Lisa – auf der Jagd nach einem Papi.

"Lisa i Helena. Polowanie na tatusia."

Lisa konnte immer noch nicht das Glas durchbrechen, das sie von ihrem Vater trennte, seit ihre Vergangenheit ans Licht gekommen war. Sie wurde immer eifersüchtiger auf die wachsende Nähe zwischen Karin und ihren Vater. Wunschkind beschäftigte ihre Gedanken mehr und mehr. Sie holte Maries Bücher über Schwangerschaft vom Dachboden und las sie nachts. Als Helena Hartmann ins Allgäu kam, trafen sie sich zum Kaffee vor dem Rathaus.  Es war ein windiger Tag, und so wählten sie eine geschlossene Terrasse im ersten Stock einer der Cafeteria.

„Erzähl mal, Helena, wie ist dein neues Familienleben jetzt?“

„David hat beschlossen, nach seinem Schulabschluss in Amerika zu studieren, sodass wir bald nur noch mit Emilia zu Hause bleiben werden.“

„Sag mir nicht, dass er seiner Mutter verziehen hat.“

„Ach, Frieda! Sie ist nun sehr darauf bedacht, sich den Kindern als gute Mutter zu beweisen. Die beiden sind jetzt mit ihr im Urlaub.“

„Also, bist du allein, mit Alexander. Hallöchen! –  die Hütte ist frei, der Himmel kann warten.“

„Aber nicht mit Alexander!“ Helena seufzte.  „Von einem Telefonat mit den Kindern zum nächsten. Er kann ohne die Kinder nicht funktionieren.“

„Oh, David ist kein Kind mehr.“

„In der Tat hat er sich nach der Geschichte mit Mila sehr verändert. Er möchte sich auf sein Studium und seine Zukunft konzentrieren.“

„Die erste Liebe ist selten die letzte“, erwiderte Lisa.

„Leider hatte er kaum unter dem Einfluss seiner Mutter gestanden, als der Ärger schon begonnen hat.“

„In welchem Sinne?“

„Frieda hat ihm einen Sommerjob als Model in einer Kosmetikkampagne für die Firma, in der sie arbeitet, verschafft“, erklärte Helena.

„Das ist super! Wo liegt das Problem?  Der Junge beginnt sein richtiges Erwachsenenleben.“

„Alexander ist davon nicht begeistert. Diese Kampagne ist für Frauenkosmetik geeignet.“

„Was?“

Helena holte ihr Handy heraus und zeigte Lisa einige Fotos. Auf den Bildern trug der Junge ein damenhaftes Make-up und war mit einem kurzen Sommerkleid und Schuhen mit hohen Absätzen bekleidet. Sein Haar war in allen Farben des Regenbogens gefärbt.

 „Er ist eine echte Tussi!“, rief Lisa aus und  lachte unwillkürlich laut auf.

Doch Helena hatte nichts zu lachen. „Alexander ist wütend auf Frieda. Er hat bereits die schlimmsten Vorstellungen vor Augen.“

„Aber das muss nichts heißen. Heutzutage gibt es einen Trend unter jungen Menschen, Transgender-Personen gegen Intoleranz und Aggression in der Gesellschaft zu unterstützen. David ist sensibel. Ihm fehlt es nicht an Sinn  für Humor und Distanz zu sich selbst. Wahrscheinlich wollte er durch seine Teilnahme an dieser Kampagne seine Solidarität mit Transgender zeigen, und er wird dabei Geld verdienen.“

„Das brauchst du mir nicht zu sagen. Sagt es seinem Vater!“, rief Helena an. „Übrigens, wie geht es Mila?“

„Ein Häufchen Elend. Jedenfalls wäre es besser, wenn sie diese Bilder nicht sehen würde. Schließlich war es Mila, die den Jungen in einen Mann verwandelt hat.  Sie könnte völlig zusammenbrechen, wenn sie sieht, wie es ihr gelungen ist.“

„Du machst Witze.  Alexander ist der festen Überzeugung, dass Mila und ihre Bekannten an Davids Verhalten schuld sind.“

„Er übertreibt!“ Lisa brach das Thema ab und kehrte zu dem zurück, was sie wirklich interessierte. „Sag mir lieber, wie kommst du in deiner neuen Rolle als Mama zurecht?“

„Ich muss zugeben, dass Kinder süchtig machen. Aber sie bringen das Leben auch in Ordnung.“

„Du meinst Prioritäten?“

„Nicht nur. Kleinere Dinge auch. Man lebt nicht mehr nur von der Arbeit. Kein Verlassen des eigenen Büros mehr vor Mitternacht. Man nimmt die Arbeit nicht mit nach Hause. Sogar das Lesen ändert sich. Anstatt langweilige, überintellektualisierte Nobelpreisträger, pikante Liebesromane und dumme Krimis zu lesen, kehrt man zu den Büchern seiner Kindheit zurück: ‚Der kleine Prinzen‘, ‚Harry Potter‘, ‚Alice im Wunderland‘ oder ‚Anne auf Green Gables‘.“

„Ich schätze, es ist Emilias Lektüre“, lächelte  Lisa leicht über dieses idyllische Bild, das ihre enge Freundin gezeichnet hatte. Mit ihren Augen konnte sie fast sehen, wie Helena diese Bücher Alexanders Tochter vor dem Schlafengehen vorlas. Es wurde ihr warm ums Herz. Sie ließ die Zügel ihrer Fantasie los, sodass sie in den Bildern, die sie vor Augen hatte, ihrem Kind bereits selbst Märchen vorlas.

„Es ist eher eine Familienlektüre!“, erwiderte Helena mit einem Lächeln auf den Lippen: „Und vor allem ist der Sonntag wieder der schönste Tag der Woche, nicht der Montag.“

„Oh, ja! Der Wochenendblues ist das Schlimmste. Sonntags bin ich die erste Freiwillige, die Ziegen melkt, Brot backt und Snacks für die Wanderer vorbereitet. Aber ich habe beschlossen, das zu ändern.“ Lisa hielt inne, um endlich zum ersten Mal laut auszusprechen, was sie schon seit einiger Zeit in ihrem Innersten beschäftigte. Helena sah ihn erwartungsvoll an:

„Ich möchte ein Kind haben.“

„Mm, das heißt, dass sich in deinem Privatleben einiges bewegt hat, seit wir uns das letzte Mal gesehen haben.“

„Leider nicht so!“ Lisa wischte Helenas Verdacht schnell beiseite. „Ich habe keinen Alexander gefunden.“

„Ein wenig Geduld. Es ist noch nicht Abend. Außerdem findet die Liebe zu uns, nicht wir zu ihr.“

„Das kannst du sagen, weil du dein Alter noch nicht spürst und denkst, dass alles vor dir liegt. Aber wenn du in ein paar Monaten 39 wirst, kannst du mir glauben, dass der Zähler viel schneller laufen wird. Deshalb bin ich entschlossen, schon Mutter zu werden und nicht erst dann, wenn diese große Liebe, wie du es formuliert hast, gnädig zu mir findet.“

„Wie ist dein Plan, denn ich nehme an, du hast einen.“

„Deswegen werde ich sicher keinen Kerl jagen. Im Gegenteil, das einzige Kerl, dem ich jemals nachlaufen werde – wenn überhaupt – wird mein Sohn sein.“

„Nun, so sollte es sein.“

„Tja, aber ich muss das Problem lösen, einen Vater zu finden“, sagte Lisa mit säuerlichem Gesicht.

„Wo und wie willst du ihn finden?“, fragte Helena, im ersten Augenblick ein wenig amüsiert. Vorerst nahm sie Lisas Worte nicht ernst.

„Im Moment weiß ich nur, wo ich nicht nach ihm suchen werde – in keiner Bar und auf keiner Dating-Website. Ich werde auch keine Annonce auf irgendeinem Plakat in der Nachbarschaft,  oder vielleicht auf Facebook schalten.“

„Ich hoffe es“, lachte Helena. Doch nach einer Weile fragte sie ernsthaft: „Hast du schon mal über eine Spenderbank nachgedacht?“

„Das kommt nicht infrage!“,  verneinte Lisa schnell. „Der potenzielle Vater meines zukünftigen Kindes muss ein Gesicht und einen Namen haben und ernsthaft daran interessiert sein, eigenen Nachwuchs zu haben. Allerdings ohne eine Beziehung mit der Mutter seines Kindes einzugehen. Es soll ein Vertrag sein. Rechtlich gut abgesichert.“

„Ein Babyvertrag!“

„Ganz genau.“

„Falls du von einem Babyvertrag sprichst, wäre es am besten, wenn du dir einen Vater für dein zukünftiges Kind in deinem beruflichen Umfeld suchst. Ich bin mir sicher, dass du im Landgericht Kempten viele finden wirst, die gerne ihre Gene weitergeben würden. Vor allem ohne Windeln wechseln zu müssen, mit dem Kind Hausaufgaben zu machen, es zu pflegen, wenn es krank ist, und ganz allgemein ohne ihre kostbare Freizeit dem Nachwuchs widmen zu müssen, abgesehen vielleicht von einem Kurzurlaub einmal im Jahr. Und sie würden alle väterlichen Pflichten als erfüllt ansehen, wenn sie einmal im Jahr einen bestimmten Geldbetrag auf ein von euch zu diesem Zweck eingerichtetes Konto überweisen.“

„Du liest meine Gedanken. Obwohl, ich mich auch nicht um die Unterhaltszahlungen kümmere. Im Allgemeinen gilt: Je weniger Rechte er hat, desto besser. Ideal wäre es, wenn der Papi sein Kind erst nach dem Abitur kennenlernen möchte.“

„Nun, das mag eine zu hohe Erwartung sein.“

„Ich werde verhandeln, wenn ich jemanden habe, mit dem ich verhandeln kann. Und um jemanden zu haben, brauche ich die richtige Menge an Informationen.“

„Wozu hast du mich? Schickt mir einfach eine Liste mit Namen in alphabetischer Reihenfolge, und ich werde mich bereits um das Ausfüllen des Fragebogens mit den relevanten Informationen kümmern, an denen du interessiert bist.“

„Ich wusste, dass ich auf dich zählen kann. Aber weißt du, dieser Auftrag ist von höchster Priorität.“

„Für morgen.“

„Vielleicht nicht für morgen, aber nächstes Jahr möchte ich mit einem Kinderwagen durch diesen Markt spazieren gehen.“

„Verlieren wir also keine Zeit! Lass uns einfach mit der Profilierung des Kandidaten anfangen.  Wir müssen den Kreis der potenziellen Papas irgendwie eingrenzen.“

Helena holte ein großes A4-Tagebuch und einen Stift aus ihrer Tasche.

„Fangen wir mit einem Standard-Fragebogen an: Familienstand?“

„Ledig! Ich möchte ein Baby haben, keinen Ärger.“

„Alter?“

„Reproduktiv, selbstverständlich.“

„Bei den Männern ist es ziemlich … Ähm …  breiten Maßstab.“

„Natürlich in einem vernünftigen Rahmen. Von Zeit zu Zeit werden wir ein paar Familienfotos machen müssen, und ich möchte nicht so aussehen, als würde ich neben meinem eigenen Sohn, Vater oder – noch schlimmer – Großvater stehen.“

„Passt dir eine Spanne von plus/minus 5 bis 10 Jahren in Bezug auf dein Alter?“

„Vielleicht fünf, höchstens acht Jahre Unterschied. Vor dreißig ist ein Mann ein großes Kind, und nach fünfzig gibt es keine Krankheit mehr, die er nicht schon vor der Welt verbirgt. Leber und Gehirn sind zu ersetzen. Selbst ein Lebensversicherungsvertrag mit ihm lohnt sich nicht, geschweige denn ein Vertrag für einen Nachkommen.“

„Kinderlos, oder mit eigenem Nachwuchs?“

„Das ist egal. Im letzteren Fall gibt es jedoch zumindest keine Fehlschüsse. Natürlich muss man dann ein wenig recherchieren, was für ein Vater er ist.“

„Das ist klar. Herkunft?“

„Das britische Königshaus!“, erwiderte Lisa ohne nachzudenken.

„Ich glaube nicht, dass du im Landgericht Kempten einen finden wirst.“ Helena grunzte bedeutungsvoll. „Hast du eine Präferenz bezüglich der Nationalität des Vaters deines zukünftigen Kindes? Muttersprachlicher Deutscher, mit Beimischungen oder vollständig Einwanderer?“

„Keine Präferenz. Jedenfalls haben solche ‚Gemische‘ eine gut aussehende Wirkung auf die Nachkommen. In unserer Anwaltsvereinigung gibt es einen Anwalt, der zur Hälfte indischer Herkunft ist.“ Lisa machte ein vielsagendes Gesicht.

„Ich verstehe, dass ich ihn vor allem bearbeiten muss …“

„Vielmehr kannst du ihn gleich abschreiben. Verheiratet.“

„Erklärtes Geschlecht, sexuelle Orientierung?“

„Das spielt keine Rolle. Ich bin nicht auf der Suche nach einem Liebhaber, sondern nach 23 Chromosomen.“

„Nur damit du deinem Kind nicht erklären musst, warum Papa ein Kleid trägt.“

„Oh, in zehn Jahren muss man seinen Kindern nichts mehr erklären. Transmenschen sind in der Regel sehr sensibel.“

„Das ist wahr. Aber auch nicht selten Menschen mit schweren emotionalen Problemen. Bis eure Vereinbarung in Kraft tritt, hat er sich vielleicht bereits kastriert.“

„Wie ich sehe, hat nicht nur Alexander schon Fieber wegen David. Aber vielleicht hast du recht, … im Falle eines schwulen Mannes müsste ich mich mit zwei Papas herumschlagen. Fazit: Er muss ein Mann sein, und zwar ein heterosexueller Mann. Die beiden Merkmale bestehen kein Zweifel.“

„Wer soll das überprüfen?“

„Das ist deine Sorge! – Ich gebe den Auftrag vor.“

„Und ich gebe die Rechnung.“

„Angesichts der Erfahrungen meiner Schwester Marie ist es praktisch unmöglich, das zu überprüfen. Lass es lieber!“

„Das Aussehen des Vaters.“

„Mein Baby soll schön sein. Quasimodo kommt nicht infrage. Wenigstens ein bisschen schöner als der Teufel.“

„Vorstrafen, aber ich denke, das kannst du ja selbst überprüfen.“

„Helena, ich bin keine Präsidentin des Gerichts. Wenn das so wäre, bräuchte ich deine Hilfe nicht. Ich würde sie alle selbst ausarbeiten.“

„Papas Geldbeutel.“

„Ich mache kein Geschäft! Ich habe nicht vor, mit meinem Baby Geld zu verdienen“, erwiderte Lisa mit einem beleidigten Gesichtsausdruck „Ich kann mein Kind selbst unterstützen.“

„Sicherlich. Aber falls Papa plötzlich den Löffel abgibt, willst du doch nicht, dass er Schulden hinterlässt, die dein Kind bezahlen muss, oder?“

„Richtig! Also: aufgenommene Bankdarlehen, Hypotheken, Pachtverträge, Privatdarlehen, Bürgschaften, Wechsel, überfällige Beiträge, Bußgelder und Strafen, Ehrenschulden …“ Lisa war schnell bei der Sache. „Im Allgemeinen eine Liste aller Verbindlichkeiten.“

„Vielleicht ohne die Raten für den neuen Fernseher?“ Helena hielt Lisas Liste an. „Nächste Frage: Anschauungen. Falls Papa sich nicht vor seinen Erziehungspflichten entziehen will.“

„Es ist klar, dass ohne den Extremismus. Also keinen Hippie, aber auch keinen, der allen Frauen das Wahlrecht vorenthalten oder es umgekehrt den Schimpansen geben möchte. Definitiv moderat.“

„Konfession, Weltanschauung.“

„Helena, wer achtet heutzutage noch auf so etwas?“

„Okay, die Konfession spielt keine Rolle.“ Helena notierte sich das und fragte nach einer Weile neckisch: „Der Islam auch?“

Lisa, die gerade an einem Stück Sahnetorte nippte, verschluckte sich heftig an ihrem Kaffee.

„Bist du verrückt! Im Allgemeinen ist jeder Fundamentalist ausgeschlossen. Genau wie irgendein Hare-Krishna-Anhänger.“

„Warum? Letzterer garantiert zumindest, dass er ein gesundes Leben führt, … weißt du – ein Yogi, ein Veganer, der jeden Tag mit zwei Stunden Meditation beginnt. Alle Vorteile für einen Kandidaten für den biologischen Vater.“

„Mm, nur damit sich nicht herausstellt, dass sein Lebensstil, bevor er ein Hare-Krishna-Yogi und Veganer wurde, auf drei Worte reduziert war: Sex, Drogen und Rock′n′Roll.“

„Nun ja, manchmal ist es eben so. Erst ein Degenerierter, dann ein buddhistischer Mönch. Machen wir weiter, denn die Zeit wird knapp. Talente und Begabungen in der Familie.“

„Alle Talente, die möglich sind“, erwiderte Lisa mit einem entsprechenden Gesicht. „Allerdings ohne Genies in der Familie.“

„Was soll das heißen, du willst kein kleines Genie zur Welt bringen?“

„Nein. Ich habe gerade gelesen, dass Familien mit Genies oft Idioten zur Welt bringen. Es genügt mir, dass der Vater meines zukünftigen Kindes außergewöhnlich intelligent ist.“

„Sehr moderat.“ Helena lachte. „Ich denke, es ist an der Zeit, diese Liste langsam abzuschließen, denn ich werde mit jedem von ihnen zum Abendessen gehen müssen.“

„Wir sind noch nicht beim wichtigsten Punkt angelangt – Papas Gesundheit. Obwohl ich denke, wir hätten die Liste damit beginnen sollen.“

„Zunächst müssen wir die Liste der Kandidaten auf ein Minimum eingrenzen.“

„Worauf kann ich mich verlassen? Du weißt schon, keine Verrückten in der Familie oder genetisch belastete Verwandte.“

„Dies kann überprüft werden. Außerdem, wie er sich im Allgemeinen benimmt.“

„Das heißt, Winzigkeit, wie zum Beispiel, ob er Sport treibt, kein Fast Food isst und nicht jeden freien Abend in einer Bar landet oder nicht zu oft zum Arzt geht.“ Lisa war sichtlich enttäuscht.

„Letzteres bedeutet nichts. Manche Männer gehen überhaupt nicht zum Arzt, weil sie Angst haben oder weil sie den starken Mann spielen. Andere hingegen lassen sich jede Woche untersuchen, weil sie Hypochonder sind. Aber ich werde versuchen, herauszufinden, ob er Mitglied der AA ist und keinen festen Dealer hat.“

„Das ist schon etwas.“

„Den Rest wirst du selbst überprüfen, wenn du dich mit einem bestimmten Kandidaten geeinigt hast. Dann verlangst du von ihm zuverlässige Informationen über seine Gesundheit. Auch darüber, ob er positiv ist.“

„Ja, sicher. Jedenfalls erfordert die IVF, dass sich die künftigen Eltern eingehenden Tests unterziehen. Ich muss nämlich selbst an eine allgemeine Untersuchung denken. Damit sich in der Klinik nicht herausstellt, dass ich die unproduktive Partei des Vertrags bin. Spürst du die Katastrophe?“

„Ich dachte, du hättest es hinter dir.“

„Im Moment sind nur allgemeine Termine gebucht.“

„Übrigens, weißt du schon, wie du den ‚Glückspilz‘ zu dem Vertrag überreden willst?“ Helena konnte die Belustigung auf ihrem Gesicht nicht verbergen.

„Das ist nicht dein Problem, sondern meines.“

„Nun, ich bin sehr neugierig.“

„Wenn man etwas so sehr will, muss man sich manchmal überwinden, um es zu bekommen.“

„Und du bist entschlossen.“

„Eher zielorientiert. Und ich habe nie bei der ersten Schwelle aufgegeben.“

„Ich beginne zu glauben, Lisa, dass du niemals aufgibst.“

„Wenn mir etwas wirklich wichtig ist …“, erwiderte Lisa und ihr Gesicht nahm sofort einen grimmigen Ausdruck an.

„Wir haben das Profil des perfekten Vaters für dein Kind vervollständigt. Obwohl, weißt du, es ist mehr ein Profil für einen biologischen, auf dem Papier stehenden Vater, als für einen echten Vater.“ Helena wurde plötzlich ernst und es war offensichtlich, dass sie innerlich etwas bedrückte.

„Ich muss realistisch sein. Wenn ich einen Mann wie deinen Alexander finden würde, der seine Kinder von den Windeln bis zum Abitur allein großgezogen hat, würde ich mit ihm keinen Babyvertrag abschließen, sondern einen Ehevertrag. Zudem mit geschlossenen Augen.“

„Solche Männer sind aber die letzten in der Schlange vor dem Standesamt. Sie sind die Misstrauischsten aller Misstrauischen.“

„Ich hab gedacht, die Heiratsurkunde und der Ring wären dir egal.“

„Weil es wahr ist, dass ich nicht daran interessiert bin. Was allerdings nichts an der Tatsache ändert, dass ich Alexanders Vertrauenstest endlich bestehen möchte. Und es gibt nur einen Weg, das zu erreichen.“

„Nun, du hast mich überrascht. Damit hatte ich nicht gerechnet.“

„Bislang habe ich das Gefühl, dass ich ständig etwas beweisen muss.“

„Vertrauen ist wie ein Streichholz – man kann es nicht ein zweites Mal anzünden.“

„Leider. Wer weiß, vielleicht werde ich dein ‚Patent‘ in ein paar Jahren selbst ausprobieren.“

„Aber das ist Pessimismus, Helena.“

„Es ist nur so, dass es immer einen Riss im Glas gibt.“

„Deshalb wird mich mein Idealbild des Mannes ‚Mama‘ nennen.“

„Das ist eine Lösung.“

„Wann kann ich also mit der ersten Tranche an Informationen rechnen?“

„Ich gebe dir Bescheid. Bald. Vor Ende des Wochenendes ist jedoch nichts zu erwarten.“

„Langsam. Ich weiß, dass dies euer romantisches Wochenende ist.  Ich hoffe nur, Alexander verzeiht mir, dass ich dich für eine Stunde von ihm weggeholt habe.“

„Alexander hat gesagt, er würde seine doppelte Zahlung von dir kassieren.“

„Sollte ich Angst haben?“

Beim Verlassen des Cafés blickte Lisa über die Terrasse nach unten und hielt einen Moment inne. Helena folgte ihr mit ihren Augen. Unten unter den Sonnenschirmen saß Liam allein an einem Tisch. Irgendwann winkte er jemandem mit der Hand zu. Eine große, schlanke junge Frau trat mit einem Tablett in der Hand an seinen Tisch heran. Lisa versuchte, ihr Alter und ihr Aussehen zu schätzen. Die ausdrucksstarken Gesichtszüge, die durch ein sorgfältiges, starkes Make-up betont wurden, machten eine Beurteilung jedoch nicht einfach, insbesondere in der starken Mittagssonne. Ein Sturm von langem, lockigem, blondem Haar wurde von einem hellen, blauen Schal zurückgehalten, der nachlässig um den Hals des Mädchens getragen wurde. „Schön. Sehr schön. Wunderschön!“, dachte Lisa und spürte, wie sich ihr Herz zusammenzog.  Als das Mädchen die Tasse mit dem Kaffee und den Eisbecher auf den Tisch stellte, riss ein plötzlicher stärkerer Windstoß den Schal von ihrem Hals, sodass er zu Boden flog. Das vom Wind zerzauste Haar des Mädchens blitzte im Sonnenlicht wie ein goldenes Vlies. Liam stand auf und hob das Tuch vom Boden auf, ging dann zu dem Mädchen hinüber und legte es ihr auf den Kopf. Mit einer geschickten Bewegung seiner Hände kreuzte er das Tuch unter ihrem Kinn und band es ihr hinten um den Hals. Das Mädchen kräuselte die Lippen und rollte die Augen nach oben. Liam nahm ihre Hand und zog sie zum Tisch, dann nahm er wieder auf seinem Stuhl Platz. Das Mädchen setzte sich auf sein Knie, nahm seine Sonnenbrille aus seiner Hemdtasche und setzte sie auf ihre Nase.   Sie sah ein wenig aus wie eine Heldin, direkt aus einem amerikanischen Film der Sechzigerjahre.   Lisa hielt den Atem an. Helena, die bemerkte, dass Lisa ihre Augen nicht von dem Paar lassen konnte, fragte schließlich:

„Wer ist das?“

„Ein Kollege vom Landesgericht“, erwiderte Lisa und versuchte, einen gleichgültigen Ton zu bewahren. Schließlich wandte sie den Blick vom Tisch ab und sah Helena an.

„Ich würde diesen Kollegen an deiner Stelle nicht in diese Liste aufnehmen“, sagte Helena amüsiert.

„Wie kommst du darauf, dass ich das tun will? Ich kenne ihn kaum …“

„Mist! Er ist ein Liebhaber von Lolitas.“

„Sie muss fünfundzwanzig Jahre alt sein!“

„Make-up kann ein Mädchen um bis zu zehn Jahre älter machen. Sie ist ein Teenager. Vertrau lieber einer erfahrenen Detektivin, die solche Typen aus professioneller Beobachtung kennt. Zu Hause eine Frau mit zwei süßen Kindern, und während seiner Mittagspause bei der Arbeit angelt er sich Schulmädchen vor der Schule.“

Lisa warf wieder einen unwillkürlichen Blick auf den Tisch unter ihnen. Das Mädchen sagte etwas mit Begeisterung und gestikulierte intensiv mit dem Löffel in der Hand. Sie unterbrach ihren Redefluss, nur um mit ihrem Löffel nach einer weiteren Portion Eis zu greifen. Dazu kommt ihr offenes, ungehemmtes, perlendes Lachen, das so typisch für Teenager-Mädchen ist. Der Mann hörte ihr mit einem leicht amüsierten Gesichtsausdruck zu, gelegentlich nickte er nur mit dem Kopf und warf einzelne Worte ein. Der Kontrast im Verhalten war so ausgeprägt, dass Helena unwillkürlich lachte. Lisa jedoch hatte nichts zu lachen. Die Sahnetorte sprang in ihrer Kehle hoch. Abrupt wandte sie sich vom Geländer ab.

„Lass uns hier verschwinden! Mir ist zum Kotzen“, rief sie Helena zu und begann, zügig vorwärtszugehen. Helena schloss sich ihr an.

„Ein unappetitlicher Anblick, ein alter Kuchen, oder etwas anderes?“

„Was zum Beispiel?“

„Ich frage mich nur, ob wir vergeblich nach einem Papa suchen. Er ist schon da, Mama macht sich nur selbst was vor.“

„Ich hab es dir schon gesagt, dass es niemanden gibt. Und ich bin definitiv nicht schwanger“, sagte Lisa mit Nachdruck.

Erst vor ein paar Wochen war sie von den Ergebnissen ihrer Schwangerschaftstests enttäuscht – sie machte vier davon. Jedes von einem anderen Anbieter. Denn die Hoffnung stirbt zuletzt. Das Ergebnis: Drei negative Tests und ein positiver Test befreiten sie von allen Illusionen. „Gott sei Dank!“, dachte sie jetzt. Nach einer Weile fügte sie fest hinzu:

„Erst ein gründliches Kandidaten-Dossier und eine solide Vereinbarung zu meinen Gunsten, dann das Baby.“

„Einmal eine Anwältin, immer eine Anwältin.“

„Eben.“

„Nur, damit du diesen Schritt nicht eines Tages bereust.“

„Du verstehst gar nichts, Helena. Denn du bist nicht diejenige, die einsam ist, obwohl du von deiner Familie umgeben bist.“

Lisa — w pogoni za tatusiem.

Lisa nadal nie potrafiła przebić szyby, która oddzielała ją od ojca od czasu jak wyszła jej przeszłość na jaw, robiła się zazdrosna o narastającą zażyłość między Karin a ich ojcem. Wunschkind coraz bardziej zajmował jej myśli. Poznosiła ze strychu książki Marie o ciąży i czytała je po nocach. Kiedy do Allgäu zawitała Helena Hartmann, umówiły się na kawę pod ratuszem.  Był wietrzny dzień, więc wybrały zamknięty taras na piętrze jednej z kafeterii.

– No, to opowiadaj, Helena, jak tam teraz twoje nowe rodzinne życie?

– David po maturze postanowił jednak wyjechać na studia do Ameryki, więc wkrótce zostaniemy w domu tylko z Emilią.

– Nie mów, że wybaczył matce?

– Ach, Frieda! Ona teraz bardzo chce się wykazać przed dziećmi jako dobra matka. Oboje są teraz na wakacjach z nią.

– No, to jesteście sami z Alexandrem. Chata wolna. Hulaj dusza, piekła nie ma!

– Nie z Alexandrem!  – westchnęła Helena. – Od jednego telefonu do dzieci do drugiego. On bez dzieci nie potrafi funkcjonować.

–  David to już nie jest dziecko.

– Faktycznie po tej historii z Milą bardzo się zmienił. Postanowił się skoncentrować się na studiach i swojej przyszłości.

– Pierwsza miłość rzadko bywa ostatnią. – powiedziała filozoficznie Lisa.

– Niestety ledwo znalazł się pod wpływem matki, jak zaczęły się kłopoty.

– W jakim sensie?

– Frieda załatwiła mu wakacyjną pracę, jako modela w kampanii kosmetyków firmy, którą sama reprezentuje.

– To świetnie! W czym problem?  Młody zaczyna prawdziwie dorosłe życie.

–  Alexander widzi to inaczej. Ta kampania to damskich kosmetyków.

– Co?

Helena wyjęła telefon komórkowy i pokazała Lisie kilka zdjęć. Na zdjęciach chłopak miał damski makijaż i ubrany był w sukienkę. Lisa mimowolnie roześmiała się głośno.

– Niezła z niego laska!

Helenie nie było do śmiechu. – Alexander jest wściekły na Friedę. Ma już najgorsze scenariusze przed oczami.

– Ależ to nic nie znaczy. Dziś jest taki trend pośród młodych, żeby wspierać ludzi trans przeciw nietolerancji i agresji ze strony społeczeństwa. David jest wrażliwy, nie brak mu poczucia humoru i dystansu do siebie.  Prawdopodobnie przez udział w tej kampanii chciał  okazać swoją solidarność z ludźmi trans płciowymi. A przy okazji jeszcze zarobi pieniądze na tym. 

– Mnie tego mówić nie musisz. Powiedz to jego ojcu! – odparła Helena. – Bo tak przy okazji, jak tam Mila?

– Jedno wielkie chodzące nieszczęście. Lepiej, żeby nie widziała tych zdjęć. To ona w końcu przerabiała chłopca na mężczyznę. Jeszcze się załamie kompletnie, jak zobaczy, jak jej to wyszło.

– Ty robisz sobie żarty.  Alexander wprost uważa, że winę za zachowanie Davida ponosi Mila i jej towarzystwo.

– Przesadza!  – ucięła temat Lisa  i wróciła do tego, co ją naprawdę interesowało. – Powiedz lepiej, jak ty sobie radzisz w nowej roli — mamy?

– Muszę przyznać, że dzieci jednak uzależniają. Ale też porządkują życie we właściwy sposób.

– Masz na myśli priorytety?

– Nie tylko. Mniejsze rzeczy też. Przestajesz żyć tylko pracą. Koniec z wychodzeniem z własnego biura przed północą. Nie zabierasz roboty do domu. Nawet lektura ci się zmienia. Zamiast czytać nudnych, przeintelektualizowanych noblistów, pieprzne romanse i oklepane kryminały, wracasz do: Małego Księcia, Harry `ego Pottera, Alicji z Krainy Czarów, czy Ani z Zielonego Wzgórza.

– Rozumiem, że to lektura Emilii. – Lisa uśmiechnęła się nieznacznie na ten idylliczny   obrazek malowany przez przyjaciółkę. Oczyma wyobraźni prawie że widziała Helenę, czytającą te książki na dobranoc córce Alexandra. Zrobiło się jej ciepło na sercu. Puściła cugle wyobraźni tak, że w tych obrazach sama już czytała bajki swojemu dziecku.

– Raczej rodzinna lektura!  – odparła Helena z uśmiechem na ustach — No i to najważniejsze — niedziela znowu jest tym najfajniejszym dniem w tygodniu, a nie poniedziałek.

– Właśnie! Ta weekendowa chandra jest najgorsza. Ja w niedzielę jestem pierwsza na ochotnika do dojenia kóz, pieczenia chleba i przygotowywania przekąsek dla wędrowców!  Ale postanowiłam to zmienić. – Lisa zrobiła pauzę, by wreszcie po raz pierwszy wypowiedzieć na głos to, co od jakiegoś czasu zajmowało jej najskrytsze myśli. Helena patrzyła na nią wyczekująco:

– Mam zamiar mieć dziecko.

– Mhm, to znaczy, że jednak jakieś zmiany zaszyły w twoim prywatnym życiu, odkąd się ostatnio widziałyśmy.

 – Nie takie! – Lisa szybko ucięła podejrzenia Heleny – Żadnego Alexandra nie znalazłam.

– Trochę cierpliwości. Jeszcze nie wieczór. Zresztą to miłość znajduje nas, a nie my ją.

– Możesz tak mówić, bo jeszcze nie odczuwasz swoich lat i wydaje ci się, że wszystko dopiero przed tobą. Jednak gdy się ma za kilka miesięcy skończyć 39, to możesz mi wierzyć, że licznik wtedy bardzo przyśpiesza. Dlatego jestem zdecydowana zostać matką teraz, a nie kiedy ta wielka miłość, jak to ujęłaś, łaskawie mnie znajdzie.

– Jaki jest twój plan, bo rozumiem, że jakiś masz.

– Na pewno z tego powodu nie będę uganiać się za żadnym facetem. Przeciwnie, jedynym facetem, za którym będę w życiu biegać — jeśli już — to będzie mój syn!

– No, bo tak w zasadzie powinno być.

– Niemniej muszę rozwiązać problem znalezienia ojca. – powiedziała Lisa z kwaśną miną.

– I gdzie, i jak masz go zamiar znaleźć? – zapytała Helena, trochę rozbawiona. Jeszcze nie brała na poważnie deklaracji przyjaciółki.

– Na razie wiem tylko, gdzie i jak nie zamierzam go szukać.

– To jest?

– W żadnym barze czy na portalu randkowym. Ogłoszenia też nie zamierzam umieszczać na żadnym słupie albo na Facebooku.

– Spodziewam się. – Helena roześmiała się szczerze. Po chwili jednak zapytała poważnie.  – Myślałaś może o banku anonimowych dawców?

– To nie wchodzi w rachubę! – zaprzeczyła szybko Lisa. – Potencjalny ojciec mojego przyszłego dziecka musi mieć twarz i nazwisko oraz ma być poważnie zainteresowany posiadaniem własnego potomka. Aczkolwiek bez wchodzenia w związek z jego matką. To ma być układ. Dobrze prawnie zabezpieczony.

– A baby kontrakt!

– Dokładnie.

– Skoro baby kontrakt, to najlepiej szukać w środowisku, którym się obracasz zawodowo. Jestem pewna, że w miejscowym sądzie, znajdziesz wielu takich, co to chętnie przekazaliby geny. Zwłaszcza bez obowiązku jednocześnie zajmowania się zmienianiem pieluch, odrabianiem lekcji z dzieckiem, doglądaniem go w chorobie i w ogóle bez konieczności poświęcania potomkowi swego bezcennego wolnego czasu, może poza krótkimi wakacjami raz do roku. A wszystkie obowiązki ojcowskie uważaliby za spełnione po przelaniu raz do roku akonto jego wychowania określonej sumy pieniężnej na wspólnie założone przez was na ten cel konto.

– Czytasz mi w myślach. Choć na alimentacji też mi nie zależy. Ogólnie rzecz biorąc, im mniej on będzie miał praw, tym lepiej. Ideałem by było, żeby tatuś chciał się poznać ze swoją pociechą, dopiero gdy  ona maturę zrobi.

– No, to może być zbyt wygórowane oczekiwanie.

– Handlować się będę, jak już będę miała z kim. A żeby mieć z kim, to potrzebuję odpowiedniej ilości informacji.

 – Od czego masz mnie? Prześlij mi tylko listę nazwisk w porządku analfabetycznym, a ja już zajmę się wypełnieniem kwestionariusza odpowiednimi danymi, które cię interesują.

– Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. Tylko wiesz, to zlecenie potraktuj tak priorytetowo.

– Na jutro.

– Może nie na jutro, ale tak za rok to chciałabym po tym placu spacerować z wózkiem.

– To nie traćmy czasu, tylko bierzmy się za profilowanie kandydata.  Musimy jakoś zawęzić krąg potencjalnych tatusiów.

Helena wyjęła z torby duży A 4 terminarz oraz długopis.

–  Na początek lecimy standardem. Stan cywilny.

– Wolny. Mam zamiar mieć dziecko, a nie kłopoty.

–  Wiek.

– Wiadomo – reprodukcyjny.

–  W przypadku facetów to dosyć… hmm…  szeroka skala.

– Oczywiście, że w granicach rozsądku. Od czasu do czasu będziemy musieli sobie przecież jakąś rodzinną fotkę strzelić i nie chciałabym na niej wyjść jak z własnym synem czy ojcem albo – co gorsza – z dziadkiem.

–  Widełki — plus minus 5 -10 lat do twojego wieku. Pasuje?

– Może pięć, maksymalnie osiem lat różnicy. Przed trzydziestką facet to dzieciak, a po pięćdziesiątce, to nie ma choroby, której by nie ukrywał przed światem. Wątroba i mózg do wymiany. Nawet umowy ubezpieczeniowej na życie nie opłaca się z nim zawierać, a co dopiero na potomka.

– Bezdzietny, czy też może już z własnym przychówkiem?

– Bez znaczenia. Choć w tym drugim przypadku przynajmniej bez pudła. Oczywiście wtedy mały wywiad, jakim jest ojcem.

–  To jasne. Pochodzenie.

–  Brytyjska rodzina królewska! – opaliła Lisa bez namysłu.

– Chyba się nie znajdzie takowy w tutejszym sądzie.  – Helena chrząknęła  odpowiednio. –  Rodowity Niemiec, z domieszkami, czy zupełnie napływowy? Jakieś preferencje do nacji przyszłego taty?

– Bez preferencji. Zresztą takie kolaże przynoszą bardzo ładne efekty w wyglądzie potomstwa. W nasze izbie adwokackiej jest jeden adwokat z pochodzenia w połowie Hindus. – Lisa zrobiła odpowiednio znaczącą minę.

– Rozumiem, że jego mam szczególnie rozpracować…

– Raczej od razu odfajkować. Żonaty.

–  Deklarowana płeć, orientacja seksualna.

– Byle jaka. Nie szukam kochanka, tylko 23 chromosomy.

– Tylko wiesz, żebyś potem nie musiała tłumaczyć dziecku, dlaczego tatuś chodzi w sukience.

– Oj, za dziesięć lat nic im nie trzeba będzie tłumaczyć.  Trans to zwykle bardzo wrażliwi ludzie.

– To prawda, ale też nie rzadko ludzie z poważnymi problemami emocjonalnymi. Zanim ta wasza umowa weszłaby w życie, to on mógłby zdążyć się, wykastrować.

– Widzę, że już cię dopadła gorączka Alexandra w kwestii Davida. Jednak może i masz rację. W przypadku geja miałabym dwóch tatusiów na głowie. Dobra. Mężczyzna, do tego hetero. Jedno i drugie nie pozostawia wątpliwości.

– A kto to ma sprawdzić?

– Twoje zmartwienie. Ja daję zlecenie.

– A ja rachunek.

– Tylko biorąc pod uwagę historię mojej siostry Marie, to prawdę mówiąc, tego się nie da sprawdzić. Zostawmy to!

– Wygląd przyszłego ojca.

– Moje dziecko ma być ładne. Quasimodo odpada. Przynajmniej trochę ładniejszy od diabła.

– Karalność. Ale to chyba sama sobie sprawdzisz.

– Helena, ja nie jestem prezesem sądu!  Gdybym była, to nie potrzebowałabym cię do pomocy. Sama bym sobie ich wszystkich rozpracowała.

– Portfel taty.

– Nie robię interesu! Nie mam zamiaru się dorabiać na urodzeniu dziecka. – odparła Lisa z urażoną miną. – Sama je utrzymam.

– Na pewno. Jednak na wypadek, gdyby nagle tatuś w kalendarz kopnął, to chyba nie chcesz, aby zostawił po sobie długi do spłacenia waszemu dziecku?

– Racja! Zaciągnięte kredyty w banku, hipoteka, leasing, prywatne pożyczki, poręczenia, weksle, zaległe składki, kary i grzywny, długi honorowe… – Lisa szybko się rozkręcała.  – Ogóle lista wszystkich wierzycieli.  

– Może bez rat za telewizor? – Helena powstrzymała  zapędy Lisy. – Następne pytanie: poglądy. To na wypadek, gdyby jednak tata nie chciał się uchylać od obowiązków wychowawczych.

– Wiadomo, że bez ekstremy. Żaden hipis, ale też nie taki, co najchętniej pozbawiłby wszystkie kobiety prawa głosu albo odwrotnie nadał je szympansom. Zdecydowanie umiarkowane.

– Religia, światopogląd.

– Helena, kto dziś na to zwraca uwagę?

– OK, wyznanie obojętne. – zanotowała Helena, żeby po chwili zaczepnie zapytać: – Islam też?

Lisa właśnie popijała swoją kawą kawałek ciastka z kremem. Na tę uwagę Heleny, zakrztusiła się gwałtownie.

– Zwariowałaś! W ogóle żaden fundamentalista. Aczkolwiek  też i żaden Hare Kryszna.

– Dlaczego? Ten ostatni to przynajmniej gwarantuje, że zdrowo się prowadzi. Wiesz — jogin, wegan, co każdy dzień zaczyna od dwugodzinnej medytacji. Same zalety w przypadku kandydata na biologicznego ojca.

– Mhm, tylko żeby się potem nie okazało, że zanim został joginem i weganinem spod znaku Hare Kryszna, to styl jego życia sprowadzał się pod względem treści do trzech słów: sex, prochy i rock and roll.

– Cóż, czasem tak bywa. Najpierw degenerat, a na koniec buddyjski mnich.  Lećmy dalej, bo czas ucieka.  Talenty i uzdolnienia w rodzinie.

–  Wszystkie, jakie są możliwe.  – odparła Lisa z odpowiednią miną. – Tylko bez geniuszy w rodzinie!

– Jak to, nie chcesz urodzić małego geniusza?

–  Nie. Czytałam właśnie, że w rodzinach, gdzie są geniusze, równie często rodzą się debile. Wystarczy mi, żeby tatuś był nieprzeciętnie inteligentny.

– Bardzo skromnie.   – Helena się roześmiała.   – Chyba czas powoli zamykać tę listę, bo będę musiała z każdym z nich pójść na kolację.

– Jeszcze nie dotarłyśmy do najważniejszego – zdrowia papy. Choć od tego chyba powinnyśmy były zacząć tę listę.

– Najpierw trzeba zawęzić listę kandydatów do minimum. Chyba rozumiesz, że informacje na temat zdrowia są najtrudniejsze do zdobycia. 

– Jestem zawiedziona.

– Wiem, Lisa, że najchętniej chciałabyś dostępu do centralnej karty zdrowia każdego kandydata.

– Jeszcze się pytasz!

– Ale ty wiesz też najlepiej, ile grozi za jej zdobycie. Więc za dużo się nie spodziewaj.

– Na co mogę liczyć? Wiesz, żadnych wariatów w rodzinie, czy też obciążonych chorobami genetycznymi.

– To się da sprawdzić. Poza tym jeszcze to, jak się ogólnie prowadzi.

– Czyli duperele w rodzaju, czy uprawia sport, nie żre fast foodów i nie kończy każdego wolnego wieczoru w barze. Ewentualnie czy za często nie lata po lekarzach. – Lisa była wyraźnie zawiedziona.

– To ostatnie to akurat nic nie znaczy. Jedni nie chodzą do lekarza wcale, bo się boją albo zgrywają twardzieli. Inni — przeciwnie — co tydzień się badają, bo są hipochondrykami. Jednak postaram się dowiedzieć się, czy nie jest członkiem AA albo, czy nie ma stałego dealera.

– To już jest coś.

– Resztę to sama sprawdzisz. Jak już dojdziesz do porozumienia z konkretnym kandydatem, to zażądasz od niego wiarygodnego info na temat jego zdrowia. W tym, czy nie jest pozytywny. 

– Jasne. Zresztą in vitro wymaga szczegółowych badań. Bo tak w ogóle, to sama muszę pomyśleć o generalnym przeglądzie. Żeby nie było, że jak już się zjawimy w klinice, to się okaże, że to ja jestem ta nieproduktywna strona umowy.  Czujesz tę katastrofę?

– Myślałam, że masz to już za sobą.

– Na razie tylko ogólnie zarezerwowane terminy.

– Tak w ogóle to wiesz już, jak masz zamiar przekonać tego wybrańca do zawarcia umowy? – Helena nie kryła ubawu na twarzy.

– A to już nie twój, tylko mój ból zęba.

– No, bardzo jestem ciekawa.

– Jak czegoś bardzo chcesz, to musisz dla zdobycia tego czasem pokonać samą siebie.

– A ty jesteś zdeterminowana.

– Raczej nakierowana na cel. I jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym przy pierwszej przeszkodzie odpuściła.

– Zaczynam wierzyć, Lisa, że ty nigdy nie odpuszczasz.

– Jak coś jest naprawdę dla mnie ważne… – odpowiedziała Lisa, a twarz jej natychmiast przybrała zacięty wyraz.

– To profil idealnego ojca dla twojego dziecka ukończyłyśmy. Chociaż, wiesz, to bardziej profil biologicznego ojca, na papierze niż prawdziwego ojca. –  Helena niespodziewanie uderzyła w poważne tony. Widać było, że coś ją samą gryzie w środku.

–  Muszę być realistką. Gdybym znalazła takiego, co jak twój Alexander, swoje dzieci sam wychował od pieluch do matury, to nie podpisywałabym z nim kontraktu na dziecko, tylko od razu papiery małżeńskie. Do tego z zamkniętymi oczami.

– Tylko że tacy mężczyźni to są akurat ostatni w kolejce do urzędu stanu cywilnego. To najbardziej nieufni z nieufnych, Lisa.

–  Wydawało mi się, że tobie akurat na papierku i obrączce nie zależy.

– Bo nie zależy. Co nie zmienia faktu, że chciałabym w końcu zaliczyć test na zaufanie u Alexandra z pozytywnym wynikiem. A to jest możliwe tylko w ten jeden sposób.

– Przyznam, że zaskoczyłaś mnie. Nie spodziewałam się.

–  Jak do tej pory, to ciągle mam uczucie, że muszę coś udowadniać.

–  Zaufanie jest jak zapałka — drugi raz nie odpalisz.

– Niestety. Także kto wie, może za parę lat sama wypróbuję twój patent

– To już pesymizm, Helena.

–  Nie. Po prostu zawsze jest jakaś rysa na szkle.

–  Dlatego mój ideał mężczyzny będzie mówił do mnie „mamo”!

–  To jest jakieś wyjście awaryjne.

–  Kiedy mogę się spodziewać pierwszej transzy informacji?

– Dam znać. Wkrótce. Jednak nie spodziewaj się niczego do końca weekendu.

– Spokojnie! Wiem, że to jest wasz romantyczny weekend.  Mam tylko nadzieję, że Aleksander wybaczy mi, że zabrałam cię od niego na godzinę.

– Powiedział, że odbierze od ciebie swoją  zapłatę z nawiązką.

– Powinnam się bać?

Opuszczając kawiarnię, Lisa wyjrzała przez taras w dół i zatrzymała się na chwilę. Helena podążyła za nią wzrokiem. Na dole pod parasolami siedział Liam samotnie przy stoliku. W pewnym momencie pomachał ręką na kogoś. Do jego stolika zbliżyła się wysoka smukła młoda kobieta z tacą w ręku. Lisa próbowała oszacować jej wiek i wygląd. Wyraziste rysy twarzy, podkreślone starannym, mocnym makijażem nie pozwalały łatwo określić jej wieku, szczególnie przy mocnym południowym słońcu. Burzę długich, kręconych blond włosów przytrzymywał lekki, błękitny szal, założony niedbale na szyi dziewczyny. „Ładna. Śliczna. Prześliczna”. – pomyślała Lisa, czując jednocześnie, że serce jej się ściska.  Kiedy młoda kobieta stawiała na stoliku filiżankę z kawą i pucharkiem lodów, nagły mocniejszy powiew wiatru zerwał z jej szyi szal, tak że pofrunął na ziemię. Rozwiewane wiatrem włosy dziewczyny błysnęły w słońcu niczym złote runo. Mężczyzna wstał, podniósł z ziemi szal, po czym podszedł do dziewczyny i nałożył go jej na głowę. Zręcznym ruchem rąk skrzyżował szal pod jej podbródkiem i zawiązał go z tyłu szyi.  Dziewczyna skrzywiła usta i wywróciła oczyma do góry. Liam wziął ją za rękę i pociągnął do stolika, po czym zajął z powrotem miejsce na swoim krześle. Dziewczyna usiadła mu na kolanie, wyjęła z kieszeni jego koszuli okulary przeciwsłoneczne i założyła je sobie na nos.    W tym szalu, owiniętym na głowie oraz ciemnych okularach  przypominała trochę gwiazdę kina amerykańskiego z lat sześćdziesiątych.  „Jeszcze tylko cadillaca w tle brakuje”.  – pomyślała Lisa i wstrzymała oddech. Helena, widząc, że Lisa nie potrafi oderwać wzroku od tej pary, zapytała wreszcie:

– Kto to?

– Znajomy z sądu. – odparła Lisa, siląc się jednocześnie na obojętny ton.  Oderwała wreszcie wzrok od stolika i spojrzała na Helenę.

– Tego bym na twoim miejscu nie wliczała do listy. – powiedziała Helena z rozbawieniem.

– Skąd pomysł, że mam taki zamiar? Prawie go nie znam …

–  Spalony! To amator lolitek.

– Oh, ona ma z dwadzieścia parę lat!

– Makijaż potrafi nawet do 10 lat przydać młodej dziewczynie. To nastolatka.  Zaufaj wytrawnej detektyw, znającej ten typ z obserwacji zawodowej. W domu żona z dwójką słodkich dzieci, a on w czasie przerwy na lunch w pracy łowi uczennice pod szkołą.

Lisa rzuciła mimowolnie ponownie wzrokiem na stolik pod nimi. Dziewczyna opowiadała coś z zapałem, intensywnie gestykulując przy tym łyżeczką, trzymaną w dłoni. Swój potok słów przerywała tylko po to, żeby sięgnąć łyżeczką po kolejną porcję lodów. Do tego ten szczery, niepohamowany, perlisty śmiech, tak typowy dla nastolatek. Mężczyzna słuchał jej z lekkim rozbawieniem na twarzy, od czasu do czasu tylko potakiwał głową i wtrącał pojedyncze słowa. Kontrast w zachowaniu był tak wyraźny, że Helena bezwiednie się roześmiała. Lisie jednak wcale nie było do śmiechu. Ciastko z kremem podskoczyło jej do gardła. Odwróciła się gwałtownie od balustrady. 

– Chodźmy stąd! Niedobrze mi. Chyba zwymiotuję! – zawołała do Heleny i ruszyła żwawo przed siebie. Helena dołączyła do niej.

– Niesmaczny widok, stare ciastko, czy może coś innego?

– Niby co?

– Zastanawiam się tylko, czy nie szukamy tatusia nadaremnie. On już jest, tylko mama samą siebie oszukuje.

– Już ci mówiłam, że nie ma nikogo. A ja z pewnością nie jestem w ciąży. – powiedziała Lisa dobitnie.

Jeszcze kilka tygodni temu była bardzo rozczarowana wynikami testów ciążowych. Zrobiła ich cztery. Każdy od innego producenta. Bo nadzieja umiera ostatnia. Rozstrzygnięcie 3:1 z przewagą na ujemny wynik, nie pozostawiało cienia złudzenia. „Na szczęście!”  – pomyślała teraz. Po chwili zaś dodała:

– Najpierw szczegółowe dossier kandydata i solidna umowa rodzicielska z korzyścią dla mnie, potem dopiero baby.

– Raz prawnik, zawsze prawnik.

–  Właśnie!

– Tylko żebyś kiedyś nie żałowała tego kroku.

– Nic nie rozumiesz, Helena. To nie ty jesteś samotna, choć otoczona rodziną.

2 myśli w temacie “Lisa – auf der Jagd nach einem Papi.

    1. I’m delighted you like the images. Unfortunately, I think the translator plug-ins are unavailable in my plan. For myself, when I read other WordPress users, I use such forms of translation to as my computer software allows. This is, of course, far from ideal. Especially when one wants to read prose, poetry. Regards, Klotylda.

      Polubione przez 1 osoba

Odpowiedz na klotylda Anuluj pisanie odpowiedzi

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: