Schicksal in den Bergen

Am Tag, nachdem die Brüder Leitners den Polizeigewahrsam verlassen hatten, reiste Liam am frühen Morgen nach Hubers Alp, um Lisa wegen Florian zu treffen. Zu seiner Überraschung waren auch Karin und ihre Tochter hier. Der Umzug von beiden Frauen in die Alp war kein gutes Zeichen für seinen Mandanten – anscheinend blieb Florian ohne die Unterstützung seiner Verwandten. Umso mehr wollte er die Gelegenheit nutzen, um mit Karin und Mila zu sprechen. Karin wollte nicht gern mit dem Anwalt ihres Mannes reden, und Mila schien völlig abwesend zu sein.

„Sie glauben doch nicht, dass ihr Mann mit dieser Frau in ein Zimmer gegangen ist, mit der Absicht, sie zu vergewaltigen?“

„Ich denke gar nichts, Herr Achenbach. Was Florian getan hat, ist unverzeihlich.“

„In ethischer Hinsicht, ja, aber ja in menschlicher Hinsicht?“

„In jeder Hinsicht!“

„Es ist leicht zu verurteilen, es ist schwerer zu verstehen … Aber wir sprechen hier nicht von einer anonymen Person, sondern von Ihrem Ehemann. Dies wiederum zwingt man, ein wenig anders zu schauen, nicht nur die Tat, sondern auch einen Mann zu sehen. Und wer kennt ihn besser als seine Frau, die seit zwanzig Jahren mit ihm verheiratet ist?“

„Meine Mutter dachte auch, dass sie ihren Mann wie keinen anderen kannte … Anscheinend habe ich auch etwas verpasst … Außerdem bin ich zuerst eine Frau und dann eine Ehefrau. Und das bringt mich immer auf die Seite der Opferfrau sein, auch wenn sie das Opfer meines Mannes ist“

„Nur weil Magdalene Ritter sich als Opfer vorstellt, heißt das nicht, dass sie es ist. Sie müssen sich bewusst sein, was diese Frau mit Ihrer Tochter erreichen wollten. Dass es eine lange, absichtliche Aktion war. Und nicht frei! Ihre Tochter war nicht die Erste, die von Magdalena Ritter zur Prostitution angeworben wurde! Diese Frau hat Ihrer Tochter großen Schaden zugefügt … Und Ihr Mann hatte allen Grund, die Beherrschung zu verlieren.“

„Aber nicht Auge um Auge!“

„Magdalene Ritter hat Erfahrung mit aggressiven Männern. Florian …, wenn es für Ihnen und Ihre Tochter wichtig ist …“, blickte Liam in die Richtung von Mila, die auf der Bank saß und auf der Fensterscheibe starrte. „Florian hatte noch nie mit einer Frau wie ihr zu tun gehabt. Es war nicht Ihr Mann, der das Drehbuch für diesen Vorfall geschrieben hat, eher ist er ohne Plan dorthin gegangen … Nur mit des Vaters Wut … Und er hat sich in ihren Strategien verfangen. Aber er hat auch das Drehbuch angehalten, als er hat realisiert, wohin es geführt hatte. Es ist wahrscheinlich auch für Sie und Ihre Tochter nicht ohne Bedeutung, oder?“

Lisa konnte es nicht mehr ertragen und unterbrach den Anwalt, „Bravo! – Warum sagst du nicht einfach, dass Florian hier Magdalenas Opfer ist!“, rief sie an.

„Er ist ein Opfer durch die bloße Tatsache der Anklage.“

„Es war Florian, der Gewalt gegen Magdalena anwenden wollte, und sie hatte jedes recht, sich in jeder Hinsicht gegen dieses grobe Lynchen zu verteidigen, auf das er zielte!“

„Und sie hat es getan und erreicht, was sie wollte. Was sucht sie sonst noch vor Gericht?“

„Gerechtigkeit! Nur ein krankes Individuum wie du kannst das nicht verstehen!“

„Aber ich verstehe sehr gut, dass du versuchst, deine eigene Rechnung mit jemandem zu begleichen, der damit nichts zu tun hat“

„Lisa, wovon er redet?“, fragte Karin.

„Deshalb hast du deine alte Kumpelin in der Branche überredet, gegen  Florian die Anzeige erstatten. Wer für wen bezahlt, spielt hier keine Rolle. Es ist wichtig, dass deine endgültige Bilanz korrekt ist.“

„Blödsinn!“, rief Lisa und schaut Liam mit ihren hasserfüllten Augen an.

„Ich frage mich schon lange, was du im Familiengericht machst, wenn du die elterlichen Gefühle nicht verstehst. Die Tatsache, dass sie alle anderen Gefühle ausblenden. Sie können die schönsten Dinge in einem Menschen aktivieren, aber auch einen Menschen in ihm töten. Du könntest eine Frau wie du verstehen. Du könntest jedoch die Gefühle des Vaters nicht verstehen, dessen Tochter jemand zu zerstören versucht hat.“

„Raus hier!“

„Das Vergnügen ist ganz meinerseits.“

Liam, der mit Lisa va banque ging, riskierte es, aber seine Intuition ließ ihn nicht im Stich. Sein Ziel hat er jedoch nicht erreicht. „Florian konnte nicht mit der Unterstützung der Frauen rechnen, die am meisten liebte, denn keine von ihnen würde sich auf seine Seite stehen“, dachte er, als er die Küche verließ. Ohne Bedauern. Er hatte für keine der Frauen in diesem Kreis eine positive Emotion in sich gefunden: Die Tochter – die Ursache des Unglücks; Florians Frau – nur im Guten und niemals im Schlechten; Marie – eine kleine Lügnerin – die Vereinbarung mit Jan verlangte von Lisa, ihre Karten über die Teilnahme ihrer Schwester am Skandal auf den Tisch zu legen; Lisa – sie denkt nur an sich selbst und ihre Rache. Und was Karin und ihre Tochter empfinden, ist ihr gleichgültig. Er trat kaum nach draußen, als er unerwartet Hubers Gespräch mit Sofia Leitner miterlebte.

„Du, Lorenz, bist mit Sebastian mehr als einmal auf den Höfats geklettert.“

„Es war gut vor über 20 Jahren!“

„Auf jeden Fall du kennst alle Routen dort perfekt – du musst meine Söhne sicher runterbringen!“

„Wie soll ich das machen?“

„Ich weiß nicht wie, aber ich weiß, dass du uns etwas schuldest. Für Peter!“

Achenbach, der erkannte, worauf Huber hinauswollte, versuchte ihn aufzuhalten, während der seine Kletterausrüstung einsammelte. Er schätzte die Situation kühl ein, dass der ältere Mann es nicht allein schaffen konnte, also würde es nur ein drittes Opfer geben. Dann dachte er einen Moment lang darüber nach, was passieren würde, wenn er mit ihm gehen würde. Er kam zu dem Schluss, dass es eine Chance gab. Und wenn das der Fall ist, ruft ihn der moralische Imperativ dazu auf, das Risiko einzugehen. Er beschloss, mit Huber zu gehen. Liam nahm eine zusätzliche Kletterausrüstung aus den Alpen mit und bat Huber um ein Kletterschuhe.

Zur gleichen Zeit rannte Lisa in der Küche herum. Sie kochte über vor Aufregung, „Schuft! Bastard! Hund! Hurensohn!“

„Erleichtert?“, sagte Marie mit ruhiger Stimme.

„Lisa, warum warst du nicht ehrlich zu mir, als ich dir meine Vergangenheit anvertraute?“, fragte Karin mit Bitterkeit in ihrer Stimme.

„Wäre es einfacher für dich?“

Lorenz betrat die Küche und begann wortlos in den Schränken nach etwas zu suchen.

„Papa?“

„Marie! – Nicht jetzt! Georg und Florian sind auf der Höfatsscharte. Ihre Mutter war hier. Ich fahre nach Gerstruben.“

„Was?“, sagte Marie Geräuschlos, mit Entsetzen in den Augen.

„Wofür? Das geht uns nichts an!“ rief Lisa in heftigem Ton aus, die sich nach dem Besuch von Achenbach noch nicht abgekühlt hat.

„Papa, du meinst es nicht ernst – du wirst doch nicht zum Westgipfel bergsteigen?“, schließt Marie sich Lisa an. „Du hast das letzte Mal vor zwanzig Jahren geklettert!“

Lorenz ignorierte Maries Worte und holte weiter Wasserflaschen aus dem Schrank. Dann wandte er sich an Karins Tochter, „Mila, kannst du mir einen Pullover aus meinem Zimmer holen?“

„Lass Sebastian selbst für sie gehen!“, reagierte Lisa erneut scharf.

„Sebastian…”, sagte Loren mit leiser Stimme. „Er ist jetzt der Letzte, der ihnen helfen könnte. Ich weiß, was ich sage.“

„Selbst wenn es wahr ist, du schuldest ihnen nichts!“, erwiderte Lisa im gleichen Ton.

„Im Gegenteil, Lisa, ich schulde ihnen einfach alles!“

„Du darfst nicht dorthin gehen!“, protestierte seine Tochter hysterisch.

„Wieso?“, sah Lorenz seine Tochter mit Schmerz und Vorwurf an. „Willst du mich aufhalten?“

„Papa!“, rief Marie in einem flehenden Ton.

Lorenz nahm den Pullover und ging nach draußen. Marie sah Lisa vorwurfsvoll an. Dieser rannte ihrem Vater nach. Währenddessen warf Huber seinen Pullover in Richtung Achenbach, der auf der Bank vor dem Haus saß, und ging zu seinem Auto. Der Anwalt probierte gerade Lorenz` alte Kletterschuhe an. Sie passten, obwohl Liam das Gefühl hatte, dass niemand mehr sie benutzte – ein Museumsrelikt. Es ist jedoch wichtig, dass der Huf zu ihm passt. Er trug einen Anzug und sah für die Party, zu der er gehen würde, ein wenig lächerlich aus. Er zog Jacke und Krawatte aus, rollte die Hosenbeine hoch und zog Lorenzos alten Pullover an. Die Männer packten kaum das Nötigste für den Land Rover Lorenz, als sie sich auf den Weg machten. Da die Leitners an der Grenze zwischen Westgipfel und Ostgipfel waren, müssen sie so schnell wie möglich nach Gerstruben kommen. Von dort aus gut drei Stunden nach Westgipfel! Sie hatten keine Zeit zu verlieren.

Karin ging zum Fenster und beobachtete durch das Glas, was draußen vor sich ging. Sie sah Lisa ihrem Vater nachlaufen, während er Dinge ins Auto packte. Sie klammerte sich an seine Schulter, aber Huber nahm ihre Hand von ihm und warf ihre Tochter weg. Karins Kopf war verwirrt, als Mila sich ihr näherte.

„Ich möchte nicht, dass Papa etwas passiert.“

„Ich auch nicht“, sagte Karin  und umarmt ihre Tochter.

„Was für ein Schicksal ist es, dass wir alle Opfer desselben geworden sind?“, sagte Karin nachdenklich.

„Mama, wovon redest du?“

Karin und Mila, die gestern nichts mehr mit Florian zu tun haben wollten, zitterten jetzt beide um sein Leben. Sie liebten ihn und so negativ sie seine Tat auch beurteilten, sie wollten ihn munter und gesund zurück.

Marie kämpfte mit ihren eigenen unerwünschten Gedanken. Sie hatte Georg nicht den Tod gewünscht, wie sie sich keinen anderen Menschen gewünscht hatte, aber ihr Herz sagte, sie hätte sich erleichtert gefühlt, wenn sie ihn nicht wiedersehen müsste. Sie hatte Angst um ihren Vater, sie hing an ihm. Als sie durch das offene Fenster hörte, dass sich das Auto abfuhr, hatte sie Angst, dass sie nicht von der Bank aufstehen und zum Fenster gehen konnte, ihre Herzfrequenz beschleunigte sich von Minute zu Minute, die Atmung wurde schneller und flacher zugleich, ihr Herz pochte, als wollte, es verlasse ihre Brust. Sie kannte die Symptome gut. Zu gut. Sie muss nur etwas tun und die Panikattacke wird vorübergehen. Wie immer. Marie verjagte mit dem Rest ihres Willens aufdringliche Gedanken, nur um zu verhindern, dass die Panik eskalierte. Dann kam zu den Symptomen, die ihr so bekannt waren, ein weiterer neuer Außerirdischer hinzu – der sich ausdehnende, scharfe Schmerz in ihrer Wirbelsäule. Tränen stiegen in ihren Augen auf.

Lisa, da ihr Vater sie mit Gefühlen verschlossen hatte, wartete sie auf die erste wärmere Geste von seiner Seite. Es ist nicht gekommen. Sie stand resigniert mit gesenkten Armen mitten auf der Straße. Staub von den Rädern des Land Rovers ihres Vaters wehte ihr ins Gesicht, als das Auto von außerhalb des Hauses wegfuhr. Der Gedanke, ihn nicht wiederzusehen, sein Herz nicht abwenden zu können, war unerträglich. Als das Auto aus ihren Augen verschwand, wischte sie sich mit der Hand die Tränen aus dem schmutzigen Gesicht und kehrte mit einem Gedanken nach Hause zurück – um mit Marie zu kuscheln, wie es früher war.

In der Küche saß Karin neben Marie, Mila stand am Fenster und wählte hastig etwas am Telefon. Marie atmete schnell, ihre scharfen, straffen Gesichtszüge und ihre Blässe sprachen für sich. Karin ließ Marie für einen Moment aus den Augen, sah Lisa an und bestätigte laut nur, was die Schwester bereits erraten hatte.

„Es ist angefangen!“

Im Auto fragte Lorenz seinen Begleiter: „Wie lange kletterst du schon?“

„Seit fast achtzehn Jahren.“

„Du kennst Höfats, ich verstehe?“, fragte Lorenz und drehte den Kopf zu Liam. Der Mann nickte. „Der klassische Aufstieg zum Westgipfel mit anschließender Überschreitung zum Ostgipfel ist keine besonders schwierigere Route.“

„Georg und Florian klettert nach Westgipfel direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiter Gipfel.“

„Das ändert die Dinge ein wenig.“

„Wir wählen die normale Route – der Aufstieg zum Westgipfel durch die Wanne. Es wird einfacher und schneller“, sage Lorenz.

„Aber die Brüder haben ihre Erfahrung. Das Wetter ist gut für sie.“

„Ja, atmosphärisch“, erwiderte Lorenz „Ihr Vater ist vor 50 Jahren fast dortgeblieben.“

„Was zählt ist, dass er damals zurückgekehrt ist.“

„Sebastian hatte etwas, worauf er zurückkommen konnte“, erwiderte Lorentz und dachte nach. Er hatte damals nichts, worauf er zurückkommen konnte. Margarete gab ihm einen Korb und verließ das Allgäu. Sebastian ging auch bald. Zuvor hatten sie jedoch mehrere Toasts zur Freundschaft getrunken und Sebastian bekam von Sofia – dem feurigsten und sommersprossigen Mädchen in der Schule – das Versprechen, auf ihn zu warten. Auch er war bereit, auf Margarete zu warten, bis sie ihr Studium beendet hatte. Er wollte ihren Ambitionen nicht im Wege stehen. Aber sie möchte sein Wort nicht, also hatte er nur die Kneipe. Er war der einzige erwachsene Mann im Haus – sein Vater war schon lange tot, er hatte keine Brüder – er war nicht in Gefahr, wie Sebastian in die Armee eingezogen zu werden.

„Seine Söhne haben auch etwas, worauf sie zurückkommen können. Auch, wenn sie anders denken.“

„Du, Liam, hast du auch was?“

„Na sicher!“, erwiderte Liam und ein strahlendes Lächeln erschien sofort auf sein Gesicht. „Jeden Tag erwartet mich zu Hause ein wahrer Geysir der Freude.“

„Dann habe ich den richtigen Begleiter für das Bergsteigen gefunden.“

Wypadek w górach

Dzień po tym, jak bracia Leitners opuścili areszt, z samego rana, Liam wybrał się do Hubers Alp spotkać się z Lisą w sprawie Floriana. Ku swojemu zaskoczeniu zastał na miejscu również Karin z córką.  Przeprowadzka do Alp obu kobiet nie wróżyła nic dobrego dla jego klienta – najwyraźniej Florian został bez wsparcia ze strony najbliższych. Tym bardziej więc zamierzał wykorzystać sposobność, żeby porozmawiać zarówno z Karin, jak i Milą. Karin nie paliła się do rozmowy z adwokatem męża, a Mila wydawała się zupełnie nieobecna.

– Chyba nie sądzi pani, że jej mąż poszedł do pokoju z tą kobietą w zamiarze dokonania na niej gwałtu?

– Ja nic nie sądzę, panie Achenbach. To, co zrobił Florian, jest niewybaczalne.

– Łatwo potępić, trudniej zrozumieć … My jednak nie rozmawiamy tu o kimś obcym, anonimowym, tylko o pani mężu. To zaś obliguje do trochę innego spojrzenia, do zobaczenia nie tylko czynu, ale też człowieka, którego kto lepiej zna od kobiety, która z nim przeżyła dwadzieścia lat?

 – Mojej matce też się wydawało, że zna swojego męża jak nikt inny … Widocznie mnie też coś umknęło … Poza tym ja jestem najpierw kobietą, a dopiero potem żoną. A to stawia mnie zawsze po stronie kobiety ofiary, nawet jeśli ona jest ofiarą mojego męża.

– To, że Magdalene Ritter przedstawia się jako ofiara, nie znaczy, że nią jest. Musi mieć przecież pani świadomość, do czego zmierzała ta kobieta z pani córką. Że było to działanie długie, celowe. I nie za darmo! A pani córka nie była pierwszą, którą Ritter chciała zwerbować do prostytucji. Ta kobieta wyrządziła wielką krzywdę pani córce … i pani mąż miał wszelkie powody, żeby stracić panowanie nad sobą.

– Ale nie oko za oko!

 – Magdalene Ritter ma doświadczenie z agresywnymi mężczyznami, a Florian …, jeśli to ma dla pani i pani córki znaczenie …- Liam spojrzał w kierunku siedzącej na ławce Mili, która patrzyła się w szybę okna – … to Florian nigdy nie miał do czynienia z kobietą taką jak ona. To nie pani mąż pisał scenariusz tego zajścia. Więcej, on tam poszedł bez planu, tylko ze swoim gniewem ojca … I on dał się wciągnąć w jej strategię.  Ale też i on ten scenariusz zatrzymał, kiedy zorientował się, dokąd on zmierza. To chyba też nie jest dla pani i pani córki bez znaczenia?

– No, brawo, może jeszcze powiesz, że to Florian jest tu ofiarą Magdalene! – Lisa nie wytrzymała i się wtrąciła.

 – On jest ofiarą przez sam fakt oskarżenia. 

 – To Florian chciał użyć wobec Magdalene siły i ona miała wszelkie prawo bronić się na wszystkie sposoby przeciw temu ordynarnemu linczowi, do którego on zmierzał!

– I zrobiła to, i osiągnęła, co chciała. Czego jeszcze szuka w sądzie?

– Sprawiedliwości! Tylko takie chore indywiduum jak ty może tego nie zrozumieć!

– Rozumiem za to doskonale, że ty próbujesz wyrównać własne rachunki i to na kimś, kto z tamtym nie ma nic wspólnego. 

– Lisa, o czym on mówi?  –  zwróciła się Karin z pytającym wzrokiem do siostry.

– To dlatego namówiłaś swoją starą kumpelę po fachu, żeby wniosła akt oskarżenia przeciw Florianowi. Kto za kogo tu płaci, jest bez znaczenia. Ważne, żeby twój bilans końcowy się zgadzał.

– Bzdura! – Lisa patrzy pełnymi nienawiści oczyma na Liama.

– Od dawna zastanawiam się, co ty robisz w sądzie rodzinnym, skoro nie rozumiesz uczuć rodzicielskich. Tego, że głuszą wszystkie inne. Mogą uaktywnić w człowieku wszystko to, co najpiękniejsze, ale też i zabić w nim człowieka. Potrafisz zrozumieć taką jak ty, ale uczuć zdesperowanego ojca, któremu ktoś próbował zniszczyć córkę, nie jesteś w stanie zrozumieć.

– Wynoś się!

– Cała przyjemność po mojej stronie.

 Liam, idąc va banque z Lisą, ryzykował, ale intuicja go nie zawiodła. Niemniej, celu nie osiągnął. „Florian na wsparcie ze strony kobiet, które kochał najbardziej na świecie, liczyć nie ma co, bo żadna z nich nie stanie po jego stronie”. – myślał, opuszczając Alp. Bez żalu, niezdolny znaleźć w sobie jednej pozytywnej emocji w stosunku do żadnej z kobiet w tym gronie: córka — przyczyna nieszczęścia; żona — tylko na dobre i nigdy na złe; Marie — mała kłamczuszka — porozumienie z Janem wymagało wyłożenia kart na stół przez Lisę, co do udziału jej siostry w aferze; Lisa — myśli tylko o sobie i swojej wendecie. Ledwo wyszedł na zewnątrz, jak niespodziewanie stał się świadkiem rozmowy Hubera z Sofią Leitner.

– Ty, Lorenz, nie raz razem z Sebastianem wchodziliście na Höfats.

 – To było dobre ponad 20 lat temu!

– Mino wszystko, znasz to przejście.  Ty musisz moich synów sprowadzić bezpiecznie w dół!

– Jak?

 – Nie wiem jak, ale wiem, że jesteś nam to winien. Za Petera!

Achenbach rozumiejąc, do czego zmierza Huber, próbuje go argumentacją zatrzymać, gdy ten zbiera sprzęt do wspinaczki. Chłodno ocenia sytuację, że starszy pan sam nie da rady, więc będzie tylko trzecia ofiara. Po czym przez chwilę rozważa, co by było, gdyby poszedł z nim. Dochodzi do wniosku, że jest szansa. A skoro tak, to imperatyw moralny każe podjąć ryzyko. Decyduje się iść z Huberem. Bierze dodatkowy sprzęt z Alp dla siebie. Prosi Hubera o buty.

W tym samym czasie, w kuchni Lisa cała wrząc od wzburzonych emocji, biega po pomieszczeniu.

– Padlina! Pies! Kanalia! Sukinsyn!

– Ulżyło?  – odezwała się Marie spokojnym głosem.

– Lisa, dlaczego nie byłaś ze mną szczera, kiedy ja zwierzałam ci się z mojej przeszłości? – Karin z goryczą w głosie.

– Byłoby ci lżej?

 Do kuchni wszedł Lorenz, zaczął szukać czegoś po szafach.

– Tata?

– Nie teraz, Marie! Georg i Florian są na Höfatsscharte. Była tu ich matka.  Jadę do Gerstruben.

– Co? – zawoła Marie niemal bezgłośnie, z przerażeniem w oczach.

– Po co? To nie jest nasza sprawa! – zawołała gwałtownym tonem Lisa, która jeszcze nie ochłonęła po wizycie Achenbacha.

– Tato! Ty nie mówisz tego chyba poważnie. – Marie dołączyła się do Lisy – Chyba nie masz zamiaru wejść na Westgipfel? Ostatnio wspinałeś się ze dwadzieścia lat temu!

Lorenz zignorował słowa Marie i dalej wyjmował z szafki bidony na wodę. Po czym zwrócił się do córki Karin:

– Mila, mogłabyś mi przynieść z mojego pokoju jakiś sweter?

– Niech Sebastian sam idzie po nich! –  zareagowała ponownie ostro Lisa.

 – Sebastian… – odparła Lorenz głuchym głosem – On jest teraz ostatnim, który byłby im w stanie pomóc. Wiem, co mówię, Lisa.

 – Nawet, jeśli tak jest, to ty nie jesteś im nic winien!

 – Przeciwnie. Ja jestem im wszystko winien.

– Nie wolno ci tam iść! – zaprotestowała prawe z histerią w głosie jego córka.

– Bo co?  – Lorenz spojrzał z bólem i wyrzutem na córkę – Powstrzymasz mnie?

– Tato!  – zawołała Marie błagalnym tonem.

Lorenz odebrał sweter od Mili i wyszedł na zewnątrz. Marie spojrzała z wyrzutem na Lisę. Ta wybiegła za ojcem. Huber tymczasem rzucił swój sweter w kierunku siedzącego na ławce przed domem Achenbacha i podszedł do swojego samochodu. Adwokat właśnie przymierzał jego stare buty do wspinaczki. Pasowały, choć Liam nie mógł oprzeć się wrażeniu, że dziś już chyba nikt takich nie używa – zabytek muzealny. Jednak najważniejsze, że kopyto się zgadzało. W garniturze wyglądał cokolwiek zabawnie jak na imprezę, na którą się właśnie wybierał. Ściągnął marynarkę i krawat, podwinął nogawki u spodni i włożył stary sweter Lorenza. Mężczyźni ledwo zapakowali potrzebne rzeczy do samochodu Lorenza, jak wyruszyli w drogę. Skoro Leitnerzy byli na przejściu między Westgipfel i Ostgipfel, to oni potrzebowali jak najszybciej znaleźć się w Gerstruben. Stamtąd dobre ponad trzy godziny wspinaczki jedynie na sam Westgipfel! Nie mieli czasu do stracenia.

Karin podeszła do okna i zza szyby obserwowała, co się dzieje na zewnątrz.  Widziała, jak Lisa biegnie za ojcem, który pakuje rzeczy do samochodu. Czepia się jego ramienia, ale Huber zdejmuje z siebie jej rękę i odtrąca córkę. Karin odczuwała zamęt w głowie, kiedy Mila podeszła do niej.

 – Nie chcę, aby tacie się coś stało.

 – Ja też nie.  – odparła Karin i objęła córkę. Po chwili zaś dodała w zamyśleniu — Co za fatum nad nami wisi, że wszystkie stałyśmy się ofiarami tego samego.

 – O czym ty mówisz, mamo? 

Karin i Mila, które jeszcze wczoraj nie chciały mieć nic wspólnego więcej z Florianem, tak teraz obie drżały o jego życie. Kochały go i jakkolwiek negatywnie oceniały jego postępek, to chciały, żeby wrócił cały i zdrowy. Marie zmagała się z własnymi niechcianymi myślami. Nie życzyła Georgowi śmierci, tak jak i nie życzyła jej żadnemu innemu człowiekowi, jednak serce mówiło, że poczułaby ulgę, gdyby nie musiała go więcej na oczy oglądać. Bała się o ojca, wisiała na nim. Kiedy usłyszała przez uchylone okno, że samochód ruszył, dopadł ją lęk, że nie była w stanie wstać z ławy i podejść do okna, tętno przyspieszało z minuty na minutę, oddech stawał się coraz szybszy i płytszy jednocześnie, serce łomotało już tak, jakby chciało opuścić jej klatkę piersiową. Dobrze znała te objawy. Za dobrze. Musi tylko zająć się czymś, a atak paniki minie. Jak zawsze. Marie resztkami woli odganiała natrętne myśli, byle tylko nie dopuścić do eskalacji paniki. Wtedy, do tak dobrze jej znanych objawów, dołączył się inny nowy, obcy – rozpierający, ostry ból w krzyżach. Do oczu napłynęły jej łzy. Lisa, odkąd ojciec zamknął się na nią uczuciami, jak jutrzenki wyczekiwała pierwszego cieplejszego gestu z jego strony. Nie doczekała się. Stała zrezygnowana, z opuszczonymi rękoma, na środku drogi. Kurz spod kół Land Roveru ojca dmuchnął jej w twarz, kiedy samochód ruszył spod domu.  Myśl, że mogłaby go więcej nie zobaczyć, nie mieć szans odwrócić jego serca była nie do zniesienia. Kiedy samochód zniknął jej z oczu, otarła dłonią łzy z brudnej twarzy i zawróciła do domu, z jedną myślą – wtulić się w Marie, jak za dawnych lat. W kuchni zastała siedzącą przy Marie Karin, obok stojąca Mila pośpiesznie wybierała coś w telefonie. Marie oddychała szybko, jej wyostrzone i napięte rysy twarzy, wyraźna bladość mówiły same za siebie. Karin oderwała na moment wzrok od Marie, spojrzała na Lisę i potwierdziła na głos tylko to, co siostra już się domyśliła.

– Zaczęło się.

W samochodzie Lorenz zagadnął swojego towarzysza:

– Długo się wspinasz?

– Będzie z dobre osiemnaście lat.

– Höfats znasz, jak rozumiem? – Lorenz obrócił głowę w kierunku Liama. Mężczyzna pokiwał głową.

– To przejście to nie jest jakaś specjalnie trudna trasa.

– Georg i Florian przekraczają je ze wschodu na zachód.

– To zmienia trochę postać rzeczy. –  przyznał Liam — Tam jest trochę ostrych zjazdów.

– My wybierzemy drogę standardową — wejście na Zachodni Szczyt przez wąwóz. Będzie to łatwiej i szybciej. – powiedział Lorenz.

– Jednak bracia mają przecież swoje doświadczenie. Pogoda im sprzyja.

–  Atmosferyczna.  –  odparł Lorenz. – Ich ojciec 50 lat temu o mało nie został tam.

– Ważne, że jednak wrócił.

– Sebastian miał do czego. – odparł Lorentz i się zamyślił.  

To on nie miał do czego wracać. Margarete właśnie dała mu kosza i wyjechała z Allgäu. Sebastian też wkrótce wyjechał. Wcześniej jednak wypili za przyjaźń, a druh uzyskał od Sofii — najbardziej ognistej i zarazem piegowatej dziewczyny w szkole — słowo, że na niego poczeka. On też by poczekał na Margarete, aż ukończy te swoje studia. Nie zamierzał stawać na drodze jej ambicjom. Tyle że ona jego słowa nie chciała, więc został mu tylko bar. Był jedynym dorosłym mężczyzną w domu — ojciec od dawna nie żył, braci nie miał — powołanie do wojska, jak Sebastianowi, mu nie groziło.

– Jego synowie też mają do czego. Nawet jeśli myślą, że jest inaczej.

– Ty, Liam, chyba też masz, co?

– Oczywiście!  – na twarzy Liama natychmiast pojawił się promienisty uśmiech, gdy dokończył – Na mnie w domu czeka codziennie prawdziwy gejzer radości.

– To trafił mi się właściwy kompan w góry.

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: