Boxers dancing

Mohammed entfernte sich ein paar Schritte von dem Kreuz mit Grillspieß.

„Bist du Rechts- oder Linkshänderin?“

„Rechts.“

„Wir beginnen also mit der Einstellung für eine Rechtshänderin, wobei die linke Schulter im Kampf nach vorn gestreckt wird.“

„Was soll ich jetzt tun?“

„Steh direkt vor mir!“

„Wofür ist das Kreuz auf dem Boden?“

„Das wird dir helfen, der korrekten Grundstellung beim Boxen einzunehmen. Steh mit beiden Füßen im oberen linken Quadranten.“ Mohammed zeigte mit seiner Hand auf das Kreuz, „Und mach nach, was ich tue.“

Mila stand an der angegebenen Stelle.

„Füße eng zusammen. Jetzt mach mal eine Achtel-Drehung nach rechts. Dann mach mit dem rechten Fuß einen schulterbreiten Schritt seitwärts und rückwärts, sodass dein Fuß im rechten unteren Quadrat steht.“

Mila machte einen Schritt rückwärts.

„Dreh nun den linken Fuß leicht nach innen und halte die rechte Ferse leicht angehoben. Die Knie sind leicht gebeugt und nach vorne gerichtet. Hüften leicht nach hinten. Verlagere das Gewicht auf den Beinen so, dass du sie ungefähr gleich belastest. Der Kopf ist gesenkt und zwischen den Schultern eingezogen.“

„Dazu ein Blick eines Volltreffers.“

„Genau, der Blick von unten.“ Mohammed lachte leicht und das Mädchen erwiderte das Lächeln. „Diese Haltung musst du während des gesamten Kampfes beibehalten. Es gibt dir Stabilität seitwärts, vorwärts und rückwärts zugleich.“

„Der Wind weht mich nicht mehr weg?“, fragte Mila amüsiert.

„Jetzt ist das nicht mehr möglich. Versuche doch selbst, dich seitwärts, vorwärts oder rückwärts zu bewegen. Spürst du es?“

„Nun, ich denke, es funktioniert“, gab Mila zu, „Und was ist mit den Händen?“, fragte sie und hob beide Fäuste gleichzeitig hoch.

„Langsam! Richte dein Kinn auf deine Brust. Gut! Jetzt die Faust. Schließe die vier Finger und lege den Daumen auf die ersten beiden Finger. Hebe deine rechte Hand nach oben und gegen deine Wange. Ein wenig niedriger, damit die Sicht nicht behindert wird, wenn du den Handschuh trägst.“

„Ist es jetzt gut?“

„Großartig! Bring die linke Hand nach vorne und hebe sie an, sodass die Schulter ebenfalls ein wenig angehoben wird. Dies ist deine offensive Hand.“

„Genauso hoch?“

„Die Führungshand befindet sich etwa auf Höhe der Augenhöhle und leicht vor dem Gesicht. Achte auch hier darauf, dass deine Faust deine Sicht nicht behindert. Der Oberkörper bleibt leicht eingerollt. Beide Ellbogen sind parallel und bleiben dicht am Körper, um auch die Körperschläge zu blocken. Auf diese Weise kannst du dein Gleichgewicht halten und bist gleichzeitig vor Schlägen auf den Oberkörper und den Kopf geschützt.“

„Bin ich jetzt in Sicherheit?“, fragte Mila unwillkürlich ein wenig spielerisch.

Mohammed nickte mit dem Kopf.

„Es ist Zeit, dass du die richtige Beinarbeit lernst. Während eines Kampfes kann man nicht wie eine Salzsäule dastehen. Du bewegst dich immer mit dem Bein, das näher an der Bewegungsrichtung ist.“

„Das heißt, im Moment vom linken Bein nach vorne“, erwiderte Mila.

„Ganz genau. Du hebst das linke Bein und stößt gleichzeitig mit dem rechten Bein ab. Mit der Rechten gibst du gerade so viel ab, dass du deine Grundstellung halten kannst. Und nun rückwärts. Und jetzt seitwärts. Nach links! Nach rechts! Super! Wiederhole dies ein paar Mal.“

„Es ist wie ein Tanz!“ Mila wiederholt die Schritte nach Mohammed mit der Leichtigkeit einer Tänzerin. Man sieht an ihren leuchtenden Augen, dass sie diese Übung genießt.

„Nun, der Tanz einer Boxerin.“

„Trainierst du schon lange?“

„Ich trainiere kein Boxen.“

„Aber du bist daran interessiert.“

„Keinesfalls! Ich bin nur am Tanzen interessiert“, sagte Mohammed leichthin, „Genau wie jeder Muslim.“

Mila lachte schließlich. Natürlich glaubte sie ihm nicht. Der Junge antwortete ihr mit einem ebenso aufrichtigen Lächeln.

„Aber mal im Ernst?“

„Im Ernst: Als ich zehn Jahre alt war, wurde ich von meinen Klassenfreunden in der Schule verprügelt, und mein Vater hat beschlossen, dass dies das letzte Mal war.“

„Trainiert dein Vater auch Boxen?“

„Er hat früher trainiert. Das ist schon lange her, damals auf der Uni. Genug jedoch, um meinem Bruder und mir zu zeigen, worauf es ankommt, damit wir uns im Notfall die Beine unter den Arm nicht nehmen müssen. Aber er ist kein Profi, wie dein Vater.“

„Mein Vater ist ein Amateur.“

„Nach 20 Jahren ist jedes Hobby bereits ein echter Beruf. Dein Vater hätte ein Weichei wie mich mit zwei Schlägen umgehauen. Wenn er nur wollte, und natürlich saß er nicht im Rollstuhl.“

Mila unterbrach, ihren Boxerintanz für einen Moment und verließ das Feld mit Grillspießen.

„Hast du viele Geschwister?“ Das Mädchen war interessiert.

„Wie bei uns üblich. Ein halbes Dutzend Brüder und ein halbes Dutzend Schwestern.“

„Und wie viele genau?“

„Zwei ältere Brüder und drei jüngere Schwestern.“

„Cool! Du glücklicher.“

„Ich bin mir nicht sicher. Manchmal möchte ich lieber ein Einzelkind sein.“

„Das sagst du nur so.“

„Stimmt. Meine Brüder würde ich jedoch behalten. Du wirst auch bald kein Einzelkind mehr sein, oder?“

„Woher weißt du das?“

„Mir ist das zu Ohren gekommen.“

„Oma.“ Mila lächelte und nickte.

„Du freust dich doch, oder?“

„Ich hätte mich lieber ein Dutzend Jahre früher darüber gefreut.“

„Immer besser spät als nie.“

„Klar.“

„Die Pause ist also vorbei und es ist Zeit für die ersten Schläge? Eine rechte/linke Gerade.“

„Ich kann es kaum erwarten!“ Mit der Aufregung auf dem Gesicht eines kleinen Mädchens kehrte Mila schnell zu der Stelle zurück, die mit den Grillspießen markiert war.

„Grundstellung! Deckung!“, befahl Mohammed mit Nachdruck.

Mila nahm sofort die richtige Pose ein und wartete mit gespanntem und konzentriertem Gesicht auf weitere Anweisungen ihres »Trainers«.

„Also beginnst du mit einer linken Geraden. Du verlagerst dein Körpergewicht für eine Sekunde auf die rechte Seite und führst den Schlag aus, indem du dein linkes Bein am Knie, der linken Hüfte und der linken Schulter leicht nach innen drehst. Dreh deine Hand mit deinem Daumen nach innen. Faust festzuhalten. Die Hand ist von der Schulter bis zum Zeigefinger gestreckt. Und zurück zur Deckung.“

Das Mädchen fuhr fort, die Übung sorgfältig zu wiederholen, aber die Müdigkeit stand ihr bereits ins Gesicht geschrieben. Mohammed bemerkte das.

„Du musst richtig atmen, sonst kommst du aus der Puste. Peitsche deine Schläge raus aus dem Zwerchfell, zusammen mit der Ausatmung und bringe deine Faust schnell zurück in die Grundstellung. Die Hand, die nicht schlägt, sollte dabei immer am Gesicht bleiben. Perfekt! Nun, versuche jetzt, das Ziel zu treffen.“

Mila unterbrach die Übung.

„Was soll ich denn schlagen?”

„Vielmehr, wen.“

„Wen?“

„Deinen Feind“, erwiderte Mohammed lachend. „Ich meine mich.“

„Du bist nicht mein Feind“, sagte Mila unerwartet ernst.

„Na, ich hoffe, ich bin es nicht“, erwiderte Mohammed und senkte unwillkürlich den Kopf und den Blick. Er schaute einen Moment lang auf seine Füße, schüttelte sich aber schnell wieder, hob den Kopf und fügte hinzu, „Du versuchst, meine Hand zu treffen.“

Mila nahm wieder die Grundstellung ein. Mohammed streckte die Hand vor sein Gesicht, als wolle er ein Zeichen geben: »Halt«.

„Na, dann! Eins! Und eine rechte Gerade!“

Mila schlug ihre Faust in die Handfläche des Jungen.

„Großartig! Zurück zur Grundstellung und eine linke Gerade!“

Das Mädchen wiederum schlug mit der linken Faust auf die Handfläche des Jungen.

„Und noch einmal: Grundstellung! Und Hopp – eine rechte Gerade! Genau! Erneut Grundstellung! Hopp und eine linke Gerade! Grundstellung! Hopsen und eine rechte Gerade! Grundstellung! Hopp! Und wieder eine linke Gerade!“ Der Junge senkte seine Hand. „Wahrscheinlich reicht es für das erste Mal.“

Mila ließ die Deckung fallen.

„Die Einführung beim Boxen liegt jetzt schon hinter dir. Mehr als das wird dir dein Vater beibringen, sobald er wieder auf den Beinen ist und aus Freiburg zurückkehrt.“

„Ich will nicht von ihm lernen“, sagte Mila unerwartet hart, und ihr Gesicht nahm einen grimmigen Ausdruck an, „Ich will nichts von ihm.“

Mohammed, der von den Worten des Mädchens überrascht war, beobachtete ihr Gesicht einen guten Moment lang. Schließlich sagte er:

„Ich muss zurück zu meiner Arbeit! Ich bin schon eine ganze Ewigkeit, zu lange hier.“

Mohammed hob die Grillstäbchen vom Boden auf und stellte sie zurück in die Ecke. Dann beugte er sich zu den Getränkekisten hinüber. Er hob sie leicht an. Der Schmerz in seinen Muskeln ließ wie von selbst nach.

„Danke für den Unterricht!”, rief Mila hinter ihm.

„Immer zu deiner Verfügung!“, lächelte der Junge breit und machte sich mit den Kisten auf den Weg zum Ausgang, als er noch einen Moment von Milas Stimme aufgehalten wurde.

„Mohammed!“

Der Junge drehte sich um und blieb stehen. Das Mädchen hatte einen verlegenen Gesichtsausdruck, als sie plötzlich sagte,

„Es tut mir leid, was ich gesagt habe … du weißt schon von diesen …“, Mila verheddert sich ein wenig in ihren Worten, „Das war nicht fair von mir.“

„Ich habe nichts mit ihnen zu tun”, unterbrach Mohammed das Mädchen.

„Ich weiß, aber trotzdem.“

„Schon gut“, lächelte der Junge und sagte, „Nicht jeder, der Allah auf den Lippen hat, hat ihn auch im Herzen.“

Mila erwiderte das Lächeln, „Sehen wir uns am Lagerfeuer?“

„Das hängt vom Chef ab.“

„Also dann, bis zum nächsten Mal!“

Mila ging zu der Ecke mit den Kinderstühlen hinüber. Dann erschien Andreas in der Tür.

„Hier hast du dich versteckt!“

„Was ist los, Keller  – Du hast mich doch nicht vermisst, oder?“, schmunzelte er amüsiert über seinen Kollegen.

„Spinnst du, Achenbach! Ich schufte hier für dich, und du machst eine Pause für deine Gebete?“

Mohammed stellte die Kisten auf den Boden. Der Junge richtete sich blitzschnell auf, ging dicht an Andreas heran und sah ihm direkt in die Augen.

„Und selbst wenn es so wäre, was geht dich das an!“, sagte der Junge mit zusammengebissenen Zähnen ein, im Bewusstsein, dass Mila hinter ihm in der Ecke hockte.

„Hallo, Andreas!“, rief Mila, die plötzlich aus den Tiefen der Garage auftauchte. Andreas sah Mila überrascht an.

„Der Chef sucht nach dir.“  Andreas senkte seinen Tonfall ein wenig.

„Was für ein Glück für dich“, erwiderte Mohammed mit Ironie in seiner Stimme. Der Junge nahm die Getränkekisten wieder auf, ging wortlos an Andreas vorbei und verließ den Raum. Andreas führte Mohammed mit seinen Augen weg, dann sah er wieder in die Richtung des Mädchens. Schließlich ergriff er das Wort,

„Mila! Was machst du denn hier?“

„Eine Pause … mhm …“, Mila biss sich auf die Lippe, dann platzte sie heraus, „Für den Engel des Herrn! Warum betest du nicht mit mir für Gesundheit?“

„Wessen?“

„Deins natürlich. Immerhin kannst du nicht mehr um ein Hirn für dich beten. Du solltest zumindest deinen Mumm erhalten.“

„Das war ein Scherz“, sagte der Junge mit einem dummen Gesichtsausdruck.

„Nicht für ihn.“ 

Mila reichte Andreas die Stühle, die sie in den Händen hielt.

„Bringt sie zum Lagerfeuer!“

„Warum hast du deine Hände in Verbände eingewickelt?“

„Ich habe ein Ekzem vom Ziegen melken.“

Andreas machte ein Gesicht, als ob er sich gleich übergeben müsste. Dann nahm er Mila die Stühle aus den Händen und ging. Mila hingegen machte sich daran, die Verbände von ihren Händen zu lösen. Sie hatte einen Ausdruck der Zufriedenheit auf ihrem Gesicht. Sie wusste bereits, was sie als Nächstes tun würde. Morgen wird sie Frauenboxhandschuhe bestellen, und am Dienstag wird sie den ehemaligen Club ihres Vaters besuchen.  Sie wird trainieren!  Doch die Freude auf ihrem Gesicht wurde schnell getrübt. Mohammeds Name klang ihr noch in den Ohren: Achenbach! Es kann sich um keinen zufälligen Namenszusammenhang handeln. Nicht in diesem Kaff – Allgäu! Jedenfalls hat Lisa selbst gesagt, dass Liam eine muslimische Familie hat. Und alles passte zusammen: Er hat zwei Brüder und drei Schwestern. Das Mädchen dachte einen Moment lang nach. Sie würde viel dafür geben, herauszufinden, was Mohammed wirklich von seinem Bruder über den Fall ihres Vaters erfährt und vor allem, was er über sie selbst weiß.

Boxers dancing

Mohammed oddalił się kilka kroków od krzyża z prętów.

– Jesteś prawo, czy leworęczna?

– Prawo.

– A więc zaczniemy od ustawienia dla praworęcznej z lewym barkiem wysuniętym do przodu w walce.

– Co mam robić?

– Stań naprzeciwko mnie. 

– A ten krzyż na podłodze?

– Pomoże ci ustawić się w pozycji boksera.  Postaw  obie stopy w lewym górnym kwadracie! – Mohammed wskazał ręką na krzyż z prętów.  – I naśladuj to, co ja robię. 

Mila stanęła we wskazanym miejscu.

– Stopy razem. Teraz weź obrót o jedną ósmą w prawo i prawą nogą zrób krok w bok i do tyłu na szerokość barku tak, żeby twoja stopa się znalazła w prawym dolnym kwadracie.

Mila zrobiła wykrok do tyłu.

– Skręć teraz lekko lewą stopę do środka, a prawą piętę miej lekko uniesioną. Kolana lekko zgięte i do przodu. Biodra lekko do tyłu. Przesuń ciężar ciała na nogi tak, abyś położyła na nich mniej więcej równy ciężar. Barki nałożone i głowa pochylona.

–  Z byka?

– Właśnie, spode łba. Przepraszam, spod główki! –  Mohammed roześmiał się lekko, a dziewczyna odwzajemniła uśmiech.

– To jest postawa, którą musisz utrzymać podczas całej walki. Ona daje ci stabilizację na boki, a zarazem do przodu i do tyłu.

– Wiatr już mnie nie zdmuchnie? – zapytała rozbawiona Mila.

– Teraz już nie. Zresztą spróbuj sama poruszać się na boki, do przodu, do tyłu. Czujesz?

– No, chyba to działa. – przyznała Mila. – A ręce? – zapytała, podnosząc jednocześnie obie piąstki do góry.

– Przechodzimy do gardy. Brodę skieruj do klatki piersiowej. Dobrze! Teraz pięść. Zamknij cztery palce i kciuk nałóż na dwa pierwsze palce. Prawa ręka uniesiona do góry, przy policzku. Trochę niżej, żebyś nie zasłaniała sobie widoku, gdy będziesz mieć rękawicę nałożoną.

– Dobrze?

– Super! Lewą rękę wysuń do przodu i unieś tak, żeby i bark trochę podnieść. To jest teraz twoja ofensywna ręka.

– Tak samo wysoko?

– Ręka prowadząca znajduje się mniej więcej na wysokości oczodołu i nieco przed twarzą. Ponownie, upewnij się, że pięść nie zasłania ci widoku. Górna część ciała pozostaje lekko skulona. Oba łokcie są równoległe i pozostają blisko ciała, aby blokować ciosy na korpus. W ten sposób trzymasz równowagę i masz zarazem zasłonę przed ciosami na tułów oraz na głowę.

–  Czy teraz jestem już bezpieczna? –  zapytała Mila mimowolnie trochę figlarnie.

 Mohammed pokiwał głową.

– Czas na pierwsze kroki. Podczas walki nie możesz stać jak słup soli, musisz się ruszać. Dlatego musisz opanować właściwą pracę nóg. Zawsze poruszasz się z nogi bliższej kierunkowi ruchu.

– Czyli na obecny moment od lewej nogi do przodu.

– Dokładnie. Podnosisz lewą nogę i wybijasz się jednocześnie z prawej. Prawą dostawiasz na tyle, by nie  stracić pozycji wyjściowej. I teraz w tył. A teraz na boki.  W lewo!  W prawo! Świetnie!  Powtórz kilka razy!

– To jak taniec. – Mila z lekkością tancerki powtarzała kroki za Mohammedem.  Po iskrzących się oczach widać było, że ją ta lekcja bawi.

– No, taniec boksera.

– Długo już trenujesz?

– Nie trenuję boksu.

– Ale interesujesz się nim.

– Gdzieżby! Ja tylko tańcem się interesuję. – odparł lekko Mohammed –  Jak każdy muzułmanin.

Mila w końcu się roześmiała. Oczywiście nie uwierzyła. Chłopak odpowiedział jej równie szczerym uśmiechem.

–  A tak poważnie?

–  Tak poważnie, to kiedy miałem dziesięć lat, to oberwałem od kolegów w szkole i mój ojciec uznał, że to był ostatni raz.

– Twój tata też trenuje boks?

– Raczej trenował. Dawno temu, jeszcze na studiach. Ale dość, żeby pokazać co trzeba mojemu bratu, czy mnie, żebyśmy w razie czego nie musieli brać nogi za pas. Jednak takim zawodowcem, jak twój, to on nie jest.

– Mój tata jest amatorem.

– Po 20 latach każde hobby to tuż profesja. Takiego cieniasa, jak ja, to twój ojciec położyłby dwoma ciosami na deskach.  Gdyby tylko chciał, no i oczywiście, nie był na wózku.

Mila przerwała na chwilę swój taniec bokserki i opuściła pole z prętów.

– Masz dużo rodzeństwa?  – zainteresowała się dziewczyna.

– Jak to u nas. Pół tuzina braci i pół tuzina sióstr.

–  A tak dokładnie?

–  Dwóch starszych braci i trzy młodsze siostry.

– Fajnie. Szczęściarz jesteś.

– No, nie wiem. Czasem wolałbym być jedynakiem.

– Tylko tak mówisz.

– Prawda. Braci bym jednak zostawił. Ale chyba i ty niedługo przestaniesz być jedynaczką.

– Skąd wiesz?

– Obiło się o uszy.

– Babcia. – Mila uśmiechnęła się i pokiwała głową, że rozumie.

 – Chyba się cieszysz?

– Wolałabym się cieszyć już z kilkanaście lat wcześniej.

– Zawsze lepiej późno niż wcale.

– Pewnie!

– To co, koniec przerwy i czas na pierwsze ciosy? Prawy i lewy prosty.

– Już nie mogę się doczekać! – Mila z ekscytacją na twarzy małej dziewczynki szybko powróciła na oznaczone prętami miejsce.

– Postawa! Garda! – zakomenderował z werwą Mohammed.

Mila natychmiast przybrała odpowiednią postawę i z napięciem oraz koncentracją na twarzy czekała kolejnych wskazówek od „trenera“.

– To zaczynasz od lewego prostego. Przesuwasz ciężar ciała na prawą stronę na sekundę i robisz wyrzut przez lekki skręt lewej nogi w kolanie do środka, lewego biodra i lewego barku. Dłoń skręcasz do środka kciukiem. Pięść napięta. Ręka wyprostowana od barku aż po palec wskazujący. I powrót do gardy.

– I jak? – Mila opuściła  gardę i spojrzała pytającym wzrokiem na chłopaka.

– Nieźle. Tylko bark bardziej uniesiony i głowa schowana. Pamiętaj, że druga ręka kryje twarz i tułów! No, to ja daję komendę, a ty wybijasz cios w powietrze na „raz”. Okay?

Mila pokiwała głową, ustawia się w polu, po czym podniosła  gardę.

– Stabilizacja. Raz! I powrót do gardy. Pozycja. Raz! I powrót.  A teraz już sama, tylko płynnie i w dużo szybszym tempie.

Mila przez chwilę z zacięciem na twarzy powtarzała sama wyrzuty lewego prostego w powietrze. Twarz miała lekko zaróżowioną od wysiłku. Oczy świeciły się jej z podniecenia. Zabawa wkręcała ją coraz bardziej.

– To idziemy do prawego prostego. Postawa! Garda! Przesuwasz ciężar z prawej na lewą stronę. Kolano prawe lekko do środka, a pięta idzie bardziej na zewnątrz, lewą stopą z kolei hamujesz obrót. Robisz pełny skręt prawego barku, a prawe biodro idzie do przodu wraz z wyrzutem prawej ręki. Tylko nie za mocno do przodu, bo stracisz równowagę. No to próbuj! Raz! I powrót do gardy. Raz! I powrót do gardy. Bardziej dynamicznie! Raz! I powrót. Raz! I powrót.

Dziewczyna powtarzała nadal dokładnie ćwiczenie, ale na twarzy miała już zmęczenie. Mohammed je zauważył.

– Musisz dołączyć właściwy oddech, bo inaczej się zamachasz. Wybijasz ciosy z przepony, wraz z wydechem, po czym szybko przywracasz pięść do pozycji wyjściowej. Ręka, która nie zadaje ciosów, powinna zawsze znajdować się przy twojej twarzy. Doskonale! No, to teraz spróbuj uderzyć w cel.

Mila zatrzymała  się.

– To znaczy w co?

– Raczej w kogo.

– W kogo?

– We wroga. –  odparł Mohammed ze śmiechem – To znaczy we mnie.

– Nie jesteś moim wrogiem. – niespodziewanie poważnie powiedziała Mila.

– No, mam taką nadzieję. –  odparł Mohammed i mimowolnie spuścił głowę i wzrok. Przez moment lustrował swoje buty. Szybko się jednak otrząsnął, podniósł głowę, spojrzał na dziewczynę i dodał:  – Spróbujesz trafić w moją dłoń.

Mila przybrała na powrót postawę. Mohammed wysunął rękę, jak do znaku: „stop” przed swoją twarz.

– No to dajesz!  Raz! I prawy prosty! 

 Mila uderzyła pięścią w dłoń chłopaka.

– Super! Powrót, równowaga, pozycja i lewy!

Dziewczyna wycelowała z kolei lewą pięścią w dłoń chłopaka.

– I jeszcze raz: pozycja! Hop! Prawy! Ponownie: pozycja! Hop i lewy!  Pozycja! Hop i prawy!  Pozycja! Hop i lewy! –  Chłopak opuścił rękę. –  Chyba wystarczy, jak na pierwszy raz. 

Mila opuściła gardę. 

– To zajawkę z boksu już masz.  Więcej to nauczy cię twój ojciec, jak tylko stanie na nogi i powróci z Fryburga. 

– Nie chcę się od niego uczyć. – rzuciła niespodziewanie hardo Mila, a jej twarz przybrała zacięty wyraz – Nic od niego nie chcę.

Mohammed, zaskoczony słowami dziewczyny, przyglądał się jej twarzy przez dobry moment.  Wreszcie powiedział:

–  Muszę wracać do pracy! Jestem tu już o całą wieczność za długo.

Mohammed podniósł z ziemi pręty do grilla i odłożył je do kąta. Po czym pochylił się do skrzynek z napojami. Podnosi je lekko. Ból w mięśniach ustąpił, jak ręką odjął.

– Dzięki za lekcję! – zawołała za nim Mila.

– Zawsze do usług! – uśmiechnął się szeroko chłopak i ruszył ze skrzynkami w kierunku wyjścia, gdy na moment jeszcze zatrzymał go głos Mili.

– Mohammed!

Chłopak odwrócił się i przystanął. Dziewczyna miała zakłopotany wyraz twarzy, gdy powiedziała nagle:

– Przykro mi z powodu tego, co powiedziałam … no wiesz o tych…  –   Mila trochę pląta się w słowach — To nie było w porządku.

– A co mnie oni?  – Mohammed przerwał dziewczynie.  – Ja nie mam z nimi nic wspólnego. –  dokończył z przyciskiem.

– Wiem. Jednak nie chciałam urazić.

– Spoko. — chłopak uśmiechnął się, po czym powiedział poważnie — Nie każdy, kto ma Allaha na ustach, ma go w sercu.

Mila odwzajemniła uśmiech.

– Zobaczymy się na ognisku?

– To zależy od szefa. 

– No, to do następnego razu!

– Cześć!

Mila podeszła do kąta z krzesełkami dla dzieci. Wtedy  w drzwiach zjawił się Andreas.

– Tu cię wcięło! 

– Co jest, Keller?  – Mohammed ponownie się zatrzymał.  – Chyba się nie stęskniłeś?  – rzucił z ubawem do kolegi.

– Żartujesz sobie, Achenbach! Ja tu tyram za ciebie, a ty co, przerwę na swoje modły sobie zrobiłeś?

Mohammed położył skrzynki na ziemi. Chłopak w jednej chwili wyprostował się jak drut, podszedł blisko do Andreasa i spojrzał mu prosto w oczy.

– A jeśli nawet, to co?! – rzucił przez zaciśnięte zęby chłopak, świadomy, że z tyłu, za jego plecami, w kącie jest Mila.

– Cześć, Andreas! –  zawołała Mila, która nagle wyłoniła się z głębi garażu.

– Szef cię szuka. – Andreas trochę spuścił z tonu.

– I jakie to szczęście dla ciebie.  – odparł Mohammed z ironią w głosie. 

Mohammed podniósł z powrotem skrzynki z napojami, bez słowa wyminął Andreasa i wyszedł. Andreas spojrzał na Milę, zaskoczony. Potem odwrócił jeszcze wzrok za wychodzącym Mohammedem i ponownie rzucił spojrzenie w kierunku dziewczyny. Wreszcie odezwał się:

– Mila! Co ty tu?

– Przerwa… mhm… – Mila przygryzła wargę, po czym wystrzeliła: Na  Anioł Pański! Może też odmówisz? Za zdrowie.

– Czyje?

– Swoje, oczywiście. Rozumu już nie wymodlisz, przecież. Warto by przynajmniej krzepę utrzymać.

– To był żart. –  odparł chłopak z głupim wyrazem twarzy.

– Nie dla niego.  

Dziewczyna wręczyła Andreasowi trzymane krzesełka w ręce.

– Zanieś je do ogniska!

– Dlaczego masz ręce obwinięte bandażami? 

– Dostałam egzemy od dojenia kóz.

Andreas zrobił minę, jakby go na wymioty zebrało. Po czym odebrał krzesełka z rąk Mili i wyszedł. Mila zaś zabrała się za odwijanie bandaży z rąk. Na twarzy miała wyraz zadowolenia. Już wiedziała, co zrobi dalej. Jutro zamówi damskie rękawice bokserskie, a we wtorek uda się do dawnego klubu ojca.  Będzie trenować!  Radość szybko jednak przygasła na jej twarzy. W uszach jeszcze pobrzmiewało jej nazwisko Mohammeda: Achenbach! To nie była żadna zbieżność nazwisk. Nie w tej dziurze — Allgäu! Zresztą, Lisa sama powiedziała, że Liam ma muzułmańską rodzinę. I wszystko się zgadzało: miał dwóch braci i trzy siostry. Dziewczyna zadumała się na chwilę. Dużo by dała, żeby się dowiedzieć, co naprawdę Mohammed wie od brata na temat sprawy jej ojca, a przede wszystkim, co wie o niej samej.

Skomentuj

Proszę zalogować się jedną z tych metod aby dodawać swoje komentarze:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s

%d blogerów lubi to: