– Nie, no ty nie masz powodów do robienia sobie wyrzutów. Georg sam jest sobie winien. Musi wypić piwo, które nawarzył.

Tymczasem Georg wrócił już ze szklankami i butelką. Podszedł do stołu i rozłożył wszystko na blacie. Rzucił spojrzeniem na karuzelę.

– Co, karuzela gotowa? 

Liam wziął karuzelę ze stołu. – Czas na test. Gdzie kontakt?  – Florian wskazał ręką na ścianę za telewizorem. Liam podłączył karuzelę do kontaktu. Karuzela zjaśniała od kolorowych światełek.

 –  Voilà[1]! Do łóżeczka to już sam przyczepisz.

 – Pewnie. – odparł Georg i odebrał karuzelę od Liama. Pstryknął palcem w niebieskie delfinki, żeby wydały dźwięk. – Mamy dziś z Adamem… nastrojowy wieczór.

– Georg, szkło korzenie zapuszcza! –  Florian przywrócił brata do rzeczywistości zniecierpliwionym głosem.

 Georg odłożył na stół zabawkę, rozlał alkohol do szklanek i rozdał je towarzystwu.

– To za mojego chłopaka!

– Wiesz już, czego chcesz dla swojego syna?

– W życiu można być albo graczem, albo widzem. Mam nadzieję, że mój syn wybierze rolę gracza.

– To niech gra zawsze z lepszymi od siebie, fair i niech mu amunicji nigdy nie zabraknie! – Liam podniósł szklankę.

– I niech mu wiatr zawsze wieje z tej właściwej strony! – dołączył się Florian.

– Amen! – przytaknął Georg.

– Pierwszy toast za pomyślność Adama, a drugi – na zdrowie taty Adama!   – Florian rzucił spojrzenie na Georga.

– Na zdrowie, bo na rozum już za późno, co Flori?  –  odparł Georg lekko prowokacyjnym tonem do brata.

– Ty to powiedziałeś.

– Eh, to pępkowe a nie stypa!  – powiedział Liam pojednawczo – Nie ważne, ile razy na kolana, ważne, ile razy z kolan!

–  Łatwo ci się mówi, bo jeszcze cię żadna Huber nie wzięła na celownik. –  odparł mu cierpko Georg.

– Nigdy nie wiadomo.  –   odezwał się Florian z wątpliwością w głosie, a Georg podniósł brew do góry   i rzucił zaskoczone spojrzenie na Liama.

– Jestem kuloodporny.

Georg w odpowiedzi wypuścił pusty śmiech.

– Nam się z Florim też tak wydawało zanim nam w Hubers Alp trumien nie wystrugano. Weź przykład z poległych, żeby twoja nie była trzecią.

–  Jak co, mówi się trudno. –  odparł obojętnie Liam i wzruszył ramionami.

–  I pije się dalej.   –  dokończył Florian.

–  Byle by się tylko ostatecznie nie było gwoździem, tylko młotkiem przy tej trumnie.

– Ty, Liam, wolisz zerować, niż być zerowanym, co?

– Oczywiście. A ty nie?

– Kiedyś trzeba przestać mieć złudzenia, że się jest myśliwym. I zaakceptować rolę wiecznej zwierzyny.

– O, mój starszy brat w końcu zakończył okres dojrzewania. – sarknął Florian i dolał sobie porcję alkoholu. Liam zbył kpinę Floriana i odparł Georgowi.

– To byłoby może i do akceptacji, gdyby nie to, czym kończy się to polowanie – obdzieraniem ze skóry i patroszeniem kiszek. 

–  Ostatecznie, zawsze lepiej już być złowionym przez jakąś mądrą niż samemu sobie znaleźć i durną, i pustą.

– Mądra kobieta to oksymoron! – odparł Liam, nie bez wyczuwalnego lekceważenia w głosie. Upił whisky i po chwili dodał – Tak jak i zresztą mądry facet. Człowiek do mądrości dąży, ale mądry nigdy nie jest. Co najwyżej lepiej lub gorzej tuszuje własne błędy.

– Czego ty tak naprawdę szukasz w kobiecie? –  zapytał nagle poważnie Georg.

– Tylko jednego – uczciwości. Tyle, że o to właśnie najtrudniej u tych przyzwoitych.

Florian obracał przez chwilę w ręce szklankę z trunkiem, przyglądając się ponuro jego złocistej barwie. Czyż on nie dałby sobie ręki obciąć za uczciwość Karin zanim dowiedział się o liście? Spojrzał na brata i zauważył, że Georg też zgubił rezon. On też wierzył w uczciwość Marie, aż wiara padła i wylądował obok niego w celi. Mimo wszystko, trudno mu było pogodzić się z tym dekadenckim myśleniem Liama, rzuca prowokacyjnie:

– Lepsza uczciwa dziwka, co Liam?

– Z faktami się nie dyskutuje.

– Co to znaczy w ogóle dziwka?  – rzucił ironicznie Georg

– Niejednemu naiwnemu wydaje się, że to ta, której zapłaci. –  odparł Liam i puścił nieprzyjemny drwiący śmiech, który jednak szybko wygasł wraz jego następnymi słowami – Podczas, gdy prawdziwa dziwka to żona twojego kolegi z pracy, która ledwo rano wystawi za drzwi męża i dzieci, jak dzwoni do ciebie i zaprasza cię na przedpołudniowego drinka. I zanim jeszcze wejdziesz, przeprasza cię, że nie zdążyła się ubrać…

– A w tle ta sama zdarta płyta – jaka to ona samotna, zaniedbana, nieszczęśliwa, etc. – dorzucił Georg, który dobrze znał ten film – Wszystko tak samo. Żadnej różnicy. 

–  Jest jedna – we wzorku na dywanie. Bez niej miałbyś wrażenie, że masz nieustanne déjà vu.

– Widzę, Liam, że masz równie dużo przyjaciół, co Georg.  – zauważył z sarkazmem Florian. Ten natychmiast jednak uciął jego drwinę. – Przyjaźń męska to święta rzecz! 

– Musiałby ich wszystkich po rozwodzić, Florian.

 – Za dużo zachodu. I szkoda dzieci. – spuentował rzecz Liam.

Dobry nastrój trzech muszkieterów leżał już na podłodze, robiło się powoli jak w grobowcu. Florian zaproponował dolewkę. Liam potrząsnął głową. –  Mnie już nie dolewaj.

– Eh, trzeźwość to stan przejściowy. –  powiedział Florian filozoficznie – Tylko nie mów, że jesteś samochodem?

– Tylko człowiekiem. – odparł Liam, wyraźnie ubawiony.

– Ja też – pas, Flori. – Georg zakrył szklankę ręką, gdy brat chciał mu dolać drugą porcję i wymownie rzucił spojrzeniem na kojec z synem.

– Tak w ogóle, jak się ten wasz interes kręci? –  zapytał Liam, żeby zmienić temat.

Florian roześmiał się sarkastycznie: – Fantastycznie! Można powiedzieć, że pod rządami Georga ineterskwitnie. A urząd pracy już na nas czeka.

-Co jest grane?

– Jeszcze się pyta po tym, jak zrobił ze mnie pierwszego rasistę w Bawari! – zawołał Georg i rzucił odpowiedni blik na Floriana.

– Przynajmniej jesteś sławny.

– Dziękuję za taką sławę. Ostatnio dostałem pocztą zaproszenie do wstąpienia w szeregi NPD. Swastyk, które pościerałem z drzwi kuchni już nie liczę.

 – To już histeria!  – zawołał Liam i rzucił okiem w kierunku Floriana.

– Niestety! – przytaknął Florian, po chwili jednak dodał poważnie – Musimy po ostatnich wtopach trochę się przeprofilować.

– To znaczy?

– Koniec z coaching` em, konferencjami i imprezami integracyjnymi. To się nie sprawdziło. Wracamy do korzeni. Rodziny z dziećmi. Poza tym, co zawsze: imprezy rodzinne. – wyjaśnił Georg.

– Nie zawsze nowe znaczy lepsze. A jak już będziecie mieć nową ofertę, to podrzućcie.

– A co, zainteresowany?

– W sierpniu mój ojciec kończy sześćdziesiąt lat, będzie lokal potrzebny.

– Na ile osób?

– Konkretnie nie wiem, ale gdzieś między 80 – 100 osób.

– To się da zrobić.

– Ta, ale na alkoholu to raczej za dużo nie zarobicie.

– To się rozumie.  – odparł Georg obojętnie, a jego brat dorzucił kwaśno – Już zarobiliśmy. Na imprezie integracyjnej jednej firmy z Hamburga.  Po ich wyjeździe musieliśmy wynająć trzy ekipy sprzątające. A i były jeszcze inne atrakcje.

Inne atrakcje? – zapytał Liam z wyraźnym ożywieniem na twarzy.

– Nad ranem szefowa jednego działu jeździła nago na oślicy po Hofie, a szef drugiego działu gonił ją na traktorze.

 – I gdzie się ostatecznie zintegrowali? – Liam pohamował otwartą lachę, żeby nie obudzić dziecka.  – W stogu siana?

– Ta, traktor do naprawy, potraciliśmy trochę stałych gości. Zysku co w pysku. Teraz trzeba to poodkręcać. – podsumował gorzko Georg, któremu daleko było do śmiechu na wspomnienie kosztów, które musieli ponieść po tej imprezie.

– Spójrzcie na to z innej strony. Odpalacie nowy start razem. Pierwsze podejście zawsze jest strome. Ale błędy na początku drogi łatwiej skorygować. Nie ma efektu wody sodowej. Jak na początku idzie za dobrze, to potem jest już tylko w dół.

– Póki co to równia pochyła.  Georg zainwestował w sale konferencyjne i co teraz? Może szkółka dla talentów kulinarnych pośród przedszkolaków? – Florian rzucił odpowiednie spojrzenie na brata.

– Mój brat!  – zareagował wymownie Georg – Chyba go w szpitalu podmienili.

– Chyba. – odparł Liam z ubawem, generalnie jednak zadowolony, że on takich kwiatków nie musi odbierać od swoich braci. Nie wiedział, jednak, że tu nadajnik i odbiornik z komplementami jeszcze niedawno odwrotnie były zainstalowane.

– Ale też bym wszystkiego na twoim miejscu, Georg, nie kasował. Firmowe wyjazdy integracyjne to kanał, to wie każdy. Jednak i na zwykłych chrzcinach można pojechać. Konferencje, coaching to ścieżki, które warto by jeszcze udeptać.

– To samo mu mówię, ale Georg zawsze po skrajności. Coś pójdzie nie tak i od razu pełny odwrót. I w każdej ręce biała flaga. No, ale ja tu już nie jestem szefem.

– Chcesz ster z powrotem, proszę bardzo! – odparł ostro do brata Georg – Chętnie wrócę do kuchni. Ostatnio nie ma kto kotleta usmażyć.

–  Może… – odezwał się Liam ostrożnie – Może moglibyśmy sobie nawzajem pomóc.

– Co masz na myśli?

– Tobie przydałaby się pomoc w kuchni, a ja… szukam zajęcia dla mojego brata.

– Co on umie? –  Florian szybko przeszedł do sedna.

– Nic. Właśnie zrobił maturę.

– Miał już styczność z kuchnią? – dopytywał się Georg

– Teraz wakacyjnie pracuje w restauracji tureckiej jako pomoc kucharza.

– I co nie podoba mu się tam?

– Mnie się nie podoba. – powiedział z naciskiem Liam.

– Problemy?

– Muszę mu zmienić środowisko. Natychmiast. Bo jest już jak ten upierdliwy ból zęba, który trzeba w końcu wyrwać z korzeniami.

– A te problemy to tak konkretnie to co, jeśli wolno spytać?

– Temperament go ponosi. Rogata dusza. Kto, jak to kto, ale ty, Georg, chyba to rozumiesz.

– Skoro taki bitny i zadziorny, to może by go na boks zapisać. – wtrącił się Florian. – Znam dobrze szefa tutejszego klubu.

 – Może jeszcze na wschodnie sztuki walk? Chcesz mnie zrobić bezradnym? Nie, dzięki, Florian. Mohammed powinien wreszcie zrozumieć, że istnieją inne sposoby na rozwiązywanie konfliktów, jak tylko spotkanie pięści z nosem.

– A co na to wasz ojciec? – zapytał Georg poważnie.

–  Mój ojciec nie widzi problemu.

– Może to ty jesteś przewrażliwiony? – spokojnie zauważył Florian.  

– Ty, wiesz jaką on miał ksywkę w szkole? Gepard.

–  Bo taki dziki?  – zapytał, trochę jednak rozbawiony Florian.

– Nie. Bo tak szybko powala przeciwnika na ziemię.

– Widocznie odzywa się w nim beduińska krew. – podsumował Florian, który nadal po prostu sądzi, że Liam trochę histeryzuje, jeżeli chodzi o brata.

–  Nonsens! – Liam zaprzeczył gwałtownie – Jak się szczenię szczuje za młodu, to wyrośnie z niego wściekły pies.

–  Młody jest, więc krew się w nim burzy. – odpowiedział Georg z bagatelą – Uspokoi się, jak się zakocha. 

– Chciałbym w to wierzyć. Dobrze, że szkołę skończył.

– No, dobra. Przyślij go do mnie. – powiedział w końcu Georg i zaraz zrobił się poważny – Tylko tak jeszcze dla pewności zapytam – poza problemami z temperamentem, nie ma on innych problemów – wiesz, o co mi chodzi.

– Mohammed nie wie, co to są narkotyki. – odparł pewnym głosem Liam.

– Skoro ręczysz… – Georg nie zdążył dokończyć, gdy Liam mu przerwał. – Gwarantuję to. Poznałbym! – powiedział ponownie stanowczym tonem Liam. Georg trochę przydługo mu się przyglądał, jakby się nad czymś zastanawiał. Ten załapał, że powiedział o to jedno zdanie za dużo.

– Tylko wiesz, my tu halaal [2]nie serwujemy. Tylko tradycyjnie – wieprzowinę. Nie będzie to dla niego problemem?

 – A ty wszystko próbujesz, co gotujesz?

Georg przytaknął głową, że rozumie.

– Muzułmanin w bawarskiej kuchni! – zawołał Florian z ubawem. – No to by była rewolucja. 

– Przynajmniej trochę schudniesz.  – Georg uciął przycinki brata. – Od dźwigania ciebie, bolą mnie już plecy.

– Grunt, żeby się wam wizerunek poprawił.  –przerwał docinki braci Liam i powrócił do sprawy swojego brata – To, kiedy mam go przysłać?

 – Choćby jutro z samego rana.  Oczywiście jak zechce.

 – Co znaczy zechce? Mohammed wie, co to hierarchia. Podskakiwać to sobie może, ale poza rodziną. 

Adam zaczął kwilić.  Florian, który był najbliżej kojca wziął ze stołu smoczek i podał go dziecku. Maluch się uspokoił, gdy złapał rączką za palec Floriana. Liam rzucił okiem na zegar na ścianie. – No to chyba czas na mnie.

– A dokąd ci się tak spieszy?

–  Ty masz swoje obowiązki – Liam rzucił spojrzenie w kierunku kojca – A ja swoje.

– Jutro sobota, kancelaria masz chyba nieczynną?

– Człowiek nie tylko pracą żyje. – odparł Liam i podszedł do Floriana – Nie trać ducha, bracie! –  Po czym pożegnał się z Georgiem. – Trzymaj się, Georg!

– Ty, też.

Liam miał już wychodzić, gdy w drzwiach salonu stanął nagle Sebastian.

– Dobry wieczór, chłopcy!

– O co chodzi, tato? –  rzucił Georg pytającym wzrokiem do ojca.

Sebastian postąpił do środka, spojrzał w kierunku stołu i spostrzegł butelkę szkockiej i szklanki.

– Może … ja zabiorę Adama?

– Nie trzeba! – Georg dostrzega spojrzenie ojca.  – Liam właśnie wychodzi, a Flori ma już dość. – Georg bezceremonialnie zabrał butelkę oraz szklankę spod nosa brata i odstawił na bok.

– Liam, chyba nie wychodzisz z powodu mnie?

– Nie.  Jedna dama czeka na mnie w domu.

–  A to nie zatrzymuję.  Dama nie powinna czekać.

– Ta dama, to jego córka. – szybko wyjaśnił Florian.

– Masz córkę? – odezwał się Georg, a na jego twarzy pojawiło się wyraźne zaintrygowanie. Liam potwierdził ruchem głowy. – W jakim jest wieku?

– Lili jest w wieku twojej Lei.

– Naprawdę? – zawołał Georg i uśmiechnął się szeroko – co oczywiste, jemu dopiero teraz Liam zdał się wart bliższego poznania.

– Mhm.  I my mamy swoje plany na wieczór. A moja mała dama nie toleruje żadnych spóźnień. Mój chów!

– To ją źle wychowałeś! – zażartował sobie Georg.

– Przeciwnie – doskonale!

– No, to się lepiej spiesz. Damy w tym wieku potrafią już się o swoje prawa upomnieć.

– Nawet te doskonale wychowane. – dorzucił Florian.

– Dobranoc, Sebastian.

– Jedna chwila, Liam!  Jeździ może konno twoja córka? 

– Nie. – Liam ze śmiechem na ustach – Tegojeszcze nie próbowała.

– Przyprowadź ją kiedyś. Teraz są wakacje.

–  Pomyślę o tym.

– Jak jej spodoba, to może…  z Leą będą razem jeździły…

 Georg spuścił głowę, a po jego minie widać było, że nie był za ten gest ojcu wdzięczny. Liam w końcu załapał między wierszami propozycję Sebastiana.

– Przyjdziemy. Na pewno.

Ledwie Liam wyszedł, jak Georg podszedł do komody i wziął z niej kopertę. Sebastian też już chciał wracać do siebie i do swoich wspomnień o Peterze, gdy zatrzymał go Georg, podając mu kopertę.

– Co to?

– Bilety na koncert. Jeden z gości, co skrócił pobyt, zostawił. Może pójdziesz z mamą?

– Georg, to nie jest dobry pomysł. – Sebastian zwrócił bilety Georgowi.

– Wizyta mamy wiecznie trwać nie będzie.

– Ja jej nie wyrzucam.

– Ale też nie robisz nic, żeby ją zatrzymać. Pomyślałeś, jak będzie ten dom wyglądać, gdy wyjedzie?

– Jak zawsze.

– Zamieni się w koszary. I w takim domu ma zdrowo rosnąć mój syn?

– Leitnerhof – siedlisko miejscowej męskiej zarazy. – odezwał się Florian z sarkazmem.

– I to ma być moja wina?

–  No ktoś pierwszy dał przykład. –  odparł Florian uszczypliwie.

– Ktoś się musi poświęcić.  – powiedział Georg spolegliwe – Dla wnuka!

– Daj mi te bilety, Georg.  – spasował Sebastian. – Zapytam matkę.

– Tylko ładnie, tato. – dorzucił szybko Florian.

 Georg podał bilety ojcu.

– Dziś koncert, jutro kino, pojutrze kolacja, a popojutrze… wizyta w banku. – wymamrotał pod nosem Sebastian, wziął bilety od syna i wyszedł.  Bracia na powrót zostali sami z   oseskiem.

 – No, ucz się braciszku od lepszych, jak się załatwia interesy! Liam w jedną wizytę tu załatwił bratu robotę, imprezę na 60 te urodziny papy, do której pewnie dołożymy z własnej kieszeni. I na odchodne jeszcze zyskał darmowe lekcje jazdy konnej dla swojej pociechy.

– Nie przesadzasz?

– Sam powiedział, że na alkoholu to raczej nie zarobimy, a do tego jeszcze halaal. Połowa gości to pewnie bachory – jak to u nich. Więc przychodu połowa, a roboty podwójnie.  Świetny interes!   A ty co?

– Co ja?

– W nagrodę za wysłanie taty z mamą na koncert masz w perspektywie na wieczór dwóch Leitnerów do kąpieli.

 – Na rodzicach się nie robi interesów, Flori… Tak w ogóle, uważaj, bo załatwię ci kąpiel w sadzawce i legowisko do spania w stajni.

– Zawsze to jakaś odmiana.

–  Lepiej przestań włazić w moje buty, bo dostaniesz odcisków.

–  Ktoś musi podtrzymywać rodzinną tradycję!  – zawołał Florian.  –  A butów, to ani twoich, ani żadnych w ogóle nie potrzebuję.

– Twój problem, Florian, jest taki, że ciebie tak naprawdę jeszcze nikt nigdy w tyłek porządnie nie kopnął.

– Ty będziesz pierwszy.

– Nie prowokuj.

 Florian obojętnie wzruszył ramionami na te pogróżki starszego brata. Uroczą pogawędkę braci przerwał płacz dziecka – Adam się obudził. Georg natychmiast podszedł do kojca i wziął synka na ręce.  

– Ta, czas na flachę przed snem. – powiedział Florian, zbliżył się wózkiem do komody i zabrał z niej butelkę szkockiej.

– Ty, chyba nie masz zamiaru sam wyżłopać 18 letnią whisky?

–  Sam? Mam dziś kumpla do pomocy! –  zawołał Florian, po czym wziął smoka z krzesła. –  Pępkowe jest tylko jedno. Wszystko za zdrowie bratanka!

 Georg odprowadził brata wzrokiem. Kiedy ten zniknął za drzwiami spojrzał na synka.

– Twój wujek to był kiedyś prawdziwy Winnetou, a przez tą ognistą wodę została z niego już tylko czerwona twarz.

Kalectwo zawsze wykrzywia charakter. Alkohol pozbawia człowieka zupełnie charakteru. Florian z każdym dniem coraz mniej przypominał samego siebie.


[1] Voilà! – z fr. – Proszę bardzo!

[2] Halal lub halaal (arab, to, co nakazane) – w islamie określenie wszystkiego, co jest dozwolone w świetle szariatu. Przeciwieństwo haram – czynów zabronionych. Słowo to jest zazwyczaj znane jako nazwa muzułmańskiej diety.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: