Milas Leid

Magdalene. Versuchung

Als Mila nach München ging, gab ihr Vater ihr Geld für Miete in der WG bis Ende des Jahres, plus eine monatliche Überweisung für den Lebensunterhalt. Den Rest sollte sie sich selbst verdienen. Lisas alte Freundin Magdalene Ritter verschafft Mila auf ihre Bitte hin einen Job als Kellnerin in einem Restaurant eines Vier-Sterne-Hotels. Die Trinkgelder waren erheblich. Aber die Zeit, die die Arbeit in Anspruch nahm, war nicht mehr aufzuholen. Vor allem, da sie war total mit der Schule beschäftigt und so den größten Teil ihres Tages in Anspruch nahmen.  Viele ihrer Studienkollegen tanzten und sangen schon seit ihrer Kindheit. Sie begann in allem als Amateurin. Das Studium war in der Regel kostenlos. Im Prinzip, denn alles, was für sie zusätzlich und interessant war, musste bezahlt werden. Außerdem musste man, wenn man an einer Tanz- und Gesangsschule studierte, über alle größeren und wichtigeren kulturellen Ereignisse in der Stadt auf dem Laufenden sein. Und für all dies braucht man Geld und Zeit. Um Geld zu haben, musste man mehr arbeiten, und dann blieb nicht einmal Zeit, sich auf den Lehrveranstaltungen vorzubereiten. Mila hat ihre ersten Lebenshaltungsgeld komplett für ein Kostüm für ein Theaterstück ausgegeben, in das sie zufällig hineingeraten ist – ein plötzlicher Ersatz für eine Freundin. Es war eine Gelegenheit. Um teilnehmen zu können, musste sie ihren Job als Kellnerin unter der Woche komplett aufgeben und ihre Arbeit auf die Wochenenden reduzieren. Der Chef war unzufrieden mit ihrer mangelnden Engagement und feuerte sie. Magdalene fand einen anderen Job für sie, auch als Kellnerin, nur in einem Nachtclub. Die Trinkgelder waren noch größer, aber Mila konnte die „körperliche Unversehrtheit“ vergessen. Das Leben ist brutal. Und pecunia non olet.  Manchmal hatte sie Lust, sich einen Zettel auf den Rücken zu kleben, auf dem stand, „Freundchen, hau mir nicht auf den Hintern, sonst kriege ich blöde Kinder!”, aber wer von diesen betrunkenen, widerlichen Trotteln würde den Witz verstehen?  Im Allgemeinen betete sie, dass keiner ihrer Freunde an diesem Ort und in diesem sexy Bunny-Outfit sie sehen würde. Zum Glück hatte sie keine Freunde, die an solche Orte gehen. Sie gingen in modische und teure Clubs. Der Tag, an dem stieß sie auf ihre Onkel Georg mit einem Tablet mit Drinks, war ein Unglückstag. Nicht, dass sie dachte, er passt nicht einen Gogo-Club. So naiv war nicht einmal sie! Georgs Ruf in der Familie war auf dem Tiefpunkt. Aber zuerst hatte sie das Gefühl, unter den Boden zu fallen. Schnell verschwand sie im Hinterzimmer und entließ sich unter dem Vorwand einer plötzlichen Magen-Darm-Grippe (es ist bekannt, extrem ansteckend!) nach Hause. Seit sie in einem Nachtclub arbeitet, beginnt Magdalene, auf sie einzuwirken. Zunächst schlug sie vor, dass sie nicht wie verrückt reagieren sollte, als ein Kunde des Clubs ihr Abendessen anbot. „Was fehlt dir? Schließlich es bricht dich deswegen keinen Zacken aus der Krone. Einfach wirst du einige Klischees hören und über schlüpfrige Witze kichern.  Und wenn seine Hände zu lang werden, gibst du ihm eine Ohrfeige und rennst nach Hause!  Aber du werdest einige Menschen kennenlernen, die sich im Leben gut eingerichtet haben   – das wird dir in der Zukunft helfen. Außerdem muss er Kleidung, Kosmetik usw. für dich sponsern, wenn er nach den Partys mit dir zur Schau stellen möchte.  Ich gebe dir einen Tipp, wo du diese Luxuskleidung und andere Gadgets gegen Bargeld eintauschen könnest.”

Zuerst schüttelte sie Ekel über Magdalenes bloße Vorschläge ab – sie hatte ihren Stolz. Sie würde keine Begleitdame sein! Außerdem wurde sie anders erzogen, und das Vertrauen, das ihre Eltern ihr entgegenbrachten, bevor sie in die große Metropole gingen, brachte sie in große Verlegenheit. Mila wurde jedoch nicht nur von Lisas altem Bekannten unter Druck gesetzt. Es gab auch Druck von der anderen Seite – einige ihrer Kollegen, die gerade aus fernen Provinzen gekommen waren, oder ausländische Studenten hatten einen ‘Sponsor‘ oder eine ‘Sponsorin‘. Als sie das erste Mal mit einem potenziellen Sponsor zu Abendessen, ging sie, nachdem ihr das ‘Angebot‘ unterbreitet worden war, aufs Klo, um den halben Champagner, den sie getrunken hatte, und die Garnelen, die sie gegessen hatte, zurückzugeben. Dann funktionierte einfache Neugier – wer sie waren, wie sie aussahen, was sie erwarteten. Magdalene wählte sorgfältig aus – keiner von ihnen war alt, hässlich oder ekelhaft. Alle waren gut ausgebildet, mit der Welt vertraut und natürlich auch finanziell etabliert: ein Arzt, ein leitender Angestellter in einem internationalen Unternehmen, ein Anwalt, ein IT-Spezialist, ein Geschäftsmann usw. Alter zwischen dreißig und vierzig. „Damit du auch etwas davon hast!”, lachte Magdalene zynisch, als sie ihr eine Angebotsliste machte. Mit jedem weiteren Abendessen begann sie selbst, auf alles immer gleichgültiger und ironischer zu reagieren. „Weißt du, du hast einen solche Vorlieben, dass ich dich vielleicht einem Kollegen vom College vorstelle – er gibt dir das alles frei. Er hat den Ruf, ein Meister darin zu sein, seinen Kollegen einen zu blasen.” Die sexuellen Gelüste waren vielfältig, mehr oder weniger fantasievoll und pervers, letztlich interessierten Mila aber mehr die Motivationen dieser Typen. Keiner von ihnen sah aus, als ob sie Sex kaufen müssten.  Und es gibt heute genauso viele degenerierte Frauen wie Männer.  Man muss nicht bezahlt, um Sex zu haben. Als Antwort hörte sie meist: weil es modisch und zeitgemäß ist, eine Luxus-Kurtisane zu haben, weil seine Frau diese Art von Spaß im Schlafzimmer nicht mag, weil er keine Zeit hat und sich nicht auf eine Beziehung einlassen will, weil es bequem und unverbindlich ist. Im Gegenzug gab es viel Geld, eine eigene Wohnung, exotische Reisen, teure Kleidung, Kosmetik und Parfüm.  Der Letzte, den sie traf, war ein Finanzanalyst von irgendeiner Top-Firma, ein Typ: intellektuell, 33 Jahre alt, Brillenträger, weder hässlich noch besonders gutaussehend. Eher grau. Er intrigierte sie sogar, denn er suchte nicht nur Sex, sondern schrieb in sein Angebot oberflächlich, ‚‘Freundschaft‘. Seine erotischen Erwartungen waren eher moderat, im Allgemeinen liefen sie auf die Aussage hinaus, ‘Sei flexibel wie Gummi, Baby, und jede Nummer wird durchkommen!‘ Er gab jedoch an, dass er auch gerne über Bücher, Filme und Kunst spricht. Er sucht nicht nach einem Idioten. „Vielleicht hol dir einfach eine Freundin?”, fragte Mila naiv. „Zu viel Ärger”, hörte sie die zynische Antwort. Wenn sie sich darauf einlässt, fliegen sie morgen das ganze Wochenende über in warme Länder, und sie kann die Richtung und den Ort selbst wählen. Als sie sich weigerte, hörte er sofort auf, nett zu sein. „Warum zum Teufel bist du hier? –  Ich habe keine Zeit für Unentschlossene! ” „Aus Neugier”, erwiderte Mila genauso zynisch. Dann fügte sie hinzu, dass sie Journalismus studiert und Material für einen Aufsatz benötigt. Nach diesen Erklärungen änderte er schnell seine Manieren und total kanzelte sie ab. An ihrer Adresse hörte sie die Worte, ‘dumme Land-Weibsstück‘, die immer noch zu den mildesten gehörten. ​Sie kehrte zu WG zurück und war überzeugt, dass ihre Neugier befriedigt worden war. Ihre College-Kollegen, die bei solchen Deals dabei waren, lachten über ihre Hemmungen und klopften sich gegenseitig gleichmäßig auf die Stirn. „Was suchst du, Mila? Nicht pro jeden Anruf, sondern zwei oder drei Treffen pro Woche. Du könntest ein paar wie ihn haben und bis zu 6 Tausend Euro im Monat verdienen! Plus eine eigene Wohnung und Reisen in exotische Länder. Hast du dein Verstand verloren?“

Magdalene Ritter war seit über 20 Jahren im Sexbusiness tätig, daher war sie bereits in der Prostitutionsmaschinerie der Großstadt verwurzelt – eine Sprosse auf der Leiter, ein Glied in der Kette. Aus eigener Kraft hätte sie es nicht geschafft, da herauszukommen. Sie tat, was der Chef ihr auftrug, denn das Wichtigste war, ihr das Leben nicht schwerer zu machen.  Mila fiel einem Kumpel des Chefs des Bordells auf, in dem sie arbeitete, und gleichzeitig einem Drogendealer des Nachtclubs, in dem Mila monatelang als Kellnerin arbeitete. Magdalene wurde vom Chef damit beauftragt, Mila für ihn zu rekrutieren.  Was kann sie tun? Sie ist in den Vierzigern und wenn sie sich nicht selbständig macht, wird sie sich bald auf der Straße wiederfinden. Magdalene drängte nicht, sondern kam geduldig und beharrlich immer wieder auf das Thema zurück. Ein Tropfen bohrt den Fels nicht mit Gewalt, sondern durch häufiges Fallen. Schließlich fragte Mila einmal ganz offen nach Lisa – ob sie auch auf ähnliche Weise arbeite. Magdalene hatte nur auf diesen Moment gewartet. Die Tatsache, dass sie damit Lisas Geheimnis preisgab, war ihr zu diesem Zeitpunkt ziemlich egal. Wichtig war, dass sie den perfekten Angriffspunkt fand, das krönende Argument. Also begann sie schnell, Lisas Geschichte zu erzählen, natürlich entsprechend retuschiert. Ohne Dramen, aber mit einem richtig farbigen Hintergrund.

„Und wie sollte sie hier ihren Lebensunterhalt verdienen? Ihre Familie hat ihr nicht einmal einen Pfennige gegeben. Lisa war ehrgeizig, sie wollte ihren Abschluss mit Auszeichnung machen, und das erforderte Engagement. Als Kellnerin in irgendeinem Pizza- oder Hamburger-Bude konnte sie das vergessen. Ein solcher Job würde ihr nicht ausreichen, um in München zu überleben, geschweige denn Jura zu studieren. Die Lehrbücher selbst kosten sie ein Vermögen!”

„Das ist mir aufgefallen. Ich reduziere immer noch die Ausgaben und beende den Monat immer mit einem Kredit.“

„Wie viel schuldest du heute? – Guck mich nicht so an!  Wir reden ganz offen.“

„Etwa 500 Euro.“

„Lisa hat so viel an einem Abend verdient. Na ja, damals gab es noch Mark… Das war die Währung! Nicht der beschissene Euro, der schneller aus der Tasche verdunstet, als er hineinfällt. Aber für dich – mit deinem Reiz – ist eine solche Schuld eine Kleinigkeit, die an einem Wochenende beglichen werden kann!“

„Hallo! Ich habe noch nichts zugesagt!“, unterbricht Mila sie abrupt.

 „Wie du wünschest“, erwiderte Magdalene ruhig, versöhnlich. 

„Wie lange hat Lisa so gearbeitet?“

„Etwa ein halbes Jahr. Nach den Sommerferien hat sie ein Stipendium an der Universität bekommen und einen Teilzeitjob in einer Anwaltskanzlei gefunden. – Sie schrieb Briefe, arbeitete als Botin und so. Sie blieb dort bis zum Ende ihres Studiums.” Magdalene sinnierte unwillkürlich, „Sie hätte bis zum heutigen Tag dortbleiben oder sogar höher springen können, wenn es nicht um ihre parochialen Prinzipien ginge, ‘Sie wird keine Karriere durch das Bett machen!‘ Und was hat ihr diese Ehrlichkeit genützt? Sie ging dorthin zurück, wo sie herkam – ins Kaff!“ Dachte Magdalene, nicht ohne Häme.  Sie bemerkte die Neugierde auf Milas Gesicht, also fuhr sie mit dem Thema fort.

„Als sie ging, fiel unsere Clique auseinander. Nichts war mehr wie vorher… Wir waren zu viert. Manchmal schlossen wir zum Spaß Wetten ab, wer von uns die dickste Brieftasche fangen würde. Und unsere Celice hat immer eine Show gegeben. – Celice war Lisas Spitzname. – In fünf Minuten konnte sie einen Kerl in der Bar mit einer Brieftasche entdecken, die mit den meisten Hunderten gefüllt war. Und sie brauchte keine anderen fünf, um mit ihm auszugehen. Lisa war in allem, was sie tat, ehrgeizig. Sie konnte aber auch mit anderen teilen. Als sie hat ein großes Tier gefangen, wurden wir das ganze Wochenende in Paris, London oder Berlin verrückt, wohin auch immer der Wind uns trieb. ‘A good girls go to heaven; a bad girls go everywhere’ – Kennst du dieses Lied?”

„Mhm“, das Mädchen nickte. ‘Girls just want to have fun’, fügte Mila mit einem spöttischen Lächeln hinzu.

„Wir beginnen mit einer Stimme zu reden”

„Andererseits!“, erwiderte Mila und spottete, „Sag mir Magdalene, und du gehst immer noch, wohin du willst? 

Magdalene verstummte. Sie half ihr und diese kleine Rotznase haute ihr ins Gesicht! Sie wird ihr zeigen, was Respekt ist!

„Du muss nichts sagen. – Ich kenne die Antwort. Und ich glaube, wir verstehen uns nicht. Wahrscheinlich, weil wir unterschiedliche Lieds hörten“, schließt Mila mit Ironie ab.

„Alles im Leben hat seinen Preis und Lisa hat das sehr gut verstanden. Du hast auch eine, Mila. Du hast nur die Rechnung noch nicht erhalten.“

„Mein Preis ist auch für Mark Zuckerberg nicht verfügbar“, setzte Mila Magdalenes Trickserei endlich ein Ende.

„Wie du willst”, erwiderte Magdalene scheinbar gleichgültig.  Ich dränge nicht. Aber ich leihe dir die 500. Du werdest es zurückzahlen, wenn du es hast.“

Die Gewinnung des nächsten Prostituierte Kandidaten war normalerweise ein Prozess, der sich über die Zeit erstreckte. Aber wozu gibt es Drogen und fait accompli? Bis zum ersten Mal, dann sind die Hemmungen vorbei. Magdalene, die von ihrem Chef immer mehr unter Druck gesetzt wurde, goss eines Abends Drogen in ein Getränk, das sie dem Mädchen vor die Schicht stellte. Mila lehnte kein Drink ab – sie hatte ihren jeden Abend als Kellnerin in dem Nachtclub schon lange mit einem starken Getränk begonnen. Sonst hätte sie all diese schleimigen Blicke und Zwicken von betrunkenen Clubgästen nicht ertragen können. Dann schminkte sie das Mädchen und kümmerte sich um ihr ‘richtig‘ Outfit.  Doch als sie das bekiffte Mädchen in das Büro des Clubchefs schickte, wo ihr erster Kunde auf sie wartete, wurde Magdalenes Gewissen plötzlich wach. Sie schnappte sich das Telefon und brachte die Polizeirazzia in den Club. Der Grund wie immer – Drogen. Die Angst, verhaftet zu werden, erwies sich als stärker als die Lust und Mila schaffte es, dem aggressiven Kunden zu entkommen.  Nicht ohne die Hilfe der Verursacherin des Unglücks selbst – Magdalene.  Der Möchtegern-Vergewaltiger nahm Reißaus in dem Durcheinander. Noch halb bewusstlos von den Drogen verbrachte Mila den Rest der Nacht auf der Polizeiwache.   Sie kehrte noch vor dem Mittag in ihre WG zurück. In ihrem Zimmer fand sie ihren Vater, der auf sie wartete. Ihr Aussehen – schweres Make-up verschmiert, unvollständiges Outfit einer Straßenmädchen und ihr Geisteszustand sprachen für sich. Aber Florian wollte nicht gehen, bevor er nicht die ganze Wahrheit von Mila erfahren hatte. Sobald er sie sah, ging er zu ihr hinüber und packte sie fest an den Schultern.

„Woher kommst du um diese Zeit? Wie siehst du aus?“

Mila brach daraufhin in Schluchzen aus.

Vaters Zorn. Das Zusammenstoß von Goliath und David

David und Goliath

Die Erklärungen, die Florian von seiner zitternden und weinenden Tochter gehört hatte, stellten seinen Bauch auf den Kopf und froren alle Gefühle in ihm ein. Was Mila passiert ist, müsste bei jedem liebenden Vater eine Wut hervorrufen, die bis zum Dach des Himmels reichen würde. Das Drama seines geliebten Einzelkindes übertönte Leitners Gewissen – es gab keine solche Bestrafung für denjenigen, der versuchte seine Tochter zur Prostitution verleiteten! Zuerst wollte er Mila sofort mit nach Hause nehmen, so wie sie steht. Aber er entschied bald, dass seine Tochter in einem solchen Zustand nicht von ihrer Mutter gesehen werden kann. Zuerst muss Mila sich selbst in eine Art Ordnung bringen. So beruhigte er die erschütterte Tochter und legte sie ins Bett. Als Mila, erschöpft von den Erlebnissen der Nacht, endlich einschlief, ging er hinaus in die Stadt. Seine ersten Schritte richtete er zum Hotel, in dem Ritter angestellt war. Aber er hat sie dort nicht gefunden. Er fand jedoch heraus, wo sie ihren zweiten Job hatte. Mit den Informationen, die ihn interessierten, verließ er das Hotel, stieg in sein Auto und fuhr direkt zu dem Bordell, in dem Magdalene Ritter arbeitete. Florian war ein anständiger Kerl, der ohne den Zwang nie einen Fuß in einen solchen Ort gesetzt hätte. Aber jetzt war er völlig gleichgültig. Alle seine Gedanken kreisten um diejenige, die Mila in diese Scheiße hineingeritten hatte – Magdalene Ritter. Und es waren äußerst unangenehme Gedanken. Zu sagen, dass er diese Frau hasste, wäre ein reiner Euphemismus. Als er dorthin ankam, hörte er, dass Magda beschäftigt war. Fein. Er wird hier auf sie warten, er hat Zeit, er hat es nirgendwo eilig…

Florian ist zurück mit Mila nach Allgäu

Florian und Karin waren von Anfang an gegen den Studium ihrer Tochter in München. Sie selbst hatten nie studiert und wollten, dass Mila eine praktische Berufsausbildung an einer wohnortnahen Schule erhält. Der Gedanke an das WG-Leben, das Studenten Leben und all die damit verbundenen Gefahren für junge Menschen, über die in letzter Zeit vermehrt in allen Medien berichtet wurde, ließen die Eltern berechtigterweise um ihr einziges Kind bangen. Am Ende, nachdem sie von Mila vor vollendete Tatsachen gestellt worden waren – sie hatte ihr Examen bestanden, war angenommen worden, hatte einen Job und einen Platz zum Schlafen – gaben Florian und Karin nach. Sie stimmten zu, sie aufs College gehen zu lassen, im Vertrauen darauf, dass ihrer Tochter in München nichts Schlimmes zustoßen würde. Als nun das negative Szenario eintrat, und zwar in einer Weise, die ihre schlimmsten Vorstellungen übertraf, waren sie am Boden zerstört. Immerhin hatten sie ihre Tochter gut erzogen, ihr die richtigen Prinzipien eingeflößt, selbst kein schlechtes Beispiel gegeben. Sie glaubten, dass Mila genug Kraft in sich hatte, um dem ganzen Sumpf zu widerstehen, den die große Metropole neben den unbegrenzten Entwicklungsmöglichkeiten für einen jungen Menschen bot. Hätten sie irgendwie verhindern können, was geschehen war? Florian beschuldigte Lisa ohne Umschweife, „Warum hat sie sich überhaupt in unsere Angelegenheiten eingemischt! Wenn sie nicht gewesen wäre, wäre Mila nichts Schlimmes passiert!” Schon vor einigen Monaten hatte er alle guten Meinungen über Lisa verloren und seine jugendlichen Ideen über seine Ex-Freundin in Märchen umgesetzt. Nun zog er es vor, überhaupt nicht mehr an sie zu denken, denn er musste sich stark zurückhalten, um nicht laut die schlimmsten unzensierten Epitheta auszuschleudern. „Dummes Weib! Frau Anwältin! Eine gewöhnliche Schlampe!” – Das waren die mildesten Ausdrücke, die in Bezug auf Lisa aus seinem Mund kamen. Karin gab dem grausamen Schicksal mehr Schuld als ihrem alten Freundin. Sie erlebte das Drama ihrer Tochter auf doppelte Art und Weise. Ihre eigene Vergangenheit kam zu ihr zurück. Die Ereignisse von vor fünfundzwanzig Jahren, die lange verdrängt und sorgfältig in den tiefen Schichten ihres Unterbewusstseins begraben waren, wurden heftig wieder lebendig, und die Emotionen kehrten mit einer solchen Wucht zurück, als ob alles gestern und nicht vor einem Vierteljahrhundert geschehen wäre. Karin wusste selbst nicht mehr, ob sie um ihre Tochter oder sich um selbst weinte.

Krzywda Mili

Magdalene. Pokusa

Kiedy Mila wyjeżdżała do Monachium, to ojciec dał jej pieniądze na start – czynsz w WG[1]  do końca roku, do tego przelew na utrzymanie co miesiąc. Resztę miała sobie sama zarobić. Stara przyjaciółka Lisy – Magdalene Ritter, na jej prośbę, załatwiła Mili pracę kelnerki w restauracji hotelu czterogwiazdkowego. Napiwki były spore. Ale czas, który zabierała praca był nie do nadrobienia. Zwłaszcza że zajęcia na uczelni zajmowały jej większość dnia.  Duża część jej koleżanek i kolegów z roku z tańcem i śpiewem miała do czynienia już od dziecka. Ona zaczynała we wszystkim jako amator. Studia, co do zasady były za darmo. Co do zasady, bo wszystko, co dodatkowe i jednocześnie właśnie ją interesujące było płatne i to słono płatne. Do tego, jeśli się studiowało w wyższej szkole tańca i śpiewu, to wypadało być na bieżąco ze wszystkimi większymi i ważniejszymi imprezami kulturalnymi w mieście. A na to wszystko potrzeba było Pinke-Pinke i czasu. Żeby mieć kasę trzeba było więcej pracować, a wtedy nie było czasu nawet na przygotowanie się do zajęć. Pierwsze pieniądze na życie Mila w całości wydała na kostium do przedstawienia, do którego się przypadkiem dostała – nagłe zastępstwo za koleżankę. To była szansa. Aby wziąć w tym przedsięwzięciu udział, musiała zupełnie zrezygnować z pracy kelnerki w tygodniu. Szef był niezadowolony i ją wylał. Magdalene znalazła jej inną pracę, też kelnerki, tyle że w nocnym klubie. Napiwki były jeszcze większe, ale o nietykalności cielesnej mogła Mila zapomnieć. Life is brutal. A pecunia non olet. Czasem miała ochotę przyczepić sobie na plecy kartkę z napisem „koleś, nie klep mnie po dupie, bo będę miała dzieci głupie”, ale która z tych zapitych, obleśnych mord by dowcip zrozumiała? Generalnie modliła się, żeby ją żaden ze znajomych w tym miejscu i w tym stroju seksownego króliczka nie zobaczył. Na szczęście nie miała znajomych, którzy zaglądają do takich spelun. Oni chadzali do modnych i drogich klubów. Dzień, w którym wpadła z tacą z drinkami na stryjaszka Georga należał do sądnych. Nie tam, żeby myślała, że on na gościa klubu gogo nie pasuje. Aż tak naiwna to nawet ona nie była! Georg reputację miał w rodzinie na poziomie dna. Ale w pierwszej chwili miała ochotę pod ziemię się zapaść. Szybko zniknęła na zapleczu i pod pretekstem nagłej grypy żołądkowej (wiadomo, piorunująco zaraźliwej!) zwolniła się do domu. Odkąd też zaczęła pracę w nocnym klubie, tak Magdalene zaczęła ją zmiękczać i urabiać. Na początek od sugestii, żeby nie reagowała jak oparzona, gdy jej jakiś klient lokalu kolację proponuje. „Co ci szkodzi? Przecież cię nie ubędzie. Posłuchasz trochę banałów, pochichotasz do sprośnych kawałów. A jak rączki zacznie mieć przydługie, to dasz mu z liścia i do domu!  Ale poznasz trochę ustawionych ludzi – to ci pomoże w przyszłości.  Poza tym, jak będzie się chciał z tobą po imprezach obnosić, to będzie musiał ci za sponsorować ciuchy, kosmetyki, itd. Dam ci namiar, gdzie potem te luksusowe fatałaszki i inne gadżety na flotę przerobić”. Na początku się wzdrygała, duma robiła swoje. Poza tym inaczej ją wychowano, a i zaufanie, którym ją obdarzyli rodzice przed wyjazdem do wielkiej metropolii, mocną ją krępowało.  Na Milę, jednakże naciskała nie tylko dawna znajoma Lisy. Presja była i z innej strony – wiele jej koleżanek, a nawet kolegów, którzy przyjechali właśnie z głębokiej prowincji, czy też studentów obcokrajowców miało swojego sponsora lub sponsorkę. Kiedy pierwszy raz poszła na kolację z potencjalnym jej sponsorem, to po przedstawieniu jej „oferty” poszła do kibla zwrócić te pół szampana, który wypiła i krewetki, które zjadała. Potem działała już zwykła ciekawość – kim oni są, jak wyglądają, czego oczekują. Magdalene wybierała starannie – żaden tam stary, brzydki i obleśny. Wszyscy oni byli świetnie wykształceni, obyci w świecie, no i oczywiście ustawieni finansowo: lekarz, menadżer wyższego stopnia w korporacji międzynarodowej, prawnik, specjalista od IT, biznesmen, etc. Wiek trzydzieści parę do czterdzieści parę lat. „Żebyś też coś z tego miała!” – zaśmiała się cynicznie Ritter, kiedy przedstawiała jej ofertę. Z każdą też kolejną kolacją sama zaczynała reagować na wszystko coraz bardziej obojętnie i ironicznie. „Wiesz, masz takie upodobania, że może przedstawię ci kolegę – on ci to wszystko da za darmo. Na roku ma opinię mistrza w robieniu laski kolegom!” Zachcianki seksualne były różne, bardziej czy mniej wymyślne i perwersyjne, ją jednak bardziej interesowały ostatecznie motywacje tych facetów. Żaden nie wyglądał na takiego, co by musiał seks kupować.  A zdegenerowanych kobiet jest dziś równie dużo, co facetów.  Nie trzeba im płacić. W odpowiedzi słyszała najczęściej: bo to jest modne i na czasie mieć luksusową kurtyzanę, bo żona nie lubi tego rodzaju zabawy w sypialni, bo on nie ma czasu i ochoty angażować się w żaden związek, bo tak jest wygodnie i bez zobowiązań. W zamian oczywiście były duże pieniądze, samodzielne mieszkanie, egzotyczne wycieczki, drogie ciuchy, kosmetyki i perfumy.  Ostatni, z którym się spotkała to był analityk finansowy jakiejś firmy na topie, typ: intelektualista, lat 33, w okularkach, ani brzydki, ani szczególnie przystojny. Raczej szary. Nawet ją zaintrygował, bo nie szukał tylko seksu, ale w ofercie wpisał zdawkowo jeszcze hasło: „przyjaźń”. Oczekiwania erotyczne miał raczej umiarkowane, generalnie sprowadzały się one w skrócie do stwierdzenia: „Bądź giętka jak guma, a każdy numer przejdzie.” Jednak zaznaczył, że lubi też pogadać o książkach, filmie, sztuce. Nie szuka kretynki. „Dlaczego sobie nie znajdziesz po prostu dziewczyny?” – zapytała naiwnie. „Bo za dużo kłopotu” usłyszała cyniczną odpowiedź. Generalnie jak wejdzie z nim w układ, to jutro lecą na cały weekend w ciepłe kraje, a kierunek i miejsce może sobie sama wybrać. Jak odmówiła, to z miejsca przestał być miły.  „Po cholerę tu przyszłaś? Nie mam czasu na niezdecydowane!” „Z ciekawości.” – odparła równie cynicznie. Po czym dodała, że studiuje dziennikarstwo i potrzebuje materiałów do pracy o studenckich utrzymankach. Po tych wyjaśnieniach szybko zmienił maniery i objechał ją równo, a określenia pod swoim adresem, które usłyszała: „głupia wiejska dupa” były z tych najłagodniejszych. Wróciła do WG przekonana, że swoją ciekawość zaspokoiła. Koleżanki z roku, które w to weszły śmiały się z jej oporów i pukały równo w czoło: „Czego ty, Mila, szukasz? Nawet nie na telefon, tylko dwa, trzy spotkania w tygodniu. Mogłabyś mieć takich jak on kilku i wyciągać nawet po 6 tyś. euro na miesiąc! Do tego własne mieszkanie i wycieczki do egzotycznych krajów. No chyba ci rozum odjęło!”

Magdalene Ritter siedziała w sexbiznesie od ponad 20 lat, więc była już wrośnięta w machinę prostytucji w wielkim mieście – szczebel w drabinie, ogniwo w łańcuchu. Sama już z niego nie dałaby rady wyjść o własnych siłach. Robiła, co boss zleca, bo najważniejsze to nie utrudniać sobie jeszcze bardziej życia.  Mila wpadła w oko kumplowi szefa agencji towarzyskiej, w której ona pracowała, i jednocześnie dealera narkotyków nocnego klubu, w którym Mila dorabiała od miesięcy jako kelnerka. Magdalene dostała od szefa zadanie zwerbować mu Milę.  Co ona w końcu może? Ma czterdziestkę na karku i jak sama własnego biznesu nie założy, to czeka ją wkrótce bruk. Magdalene nie forsowała sprawy, ale cierpliwie i upierdliwie raz po raz wracała do tematu. Kropla drąży skałę nie siłą, ale często padając. Wreszcie któregoś razu Mila otwarcie zapytała się o Lisę – czy ona też dorabiała w podobny sposób. Magdalene tylko czekała na ten moment. To, że zdradzała sekret Lisy, to mało ją w tej chwili obchodziło. Ważne, że znalazła idealny punkt zaczepienia, koronny argument. Szybko zaczęła więc opowiadać historię Lisy, oczywiście stosownie podretuszowaną. Bez dramatów, za to z odpowiednio podkolorowaną otoczką.

 – A jak niby miała się tu utrzymać? Od rodziny nie dostawała nawet feniga. Lisa była ambitna, chciała studia z wyróżnieniem skończyć, a to zaangażowania się wymagało. Jako kelnerka w jakiejś budzie z pizzą lub hamburgerami mogłaby o tym zapomnieć. Taką robotą to nie na studia prawa, ale nawet na przeżycie od pierwszego do pierwszego nie zarobiłaby wtedy w Monachium.

– Zauważyłam. Coraz więcej obcinam wydatków, a i tak zawsze zamykam miesiąc kredytem.

– Ile wynosi twój dług na dziś? – zapytała od razu Magdalene – No, nie patrz się tak na mnie!  Gadamy szczerze.

–  Około 500 euro.

– Lisa tyle to w jeden wieczór kasowała. No wtedy to były marki… To była waluta! A nie te gówniane euro, co szybciej się rozłazi jak wpada do kieszeni. –   Ale dla ciebie, przy twoich warunkach, to drobiazg do uregulowania w jeden weekend.

– Hallo! Ja się jeszcze na nic nie zgodziłam! – przerwała jej Mila gwałtownie.

 – Jak chcesz …  – odparła Magdalene spokojnie, pojednawczo. 

– Długo tak Lisa dorabiała?

–  Jakieś pół roku. Po wakacjach znalazła pracę dorywczą w jakiejś kancelarii – pisała pisma, robiła za gońca i takie tam. Wytrwała tam do końca studiów.   – Magdalene mimowolnie zamyśliła się – „Mogłaby nawet do dziś tam siedzieć albo i wyżej jeszcze skoczyć, gdyby nie tej jej zaściankowe zasady: »Ona kariery przez łóżko robić nie będzie!« I na co się jej ta uczciwość zdała? Wróciła skąd przyjechała – na zadupie!” – pomyślała nie bez złośliwości Magdalene.  Zauważyła na twarzy Mili zaciekawienie, więc ciągnęła temat dalej:

 – Jak odeszła, to się nam paczka posypała. Nic już nie było jak wcześniej … Były nas cztery. Czasem dla hecy robiłyśmy zakłady, która złowi najgrubszy portfel. I nasza Celice zawsze dała popis. Celice to była ksywka Lisy … Ona w pięć minut potrafiła wypatrzeć w barze gościa z najbardziej wypchanym setkami portfelem. A drugie pięć potrzebowała, żeby z nim wyjść. Lisa była ambitna, we wszystkim, co robiła. Ale też potrafiła się dzielić. Jak trafiła na grubą rybę, to szalałyśmy potem cały weekend w Paryżu, Londynie albo Berlinie, gdzie nas akurat zawiało. „A good girls go to heaven; a bad girls go everywhere” – znasz tę piosenkę?

–  Mhm. „Girls just want to have fun”. – odparła Mila z kpiną.

– A jednak czujesz bluesa, mała.

– Bynajmniej. Powiedz mi, Magdalene, … – powiedziała Mila zaczepnie – …ty jeszcze chodzisz, gdzie chcesz? 

Magdalene zamilkła. Dostała od gówniary w pysk. Pomagała jej, a ta tak jej płaci! Jeszcze pokaże jej, co to jest respekt!

– Nie musisz mówić. Znam odpowiedź. I nie sądzę, żebyśmy się zrozumiały. Pewnie dlatego, że słuchałyśmy innych piosenek.  – dokończyła Mila z wyraźną ironią.

– W życiu wszystko ma swoją cenę … i Lisa to dobrze rozumiała. Ty też masz swoją, tylko jeszcze nie dostałaś rachunku.

– Moja cena nie jest dostępna i dla Marka Zuckerberga. –   Mila zakończyła wreszcie podchody Magdalene.

– Twoja wola. – powiedziała niby obojetnie Magdalene – Nie namawiam. Ale pożyczę ci te pięć stów. Oddasz, jak będziesz miała.

Pozyskiwanie kolejnej kandydatki na prostytutkę to był zwykle proces rozciągnięty w czasie. Ale od czego są narkotyki i fakty dokonane? Do pierwszego razu, potem opory mijają. Coraz bardziej naciskana w sprawie Mili. Magdalene nasypała któregoś wieczoru narkotyki do drinka Mili, który jej postawiła przed robotą. Mila nie odmówiła – już od dawna – od tego zaczynała każdy swój wieczór w roli kelnerki w nocnym klubie. Inaczej nie zniosłaby tych wszystkich obleśnych spojrzeń i poszczypywań pijanych gości klubu. Potem umalowała ją i odpowiednio zadba o jej strój panienki.  Jednak, kiedy wysłała zaćpaną dziewczynę do biura szefa klubu, gdzie czekał na nią jej pierwszy klient, wtedy odezwało się nagle w Magdalene sumienie. Złapała za telefon i sprowadziła nalot policji na klub. Powód jak zwykle – narkotyki. Strach przed aresztowaniem okazał się silniejszy od chuci i Mili udało się wyszarpać agresywnemu klientowi. Nie bez pomocy samej sprawczyni nieszczęścia – Magdalene. Niedoszły gwałciciel dał nogę w zamieszaniu. Półprzytomna jeszcze od prochów Mila spędziła resztę nocy na komisariacie.  Rano wróciła do swojego WG. W swoim pokoju zastała, czekającego na nią, ojca. Jej wygląd – rozmazany mocny makijaż, niekompletny strój panienki oraz stan psychiczny mówiły same za siebie. Ale Florian nie wyjdzie, dopóki nie dowie się od Mili całej prawdy. Jak tylko ją zobaczył podszedł do niej i chwycił mocno za ramiona.

– Skąd ty wracasz o tej porze? Jak ty wyglądasz?

Mila w odpowiedzi wybuchła szlochem.

Gniew ojca. Starcie Goliata z Dawidem

Dawid z głową Goliata

To co spotkało Milę w Monachium musiałoby wywołać gniew sięgający dachu nieba u każdego kochającego ojca! Wyjaśnienia, które usłyszał Florian od roztrzęsionej i zapłakanej córki, wywróciły mu trzewia do góry nogami i zmroziły w nim wszelkie uczucia. Dramat ukochanej jedynaczki zagłuszył sumienie u Leitnera – nie było wystraczającej kary dla tej, która podstępem chciała zrobić z jego córki prostytutkę! Początkowo chciał zabrać Milę natychmiast do domu, tak jak stoi. Ale szybko uznał, że w takim stanie córka nie może się matce na oczy pokazać. Najpierw Mila musi się doprowadzić do jako takiego ładu. Uspokoił więc roztrzęsioną córkę i załadował do łóżka. Kiedy zmęczona nocnymi przeżyciami Mila zasnęła wreszcie, wyszedł na miasto. Swoje pierwsze kroki skierował do hotelu, w którym zatrudniona była Ritter. Ale tam jej nie zastał. Dowiedział się jednak, gdzie miała swój drugi etat. Mając informacje, które go interesują, opuścił hotel, wsiadł do samochodu i ruszył prosto do burdelu, gdzie pracowała Ritter. Florian to był przyzwoity facet, który, gdyby nie przymus, to nigdy by nogi swojej nie postawił w takim miejscu. Teraz jednak było mu to zupełnie obojętne. Jego wszystkie myśli krążyły wokół tej, co wpakowała Milę w to gówno, to jest – Magdalene Ritter. I były to nader nieprzyjemne myśli. Powiedzieć, że nienawidzi tej kobiety to byłby czysty eufemizm. Wydawało się też, że nie ma takich tortur, którym by te złe babsko nie poddał, żeby wyciągnąć z niej nazwisko i adres tego, co usiłował skrzywdzić jego córkę. Kiedy dotarł na miejsce, usłyszał, że Magda jest zajęta. Nie szkodzi. Zaczeka tu sobie na nią, ma czas, nigdzie mu się nie śpieszy …

Fatum, czyli matka i córka

Matka i córka

Florian i Karin od początku byli przeciwni studiom córki w Monachium. Sami nigdy nie studiowali. Chcieli, żeby Mila zdobyła praktyczny zawód w szkole niedaleko domu. Myśl, że Mila miałaby zamieszkać w WG – studenckie życie i wszystkie płynące z nim w ostatnich czasach zagrożenia dla młodych, o których coraz to informowały wszystkie media, napawały rodziców uzasadnionym lękiem o jedynaczkę. Ostatecznie, po tym jak zostali postawieni przez Milę przed faktami dokonanymi – zdała egzaminy, została przyjęta, ma załatwioną pracę i miejsce do spania – Florian i Karin ustąpili. Zaakceptowali jej wyjazd, ufając, że nic złego się nie przytrafi w Monachium ich córce. Teraz gdy negatywny scenariusz się zrealizował i to w sposób, który przeszedł ich najgorsze wyobrażenia, byli zdruzgotani. W końcu dobrze wychowali córkę, wpoili jej właściwe zasady, nie dali sami złego przykładu. Wierzyli, że Mila ma w sobie wystarczająco siły w sobie, żeby oprzeć się temu całemu bagnu, które poza nieograniczonymi możliwościami rozwoju dla młodej osoby, także oferuje wielka metropolia. Czy mogli temu, co się stało jakoś zapobiec? Florian wprost oskarżał Lisę: „Po co w ogóle mieszała się w nasze sprawy?! Gdyby nie ona, to nic złego by Milę nie spotkało!”  Już dobrych parę miesięcy temu, stracił całe dobre mniemanie o Lisie i swoje młodzieńcze wyobrażenie o dawnej dziewczynie włożył pomiędzy bajki. Teraz wolał w ogóle o niej nie myśleć, bo musiał się mocno hamować, żeby na głos nie rzucać najgorszymi niecenzuralnymi epitetami. „Głupie babsko!  Pani prawnik! Zwykła szmata!” – to były najłagodniejsze określenia, jakie wychodziły mu z ust odnośnie do Lisy. Karin bardziej od dawnej przyjaciółki obwiniła okrutny los. Ona przeżywała dramat swojej córki w podwójny sposób. Wróciła jej własna przeszłość. Wydarzenia sprzed 25 lat, dawno wyparte i starannie zagrzebane w głębokich pokładach podświadomości, odżyły gwałtownie, a emocje powróciły z taką siłą, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj, a nie przed ćwierć wieku. Także Karin sama nie wiedziała już, czy płacze nad córką, czy samą sobą.  Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopierodopiero gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością, także nie sposób już dużej jest chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już wstanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.


[1] WG – Wohngemeinschaften – wspólne mieszkanie studenckie

Der Prozess

Entsetzt über die Informationen, die er von seinem Bruder über Mila erhalten hatte, ging Florian zum Gericht, um Lisa zu sehen. Er wollte von Lisa hören, welchen Job sie seiner Tochter besorgt hat. Doch Lisa hatte keine Zeit für ihn – der Prozess seines Bruders gegen Mirjam stand kurz bevor. Nachdem er nichts von Lisa gehört hatte, beschloss Florian, persönlich nach München zu fahren und nachzusehen, wie es um seine Tochter stand. Als er die Treppe hinunterging, entdeckte er Mirjam unten in der Halle. Er blieb stehen und betrachtete den Mann, der Mirjam begleitete – sein Gesicht kam ihm bekannt vor.  Schließlich erkannte er in ihm den Typen, mit dem er Lisa vor ein paar Monaten am Eingang zu Marshalls Restaurant gesehen hatte.  Die Anwaltsrobe, die der Mann, der Mirjam begleitete, trug, ließ keinen Zweifel daran, in welcher Rolle er sich hier befand. Florian wandte sich wieder dem Gerichtssaal zu – er beschloss, seinen Bruder loyal zu warnen, dass Lisa und Anwalt Mirjam sich nicht nur aus den Korridoren des Gerichts kannten. Nachdem Georg von seinem Bruder gehört hatte, nahm er Lisa sofort zur Seite und verlangte von ihr eine sofortige Erklärung. Der Fall war zu ernst – es ging um seine Tochter. Georg wollte das Ergebnis nicht riskieren, also entweder sie würde ihm sofort eine zufriedenstellende Antwort geben, oder er würde sich einen anderen Anwalt suchen.

„Was spielst du, Lisa? Auf welcher Seite bist du? Wer zum Teufel ist dieser Kerl für dich?“

Lisa, entschlossen, ihren einzigen privaten Mandanten seit Monaten nicht zu verlieren, antwortete, ohne nachzudenken.

„Genau das, was du für meine Schwester bist.”

Georg richtete seinen Blick auf sie. Lisa beherrschte langsam ihre Emotionen und beendete dann in einem kalten Tonfall.

„Eine einsame Frau, etwas Alkohol… und jeder ist genauso gut.” Lisa endete in einem kalten Ton. Georg schaute bei ihren Worten abrupt weg. Eine Welle von Emotionen schoss durch sein Gesicht. Lisa, die sich bewusst war, dass sie gerade jemandes Gefühle verletzt hatte, wartete einen Moment, dann wandte sie sich, im gleichen Tonfall, wieder an ihn

„Zufrieden?

 „Ja. Verdammt zufrieden“, erwiderte Georg durch die Zähne. Lisa warf einen vielsagenden Blick auf die Tür zum Gerichtssaal.

„Wir gehen rein!“, sagte Georg in festem Ton.

Während des Prozesses bewies Lisa ihre Loyalität gegenüber ihrem Mandanten. Sie ging aufs Ganze und reichte im Namen von Georg einen Antrag bei Gericht ein, Miriam das elterliche Sorgerecht für Lea zu entziehen und dem Vater das alleinige Sorgerecht für seine Tochter zu gewähren.  Dr. Kendrich war im Vergleich zu Lisa wirklich ein versöhnlicher Anwalt. Er wollte nur mit seinen Säbeln gegen Mirjam antreten. Er wollte nur Säbel gegen Mirjam ziehen, Lisa holte die Panzer heraus. Helena lieferte natürlich rechtzeitig den relevanten Beweis, dass Mirjam die Medikamente von mindestens mehreren Ärzten verschrieben worden waren. Lisa stellte sicher, dass jeder Zeuge aufgerufen wurde, der Mirjam belasten könnte.

„Obwohl Frau Leitner nicht berufstätig ist, gab es Zeiten, in denen ihre Tochter das letzte Kind war, das von den Eltern oder Erziehungsberechtigten in der Schule abgeholt wurde. Leas Lehrerin gab zu, dass das Mädchen manchmal ein paar Tage lang in der gleichen Kleidung zur Schule ging. Während des Unterrichts war sie oft abgelenkt und in Gedanken versunken.  Lea hat sich die Hand nicht in der Schule oder auf dem Spielplatz verbrannt, sondern bei der Zubereitung ihrer eigenen Mahlzeiten zu Hause. Die psychotropen Medikamenten, die Frau Leitner einnimmt, verursachen bei Überschreitung der empfohlenen Dosierung und in Kombination mit Alkohol halluzinatorische und amnestische Zustände bei den Patienten, die sie einnehmen. In der Wohnung von Frau Leitner bemerkte mein Mandant eine große Anzahl von leeren Weinflaschen. Die Fotos befinden sich in der Beweisakte, die dem Fall beigefügt ist…“

Mirjam hielt es schließlich nicht mehr aus und sprach mit dem neben ihr sitzenden Anwalt.

„Warum erheben Sie keinen Einspruch? Das sind Lügen! Ich missbrauche keinen Alkohol und kombiniere ihn nicht mit psychotropen Medikamenten. Dies sind alte Flaschen.“

„Natürlich missbrauchen Sie keinen Alkohol! Sie haben einfach seit Monaten kein Müll mehr aus dem Haus gebracht.“

 Lisa setzte ihr Argument fort.

„Es gibt dokumentierte Vorfälle von Patienten, die nachts im Morgenmantel das Haus verlassen und auf einer Parkbank einschlafen. Nachdem die Nachbarn im Erdgeschoss eingeschritten sind wegen des Bades geflutet haben, weil Frau Leitner in der Badewanne eingeschlafen ist, kann nicht mehr geleugnet werden, dass der Beklagte auch sich selbst zu gefährden beginnt. Was passiert, wenn Frau Leitner, nachdem sie diese psychotropen Medikamenten zusammen mit Alkohol genommen hat, mitten in der Nacht aus dem Haus geht und von einem Auto angefahren wird? Oder wird sie so viele diese Medikamenten nehmen, dass morgens man nur noch einen Arzt rufen kann, um die Sterbeurkunde zu schreiben?”

„Diese perfide Schlampe hat mich nicht nur vor Gericht zu einem Monster und Verrückten gemacht, sondern versucht auch, mich zum Alkoholiker zu machen. Warum halten Sie sie nicht auf?”, zischte Mirjam und wandte sich an den Anwalt. Aber er saß mit geschlossenen Augen da, als wäre er in sich versunken und reagierte auf nichts.

„Herr Achenbach! Sind Sie noch da? Ich bezahle Sie nicht dafür, dass Sie bei der Verhandlung schlafen.“

Achenbach kam endlich zur Besinnung und kehrte in die Realität zurück. Er sah Mirjam an und sagte, „Wenn man den gleichen Film so oft sieht, kann man einschlafen. Und Sie werden Frau Huber nach der Verhandlung Ihr Kompliment aussprechen. Im Moment schlage ich vor, dass Sie Ihre Hände unter den Tisch verstecken. Das Gericht sollte nicht sehen, dass Sie Entzugserscheinungen haben”, schloss der Anwalt kühl.

Da Achenbach keinen Einspruch erhob, ordnete das Gericht eine Unterbrechung bis zur nächsten Verhandlung an, bei den Zeugen der Beklagten vernommen werden sollten und ihr Anwalt die Verteidigung seiner Mandantin vortragen sollte.  

Mirjams Situation war, dass das Gericht im schlimmsten Fall entscheiden würde, dass Lea nun bei ihrem Vater leben würde. Das tatsächliche Sorgerecht würde sich ändern, aber das gemeinsame Sorgerecht mit beiden Elternteilen bliebe bestehen. Leider in Ermangelung einer wirklichen Verteidigung von Mirjams Vertreter, erwirkt Lisa das schlimmstmögliche Urteil für Mirjam – Verlust der elterlichen Sorgerechte plus eine Verfügung, die ihr verbietet, das Kind zu sehen, bis sie dem Gericht den Nachweis vorlegt, dass sie eine erfolgreiche medikamentöse Therapie abgeschlossen hat.  Im Gerichtssaal gab Achenbach Lisas Argumentation vollständig nach. Nun, Liam gab Lisa in der Sache Recht. Aber was er von ihr dachte, als eine Frau, die gerade eine Walze vor Gericht über eine um ihr Kind kämpfende Mutter gefahren hatte, war ein ganz anderes Paar Schuhe. Georg wollte natürlich an dem Urteil in seiner Gesamtheit festhalten. 

Temida

Proces

Przerażony informacjami na temat Mili, które uzyskał od brata, Florian wybrał się do sądu zobaczyć się z Lisą. Chciał z jej ust się dowiedzieć, co za robotę ta jej w Monachium załatwiła. Lisa jednak nie miała dla niego czasu – za chwilę zaczynała się rozprawa jego brata. Nic nie uzyskawszy od Lisy, Florian postanowił wybrać się osobiście do Monachium i na własne oczy sprawdzić, jak mają się sprawy z jego córką. Wychodząc z sądu, Florian natknął się na Mirjam w towarzystwie Achenbacha, ubranego w togę adwokacką. Co nie pozostawiało wątpliwości, w jakiej roli tamten tu jest. Zawrócił więc z powrotem, żeby ostrzec lojalnie brata, że Lisa i adwokat Mirjam znają się nie tylko z korytarzy sądowych. W odpowiedzi Georg wziął Lisę na stronę i zażądał natychmiastowych wyjaśnień. Sprawa była zbyt poważna, żeby on ryzykował jej wynik.  Tu chodziło o jego córkę, więc krótka piłka: albo ona da mu zaraz zadowalającą odpowiedź, albo on bierze innego adwokata.

– W co ty grasz, Lisa? Po której ty jesteś stronie? Kim u diabła jest ten facet dla ciebie?!

Lisa, zdeterminowana tym, żeby nie stracić jedynego od miesięcy prywatnego klienta, bez zastanowienia odparła:

 – Tym, czym ty, dla mojej siostry.

Georg wbił w nią wzrok. Lisa z wolna opanowała swoje emocje, po czym dokończyła zimnym tonem.

– Samotna kobieta, trochę alkoholu… i każdy jeden jest równie dobry.

Georg na jej słowa gwałtownie odwrócił wzrok. Przez twarz przeszła mu mimowolna fala emocji. Lisa, świadoma, że właśnie rani uczucia, odczekała moment, po czym spokojnie, tym samym tonem, ponownie zwróciła się do niego:

 – Zadowolony?

 – Jak cholera! – wycedził przez zęby Georg. Lisa rzuciła wymowne spojrzenie na drzwi od sali rozpraw.

– Wchodzimy! – odparł Georg zdecydowanym tonem.

Na rozprawie Lisa udowodnia swoją lojalność wobec klienta. Poszła na całość i przedłożyła sądowi wniosek w imieniu Georga o pozbawienie praw rodzicielskich Mirjam i przyznanie ojcu wyłącznej opieki nad córką. Dr Kendrich to był naprawdę ugodowy adwokat przy Lisie. On chciał tylko szable przeciwko Mirjam wyciągnąć. Lisa wyprowadziła czołgi. Helena oczywiście dostarczyła na czas stosowne dowody, że recepty na leki przepisywało Mirjam co najmniej kilku lekarzy. Lisa zadbała o powołanie każdego świadka, który mógłby pogrążyć Mirjam.

– Mimo, że pani Leitner nie pracuje zawodowo, to zdarzało się, że jej córka była ostatnim dzieckiem, po którego przychodzili do szkoły rodzice czy opiekunowie. Wychowawczyni Lei przyznała, że dziewczynka czasem kilka dni chodziła do szkoły w tym samym ubraniu. Na lekcjach bywała zdekoncentrowana.  Oparzenia na ręku raczej w szkole się Lea nie dorobiła ani na placu zabaw. Tylko sama przygotowując sobie posiłki w domu. W domu pani Leitner mój klient zauważył sporą ilość pustych butelek po alkoholu. Zdjęcia znajdują się w załączonej do sprawy dokumentacji dowodowej. Leki, które przyjmuje pani Leitner, przy przekroczeniu zalecanej dawki i w połączeniu z alkoholem, wywołują stany halucynacyjne i amnezyjne u przyjmujących je pacjentów.

 Mirjam w końcu nie wytrzymała i zareagowała. – Dlaczego, pan, nie wniesie sprzeciwu? To wszystko są kłamstwa! Nie nadużywam alkoholu i nie łączę go z lekami. To stare butelki.

– Ależ skąd!  Pani jedynie od miesięcy nie wynosi śmieci z domu.

 Lisa kontynuowała tymczasem swój wywód.

– Są udokumentowane zdarzenia, jak pacjent wyszedł z domu w nocy w szlafroku i zasnął na ławce w parku. Po tym, jak sąsiedzi z dołu interweniowali w sprawie zalania łazienki, bo pani Leitner zasnęła w wannie, nie da się dłużej zaprzeczać, że pozwana zaczyna zagrażać również sobie. Co się stanie, jak Pani Leitner po zażyciu tych leków wraz alkoholem wyjdzie w środku nocy z domu i wpadnie pod auto? Albo weźmie ich tyle, że rano będzie można tylko wezwać lekarza do wypisania zgonu?

 – Ta perfidna suka nie dość, że zrobiła ze mnie przed sądem potwora i wariatkę, to jeszcze próbuje zrobić ze mnie alkoholiczkę. Dlaczego pan, jej nie przerwie! – syknęła Mirjam odwracając się do adwokata. Ten jednak siedział z zamkniętymi oczyma i nie reagował na nic. Wyglądał jakby zupełnie zapadł się w siebie.

– Jest tu pan, jeszcze? Panie, Achenbach! Ja nie płacę panu za to, żeby pan spał na rozprawie.

Achenbach w końcu oprzytomniał i powrócił do rzeczywistości. Spojrzał na Mirjam i odpowiedział – Jak się widzi tyle razy ten sam film, to można zasnąć. A komplementy, to będzie pani prawić pani Huber po rozprawie. Na razie sugerowałbym schować dłonie pod stół. Sąd nie powinien zobaczyć, że jest pani na głodzie. – zakończył chłodno adwokat.

Ponieważ Achenbach nie wnosił żadnego sprzeciwu, sąd zarządził przerwę do następnej rozprawy, na której mieli zostać przesłuchani świadkowie Mirjam, a jej adwokat miał zaprezentować linię obrony swojej klientki.   

Sytuacja Mirjam była taka, że w najgorszym wypadku sąd zdecyduje, że Lea zamieszka teraz z ojcem. Główna opieka nad dzieckiem zostanie zmieniona, ale prawa rodzicielskie zostaną nadal przy obojgu rodziców. Niestety, przy braku realnej obrony z drugiej strony, Lisa doprowadza do możliwe najgorszego wyroku dla Mirjam – utraty praw rodzicielskich plus zakaz widywania dziecka zanim nie przedłoży przed sądem dowodu na odbycie terapii odwykowej z sukcesem. Achenbach uległ całkowicie jej argumentacji na sali. Cóż, Liam przyznał Lisie rację co do meritum, ale to, co on myślał o niej, jako kobiecie, która właśnie rozjechała walcem w sądzie inną kobietę, matkę, która walczy o swoje dziecko, to już była zupełnie inna para kaloszy. Georg oczywiście miał zamiar trzymać się sentencji wyroku w całej rozciągłości.

München. Der Manager und die Kellnerin des Gogo Clubs

Für Georg war die mangelnde Unterstützung seines Vaters für seine Pläne nur eine Bestätigung der lang gehegten Überzeugung, dass er seinem Vater genauso viel bedeutete wie der letzte Schnee, der in diesem Frühjahr aus den Bergen floss. Das Angebot seines Vaters, ihm finanziell zu helfen, lehnte Georg mit gekränktem Stolz ab.

„Ich habe mein Startkapital. Spare du lieber den Rest deiner Ersparnisse für Florian.  Denn mit dieser Art des Managements werdest du schneller in finanzielle Schwierigkeiten geraten, als du es sich in deinen dunkelsten Träumen vorstellen könnest.“

„Wenn du kein Geld willst, kannst du vielleicht zumindest dem Rat deines Vaters befolgen.  Du werdest mit dem besten Wissen und der härtesten Arbeit   keinen Erfolg haben, bis fängst du an, bei sich selbst nach den Antworten auf deine Misserfolge im Leben zu suchen, nicht nur bei anderen. Und wenn du dich selbst überwunden hast, könnest du jedes äußere Hindernis überwinden.“

„Du kannst nicht an meiner Seite stehen, also erspare mir deinen väterlichen Rat! Seit zwanzig Jahren beuge ich meinen Hals zum Wohle der Familie und habe nichts davon außer ständiger Kritik. Wenn das kein Kampf mit sich selbst ist, dann weiß ich nicht, was es ist!  Ich muss nur diesen Buckel loswerden…”  Georg schaute sich in der Küche um. „… und ich werde nichts mehr an mir zu überwinden haben.”

„Und was wird mit der Küche passieren?”

„Das ist die Sorge des Chefs! –  Wenn Florian niemanden hat, sollte er seine Frau zum Kochen schicken. Sie kann Schnitzel braten, oder?”

Nachdem Georg beschlossen hatte, den Leitnerhof zu verlassen, ging er schnell in die Tat.  Leider holte ihn die brutale Realität gleich am ersten Tag in München ein. Der Versuch, sich dem Management zu stellen, wenn man keine Erfahrung hatte, war zum Scheitern verurteilt. Denn was hätte er sich erhoffen können: einen Manager einer Kneipe oder eines Nachtclubs? Das Erdgeschoss im Beruf eines Managers. Diese zwanzig verlorenen Jahre konnten nicht zurückgedreht werden. Aber das war nicht das Schlimmste, was ihm in München passiert ist. Ein Nebeneffekt seines Abenteuers als Manager war ein unerwartetes Treffen mit seiner Nichte. Georg fragte sich vom ersten Moment an, was er an diesem äußerst uninteressanten Ort zu suchen hatte. Aber Mila?!  Es war mehr als ein schmerzhafter Anblick. Flori und Karin schmusen miteinander zu Hause, und ihr Kind war einen Schritt von der Straße entfernt. Die einzige Hoffnung für ein anständiges Ende dieses schrecklichen Tages war, Mirjam zu besuchen und seine Tochter zu treffen. Leider hat der wahre Horror gerade hier angefangen, direkt vom Eingang. Die Tür wurde von seiner Tochter geöffnet, weil die bewusstlose Mirjam in ihrem Schlafzimmer auf dem Bett lag und völlig abwesend war, nachdem Georg versucht hatte, sie aufzuwecken. Auf dem Nachttisch lagen Medikamentenpackungen. Georg steckte eine in seine Tasche. Die Wohnung war ein komplettes Chaos und Lea versuchte nur ungeschickt, das Ganze zum Ordnung bringen. In der Küche, auf dem Tisch, standen Lebensmittel aus dem Kühlschrank und ein Kochbuch. Ein zerbrochenes Ei lag auf dem Boden. Auf der Küchentheke lag Mehl verstreut.  Anscheinend versuchte Lea, sich das Abendessen selbst zuzubereiten. Das Badezimmer war nicht besser – der Dreckwäschekorb war bis zum Rand mit schmutziger Kleidung gefüllt, die es kaum erwarten konnte, gewaschen zu werden. Es war nicht verwunderlich, dass Georg nach dem, was er sah, beschloss, ein paar Sachen seiner Tochter einzupacken und Lea sofort wegzunehmen. Mit Lea kehrte er mitten in der Nacht zum Leitnerhof zurück.  Am nächsten Morgen machte er seine ersten Schritte zur Hubers Alp, zu Lisas Büro. Er stellte Lisa den Fall vor und erklärte zunächst, dass er diesmal nicht mit einer gütlichen Einigung zwischen den Parteien einverstanden sei! Der Fall sollte direkt vor Gericht verhandelt werden.

Trotz seines Grolls gegenüber seinem Bruder fragte er ihn nach Mila, ob er wisse, wo seine Tochter arbeite.  Florian antwortete, dass Mila seiner Meinung nach als Kellnerin in einem Restaurant eines Münchner Hotels arbeitet.

Sie mag eine Kellnerin sein, aber der Ort, an dem sie beschäftigt ist, ist definitiv kein Restaurant. Und ich sage dir eins, Florian, ich wünsche dir, dass das der einzige Job ist, den sie dort hat”, sagte Georg trocken.

Florian schluckte seinen Speichel hinunter, er wusste aus dem Gesichtsausdruck seines Bruders, dass er keinen Scherz machte.

„Was ist das für ein Ort?”

„Ruf du Mila an und frag sie selbst, was sie macht.”

Georg wollte gerade gehen, als Florian ihn am Arm packte. Doch Georg stieß seinen Bruder weg.

„Ich muss mich um meine eigene Tochter kümmern und die Küche öffnen. Denn wie ich sehe, hast du niemanden gefunden.”

Die Notwendigkeit, das eigentliche Sorgerecht für Lea zu übernehmen, veranlasste Georg, das Thema der Aufnahme einer Arbeit in München abzuschließen. Dies war nicht die Zeit, sein Berufsleben neu zu gestalten. Später am selben Tag rief er in München an und lehnte den Job ab. Die Position eines Nachtclub Managers in einem Gebäude mit einem Freudenhaus in den oberen Etagen war nicht zu bereuen. Also beugte er noch einmal den Hals und kehrte in die Küche seines Bruders zurück. Das Wichtigste war nun die Sicherheit von Lea, und die konnte nur gewährleistet werden, wenn seine Tochter im Leitnerhof blieb.  Außerdem musste er Lea so schnell wie möglich in die Schule schicken, und er erwartete nicht, dass Mirjam damit einverstanden war. Er und Lisa waren sich einig – sie würden um alles kämpfen – um das alleinige Sorgerecht.

Monachium, czyli menażer i kelnerka klubu gogo

 Dla Georga brak poparcia jego planów ze strony ojca było tylko potwierdzeniem, od dawana utrzymywanego przekonania, że dla swojego ojca znaczy on tyle, co te ostanie śniegi spływające z gór tej wiosny. Propozycję ojca, że wspomoże go finansowo, Georg odrzucił z urażoną dumą.

– Mam swoje na start. Lepiej zachowaj resztki swoich oszczędności dla Floriana.  Bo przy takim zarządzaniu, kłopoty finansowe dopadną was szybciej niż możesz to sobie w najczarniejszych snach wyobrazić.

– Nie chcesz pieniędzy, to może przyjmiesz przynajmniej radę ojca. Nie osiągniesz sukcesu, mając najlepszą wiedzę i najciężej pracując, dopóki nie zaczniesz odpowiedzi za swoje niepowodzenia w życiu szukać u siebie, a nie tylko u innych. A jak raz pokonasz samego siebie, to dasz radę każdej przeszkodzie z zewnątrz.

– Nie potrafisz stanąć po mojej stronie, to podaruj sobie ojcowskie rady!   Od dwudziestu lat przyginam kark dla dobra rodziny.  Nic z tego nie mając poza nieustanną krytyką. Jeśli to nie jest walka z samym sobą, to nie wiem, co to jest! Wystarczy, że się od tego garbu uwolnię … – Georg rzucił okiem po kuchni – … a nie będę miał czego więcej w sobie pokonywać.

– A co będzie z kuchnią?

– To już zmartwienie szefa. Jak Florian nie ma nikogo, to niech wyśle do garów swoją żonę. Chyba potrafi usmażyć kotleta?

Georg jak już powziął decyzję o opuszczeniu Leitnerhof, tak szybko przeszedł do jej realizacji. Niestety, w Monachium już pierwszego dnia dopadła go brutalna rzeczywistość. Próba zmierzenia się z zarządzaniem, gdy się nie miało doświadczenia, musiała zakończyć się klapą. Bo na co on mógł liczyć: menadżer knajpy, jakiegoś klubu nocnego? Parter w zawodzie menedżera. Tych dwudziestu straconych lat już się nie dało zawrócić. Ale nie to okazało się najgorsze, co go spotkało w Monachium. Efektem ubocznym jego przygody w roli menedżera okazało się niespodziewane spotkanie z bratanicą. Georg od pierwszej chwili zastanawiał się, co on robi w tym wyjątkowo nieciekawym miejscu, ale Mila?! To był więcej jak przykry widok. Flori sobie z Karin gruchali w domu, a ich pociecha była o krok od ulicy. Jedyną nadzieją na przyzwoite zakończenie tego horrendalnego dnia miała być wizyta u Mirjam i spotkanie z córką.  Niestety tu dopiero zaczął się prawdziwy horror, i to od samego wejścia. Drzwi otworzyła mu córka, bo nieprzytomna Mirjam leżała w swojej sypialni na łóżku, zupełnie nieobecna po próbie jej dobudzenia przez Georga. Na nocnym stoliku leżały opakowania po lekach. Georg schował jedno do kieszeni. W mieszkaniu panował kompletny rozgardiasz, a całość tylko niezgrabnie próbowała jakoś ogarnąć Lea. W kuchni, na stole leżały powyciągane z lodówki produkty do jedzenia, książka kucharska. Najwyraźniej Lea sama próbowała przyrządzić sobie kolację.  W łazience nie było lepiej – brudownik był wypełniony po brzegi brudnymi ubraniami, które nie mogły doczekać się prania. Nie mogło dziwić, że Georg, po tym, co zobaczył, postanowił spakować parę rzeczy córki i natychmiast ją stąd zabrać. Wrócił z Leą do Leitnerhof w środku nocy i pierwsze swoje kroki następnego dnia rano skierował do Hubers Alp, do biura Lisy. Przedstawił sprawę Lisie, na wstępie zaznaczając, że na żadne ugodowe posiedzonka między stronami tym razem się nie zgadza! Sprawa ma iść od razu do sądu.

Mimo urazy do brata, zagadnął go Milę, czy na pewno wie, gdzie jego córka pracuje.  Florian odpowiedział zgodnie z przekonaniem, że Mila dorabia jako kelnerka w restauracji jednego z monachijskich hoteli.

– Może i ona robi za kelnerkę, ale miejsce, w którym jest zatrudniona to na pewno nie jest restauracja. I powiem ci jedno Florian, że życzę ci, żeby to był jedyny etat jaki ona tam ma.  – odparł sucho Georg.

Florian przełknął ślinę, po minie brata rozumiał, że ten nie żartuje.

– Co to za miejsce?

– Zadzwoń do Mili i sam się jej zapytaj, co robi.

Georg miał już odejść, gdy Florian chwycił go za ramię. Georg jednak odepchnął brata.

– Muszę się zająć własną córką i otworzyć kuchnię. Bo jak widzę nikogo nie znalazłeś.

Problem z przejęciem opieki nad Leą przesądził dla Georga sprawę pracy w Monachium. To nie był czas na przemeblowywanie swojego życia zawodowego. Jeszcze tego samego dnia zadzwonił do Monachium i odmówił pracy. Menadżer nocnego klubu, mieszczącego się w budynku, gdzie na piętrach mieści się dom publiczny, to nie było coś czego można żałować.  Ugiął więc kolejny raz kark i wrócił do kuchni brata. Teraz najważniejsze było bezpieczeństwo Lei, a to zapewniało tylko zatrzymanie córki w Leitnerhof.  Musiał też Leę jak najszybciej posłać do szkoły, a nie liczył na porozumienie w tej sprawie z Mirjam. Z Lisą byli zgodni – będą walczyć o wszystko – o wyłączną opiekę.

Das Fatum. Mutter und Tochter.

Florian ist zurück mit Mila nach Allgäu.

Florian und Karin waren von Anfang an gegen ein Studium ihrer Tochter in München. Sie selbst hatten nie studiert und wollten, dass Mila eine praktische Berufsausbildung an einer wohnortnahen Schule erhält. Der Gedanke an das WG-Leben, das Studenten Leben und all die damit verbundenen Gefahren für junge Menschen, über die in letzter Zeit vermehrt in allen Medien berichtet wurde, ließen die Eltern berechtigterweise um ihr einziges Kind bangen. Am Ende, nachdem sie von Mila vor vollendete Tatsachen gestellt worden waren – sie hatte ihr Examen bestanden, war angenommen worden, hatte einen Job und einen Platz zum Schlafen – gaben Florian und Karin nach. Sie stimmten zu, sie aufs College gehen zu lassen, im Vertrauen darauf, dass ihrer Tochter in München nichts Schlimmes zustoßen würde. Als nun das negative Szenario eintrat, und zwar in einer Weise, die ihre schlimmsten Vorstellungen übertraf, waren sie am Boden zerstört. Immerhin hatten sie ihre Tochter gut erzogen, ihr die richtigen Prinzipien eingeflößt, selbst kein schlechtes Beispiel gegeben. Sie glaubten, dass Mila genug Kraft in sich hatte, um dem ganzen Sumpf zu widerstehen, den die große Metropole neben den unbegrenzten Entwicklungsmöglichkeiten für einen jungen Menschen bot. Hätten sie irgendwie verhindern können, was geschehen war? Florian beschuldigte Lisa ohne Umschweife, „Warum hat sie sich überhaupt in unsere Angelegenheiten eingemischt! Wenn sie nicht gewesen wäre, wäre Mila nichts Schlimmes passiert!” Schon vor einigen Monaten hatte er alle guten Meinungen über Lisa verloren und seine jugendlichen Ideen über seine Ex-Freundin in Märchen umgesetzt. Nun zog er es vor, überhaupt nicht mehr an sie zu denken, denn er musste sich stark zurückhalten, um nicht laut die schlimmsten unzensierten Epitheta auszuschleudern. „Dummes Weib! Frau Anwältin! Eine gewöhnliche Schlampe!” – Das waren die mildesten Ausdrücke, die in Bezug auf Lisa aus seinem Mund kamen. Karin gab dem grausamen Schicksal mehr Schuld als ihrem alten Freundin. Sie erlebte das Drama ihrer Tochter auf doppelte Art und Weise. Ihre eigene Vergangenheit kam zu ihr zurück. Die Ereignisse von vor fünfundzwanzig Jahren, die lange verdrängt und sorgfältig in den tiefen Schichten ihres Unterbewusstseins begraben waren, wurden heftig wieder lebendig, und die Emotionen kehrten mit einer solchen Wucht zurück, als ob alles gestern und nicht vor einem Vierteljahrhundert geschehen wäre. Karin wusste selbst nicht mehr, ob sie um ihre Tochter oder sich um selbst weinte.

Die verlorenen Schwestern.

Das Drama ihrer Tochter und nun die Verhaftung von Florian nur eine Woche nach seiner Rückkehr mit Mila aus München brach Karin völlig.  Es war viertel nach sechs, als Florian genommen wurde. Der verschlafener Georg hatte es nicht geschafft, die Küche zu öffnen, als um sechs Uhr die Polizei an der Tür stand. Geschockt wartete sie vergeblich auf ein einziges Wort des Dementis von Florian. Aber sobald die erste Verblüffung vergangen war, erschien nach einer kurzen Verwirrung eine kalte Gleichgültigkeit auf seinem Gesicht. Wann immer der Name dieser Frau erwähnt wurde, nahm sein Gesicht einen grimmigen Ausdruck an, und seine Hände ballten sich unwillkürlich zu Fäusten. Georg antwortete mit einem albernen Lachen, als hätte er den Witz des Jahres gehört. Sebastian stand mauerbleich und regungslos da und wartete auf die Reaktion seines Sohnes. Doch Florian senkte nur den Blick und wandte sein Gesicht ab. Mila rannte in ihr Zimmer, auf Georges Gesicht verwandelte sich ein dümmliches Lächeln in Verachtung. Karin hatte das Gefühl, dass ihr die Luft in den Lungen ausging, ihre Beine weigerten sich zu gehorchen – sie musste sich gegen den Stuhl lehnen, um nicht herunterzufallen. Am Nachmittag rief Sebastian sie zusammen und befahl Georg, die Leitung des Gasthauses zu übernehmen. Lisa sollte die entsprechenden Papiere vorbereiten und an diesem Abend vorbeibringen. Georg stellte die Frage nach einem Anwalt für Florian und warf einen fragenden Blick auf seinen Vater und dann auf Karin. Als Antwort verließ Sebastian den Raum, und Karin, die es bereits seit dem Morgen geschafft hatte, ihre Emotionen im Zaum zu halten und die Anschuldigung zu verdauen, antwortete kurz, „Er wird einen Pflichtverteidiger bekommen!” Karin, eine aus der Familie, hatte Grund, Magdalena Ritter zu glauben. Sie hatte fast ihre Erinnerung an diesen schrecklichen Abend vor Monaten gelöscht, als dieses eine Mal (als ob sie noch mehr gebraucht hätte!) Florian versuchte, sie im Schlafzimmer zu behandeln, als wäre sie der Schlampe der Straße. Sie wollte nicht kleinlich sein, sie wusste, dass es ihm leidtat.  Lange Zeit versuchte er, das schlechte Gedächtnis zu verwischen. Im Laufe der Zeit begann sie es auch beschönigen. Hatte sie ihn damals nicht mit diesen sexy Dessous provoziert? Sie wollte nur das Schweigen und die Gleichgültigkeit beenden, die seit vielen Wochen zwischen ihnen herrschte. Zwanzig Jahre der Ungewissheit, in denen sie in gemeinsamen Gesprächen die Erinnerungen vermieden, in denen Lisa auftauchen könnte. All diese unausgesprochenen Worte, Fragen, aus Angst vor einer unaufrichtigen Antwort. Als die Wahrheit über den zurückgehaltenen Brief herauskam, dachte sie, lastete wenigstens ein Geheimnis nicht mehr schwer auf ihrem Herzen. Mila, die ihre Beziehung bisher zusammengehalten hatte, war nach München gegangen, um sich dort ein Leben als Erwachsene aufzubauen. Das Haus blies für einen Moment leer und die Frage, ob sie etwas gemeinsam hatten, hing in der Luft. Florian zerstreute wortlos alle Zweifel. Schließlich verschwand Lisa zwischen den beiden. Sie suchte nicht nach Antworten auf die Frage, „warum“.    Das Wichtigste war, dass sie wieder von vorne anfingen. Wenn die Liebe aufblüht, wollen verliebte Menschen davon Zeugnis ablegen. Karin i Florian wollten es auch. Ein zweites Kind. So gut war es noch nie. Sie glaubten beide, dass nichts daran etwas ändern könnte. Äh, heilige Naivität! Ein schöner Traum verwandelte sich schnell in einen Albtraum! Mila hatte Leitnerhof seit ihrer Rückkehr aus München nicht mehr verlassen – sie ging schweigend wie ein Schatten in den Ecken des Hauses auf und ab.  Nachts hörte Karin sie hinter der Wand weinen. Alleine in der Dunkelheit verarbeitete sie Bilder aus der Vergangenheit. Wenn Mila nicht gewesen wäre, hätte sie zum Himmel geschrien. Sie muss sie herauswerfen, sie muss mit jemandem darüber reden, und die einzige Person, an die sie sich mit ihrem Schmerz wenden konnte – ihre Mutter – war durch eine Mauer von dieser Welt getrennt. Sie vermied den Kontakt mit ihr so viele Jahre lang, nur um nicht dorthin zurückzugehen, um keine Fragen stellen zu müssen, die ihr Bild von ihrer Mutter, dass sie in ihrem Herzen hinterlassen hat, zerstören könnten. Eine Mutter, die liebt, die verteidigt, die alles opfert, wird ihr die ganze Zukunft verschließen. Und nicht eine Mutter, die monatelang vorgibt, taub und blind zu sein, und erst als die Realität sich ihr mit all ihrer Brutalität offenbart, es nicht mehr möglich ist, den Kopf in den Sand zu stecken, sie schlägt schließlich zu. Zu spät… Es ist Zeit, dass Karin endlich erfährt, was passiert ist. Dann, vor 25 Jahren, machte es der Geisteszustand der Mutter ihrer Tochter unmöglich, ihr irgendwelche Fragen zu stellen. Nach so vielen Jahren konnte Karin bereits jede Version der Geschichte ihrer Mutter akzeptieren, solange sie wahr war.

Karin beschloss, ihre Mutter im Gefängnis in Memmingen zu besuchen. Vor Mittag beantragte sie die Erlaubnis, ihre Mutter zu sehen. Die Tatsache, dass Margarete ihre Strafe bereits in der offenen Abteilung verbüßte, und die veränderten Besuchsbedingungen ermöglichten einen direkten Kontakt zwischen Mutter und Tochter während des Besuchs. Karin war endlich in der Lage, ihren ganzen Schmerz herauszulassen. Sie hatte fast 25 Jahre darauf gewartet, dass ihre Mutter sie in den Arm nahm und ihre Tränen mit ihrer Hand trocknete. Sie wusste, dass sie ihrer Mutter weiteres Schmerzen zufügen, aber wer außer ihrer Mutter konnte sie noch verstehen? Eine Frau, die nach mehreren Jahren Ehe plötzlich begriff, dass der Mann, den sie geheiratet hatte und dem sie glaubte und vertraute, ein ganz anderer Mann war! Margarete beschloss nach dem, was sie über ihren Schwiegersohn und auch über die Erneuerung der zerrütteten Beziehung zwischen Sebastian und Lorenz hörte, dass sie keinen Grund mehr hatte, die Wahrheit über die Herkunft vor ihrer Tochter zu verbergen. Zuvor hatte sie aufgrund des vorherrschenden Hasses zwischen den Familien Angst, dass die Wahrheit die Ehe ihrer Tochter ruinieren könnte. Doch nun, da die Ehe gescheitert war und ihr Schwiegersohn ihrem Mann Karl fast ebenbürtig war, war es an der Zeit, dass Karin endlich von ihr erfuhr, dass ihr leiblicher Vater Lorenz Huber war.

Geschockt von dem, was sie von Karins Mutter gehört hatte, als sie nach Hause kam, griff sie reflexartig zum Telefon und rief Lisa an. Sie waren schon lange keine Freunde mehr, ihre Wege hatten sich auseinandergelebt. Aber eine innere Stimme sagte ihr, dass sie sich mit dieser überwältigenden Last an Lisa wenden sollte. Schließlich waren sie sich einst so nah wie Schwestern! Sie können einander nicht ewig fremd bleiben, wenn sich herausgestellt hat, dass sie keine Fremden sind!  Also lud sie Lisa ein, den Abend mit ihr zu verbringen. Lisa, die erwartet hatte, dass Karin mit ihr über Florian und seine Verhaftung sprechen würde, wollte sich zunächst ablehnen. Sie hatte keine Lust, über Florian zu reden, geschweige denn, Karin zu trösten! Doch als sie den verzweifelten Ton in der Stimme ihrer alte Freundin hörte, nahm sie nach kurzem Zögern ihre Einladung an.  Schließlich musste sie sowieso Papiere für Sebastian mitbringen. Der bloße Anblick von Karin am Eingang ließ Lisa alles vergessen, was sie beide getrennt hatte. Sie ließ ihre Reserve fallen und umarmte instinktiv ihre alte Freundin. Es gibt Bindungen zwischen Menschen, die kein Lauf der Zeit zerstören kann, die selbst Verrat nicht brechen kann. Wie auch immer, was spielte das in diesem Moment für eine Rolle? Trotzdem hatte Lisa nicht die Absicht, ihre Rolle bei der Verhaftung von Florian vor Karin zu verheimlichen.

„Karin, es tut mir sehr leid für dich, für Mila, für das, was ihr beide durchmacht, aber das ändert nichts an der Tatsache, dass ich Magdalene glaube und hoffe, dass Florian bekommt, was er verdient“, sagte Lisa kalt, und ihre Lippen verengten sich.

„Ob du es glaubst oder nicht, ich habe keinen Grund, ihn zu verteidigen.“

Lisa starrte Karin unwillkürlich überrascht an, aber sie unterbrach das Thema schnell und ging zu dem Grund für die Einladung.

„Ich habe dich nicht gebeten, hierher zu kommen, um über Florian zu reden. Ich möchte über uns reden, wie seltsam es auch klingen mag. Besonders heute. Ich war bei meiner Mutter zu Besuch.“

„Etwas passiert?“

„Nein. Ich musste sie einfach sehen.“

„Ich verstehe. Wie geht es ihr?“

„Sie hält sich gut. Sie war schon immer hart im Nehmen. Mama hat mir etwas erzählt, das ich nicht für mich behalten kann. Das gilt auch für dich, Marie und euren Vater. Ich weiß nur nicht, wie ich anfangen soll”, erwiderte Karin und Lisa sah sie wieder überrascht an. „Es gibt etwas, das du nicht über mich weißt, etwas über das, was passiert ist, weißt du schon…”, Karin hielt inne und Lisa nickte nur mit dem Kopf. Jeder wusste, wovon sie sprach. Niemand musste einen Spaten einen Spaten nennen.

„Du weißt, wie meine Mutter war. Sie war nie da. Wenn es keine Schulangelegenheit war, war es eine Gemeindeangelegenheit. Wahlkämpfe, Wahlen. Sie interessierte sich nur für Macht! Und wenn sie war, da, es war noch schlimmer. Sie hatte ständig Groll gegen ihn. Manchmal behandelte sie ihn schlimmer als einen Hund. Es gab Zeiten, in denen ich sie hasste. Ich träumte, dass sie aus unserem Leben verschwinden würde. Immer, wenn sie lange nicht zu Hause war, nahm er mich mit in Restaurants, auf Ausflüge, zu Konzerten, ins Theater. Ich fühlte mich wie eine kleine Prinzessin.“

„Papis kleines Mädchen!“, Lisa lächelte, aber dann wurde sie ernst. „Ich weiß, dass du es nach seinem Tod schwer hattest.“

„Du weißt gar nichts.  Ich hatte nie den Mut, es dir zu sagen… Ich hatte Angst, dass du dann aufhören würdest, mit mir befreundet zu sein…“ Karin sprach etwas zusammenhanglos. Immer konkret, jetzt war sie in ihren Worten verloren „Ich habe dich immer bewundert. Gott, ich wollte genau so sein wie du – rein, hell, ohne schändliche Geheimnisse!“

„Das war vor langer Zeit – jetzt hat das wenig mit mir zu tun. Glaube mir, Karin, an mir gibt es schon lange nichts mehr zu bewundern! Außerdem schau du mich an! Kein Geld, keine Karriere, kein Mann, kein Kind. Alle meiner Beziehungen dauerte nicht länger als ein Jahr.  Ich wohne bei meiner Familie und mein Büro befindet sich in einem ehemaligen Schuppen. Eine 38-jährige Frau ohne einen einzigen Erfolg im Leben! Na ja, eben Brigitte Jones aus dem Allgäu!“ Lisa lachte bitter und zynisch. Marie hat recht, ich habe alle enttäuscht. Ich sollte dich eher bewundern. Obwohl, ich natürlich im Moment nicht in deiner Haut stecken möchte.” Als sie Karins niedergeschlagenes Gesicht sah und nicht ahnte, was sie zu beichten hatte, fügte Lisa ernsthaft hinzu, „Und was Geheimnisse angeht, jeder hat etwas vor der Welt zu verbergen. Ich vielleicht mehr als andere. Und um ehrlich zu sein, habe ich nicht die Absicht, sie wieder mit jemandem zu teilen. Ich werde sie mit in mein Grab nehmen.“

„Das wollte ich auch. Aber ich kann meine Zunge nicht länger halten. Jemand zahlt einen sehr hohen Preis für mein Geheimnis…  Meine Mutter ist meinetwegen im Gefängnis.“

„Wovon redest du?“ Lisa schaute Karin wieder mit einem rätselhaften Blick an.  Karin holte tief Luft.

„Ich weiß nicht mehr, wann es eigentlich angefangen hat, wahrscheinlich nach meinem 13. Geburtstag. Er kaufte mir Kleider für erwachsene Frauen, hochhackige Schuhe, exklusive Dessous, Parfüm, Malutensilien… Er malte mich selbst, während sie weg war. Er wollte, dass ich das alles trage, wenn wir alleine sind. Am Anfang hat es mir gefallen, ich war sogar begeistert davon. Wir hatten unsere kleinen Geheimnisse. Obwohl ich wusste, dass das alles falsch war. Ich hatte ständig Gewissensbisse. Aber er wurde immer eindringlicher. Er begann mich zu erschrecken. Ich hatte Angst, längere Zeit mit ihm allein zu Hause zu bleiben. Ich habe angefangen, die Tür meines Zimmers nachts abzuschließen.“

Als Karin ihre Geschichte fortsetzte, starrte Lisa sie mit zunehmend entsetzten Augen an.

„Karin, was willst du mir sagen?“, rief Lisa. Karin fuhr langsam mit ihrer Geschichte fort.

 „Meine Mutter hatte eine Bürgerversammlung, um das Budget zu besprechen. Es sollte einen Streit um Geld geben. Sie hat uns gesagt, dass wir mit dem Essen nicht auf sie warten sollen. Er öffnete den Wein, er selbst trank ihn selten und meist nur symbolisch. Dann hat er fast die ganze Flasche alleine getrunken. Er hatte einen seltsamen Blick in seinen Augen. Ich wollte in mein Zimmer gehen. Er hat mich nicht gelassen. Er war stärker…“

„Da bin ich mir sicher!“, rief Lisa. „Aber warum hast du mir das damals nicht gesagt? Wir waren beste Freunde! Marie wusste nicht so viel über mich wie du!“

„Nachdem sogar meine eigene Mutter mir nicht geglaubt hat, hatte ich nicht mehr den Mut, jemandem davon zu erzählen.“

„Aber am Ende hat sie dir geglaubt. Deshalb hat sie ihn ja auch umgebracht!“

„Ja. Aber zuerst warf sie mir vor, dass ich alles erfunden hätte – ich hätte dumme Bücher gelesen, dumme Filme und Fernsehserien gesehen. Das liegt an der Serie „Twin Peaks”!  Sie sagte, sie habe einmal meine Unterwäsche versteckt gefunden. Sie nannte mich den Schlimmsten. Ich war ein gemeines, verwöhntes Mädchen.  Und jetzt… 25 Jahre später, sagt sie mir plötzlich, dass er nicht mein Vater war! Kannst du das glauben? Sie hatte eine Affäre.”

„Aber wusste er davon? Wusste er, dass ihr nicht verwandt wart?“

„Was spielt es für eine Rolle? Es ist wichtig, dass ich das dachte.“

„Tatsache. Er sollte niemals die Grenze überschreiten.“

„Er hat alles und gegen meinen Willen gekreuzt. Nun verstehst du, warum ich nicht einmal über Florian reden möchte. Und zu denken, es gab eine Zeit, in der ich ihn besser fand als mich!“

Lisa spürte, wie ihr ein Schluchzen die Kehle zuschnürte, und aus Solidarität ergriff sie Karins Hand – es war die einzige Möglichkeit, ihr zu zeigen, wie sehr sie sie verstand. Da sie jedoch aus ihrer schlechten Erfahrung mit Marie und ihrem Vater gelernt hatte, widerstand sie der Versuchung, Karin dasselbe zu antworten und ihr von sich zu erzählen. Ehrlichkeit hatte sich für sie nicht bewährt. Lisa wollte nicht riskieren, dass ihre ohnehin schon fast zerrüttete Freundschaft mit Karin endgültig zerbricht, wenn sie ihr die Wahrheit über sich erzählt.

„Zur Hölle mit ihm! Zur Hölle mit ihnen allen!  Hat sie dich gesagt, wer es war?“

„Ja, sie hat es mir gesagt. Deshalb habe ich dich gebeten zu kommen. Du ratest nicht…“ Karin schaute Lisa bedeutungsvoll an. Sie hat nur ihre Augen geweitet. „Immerhin waren sie schon in der Hochschule ein Paar.“

„Aber das hast geendet, als deine Mutter ist zur Universität gegangen!“, Lisa stand abrupt von der Couch auf, wie sie es immer tat, wenn sie sich von ihren Gefühlen mitreißen ließ. „Das ist nicht möglich! Meine Eltern haben sich geliebt! Das weiß ich.“

„Offensichtlich hat es nicht geendet, da wir Schwestern sind“, sagte Karin ruhig und starrte in Lisas Gesicht, die versuchte, ihren Schock einzudämmen, indem sie schnell den Raum umrundete.  „Meine Mutter hat deiner Mutter bei dem Besuch davon erzählt.“

„Und es hat sie getötet!“, rief Lisa aus, die in einem Augenblick alles vergaß, was Karin ihr geradegestanden hatte, und ihre Gedanken flogen zurück zu ihrer Mutter. „Wie konnte er das Mama antun?“

„Ich weiß, das ist ein Schock für dich. Nicht weniger als es für mich war. Bist du enttäuscht, dass wir Schwestern sind?“

Lisa hatte die Verblüffung bereits gemeistert. Sie setzte sich wieder neben Karin, die in Erwartung ihrer Reaktion auf ihr Gesicht starrte. Ein unwillkürliches Lächeln erschien auf Lisas Lippen. Die Art von Lächeln, die immer auf dem Gesicht einer Person erscheint, die nach Jahren des Umherirrens im Nebel plötzlich beginnt, alles zu verstehen. Unabhängig davon, ob dieses fehlende Element, das plötzlich vor ihm entdeckt wurde, eine gute oder schlechte Nachrichten für ihn ist. Wie Karin hatte sie das Gefühl, als würde ihr plötzlich etwas offenbart, das nie wirklich verborgen war. Nur wurde endlich beim Namen genannt, was man tief im Inneren schon lange wusste. Sie versicherte Karin schnell, dass sie über die Schwesterbeziehung glücklich sei. Schließlich fragte sie nach Mila.

„Hast du mit Mila darüber gesprochen?“

„Mila braucht jetzt Unterstützung von mir – und das ist sicher keinen Vergleich untereinander, wer das größere Opfer ist und wer von uns vom Leben schlechter behandelt wurde. Eines Tages wird die Zeit dafür kommen… Nun wäre es nur eine zusätzliche Belastung für sie.“

„Du hast Florian nie davon erzählt?“, sagte Lisa eher so, als sie fragte.

„Und was würde ich davon haben – er wäre empfindsamer, weniger egoistisch?“, rief Karin spöttisch an.

„Treiben zwischen Mitgefühl und Verachtung”, sagte unwissentlich Lisa, aber dann fügte sie hinzu, denn sie merkte, dass sie zu weit gegangen war, „Entschuldigung, Karin – das sollte ich nicht sagen!”

„Warum? Du hast den Nagel auf den Kopf getroffen. So müsste dieses Geständnis enden. Außerdem, was ich ihm sagen sollte – dass mein Vater vor ihm noch war?”, sagte sie provokativ.

„Es war nicht dein Vater!”, protestierte Lisa heftig.

„Das weiß ich jetzt. Gestern war er noch…“

„Wie konnte sie dir so viele Jahre lang nicht die Wahrheit sagen!”

„Ich habe ihr wirklich keine Chance gegeben. Lange Zeit habe ich die Briefe nicht einmal gelesen.“

„Du hast ihr nicht getraut?“

„Vor dem Prozess war sie ein Jahr lang in einer Psychiatrie. Wenn sie überhaupt etwas sagte, machte es nicht viel Sinn. Dann hat Peters Tod und der 20 Jahre währende Hass zwischen den Familien uns beide zum Schweigen gebracht.“

„Und nun?“

„Nun spielt es keine Rolle mehr…“ Karin hielt einen Moment inne. „Wenn du sie sehen könntest!“

„Vielleicht könnte ihre Bestrafung als verbüßt ​​angesehen werden? Es ist fast 25 Jahre her!“

„Das würde mich glücklich machen!“

„Ich werde sehen, was man tun kann. Aber vorher müssen wir noch mit Papa reden. Und natürlich mit Marie.“

„Lisa, langsam! Gib mir Zeit, das selbst zu verdauen!” Karin unterbrach sie abrupt. Sie selbst war sich nicht sicher, ob sie Lorenz überhaupt als Vater haben wollte. Außerdem hatte selbst ihre Mutter es ihr überlassen, zu entscheiden, „Wenn du willst, wirst du es ihm sagen. Und wenn nicht, wird es so bleiben, wie es ist”, hörte sie von ihrer Mutter bei der Besuch. Also schnitt sie das Thema vorerst ab. „Jetzt ist Mila das Wichtigste!“

„Und Florian“?

„Wenn ich mich entscheiden würde, würdest du mein Anwältin?“

„Du fragst immer noch. Auf jeden Fall!“

„Und wie geht es dir?“

„Krass. Zu Hause hegen alle einen Groll gegen mich.“

„Ich verstehe, dass Marie nun Mirjams Seite hält.“

„Wenn nur das.“ Lisa ließ die Luft hart aus ihren Lungen. „Die Atmosphäre ist so, dass eine Axt in der Luft hängt! Marie hasst mich fast.“

„Oh, den ich glaube es wirklich!“, rief Karin an. Sie kannte die Schwestern gut. Marie, die Lisa großgezogen hatte, hatte eine fast mütterliche Einstellung zu ihr. Lisa war es gewohnt, keine Konkurrenz in den Gefühlen ihrer Schwester zu haben. Deshalb hatte Karin das Gefühl, dass Lisa einfach übertreibt. „Sie ist wahrscheinlich eifersüchtig auf Maries Intimität mit Mirjam. Irgendetwas fehlte ihr und sofort ein furchtbares Unglücksgefühl!”, dachte Karin. Der Umstand, dass sich Marie gerade erst als ihre Schwester entpuppt hatte, rief unwissentlich die Vorstellung hervor, dass auch sie ohne all diese Geheimnisse von den Gefühlen ihrer älteren Schwester hätte profitieren können.

„Ich fange an zu bereuen, dass ich zurückgegangen bin.“

„Ich bereue es nicht. Wen würde ich jetzt im Ärmel heulen?“

„Es ist gut, dass Jan hier ist. Sonst hätte ich zu Hause niemanden, zu dem ich zwei Worte sagen könnte.“

„Wie ist er denn so?“

„Ich glaube nicht, dass er irgendwelche Schwächen hat. Jedenfalls hat bisher noch niemand welche gefunden.“

„Marie scheint auf dem Weg zum Glück zu sein.“

„Zumindest einer von uns dreien.“

Co dalej?

Zima w Hubers Alp

Zima to okres dla przyrody odpoczynku, regeneracji. Jednak nie dla górali. Dla mieszkańców gór to okres wzmożonego wysiłku, bo chociaż ziemia odpoczywa, a zwierzęta zamknięte są w oborach, to codzienne obowiązki napędza trudna zimowa aura. Obfite opady śniegu, niskie temperatury utrudniają transport, do tego dochodzą lawiny, awarie instalacji grzewczych, a dla tych, którzy żyją z turystyki, zmima to okres drugiego sezonu napływu gości. Dzień staje się coraz krótszy, a pracy nie ubywa, tylko przybywa.  Dla mieszkańców Hubers Alp ta zima była wyjątkowa, bo choć odpadły ich troski finansowe, to nadwyżka gotówki postawiła przed nimi pytanie, jak ją dobrze zainwestować, żeby nie przeżywać w przyszłości kolejnych problemów finansowych. Kiedy Marie długie zimowe wieczory spędzała   przy kominku, w fotelu z kocykiem na kolanach i książką w ręku, to Lorenz i Lisa na planach inwestycyjnych dla Alp na nadchodzącą wiosnę. Lisie przypadła teraz rola tej, która kontroluje i zakreśla realność planów ojca, żeby znowu nie skończyło się na długach. Lorenz chciałby odbudować stado, a to co mu zatruwa głowę, to własny wiek. Do grobu to on się jeszcze nie wybierał, co to, to nie!  Mimo to Lorenz czasami czuł się nie jak przyszły dziadek, ale jak przyszły ojciec, który musi myśleć, jak tu zapewnić dziecku utrzymanie i dobre wychowanie przez następne dwie dekady. „Ileż to lat on będzie miał, gdy dziecko Marie dorośnie i będzie mógł mu Alp przekazać?” – Lorenz woał nie liczyć, bojedyna odpowiedź jaka przychodzi mu do głowy to: „Matuzalem. “Na szczęście zawsze jest nadzieja, że czas podpowie inne – lepsze – rozwiązanie. „Tja, ten nowy przyjaciel Marie wydaje się w być porządku. Wykształcony, ale nosa nie zadzierał przed nim, roboty ciężkiej też się nie brzydził. Hmm, wziął na siebie rolę ojca dziecka – znaczy, że Marie mu się podoba i jemu na niej zależy. Bez dwóch zdań! Nie ma więc co się martwić na zapas, tylko trochę jednak gotówki zatrzymać. Stopnieją śniegi i wraz z nimi odpłyną z Alp wszystkie kłopoty.” – pocieszał się w te długie zimowe wieczory Lorenz.

Sytuacja zaś, że Marie, która była główną do tej pory siłą roboczą w Alp, spodziewała się dziecka, zmusiła siłą rzeczy domowników do przeorganizowania codziennej pracy w Alp.  Na co dzień to Lisa zajęła teraz miejsce Marie w pracach domowych i w ich serowej fabryce. Przyszło pani prawnik zdjąć obcasy, ubrać gumiaki i wziąć widły, czy łopatę do ręki.  Od momentu, gdy tylko pierwszy śnieg zasypał Alp, to żaden klient się do niej nie pofatygował do biura położonego wysoko w górach. Lisa szybko dostała zapłatę za wgardę, którą okazała swego czasu pracy Marie, gdy zarzuciła jej, że ta po cichu życzy jej klapy w interesie i zajęcia przy niej miejsca przy dojeniu kóz. Karma działa bezustannie.  Już sama kozy doiła i z serami co tydzień na targ goniła. Jednak brak klientów coraz bardziej Lisę irytował i deprymował. Jeszcze trochę i będzie mogła budę zamknąć. I rzeczywiście zostaną jej tylko kozy. Musiała wreszcie coś z tym zrobić. Pozostawał jeszcze, nadal nierozwiązany, problem znalezienia stałej pomocy do gospodarstwa. Co nie było proste, bo tu nikt z miejscowych od dwudziestu lat nie chciał przyjść pracować. Ale, że Sebastian poczynił parę kroków w kierunku Lorenza – te wtorki szachowe to wielka łaska ze strony dawnego przyjaciela, więc siostry znalazły w końcu kogoś do pracy. Tą pomocą okazała się być dwudziestokilkuletnia Sara Blumental. Dziewczyna była ekolożką po studiach, wielką zwolenniczką zdrowego trybu życia – jak zarazy unikała wszelkich kupnych kosmetyków i przetworzonego jedzenia, do tego była joginką i weganką. Urodziła się i wychowała w mieście, ale kochała góry i w Alp upatrywała możliwości życia wreszcie w zgodzie z naturą. Odkąd trawa się zazieleniła w Alp, a temperatura rano przekroczyła kilkanaście stopni, to każdego poranka, jeśli tylko nie było deszczu, wynosiła na trawnik swoją matę do jogi i zaczynała dzień od powitania słońca. Z wyglądu była typem chłopczycy – nosiła krótkie włosy, dżinsy, męską koszulę, do tego prawie żadnych ozdób. Ruchy miała zwinne i pełne gracji. Całą sobą ucieleśniała piękno natury – zero sztuczności. Temperament miała raczej spokojny – bliski Marie, za to język cięty jak brzytwa, przy którym drobne złośliwości i uszczypliwości najstarszej z córek Hubera brzmiały jak komplementy do bukietu ślubnego panny młodej. Ta pyskata i nie dająca sobie w kaszę dmuchać dziewczyna, o bardzo wyrazistych poglądach z miejsca spodobała się obu siostrom. Ale, że też nie była z tych, co im trzeba o obowiązkach przypominać i żadna tam cackająca się z sobą mimoza, to początkowo i Lorenzowi przypadła do gustu. Jako że Huber wyjątkowo nie znosił żadnych dziamdzii, co to wiecznie w obłokach bujają i o księciu na białym koniu rozmyślają. Początkowo – to jest do pierwszego wspólnego posiłku. „No, tej to chyba tato nie kochał!” – zakołatało się po głowie Lorenza Nie było śniadania, nie było kolacji, żeby dziewczyna jakiejś wstawki pod adresem rodu męskiego nie zrobiła. No uszy więdły! Atmosfera przy stole, jak na manifie feministycznej. Huber był przyzwyczajony do tej pory, że on w swoim domu to był ten rodzynek, który jego kobiety od zawsze hołubiły.   Na szczęście dla gospodarza Alp, Sara nie wchodziła mu za wiele w drogę. A odkąd wyruszyły na hale pierwsze stada bydła z doliny, pośród których wreszcie wypasało się także jego nowe małe stadko, to dobry humor nie opuszczał Lorenza. Szczęśliwa, pełna nadziei i wreszcie spokojna o jutro twarz Marie oraz myśl, że już w połowie czerwca powitają w Alp nowego mieszkańca, wszystko to powodowało, że Lorenz byłby w stanie znieść w Alp nawet z tuzin zołz podobnych Sarze.ła

Wiosna w Leitnerhof

Wiosna w Alpach

Minęła zima, wraz ze smutną dwudziestą już rocznicą śmierci Petera i z nadejściem wiosny przyszły też wielkie porządki w Leitnerhof. A zaczęło się od kłótni braci. Wszystkie decyzje, które w tamtym czasie Georg podejmował były tego rodzaju, jakie właśnie by nie podjął, gdyby nie został wprowadzony w błąd. Sprawa Marie była dla niego formalnie zamknięta – wycofanie się.  Formalnie, bo na poziomie emocji, to paradoksalnie dzięki właśnie Janowi, działało pierwsze prawo rynku: im dane dobro jest mniej dostępne, tym jego wartość jest większa. Marie była niedostępna – jej akcje szły w górę. Generalnie wszystkie jego myśli krążyły wokół pytania: „Co by było, gdyby się ta przybłęda nie przypałętała do Alp!” Wizyta starego kumpla Steffena na jesieni dała Georgowi mocno do myślenia. Bilans roczny, który przedstawił Florian rodzinie nie napawał radością, ani optymizmem na przyszłość.  Nie mając nic lepszego do roboty w długie zimowe wieczory zajął się Georg planami odnośnie do zajazdu, żeby wraz z nadejściem sezonu wykosić okoliczną konkurencję i poprawić nie najlepszą kondycję finansową rodzinnego interesu. Niestety jego entuzjazm szybko przygasił rządzący zajazdem Florian. „To nie jest dobry czas na zmiany. Nie ma na to wystarczająco środków. Ojciec dopiero co jak spłacił Huberów i się nie dołoży. Plany zamiany pastwisk pod działki pod zabudowę upadły, gdy wniosek odrzucił urząd. Trzeba by zaciągać poważne kredyty. Za duże ryzyko.” – usłyszał od brata, kiedy przedstawił mu projekt zmian w funkcjonowaniu zajazdu.  Tej wiosny Karin i Florian bardziej zajęci byli planowaniem urlopu we dwoje poza Allgäu jak tradycyjnymi wiosennymi remontami, przeróbkami. Co tu dopiero mówić o pełnych rozmachu planach inwestycyjnych, które zaproponował Georg! Po konfrontacji Floriana z Lisą przyszedł czas na konfrontację z własną żoną – przejrzenie na oczy. Odpadło to, co ten obraz przez wszystkie lata zakłócało – niewygaszone uczucie do Lisy. Teraz ten obraz był czysty i klarowny. Efekt – zniknęło to, co od początku kładło się cieniem na małżeństwo Floriana i Karin – niepewność co do uczuć.  Pogrzeb Lisy dokonany, zima odeszła i żałoba skończona. Nadeszła wiosna: ptaszki śpiewają, gołąbki gruchają, trawa się zieleni, wszystko kwitnie. Za oknami wprawdzie dopiero kwiecień, ale w sercach Karin i Floriana już prawdziwy maj: „Love is all around[1]”. Minęły święta Wielkiejnocy, Mila powróciła do Monachium po świątecznej przerwie, a uwolnieni od przyzwoitki w domu rodzice zajęli się nawzajem sobą: „Gdy nie ma w domu dzieci, to jesteśmy niegrzeczni […]”[2] To późne szczęście małżeńskie młodszych Leitnerów, którzy swym zachowaniem przypominali bardziej nowożeńców, jak małżeństwo z dwudziestoletnim stażem, rzucało się już po oczach całemu Leitnerhof. Sebastiana serce oczywiście radował ten widok. Od niepamiętnych czasów zazdrosnemu o brata Georgowi, teraz dopiero żałość zaczęła cztery litery ściskać, a język puchnął od nieustannych złośliwości, na te wiosenne przebudzenie w małżeństwie brata. Przygodne turystki spowszechniały Georgowi, a Anna od dawna mu się nie narzucała. Samotność zawodziła mu w sercu bardziej od strun starych skrzypiec, a czas płynął od jednej wizyty córki do kolejnej. Tylko Lea jeszcze wprawiała go w radosny humor, tylko córka wprowadzała jakąś ożywczą nutę do szarej codzienności. Karin i Florian, jak na ludzi szczęśliwych przystało, z serca życzyli każdemu obok uśmiechu fortuny, nie dziwi więc, że jeśli w ogóle jeszcze na przycinki Georga reagowali, to z pobłażliwością dla dziecka, ewentualnie litością dla głupca, który sam swoje szczęście roztrwonił. Florian był teraz jak najdalej od planów brata co do zajazdu, głowę jego zaprzątają zgoła inne plany – powiększenie rodziny. Stąd też nie miał żadnego zrozumienia dla pomysłów Georga. Bracia szybko weszli w zwarcie. Georg próbował ostatniej szansy do przeforsowania swojego zdania szukając poparcia u ojca. Niestety, spotkał go tu kolejny tylko zawód, bo ojciec umył tym razem ręce, stwierdzając, że sami mają się dogadać. Niemożność dogadania się z bratem w sprawie przyszłości zajazdu poskutkowała decyzją Georga, żeby porzucić na dobre Leitnerhof i spróbować swoje plany realizować poza Leitnerhof, poza Allgäu – w Monachium. Kierunek był oczywisty, skoro tam mieszkała jego córka – jedyna osoba, z którą łączyły go uczucia. Sebastian generalnie skłonny był poprzeć zdanie starszego syna, bo wiedział, że on przynajmniej jakieś swoje zdanie ma, gdy Florian po prostu realizuje to, co podszeptuje mu Karin. Zaś jego opinie są tylko wyrazem tego, co myśli jego żona, a sama nie ma odwagi na głos powiedzieć.  I pewnie by tak zrobił, gdyby widział w tym cień szansy na zmianę relacji braci, początek czegoś nowego, co stałoby się podstawą do budowania współpracy, a nie gruntem do kolejnych tylko konfliktów. Nie miał zamiaru patronować czemuś, co z góry skazane było na klęskę, tym bardziej wkładać w to może resztki swoich oszczędności. Florian ze wszystkimi swoimi ułomnościami charakteru, był dla ojca obrazem solidności i odpowiedzialności. Młodszy syn znał hierarchię wartości, wiedział, co w życiu jest najważniejsze – to rodzina. Sebastian nie miał wątpliwości, że Florian ani nigdy nie zrobi nic, żeby ją zniszczyć, ani tym bardziej nie wystawi rodziny na wstyd. Natomiast przyszłość Georga coraz bardziej zaczynała go niepokoić. Starszy syn z wolna upodobniał się do starego wiejskiego lowelasa, który wcześniej czy późnej skończy jako samotny ochlaptus, podszczypujący kolejne kelnerki zatrudnione przez swojego brata. Pomysł Georga, żeby spróbować czegoś nowego, poza Leitnerhof był więc godny aprobaty jego ojca, który coraz mniej miał złudzeń, że bracia zaczną wreszcie współpracować, jak przyszli wspólnicy Leitnerhof. Dlatego wyraził nawet chęć wsparcia tak, jak tylko może, finansowo Georga w jego planach poza Leitnerhof. W końcu dla Georga, który skończył 45 lat, to być może był ostatni taki moment w życiu, aby wytoczyć sobie nowe cele i nadać swojemu życiu jakiś sens. Jeśli zaś udałoby się Georgowi zbudować nowe życie w Monachium, to on spałby spokojnie, że po jego śmierci, Florian po prostu spłaci brata i na tym skończy się sprawa. Bo na wspólników to oni się nie nadawali, musiał przyznać w końcu sam przed sobą Sebastian. Ta kłótnia była tylko tego kolejnym dowodem. Tym bardziej wszystkie enigmatyczne uwagi Floriana na temat chęci powiększenia rodziny przyjmował Sebastian z wyraźną nadzieją. Mila wybrała życie poza Allgäu, Lea dorastając w Monachium pewnie z czasem też straci serce do tego miejsca i wybierze przyszłość w mieście. Wprawdzie miłość wnuczki do zwierząt, szczególnie do koni dawała jeszcze Leitnerowi nadzieję, że Lea tu kiedyś jednak wróci, to realizm sytuacji skłaniał Sebastian do myślenia, że dobrze by się stało, gdyby na świecie pojawił się prawdziwy spadkobierca Leitnerhof. Nie może więc dziwić, że plany powiększenia rodziny Floriana były bliższe sercu Sebastiana od planów Georga rozwinięcia rodzinnego interesu i puszczenia Leitnerhof na nowe tory. Tymi myślami coraz częściej dzielił się z Lorenzem, który z równą troską spoglądał w przyszłość swoich córek.  I dobrze im dwóm było znowu porozmawiać czasem o tym, co ich obu kłopocze, jednak daleko było dawnym przyjaciołom do dawnej konfidencji. Bo choć wytoczyli ramy swoich rozmów, żeby nie wpadać w nich na rafy, żeby nie dotykać tego, co dzieli i boli, to udawało się to tylko częściowo. Nie mówili o przeszłości, ale ona wracała i była stale obecna w każdej ich rozmowie. Wystarczyło, żeby temat zahaczył o dzieci, a myśli obu ich biegły do Petera, albo Lorenz wspomniał coś o planach rozbudowy stada, żeby wracała sprawa łąk. Huber wyrażał chęć wydzierżawienia od Leitnera swojej dawnej ziemi, jednak Sebastian szybko uciął sprawę, że póki on żyje, to o żadnych opłatach za wypas bydła na tej ziemi być nie może mowy. Pieniądze nie mogą już ich więcej podzielić. Lorenzowi, który chował przed przyjacielem tajemnicę Marie, trudno było wysłuchiwać tych wszystkich uwag Sebastiana na temat braku spadkobiercy Leitnerhof. Sekret ciążył mu bardzo na duszy, bo dodatkowo ich dzielił.   Nie zmieniało to jednak faktu, że Lorenz wcale   sobie nie życzył, żeby prawda wyszła na jaw.  Na temat starszego syna Sebastiana od niepamiętnych czasów miał stałe, dobrze już wyrobione zdanie: najgorszej nie życzyłby, żeby ten Leitner stanął na jej drodze.  Sprawa z Leą jawnie dowodziła, że Georgowi ufać nie było można. Tym bardziej nie chciał, żeby Marie musiała się w przyszłości układać z Georgiem co do wychowania wspólnego dziecka. Prawo stoi wprawdzie po stronie matki, ale w sądzie wcale nierzadko o wiele bardziej od prawa liczą się pieniądze. Te zaś mieli Leitnerowie, a nie oni. Tej smutnej prawdy nawet Lisa nie podważała i równie, co ojciec, lojalnie strzegła tajemnicy siostry. Szczerze i z całego serca więc Lorenz życzył Sebastianowi, żeby doczekał się wnuka od Floriana, a Georg zbudował sobie nowe życie w Monachium. Sebastian, zaś cieszył się słysząc od Lorenza, że Marie i Lisa dobrze się rozumieją i potrafią, jak trzeba nawzajem się wesprzeć. Nic większego uznania nie mogło wzbudzić u Sebastiana, że Lisa wolała zastąpić siostrę w gospodarce, kiedy ta nie była już dłużej wstanie pracować, niż może łapać pierwszego z brzegu klienta i rujnować sobie reputację jako prawnik. Z chęcią by postawił siostry Hubers swoim synom za przykład, gdyby tylko to mogło na nich jakieś wrażenie zrobić.  Jako człowiek taktowny, Sebastian nigdy nawet nie zahaczył w rozmowie z Lorenzem o ojca dziecka Marie. Jednak wystarczyło, że Lorenz tylko napomknął, iż są małe widoki na to, że Marie samotną matką nie będzie, żeby od razu wychylił kielicha za spełnienie się skrytych pragnień sąsiada. 


[1]Love is all around” – piosenka WET- WET – WET -miłość dookoła (wszędzie)

[2] „Gdy nie ma w domu dzieci, to jesteśmy niegrzeczni …”  – piosenka Kultu

Jeszcze kilka dni i nocy, i wszystko wróci do normy
Będziemy zorganizowani i poważni, uczesani i przezorni
Jednak jeszcze dzisiaj i jutro, pojutrze i popojutrze
Pozwól nocy kochana, życiu nosa utrzeć.

%d blogerów lubi to: