Mirjam und Jan kehren nach Allgäu zurück

  • Nürnberg. Managementvertrag und Partnerschaft

Mirjam ist seit zwei Monaten mit ihrer Tochter bei Jan in Nürnberg. Zusammen mit Jan versucht sie, Lea von dem Trauma zu erholen, nachdem das Mädchen gesehen hat, wie ihr Vater Jan geschlagen hat. Das Mädchen ist traurig, ernst und nachdenklich und klammert sich die ganze Zeit nur an den Rock ihrer Mutter. Mirjam möchte das Sorgerecht für ihre Tochter wiedererlangen. Um sich vor Gericht bewerben zu können, muss sie finanziell unabhängig sein. Deshalb versucht sie, eine Stelle als Managerin zu bekommen. Leider erhält sie keine positive Antwort auf  ihrer Bewerbungen. Der Durchbruch kommt, als Jan und Isaaks Sprechstundenhilfe sich krankschreiben müssen, um sich um ihren Sohn zu kümmern, der sich den Arm gebrochen hat. Mirjam ersetzt sie. Sie ist schockiert darüber, wie Janas Praxis durchgeführt wird. Ihre Bemerkungen provozieren Jan, ihr anzubieten, ihn und Isaaks Praxis zu leiten. Mirjam stimmt zu, hat aber schwierige Bedingungen. Lea trifft ein „Zoo” bei Isaak. Sechs Labrador-Welpen und vier Kater verschlingen das Mädchen vollständig. Lea gewinnt das Lächeln auf ihrem Gesicht zurück. Mirjam ist sehr glücklich. Sie plant, dauerhaft mit Lea nach Nürnberg zu ziehen. Ein  Anruf aus Allgäu bricht das ab.

  • Geburtstags-Tränen

Sommerurlauber besuchen die Hubers Alp. Sie sind ein Studentenpaar aus Trier, zwei Bergsteiger und ein Ehepaar aus Dortmund mit drei Kindern. Karin versucht vergeblich, Mila davon zu überzeugen, in die Welt zurückzukehren. Sie möchte, dass ihre Tochter etwas findet, was sie außerhalb der Alpen tun kann, um mit Menschen auszugehen. Mila hat auf alles eine negative Antwort. Ihre einzigen Freunde sind auf der Website der Opfer sexuellen Missbrauchs. Mila weiß immer noch nicht, dass ihre Mutter zu den dort registrierten gehört. Karins 39. Geburtstag steht vor der Tür. Huber feiert zum ersten Mal den Geburtstag seiner Tochter Karin. Wenn Blumen von Florian per Kurier zusammen mit einer Visitenkarte und einer Postkarte aus Freiburg ankommen, hat Karin etwas zu überlegen. Sie beschließt, zum Leitnerhof zu gehen und die Wahrheit aus erster Hand herauszufinden. Beide werdenden Mütter haben Spaß auf der Geburtstagsfeier. Das Leben ohne Männer erscheint ihnen in allen rosa Farben. Mila teilt endlich die fröhliche Stimmung ihrer Mutter und Tante. Marie hingegen hat zunehmend Angst vor der Aussicht, dass in wenigen Monaten zwei Neffen im Haus eintreffen. Sie nimmt nicht am Spiel teil. Der Geburtstag endet mit einem Anruf von Karins Mutter im Gefängnis.

[…]

Tanzen wünschten sich die Bergsteiger nicht – außer einem weiteren Stück Kuchen, einer gut gebratenen Wurst oder einem von Lorenz gegrillten Steak und natürlich einem Krug Bier hatten die beiden hier nichts im Sinn. Lorenz sah sie mit wachsendem Abscheu an und dem ebenso festen Entschluss, für den Rest ihres Aufenthalts kein Wort mehr mit ihnen zu wechseln. Außer „auf Wiedersehen”, oder besser „nie auf Wiedersehen”. Karin und Lisa waren klar, dass sie auf keinen der männlichen Gäste zählen konnten, also beschlossen sie, sich gegenseitig auf der „Tanzfläche” Gesellschaft zu leisten.  Sie zogen ihre Schuhe aus und gingen gemeinsam auf das Gras. Schließlich waren sie der Meinung, dass sie Männer für nichts mehr in ihrem Leben brauchten – ihre Rolle war erfüllt. Diese Meinung haben sie einhellig laut und offen geäußert. Lorenz zog es vor, sich die Ohren zuzuhalten. Wenn die Rolle eines Mannes in der heutigen Welt darin besteht, Kinder zu züchten, dann ist es Zeit für einen Mann wie ihn zu sterben. Aber da die beiden werdenden Mütter Spaß hatten, drückten sie auch ihre fröhliche Stimmung aus.  Schnell erklärten sie, dass diese Geburtstagsparty nur ein Aufwärmen war, denn die eigentliche Show findet auf Lisas Geburtstagsparty im November statt – dann werden sie das gesamte latinoamericano-Programm präsentieren.

 „Wie wäre es mit Bauchtanz?“, fragte Marie, die sich zunehmend fragte, was sie hier eigentlich tat.

„An deinem Geburtstag, Marie“ lachte Lisa.

„Es ist nicht meine Absicht, deine Laune zu verderben, Lisa, aber du kannst mir glauben, dass du im Februar nicht ohne einen Kran aus deinem Sessel aufstehen wirst. Und es wird eher dein letztes Aufstand sein, dazu mit einem Kriegsgeschrei und in eine Richtung“ Karin dämpfte die Begeisterung ihrer Schwester ein wenig. […]

  • Neuigkeiten, Gerüchte, Spekulationen und Mohammed’s Meze. Mirjams Besuch im Leitnerhof.

Mirjam geht zum Leitnerhof, um mit Georg über ihre Tochter zu sprechen. Zuerst trifft Mirjam Sarah – sie erfährt, dass Florian im Rollstuhl sitzt. Er hatte eine Wirbelsäulenverletzung und ist in der Rhea. Von Sofia erfährt sie, dass Marie ihren Sohn Georg gegeben hat. Da sie  Marie kennt, nimmt sie nicht die Behauptungen aller zur Kenntnis, dass Marie negative Gefühle für den Vater ihres Kindes auf ihren Sohn übertragen und das Kind bei der Geburt abgelehnt hat. Als Mirjam sieht, wie deprimiert Georg von dieser Situation ist, gibt sie ihre negativen Gefühle für seinen Ex-Mann auf und bietet ihm an, Lea zu besuchen. Georg weigert sich rundweg – er würde es nicht ertragen, seine Tochter wieder vor ihm weglaufen zu sehen. Georg „stellt“ sein Sohn Mirjam vor.

  • Georg und Liam Vivisektion, die Sünden der Väter.

Liam bringt seine Tochter noch einmal zu Sebastians Reitstunde. Als Georg nach Florian gefragt wird, teilt er ihm mit, dass Florian nach Rhea gegangen ist. Liam ist überrascht. Georg erklärt, dass sein Bruder sich zusammengerissen hat, nachdem er erfahren hat, dass er zum zweiten Mal Vater wird. In einer spontanen Reaktion verpfeifen Liam selbst bei Georg. Die beiden werden langsam Freunde. Es stellt sich heraus, dass sie viel gemeinsam haben. Georg versteht nicht, warum Liam keine Beziehung zu Lisa haben will. Liam versucht Georg zu überzeugen, zu kämpfen, um die Gefühle seiner Tochter wiederzugewinnen. Er erzählt ihm von seinem schwierigen Anfang als Vater. Nach dem Besuch trifft Georg eine Entscheidung und geht zur Familie Edelstein, um Lea zu sehen.


Georg und Liam Vivisektion, die Sünden der Väter

Lili war gerade dabei, das Pferd sorgfältig mit einer Bürste zu reinigen, als Sebastian bereits mit einem Sattel im Fahrerlager stand. Eine Viertelstunde der obligatorischen Pferdepflege gehörte zur Gewöhnung des kleinen Reiters an das Tier. Liam war auf der anderen Seite des Zauns. Er hatte eine Kamera auf seiner Schulter und einer Jockey-Mütze in der Hand. Er hatte einen großen Schuhkarton unter den Füßen. Sebastian legte den Sattel auf den Boden und kam näher an Liam heran.

„Du hast einen autistischen Bruder.“

„Das stimmt“, nickte Liam.

„Ich war mir lange Zeit nicht sicher. Aber er hat mich endlich daran erinnert. Finn, habe ich recht?“

„Ja. Du erinnerst dich an all deine kleinen Patienten? Er hat das Gestüt vor 20. Jahren besucht.“

„Deshalb.“

„War er etwas Besonderes?“

„Alle Kinder sind einzigartig.“

„Das lässt sich nicht leugnen.“

„Nach dem Tod meines Sohnes wollte ich das Zentrum schließen. Sogar das Gestüt liquidieren. Dein Bruder war einer der ersten Teilnehmer an der Therapie, als es wieder geöffnet wurde. Einer von denen, die mich dazu gebracht haben, meine Meinung zu ändern. Deshalb habe ich mich an ihn erinnert. Außerdem war dein Vater sehr überzeugend.

„Das kann ich glauben.“

„Nach ihm du hast das Gerede.“

 „Ich muss etwas haben. Die Idee mit Hippotherapie war nicht seine. Finn hat seit seinem fünften Lebensjahr es besucht.“

„Ich erinnere mich, dass er kein Anfänger war. Wie geht es ihn heute?“

„Beeindruckend. Finn ist der größte Stolz des Vaters.“

„Du und die Pferde, Liam, nicht so ganz“, sagte Sebastian, der schon bemerkt hat, dass Liam noch nie den Zaun überquert hat.

„Pferde? Nur Pferdestärken.“

Mohammed ging zum Fahrerlager und begrüßte seinen Bruder. Sebastian nahm den Sattel vom Boden und ging zum Pferd hinauf. Lili rannte zum Zaun. Sie ging darunter vorbei und fiel in die Arme Mohammeds.

„Ich werde heute galoppieren!“, rief Lili mit heißem Gesicht an.

„Und ich gehe unter die Atemschutzmaske. Komm schon, trage einen Jockey!“

Lili sprang zu Boden. Liam setze der Jockey Mütze auf den Kopf seiner Tochter. Sebastian hat den Sattel schon aufgesetzt. Er überprüfte die Gurte. Rief er Lili zu.

„Georg ist gleich da. Er muss nur mit den letzten Vorarbeiten in der Küche fertig werden.“

„Du machst ein paar Fotos von Lili.“

„Und du kannst nicht?“

„Wer ist der Hoffotograf der Achenbachs, ich oder du?“

„Aber später, ich kann die Töpfe jetzt nicht verlassen.“

„Du hast Zeit. Wir werden hier etwas Spaß haben. Ich habe etwas für dich.“

Liam beugte sich zu der Schachtel unter seinen Füßen, als Georg zu ihm ging. Er gab die Schachtel seinem Bruder und begrüßte George. Mohammed öffnete die Schachtel. Es waren neue Turnschuhe drinnen.

„Wenn man im Rennen startet, sollte man bequeme Schuhe hat.“

Beim Anblick des Inhalts der Schachtel war, der Junge machte ein Gesicht wie drei Tage Regenwetter.  Er sah seinen Bruder an.

„Nun, hast du Bammel bekommen?“

„Ich? – Niemals!“ Mohammed schloss die Schachtel. „Ich bin wieder in der Küche.“

Der Junge ging weg. Georg warf Lili einen Blick zu, die bereits auf dem Pferd saß.

„Ich sehe, dass Lili bereit ist für den Galopp.“

„Mein Herz ist für jetzt im Galopp.“

„Entspann dich – mein Vater weiß, was er tut.“

„Ich hoffe es.“

„Und in welchem Rennen wird Mohammed starten, wenn es natürlich kein Geheimnis ist?“

„Mein kleiner Bruder startet gerade sein großes Rennen zu den Sternen.“

„Zu den Sternen, oder für einen Stern?“ 

„Diesen ein Sternchen. Vielleicht wird er nicht wie Apollo 1 enden.“ 1

 Georg lachte, dass er verstand.

„Komm und setz dich. Wir werden hier keine Stunde stehen.“

Liam ging widerwillig vom Zaun weg.

„Übrigens, wie geht es meinem Bruder?“

„Großartig! – Seitdem wir einige kleine Anpassungen an der Speisekarte vorgenommen haben, holen wir Gäste in den örtlichen Gasthäusern ab.“

„Das ist gut so. Und ansonsten?“

 „Wirst du diesen Schutzschirm noch lange darüber ihm halten?“

„Bis zum Ende der Welt.“

„Ich kann sehen, dass das Leben in der Familie Achenbach schwierig ist.“

„Nicht schlechter als in der Familie Leitner. Wo ist dein Bruder?“

„In Freiburg.“

„Freiburg? Was macht er dort?“

„Er ist in der Reha.“

„Ernst!“, rief Liam an und lächelte unwillkürlich von Ohr zu Ohr.

„Mein Vater hat ihn am Montag dorthin genommen.“

„Aber was war ein Wunder, was ihn dazu bewogen hat, sich zu entscheiden?“

„Das Wunder der Empfängnis.  Seine Familie wächst.“

„Seine auch?“

„Und wessen sonst?“  Georg hob die Augenbrauen und drehte sein Gesicht zu Liam. Derjenige, der erwischt wurde, machte nur ein dummes Gesicht. Georg lachte offen und räusperte sich.

„Darf ich fragen, was eine glückliche Mutter ist?“

„Wenn du musst.“

Georg, der Liams Prahlerei am Geburtsfeier von seinem Sohn, noch nicht vergessen hat, konnte sich kein bisschen kribbeln lassen. Die alte Natur hat gesprochen.

„Du, kugelsicher!“, rief Georg an mit einem Lächeln im Gesicht „Hat die kugelsichere Weste versagt?“

„Vielmehr, fehlte es sie.“

Georg versteckte langsam sein bösartiges Lächeln, blieb stehen, legte seinen Arm um Liam und streckte seine andere Hand aus, um ihm zu gratulieren.

„Ich gratuliere! Lisa ist okay. Zumindest bei euch wird es normal sein.“

Liam antwortet nicht sofort auf diese Glückwünsche. Sie gingen zum Tisch hinüber. Georg setzte sich und sah Andreas bedeutend an. Währenddessen schob Liam den Stuhl vom Tisch weg und stellte ihn so auf, dass er die beste Sicht auf seine Tochter hatte. Er stellte seine Fotoausrüstung auf den Tisch. Der Kellner kommt an den Tisch.

„Bring uns Wasser, Andreas!“  Georg wandte sich an Liam. „Es sei denn, du willst ein Bier?“

„Danke. Ich fahre mit meinem Kind nicht nach Alkohol.“

„Sofort, Chef!“

Andreas ging und Liam antwortet endlich auf Georgs Glückwünsche.

„Wir werden nicht zusammen sein.“

„Lisa will keine Beziehung zu dir?“

„Ich weiß nicht, was Lisa will. Ich weiß, was ICH nicht will.“

„Mein Vater würde sagen, dass nicht alle Pferde für ein Team geeignet sind.“

„Leider hat Klaus Achenbach dazu eine ganz andere Meinung. Ihm zufolge muss ein Mann heiraten, und als einzige Ausrede erlaubt er verrückte Papiere oder Toten Hosen. Aber deiner ist nicht zum Islam konvertiert.“

„Er kann es immer noch. Er wird sich mit einer Scheherazade treffen und ihn bekehren.“

„Um Himmels willen, Georg, er hat es nicht für Yasmin getan! Kein normaler Kerl ändert seine Ansichten, geschweige denn seine Religion für eine Frau. Für die Macht ist das anders – sie sind ganze Legionen.“

„Paris ist die Messe wert!“

„Genau!“, nickte Liam „Du bist auch nicht zum Judentum konvertiert.“

„Zum Glück hat das niemand von mir verlangt. Außerdem habe ich keine richtigen Wurzeln.“

„Du hast Pech!“, rief Liam mit dem Spott an. „Es funktioniert, ja, aber nur andersherum. Eine Frau, die dich liebt, denkt genau wie du. Und wenn sie höre, auf, dich zu lieben, dann plötzlich hat sie zu allem eine andere Meinung. Ein Mann, der einer Frau nachgibt, ist entweder großzügig oder bequem – er will keinen Streit. Aber er denkt immer noch dasselbe. Yasmin war nur ein Zeitpunkt. In fünf, vielleicht zehn Jahren würde er es sowieso tun. Er war schon lange nicht mehr mit dem Katholizismus beschäftigt.“

„Was war es, das ihn an seiner eigenen Religion so sehr gestört hat?“

„Er sagte schon vor dreißig Jahren, dass es in Italien eigentlich zwei Mafias gibt: die sizilianische und die vatikanische Mafia, und es ist unbekannt, was schlimmer ist. Und außerdem, wie kann man in einer Religion verwurzelt sein, in der Polyandrie offiziell toleriert werden?“

„Wo?“, rief Georg heftig an.

„Heutzutage ist es selten – bei uns – aber früher war jedes zweite Pfarrhaus ein Beispiel dafür“

„Nun, ja, drei Priester und eine Haushälterin.“

„Es ist nur so, dass mein Vater sofort hinzufügen würde, dass man drei Priester benötigt, um einen Mann zu versammeln.“   Liam lachte. „Einer der Brüder meiner Mutter ist Bischof in Connecticut …“

„Ich denke, dein Onkel und dein Vater haben sich von ganzem Herzen geliebt.“

„Unendlich! Ja, für ihn endete das Ideal eines Priesters bei den Deutschen Rittern und Templern.“

„Mm!“ Georg hat sich eindeutig aufgewärmt. „Pferd, Panzer, Mantel, Helm mit Feder …“

„Und ein Schwert unter dem Arm.“

„Nun, aber er kann dir nichts befehlen.“

„Mir? Nichts. Aber meine Geschwister alles.“

„Kann er dir den Kontakt zu ihm abbrechen?“

„Wenn er denkt, dass ich sie demoralisiere.“

„Ich glaube, ich habe voreilig gratuliert.“

„So ist es nicht, Georg. Ich frage mich nur, wie viel dieses Kind mich kosten wird.“

„Ich verstehe, dass wir nicht über Geld reden.“

„Ich glaube, es ist offensichtlich“, sagte Liam mit dem richtigen Gesicht.

„Was nichts kostet, respektiert man nicht.“

„Ich fahre jetzt in den Urlaub. Sobald ich unter der Statue sitze, werde ich mich fragen, was ich als Nächstes tun soll.“

„Wie man hier die Freiheit rettet.“

„Das auch. Obwohl wahrscheinlicher ist, wie man das Einkommen erhöhen kann. Ich muss etwas dagegen tun, denn Finn hat mich bereits hinter sich gelassen und wenn es nächstes Jahr so weitergeht, wird Yasmin es vielleicht auch tun.“

„Die Konkurrenz schläft nicht.“

„Niemals! Aber was kann ein ehrlicher Allgäuer Anwalt schon ausrichten?“

„Wo es Reichtum gibt, gibt es auch Abschaum.“

„Das ist beruhigend für Verlierer.“

„Du mit dienen Kenntnissen der arabischen Sprache und der Scharia hast eine schöne Nische.“

„Nische? Es ist mehr wie ein Buckel. Langsam fange ich an, ein Anwalt im Dienst zu sein, der zu jeder Gewalttat von Flüchtlingen aufgefordert wird.“

„Zumindest wirst du nicht von Arbeitslosigkeit bedroht.“

„Wenn man bedenkt, wie es läuft, bedroht mich das definitiv nicht. Für Linsensuppe gibt es immer genug.“

„Es gibt fette Jahre, sie müssen dünn sein.“

„Warum gehen die Ausgaben immer an die Dünnen?“

„Oder erfolglose Investitionen“, erwiderte Georg verständnisvoll. „Ich gebe gern Geld aus. Ich mag es nicht, Geschäfte zu verlieren.“

„Es liegt nur gute sechs Monate hinter uns. Bis Ende des Jahres kann sich noch alles wenden.“

 „Und lass es die schlimmste Jahreshälfte sein! Aber wer sich bald auf dem Atlantik ausruht, kann sich nicht beklagen.“

„Wenn der Dritte dieses Jahr nicht herauskommt, dann nein. Ich werde nicht in die Reserve gehen.“

„Und letzteres ist was?“

„Lilis Kommunion. Eine kleine Hochzeit. Es ist gut, dass eine halbe Familie im Ausland ist. Aber es hat dich nicht beeinflusst. Du hast deinen eigenen Platz, Küche.“

„Lea wurde nicht getauft. Mirjam war nicht einverstanden.“

„Besser noch. Der Vatikan weiß, wie man Geld abhebt. Ja, der Islam ist billiger. Die Beschneidung Mohammeds hat meinen Vater weniger gekostet, obwohl die Feier nicht nur einen Nachmittag, sondern eine ganze Woche gedauert hat.“

„Wie alt war er damals?“

„Zehn.“

„Mein Gott! Wie hat er das überlebt?“

„Er ist stark.“

„Ist das überhaupt nötig?“

„Im Koran fandest du nichts darüber, aber kein Muslim infrage die Beschneidung stellt. Du solltest besser auch keine muslimische Frau zu lange starren.“

„Diese ‚Vorhänge‘ haben jedoch ihren Sinn.“  Georg amüsiert sich. „Aber nur für den Fall, dass ich dich nicht zu Hause besuchen will.“

„Wir werden keine Schwäger sein, obwohl ich dich mag!“, erwiderte Liam „Aber …, wenn Mohammed sein Bestes gibt, werden wir vielleicht eines Tages eine Familie. Wer weiß?“

„Und hier geht es um Mila!“

„Nun, nicht um die Engelin deiner Rezeption. Ein Gesichtchen wie von Vermeers Gemälden, nur dieser Charakter – Mata Hari.“

„Ich lade denjenigen zum Essen ein, der sie zähmt!“

„Wenn du ihr Pflichten hinzufügst, wird sie von selbst verschwinden.“

„Sarah würde mir erlauben!“

„Nun, es ist scheiße.“

„Okay, Scherze beiseite“, sagte Georg ernst. „Hast du eine Idee, wie du die Sackgasse überwinden kannst?“

„Eine Lösung habe ich gerade gelöscht. Ich werde das Allgäu nicht mehr verlassen.“

„Ja, Lisa, Baby. Und außerdem?“

„Ich habe nicht mehr viele Möglichkeiten – außerdem das Geschäft zu erweitern oder einen Partner zu nehmen.“

„Nimm Lisa! – du willst dich nicht privat mit ihr einlassen, dann kommen euch beide beruflich miteinander aus. Lisa ist eine Anwältin für geschäftliche Angelegenheiten. Du kannst also dein Geschäft erweitern und einer Partnerin zu haben. Zwei in eins. Beruflich, du hast doch nichts gegen sie, oder?“

„Die Anwältin ist sie gut. Obwohl, sie die Gruben fegt.“

„Lisa ist fair.“

„Ja, Profi in jedem Bereich“, sagte Liam mit scharfem Ton.

Der Kellner näherte sich dem Tisch. Er stellte zwei Gläser und einen Wasserkrug auf den Tisch. Er goss Wasser in Gläser.

„Danke, Andreas.“

„Wir würden nicht viel Zeit benötigen, um die Trennung von Private vom Beruflichen zu beenden.“

„Immer zum Wohle eines gemeinsamen Nachkommens.“

 „Ich glaube es nicht.“

„Leider kenne ich deine Dilemmas nicht. Marie hat mich mit meinem Sohn sechs Meter unter der Erde begraben.“

„Vielleicht gibt es nichts zu bereuen.“

„Woher soll ich das Wissen, wenn sie uns nie eine Chance gegeben hat? Und deshalb bin ich ein wenig überrascht, dass du dir und Lisa diese Chance nicht geben willst, obwohl du die Wahl hast.“

 „Weil nur ein fertiger Dummkopf die gleichen Fehler wiederholt. Ich habe einmal versuchen in den Schuhen anderer zu laufen, und es ist nichts dabei rausgekommen. Der Mann sollte seine Grenzen kennen. Ich würde ihr Leben zerstören.“

„Der Mann kann sich ändern“, sagte Georg, was lange in seinem Herzen war.

„Wenn du dich gern selbst betrügst.“

„Aber es passiert.“

„Ja, natürlich. Mein Vater ist ein lebendes Beispiel dafür.“

„Wenn der Vater es könnte. Der Sohn wird nicht schlimmer sein.“

„Der Sohn hat leider keinen Charakter nach seinem Vater.“

„Ich habe nie gefragt. Was ist mit Lilis Mutter?“

„Ich weiß es nicht und ich bin nicht daran interessiert, das zu wissen. Sie hat Lili verlassen, als sie keine Woche alt war. Zehn Jahre durch Illusion verloren.“

„Ihr wart zehn Jahre zusammen?“

Liam lachte.

 „Ich bin kein Langstreckenläufer. Dein Bruder würde mich verstehen. Er weiß, wie es ist, jahrelang ein Traum nachzujagen, um endlich zu verstehen, dass es von Anfang an nur eine Fata Morgana war.“

„Sag mir, wie kann eine Mutter ihr eigenes Kind verlassen?“

„Fragst du mich?“ Liam zuckte mit den Schultern. „Zuerst wollte sie ein Baby haben, und als es auftauchen sollte, änderte sie ihre Meinung – sie wollte es nicht mehr. Du wirst es nicht nüchtern zusammenfügen. Keine Chance.“

„Ich weiß nicht einmal, ob Marie ihn wollte, oder sie hat ihn geboren, weil sie es musste. Ich weiß nichts.“

„Musste sie das? – Hallo! Wir leben in einer Zeit: mein Bauch, meine Wahl. Wenn Marie es nicht wollte, wüsste sie, was sie damit tun soll.“

„Marie würde nicht einmal über eine Abtreibung nachdenken. Sie war immer so moralisch. Was uns immer …“

„Verzeih mir, aber ihre Heiratspläne mit Edelstein und der ganze Rest negieren eher ihre Moral.“

„Manchmal denke ich, es wäre besser, wenn ich es nicht herausfinden würde.“

„Für wen wäre es besser? Für deinen Sohn?“

„Lili fragt manchmal nach ihrer Mutter?“

„Kinder fragen erst dann nach einem abwesenden Elternteil, wenn der jetzige Elternteil sie im Stich gelassen hat.“

„Genau. Bis man es vermasselt. Wie ich es gemacht habe.“

„Du, Georg, machst dir keine Sorgen darüber, was du zu Adam sagst, wenn er nach seiner Mutter fragt, sondern was Mirjam Lea sagen wird, wenn sie nach dir fragt.“

„Man muss die Konsequenzen seiner Handlungen tragen.“

„Ja, klar. Aber niemand sollte in seinem Fall entweder Ankläger oder Richter sein. Und du hast dich entschieden, ein Inquisitor für dich selbst zu sein.“

„Ich hätte nie gedacht, dass ich ein schlechterer Vater sein könnte als mein eigener …“

„Manche Männer brauchen lange Zeit verantwortungsbewusst zu werden, aber ich glaube nicht, dass man Sebastian das vorwerfen kann.“

„Nein, niemand kann! – Sebastian Leitner war seriös und verantwortungsbewusst, als er in Windeln war. Ah, das ist eine Untertreibung! Er hat niemals eine Windel getragen. Er hat sich bereits in der Wiege rasiert.“

„Ein ernster und verantwortungsvoller Vater ist kein Drama. Eher das Gegenteil. Sein Kontakt mit den Kindern ist großartig. Also ich verstehe nicht wirklich …“

„Tja, Kinder sind seine Welt. Du müsstest ihn nur vor Peters Geburt kennen … manchmal hatte ich den Eindruck, dass es beim Frühstück und Abendessen – denn wir haben ihn so häufig gesehen – einen Herrn Direktor des Gasthauses gibt. Und wenn meine Mutter ihn am nächsten Tag gegen einen anderen ausgetauscht hätte, würde es für uns keinen großen Unterschied machen.“

Georg hielt kurz inne, trank noch mehr Wasser. Plötzlich kehrten Erinnerungen an eine ferne Kindheit zurück. Wie oft weinte und schmierte er auf dem Ärmel seines Hemdes, als er sah, dass der Vater seines Freundes auf der Tribüne saß, während sie ein Match spielten? Oder nach dem Match, als der Vater seines Freundes über die Haare seines kleinen Siegers strich? Sein Vater war nie auf der Tribüne. Immer beschäftigt zu arbeiten und Geld zu verdienen. Das ist wahrscheinlich der Grund, warum er sich nicht besonders für Sport interessierte. Er wusste, dass sein Vater ihn niemals unterstützen würde. Am liebsten saß er bei seiner Mutter in der Küche und auf die alte seines Vaters Gitarre oder sein Akkordeon zu klopfen.

„Flori liebte Familienfotos – damals hat unser Vater ihn auf seinen Schoß genommen. Manchmal denke ich, er hatte einfach Angst vor uns. Und er wusste nicht, wie er uns nahekommen sollte. Erst als Peter geboren wurde, hat er plötzlich gesehen, dass es nicht weh tut, Vater zu sein.“

„Mein Vater war oft abwesend. Aber als er zu Hause aufgetaucht ist, war er wirklich da. Er wurde verrückt. Es gab kein Spiel, das er nicht arrangieren konnte. Es ist nur so, dass alle seine verrückten Ideen für Finn immer auf die gleiche Weise geendet haben – schreiend und mit dem Kopf auf die Wand oder den Boden schlagend. Dann gab es Entsetzen in den Augen und das Packen von Koffern. Und die Flucht.“

Die Unterhaltung hörte auf, weil Mohammed zum Tisch rannte.

„Nur Bilder?“

„Mach einen kleinen Film, damit ich ihn meinen Großeltern zeigen kann.“

„Freunde wollen auch ein Foto?“, fragte Mohammed und nahm die Kamera vom Tisch.

„Und was sind wir, ein Paar?“

„Du werdest zugeben, dass wir passen, zusammen“, lachte Georg ein wenig sarkastisch.

„Für Mohammed ist der Vater ein Vorbild und eine Autorität. Meins war ein Scheißkerl. Für ihn war das Leben ein einziges großes Männerabenteuer. Alles, was zählte, waren seine Leidenschaften, Reisen und die Familie war einfach eine coole Ergänzung dazu.“

„Ich dachte, du und Mohammed hätten einen gemeinsamen Vater.“

„Genau wie du und Peter – biologisch.  Anscheinend muss jeder seinen Fehleranteil zählen. Einige früher, andere später. Ich habe auch gedacht, dass ich die Fehler meines Vaters nicht wiederholen würde. Aber es ist gescheitert.“

„Hast du viele davongemacht?“

„Genug. In jedem Fall geht es nicht um die Quantität, sondern um das Ausmaß des eigenen Untergangs.“

„Du versuchst mich zu trösten.“

„Nein, ich versuche nur zu verhindern, dass du eine Entscheidung triffst, die du nicht mehr in Ordnung bringen kannst. Danach ist es nur noch ein Kopf in einer Schleife des Seils.“

Mohammed hat die Sitzung seiner Nichte bereits beendet. Er wollte gerade zum Gasthaus zurückkehren, als Mila plötzlich in der Ferne auftauchte und den Wagen ihres Großvaters verließ. Er blieb stehen. Mohammed musste nicht lange darüber nachdenken, wie er das Objektiv wieder öffnete und das Zoom auf das Mädchen stellte. Er war seinem Bruder dankbar, dass er die Kamera mitgenommen hatte. „Ich habe Glück, Finn wird damit Wunder vollbringen!“ – dachte er, als er die Vorschau bewegte. Er brachte sie sofort zu Lilis Fotos zurück.

„Es begann relativ gut. Ich habe den Vaterschaftsurlaub bekommen. Wenn man so viele jüngere Geschwister hat, ist eine verdammte Windel kein Horrorfilm mehr. Du hast deine Ausbildung bei Lea bestanden, also bist du bereits mit Adam über den Berg.“

„Viel früher! Ich habe mit meinem Vater bereits einen kompletten Babysitter Kurs bei Peter absolviert.“

„Und ich musste ein paar Nächte lang lesen, um das Thema ergreifen. Bald wurde ich bekannt und habe von allen Seiten Hilfe erhalten. Eine Hebamme, Nachbarinnen, sogar die guten alten Studienfreundinnen sind gekommen, jede hat ihre enge Freundin mitgebracht. Ich musste überhaupt nicht von der Couch aufstehen – alles mit Hauslieferung. Und sie wollten genauso um mich kümmern wie um mein Kind.“

„Das Paradies auf Erden.“

„Ja, das Paradies. Wenn ich dieser Heilsarmee nicht verjagt und die Tür verriegelt hätte, würde ich bald Dantes Hölle von unten sehen. In solchen Momenten beginnt man zu verstehen, warum Polygamie, wenn sie überhaupt funktioniert, nur mit einer Peitsche in der Hand stattfindet.“

„Manchmal schaue ich Frauenboxen auf dem Sportkanal.“

„Fast! – Und keine Freiwilligen, die sich hier melden?“

„Meine Mutter ist da und verteidigt den Zugang!“

„Mit einer Mütze geboren!“

„Lieder ohne Kopf“, erwiderte Georg beißend „Als Peter geboren wurde und meine Mutter krank wurde, habe ich meinem Vater die Schuld gegeben, dass er niemanden zur Hilfe geholt hat. Ich verstehe ihn heute.“

„Man hat diesen Ehrgeiz“, gab Liam zu. „Die Tatsache, dass ich meinem Baby keinen Titte geben kann, ist für mich kein Grund, mich einer Frau unterlegen zu fühlen.“

„Wir haben gleiche Rechte.“

„Ganz genau. So viele alleinerziehende Mütter können damit umgehen. Warum konnte ich, ein alleinerziehender Vater, das nicht tun? Mir und Lilli ging es gut zusammen. Aber man musstet darüber nachdenken, was man als Nächstes tun solltet. Weil der Vaterschaftsurlaub vorbei sein wird. Also habe ich gedacht, ich würde meine Anwaltstätigkeit aufgeben und zur Universität zurückkehren. Ich mache meine Doktorarbeit. Nicht viele Stunden an der Universität, die Bibliothek ist komplett online. Ich werde zu Hause bei Lili sitzen, bis sie zur Schule geht.“

„Gute Idee. Was ist schiefgelaufen?“

„Was dann? – Mephisto fegte den Schwanz unter der Tür durch. Eine Chance hat sich für mich eröffnet. Noch bevor Lili geboren wurde, habe ich mich bei Hogan Lovells beworben. Und sie erinnerten sich an mich.“

„Hogan Lovells! Das lässt man nicht durchgehen.“

 „Es sei denn, du bist der alleinerziehende Vater eines 3 Monate alten Mädchens. Man muss kein Blut schmieren, um zu wissen, dass man einen Pakt mit dem Teufel unterschreibt. Und ich habe unterschrieben … Für mein eigenes Kind. Die Betreuer wechselten von Woche zu Woche, und jede weitere war nur noch schlimmer. Aber trotzdem, als ich für ein paar Tage wegmusste, wurde Lili in der Fürsorge einer Frau gelassen, die ich manchmal eine Stunde vorher eingestellt hatte. Es muss Probleme gegeben haben. Lili wurde krank. Auch bei der Arbeit gibt es einen ewigen Rückstand. Aber weißt du, es ist nur vorübergehend. Im Moment ist es schwierig, aber in fünf Jahren ziehe ich mit Lili nach Berlin und dann nach London oder …“

„New York City. “

„Yeh, Mama I`m coming home!“, rief Liam bitterlich an. „Lili war 7 Monate alt, als sie ins Krankenhaus eingeliefert wurde. Meningitis. Von Candida! Das passiert nur bei Tuberkulose, AIDS und nach Transplantationen.“

„Es war tatsächlich eine Menge.“

„Und das war noch nicht alles. Die Liste der Nachlässigkeit, die mir gezeigt wurde, war beeindruckend – ein wunderbares A4. Ich sage nichts – der Chefarzt hat sich als Mensch entpuppt. Solange Lilis Leben und Gesundheit in Gefahr waren, hat er die Beamten von mir ferngehalten. Ich war mit Lili vier Wochen lang im Krankenhaus. Das ist genug Zeit, um man zur Vernunft zu bringen.“

„Wenigstens erinnert sich Lili nicht daran.“

„Es reicht, dass ich mich erinnern muss.“

„Und dann hast du dich entschlossen, ins Allgäu zurückzukehren.“

„Leider war es nicht so einfach. Als ich mit Lili aus dem Krankenhaus nach Hause gekommen bin, hat die Vorladung zum Jugendamt schon auf mich gewartet. Und dann ging es los. Erste Entscheidung, zweite Entscheidung. Sie haben mir mein Kind weggenommen. Nicht einmal meiner Familie wurde sie übergeben, nur Fremden … Ich hatte eine Klage, um mir das Sorgerecht wegzunehmen und keine Argumente, um mich zu verteidigen.“

„Aber du hast trotz allem gewonnen.“

„Man will, man kann. Ich wusste, wenn es einen Preis zu zahlen gab, um es zu verhindern, würde ich ihn zahlen. Der Fall wurde von meiner ehemaligen Professorin für Familienrecht geführt. An der Universität interessierte mich dieses Fach nicht. Ich habe die Prüfung nur überstanden, weil sie eine Schwäche für mich hatte.“

 „Sie ist dir während des Prozesses entgegenkommen.“

 Liam schaute George von der Seite an. „Ist er wirklich so naiv oder brav und gibt aus Höflichkeit vor, dumm zu sein?“

„Diesmal nicht für ein Lächeln.“

Georgs Gehirn bekam ein wenig Schwung. Er sah Liam an, aber er schaute natürlich nicht ihn an, sondern weit voraus. Es war nichts, was er in den Augen der anderen sagen würde.

„Ich konnte nur beten, dass sich der Prozess vor Gericht nicht zu lange hinzieht, weil München keinen Wodka mehr haben würde.“

Eine Zeit lang herrschte Stille. Natürlich verstand Georg, dass er wahrscheinlich der Erste und Letzte war, der es hörte.

„Deshalb verstehe ich dich nicht. Ich kann es nicht.“

„Liam, was soll ich tun, wenn Lea mich nicht sehen will? Wie wird sie wieder vor mir weglaufen?“

„Du versuchst es in einem Monat, zwei, drei, sechs Monaten. Bis es gelingt. Lea wird dir nicht einfach verzeihen, dass du sie verlassen hattest.  Es gibt ein so schönes arabisches Sprichwort, dass Kinder die Flügel des Menschen sind. Überleg du dich gut, ob du wirklich einen abschneiden wolltest.“

„Bist du deshalb ins Familienrecht gekommen?“

„Tja. Damit solche Narren wie wir oder unsere Väter eine zweite Chance bekommen.“

 Mohammed kam an den Tisch, also brach das Gespräch wieder ab. Er gab die Kamera seinem Bruder und stellte die Papiertüte auf den Tisch.

„Für Lili.“

„Was ist das?“

„Die Lokum.2 – Sie hat es verdient.“

 „Das ist sicher!“ Liam ging das Vorschaustück durch. „Danke, Brüderchen!“

„Darf ich?“, fragte Georg, der versuchte seine eigenen schlechten Gedanken zu verjagen.

„Klar!“, erwiderte Liam und gab Georg die Kamera.

„Ein geborenes Modell!“, rief Georg an. „Das Posieren liegt ihr im Blut!“

Aber Liams Gesicht war sauer auf diese Worte. Er hat die Kamera bei Georg abgeholt. „Ich schätze, es ist Zeit, dieses Spiel zu beenden, denn sie wird nicht so viele Flugstunden aussetzen, auch nicht auf einem Airbag.“

Liam stand auf, nahm eine Kamera und eine Papiertüte mit Süßigkeiten für seine Tochter. Er verabschiedete sich von Georg und seinem Bruder.

„Also, wann geht ihr los?“

„Am Sonntag.“

„Glücklicher Flug! Und melde dich, wenn du zurückkommst.“

„Lili lässt ihr Pferd sich nicht vergessen!“

Liam ging zum Fahrerlager.

„Was ist denn auf einmal in seinen Mund gefallen? Er mag es nicht, wie seine Tochter gelobt wird?“

„Das kommt darauf an, wie.  Wenn man sie mit einem Modell vergleicht, bin ich sicher, dass er nicht mag.“

„Was ist damit falsch?“

„Lilis Mutter war ein Modell und sie hat sie für diese Welt verlassen.“

„Nun, dann habe ich eine Gaffel geschossen.“

„Da weiß ich nicht viel. Als Eva zu uns gekommen ist, war ich noch in Windeln. Und als Liam mit Lili nach Hause gekommen ist, war ich in Lilis Alter. Er hat alle zerstört ihre Erinnerungsstücke und Fotos, also weiß ich nicht einmal wirklich, wie sie ausgesehen hat. Wir sprechen nicht über Lilis Mutter in der Familie.“

„Kein Wunder. Hör zu, Mohammed, schaffst du ohne mich heute? – Ich muss ein paar Stunden rausspringen.“

„Sicher! Nur Sie wissen, Chef, dass heute ist Freitag.“

„Entspann dich – ich bin rechtzeitig zurück. Jedenfalls fahre ich dich nach Hause, damit du nicht so viele Kilometer auf deinem Mountainbike radeln muss.“

„Das ist kein Problem. Mir geht um die Zeit. Ich muss noch duschen nehmen und mich umziehen.“

„Du kommst nicht zu spät.“

Mohammed ging weg. Georg stand nachdenklich. Er sah, wie Lili ihre Schuhe mit einem Taschentuch polierte. Schließlich verabschiedete sie sich von seinem Vater und rannte zu ihrem Papa. Sie versenkte sofort ihre Hand in die Tüte mit Süßigkeiten und packte sich eine Handvoll Lokum in den Mund. Dann zog sie eine weitere Portion Lokum heraus und warf sie ihrem Vater in den Mund, der sich über sie beugte. Sie gingen auf das Auto zu. Lili rannte hin und wieder hoch, anscheinend hat Liam das gleiche Problem wie er – nicht immer in der Lage, seinen Schritt an den Schritt seiner Tochter anzupassen. Lili erzählte etwas lebhaft, ihr Kopf hüpfte und leichte Zöpfe sprangen in die Luft, als die grauen Zellen des Mädchens immer schneller arbeiteten.

Georg machte sich schließlich auf den Weg in Richtung des Gasthauses. Er musste sich frisch machen, umziehen – denn er würde seine Tochter besuchen, die er seit zwei Monaten nicht mehr gesehen hatte.

Die Haushälterin nahm ihn in Samuel Edelsteins Haus auf. Sie hatte keine guten Nachrichten – Mirjam, Lea und der Sohn des Professors sind weggegangen. Aber sie lud ihn ins Haus ein, gab ihm Kaffee und Kuchen. Als Georg sich entschied, möchte er nicht weglaufen. Er wird so lange warten, wie es nötig ist. Gabriele leistete ihm Gesellschaft, indem sie ihm vor allem über den Professor erzählte – seinen Zustand, und Georg fing jede Information über Lea in ihrer Plaudertasche auf. Es war schon eine Stunde her. Gabriele musste den Gast verlassen und mit ihrer Arbeit weitermachen, worüber Georg erleichtert war, denn das Thema des Professors war erschöpft und das ganze Geschwätz über Jan ging ihm langsam auf die Nerven. Die Tür zum Garten war offen, also ging er nach draußen. Beim Gehen versuchte er, das nachzustellen, was sie kürzlich mit Lea gemacht hatten, um die Angst des Herzens vor dem Treffen zu übertönen. Und so hatte er noch eine Stunde Zeit. Schließlich nahm er sein Handy heraus, um einen Anruf zu tätigen. Tatsächlich konnte seine Überraschung niemandem gefallen. Aber vielleicht warnt er Mirjam? Und sie wird Lea auf seinen Auftritt vorbereiten? Je mehr er sich langweilte, desto größer wurden die Zweifel und Dilemmata dieses doch sehr entschlossenen Mannes. Georg beschloss schließlich, dass es Zeit war, zurückzugehen. Er verabschiedete sich von Gabriele, gab ein Geschenk für Lea ab und ging. Als er schon im Auto saß, sah er in der Ferne – ein paar Häuser weiter – aus einer Seitenstraße von Jan, Mirjam und Lea herauskommen. Sie sahen aus wie eine Familie auf einem Spaziergang. Lea ging hinein, lehnte sich ab und zu an einen kleinen Korb – anscheinend ein Träger von einer Katze oder einem Welpen, den Jan in der Hand trug. Der Anblick seiner Tochter drückte ihm das Herz aus der Brust. Aber er konnte nicht aus dem Wagen aussteigen. Vor ihm war etwas Unerträgliches auf diesem Bild. Es ist die hervorragende Beziehung zwischen Jan und seiner Tochter. Lächeln, Gesten deuteten auf die humorvolle Art des Gesprächs hin.   Georg war seine schlechten Gefühle gegenüber Jan bereits losgeworden. Wenn Jan es wollte, könnte er ihm wirklich zerstören. Nur wegen Edelsteins gutem Willen hatte er keinen Strafprozess.  Er selbst wusste nicht, ob er dasselbe in Jans Schuhen getan hätte. Doch nun ist ein Gefühl erwacht, das jedes friedliche Herz zerbrechen wird – Eifersucht. Jan ist es nicht gelungen, seinen Sohn zu stehlen, aber anscheinend hat er seine Tochter gestohlen. In einem Moment kam alle Abneigung gegen Jans zurück. Georg drehte den Schlüssel in die Zündung und verließ das Haus von Edelstein fast mit einem Reife-quetschen.

1. Apollo 1, Mission mit der offiziellen Bezeichnung Apollo/Saturn-204. als bemannter Testflug, sollte der Start des Apollo-Programms sein. Am 27. Januar 1967 wurde bei einem der Vorflugtests das auf der Trägerrakete platzierte Kommandomodul durch ein Feuer zerstört, wobei die gesamte Besatzung mit drei Personen ums Leben kam.

2. Lokum gibt es in unzähligen Geschmacksrichtungen, aber im Wesentlichen ist es eine Variante von hartem Gelee aus Zucker und Weizenstärke oder Maismehl, oft mit Rosenwasser gefärbt. Zu dieser Basis werden dann verschiedene Zutaten hinzugefügt: Nüsse, Speck, Kokosnuss-Chips, etc.

Norymbergia – kontrakt menadżerski i spółka partnerska

Monachiu

Przez dwa miesiące pobytu w Norymbergi Mirjam zaczęła się już u Jana zadamawiać. Przez pierwsze tygodnie, kiedy Jan przebywał na zwolnieniu lekarskim poświęcał czas swoim dwóm gościom w całości, pokazując im co większe atrakcje miasta oraz rozwiązując ich problemy. Jan od pierwszego dnia dbał, żeby Mirjam z córką się u niego jak najlepiej czuły i niczego im nie brakowało. Udostępnił im swoją sypialnię, sam przenosząc się do salonu na kanapę. Mirjam widząc, że często przenosi spanie na podłogę czuła się naturalnie niezręcznie, wiedziała przecież, że jest rekonwalescentem.  Często podnosząc się z kanapy czy ławki w parku miał zawroty głowy. Jego kości, śledziona wytrzymały wprawdzie furię Georga, ale poobijany był mocno, a że młody już nie był, więc organizm potrzebował czasu, żeby dość do siebie. Jan szybko jednak potrafił usunąć skrupuły Mirjam: „Dla prawie pięćdziesięcioletniego kręgosłupa nie ma posłania nad podłogę”.  Lei otoczenie wnet zapełniło się pluszakami, lalami, grami, książkami. Jednak najważniejsze było dla Jana dotrzeć do emocji Lei. I było to prawdziwe wyzwanie dla terapeuty, który od 25 lat zajmował się prawie wyłącznie rozwiązywaniem problemów dorosłych.  Był jednak uparty i wiedział, że nie może zawieść.  Isaak praktycznie ich nie odwiedzał. Przyszedł raz na kolację zaraz po ich przyjeździe i więcej się nie pokazał. Jan bardzo dbał o pozory, gdzie mieszkał. Mirjam oczywiście wiedziała, że widują się prawie że codziennie.  Jana praktyka znajdowała się tam, gdzie Isaaka – to jest w domu po rodzicach Isaaka, gdzie ten na piętrze mieszkał wraz suczką labradorką oraz czteroma kocurami. Kiedy Jan powrócił do swoich zajęć Mirjam musiała sobie i Lei sama organizować czas. Jan za dużo czasu w swoim mieszkaniu nie spędzał – praca w klinice, praktyka prywatna, odwiedzanie swoich podopiecznych w ich domach, załatwianie dla nich licznych spraw, z którymi sobie nie radzili, zajmowało mu większość część dnia. Wieczory i weekendy spędzali już w trójkę. Niemal jak rodzina. Coś upichcili razem, pograli w trójkę w jakąś grę po kolacji, a kiedy Lea zasnęła, to obejrzeli razem film, czy spędzili wieczór przy lampce wina na rozmowie. Nigdy nudnej. Mirjam coraz częściej łapała się na tym, że ten model rodziny, gdzie po kolacji facet nic od niej nie chce bardzo jej odpowiada. Program dnia nie był zbyt bogaty. Rano, po śniadaniu zwykle szły do parku, gdzie jeździły na rowerze czy rolkach, potem jakieś wspólny posiłek, a popołudniu: kino, lody, czasem basen. To co ją najbardziej niepokoiło to okoliczność, że Lea nie nawiązuje żadnych kontaktów z innymi dziećmi, co nigdy wcześniej nie było jej problemem, tylko trzyma się kurczowo jej spódnicy. Do tego często miała przy tym wrażenie, że to Lea jest jej towarzyszem zabawy, wyprawy, a nie ona córki. Galerie, ulice ze sklepami Mirjam omijała szerokim łukiem, bo znała siebie i Leę, a od rozstania z Jean – Pierre` m jej budżet to były alimenty na Leę. Nigdy nie należała do oszczędnych, a teraz przyszło jej obracać każde euro jak ostatni żeton w kasynie – dmuchać, żeby nie okazało się być tym ostatnim. I było to drugie, jeśli nie równorzędne obok Lei samopoczucia zamartwienie Mirjam. Uzależnienie wprawdzie zostawiła już za sobą, ale z nastrojem różnie bywało przy problemach, które ciągle pozostawały nierozwiązane. Jeśli miała odzyskać prawa rodzicielskie do Lei, to musi wykazać przed sądem, że jest samodzielna finansowo. Tylko póki co, to na żadne aplikacje o pracę pozytywnego odzewu nie dostała. Kwalifikacje miała wysokie – od ukończenia studiów nic innego nie robiła jak je nieustannie podnosiła. Jej CV, jeśli chodzi o kursy, szkolenia z zakresu zarządzania, biznesu było imponujące, gorzej było z doświadczeniem zawodowym – tu bida z nędzą.  A mierzyła oczywiście wysoko. Jan od czasu do czasu delikatnie sugerował, żeby trochę odpuściła, jeśli chodzi o pułap, a wtedy na pewno dostanie jakąś pozytywną odpowiedź.  Niestety, Mirjam natychmiast się napinała, że po co ona to wszystko robiła, żeby recepcjonistką czy sekretarką zostać?  A jej plan był dużo szerszy niż tylko odzyskanie własnych praw rodzicielskich – Mirjam zamierzała wyeliminować Georga zupełnie z życia ich córki. Rzecz miała się odwrócić. Dopiero wtedy poczuje, że Lea jest bezpieczna. Tyle, że na razie sytuacja była taka, że w każdej chwili pod drzwiami mogła pojawić się policja i zabrać Leę. Dlatego im mniej o niej Georg wiedział tym lepiej, nie szukała więc żadnego kontaktu z byłym. Musi zebrać wszystkie atuty w rękawie i nie dać żadnego argumentu stronie przeciwnej, kiedy pójdzie do sądu. Potrzebowała też nowego adwokata, co by nie zdarł z niej skóry i nie załatwił jak poprzedni. Przeglądała więc od czasu do czasu strony i fora z opiniami o bawarskich adwokatach.  Przy okazji, gdzie mogła wyrażała też swoją opinię na temat Achenbacha, w której słowa: niekompetentny, niewykwalifikowany, nieudolny, niedouczony, dyletant, amator, patałach, debiutant, etc., stanowiły esencję wypowiedzi. Oczywiście zawsze podpisaną imieniem i nazwiskiem. Na oficjalnej stronie z jego biura dostała nawet odpowiedź: „Życzę zdrowia i wszystkiego dobrego. “„Bezczelny do końca” – pomyślała Mirjam, która często żałowała, że nie wniosła na adwokata skargi. Pozostawała jeszcze sprawa wakacji Lei. Zanim wróci do szkoły w mieście, to musi jej coś zorganizować na łonie natury. A tu znowu progi: raz – pieniądze, dwa – zgoda Georga, gdyby musiała wysłać ją gdzieś bez siebie.Rozwiązanie większości problemów przyszło wraz jej wizytą w praktyce Jana.  Okazja zaś przyjrzenia się kulisom praktyki nadarzyła się, kiedy syn ich recepcjonistki złamał na rowerze rękę i zostali bez pomocy. O ile Mirjam nawet rozważyć nie chciała ubiegania się o podobną pracę, tak teraz natychmiast zaoferowała się z pomocą. Okoliczność zaś, że labradorka Bella akurat się oszczeniła sprawiła, że mogła córkę zostawić samej sobie. Zwierzyniec, który miał u siebie Isaak pochłonął bez reszty Leę. Wszystkie dotychczasowe starania Jana i Mirjam, żeby wymazać z pamięci Lei wydarzenia z Leitnerhof wydawały się spełzać na niczym. Wystarczyło jednak, że Lea przekroczyła progi pokoju, gdzie znajdowało się sześć szczeniąt, żeby z twarzy dziewczynki zniknął smutek, zamyślenie i oderwanie, które stale powracało u niej, gdy tylko matka na pięć minut pozostawiła ją samej sobie. I nie potrzeba było kwadransa, żeby Lea biegała już za całym zwierzyńcem po mieszkaniu Isaaka, a wesoły śmiech dziewczynki przeplatał się z piskiem, skamleniem małych labradorów i wrzaskiem czterech kocurów. Czego nie mogli dokonać ani doświadczony terapeuta, ani czuła matka przez długie tygodnie, to zrobiły w jedno popołudnie cztery koty oraz sześć szczeniaków.

Mirjam nie rozumiała, dlaczego Jan i Isaak nie prowadzą praktyki wspólnie, tylko wszystko jest oddzielne. Tajemnica się wydała, kiedy zajrzała do dokumentacji pacjentów Jana i zrozumiała jak się ten jego terapeutyczny biznes kręci. Jan zupełnie nie panował nad papierami – to go zdawało się w ogóle nie interesować, sprawy z urzędami leżały odłogiem.  W tym chaosie była jednak pewna logika. Sporo, jeśli nie połowa jego prywatnych pacjentów była zdecydowanie niedochodowa – charytatywna. W dodatku ich problemy często mocno ponaciągane, żeby tylko dać podstawę do uzyskania dla nich odpowiedniej pomocy od państwa, miasta i w ten sposób pomóc im stanąć na nogi. Kiedy wieczorem siedzieli w mieszkaniu Isaaka dała upust temu, co myśli o jego interesie:

– Jan, jak możesz być tak niefrasobliwy? Żyjecie tylko do pierwszej kontroli!

– Isaaka praktyka prowadzona jest bez zarzutu.

– Ktoś musi przeżyć. – roześmiał się Isaak.

– Mimo wszystko.

– Widocznie ze wszystkich wspaniałych zalet mego ojca odziedziczyłem tylko jedną – wstręt do papierkowego kramu.  – rzucił jak zawsze lekko Jan, widząc jednak po minie Mirjam, że ją bynajmniej bawi jego beztroska, dodał po chwili:

 – Ale rzeczywiście ktoś powinien to wreszcie ogarnąć. Tyle, że dla naszej niezastąpionej Valerie to zbyt wygórowane zadanie.

– Dziwę się, że w ogóle chce tu pracować. Co drugi twój pacjent jest poza oficjalnym systemem.

– Ludzie, którzy naprawdę potrzebują pomocy psychoterapeuty, zwykle nie mają na nią.  Ich życie to katastrofa pod każdym względem. – odparł zarzut Jan, żeby zaraz jednak zaznaczyć:

 – Ale mam też takich, których można pociągnąć za portfel.

–  Jeśli się wie jak. – odparła z odpowiednia miną Mirjam.

– Jeśli się wie jak. – powtórzył z ubawem na ustach Isaak.

Mirjam, która uznała w końcu, że tylko ona tu przejmuje się stanem praktyki Jana, a to przecież nie jest jej zmartwienie, powiedziała już lżejszym tonem:

– Widzę, Isaak, że bierzesz Jana z całym dobrodziejstwem inwentarza.

– Nie bez wzajemności. – odparł Jan, rzucając przy tym spojrzeniem po menażerii Isaaka oraz porozkładanych wszędzie na podłogach papierach i szmatach, w które sikała jego czteronożna czeredka.

– Tja, bałagan w dokumentacji twoich pacjentów jedynie z bałaganem w tej garsonierze można zestawić.

– Wiesz co, Mirjam, zamiast nas łajać, to może weźmiesz byka za rogi i uporządkujesz tę stajnię Augiasza. – rzucił nagle zaczepnie Jan.

– Zanim odpowiem, to tak gwoli ścisłości, chodzi ci o stajnię w twoim gabinecie, czy tu?

– Podłogi sami wymyjemy. –  szybko odparł Isaak.

– Oczywiście, że chodzi o poprowadzenie praktyki.

– Mhm. Ta korrida mi odpowiada. Stawiam jednak warunki.

– Zamieniamy się w słuch. – odparł Jan rzucając jednocześnie spojrzenie na Isaaka, który tylko gestem dał znać, że czeka na propozycje Mirjam.

Mirjam wzięła ołówek, po czym wyrwała jedną czystą kartkę z bloku, w którym rysowała Lea i podała Janowi.

– No to notuj, Jan. Po pierwsze, zawiązujecie spółkę partnerską. Dwóch praktyk prowadzić nie będę. Dwa, to ja od teraz zakreślam limit twoich caritasowych pacjentów oraz warunki na jakich oni tu będą leczeni. Chyba, że od razu zawiązujemy fundację charytatywną?

– OK. Mów dalej.

– Trzy, to moje uposażenie. – Mirjam zatrzymała się na moment, spojrzała po jednym i drugim potencjalnym wspólniku jakby coś w głowie rozważała, wreszcie rzuciła – Równe pensji Isaaka.

– Rozsądny wybór.

– To nie wszystko. Chcę też 25 procent od zysków spółki.

– Od null to nie jest dużo.  – odparł Jan, który generalnie pilnował, żeby nie brakło tu na rachunki, a żył z pensji w klinice. –  Tu zysków raczej nie ma, jeśli się zdążyłaś zorientować.

– Moja w tym głowa, żeby teraz już były … Więc jak chłopcy?

– Spółka partnerska to prawie jak małżeństwo. – rzucił mimowolnie Jan – Isaak?

– Kiedyś trzeba zakończyć etap życia na kocią łapę. – wtrąciła Mirjam.

– Chyba muszę się zastanowić, czy wolę być wolny, czy bogaty. –  odparł trochę żartem Isaak, który, jak na racjonalistę przystało, potrzebował czasu na rozważenie propozycji Mirjam.

– Chciałby pierścionek z karatem. – rzucił wymownie Jan.

– Też bym chciała. –  powiedziała mimowolnie rozbawiona Mirjam – À propos małżeństwa. Bo zapomniałabym, proponuję, że ślub bierzemy na początek na pięć lat.

– OK. Chyba już czas nadać tej praktyce jakąś sensowną formę, Jan. Ja jestem za.

– To chyba mamy menadżerkę.

Mirjam wyciągnęła rękę, Isaak i Jan dołączyli swoje.

– To gentlemen’s agreement mamy za sobą. Wasze zmartwienie, żeby załatwić prawnika i formalności.

–  Chyba trzeba to uczcić. – rzuca Jan jednocześnie wstając.

– Świętować będziemy jak będzie umowa. – Mirjam pohamowuje Jana.

Wstaje i idzie do Lei.  Chce już zabrać się z Leą do domu i zostawić przyszłych wspólników samych.

– Lea! Kochanie, pożegnaj się ze swoimi podopiecznymi. Jutro znowu ich odwiedzisz.

– Ja jeszcze zostanę.

– Jasne. Poświętujcie sobie zaręczyny.  – Mirjam zabiera swoje i Lei rzeczy.

– Taką szefową da się wytrzymać. – Isaak rzuca spojrzenie na Jana.

– Ach Jan, tylko nie świeć wszystkich świateł i nie hałasuj za bardzo jak wrócisz!

– Już rządzi. – Jan z odpowiednią miną.

Lea żegna się z Isaakiem i Janem. Mirjam też się żegna. Patrzy na rozjaśnioną twarz swojej córki i wreszcie z lekkim sercem myśli o tym, że zostawiła za sobą największe zmartwienia. Teraz będzie już tylko lepiej.

Spółka

Kiedy przez kolejne dni Jan z Isaakiem zajęci byli załatwianiem formalności ich nowej spółki, Mirjam powoli przedzierała się przez dokumenty, rachunki, umowy itd. praktyki, a że wróciła już Valerie, to łatwiej jej było się za to wszystko i zabrać.  Valerie, która nie miała z kim zostawić swojego syna – 10 letniego Olafa przyprowadziła go ze sobą.  Także i Lea zyskała do zabawy towarzysza. Od tej pory po domu Isaaka buszowały już nie tylko koty, szczeniaki, ale jeszcze biegające za nimi dwoje dzieci. Wieczorem zaś Lea z zaangażowaniem poszukiwała wraz z Isaakiem dla swoich podopiecznych nowych domów.  Oczywiście jednego chciała zatrzymać.  Mirjam jednak musiała powstrzymać zapędy Lei. Póki mieszkają u Jana, muszą szanować jego zdanie. Lea szybko wzięła pod włos Jana. I tak wkrótce zapadała decyzja, że mała labradorka Cheri, jak tylko zostanie oddzielona od matki, to trafi do nich. W końcu jasne było dla Jana, że zanim Cheri wyrośnie, to Mirjam znajdzie już mieszkanie dla siebie i córki. Przyszedł wreszcie dzień doprowadzenia formalności do końca. Byli w trójkę umówieni w kancelarii na 15 tą. Lea była, jak co dzień teraz, w domu Isaaka pod opieką Valerie.  Była dopiero jedenasta, gdy Mirjam przeglądała swoją garderobę. Z Janem umówiona była już w kancelarii.  Kiedy więc nagle Jan pojawił się w domu, nie kryła zdziwienia. Jan bez słowa podszedł do kanapy, usiadł i przetarł twarz obiema rękami:

– Obawiam się, że musimy odłożyć dzisiejszy termin z prawnikiem i … w ogóle sprawę spółki.

– Pokłóciliście się z Isaakiem?

Jan tylko potrząsnął przecząco głową.

– Muszę natychmiast jechać do Allgäu. Mój ojciec jest w szpitalu. Miał wylew.

Nie czekając na reakcję Mirjam wstał i poszedł do sypialni pakować swoje rzeczy. Mirjam podążyła za nim.

– Jedziemy z tobą.

Urodzinowe łzy

W Hubers Alp życie szło swoim sezonowym torem. Za pomoc mieli ostatnio parę studencką z Trewiru: Martinę i Mathiasa. Oprócz tego niezamożne małżeństwo Beckerów (on – strażak, ona – fryzjerka) z trojgiem dzieci w wieku szkolnym z brzydkiego Dortmundu, które w kwaterze wysoko w Alp najwyraźniej upatrywało uniknięcia atrakcji dla dzieci, które proponuje dolina i związanych z nimi nieuchronnych wydatków oraz możliwości opłacenia pobytu częściowo swoją pracą. Mieli też za letników dwóch amatorów alpinistyki, których najczęściej widywano tylko w porze śniadania i kolacji. Część więc gości była u nich pomocą, a część dodatkowym obowiązkiem. Lorenz, który miał już 16 swoich krów plus sześć sąsiadów – zajęty był swoim stadem. Łąki wprawdzie nadal należały do Leitnerów, ale to już nie stanowiło przeszkody, żeby wypasało się na nich bydło Hubera, skoro przynajmniej pomiędzy seniorami rodów nie było kontrowersji.  Lisa zajęta była swoją pracą, i albo zamknięta była w swoim biurze, albo siedziała z papierami przed domem, korzystając z dobroci słońca, albo też załatwiała sprawy swoich klientów poza biurem. Mila od momentu, jak dowiedziała się, że matka spodziewa się dziecka, pilnowała, żeby ją jak najwięcej wyręczać we wszystkim, co mogłoby być dla niej zbyt fizycznie obiciążające. Mimo upływu ponad dwóch miesięcy od wydarzeń w Monachium, jej emocje nadal oscylowały pomiędzy tłumionym gniewem, a przytłaczającym poczuciem winy. Jak to u każdej ofiary. Owszem, coraz częściej uśmiech gościł na jej twarzy – mieli trójkę dzieci w wieku szkolnym za letników, a one każdego były w stanie doprowadzić do łez swoimi psotami i żartami. Włączała też się z wolna w życie domowników, jednak do świata i ludzi się nie rwała. Pod namową matki spróbowała się wreszcie spotkać z dawnymi przyjaciółmi, ale wróciła tylko jeszcze bardziej zniechęcona i rozczarowana. Z dawnymi koleżankami nie miała o czym rozmawiać. O Monachium, szkole i życiu tam w ogóle nie chciała wspominać, a tematy sercowe i banalne problemy działały jej na nerwy, co zrozumiałe. Nie było pośród tych dawnych znajomych ani jednej osoby, z którą mogłaby być szczera, więc po co było się z nimi więcej spotykać? Sytuacja zaś, że jeden z dawnych kolegów, po wypiciu dwóch piw, zaczął się do niej przyklejać, spowodowała, że wyparzyła ze spotkania z nikim się nie żegnając.  Lepkie żarty i ziejąca alkoholem twarz, dawniej nawet sympatycznego chłopaka, dziś działała na nią jak przysłowiowa płachta na byka. Jedynych przyjaciół miała na forum. Może czasem byli monotematyczni, ale przynajmniej nie głupi. Ich codzienne problemy były prawdziwe, a ich poczucie humoru jej zrozumiałe. Ona okres infantylizmu i naiwności miała za sobą. Nic już nie było jak dawniej. Mila często miała wrażenie, że nigdy już nie będzie. Entuzjazm, wiara w siebie, marzenia i odwaga, żeby te marzenia realizować zniknęły niczym kamfora. Lorenz dopytywał się o studia. Może spróbuje na jesieni w Lipsku albo Berlinie? „Gdzie, jak? Przecież nie skończyłam roku! Musiałabym zaczynać od nowa wszystko. W nowej szkole jest inny program, a w Berlinie jeszcze większa konkurencja. Nie, to już nie dla mnie!” Karin z kolei sugerowała, żeby córka poszukała jakiegoś zajęcia poza Alp i w ten sposób wyszła do ludzi. Coś z dziećmi, przecież zawsze lubiła się nimi zajmować. „Po co? Za kilka miesięcy będzie tu dwoje. Poza tym, jest mi tu dobrze.” Mila najlepiej czuła się w towarzystwie Marie, bo tylko ona żadnych pytań jej nie stawiała, w żadne dyskusje z nią nie wchodziła. I vice versa – Marie najczęściej wybierała sobie takie zajęcia, w których towarzyszyła jej Mila. Marie ciągle była tu od zarządzania wszystkim i jak zawsze daleka od realiów. Kiedy zapadały poważne decyzje finansowe, to Lorenz po staremu decydował sam, z tą tylko różnicą, że wcześniej konsultował je z Lisą. Okoliczność, że aż dwie jego córki spodziewają się dziecka wymagała lekkiego przeorganizowania życia i pracy w Alp. Marie rozumiała, że wkrótce będzie musiała zamienić się miejscami z Karin i przejąć jej obowiązki. Sytuacja zaś, że życie toczące się w Alp coraz mniej ją interesowało sprawiała, że Marie, wdrażając powoli Karin w sprawy Alp szykowała się tak naprawdę do oddania siostrze sterów w domu. Chcąc nie chcąc, musiała więcej teraz z nią spędzać czasu.  Lisa jako pomoc od dawna nie była wliczana, więc tu się nic nie zmieniało.  Pojawienie się w Alp Karin i Mili oraz dalsza perspektywa powiększenia się rodziny tylko ponownie przywołała temat przemeblowania domu. Teraz był pełny sezon i oczywiście każdy pokój wolny był na wagę złota.  Karin z Milą od początku zajmowały po prostu podwójny pokój dla letników. Jednak na jesieni miało się to zmienić. Minie Viehscheid i trzeba będzie przerobić trzy pokoje z wynajmu na mieszkalne. Raz padał wybór na jeden pokój, za chwilę na drugi. Generalnie Lisa i Karin były zgodne, że chcą mieć pokoje obok siebie, a pokój dziecinny ma być wspólny i obok ich. Mila może sobie wybrać, co chce. Plany planami, a życie i tak jak zawsze poszło swoją drogą. I gdy przyszło co do czego, to nic nie było jak pierwotnie zamierzano.

Póki co jednak, to Hubers Alp świętowało swoją małą uroczystość rodzinną – 39 urodziny Karin, która wniosła trochę uśmiechu, żartu, łez wzruszenia oraz pocztówkę, która dała do myślenia solenizantce. Ponieważ nie planowano żadnych gości poza mieszkańcami z Alp, impreza miała być kameralna. Letnicy oczywiście byli zaproszeni. Skoro urodziny to był obowiązkowy tort, kwiaty oraz prezenty i życzenia. Najwięcej było bukietów kwiatów, a pośród nich nawet jeden polny bukiet od dzieci letników. Alp zatonęło więc w różach, fiołkach, słonecznikach i to już wystarczyło, żeby przywołać uśmiech i dobry nastrój u mieszkańców Hubers Alp. Z Leitnerhof przyszedł bukiet od Sofii i Sebastiana. Najpóźniej, bo kurierem, przyszły kwiaty od Floriana. Nie było oryginalnie, ale 39 półmetrowych róż robiło wrażenie – trzeba było wiadra by je zapakować do wody. Flakonu takiego w domu nie było.

– Mąż oczywiście powinien pamiętać o urodzinach żony, ale o których to już nie bardzo dyplomatycznie z jego strony. – skomentowała ilość róż Martina.

– Gdyby nie pamiętał które znaczyłoby, że bardzo już z nim źle – zapomniał, ile sam ma. – odparła Karin, którą bardziej od kwiatów, wizytówki z życzeniami, interesowała pocztówka z widokiem, która przyszła wraz z kwiatami. Szybko też skinęła na Milę i pokazała jej pocztówkę z Fryburga Bryzgowijskiego w Badenii – Wirtembergii.

– W Fryburgu jest Mooswaldklinik.  – powiedziała Mila.

– Myślisz to, co ja.   – odparła matka, po czym zwróciła się do rozkładającej talerzyki na stole Marie.

– Marie, ty jutro wybierasz się do doliny chyba?

– Mhm. Mam coś tam do załatwienia. A co?

– Zabiorę się z tobą.  – odparła szybko Kari.

Zamierzała po drodze odwiedzić Leitnerhof i dowiedzieć się, jak rzecz ma się na prawdę z pierwszej ręki. Przeczuwała oczywiście, że Marie będzie stawiła temu opór, ale jak podjadą nie od wejścia tylko od tyłu, tak żeby Land Rover Lorenza nawet nie został zauważony, ani tym bardziej jego pasażer przez mieszkańców zajazdu, to Marie ustąpi.

– Nie ma sprawy! – Marie rzuciła okiem po prezentach – Jak się na to patrzy, to można by pomyśleć, że to raczej baby shower[1], a nie urodziny.

Karin się tylko roześmiała na te słowa siostry.  Nawet letnicy poszli w temat w swych symbolicznych upominkach. W zasadzie tylko Marie i świętujący pierwszy raz urodziny swojej córki Lorenz postarali się o podarunki dla Karin niezwiązane ani z ciążą, ani spodziewanym potomkiem.  Większość tych po linii była praktyczna, choć nie brakło też grubszego żartu. Kiedy Karin wypakowała z jednego pudełka biustonosz rozmiaru N (jak namiot) na potrójnych szelkach (bo za ramiączka trudno było to uznać) i pokazała obecnym, to salwa śmiechu oczywiście poszła pośród zgromadzonych. Nikt z obecnych do prezentu nie chciał się przyznać, także podejrzenie padło na nieobecnych, czy raczej nieobecnego.

 – Na praktyczny gust mojego szwagra zawsze można było liczyć.skwitowała prezent Karin.

–  Gdybyś rzeczywiście miała, co tam zapakować, to tato może swoje krowy sprzedać. – powiedziała Lisa, która właśnie przymierzała na swoją głowę jedną miseczkę.

– Już ty zostaw moje krowy w spokoju, Lisa!  – zaprotestował szybko dumny właściciel stada.

– Tja, a na końcu się okaże, że owszem, cycki jak dwie mycki, tylko mleka ani do kawy. – zawołał rubasznie Becker.

– Achim!  – zawołała z oburzeniem jego żona, szturchając jednocześnie męża w bok – Karin, wybacz mojemu mężowi! Jemu gaśnica chemiczna mózg zdemolowała, kiedy na jednej z akcji jego kolega puścił na niego nawiew. Lekarze są bezradni – bez lobotomii nie ma szans na poprawę.

– Ależ Doris, tu jest Alp, a nie dwór królewski.  – odparła ze śmiechem solenizantka.

– I urodziny a nie stypa. – rzucił kwaśno strażak do żony, po czym, gdy zniknęła już z jego widoku zwrócił się do Hubera – Wiesz, Lorenz, moja Doris to była najbardziej rozrywkowa dziewczyna w szkole, ale odkąd zaczęła używać tej, no, prostownicy do włosów, tak jej się humor zupełnie spłaszczył.

– Zawsze lepszy płaski dowcip u baby od płaskiego …  – chrząknął wymownie Huber, rzucając jednocześnie ukradkowe spojrzenie na córki i wnuczkę, czy nie jest na nasłuchu.  – No, mniejsza o większość. – dokończył Lorenz, a Achim przytaknął ze zrozumieniem, rozkładając ręce jak klecha przy ołtarzu i wywracając oczami wymownie.

Urodzinowy tort ściągnął wcześniej z gór nawet będących u nich na kwaterze alpinistów. Tych wiecznych mruków, którzy poza tematem kolejnej wspinaczki zwykle nie mieli nic do powiedzenia przy stole. Początkowo Lorenz chętnie się włączał do ich rozmowy, z czasem jednak nawet on uznał ich monotematyczność za nużącą. Lisa i Karin wykazywały przy stole większą rozpiętość w tematach do dyskusji od tych dwóch. Skoro były urodziny, to nie mogło zabraknąć muzyki. A o to zatroszczyła się już zakochana para studentów, najbardziej zainteresowana tym punktem imprezy – tańcami. Martina i Mathias trochę inaczej sobie wy obrażali wakacje na wolontariacie w Alp, jak pracę od szóstej rano do ósmej wieczorem, a czasem nawet dłużej, przez siedem dni w tygodniu. Ponieważ w weekendy dołączała jako pomoc do alpowego zespołu także Lisa, to Marie zarządzająca letnikami pracującymi u nich, zaproponowała młodym, że mogą niedziele mieć wolne. Oczywiście za potrąceniem za wyżywienie i kwaterę. Martina i Mathias po krótkim namyśle zgodzili się, ale i tak łowili każdą okazję do rozrywki i zabawy, szczególnie zaś za friko, jak to studenci. I tej również nie mieli zamiaru zmarnować. Szybko postarali się o odpowiedni sprzęt i nagłośnienie. Pierwsi też dali przykład innym. Po dwóch lampkach wina i kuflu piwa strażak spojrzał łaskawszym okiem na swoją żonę i Beckerowie dołączyli do pary studenckiej oraz do swoich dzieci, skaczących na trawie już od pierwszych dźwięków muzyki. Alpiniści nie kwapili się do tańca – tych dwóch, poza kolejnym kawałkiem tortu, dobrze wysmażoną kiełbasą czy stekiem na grillu przez Lorenza, no i oczywiście kuflem piwa, nic tu nie interesowało. Lorenz patrzył na nich z coraz większą odrazą i równie mocnym postanowieniem, że do końca ich pobytu nie zamieni z nimi już ani słowa. Poza auf wiedersehen, czy raczej nie wiedersehen. Karin i Lisa rozumiejąc, że na nikogo z męskiej części grona gości nie ma co liczyć, postanowiły same sobie dotrzymać towarzystwa na parkiecie. Zdjęły buty i ruszyły razem na trawę. W końcu one i tak były zdania, że faceci to w zasadzie nie są już im do niczego więcej w życiu potrzebni – ich rola spełniona. Tej opinii zgodnie dawały głośny i otwarty wyraz. Lorenz wolał uszy zatkać. Jeśli rola mężczyzny w dzisiejszym świecie ma się sprowadzać do spłodzenia potomka, to dla takiego mężczyzny jak on – pora umierać. W miarę jak zaś dwie przyszłe mamy rozkręcały się w zabawie, tak też dawały wyraz swojemu dobremu humorowi.  Szybko oświadczyły, że te urodziny to tylko rozgrzewka, bo prawdziwy popis dadzą na urodzinach Lisy w listopadzie – wtedy zaprezentują cały program latinoamericano.

 – Może jeszcze taniec brzucha? – rzuciła Marie, która z coraz częściej zadawała sobie pytanie, co ona tu robi.

– To na twoich, Marie. – odpaliła ze śmiechem Lisa.

– Nie jest moim zamiarem psuć ci humoru Lisa, ale możesz mi wierzyć, że w lutym, to już z fotela bez dźwigu nie wstaniesz. – przygasiła trochę zapędy siostry Karin. – I będzie to raczej ostatnie powstanie, z przytupem, odpływem i w jednym kierunku.

Mili udzielił się dobry humor matki i ciotki tak, że zaczęła mimowolnie podrygiwać nogami pod stołem. Ona wprawdzie akurat była zadowolona z tego, że Mathias jedynie swoją Martinę widział za partnerkę, podchmielony strażak robił kółeczka z własnymi dziećmi, a alpiniści tylko na pionowych powierzchniach dobrze czuli grunt pod nogami i nikt ją w związku z tym nie molestował.  Jednak muzyka nęciła coraz bardziej. Wreszcie, zachęcona widokiem tańczących matki i ciotki, nie wytrzymała i szturchnęła wymownie siedzącą obok niej Marie. Ta jednak tylko potrząsnęła przecząco głową. Siedzący po drugiej jej stronie dziadek, nie omieszkał oczywiście nie zauważyć chodzących pod stołem nóg wnuczki. Rzucił jeszcze pogardliwe spojrzenie na alpinistów – „Boże, widzisz i nie grzmisz!”  – powiódł wymownie oczami po niebie – „Wygląda, że ten sam gatunek, co Jan” – przeszło mu przez głowę. Po czym zwrócił się do wnuczki:

– Chodź, Mila, zaprezentujesz, co potrafisz!

I tak na trawie, na której w dzień wypasają się kozy, pojawiła się ostatnia para – stary pasterz i młoda pastereczka. Szybko jednak okazało się, że jak kto ma dryg do tańca w nogach, to wiek tu nic nie znaczy.  Dziadek z wnuczką w mig zagarnęli zielony parkiet dla siebie.

– No wreszcie widać, po kim ona to ma!  – zawołała Karin.

– Wiadomo, że nie po tatusiu. – puściła śmiech Lisa, ubierając buty z powrotem na nogi i podążając za siostrą do stołu.

 – Drewniane nogi!

– Może w ramach powtórnej nauki chodzenia zaaplikują mu w tym Reha kurs tańca towarzyskiego. 

– Może.

– Patrz, Georg od dziecka był muzykalny, gdy Floriana poza sportem nic nigdy nie interesowało. – powiedziała w zamyśleniu Lisa.

 – Oni poza nazwiskiem nigdy nie mieli nic wspólnego. 

– Tak w ogóle, to gra Georg jeszcze na tym akordeonie?

– Przestał jak poznał Mirjam. Twierdziła, że to skansen i obciach. A szkoda, bo przy ognisku zawsze robił nastrój.

Kobiety podeszły do pustego stołu – Marie najwyraźniej już się zabrała do siebie, a alpiniści wyczyściwszy patery z ciastem też uznali, że nic tu po nich i poszli na swoje kwatery. Ledwo usiadły, jak odezwał się telefon Karin.

– Mama. – odpowiedziała krótko Karin na pytający wzrok Lisy.

Odkąd Karin nawiązała po latach prawdziwy kontakt z matką w więzieniu, ta dzwoniła do niej teraz regularnie kilka razy w miesiącu. Jedynie też Margarete wiedziała, o której godzinie powiła swoją córkę na świat. I musiała się naprawdę postarać, żeby móc zadzwonić z więzienia akuratnie o tej porze.  Lisa odsunęła się trochę na bok. Karin skorzystała z okazji, żeby przekazać swojej matce wiadomość, że zostanie drugi raz matką. Margarete, która nigdy na oczy nawet nie widziała Mili, na słowa córki: „Będziesz babcią”, głos się załamał, tak że odparła tylko cichym, zdławionym głosem córce: „Bardzo bym chciała … być babcią, kochanie.” – po czym się rozłączyła. Karin na te ciche, ale mimo to wyartykułowane znacząco „być”, emocje nie wytrzymały i rozpłakała się.  Lisa objęła zapłakaną siostrę, zamyśliła się. Wreszcie powiedziała zdecydowanie:

– I będzie!

– Jak? Ma dożywocie.

– Jest przedterminowe zwolnienie, są urlopy zdrowotne, możliwość przerwania wyroku.  Coś na pewno da się zrobić. Nie martw się, jak urodzisz, to babcia będzie już czekać w domu.

– Chciałabym w to wierzyć.

 – Obiecuję ci to! Choćbym miała takiego jednego pod murem postawić, żeby się koło tego dobrze zakręcił. Argumenty w końcu mam. Teraz to i w jego interesie jest, żeby rodzina przyszłego potomka w pudle nie siedziała.

Spekulacje, czyli wizyta Mirjam w Leitnerhof

Następnego dnia po przyjedzie do Allgäu Mirjam udała się do Leitnerhof, wcześniej umawiając się z Georgiem na rozmowę w sprawie ich córki. Georg zapewniał ją przez telefon, że się porozumieją co do Lei, więc chciała się przekonać o szczerości jego słów. Leę zostawiała pod opieką gosposi ojca Jana i koło południa zjawiła się pod zajazdem. Pierwszą osobą, na którą się natknęła była Sara. Kobiety dobrze się znały i lubiły jeszcze od czasów, gdy Sara pracowała za pomoc w Alp, a że nie widziały się długo, to i przywitanie było serdeczne, jak starych przyjaciółek – objęcia, cmok w policzek, wzajemne komplementy. Sara dopytywała się o Leę, gdzie się zatrzymały obie, itp. Mirjam komentowała kobiecy strój Sary. Po wyjeździe Mirjam, dziewczyna, za namową Sofii, swój garniturek recepcjonistki, zamieniła na regionalny strój bawarski. Spódnica i stanik były w kolorze czerni, a fartuszek w kolorze chabru. Stanik był sznurowany i haftowany tego samego koloru nicą, co fartuch, do tego   bufiasta biała bluzka ze sporym dekoltem. Całość stroju wyjątkowo dobrze współgrała z zimową urodą Sary: jej kruczo czarnymi, kręconymi, krótkimi włosami, niesfornie wijącymi się po czole i policzkach dziewczyny oraz jej jasną, porcelanową cerą i czarnymi oczami. Sara z kolei oceniała ogólny wygląd Mirjam, w tym szczególnie, brak oznak zmęczenia na jej twarzy, tak bardzo wyraźnego, kiedy przyjaciółka opuszczała Leitnerhof.

– To zasługa twoich naturalnych kosmetyków. Czynią cuda. A twoja zasada, że co akurat nie zje Lea na drugie śniadanie: banan, kiwi, jogurt, awokado, czy ogórek, to zamiast w koszu, ląduje na mojej twarzy jako maseczka, stała się już zwyczajem.

– Pamiętałaś.  –  odparła Sara z lekko wyczuwalnym wzruszeniem w głosie.

 – Oczywiście! Tak jak i wszystkie wskazówki dietetyczne. Twoje drinki energetyczne postawiły mnie na nogi.

– Choć usiądziemy. Mam świeży smoothie przygotowany w kuchni, to przyniosę.

– Chętnie, ale później. Jestem umówiona z Georgiem. Najpierw interesy, potem przyjemności.

–  Jest zajęty. Ma spotkanie biznesowe z kontrahentem.

– W takim razie, nie odmawiam.

–  Stolik przy wejściu jest wolny, więc będę słyszeć, gdy telefon zadzwoni.  Szef, niestety, ale rozlicza mnie z każdego nieodebranego telefonu.

– Macie system kontroli rozmów telefonicznych?

– Florian się postarał przed samym wyjazdem do Reha. Od tej pory nie ma tu chwili spokoju.

Kobiety wyszły na zewnątrz.  Mirjam zignorowała narzekania Sary – sama w końcu namawiała Georga, jeszcze przed swoim opuszczeniem Leitnerhof, na wprowadzenie rejestracji wszystkich telefonów. Głównie chodziło o to, żeby pracownicy nie wykorzystywali linii prywatnie.

– Słyszałaś chyba o wypadku?

– Nie za wiele. Jak byłam w piekarni dziś rano, usłyszałam przypadkiem, że Florian jest na wózku. Ale nie chciało mi się w to wierzyć.

– Bracia mieli wypadek w górach i Florian doznał urazu kręgosłupa.

– Coś poważnego?

– Rodzina jest pełna optymizmu. Wierzy, że wróci z Fryburga na własnych nogach.

– Piechotą?

– W jego przypadku mała pokutna pielgrzymka byłaby wskazana.

Obie się roześmiały.

– A co u Karin? Nigdzie jej nie widzę.

–  Wyprowadziła się z Milą do Hubers Alp zaraz po twoim wyjeździe. I póki co nic nie wskazuje, żeby miała wrócić. Choć są tu tacy, co jeszcze się łudzą.

– A więc jednak Gone with the wind.  – Mirjam z mimowolną zadumą w głosie – Kto by pomyślał.

– Że niby Karin to Rhett Butler, tylko w spódnicy? – powiedziała Sara wyraźnie rozbawiona.

– Charakterologicznie to kulą płot, ale poza tym to trudno o lepsze porównanie. Florian też latami wzdychał do Lisy niczym Scarlett do Ashley`a. A jak wreszcie przejrzał na oczy i zobaczył, co ma w sercu na dnie, to się okazało, że w jego małżeńskim piecu właśnie zgasło. Cierpliwość się skończyła u Karin, a wielkie uczucie do męża się wypaliło.

– Może tym razem obejdzie się bez chusteczek.

– Jakieś newsy?

– Wróbelki ćwierkają, że do Alp bocian leci, więc jest jeszcze szansa na happy end.

– Karin jest w ciąży?

– Ta, wygląda, że Rhett jest w potrzasku.

– To faktycznie. – Mirjam już spoważniała.  – Dla dziecka można nie jedno znieść i niejedną granicę przekroczyć.

– Sama najlepiej wiesz po sobie.

– Tylko, że wtedy historia by zatoczyła kółeczko.

– To znaczy?

– Najpierw Karin złapała na jedno dziecko Floriana, a po dwudziestu latach on ją złapie na drugie.

– Dobra zostawmy Butlerów. Powiedz lepiej, co u ciebie?

 W holu słychać telefon.

– Obowiązki! – Sara wstaje.

– To leć! I nie zapomnij o smoothie, jak będziesz wracać!

Sara weszła do kuchni po smoothie. Na stole spostrzegła talerzyki z meze – nowymi przekąskami dla gości. Spojrzała na otwarte drzwi. Szybko wyjęła spod kuchni tacę i zaczęła wybierać co bardziej kolorowe i apetycznie wyglądające zestawy dla Mirjam, łowiąc jednocześnie jakiś vegan zestaw dla siebie.

– Hej! Lepkie łapki?  Tasak był dziś ostrzony. Zabieraj paluszki, żeby mi za test ostrza nie posłużyły.

– Tylko barbarzyńca może grozić kobiecie tasakiem.

– Za kradzież jest tylko jedna kara.

– Tylko dwie meze, Mohammed.

– Zapomnij, wyliczone co do sztuki!

– To dla specjalnego gościa. – Sara przymilnie.

– Musi być bardzo specjalny, skoro wylałaś na siebie pół perfumerii.

– Ładny zapach? – Sara wywraca oczami.

– Za chwilę będzie tu pełno os.

– Boisz się, że cię która dziabnie?

– Pomarz sobie.

– Powycieram ci dziś szkło.

– Wymyjesz patelnie. Jedna meze, jedna patelnia.

– Mam świeży manicure.

– Jakbym własne siostry słyszał. Co trzeba gary myć, to im lakier schnie.

– Nie pytam, kto myje.

 – Jest takich trzech głupich.

–  Jutro rano pochowam naczynia. 

– Bierz co chcesz i idź już stąd, bo tego zaduchu do wieczora się nie wywietrzy. 

Sara nałożyła cztery okazałe zestawy meze na tacę, nalała smoothie do wysokich szklanek, po czym rzuciła w powietrzu całusa chłopakowi i wyszła na zewnątrz. Mohammed podszedł do drzwi. Przy stoliku siedziała nieznana mu atrakcyjna blondynka. Gwizdnął na Andreasa.

– Co to za jedna?

– Była szefa.

– Która?

– Kto by to obliczył?

–  Nie pytam o te poza oficjalnym obiegiem.  Tylko, czy to matka jego córki, czy syna?

– Córki.  – Andreas poważnieje.  – Ciekawe, co Sara z nią kombinuje.

– Może rzeczywiście chce stąd wylecieć.

– Szkoda by było.

– Tylko się nie popłacz.

– Ty się jeszcze doigrasz, Achenbach!

– Boję się.

Andreas bierze ze stołu jedną paprykę faszerowaną warzywami i mięsem. Pakuje ją do ust.

– Ty to się jednak w szałasie chowałeś.

– Bo co? – Andreas z pełnymi ustami.   

– Mama nie uczyła, że je się na siedząco i nie łapą, którą się używa sraltaśmy?

– Eh, te wasze przesądy.  – Andreas obciera usta w rękaw koszuli, po czym wyciera tłustą rękę w fartuch kelnerski i wychodzi.

Sara powraca do stolika z tacą ze smoothie oraz zestawami meze. Kładzie je na stolik. Siada.

– Mhm, nowe menu. Georg się stara.

– Raczej jego pomoc. Muzułmanin. Częstuj się.

– A to ciekawe. – Mirjam upija smoothie i bierze się za próbowanie jednej przekąski. – Niezłe.

–  Przekażę, komu trzeba. Długo tu zostaniecie?

– Do końca wakacji. Profesor miał wylew i Jan musi zorganizować opiekę dla ojca. Lea zaś potrzebuje prawdziwych wakacji przed szkołą.

– A po wakacjach? – Sara poważnie.  – Wracasz do Monachium?

– Chyba tylko po to, żeby zlikwidować tam mieszkanie. Jan z Isaakiem zaproponowali mi poprowadzenie ich praktyki. Także wiesz …

– A więc jeszcze dalej od Allgäu. – Sara z tłumionym westchnieniem.

– To akurat mnie nie martwi. Im dalej, tym lepiej.

– Rozumiem. A poza tym?

– Muszę znaleźć adwokata i to takiego, co się nie porozumie za moimi plecami z drugą stroną.

– Uważasz, że Georg się dogadał z Achenbachem?

– A co mam uważać? Sama bym lepiej się broniła!

Sara nic nie odpowiedziała na te słowa Mirjam, bo jeszcze nie zapomniała w jakim stanie ona trafiła do Hubers Alp.  Zresztą, tego spotkania nigdy już nie wymaże z pamięci. Nawet teraz poczuła uścisk w sercu. Mirjam była wtedy jednym wielkim bólem i krzykiem rozpaczy, w dodatku niezdolną ani rozsądnie myśleć, ani normalnie funkcjonować. Całą sobą przypominała wówczas postać z obrazu „Krzyk” Goyi. Do Leitnerhof poleciała niemal na skrzydłach. Powrót do niewiernego byłego męża był tylko potwierdzeniem tego, co myślała o Mirjam – że ona dla swojej córeczki zrobi wszystko. Lea zawsze będzie dla niej na pierwszym miejscu.

– Jeszcze przed samą rozprawą solennie mnie zapewnił, że zrobi wszystko, żeby Lea matki nie straciła. A gdy mu te słowa przypomniałam po wyroku, to bezczelnie odparł, że właśnie to zrobił.

 – Może i jest coś na rzeczy, biorąc pod uwagę, w jakiej komitywie jest z całą rodziną Leitnerów. Nawet jego brat tu pracuje. – Sara westchnęła. – Jednak dowodów nie masz, że wziął pieniądze od Leitnerów.

– Nie. I Sebastian też by na to nie poszedł. Chyba po prostu trafił mi się lipa adwokat.

– A gdybyś tym razem wzięła kobietę za adwokata?

– Zapominasz, że to właśnie kobieta mnie tak urządziła.

– Hmm. – Sara wzdycha – Może jeszcze życie jej odpłaci i sama będzie kiedyś musiała o swoje dziecko walczyć w sądzie.

– Najpierw musiałaby je mieć! Lisa nie ma żadnych uczuć. I żadnych dzieci nigdy mieć nie będzie! Marie to co innego. Trudno uwierzyć, że one są rodzonymi siostrami.

– Nie rozmawiałaś przez ten czas ani razu z Georgiem?

– Dwa razy dzwonił. Pytał się o Leę. Poza tym nie mamy żadnych tematów do dyskusji.

– A więc nic nie wiesz …

– A co niby takiego miałabym wiedzieć?

W tle pojawia się Sofia, niesie kosz pełen prania. Mirjam ją dostrzega, wstaje z krzesła. Sofia podchodzi do stolika.

– Sofia! Ty tu?

– Jak widać. Witaj, Mirjam!

 Sofia stawia kosz na wolne krzesło i podaje rękę Mirjam.

– Ja już pójdę.  Zostawię was same.

Sara wstaje, zabiera swoją szklankę ze smoothie i talerzyk z przekąską. Odchodzi.

– Od dawna jesteś w Allgäu?

– Wczoraj przyjechałyśmy.

– Gdzie się zatrzymałyście?

– U Jana Edelsteina, to jest w jego rodzinnym domu.  Jest środek sezonu. Poza pokojem w hotelu czterogwiazdkowym, wszystko jest szczelnie obłożone.

– Nie musisz się przede mną tłumaczyć.

– Wróciłaś na stałe do Leitnerhof?

– Może usiądziemy? –  Sofia wskazuje na stolik, przy którym jeszcze chwilę temu Mirjam siedziała z Sarą. Kobiety siadają.

– Kiedy dzieci, nawet dorosłe, mają problemy, to matka stać z boku i przyglądać się obojętnie nie może.

– Słyszałam o Florianie. To musiało być dla ciebie naprawdę ciężkie przeżycie. Najpierw to oskarżenie, a potem ten wypadek. Jakie są prognozy lekarzy?

– Odkąd wyjechał do Reha, to mamy nadzieję, że wreszcie stanie na nogi. Bardziej jednak od naszych synów, martwi nas z Sebastianem to, że wnuki nam odpływają z rodziny. Niby ich przybywa, a faktycznie jest ich coraz mniej.

– Przykro mi, Sofia, ale ja mam zamiar kierować się tylko dobrem mojego dziecka. I jeśli uznam, że Georg mu zagraża, to zrobię wszystko, żeby Lea miała z nim jak najmniejszy kontakt.

– Georg sporo przemyślał.

– Ach tak? Sofia, zawsze cię lubiłam, szanowałam i teraz też nie chcę ranić twoich uczuć. Jednak ktoś to musi wreszcie powiedzieć głośno – Georg powinien się leczyć. I z perspektywy czasu, wcale już się nie dziwię Marie, że chciała przed nim ukryć fakt, że spodziewa się jego dziecka. 

– Mhm. A jak jej się to nie udało, to wolała mu dziecko oddać.

– Przepraszam, co takiego? – Mirjam wbiła okrągłe oczy w Sofię.

– Dobrze słyszałaś. Dziecko jest tu. A jego matka przez ponad dwa miesiące nawet nie zapytała o nie.

– To niemożliwe! Nigdy w to nie uwierzę!

–  Marie nienawidzi Georga.

–  Nawet zakładając, że to prawda.  – powiedziała Mirjam już nieco spokojniejszym tonem – I co z tego? Zapominasz, że ja tu też wtedy byłam i czułam dokładnie to samo, co Marie. Mnie jednak jakoś do głowy nie przyszło, żeby zostawić mu Leę.

– Jesteś po prostu inna.

– Nie, Sofia. Gdyby Marie naprawdę nienawidziła Georga, jak twierdzisz, to byłby on ostatnią osobą, której oddałaby swoje dziecko.

– Takie są jednak fakty.  – Sofia wstaje i zabiera swój kosz z bielizną. –  Wybacz Mirjam, ale muszę wracać do swoich zajęć … i mojego wnuka. Ucałuj ode mnie Leę.

Sofia odchodzi. Mirjam patrzy się tempo przed siebie. Na twarzy ma nadal szok.

Tymczasem z zajazdu wyszedł Schulz – interesant, z którym miał spotkanie Georg. Twarz miał wzburzoną, krok przyspieszony. Nawet się nie pożegnał, przechodząc koło Sary, choć była pierwszą osobą, z którą tu dziś rozmawiał po przybyciu. W chwilę potem wyszedł za nim Georg. Zauważył Mirjam i podszedł do niej.

– Witaj, Mirjam.

– Hello, Georg.

 – Myślę, że lepiej jak porozmawiamy u mnie.

Udając się z Mirjam do swojego biura, Georg, po drodze zatrzymuje się jeszcze na moment przy recepcji.

– Sara, od dziś jesteś odpowiedzialna za to, żeby żadne oferty handlowe tego … – Georg zmełł w ustach przekleństwo – tego Schultza nie trafiały na moje biurko, a jego noga więcej nie przekroczyła progów Leitnerhof!

– Szef mi pochlebia. Chciałabym jednak przypomnieć, że jestem tu zatrudniona jako recepcjonistka, a nie jako jego osobista sekretarka. Tym bardziej jako portier.

Georg, który przyszedł tu blady, teraz gwałtownie zmienił się na twarzy, pochylił się nieznacznie w kierunku Sary i odparł nie zważając na stojącą obok Mirjam:

– Posłuchaj, Sara. Tak to już jest na świecie, że nikt nie dostaje od losu wszystkiego. Jeden rodzi się w złotej kołysce, drugi ze srebrną łyżeczką w ustach. Jednemu trafia się rozum, drugiemu uroda, trzeciemu sympatyczny charakter. Tobie bozia poskąpiła wszystkiego. I powiedzmy, że jest to TEN powód, dla którego cię tu trzymam.

Mirjam odwróciła twarz. Sarze zaszkliły się oczy. Gdy Georg odszedł, Mirjam chwyciła Sarę za rękę. Było jej przykro, choć wiedziała oczywiście, że Sara sobie zasłużyła.

–  Hej! Nie przejmuj się! On już tak ma.

Mirjam usiadła przy małym stoiku, Georg był   jednak zbyt nerwowy, żeby usiąść. Stanął przy oknie, upłynęła dobra chwila, zanim się odezwał do niej. 

– Podrzuciłaś mi niezłe zgniłe jajko na odchodne.

– Georg, to że kontrahent nie poszedł ci na rękę, nie jest jeszcze powodem, żebyś wyżywał się na Sarze.

– Kto powiedział, że mi nie poszedł?

– To skąd ten zły humor?

– Zaproponował mi nawet specjalne warunki dostawy i spore rabaty.

– Tym bardziej!

– A wiesz, dlaczego?

Mirjam wzruszyła ramionami.

– Bo też nie lubi obcych, szczególnie tych … – Georg zakręcił pejsa koło ucha. – Powinienem kanalię psami poszczuć.

– Nie masz psów.

– Może już czas, żeby się o nie się postarać na wypadek, gdyby następny podobny się tu pojawił.

Mirjam nic nie odpowiedziała.

– W interesach to już tylko szuje chcą ze mną współpracować. Gerlach od dwóch miesięcy nie ma dla mnie czasu.

– Zmień bank.

– Może i tak zrobię. Zresztą, kiedy tracisz tych, na których ci naprawdę zależy, to opinia obcych maleje do zera.

– Słyszałam od Sofii o Marie. Przykro mi, Georg.

–  Lea pyta o mnie? – Georg zbył milczeniem temat Marie.

– Nie.

– Może tak i lepiej.  – odparł Georg w zamyśleniu. Wreszcie odwraca się od okna do Mirjam. –  Potrzebujesz pieniędzy? Może pojedziesz z Leą na kilka tygodni nad morze?

– Nie, dzięki.  Postanowiłam tu jej zorganizować wakacje. Jan jest w trudnej sytuacji. Nie mogę go tak teraz zostawić samego. Nie po tym, co zrobił dla mnie, co zrobił dla Lei. Zresztą, Lea ma tu wszystko, czego jej potrzeba – jeziora, las, góry. 

– Lea kocha Allgäu.

– Georg, przez telefon powiedziałeś mi, że chcesz się ze mną dogadać w sprawie Lei.

– Myślę, że dla Lei będzie lepiej, jak ty sama będziesz decydowała w jej wszystkich sprawach.

– Cieszę się, że podzielasz moje zdanie.

– Rozmawiałem z twoim prawnikiem, jak się ma twoja sprawa …

 – Achenbach nie jest już moim prawnikiem! – Mirjam gwałtownie przerywa Georgowi.

– Spokojnie, Mirjam. Liam powiedział mi, że jak uporasz się ze swoimi problemami, to ci pomoże odzyskać prawa rodzicielskie. A wtedy …

–  Dziękuję! Już mi pomógł!

– Nie możesz zaprzeczyć, że od uzależnienia od tabletek jesteś wolna. Lei też tak naprawdę nigdy nie straciłaś.

 – Gdyby to o ciebie chodziło, to nie byłbyś taki pobłażliwy.

– Nie, gdybym nie wiedział o nim tego, co wiem. 

– Niby co takiego?  – Mirjam z drwiną.

– Choćby to, że jego własna matka przedawkowała. Chyba nawet ją znalazł martwą wraz bratem. Jego brat miał wtedy mniej niż Lea teraz. Może chciał tego zaoszczędzić naszej córce.

 – I co mam mu być z tego powodu wdzięczna?  –  Mirjam zimnym tonem. – W ogóle dziwna jest ta wasza znajomość.

– To nie on pobił Jana, tylko ja.

– Zmieniłeś się, Georg. – Mirjam łagodzi ton.

– Chciałbym, żeby to była prawda.

Przez chwilę trwa cisza. Wrogość i bojowe nastawienie, z którym Mirjam przyjechała do Leitnerhof, zupełnie już ją opuściło.

– A jak ma się twój syn?

– Jest zdrowy, dobrze się rozwija. Czego chcieć więcej?

– To wspaniale. 

 – Adam jest wszystkim, co mam.

 Mirjam wstała i podeszła bliżej do niego.  Położyła mu dłoń na ramieniu, jednak szybko zabrała ją z powrotem. Nie chciała, żeby Georg odebrał ten zwykły gest empatii ludzkiej z jej strony za cokolwiek więcej, tylko dlatego, że zrobiło się jej go nagle żal. Nie był jej przyjacielem. Od dawna już nie był jej bliski.

– Może byś odwiedził Leę?

Georg zaprzeczył gwałtownie głową. Nie zniósłby widoku ponownie uciekającej przed nim córki.

– Przemyśl to. A gdybyś zmienił zdanie, to wiesz, gdzie nas szukać.

Mirjam miała już odejść, gdy przystanęła przy drzwiach, odwróciła się i zapytała nagle:

 – Nie przedstawisz mi swojego syna?

– Pewnie!  – Georg w końcu się uśmiechnął. Ruszył żwawo w kierunku Mirjam.  – Chodź! Jest na tarasie.

Tymczasem pod Leitnerhof od strony mieszkalnej podjechał Land Rover Lorenza. Karin zatrzymała samochód. Spojrzała na siedzącą obok Marie.

– To nie zajmie mi długo.  Chcę tylko parę zdań zamienić z Sebastianem.

 Marie przytaknęła głową i odwróciła twarz w kierunku szyby.  Karin złapała już za klamkę, gdy rzuciła raz jeszcze spojrzenie na Marie i wtedy dostrzega jej kurczowo zaciśnięte dłonie. Spojrzała na jej twarz i spostrzegła, jak drżą jej usta. Podniosła wzrok i podążyła za tym, co obserwowała Marie. Na tarasie zobaczyła stojących Georga i Mirjam. Szwagierka trzymała dziecko na rękach.  Karin położyła rękę na drżących dłoniach siostry.

– Jutro tu przyjadę. A jak nie znajdę czasu, to wyślę Milę.

Karin przekręciła kluczyk w stacyjce i ruszyła. – „Czyżby jednak dla Lei kolejny raz się ugięła? Mirjam już nie raz udowodniła, że dla córki gotowa jest do największych poświęceń – zapomnieć o własnej dumie, o własnych uczuciach. W sumie jej powrót do Georga nie byłby czymś specjalnie niezwykłym.”   – zastanawiała się, co ma znaczyć pojawienie się Mirjam w Leitnerhof.

Georg – Liam vivisection, czyli grzechy ojców.

Lili pieczołowicie czyściła konia szczotką, gdy Sebastian stał już z siodłem na padoku. Kwadrans obowiązkowej pielęgnacji konia był częścią oswajania się małego jeźdźca ze zwierzęciem. Liam stał po drugiej stronie ogrodzenia. Na ramieniu miał przewieszony aparat fotograficzny, a w dłoniach trzymał dżokejkę. Pod nogami stało mu spore pudło od obuwia. Sebastian położył siodło na ziemi i podszedł bliżej do Liama.

– Masz brata autystycznego?

– To prawda.  – Liam przytaknął głową.

– Długo nie byłem pewny. Ale w końcu mi się przypomniał. Finn, mam rację?

– Ta. Pamiętasz wszystkich swoich małych pacjentów? On tu przychodził 20 lat temu.

– Właśnie dlatego.

– Był jakiś wyjątkowy?

– Wszystkie dzieci są wyjątkowe.

– Nie da się zaprzeczyć.

– A te, które tu przychodzą, w szczególności. – uśmiechnął się Sebastian – Po śmierci mojego syna chciałem zamknąć ośrodek. Nawet zlikwidować stadninę. Twój brat był jednym z pierwszych po jej ponownym otwarciu, tych co sprawili, że zmieniłem zdanie. Dlatego go zapamiętałem. Zresztą, twój ojciec był bardzo przekonywujący.

– To na pewno.

– Gadanie masz po nim.

– Coś muszę mieć. Pomysł z hipoterapią nie był jego. Finn już od piątego roku życia na nią uczęszczał.

– Pamiętam, że nie był poczatkujący. Jak sobie radzi dziś?

– Robi wrażenie. Finn to największa duma ojca.

– Ty i konie, Liam, to nie bardzo. – rzucił nagle Sebastian, który już zauważył, że Liam nigdy nawet ogrodzenia nie przekroczył.

– Konie? Wyłącznie mechaniczne.

Do padoku podchodzi Mohammed, wita się z bratem. Sebastian bierze siodło z ziemi i podchodzi do konia. Lili podbiega do ogrodzenia. Przechodzi pod nim i wpada w objęcia Mohammeda.

– Dziś będę galopować! – Lili z animuszem na twarzy.

– A ja pójdę pod respirator.  Chodź, ubierzesz dżokejkę.

Lili zeskakuje na ziemię. Liam nakłada jej dżokejkę. Sebastian już umocował siodło. Sprawdził popręgi. Woła na Lili.

– Georg zaraz przyjdzie. Kończy przygotówkę.

– Zrobisz trochę zdjęć Lili.

– A ty nie możesz?

– Kto jest nadwornym fotografem Achenbachów, ja czy ty?

– Ale później, teraz nie mogę opuścić garów.

– Spokojnie. Trochę tu zabawimy. Mam coś dla ciebie.

Liam schyla się po pudło leżące mu pod nogami, gdy podchodzi do nich Georg. Podaje pudło bratu i wita się z Georgiem. Mohammed otwiera pudło. W środku są nowe trampki.

– Jak się startuje w wyścigu, to wypada mieć wygodne obuwie.

Chłopakowi na widok zawartości pudła mina ewidentnie zrzedła. Podnosi wzrok na brata.

– Co, cykor dopadł?

– Mnie, gdzie? – Mohammed zamyka pudełko. –  To ja już wrócę do kuchni. 

Chłopak odchodzi. Georg rzuca spojrzenie na Lili, która siedzi już na koniu.

– Widzę, że Lili już gotowa do galopu.

– W galopie to, póki co jest moje serce.

– Spokojnie, mój ojciec wie, co robi.

– Mam nadzieję.

 – A co to za wyścig, w którym ma zamiar wziąć udział Mohammed, jeśli to oczywiście nie tajemnica?

– Mój mały brat rozpoczyna właśnie swój wielki wyścig do gwiazd.

–  Do gwiazd, czy może po gwiazdkę?  

– Tę jedną gwiazdkę. … Może nie skończy jak Apollo 1[2]

 Georg roześmiał się, że rozumie.

– Chodź usiądziemy. Nie będziemy tu tak godzinę sterczeć.

Liam niechętnie odchodzi od ogrodzenia.

 – Tak w ogóle to, jak tam mój brat się sprawuje?

– Świetnie. Odkąd wprowadziliśmy kilka drobnych poprawek w menu, to podbieramy gości okolicznym zajazdom.

– To cieszy. A poza tym?

– A poza tym, to długo masz zamiar nad nim ten parasol ochronny trzymać?

– Do końca świata.

– Widzę, że ciężko się żyje w rodzinie Achenbachów.

– Nie gorzej niż w Leitnerów.  Gdzie twój brat?

–  W Fryburgu.

–  Fryburgu? A co on tam robi?

– Jest w Reha.

– Poważnie?! – Liam nie kryje zaskoczenia, gęba mimowolnie śmieje mu się od ucha do ucha.

– Ojciec go zawiózł w poniedziałek.

–  Ale co to za cud sprawił, że się zdecydował?

– Cud poczęcia. Rodzina mu się powiększa.

– Nie! Też?

– Jak to też? – Georg podnosi brwi, odwraca twarz w kierunku Liama. Ten przyłapany, robi tylko durną minę.

– No … też.

Georg puszcza otwartą lachę, po czym odchrząkuje.

–  Wolno spytać, kto jest szczęśliwą mamą?

–  Skoro musisz.

Georg, który nie zapomniał jeszcze buty Liama z pępkowego jego syna, nie może sobie podarować małej uszczypliwości. Stara natura się odzywa:

– Ty, kuloodporny! –  Georg ze złośliwym ubawem na twarzy – Co kamizelka zawiodła?

– Raczej jej brak.

Georg chowa powoli złośliwy uśmieszek, po czym zatrzymuje się, obejmuje jednym ramieniem Liama i wyciąga drugą dłoń, żeby powinszować.

– Nie, no gratuluję! Lisa jest w porządku. Przynajmniej u was będzie normalnie.

Liam nie od razu odpowiada na te gratulacje. Podchodzą do stolika. Georg siada i rzuca spojrzenie na kręcącego się obok Andreasa. Liam tymczasem kładzie sprzęt fotograficzny na stół, odsuwa sobie krzesło przy stoliku i ustawia tak, żeby mieć najlepszy widok na córkę. Andreas podchodzi do stolika.

– Przynieś nam wodę, Andreas.  – Georg odwraca się do Liama. – No chyba, że chcesz piwo?

– Dzięki, jestem z dzieckiem samochodem.

– Robi się, szefie!

Andreas odchodzi. Liam wreszcie odpowiada na gratulacje Georga.

– My nie będziemy razem.

– Co, Lisa nie chce się wiązać?

– Nie wiem, czego chce Lisa. Wiem czego JA nie chcę.

– Mój ojciec powiedziałaby, że nie wszystkie konie nadają się do zaprzęgu.

– Niestety, Klaus Achenbach ma w tej kwestii zupełnie odmienne zdanie. Według niego mężczyzna musi się ożenić, a za jedyny excuse dopuszcza wariackie papiery albo toten Hosen. No ale twój się nie konwertował na islam.

– Jeszcze może. Spotka jakąś Szeherezadę i go nawróci.

– Na litość boską, Georg, on tego nie zrobił dla Yasmin! Żaden normalny facet nie zmienia poglądów ani tym bardziej wyznania dla kobiety. Co innego dla władzy – to całe legiony.

– Paryż wart jest mszy!

– Dokładnie. Ty też nie przeszedłeś jakoś na judaizm.

– Na szczęście nikt tego ode mnie nie wymagał.

– To, owszem, działa, ale tylko w drugą stronę.  Kobieta jak cię kocha, to myśli dokładnie tak jak ty. A ja cię przestaje kochać, to nagle ma we wszystkim inne zdanie. Facet jak ustępuje kobiecie, to albo jest wspaniałomyślny, albo wygodny – nie chce kłótni. Ale myśli dalej tak samo. Yasmin to był tylko punkt czasowy. Za pięć, może dziesięć lat i tak by to zrobił. Jemu z katolicyzmem od dawna nie było po drodze.

– A co go tak w nim uwierało?

– On już z trzydzieści lat temu powtarzał, że we Włoszech tak naprawdę są dwie mafie: sycylijska i watykańska. I nie wiadomo, która gorsza. A poza tym, jak można tkwić w religii, gdzie oficjalnie toleruje się poliandrię?

– Gdzie?! – Georg gwałtownie.

– Dziś to już rzadkie – u nas – ale dawniej, to co druga fara była tego przykładem.

–  Masz na myśli – trzech księży i jedna gospodyni.

– Tyle, że mój ojciec zaraz by dodał, że trzech księży to potrzeba, żeby tak naprawdę złożyć jednego mężczyznę. – Liam roześmiał się – Jeden z braci mojej matki jest biskupem w Connecticut…

– Zgaduję, że twój wuj i twój ojciec bardzo się kochali nawzajem.

– Bardzo! Ta, dla niego ideał księdza skończył się na … Krzyżakach i Templariuszach.

– Mmm. – Georg z wyraźnym rozrzewnieniem. – Koń, zbroja, płaszcz, hełm z pióropuszem…

– I miecz pod pachą.

– No ale przecież niczego nakazać ci nie może.

– Mnie nic. Ale mojemu rodzeństwu wszystko.

– Może odciąć ci z nim kontakt?

– Jeśli uzna, że je demoralizuję.

– To się chyba pośpieszyłem z gratulacjami.

– To nie tak, Georg. Po prostu zastanawiam się, ile to dziecko będzie mnie kosztować.

 – Rozumiem, że nie mówimy o pieniądzach.

– To chyba oczywiste. – Liam z odpowiednią miną.

– Co kogo nie kosztuje, tego on nie szanuje.

– Na razie wyjeżdżam. Jak już usiądę pod statuą, to będę się zastanawiał, co dalej.

– Jak tu ocalić wolność.

– To też. Choć bardziej jednak chyba, jak powiększyć dochody. Muszę coś z tym zrobić, bo Finn mnie już zostawił w tyle i jak tak dalej pójdzie to za rok może i Yasmin.

– Konkurencja nie śpi.

– Nigdy!  Tylko co może podskoczyć uczciwy adwokat z Allgäu?

– Gdzie bogactwo, tam im łajdactwo.

– Pociecha dla nieudaczników.

– Z twoją znajomością arabskiego i szariatu to chyba masz niezłą niszę.

– Nisza? To raczej garb. Zaczynam powoli być dyżurnym adwokatem, co dojdzie do jakiegoś aktu przemocy ze strony uchodźców.

– Przynajmniej bezrobocie ci nie grozi.

– Biorąc pod uwagę, jak się sprawy mają, to zdecydowanie mi ono nie zagraża. Na zupę z soczewicy zawsze starczy.

– Są lata tłuste, muszą być i chude.

– Tylko dlaczego wydatki zawsze trafiają się w te chude?

–  Albo nietrafione inwestycje? – Georg ze zrozumieniem. –  Ja tam lubię wydawać.  Nie lubię tylko tracić w interesach.

 – To tylko pół roku za nami.

– I oby to była ta gorsza połowa roku. Ale ktoś, kto wkrótce będzie się byczył nad Atlantykiem, to narzekać nie może.

–  Jeśli tylko nie wyskoczy trzecia impreza w tym roku, to nie. W rezerwy nie pójdę.

–   A ta druga to co?

– Lili komunia. Małe wesele. Dobrze, że pół rodziny za oceanem. Ale ciebie to nie dotknęło. Masz własny lokal, kuchnię.

– Lea nie była chrzczona. Mirjam się nie zgodziła.

– Jeszcze lepiej. Watykan wie, jak ciągnąć. Ta, islam jest tańszy. Obrzezanie Mohammeda mniej kosztowało ojca, choć impreza trwała cały tydzień, a nie jedno popołudnie.

– Ile on wtedy miał?

– Dziesięć.

– Jezu! Jak on to przeżył?!

– Twardy jest.

– A to w ogóle jest taka konieczność?

– W Koranie nic o tym nie znajdziesz, ale żaden muzułmanin wymogu obrzezania nie kwestionuje. Także lepiej się na żadną muzułmankę nie zapatrz.

– Te zasłonki mają jednak swój sens.  – Georg rozbawiony – Ale na wszelki wypadek w domu nie będę cię odwiedzał.

– Szwagrami nie będziemy, jak cię lubię. Ale … jak Mohammed dobrze się zakręci, to rodziną kiedyś może tak. Kto wie?

– A to o Milę chodzi!

– No przecież, że nie o aniołka z recepcji. Buziaczek jak z obrazów Vermeera, tylko ten charakter … Mata Hari.

–  Stawiam kolację temu, kto ją okiełza!

– Dorzuć jej obowiązków, to sama odejdzie.

– Pozwoliłaby na to!

– To kicha.

 – Dobra, żarty na bok. – Georg poważnieje. – A ty masz jakiś pomysł na wyjście z zawodowego impasu?

– Jedno rozwiązanie właśnie mi się skasowało. Z Allgäu już nie wyjadę.

– No ta, Lisa, dziecko. A poza tym?

– Dużo opcji to mi nie pozostało – albo poszerzyć zakres działalności, albo wziąć wspólnika.

– Weź Lisę. Nie chcesz się z nią wiązać prywatnie, to dogadajcie się zawodowo. Lisa jest adwokatem od spraw gospodarczych, więc będziesz miał i poszerzenie działalności, i wspólnika. Dwa w jednym. No zawodowo to chyba nie masz nic do niej?

– Prawnikiem jest dobrym. Choć doły zamiata.

– Jest uczciwa.

– Ta. Profesjonalna … – Liam cierpko – … na każdym polu.

Do stolika podchodzi kelner. Stawia dwie szklanki i dzbanek z wodą. Rozlewa wodę.

– Dzięki, Andreas.

– Długo to byśmy prywatne od zawodowe nie rozdzielili.

– Zawsze z korzyścią dla wspólnego potomka.

– Nie sądzę.

– Ja, niestety, nie mam twoich dylematów. Marie pogrzebała mnie sześć metrów pod ziemią i to wraz z moim synem.

– Może nie ma czego żałować …

– Skąd mam to wiedzieć, skoro nie dała nam nigdy szansy. I dlatego trochę się dziwię, że ty mając wybór, nie chcesz tej szansy dać sobie i Lisie.

– Bo tylko skończony głupiec powtarza te same błędy. Już raz próbowałem chodzić w nieswoich butach i nic z tego nie wyszło.  Człowiek powinien znać swoje granice. Zniszczyłbym jej życie.

– Człowiek może się zmienić.  – Georg mówi to, co od dawna leży mu na sercu.

– Jeśli lubisz się oszukiwać.

– To się jednak zdarza.

– Oczywiście.  Mój ojciec jest tego żywym przykładem.

– Skoro ojciec mógł. Syn nie będzie gorszy.

– Syn, niestety, nie ma charakteru ojca. 

– Nigdy nie pytałem, a co właściwie jest z matką Lili?

– Nie wiem i nie interesuje mnie to. Zostawiła Lili, kiedy nie miała jeszcze tygodnia. Dziesięć lat straconych złudzeń.

– Byliście razem dziesięć lat?

Liam roześmiał się.

 – Takim długodystansowcem to ja nie jestem. Twój brat by mnie zrozumiał. On wie, co to jest latami uganiać się za marzeniem, żeby na koniec wreszcie zrozumieć, że od początku była to tylko fatamorgana. 

– Powiedz mi, jak matka może zostawić własne dziecko?

– Mnie się pytasz? Najpierw chciała mieć dziecko, a jak się pojawiło, to się jej odwidziało. Na trzeźwo tego nie poskładasz do kupy razem. Nie ma szans.

– Ja nawet nie wiem, czy Marie je chciała, czy urodziła, bo musiała. Nic nie wiem.

– Musiała? Hallo! Żyjemy w czasach: mój brzuch, mój wybór. Jakby go nie chciała, to by wiedziała, co z tym zrobić.

– Marie by nawet o aborcji nie pomyślała. Ona zawsze była taka moralna. Co zresztą nas zawsze…

– Sorry, ale jej plany małżeńskie z Edelsteinem i cała reszta, raczej jej moralności przeczą.

– Czasem myślę, że lepiej by było, żebym się nie dowiedział.

– Dla kogo lepiej? Dla twojego syna?

– Lili pyta czasem o matkę?

– Dzieci nie pytają o nieobecnego rodzica, póki ten obecny ich nie zawiedzie.

– Właśnie.  Póki nie skrewi. 

– Ty, Georg, nie martw się tym, co powiesz Adamowi, gdy zapyta się kiedyś o swoją matkę, tylko co powie Mirjam Lei, gdy ona zapyta o ciebie.

– Trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów.

– Pewnie. Ale nikt nie powinien być ani oskarżycielem, ani sędzią w swojej sprawie. A ty postanowiłeś być dla siebie inkwizytorem.

– Nigdy nie przypuszczałem, że mógłbym okazać się gorszym ojcem od własnego …

– Niektórzy długo dorastają do odpowiedzialności. Ale Sebastianowi, chyba tego akurat nie można zarzucić.

– Nie, tego akurat nie. Sebastian Leitner poważny i odpowiedzialny był już w pieluchach. Zresztą, gdzie tam! On nigdy pieluch nie nosił. On się od razu golił!

– Poważny i odpowiedzialny ojciec to nie jest dramat. Prędzej już odwrotnie. Kontakt z dzieciakami ma wspaniały. Więc nie bardzo rozumiem.

– Ta, dzieci to jego świat. Tylko musiałbyś go poznać zanim urodził się Peter … Czasem miałem wrażenie, że przy śniadaniu i kolacji – bo tyle najczęściej go widywaliśmy z bratem – siedzi jakiś pan dyrektor zajazdu i gdyby matka go wymieniła następnego dnia na innego, to nie byłoby dla nas większej różnicy.

 Georg przerwał na moment, wypił większy haust wody. Gwałtownie powróciły wspomnienia z odległego dzieciństwa. Ile to razy pochlipał się i posmarkał w rękaw na widok ojca kolegi, siedzącego na trybunie, gdy grali mecz. A po skończonym meczu dumnie czochrającego włosy swojego małego zwycięscy! Jego ojca nigdy na trybunie nie było. Zawsze zajęty pracą i robieniem pieniędzy. Pewnie dlatego sport go za bardzo nie interesował. Wiedział, że ojciec mu nigdy nie pokibicuje. Wolał siedzieć u matki w kuchni i brzdękać w ojca starą gitarę albo swój akordeon.

–  Flori uwielbiał rodzinne zdjęcia – tylko wtedy ojciec brał go na kolana. Czasem myślę, że on się nas po prostu bał. I to tak, że nie wiedział jak się do nas zbliżyć.  Dopiero jak się urodził Peter to nagle zobaczył, że bycie ojcem nie boli.

– Mojego ojca to za dużo nie było. Ale jak już był, to był. To wariował. Nie było takiej szalonej zabawy, której by nie wymyślił. Tyle, że te wszystkie jego zwariowane pomysły to dla Finna zawsze kończyły się tak samo – krzykiem i waleniem głową w ścianę lub w podłogę. Potem była konsternacja, przerażenie w oczach i pakowanie walizek. No i ucieczka.

Rozmowa się urwała, bo do stolika podbiegł Mohammed.

– Same zdjęcia?

– Nakręć też kawałek filmu, żebym miał co moim dziadkom pokazać.

– Przyjaciele też życzą sobie fotkę? – Mohammed rzucił jeszcze na odchodne, biorąc aparat ze stolika.

– A co my parą jesteśmy?

– Przyznasz, że dobrani jesteśmy. – roześmiał się trochę sarkastycznie Georg.

– Dla Mohammeda ojciec to jest wzór i autorytet. Mój to był gówniarz. Dla niego życie to była jedna wielka męska przygoda. Liczyły się tylko jego pasje, podróże, a rodzina była do tego tylko fajnym dodatkiem.

– Sądziłem, że macie wspólnego ojca.

– Tak jak ty z Peterem – biologicznie. Widocznie każdy musi zaliczyć swoją porcję błędów. Jedni wcześniej, inni później. Mnie się też wydawało, że ja błędów własnego ojca nie powtórzę. Ale się nie udało.

– Dużo ich narobiłeś?

– Wystarczająco. Zresztą to nie o ilość chodzi, tylko o skalę upadku.

–  Próbujesz mnie pocieszyć.

– Nie, staram się tylko powstrzymać cię przed decyzją, której już nie naprawisz.

Mohammed zakończył sesję swojej bratanicy. Miał już zawrócić do zajazdu, gdy nagle przed oczami w oddali ukazała mu się, wychodząca z Land Rover` u swojego dziadka, Mila. Zatrzymał się. Długo się nie potrzebował namyślać, jak otworzył na nowo obiektyw i ustawił zbliżenie na dziewczynę. Naprawdę był wdzięczny bratu, że wziął aparat ze sobą. „Mam fart, Finn zrobi z tego cuda.” – pomyślał, kiedy przesuwał podgląd. Zaraz też cofnął go z powrotem na zdjęcia Lili.

– Początek miałem niezły. Dostałem urlop ojcowski. Jak się ma tyle młodszego rodzeństwa, to zafajdana pielucha nie jest już horrorem. Ty edukację przeszedłeś przy Lei, więc z Adamem masz już z górki. 

– Oh, dużo wcześniej! Pełny kurs opiekunki do dziecka przeszedłem wraz ojcem już przy Peterze.

– A ja musiałem kilka nocy na lekturę zarwać, żeby ogarnąć temat. Wkrótce też zyskałem rozgłos i zaczęła pomoc płynąc ze wszystkich stron. Przychodziła położna, sąsiadki, nawet dawne koleżanki ze studiów i każda z nich przyprowadzała ze sobą swoją koleżankę.  Nie musiałem wcale z kanapy wstawać – wszystko z dostawą do domu. W dodatku równie mocno, co moim dzieckiem, chciały się zająć mną.

– Raj na ziemi.

– Ta, raj. Gdym na czas tej armii zbawienia nie pogonił i nie zaryglował drzwi, to szybko bym zobaczył piekło Dantego od spodu. W takich chwilach zaczynasz rozumieć, dlaczego poligamia, jeśli w ogóle się sprawdza, to tylko z batogiem w ręku. 

– Czasem na kanale sport oglądam boks w damskim wydaniu.

– Blisko. Tak w ogóle to tu żadne ochotniczki się nie zgłaszają?

– Matka jest i wstęp wzbroniony.

– W czepku urodzony.

– Za to bez głowy. – Georg cierpko – Kiedy urodził się Peter i matka zaniemogła, to miałem ojcu za złe, że nikogo nie wziął do pomocy. Dziś go rozumiem.

– Ma się ten ambit. – przyznał Liam. – To, że nie mogę dziecku cyca dać, to poza tym nie mam powodów, żebym czuł się gorszy.

–  Mamy równouprawnienie.

– Dokładnie. Tyle samotnych matek daje sobie radę, to ja – samotny ojciec – też mogę. No i było nam dobrze razem z Lili. Jednak trzeba było myśleć co dalej. Bo urlop ojcowski kiedyś się skończy. Pomyślałem więc, że rzucam praktykę adwokacką i wracam na uczelnię. Będę się doktoryzował. Na uczelni niewiele godzin, biblioteka cała jest online. Przesiedzę tak w domu z Lili aż pójdzie do szkoły.

– Niezły pomysł. Co poszło nie tak?

– Co? Mefisto zamiótł ogonem pod drzwiami. Przyszła szansa. Jeszcze zanim urodziła się Lili aplikowałem do kancelarii Hogan Lovells. I sobie o mnie przypomnieli.

– Hogan Lovells! Tego się przepuszcza.

– O ile się nie jest samotnym ojcem 3 miesięcznej dziewczynki. Nie musisz krwią się mazać, żebyś wiedział, że podpisujesz cyrograf. I podpisałem … na własne dziecko. Opiekunki zmieniały się z tygodnia na tydzień, a co jedna to gorsza. Ale i tak jak trzeba było wyjechać na kilka dni, to Lili zostawała pod opieką kobiety, którą czasem zatrudniłem godzinę wcześniej. Musiały pojawić się problemy. Lili zaczęła chorować. W pracy też wieczne tyły. Ale wiadomo, że to przejściowe. Teraz jest ciężko, ale za pięć lat przeprowadzamy się z Lili do Berlina, a potem Londyn albo …

– Nowy Jork.

– Yeh, Mama, I coming home. …Lili miała siedem miesięcy jak wylądowała w szpitalu. Zapalenie opon mózgowych. Z candidy! To się tylko u gruźlików, chorych na AIDS i po przeszczepach przytrafia.

– No to ostro.

– A to nie było wszystko. Lista zaniedbań, którą mi pokazano była imponująca – niezłe A4. Nie powiem, główny lekarz był w porządku. Póki życie, zdrowie Lili było pod znakiem zapytania, to trzymał urzędasów z dala ode mnie.  Spędziłem trzy tygodnie w szpitalu. To aż nadto, żeby się poukładało w głowie.

– Przynajmniej Lili ci tego nie pamięta.

– Wystarczy, że ja pamiętam.

– I wtedy zdecydowałeś się wrócić do Allgäu.

– Niestety to nie było takie proste. Jak wróciłem z Lili ze szpitala do domu, to wezwania już czekały. A potem to poleciało. Pierwsza decyzja, druga decyzja. Zabrali Lili. …  Nawet nie oddali jej mojej rodzinie, tylko zupełnie obcym ludziom … Miałem przed sobą proces o odebranie praw rodzicielskich i żadnych argumentów na własną obronę. 

– Ale wygrałeś mimo wszystko.

– Chcieć to móc. Wiedziałem, że jeśli jest jakaś cena, żeby to zatrzymać, to ją zapłacę. Sprawę prowadziła moja dawna profesorka z prawa rodzinnego. Na studiach ta dziedzina w ogóle mnie nie interesowała. Przepchnąłem przedmiot tylko dlatego, że miała do mnie słabość.

– Poszła ci na rękę na procesie.

Liam spojrzał z boku na Georga. Czy on rzeczywiście taki naiwny, czy dobrze wychowany i udaje głupiego z uprzejmości.

– Nie za uśmiech tym razem.

U Georg dopiero teraz zatrybiło. Spojrzał na Liama, ale on oczywiście nie patrzył na niego, tylko daleko przed siebie. To nie było coś, co powiedziałby komukolwiek w oczy.

– Mogłem się tylko modlić, żeby proces nie ciągnął się zbyt długo, bo brakłoby wódy w Monachium …

Przez chwilę trwało milczenie. Georg oczywiście rozumiał, że jest prawdopodobnie pierwszym i ostatnim, który to usłyszał.

– Dlatego cię nie rozumiem. Nie potrafię.

– Liam, a co ja zrobię jak Lea nie będzie chciała mnie widzieć. Jak znowu zacznie uciekać przede mną?

– To spróbujesz za miesiąc, za dwa, za trzy, za pół roku. Aż do skutku. Lea nie wybaczy ci tylko jednego, że ją odpuściłeś. Jest takie piękne powiedzenie arabskie, że dzieci są skrzydłami człowieka. Zastanów się dobrze, czy naprawdę chcesz sobie jedno odciąć.

– To, dlatego zająłeś się prawem rodzinnym?

– Ta, żeby tacy głupcy, podobni nam czy naszym ojcom, dostali drugą szansę.

 Do stolika podszedł Mohammed, więc rozmowa się ponownie urwała. Przekazał aparat bratu i położył papierową torebkę na stoliku.

– Dla Lili.

– Co to?

– Lokum[3]. Zasłużyła sobie.

 – To na pewno! – Liam przejrzał kawałek podglądu. – Dzięki, braciszku!

– Można? – zapytał Georg, który próbował odgonić własne przykre myśli.

– Jasne! – Liam przekazał aparat Georgowi.

– Nie, no urodzona modelka. – rzucił natychmiast z uznaniem Georg. – Pozowanie ma we krwi!

Liamowi jednak na te słowa mina skwaśniała. Odebrał aparat od Georga.

– Czas już położyć kres tej zabawie, bo nie wysiedzi tyle godzin lotu nawet na poduszce powietrznej.

Liam wstaje, zabiera aparat fotograficzny i tytkę z łakociami dla córki. Żegna się z Georgiem i bratem.

– To, kiedy lecicie?

– W niedzielę.

– To szczęśliwego lotu i odezwij się jak wrócicie.

– Lili nie pozwoliłaby już się nie odezwać. Bakcyl połknięty.

Liam odchodzi w kierunku padoku.

– Co mu tak nagle gębę wykrzywiło? Nie lubi jak mu się córkę chwali?

– To zależy jak. Porównując ją do modelki, to na pewno nie.

– A co w tym złego?

–  Matka Lili była modelką i to dla tego świata ją zostawiła.

– No to strzeliłem gafę.

– Ja tam niewiele wiem. Jak Eva do nas przychodziła to byłem w pieluchach. A szczylem byłem, kiedy Liam przywiózł Lili do domu.  Zniszczył wtedy wszystkie po niej pamiątki i zdjęcia, więc nawet nie wiem, jak ona wyglądała. O matce Lili nie mówi się w rodzinie.

– Trudno się dziwić.  Słuchaj, Mohammed, dasz sobie dziś radę sam do końca? Muszę wyskoczyć na parę godzin.

– Pewnie! Tylko szef wie, że dziś piątek.

– Spokojnie, wrócę na czas. Zresztą, odwiozę cię do domu, żebyś na tym swoim góralu nie musiał tyle kilometrów pedałować.

– To nie problem. Chodzi o czas. Muszę jeszcze się wykąpać i przebrać.

– Nie spóźnisz się.

 Mohammed odchodzi. Georg stoi w zamyśleniu. Widzi jak Lili kończy chusteczką pucować swoje buty. W końcu żegna się z jego ojcem i podbiega do swojego taty. Zatapia natychmiast rękę w torebce z łakociami i pakuje do buzi garść lokum. Potem wyjmuje kolejne lokum i podrzuca do ust pochylającemu się nad nią tacie.  Idą w kierunku samochodu. Lili co chwilę podbiega, najwyraźniej Liam ma ten sam problem co on – nie zawsze potrafi dostosować swój krok do kroku córki. Lili żywo coś opowiada, główka jej podskakuje, a jasne warkocze skaczą w powietrzu, w miarę jak coraz szybciej pracują szare korytarze u dziewczynki.

Georg w końcu rusza do domu. Musi się odświeżyć, przebrać – wybiera się z wizytą do niewidzianej od dwóch i pół miesiąca córki.

W domu Samuela Edelsteina przyjęła go jego gosposia. Nie miała dobrych wiadomości – Mirjam wraz ze swoją córką oraz synem profesora wyszli. Ale zaprosiła go do środka, podała kawę, jakieś ciasto. Georg jak już się zdecydował, to nie zamierzał uciekać. Poczeka tyle, ile trzeba. Greta dotrzymywała mu towarzystwa opowiadając głównie o profesorze – jego stanie, a Georg łowił pośród jej paplaniny każdej informacji o Lei. Minęła godzina. Greta musiała opuścić gościa i udać się do swoich zajęć, co Georg przyjął z ulgą, bo temat profesora się wyczerpał, a wysłuchiwanie wszystkich achów i ochów na temat Jana było już powoli ponad jego możliwości. Drzwi do ogrodu były otwarte więc wyszedł na zewnątrz. Spacerując próbował sobie odtworzyć, co ostatnio robili razem z Leą, żeby w ten sposób zagłuszyć niepokój serca przed spotkaniem. I tak zeszła mu kolejna godzina. Wreszcie wyjął telefon, żeby zadzwonić. W gruncie rzeczy ta jego niespodzianka wcale mogłaby nikogo nie ucieszyć. Może jednak uprzedzi Mirjam? A ona przygotuje Leę na jego pojawienie się? W miarę jak się nudził, tak wątpliwości i rozterki narastały w tym megazdecydowanym mężczyźnie. W końcu uznał, że czas wracać. Pożegnał się z Gretą, zostawił prezent dla Lei i wyszedł. Kiedy siedział już w samochodzie to zobaczył w oddali – kilka domów dalej – wychodzących z bocznej ulicy: Jana, Mirjam i Leę. Wyglądali jak rodzinka na spacerze. Lea szła w środku, co chwilę pochylając się do małego kosza – najwyraźniej transportera od kota lub szczeniaka, który niósł w ręce Jan. Widok córki ścisnął mu serce. Jednak wysiąść z samochodu nie potrafił. W tym obrazku przed nim było coś nie do zniesienia. Ta wyborna komitywa Lei z Janem. Uśmiechy, gesty wskazywały na żartobliwy charakter rozmowy.  Georg już dawano pochował swoje złe emocje do Jana. Gdyby tamten chciał, to mógłby go naprawdę zniszczyć. Tylko dzięki wspaniałomyślności Edelsteina nie miał procesu o pobicie. Sam nie wie, czy podarowałby, będąc w butach tamtego. Teraz jednak u Georga pojawiło się uczucie, które wzburzy każde pokojowo nastawione serce – zazdrość. Janowi nie udało się ukraść mu syna, ale najwyraźniej ukradł mu córkę. W jednej chwili powróciła w nim cała awersja do Jana. Georg przekręcił kluczyk w stacyjce i ruszył prawie z piskiem opon spod domu Edelsteinów.


[1] Baby shower – bociankowe

[2] Apollo 1, misja oficjalnie oznaczona jako Apollo/Saturn-204. będąc załogowym lotem próbnym, miała stanowić rozpoczęcie programu Apollo. W dniu 27 stycznia 1967 roku podczas jednego z testów przedstartowych umieszczony na wyrzutni moduł dowodzenia uległ zniszczeniu w wyniku pożaru, a cała trzyosobowa załoga zginęła..

[3] Lokum występuje w niezliczonej ilości odmian smakowych, lecz zasadniczo jest to odmiana twardej galaretki wytwarzanej z cukru i skrobi pszennej lub mąki kukurydzianej, często barwionej wodą różaną. Do tej podstawy dodawane są następnie rozmaite składniki: orzechy, bakalie, wiórki kokosowe itd.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: