Mutter und Sohn oder Mohammeds Dilemmata

Im Speisesaal bei den Achenbachs deckte Yasmin gerade den Tisch für zwei Personen, als Mohammed an der Tür erschien. Der Junge trocknete nasse Haare mit einem Handtuch und sah mit leicht überraschten Augen auf die Leere des Raumes.

Seine Bewegungen waren etwas steif und sein Gesicht wurde verzerrt. Er warf sich ein Handtuch über die Schulter und versuchte, seine Schulter mit einer Hand zu massieren. Die erste Tanzstunde hinterließ deutlich Spuren in seinen Muskeln. Yasmin sah ihren Sohn.

„Das heiße Bad hat nicht geholfen?“

„Mm”, schüttelte der Junge den Kopf. „Ich fühle mich wie mein eigener Urgroßvater. Ich glaube, es gibt keinen einzigen Muskel, der mir nicht wehtut.“

„Was hast du gestern dort gemacht, dass du so kaputt bist?“

„Breakdance! Der Trainer sagt, dass meine Muskeln durch das Squash-Spielen zu stark verkürzt sind. Und ich muss sie strecken.  Er hat jedoch einen Dehnen Plan für mich.“

„Deine jüngste Leidenschaft hat also andere Folgen, wie etwa eine schlechte Note in der deutschen Reifeprüfung.“

„So sieht’s aus.“ Mohammed streckte sich vor Schmerz.

„Geh mit dem Handtuch ins Badezimmer. Du muss etwas zu Mittag essen, bevor du zur Arbeit gehst.“

Mohammed ging. Yasmin deckte den Tisch weiter. Nach einer Weile kehrte der Junge zurück und saß mit seiner Mutter am Tisch.

„Bismillah!“1, Mohammed sprach die traditionelle muslimische Formel am Tisch aus.

„Bismillah!“, erwiderte Yasmin und goss die Suppe auf die Teller.

„Bist du sicher, dass es gut für dich ist? Diese Musik und all dieser Tanz ist alles Haram2 für einen Muslim.“

„Ich kann jetzt nicht mehr abspringen.“ – sagte Mohammed fest. „Nicht nachdem Liam mir Einzelunterricht verschafft hat. Weil das Durchschnittsalter in Gruppen 15 Jahre beträgt. Und was ist nicht Haram? Weißt du, Mama, wie mein Abschlussball ausgesehen hat? … Ich darf mich nicht verlieben, bis ich mein Studium beendet und einen guten Job gefunden habe. Sollte ich es bereuen, als Muslim geboren worden zu sein?“

„Mohammed, bremse!“

„Ich kann nicht einmal einen Beruf wählen. Ein guter Koch der arabischen Küche kann ich nur sein, weil ich nur Halaal in den Mund nehmen kann. Ich habe Angst, mich für die Filmabteilung zu bewerben, weil ich nicht einmal sicher bin, ob der Inhalt meines Portfolios Haram ist. Auch Layla wird, wenn sie jemals Ärztin wird, nur Gynäkologie oder Pädiatrie als Fachgebiet wählen können.”

„Layla kann die Fachgebiet wählen, die sie möchte.“

„Ja, bis sie heiratet und er ihr verbietet, Männer zu behandeln.“

„Es bleibt für sie, einen Ehemann zu finden, der in ihrer Karriere nicht stehen wird.“

„Was, wenn sie sich in jemanden verliebt, der gegen ihre Arbeit ist?“

„Dann wird sie in ihrem Herzen entscheiden müssen, ob sie diesen Mann oder ihren Beruf mehr liebt. Man kann nicht alles im Leben haben. … Was ist mit Sportjournalismus?“

„Mit meinem deutschen Abitur ist die Universität München für mich unerreichbar.“

„Du musst nicht lernen, wo dein Vater und dein Bruder studiert haben.“

„Journalismus ist nichts für mich.  Außerdem, wer würde mir die Texte schreiben – Nur? Meine Aufsätze waren die kürzesten in der Klasse. Titel und Nachname.“

„Du könntest jederzeit eine Schule wählen, in der Deutsch nicht die Hauptunterrichtssprache ist. Denk darüber nach. Du muss am Ende etwas wählen. Vater wird ungeduldig.“

„Ich habe Zeit bis zum Ende des Jahres… Wenn ich mich nicht umdrehe, gibt es vorerst überall Zweifel. Vielleicht schicke ich eine Fatwa-Anfrage3 an Ulem?“, sagte Mohammed sarkastisch. „Da Anis tot ist, kann ich niemanden um Rat fragen.“

„Sprich mit deinem Vater. Und wenn das nicht hilft, fragst du nach einer Fatwa deines Herzens. Deshalb hast du den Verstand, dir zu sagen, was für dich richtig ist und was nicht.“

„Bist du sehr unzufrieden, dass ich tanzen lernen möchte?“

„Ich ziehe es vor, dass du deine Energie beim Tanzen einsetzen, als vielleicht… bei Straßenkämpfen.  Es ist wahrscheinlich offensichtlich. Und solange es kein Gesellschaftstanz ist, habe ich keinen.“

„Breakdance ist ein Solotanz.“

„Ich weiß – ich erinnere mich daran, was Liam getan hat, als er in deinem Alter war. Seine Rückwärtssaltos verursachten bei mir Herzklopfen! Aber das interessiert ihn nicht mehr, oder?“

„Nein. Er sagt, es ist gut für Lili, aber nichts für old Boys und Papis. Lili hat dort, einen Purzelbaum, Flippen, Spagaten gemacht. Tatsächlich hatten die beiden dort im Nebenzimmer eine gute Zeit.“

„Da bin ich mir sicher. Lili hat sich gestern gerühmt, dass sie mit ihrem Papa einen Walzer getanzt hat. Sie hat mir sogar die Schritte gezeigt.“

„Und du bereust es nicht?“

„Dass ich keinen Walzer tanze?“

„Zum Beispiel.“

„Nein.“

„Aber Papa kann Standard tanzen.“

„Aber er tanzt nicht“, sagte Yasmin in einem festen Ton.

„Würde es dir sehr leidtun, wenn er mit einer anderen Frau tanzen würde?

„Er konnte mich nicht mehr verletzen. Aber das wird er niemals tun.“

„Tanzt Papa manchmal mit dir, weißt du schon, wenn ihr beide allein seid?“

„Söhnchen, du gehst zu weit.“

„Entschuldigung, Mama. Übrigens, hat Papa angerufen?“

„Ja, direkt vom Flughafen. Aber er war nicht sehr gesprächig. Irgendwie komisch. Seine Stimme war nervös.“

„Probleme beim Einchecken, Abflug?“

„Im Gegenteil, er hat gesagt, dass sie sind pünktlich abgeflogen und dass es möglich war, dass alle ihre Sitze dicht beieinander hatten. Vater und Fariha wollen einige Zeit in München verbringen. Ich werde mehr herausfinden, wenn sie heute Abend zurückkommen.“

„Das ist großartig. Vielleicht haben sie in die Business-Class umgebucht? Denn was konnten sie noch eine Stunde vor Abflug tun?“

„Kind, der Zuschlag beträgt mindestens 10.000! Wer würde dafür bezahlen?“

„Beispiel: Finn.“

„Du bist lustig! Finn hatte in letzter Zeit eine Glückssträhne – Liam hat ihm vor zwei Jahren einen guten Vertrag gegeben und sein Vater hat ihm zusätzliche Jobs verschafft. Aber diese Glückssträhne wird nicht ewig dauern.“

„Vielleicht doch Papa? Was bedeutet es für ihn, 10.000 Euro aus der Tasche zu ziehen?  Papa wird alles für Finn tun.  Nachdem er in letzter Minute seiner Abreise zugestimmt hatte, hätte er Finn nicht neun Stunden lang unter Fremden allein gelassen, zehn Reihen hinter Liam und Lili.“

„Ich weiß nicht, wie sie es gemacht haben, aber ich bin froh, dass sie es geschafft haben. Eine Sorge weniger.“

„Hast du irgendwelche anderen?“

„Wer ist denn eigentlich das Mädchen, das meinen Sohn dazu gedrängt hat, mit Akrobatik zu tanzen?“

„Warum glaubst du, steckt ein Mädchen dahinter?“

„Was sonst? Wenn es ums Geschwätz geht, ist Finn in letzter Zeit der gesprächigste meiner drei Jungs! Die anderen beiden Gedanken sind in letzter Zeit in den Wolken gewandert und man muss ihnen mindestens dreimal dasselbe sagen, um die Antwort zu erhalten. Das spricht für sich. Entweder Probleme bei der Arbeit oder Herzprobleme.“

„Glaubst du, mit dieser Kanzlei in Berlin ist etwas schiefgelaufen?“

„Ich weiß nicht. Wie auch immer, Liam wird etwas anderes finden. Keine Eile.“

„Liam hat immer gesagt, dass die Arbeit in internationalen Anwaltskanzleien nicht anders ist als die Arbeit in einem Multi. Keine Unabhängigkeit, völlige Unterwerfung unter den Chef.  Plus Druck, Druck und nochmals Druck.“

„Als Freiberufler hat dein Bruder in Berlin keine Chance. Außerdem ist dies kein Riese, sondern eine Partnerschaft, die nach einem anderen Partner sucht, der etwas Neues in die Kanzlerarie mitbringt.”

„Wird es dir nicht leidtun, dass er Lili so weit weg von hier mitnimmt?“

„Natürlich wird es. Aber so ist das Leben – ständiger Wandel. Es ist kein Geheimnis, dass Liam hier keine besonderen Karrierechancen hat, und beide Mädchen sind entschlossen, ab dem nächsten Herbst in Berlin zu studieren. Layla hat lange von Charité geträumt, und Nur will Geschichte und Kultur des Nahen Ostens an der Freien Universität zu studieren.  Jemand muss sich dort um sie kümmern. Und das ist die Pflicht ihres älteren Bruders.“

„Ich möchte nicht in seinen Schuhen sein.“

„Du könntest ihn jederzeit unterstützen, indem du die Universität in Berlin selbst wählst.“

„Ich werde Berlin in den nächsten 5-6 Jahren meiden.“

„Du, mein kleiner Egoist!“

Yasmin legte den tiefen Teller ihres Sohnes beiseite und reichte ihm einen Teller mit gebackenem Fisch. Der Junge nahm ein Stück Fisch und nahm einen Teller Salat von Bulgar, Tomaten, grüner Petersilie und roten Zwiebeln.

„Kabeljau mit Sesam?“

„Ja. Ich werde endlich herausfinden, wer dieses Mädchen ist?“

„Mama!“

„Du willst deine Mutter betrügen?“

„Ich bin mit keinem Mädchen zusammen. Das ist Haram.“

„Aber es gibt eine.“

„Da gibt es.  Sie hat rotbraunes Haar, grüne – braune Augen und viele Sommersprossen.“

„Und sie ist sehr hübsch.“

„Sehr, sehr.“

„Hat die Miss Sehr – sehr Nachnamen?“

„Mila Leitner.“

„Leitner?“

„Mm. Sie ist die Tochter des Bruders des Chefs.“

„Du zielst hoch.“

„Sie wohnt aber nicht im Gasthaus, sondern weiter oben auf der Alm bei ihrem Großvater und ihrer Mutter. Sie besucht den Leitnerhof nur gelegentlich und bemerkt sie mich überhaupt nicht.”

„Und damit sie dich bemerkt, hast du beschlossen…”

„Mir Arme und Beine zu brechen.“

„Bevor du dir beim Tanz die Knochen brichst, versuche, sie kennen zu lernen und zu entscheiden, ob es sich lohnt.  Lade sie irgendwo ein. Vielleicht ein Kino?“

„Aber welcher Film, damit es sich nicht wieder als Haram herausstellt?“

„Ein Film, zu dem du deine Schwestern einladen würdest. Aber auch ein, der etwas über dich selbst sagt. Mila wird ihn aus zwei Blickwinkeln beobachten. Was willst du ihr über dich erzählen und wie siehst du sie.“

„Ich werde ihn für den nächsten Ramadan wählen!“

„Aber du wirst es irgendwann finden.“

„Nächste Woche wird es im Allgäu eine Pantomime geben.“

„Versuch es.“

„Vielleicht findet sie es keine gute Unterhaltung für die Frau eines Bauers?“

„Mila ist Bauers Enkelin, wie ich richtig verstanden habe?“, sagte Yasmin mit dem richtigen Gesicht „Nur, weil du andere Interessen hast, heißt das nicht, dass du dich nicht als jemand erweisen können, der es wert ist für sie, getroffen zu werden.“

„Mama, sie ist keine Muslimin.“

„Ich nehme an. Allerdings wird nicht jeder, der als Muslim stirbt, als einer geboren.“

„Mila wird niemals Muslimin.“

„Es ist genug, dass sie Christin ist. Immerhin ist das Wort „nie” gut für die Zweifler. Und mein Sohn wurde zum kein Zweifler erzogen.“

„Zeitgenössischer Tanz und Gesang sind ihre Leidenschaft. Und das ist Haram nach dem Koran. Das falsche Mädchen mit den falschen Interessen. Ein Muslim hat einem Mädchen, das sich für diese Art von Kunst interessiert, nicht viel zu bieten. Ein hoffnungsloser Fall.“

„Wenn sie hoffnungslos wäre, hättest du heute keines Muskelkaters.“

„Ich bin verrückt.“

„Du hast dich einfach verliebt.“

„Was soll ich jetzt damit tun?“

„Überwinde die Hindernisse. Dein Vater war auch kein Muslim, als ich habe ihn getroffen. Als ich bin vor 20 Jahren nach Deutschland gekommen, haben mich deine Großeltern nicht akzeptiert, und deine Tanten haben mich zunächst aus Mitleid geduldet. Ich war ein einsamer und nutzloser Fremder.  Dein Vater hat nur so viel wie nötig mit mir gesprochen, weil er angenommen hatte, dass jedes Gespräch, das über das Notwendige hinausging, für mich unangemessen wäre.“

„Sogar über das Wetter?“

„Sogar. Also wusste ich nicht, was er wirklich über mich dachte. Von den drei seiner Schwestern hat nur deine Tante Christina ziemlich viel Englisch gesprochen, und als sie hat uns zweimal pro Woche besucht, war dies das einzige Mal, dass ich mit jemandem sprechen konnte. Wie Lichter im Tunnel habe ich deine Brüder hierherkommen gewartet. Ich habe gedacht – sie haben ihre Mutter verloren, also werde ich auf sie aufpassen. Endlich wird mich hier jemand brauchen. Und als sie haben aufgetaucht, wollte keiner von ihnen etwas mit mir zu tun haben. Also habe ich alleine in der Wohnung oben gesessen und habe mich oft gefragt, warum dein Vater mich hierher mitgebracht hatte. Es war eine hoffnungslose Situation. Und nächstes Jahr wird es 20 Jahre her sein, dass ich mit deinem Vater verheiratet bin. Was heute unmöglich ist, wird morgen Realität.“

„Wer hat zuerst die Stille auf See gebrochen, du oder Papa?“

„Deine Oma.“

„Oma?“

„Dein Opa war bereits tot, als sie hat uns bei einem Sonntagsessen gefragt, wie lange wir noch vorgeben würden, verheiratet zu sein. Und dann hat dein Vater es endlich gewagt, deiner Oma zu sagen, dass er seine Religion wechseln würde.“

„Er hat es gewagt! Hatte Papa Angst vor etwas?“

„Vor seine Mutter – immer. Ja, aber dann hatte ich Finn auf meiner Seite.  Und das war Argument genug für deinen Vater, mich nicht gehen zu lassen.“

 „Und Liam?”

„Er hat mehr Geduld gebraucht.”

„Mehr als Finn?“

„Viel mehr. Aber ich wusste, dass er endlich zu mir kommen würde.“

„Er ist wahrscheinlich angekrochen kommen, als er hat einen Nachhilfelehrerin für Arabisch für seinen Islamunterricht   bei Anis gebraucht.“

„Oh! Hier wurde Tauschhandel betrieben – Deutsch für Arabisch. Das Bedürfnis, das ihn dazu veranlasste, Frieden mit mir zu schließen, war viel ernster.“

„Was genau?“

„Er hat sich verliebt wie du jetzt. Ernsthaft.“

„Und er hat ein Rat gebracht, um sich vor einem Mädchen nicht lächerlich zu machen.“

„Ihr beide seid nicht so anders. Solange der Junge nicht ernsthaft an dem Mädchen interessiert ist, reicht ihm der Rat seines Freundes. Du hast bisher keinen Rat deine Mutter gesucht.“

„Mama!“

„Du kannst nichts vor deiner Mutter verstecken, also versuch es nicht mal!“

„Aber du hast mir nicht gesagt, wie Oma damals auf die Erklärung von Papa reagiert hat“, wandte Mohammed das gefährliche Thema vorsichtig von ihm ab.

„Sie erwiderte, dass es ihr lieber wäre, wenn er ein guter Muslim wäre als der schlechte Katholik, den sie für ihn geholt hatte. Das Mädchen, das du wählst, auch wenn es Christin ist, wird ihre Religion nicht nur in einem Fall ändern, wenn der Glaube für sie genauso wichtig ist wie für dich. Mach dir nicht zu viele Sorgen im Voraus.”

„Glaubst du es?“

„Hol dir ein Mädchen, das dir am Herzen liegt und einen Beruf, den du genauso leidenschaftlich ausüben werdest wie deinen Vater – seinen. Und wenn du es tun, werdest du darüber nachdenken, wie du es mit deinem Gewissen in Einklang bringen könntest.“

„Es gibt wahrscheinlich keinen Beruf, der keine Gewissenskonflikte verursachen würde.“

„Frag deinen Vater, frag Liam!”

„Ich frage dich. Ist es schwer, die Chefin zu sein?“

„Es passiert. Ich behalte Salma nur, weil sie sechs Kinder hat. Sie ist so eine schlechte Mitarbeiterin.“

„Aber sie bekommt Kindergeld von der Stadt“

„Na und? Ihr Ex-Mann dringt in sie ein, schüchtert sie ein und nimmt ihr Geld.

„Wie die Mafia.“

„Genau. Lust auf mehr?“

„Nein danke, Mama. Ich muss gehen. Außerdem sollten für den Mädchen etwas übrigbleiben, wenn sie von der Radtour zurückkommen.“

„Genug auch für Vater und Fariha, wenn sie heute Abend aus München zurückkommen. Gülben hat alles vorbereitet, als ob wir heute alle hier sitzen würden. Und zu denken, dass wir nächstes Jahr nur vier von uns hier am Tisch sitzen werden.“  Yasmin seufzt. „Ich kann es mir gar nicht vorstellen.“

„Vielleicht wird es nicht so schlimm.“ 

Mohammed trank sein Glas Wasser und murmelte leise einen arabischen Dank. Er stand auf und nahm ihre Teller.

„Lass es! Du trägst heute noch Teller.“

Der Junge wollte gerade gehen, als er die Frage stellte:

„Mama! Kann ich heute dein Auto nehmen?“

„Warum hast du dich mit Liam wegen des Autos nicht verstanden?“

„Es würde keinen Sinn ergeben. Ich kenne die Antwort im Voraus. Mohammed verdrehte die Augen und fügte mit Parodie in der Stimme hinzu: „Tut mir leid, Bruder, ich verleihe weder mein Auto noch meine Frau an.“ – Nur ist die Einzige, der Zugang zu seinem Auto hat.“

 „Weil sie immer Zeit hat, sich um Lili zu kümmern.“

„Und obendrein putzt sie nach der Autowäsche immer das ganze Auto hinein. Kleiner Schleimerin.“

„Mohammed! Mädchen müssen zu Beginn ihres Studiums einen gültigen Führerschein besitzen. Manchmal endet der Unterricht zu später Stunde und dies ist eine Frage ihrer Sicherheit. Deshalb fährt Papa mit Layla und Liam mit Nur.“

„Also darf ich dann deinem Auto nehmen?“

„Du darfst. Heute soll es einen Sturm geben. es heute. Ich weiß nicht, ob das mit dem Lagerfeuer klappen wird.“

„Vielleicht geht der Sturm seitwärts. Wie auch immer, der Chef hat seinen Gästen bereits ein Ferkel am Spieß versprochen, damit er nicht zurückweichen kann.“

„Wirst du heute ein Ferkel grillen?“

„Ich werde da sein, weg von allem. Der Chef möchte, dass ich heute dem Barkeeper helfe.“

„Du musst hinter der Bar stehen?“

„Der Chef glaubt, dass jemand, der nicht einmal Alkohol riecht, das perfekte Material für einen Barkeeper ist.“

„Du versuchst mich zu erschrecken.”

„Ich habe selbst Angst. Wenn der Kunde mich nach etwas anderem fragt, wie Bier oder Schnaps, habe ich ein echtes Problem.“

„Sie wollen nichts anderes für ein Ferkel.“

„Ich werde wahrscheinlich nach Mitternacht von diesem Feuer zurück sein. Ich werde heute Nacht oben schlafen. Zwei Betten stehen zur Verfügung.“

„Gülben hat bereits alle Bettwäsche genommen. Ich werde deine nach oben bringen. Aber wohin – zu Finn oder Liam?“

„Ist egal. Ich werde dort nicht wohnen, bis sie zurückkehren. Ein Pedant schlechter als der andere.“

„Geh schon, du wirst zu spät kommen!“

„Tschüss Mama!“


1 Bismillah! – im Namen Allahs! – die Worte, mit denen Muslime jede Mahlzeit beginnen.

2 Haram – der islamische Begriff für alles, was verboten ist; Dies kann sowohl für Orte als auch für Taten gelten. Der Begriff Haram beschreibt die Umgebung des Tempels in Mekka, Medina und Jerusalem, wo das Töten und Nicht-Muslime verboten sind.

3 Fatwa – Die Meinung eines hochrangigen muslimischen Theologen, der eine theologische, theologisch-rechtliche oder rein rechtliche Kontroverse erklärt, wird nur schriftlich abgegeben.

For Mama

I’ll be broken, I’ll lose myself somewhere, I’ll lie to you, You’ll restrain anger. I’ll wish the stars, You’ll give everything, and I will take everything. I’ll be dancing the whole night, I’ll believe in something, I’ll reach the bottom, I’ll run around the world, I’ll make a mistake, I’ll shout out my anger, because you’re standing behind me. For this I’ll give you field flowers, I’ll send you a letter, I’ll take for a walk, I’ll make you a gift by myself, I’ll tell you the bedtime story. I’ll resist, I’ll reach the goal, I’ll be ashamed, and I’ll be angry. I’ll raise my voice, I’ll build a house, and you will be proud. I’m not afraid, I know what I want, And I will walk, I will walk along, I’ll turn around, I’ll look for you, and I won’t find you anymore. For this I’ll give you field flowers, I’ll send you a letter, I’ll take for a walk, I’ll make you a gift by myself, I’ll tell you the bedtime story.

Matka i syn, czyli rozterki Mohammeda

W jadalni u Achenbachów Yasmin nakrywała do stołu na dwie osoby, gdy w drzwiach pojawił się Mohammed.  Chłopak dosuszał ręcznikiem mokre włosy, spojrzał z lekka zdziwionym wzrokiem na pustki w pokoju. Ruchy miał trochę sztywne, twarz coraz wykrzywiał mu grymas. Przewiesił sobie ręcznik przez ramię i próbował jedną ręką rozmasować bark. Pierwsza lekcja tańca wyraźnie zostawiła mu ślad w mięśniach. Yasmin dostrzegła syna.

– Gorąca kąpiel nie pomogła?

– Mmm – chłopak pokręcił głową. – Czuję się jak własny pradziadek. Nie ma chyba mięśnia, który by mnie nie bolał.

 – Co ty tam wczoraj wyrabiałeś, że jesteś taki połamany?

– Breakdance!  Trener twierdzi, że mam poskracane mięśnie od zbyt intensywnej gry w squasha. I muszę je porozciągać. Ma jednak dla mnie jakiś plan stretchingu.

– A więc twoja ostatnia namiętność ma jeszcze inne konsekwencje jak słaby wynik na maturze z języka niemieckiego.

– Na to wygląda. – Mohammed przeciąga się z bólem.

– Idź zanieść ręcznik do łazienki. Obiad stygnie, a musisz coś zjeść zanim pójdziesz do pracy.

Mohammed wychodzi. Yasmin kończy nakrywanie stołu. Chłopak wraca po chwili i zasiadają razem do stołu. Yasmin nalewa zupę na talerze.

– Bismil-laah![1] – Mohammed wypowiada tradycyjną muzułmańską formułkę przy stole.

 – Bismil-laah! – odpowiedziała mu matka.

– Jesteś pewny, że to jest dobre da ciebie? Ta muzyka i cały ten taniec to jest wszystko haram[2] dla muzułmanina.

– Teraz już nie mogę się wycofać. – Mohammed stanowczo – Nie po tym, jak Liam załatwił mi indywidualne lekcje. Bo średnia wieku w grupach to 15 lat. I co nie jest haram? Czy mama wie, jak wyglądał mój bal maturalny? …Nie wolno mi się zakochać, dopóki nie skończę studiów i nie znajdę dobrej pracy. Mam żałować, że się urodziłem muzułmaninem?

– Mohammed, hamuj!

– Nawet zawodu nie potrafię sobie wybrać. Dobrym kucharzem mogę być tylko w kuchni arabskiej, bo jedynie halaal mogę wziąć do ust. Boję się złożyć podanie na wydział operatorski, bo nawet nie jestem pewien, czy zawartość mojego portfolio nie jest haram.  Layla też, jeśli kiedyś zostanie lekarzem, to jako specjalizację będzie mogła sobie wybrać tylko ginekologię albo lekarza dziecięcego.

– Layla będzie mogła sobie wybrać taką specjalizację jaką zechce.

– Owszem, póki nie wyjdzie za mąż i on jej nie zabroni leczyć mężczyzn.

– To pozostaje jej znaleźć sobie takiego męża, który nie będzie stawał na jej drodze zawodowej.

– A jak zakocha się w takim, co będzie przeciwny jej pracy?

– To będzie musiała w swoim sercu rozstrzygnąć, czy kocha bardziej swoją pracę czy tego mężczyznę. Wszystkiego w życiu mieć nie można. …A co z dziennikarstwem sportowym?

– Z moją punktacją z języka niemieckiego na maturze Uniwersytet Monachijski jest poza moim zasięgiem.

– Nie musisz uczyć się tam, gdzie twój ojciec i brat studiowali.

– Ale to najlepsza uczelnia w kraju. Nie. Dziennikarstwo to nie dla mnie. Ja nie ma gadania jak tato. Poza tym, kto pisałby mi teksty? Nur? Moje wypracowania były najkrótsze w klasie. Tytuł i nazwisko.

– Zawsze możesz wybrać jeszcze szkołę za granicą, gdzie język niemiecki nie jest głównym językiem wykładowym. Pomyśl o tym. Coś w końcu musisz wybrać. Ojciec się niecierpliwi.

– Mam czas do końca roku … Na razie, jakbym się nie obrócił, to wszędzie same wątpliwości. Może wyślę o fatwę[3] do ulema? – Mohammed z sarkazmem w głosie.  – Odkąd Anis nie żyje nie mam kogo o radę zapytać.

– Porozmawiaj z ojcem. A jeśli to nie pomoże, to poproś o fatwę swoje serce. Od tego masz swój rozum, żeby ci podpowiedział, co jest dla ciebie właściwe, a co nie.

– Bardzo jesteś niezadowolona z tego, że chcę się nauczyć tańczyć?

– Wolę już żebyś zużywał energię na tańcu niż może …w bójkach ulicznych. To chyba oczywiste. I dopóki nie jest to taniec towarzyski, to nie mam.

 – Breakdance to jest taniec solo.

– Wiem, pamiętam co wyczyniał Liam jak był w twoim wieku. Te jego salta do tyłu przyprawiały mnie o palpitacje serca! Ale jego to już chyba nie interesuje?

– Nie. Twierdzi, że to dobre dla Lili, a nie dla old boyów i tatusiów.  Lili tam fikołki, szpagaty i gwiazdy wyczyniała. W ogóle to oni dwoje dobrze się tam bawili na sąsiedniej sali.

–  Na pewno. Lili chwaliła mi się wczoraj, że z tatą walca tańczyła. Nawet pokazywała mi kroki.

– I nie żal mamie?

– Że nie tańczę walca?

 – No na przykład.

– Nie.

 – Tato jednak potrafi tańczyć standard.

– Ale nie tańczy. – Yasmin stanowczym tonem.

– Byłoby ci bardzo przykro, gdyby zatańczył z inną kobietą?

– Nie mógłby mnie bardziej zranić. Ale on tego nigdy nie zrobi.

– A czy tato tańczy czasem z tobą, no wiesz, gdy jesteście sami?

– Synku, posuwasz się za daleko.

– Przepraszam, mamo.  W ogóle, tato dzwonił?

– Tak, zaraz po wyjściu z lotniska. Ale nie był zbyt rozmowny. Jakiś nieswój. Głos miał zdenerwowany.

– Jakieś problemy z odprawą, wylotem?

– Przeciwnie, powiedział, że wylecieli o czasie i że udało się jednak załatwić, żeby wszyscy mieli miejsca blisko siebie.  Ojciec chce razem z Farihą trochę czasu spędzić w Monachium. Więcej dowiem się, gdy wrócą wieczorem.

– To świetnie. Może przebukowali na business class? Bo co innego mogliby zrobić na godzinę przed wylotem?

– Dziecko, dopłata to koszt co najmniej 10 tysięcy! Kto by za to zapłacił?

–  Na przykład Finn.

– Zabawny jesteś! Finn ma naprawdę niezłą passę ostatnio – Liam postarał mu się o dobry kontrakt dwa lata temu, a ojciec załatwił mu dodatkowe zlecenia. Ale ta dobra passa wiecznie trwać nie będzie.

– Może jednak tato? Co tam dla niego 10 tysięcy euro wyjąć z kieszeni?  On dla Finna wszystko. Jak już się zgodził w ostatniej chwili na jego wyjazd, to nie pozwoliłby na to, żeby Finn siedział tyle godzin sam między obcymi ludźmi, dziesięć rzędów za Liamem z Lili.

– Nie wiem, jak tego dokonali, ale cieszę się, że się udało. Jedno zmartwienie mniej.

–  A masz jeszcze jakieś inne?

– Na przykład, kim jest ta dziewczyna, która popchnęła mojego syna do tańca z akrobatyką?

 – Dlaczego sądzisz, że za tym stoi jakaś dziewczyna?

– A niby co? Jeśli chodzi o rozmowność, to z trzech moich chłopców, to ostatnio najbardziej kontaktowy jest Finn! Dwaj pozostali myślami błądzą ostatnio w chmurach i trzeba co najmniej trzy razy powtarzać to samo do nich, żeby doczekać się odpowiedzi. A to już mówi samo za siebie. Albo kłopoty w pracy, albo kłopoty sercowe.

–  Myślisz, że z tą kancelarią w Berlinie coś poszło nie tak?

–  Nie wiem. Ale nawet jeśli, to Liam znajdzie coś innego.  Nie ma pośpiechu.

– Liam zawsze powtarzał, że praca w międzynarodowych kancelariach niczym nie różni się od pracy w koncernie. Zero samodzielności, całkowite podporzadkowanie szefowi. Do tego presja, presja i jeszcze raz presja.

– Jako wolny strzelec twój brat nie ma szans w Berlinie. Poza tym, to nie jest żaden kolos, tylko spółka partnerska, co szuka kolejnego wspólnika, który wniesie coś nowego z sobą do spółki. 

– Nie będzie ci żal, gdy zabierze Lili tak daleko?

– Naturalnie, że będzie. Ale takie jest życie – ciągłe zmiany. Nie jest żadną tajemnicą, że Liam nie ma tu szczególnych perspektyw zawodowych, a obie dziewczyny są zdecydowane studiować od przyszłej jesieni w Berlinie. Layla od dawna marzy o Charité, a Nur o studiach historii i kultury bliskiego wschodu na Wolnym Uniwersytecie.  Wiesz, że chce potem zrobić magisterium z arabistyki. Ktoś musi się nimi tam zaopiekować. I to jest w obowiązku ich starszego brata.

– Nie chciałbym być w jego skórze.

– Zawsze możesz go wesprzeć, sam wybierając uczelnię w Berlinie.

– Berlin to ja mam zamiar przez najbliższe 5 – 6 lat omijać szerokim łukiem.

– Ty, mój mały egoisto!

Yasmin zabiera głęboki talerz syna na bok i podaje mu talerz z pieczoną rybą.

Chłopak nabiera sobie kawałek ryby i bierze półmisek z sałatką z kaszy bulgar, pomidorów, zielonej pietruszki i czerwonej cebuli.

 –  Dorsz z sezamem?

– Tak. Dowiem się wreszcie co to za dziewczyna?

– Mamo!

– Mamę chcesz oszukać?

– Nie spotykam się z żadną dziewczyną. To przecież haram.

– Ale jakaś jest.

– No jest. Ma kasztanowe włosy, zielono – brązowe oczy i mnóstwo piegów.

– I jest bardzo ładna.

– Bardzo, bardzo.

– Czy Panna Bardzo – bardzo ma jakieś imię i nazwisko?

– Mila Leitner.

– Leitner?

– Mhm. Jest córką brata szefa.

– Wysoko mierzysz.

– Ale nie mieszka w zajeździe tylko wyżej – w Alp u swojego dziadka wraz z matką. Leitnerhof tylko czasem odwiedza i … w ogóle mnie nie zauważa.

– I żeby cię zauważyła, to postanowiłeś …

– Połamać sobie ręce i nogi …

–  Zanim połamiesz się w tańcu, to może na początek spróbuj ją poznać i zdecyduj, czy warto. Zaproś ją gdzieś. Może kino?

–  Ale na jaki film, żeby znowu nie okazał się haram?

– Na taki, na jaki wziąłbyś swoje siostry. Ale jednocześnie też taki, co mówi coś o tobie samym. Mila będzie go oglądać pod dwoma kątami. Co chcesz jej powiedzieć o sobie i co myślisz o niej samej. Jak ją widzisz.

– Będę go wybierał do przyszłego ramadanu!

– Ale w końcu znajdziesz.

– W przyszłym tygodniu ma być w Allgäu pantomima.

– Spróbuj.

 – Może nie uzna tego za rozrywkę dobrą w sam raz dla żony bauera?

–  Mila chyba jest wnuczką bauera, jak dobrze zrozumiałam?  – Yasmin z odpowiednią miną – To, że masz inne zainteresowania, to nie znaczy jeszcze, że nie możesz okazać się dla niej kimś wartym poznania.

– Mamo, ona nie jest muzułmanką.

– Domyślam się. Jednak nie każdy, kto umiera jako muzułmanin, rodzi się nim.

– Mila nigdy nie zostanie muzułmanką.

– Wystarczy, że jest chrześcijanką. Poza tym słowo „nigdy” to dobre dla niedowiarków. A mój syn na niedowiarka nie został wychowany.

– Jej pasją jest taniec i śpiew współczesny. A to haram według Koranu. Niewłaściwa dziewczyna z niewłaściwymi zainteresowaniami. Muzułmanin nie ma wiele do zaoferowania dziewczynie, którą interesuje tego rodzaju sztuka. Beznadziejna sprawa.

– Gdyby była beznadziejna, to nie miałbyś dziś zakwasów we wszystkich mięśniach.

– Zwariowałem.

– Tylko się zakochałeś.

– I co ja mam z tym teraz zrobić?

– Pokonać przeszkody.  Twój ociec też nie był muzułmaninem, gdy go poznałam. Kiedy przyjechałam do Niemiec 20 lat temu, to twoi dziadkowie mnie nie akceptowali, a twoje ciotki z początku tolerowały chyba z litości. Byłam obca, samotna i nikomu niepotrzebna. Twój ociec rozmawiał ze mną tyle tylko, ile wymagała tego konieczność, bo z góry założył, że każda rozmowa wychodząca poza to, co jest niezbędne, będzie dla mnie niestosowna.

– Nawet o pogodzie?

 – Nawet.  Nie wiedziałam więc, co myśli tak naprawdę o mnie. Z trzech jego sióstr tylko twoja ciotka Christina mówiła jako tako po angielsku i kiedy odwiedzała nas dwa razy w tygodniu, to były jedyne momenty, gdy mogłam z kimś porozmawiać. Jak światła w tunelu upatrywałam przybycia tu twoich braci. Myślałam – stracili matkę, to zajmę się nimi.  W końcu będę tu komuś potrzebna. A kiedy się wreszcie zjawili, to żaden z nich nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Siedziałam więc na górze w mieszkaniu sama i często zadawałam sobie pytanie, po co twój ojciec mnie tu w ogóle przywiózł. To była sytuacja beznadziejna.  A za rok minie 20 lat jak jesteśmy z twoim ojcem małżeństwem. To co dziś jest niemożliwością jutro stanie się rzeczywistością.

– Kto pierwszy przerwał ciszę na morzu, ty czy tato?

– Twoja babcia.

– Babcia?

 – Dziadek już nie żył, gdy przy jakimś niedzielnym obiedzie, zapytała się nas, jak długo jeszcze mamy zamiar udawać to małżeństwo. I wtedy twój ojciec wreszcie się odważył powiedzieć twojej babci, że ma zamiar zmienić wyznanie.

– Odważył!? To tato się czegoś kiedyś bał?

– Swojej matki zawsze. No, ale wtedy to jaj już miałam Finna po mojej stronie. A to dla twojego ojca był wystarczający argument, żeby mi nie pozwolić już odejść.

– A Liam?

– On wymagał więcej cierpliwości.

– Więcej niż Finn?!

– Znacznie więcej. Ale wiedziałam, że w końcu przyjdzie koza do woza.

– Pewnie się przyczołgał, kiedy potrzebował korepetytora w arabskim na lekcjach islamu z Anisem.

– Eh! Tu działał handel wymienny – niemiecki za arabski. Potrzeba, która go skłoniła do zawarcia ze mną pokoju była dużo poważniejsza.

– To znaczy?

– Zakochał się, jak ty teraz. Na poważnie.

– I potrzebował rady, jak tu nie wyjść na głupka przed dziewczyną.

– Aż tak bardzo się nie różnicie. Dopóki chłopak nie interesuje się dziewczyną na poważnie, to wystarcza mu rada kolegi. Ty też do tej pory żadnej rady mamy nie szukałeś.

 – Mamo!

– Przed matką nic nie ukryjesz, synku. Więc nawet nie próbuj!

– Ale nie powiedziałaś, jak babcia wtedy zareagowała na taty deklarację. – Mohammed skrzętnie odwraca niebezpieczny temat od siebie.

– Odparła, że woli, żeby był dobrym muzułmaninem, jak złym katolikiem, za jakiego go miała. Dziewczyna, którą sobie wybierzesz, nawet jeśli będzie chrześcijanką, nie zmieni wyznania tylko w jednym wypadku, gdy wiara będzie dla niej równie ważna, co dla ciebie. Nie martw się za bardzo na zapas. 

– Mówisz?

– Zdobądź dziewczynę, która zapadła ci w serce i zawód, który będziesz wykonywał z równą pasją, co twój tata – swój. A jak już tego dokonasz, to będziesz myślał, jak to pogodzić dalej z własnym sumieniem. 

– Chyba nie ma zawodu, który nie przyprawiałby o konflikty sumienia.

– Spytaj ojca, spytaj Liama.

–  Zapytam ciebie. Ciężko być szefową?

– Bywa. Salmę trzymam tylko dlatego, że ma sześcioro dzieci na utrzymaniu. Jest tak złą pracownicą.

– Ale przecież dostaje pieniądze na dzieci od miasta.

– Co z tego? Jej były mąż nachodzi ją, zastrasza i zabiera jej pieniądze.

– Jak mafia.

 – Właśnie. Możesz chcesz dokładkę?

– Nie, dziękuję, mamo. Muszę się zbierać. Poza tym, coś powinno zostać dla dziewczyn, kiedy wrócą z rajdu.

– Wystarczy nawet dla taty i Farihy, jak wrócą wieczorem z Monachium. Gülben przygotowała wszystkiego tyle, jakbyśmy dziś mieli tu zasiąść wszyscy w komplecie. I pomyśleć, że za rok będziemy tu tylko w czwórkę siadać do stołu. – Yasmin wzdycha. – Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić.

– Może nie będzie tak źle. 

Mohammed dopił wodę w szklance i wymamrotał pod nosem po arabsku podziękowanie. Wstaje i zabiera swoje talerze.

– Zostaw! Jeszcze się dziś nanosisz talerzy.

Chłopak już ma odejść, gdy rzuca na odchodne pytaniem:

– Mamo! Mogę zabrać dziś twój samochód?

– Dlaczego nie dogadałeś się z Liamem w sprawie auta?

– To nie miałoby żadnego sensu. Z góry znam odpowiedź. – Mohammed wywraca oczami i z parodią w głosie dodaje: „Przykro mi bracie, ale samochodu i kobiety nie pożyczam.” Dostęp do jego auta ma jedynie Nur.

– Bo tylko Nur ma zawsze czas, gdy trzeba się zająć Lili.

– I do tego zawsze po myjni wyglancuje mu całe auto w środku. Mała lizuska.

– Mohammed! Dziewczyny muszą mieć czynne prawo jazdy jak tylko zaczną studia. Zajęcia kończą się czasem bardzo późno i to jest kwestia ich bezpieczeństwa. To, dlatego tato jeździ z Laylą, a Liam z Nur.

– To co, mogę wziąć twoje auto?

– Możesz. W radio mówili, że ma być dziś burza. Nie wiem jak wam to ognisko wyjdzie.

– Może burza przejdzie bokiem. Zresztą szef obiecał już gościom prosiaka na rożnie, więc nie może się wycofać.

– Będziesz dziś piekł na rożnie prosiaka?

 – Ja tam będę od tego wszystkiego z daleka. Szef chce żebym pomógł dziś barmanowi.

– Masz stać za barem?!

– Szef uważa, że ktoś, kto nie wącha nawet alkoholu jest idealnym materiałem na barmana.

– Chcesz mnie przerazić.

– Sam jestem przerażony. Jak klient zażąda od mnie coś innego jak piwo czy sznaps, to będę w nie lada kłopocie.

– Do prosiaka to raczej nic innego nie będą chcieli.

– Wrócę pewnie z tego ogniska mocno po północy. Pójdę dziś spać na górę. Dwa łóżka są wolne.

– Gülben już wszystką pościel pościągała. Zaniosę twoją na górę. Tylko gdzie – do Finna, czy Liama?

– Wszystko jedno.  Nie zamierzam tam mieszkać do ich powrotu. Jeden pedant gorszy od drugiego.

– No idź już, bo się spóźnisz!

– Pa, Mamo!


1 Bismillah! – w imię Allaha! – słowa, od których muzułmanie rozpoczynają każdy posiłek.

2 Haram – islamskie określenie wszystkiego, co jest zakazane; może to dotyczyć zarówno miejsc, jak i uczynków. Terminem haram określa się otoczenie świątyni w Mekce, Medynie i Jerozolimie, gdzie obowiązuje zakaz zabijania oraz zakaz przebywania niemuzułmanów.

3 Fatwa – opinia wysokiego uczonego-teologa muzułmańskiego, wyjaśniająca kontrowersję teologiczną, teologiczno-prawną lub czysto prawną, jest wydawana wyłącznie na piśmie.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: