Lisa beim Abendessen bei den Achenbachs. Teil II.Lisa beim Abendessen der Achenbachs.Lisa beim Abendessen bei den Achenbachs. Teil II.

Rassel.

Während Liams Tochter in der Küche Tee zubereitete, betrachtete Lisa mit Interesse das große Bild an der Wand, das aus einer Computergrafik mit neun Schwarzweißfotos von Liam und seiner Tochter bestand, die Jahr für Jahr aufgenommen wurden. Neben der Grafik an der Wand fielen ihr hier und da auch die zahlreichen handgefertigten Nippes und kleinen Dekorationen auf, die das Kind offenbar aus allem, was die Natur und der Schreibwarenladen hergaben, selbst hergestellt hatte.

„Vielleicht braucht sie Hilfe?“

„Lili ist fast neun Jahre alt. Sie kann Tee kochen.“

„Aber sie kann sich ja trotzdem verbrennen!“

„Kinder sind nur so unabhängig, wie man es ihnen ermöglicht. Aber du scheinst nicht viel Kontakt mit ihnen gehabt zu haben, nicht wahr, Lisa?“

„Ich war der Jüngste in der Familie.“

„Marie war es, die den Tee gekocht hat.“

„Das ist wahr. Ich war ja diejenige, die … sich um die Ziegen kümmern“, erwiderte Lisa und sah Liam ein wenig spielerisch an, gespannt, wie er reagieren würde. Er verstand offensichtlich, worauf Lisa anspielte. Unwillkürlich wanderten seine Gedanken zurück zu seinem letzten Besuch auf Hubers Alp.  Bei dieser Erinnerung lächelte er leise, dann gab er es zu: 

„Das ist etwas, womit Lili wohl kaum zurechtkommen würde.“

„Wer weiß? Unverifiziert, unbestätigt.“

„Ist das eine Einladung?“ Liam sah Lisa direkt in die Augen und lächelte.

„Vielleicht …“ Lisa hielt den Blickkontakt und erwiderte das Lächeln. Schließlich wandte sie ihr Gesicht ab und richtete ihren Blick auf das Wandbild.  Liam folgte ihr mit seinen Augen.

„Dies ist Finns Werk.“

„Es ist wirklich hervorragend. Du hast einen talentierten Bruder.“

„Ich gebe ihm Kredit von dir. Er wird sich freuen.“

„Ist das sein Beruf oder sein Hobby?“

„Finn trennt nicht zwischen seiner Arbeit und seinen Hobbys.“

Lili brachte zwei Tassen und stellte eine vor Lisa und die andere vor ihren Vater. Für Lisa war er kunstvoll, aus chinesischem Porzellan, für ihren Vater war er schlicht. Der Unterschied war sehr deutlich. Sie holte die Servietten und den Rest des Geschirrs heraus. Lisa beobachtete aus dem Augenwinkel, wie Lili geschickt und originell die Servietten faltete.

„Ist dein jüngerer Bruder immer so still? Beim Essen sprach er kaum. Sobald er gegessen hatte, ging er sofort weg.“

„Oh, manchmal ist es sogar noch schwieriger, ihn zum Schweigen zu bringen als Lili, wenn er schwatzhaft wird. Vor Fremden ist Finn jedoch im Allgemeinen zurückhaltend und verschlossen. Du solltest es nicht persönlich nehmen. So ist er ja schon.“

Lili bemerkte, dass Lisa aufmerksam auf die Tasse schaute.

„Gefällt Ihnen diese Tasse, Frau Huber?“

„Ich habe noch nie Tee aus einer so wunderschönen Tasse getrunken.“

„Dies ist die schönste Tasse in unserem Haus“, erwiderte Lili sichtlich erfreut.

„Du kannst mich bei meinem Vornamen nennen“, sagte Lisa und stellte die Tasse auf dem Couchtisch ab. Dann streckte dem Mädchen die Hand entgegen. „Mein Name ist Lisa.“

Lili zögerte, schaute ihren Vater fragend an. Er nickte einverstanden.  Dann reichte Lili Lisa die Hand und sagte ein wenig steif: 

„Liliane.“ 

„Ich hole die Kanne Tee.“ Liam meldete sich zu Wort. Daraufhin stand er auf und ging in die Küche hinaus. Er hatte nicht vor, die Kontaktaufnahme von Lisa mit seiner Tochter zu stören.

Lisa stand ebenfalls auf und half dem Mädchen, den Couchtisch zu decken. Sie stellte die Zuckerdose und die aus Origami gefalteten Servietten auf den Tisch. Lili legte in der Zwischenzeit die Baklava und das Lokum sorgfältig auf den Plattenteller.

„Oma hat das gebacken.“

„Und du hast ihr sicher geholfen.“

„Nein“.

„Hilfst du nicht gerne in der Küche?“

„Doch! Ich helfe gerne beim Dekorieren.“

„Mm … weißt du, was du wirst, wenn du groß bist?“

„Ich werde wie Opa reisen.“

„Aha. Willst du nicht wie Papa Anwältin werden?“

„Nein. Es ist langweilig.“

Das Mädchen ging zum Couchtisch hinüber und begann, alles auf der Tischplatte nach ihrem Geschmack neu zu arrangieren. Die Frau wich zur Seite, ging zum Regal hinüber und nahm einen Bilderrahmen in die Hand. Auf dem Foto war eine Frau, vielleicht in ihrem Alter. Langes hellblondes Haar, ordentlich zu einem Dutt hochgesteckt, der lebhafte Blick aus großen blauen Augen, ein sanftes Lächeln. Unwillkürlich warf Lisa aus dem Augenwinkel einen Blick auf Lili, dann auf die Grafik an der Wand und rief sich schließlich Finns Gesicht ins Gedächtnis zurück – schön, subtil, kindlich, glatt und statisch, fast ohne Mimik. Helles, flachsfarbenes Haar. Die Ähnlichkeit mit der Frau auf dem Foto war verblüffend, aber sie erklärte auch, warum man allein in Finns Gesichtszügen keine Ähnlichkeit mit seinen Halbgeschwistern finden konnte, nicht einmal mit der jüngsten, Fariha, die ihrem Vater so sehr ähnelte. Was das Aussehen betrifft, so waren Liam und seine Tochter die Achenbachs. Dabei ähnelte Liam seinem Vater so sehr, als hätte man Klaus die Haut abgezogen, nur unter Berücksichtigung der 25 Jahre Unterschied. Das Haar des Vaters war bereits lichter geworden und mit weißem Haar durchsetzt. Was sie unterschied, waren ihre Stimmen. Klaus und sein jüngster Sohn Mohammed hatten Baritonstimmen: stark, warm und tief. Liam und Finn – typisch irisch – hoch und dünn. „Lili hat nur die Augen ihrer Großmutter, na ja, es sei denn, sie kam nach ihrer Mutter?“ Der Bilderrahmen wurde aus Eisspateln gefertigt und mit Lack in orientalischen Mustern bemalt.

„Ich nehme an, du hast wohl auch diesen schönen Bilderrahmen gemacht?“

„Ich habe nur die Spatel auf der Pappe gelegt. Fariha hat den Rahmen bemalt. Es ist ein gemeinsames Geschenk für Papas Geburtstag von uns.“- Lili sah Lisa ein wenig schlau an und fügte hinzu: „Und von Mohammed.“

„Was hat Mohammed gemacht – die Stütze für den Bilderrahmen?“

„Nein. Ich habe auch die Stütze geleistet. Mohammed … hat Eiscreme gegessen.“

„Zehn Stück?“

„Er war sehr krank.“

„Ich bezweifle es nicht!“

Lisa und Lili brachen in fröhliches Lachen aus.

„Wer ist auf diesem Bild?“

„Das ist meine Oma Kiara. Sie ist tot. Oma war eine Anwältin wie Papa. In New York.“

„In New York?“

„Papa und Onkel Finn haben dort einst gelebt.“

Lisa musste im Geiste feststellen, dass Kinder eben die beste Quelle für Informationen sind. Sie wollte aber nicht an Lilis Zunge ziehen. Die Tür war offen und Liam in der Küche konnte alles hören. Zum Glück musste sie das nicht – Lili hatte im Gegensatz zu ihrem Vater keine Probleme mit Offenheit.

„Warst du jemals in New York?“, fragte Lili neugierig. 

 „Leider hatte ich bisher noch keine Gelegenheit dazu.“

„Wir fliegen nächsten Sonntag nach New York, wenn Papa Urlaub hat. Mit Onkel Finn. Das heißt, falls Opa damit einverstanden ist. Papa und Opa streiten sich darüber.“

„Es ist Opa, der für Finn entscheidet, wo er seinen Urlaub verbringt?“ Lisa hatte immer mehr zum Nachdenken. In dieser Familie waren scheinbar nicht nur die Kinder und Frauen davon ausgeschlossen, selbst Entscheidungen zu treffen.  Es war schlimmer als sie dachte.

Lili stand ein wenig verwirrt da. Sie wusste einen Moment lang nicht, was sie antworten sollte. Schließlich lächelte sie und erklärte es auf ihre Weise:

„Onkel Finn ist wie Teddybär.“

„Teddybär?“

„Du kannst ihm alles erzählen, aber er wird dir nicht so antworten, wie du es möchtest. Wenn du ihn umarmst, will er dich nicht zurück umarmen. Du kannst ihn anlächeln, aber er wird dich nicht zurücklächeln. Wenn du vergisst, ihn mit auf Reisen zu nehmen, wirst du ihn vermissen, aber er wird nicht um dich weinen. Aber es ist cool, dass er da ist.“

Lili beendete ihre Erklärung. Liam war schon eine ganze Weile im Wohnzimmer und hörte sich die Worte seiner Tochter an, schließlich meldete er sich zu Wort und sagte offen zu Lisa:

„Mein Bruder ist autistisch.“

Lisa wurde blass und klammerte sich unwillkürlich an die Lehne des Stuhls hinter ihr. Sie musste sich hinsetzen. Das Abendessen stieg ihr die Kehle hinauf. „Der Begriff »morgendliche Übelkeit« muss von einem Mann erfunden worden sein! Kein Vormittag endet zur Abendessenszeit!“, ging ihr durch den Kopf. Liam kniete am Kaffeetisch und goss Tee in Tassen ein. Dann setzte er sich auf den Sessel nebenan. Er sah seine Tochter an und warf dann einen Blick zur Tür, um ihr mitzuteilen, dass sie schon zu lange hier war.

„Lili!“

„Ich bin schon weg.“

An der Tür drehte sich das Mädchen noch einmal um:

„Auf Wiedersehen, Lisa.“

„Gute Nacht, Liliane.“

Lili ging und schloss die Tür hinter sich. Lisa nahm einen Schluck Tee. Das tat ihr gut, sie kam langsam wieder ins Gleichgewicht. Liam bemerkte ihr verändertes Gesicht.

„Nun, es gibt kein Drama. Finn hat einen Beruf und eine Arbeit. Er ist unabhängig und hat eine eigene Wohnung. Sogar er spricht … relativ gut. Es fällt ihm einfach schwer, mit anderen Menschen in Kontakt zu treten. Finn lebt in seiner eigenen Welt.“

„Es muss schwer für deine Eltern gewesen sein.“

„Was soll ich dir darauf sagen? … Finn war drei Jahre alt, als bei ihm eine Autismus-Spektrum-Störung diagnostiziert wurde. Zu Hause wurde ihm alles untergeordnet. Jeden Tag nach dem gleichen Schema und Ritual. Jede Stunde. Keine Abweichung. Nun, aber das ist etwas, das man überwinden kann. Schlimmer war das Trennglas.   In der Tat sind beide völlig gegen das unsichtbare Glas »gekracht«.“

„Was meinst du damit, dass deine Eltern völlig gegen das Glas gekracht sind, wenn ich fragen darf?“

 „Es ist schwer zu akzeptieren, dass dein Kind nicht auf deine Gefühle eingeht, nicht den Kontakt zu dir sucht, so wie du es erwartest. Manchmal hat man das Gefühl, dass es ihm gleichgültig ist, ob man da ist oder nicht.“

„Ich glaube nicht, dass das überhaupt akzeptabel ist …“, sagte Lisa mehr zu sich selbst als zu Liam. Sie spürte, wie ihr der Magen wieder in die Kehle stieg. Gut, dass es Tee gab. Sie nahm einen Schluck.

„Mein Vater ist jahrelang von zu Hause weggelaufen, bloß um so weit wie möglich weg zu sein. Meine Mutter hat lange Zeit nicht aufgegeben – es gab keine Therapie, die sie nicht versucht hätte. Schließlich hat auch sie einen Fluchtweg für sich gefunden. Doch dieser Weg hat sich als Sackgasse entpuppt.“

„Wie bist du mit »dem Glas« umgegangen, das dich von deinem Bruder trennte?“

„Zunächst musste ich begreifen, was das Sprichwort »Sei geduldig wie ein Chinese« bedeutet. Außerdem habe ich den Geschmack der unerwiderten Liebe etwas früher kennengelernt als andere. Alles.“  Liam schnitt Finns Thema ab. „Bediene dich, es sei denn, du magst keine arabischen Süßigkeiten.“

„Danke, aber ich habe heute schon mehr als genug von allem ausprobiert. Ich habe noch nie zwei Suppen auf einmal gegessen.“  

„Für mich ist es normal, zu jeder Mahlzeit Suppe zu essen.“

Lisa lächelte, wurde aber schnell wieder ernst. Sie war nicht hier, um über die kulinarischen Vorlieben ihres Gastgebers zu plaudern – die waren ihr im Grunde gleichgültig. Sie hatte eine Menge Fragen im Kopf und wollte sie beantwortet haben, bevor sie von hier wegging. Dann nahm sie einen Schluck Tee, warf noch einmal einen Blick auf die Grafik an der Wand mit Bildern von Liam und seiner Tochter und stellte die erste Frage, die ihr in den Sinn kam, als sie sie sah.

„Was ist mit Lilis Mutter?“

„Wir haben keinen Kontakt mehr zueinander, seit sie Lili nach ihrer Geburt verlassen hat.“

„Aber … aber warum?“, rief Lisa sichtlich geschockt.

„Und warum hat deine Schwester ihren Sohn verlassen?“

Lisa seufzte. „Ich würde es selbst gerne verstehen.“

„Es gibt Dinge, von denen die Philosophen nie geträumt haben.“ Liam zuckte mit den Schultern und fügte dann hinzu: „Lili hat eine sehr glückliche und harmonische Kindheit. Sie hat noch nie einen häuslichen Streit miterlebt. Das ist gut so und … möge es auch so bleiben“, beendete er das Thema kühl.

„Nicht alles kann geplant werden …“

„Das ist wahr. Katastrophen, Pandemien und Kriege sind nicht planbar. Der Rest ist eine Frage der Wahl und der Entschlossenheit.“

Lisa reagierte nicht. Es war noch nicht an der Zeit, das Selbstvertrauen des Gastgebers zu untergraben. Sie wechselte das Thema.

„Deine Schwestern sind Muslime …“

„Da ihr Vater ein Muslim ist, kann es nicht anders sein.“

„Das frage ich mich schon …“  Lisa machte eine kleine Pause und ließ sich bequem in ihrem Sessel nieder. „Was würdest du tun, wenn jemand deine Schwester verführen würde?“

„Es wäre eine offensichtliche Tragödie für sie.“

„Was würdest du also tun?“

„Ich weiß nicht, was. Aber es tut mir leid für ihn. Sehr.“

„Angenommen, eine deiner Schwestern möchte einen Muslim heiraten, der nicht Deutscher ist, sondern ein Ausländer. Würdest du ihren Ehevertrag aushandeln?“

„Das versteht sich von selbst. Wir wissen beide, wie schwierig es ist, eine Ehe bei uns einvernehmlich aufzulösen, geschweige denn in einem Staat mit der Scharia.“

„Oh, bei uns ist es schon so weit gekommen, dass sich ein Landesgericht manchmal nicht am Staats-, sondern am Religionsgesetz orientiert. Was für ein Untergang!“

„Wenn es immer mehr Bürgerinnen und Bürger gibt, für die das Religionsgesetz wichtiger ist als das Staatsgesetz, was ist dann das Wunder?“

„Es ist nur schade, dass dieses religiöse Gesetz nur eine Seite schützt, den Mann.“

„Deshalb ist es so wichtig, was in einem solchen Vertrag steht.“

„Was wäre das Wichtigste für dich, um einen solchen Vertrag abzuschließen?“

„Es liegt wohl auf der Hand: Sorgerecht für die Kinder und finanzielle Versorgung im Falle einer Scheidung – Mahr (Brautgabe)1. Und wenn sie nach der Heirat tatsächlich Deutschland verlassen und in einem arabischen Land mit Scharia leben sollte, wovon wir kaum ausgehen können, würde es auch keine Zustimmung zu seiner weiteren Heirat geben.“

Lisa war sehr darauf neugierig, wie viel ein solcher Mindset-Mahr für »Fräulein« Achenbach ausmachen würde, aber natürlich konnte sie nicht danach fragen. Als Lisa jedoch während des Abendessens das liebevolle Verhältnis von Klaus zu seinen drei Töchtern beobachtete, konnte sie sich des Eindrucks nicht erwehren, dass ein möglicher Schwiegersohn aus dem außereuropäischen Ausland oder gar aus Deutschland selbst in diesem Haus wohl nichts zu suchen hätte. Der Anblick von Achenbachs herzlichem Umgang mit seinen Töchtern bereitete Lisa natürlich sofort Herzschmerzen, die nur durch den Gedanken gelindert wurden, dass morgen früh alles verändert sein würde. Liams Stimme holte sie in die Realität zurück.

„In diesem Fall wären das deutsche Gericht und das deutsche Gesetz, das sogar im Vertrag verankert ist, nur toter Buchstabe.“

„Wie ich beim Abendessen verstanden habe, möchte Layla Ärztin werden.“

„Und Nur will Arabisch weiter studieren. Na und? Der Koran schreibt die Entwicklung von Talenten für jeden vor, unabhängig vom Geschlecht.“

„Würdest du in den Ehevertrag deiner Schwester eine Klausel aufnehmen, die ihr erlaubt, ihr Studium fortzusetzen und eine Berufstätigkeit aufzunehmen?“

„Wenn es in ihrem Interesse war. Im Moment ist das noch reine Theorie. Keiner von ihnen hat bisher die Schule abgeschlossen. Keiner hat einen Kandidaten für einen Ehemann. Dazu noch einen Ausländer.“

„À Apropos Kandidat: Welche Bedingungen müsste er erfüllen, um von deinem Vater akzeptiert zu werden?“

„Auch von ihrer Mutter.“

„Okay, von ihrer Eltern.“

„Er müsste ein rechtschaffener Muslim sein, die finanziellen Mittel haben, um die Familie zu ernähren und meiner Schwester, die er zu heiraten wünscht, gefallen. Das war’ s.“

„Bist du ein Muslim?“

„Was?“ Liam schaute ein wenig amüsiert, aber auch verwundert auf Lisa. „Musst du mir diese Frage wirklich stellen?“

„Ja oder nein?“ Lisa verlangte eine klare Antwort.

„Ich bin es nicht. Macht das einen Unterschied für dich?“

„Vielleicht“, erwiderte Lisa beiläufig, während sie erleichtert aufatmete. Dennoch ging sie der Sache nach, denn der Teufel steckt im Detail. „Es muss also Ansichten im Islam geben, die du nicht teilst, richtig?“

„Doppelmoral, ethischer Dualismus. Der religiöse Exklusivismus einiger radikaler Fraktionen des Islam, der den Dialog zwischen Muslimen und Ungläubigen erschwert. Dennoch muss man zugeben, dass der Islam eine sehr rationale Religion ist. Unsere katholischen Zwickmühlen über die Heilige Dreifaltigkeit sind für Muslime völlig unbegreiflich. Der Islam ist auch eine sehr praktische Konfession für diejenigen, die in der Religion Antworten auf jedes kleine Dilemma im Leben suchen. Mohammed ist ein Vorbild für muslimische Männer, seine Frau Aisha ein Vorbild für muslimische Frauen. Die Hadithe2 beschreiben ihr tägliches Leben in allen Einzelheiten. Muslim findet dort Leitlinien für fast alle seine Verhaltensweisen. Auf welcher Seite er schlafen soll, oder in welche Richtung er spucken soll.“

„Du ziehst es vor, selbst zu entscheiden, auf welcher Seite du schlafen möchtest“, sagte Lisa, allerdings ein wenig amüsiert über eine solche Vorstellung vom Islam.

„Definitiv. Ich schätze die Entscheidungsfreiheit bei allem, was ich tue. Bei der Wahl der Konfession geht es jedoch nicht darum, was man mag oder nicht mag. Es ist in erster Linie ein Credo. Ich ändere meine Ansichten nicht, wenn es um grundsätzliche Fragen geht. Deshalb bin ich nicht geeignet, ein Konvertit zu sein.“

„Aber es gibt Dinge, die du schätzt, die du mit dem Islam teilst, habe ich recht?“

„Dschihad3, natürlich“, erwiderte Liam, ohne nachzudenken. Er konnte die Belustigung auf seinem Gesicht nicht verbergen. Er hatte die Reaktion erwartet, die Lisa auf diese Antwort bekommen würde.

Lisa schluckte ihren Speichel hinunter und hielt ihre Verärgerung zurück. Liam konnte ihre Stimmung in einer Sekunde völlig umkehren wie kein anderer. Einfach so, mit einem einzigen Satz. Sie nahm eine Tasse Tee in die Hand – sie musste ihren Mund ausspülen. Sie war nicht in der Stimmung für Witze, noch dazu dumme. Noch eine solche Bemerkung seinerseits und sie würde aufstehen und gehen, ohne ihr Vorhaben zu erläutern, mit dem sie hergekommen war.

„Heiliger Krieg?“

„Mmm“, nickte Liam, immer noch mit der gleichen Belustigung im Gesicht. „Mit mir selbst.“

„Ich habe ernsthaft gefragt.“

„Der Krieg mit sich selbst ist eine ernste Sache.“

„Ich ziehe es vor, Frieden mit der Welt und mit mir selbst zu schließen.“

„Irgendwie glaube ich dir nicht.“ Liam wurde endlich ernst.

Er sah Lisa einen langen Moment lang aufmerksam an. Wenn es etwas gab, das er an einem Menschen wirklich schätzte, dann war es ein unbeugsamer Kampfgeist. Lisa war für ihn der Inbegriff dafür.

„Ich würde eher sagen, dass du nie aufhörst zu kämpfen.“

Lisa ließ die Worte los, die sie für ein Kompliment hielt. Sie verfolgte das Thema weiter.

„Doch zurück zum Islam. Gibt es außer … dem Dschihad noch etwas anderes?“

„Eine Sache ist auf jeden Fall wichtig. Die Betonung, die auf die Bildung des Charakters eines Mannes gelegt wird.“

„Und so etwas genauer?“

„Ein Mann muss fest, einfallsreich, entschlossen und rational sein.“ Liam betonte sorgfältig das Wort »rational«“ „Außerdem muss er die Frauen seiner Familie immer schützen.“

„Weil sie von Natur aus schwach und unfähig sind?“

„Nun, sehr schwach“, erwiderte Liam amüsiert. „Nein. Weil sie viel emotionaler und gefühlsbetonter sind. Das setzt sie, sagen wir mal, Schwierigkeiten aus.“

„Und diese »Schwierigkeiten« stellen wiederum seine männliche Ehre infrage“, erwiderte Lisa mit einem deutlichen Kniff.

„Niemand möchte in der Öffentlichkeit als Narr gelten.“

„Soll das eine Entschuldigung für Misshandlungen sein?“

„Nichts rechtfertigt Misshandlungen. Der Islam legitimiert in keiner Weise die Misshandlung von Frauen. Im Gegenteil, ein Muslim wird hauptsächlich nach seinem Verhältnis zu Frauen beurteilt. Wer seine Autorität gegenüber einer Frau missbraucht, die ihm anvertraut ist, kann nicht mehr als rechtschaffener Mann bezeichnet werden.“

„Das Leben zeigt das genaue Gegenteil.“

„Dies ist das Ergebnis kultureller und lokaler Prägungen und die Folge von Ignoranz und schlechtem Beispiel. Es gibt viele Länder, die nicht unbedingt islamisch dominiert sind, in denen Gewalt sogar systemisch ist und auf allen Ebenen der Gesellschaft akzeptiert ist.“

„Der Islam duldet jedoch Gewalt eines Mannes gegen seine Frau.“

„Dies ist bereits eine starke Überinterpretation. Der erlaubt es dem Ehemann, seine Frau zu züchtigen, wenn sie rebelliert: sie einsperren, ihr den Hintern versohlen – genau wie im Falle eines Kindes.“

„Wir wissen beide, wie eine solche »Züchtigung« in der Praxis aussieht.“

„Wenn man ein Recht gewährt, wird es immer jemanden geben, der es missbraucht.“

„Wie steht es mit der Einschränkung der persönlichen Freiheit der Frau, die dem Mann fast wie ein Ding untergeordnet ist? Das ist auch Misshandlung!“

„Die muslimische Familie ist auf dem Prinzip der Hierarchie aufgebaut, und Ehemann und Ehefrau sollten nicht in Konkurrenz zueinander treten. Es ist die Aufgabe der Frau, für das körperliche und geistige Wohlergehen der Familienmitglieder, die Erziehung der Kinder usw. zu sorgen, während es die Aufgabe des Mannes ist, die Familie finanziell abzusichern und ihr ein Gefühl der Sicherheit zu geben. In vielen muslimischen Familien lastet fast die gesamte Verantwortung für die Familie auf dem Rücken des Mannes. Übrigens, wenn mein Vater Yasmin nur vorgeschlagen hätte, dass sie zum Haushaltsbudget beitragen sollte, wäre sie wohl vor Empörung tot umgefallen. Sie arbeitet für ihr Parfüm und ihre Schuhe.“

„Oh, das ist sogar interessant“, sagte Lisa unwillkürlich, der gerade eingefallen war, dass der Islam doch Vorteile hat. Wenn sie heute einen Ehevertrag unterschreiben würde, würde sie nicht vergessen, dort hinzuzufügen, dass die Frau nur für ihre Ausgaben arbeitet und der Mann für alles andere.

„Der Islam bindet Rechte an Pflichten. Mehr Schutz bedeutet immer weniger Freiheit. Weniger Verantwortung – Unterordnung. Etwas für etwas. Für dich ist es eine Freiheitsbeschränkung und ein Zeichen von Misstrauen, wenn du auf Reisen von einem männlichen Familienmitglied begleitet werden musst. Für eine muslimische Frau ist das alleinige Reisen ohne Begleitung ein Zeichen von Respektlosigkeit, ein Mangel an Achtung und Liebe seitens der Männer ihrer Familie. Du bist mit einer anderen Mentalität aufgewachsen, also ist das, was für dich inakzeptabel ist, für meine Schwestern so natürlich wie möglich.“

„Wie bezieht sich das auf deine Tochter?“

„Lili ist immer noch ein Kind!“

„Aber dieses Kind wird von seiner Großmutter erzogen, die Muslimin ist.“

„Ich erziehe sie selbst“, erwiderte Liam mit Nachdruck und einer nicht sehr freundlichen Stimme. „Yasmin gibt ihr nur das, was ihr die Mutter verweigert hat.“

„Willst du sie eher als muslimische Frau oder als westliche Frau erziehen?“

„Eine brave und ehrliche Frau.“

Lisa hat sich geräuspert. Ihr wurde klar, dass sie das verbotene Revier des Gastgebers betreten und ein verbotenes Thema angeschnitten hatte – nämlich seine Tochter.

„Darf ich wissen, worauf dieses ganze Verhör hinausläuft?“, fragte Liam mit einem leicht schroffer Ton.

„Ich versuche, mir einen Bild von dir zu verschaffen.“

„Mit welchem Ergebnis?“

Lisa zuckte mit den Schultern.

„Je mehr ich über dich erfahre, desto weniger weiß ich, was ich von dir halten soll.“

„Ich fühle mich geschmeichelt, dass du mir so viel Aufmerksamkeit schenkst. Ich verstehe aber immer noch nicht, wozu du das brauchst.“

„Ich habe eine wichtige Entscheidung zu treffen.“

„Du bist heute sehr rätselhaft. Warum schulde ich dir wirklich den Besuch?“

Als Antwort holte Lisa eine verpackte Weinflasche aus ihrer Tasche und reichte sie Liam.

„Heute ist kein mein Geburtstag.“

„Ich weiß, es ist für einen anderen Geburtstag.“

Liam holte die Weinflasche aus der Tüte. Er legte es auf den Kaffeetisch, ohne seinen Blick von Lisa abzuwenden. Da merkte er, dass sich noch etwas anderes in der Tüte befand. Er griff in die Tüte und holte … eine Rassel heraus. Mehr brauchte Lisa nicht hinzuzufügen, aber um der Klarheit willen sagte sie:

„Ich bin schwanger.“

Stille trat ein. Liam starrte einen Moment lang auf die Rassel in seiner Hand, schloss unwillkürlich die Augen und schluckte lautstark seinen Speichel herunter. Sein Gesicht war sichtlich angespannt. Er brauchte einen guten Moment, um seine Emotionen wieder unter Kontrolle zu bringen und seinen Stress zu bewältigen. Lisa konnte erkennen, dass dies weder eine gute noch eine angenehme Nachricht für ihn war. Sie brach schnell das Schweigen.

„Keine Sorge. Ich hinterlasse dir das Kind nicht. Wir sind kein Paar. Das sind wir nie gewesen. Aber da wir beide Anwälte sind, glaube ich, dass wir auch ohne Gericht auskommen werden.“

„Definitiv”, rwiderte Liam, der langsam sein inneres Gleichgewicht wiederfand.

Lisa stand auf. „Ich gehe jetzt.”

„Ich begleite dich hinaus.”

Lisa rückte gerade ihre Jacke vor dem Spiegel zurecht, als Liam durch die immer noch offene Tür einen Blick in das Zimmer seiner Tochter warf – Lili lag, bereits im Pyjama, auf ihrem Bett und las ein Buch. Auf der Treppe erreichte sie ein Getöse. Hinter der Glastür von Klaus Achenbachs Wohnung hörten sie das donnernde Lachen von Mohammed und das perlende Lachen seiner Schwestern, das Bellen des Hundes. Lisa fiel auf, dass diese Tür im krassen Gegensatz zu der Tür stand, hinter der Finn, der Teddybär, wohnte und hinter der Totenstille herrschte. Sie wusste bereits, dass sie heute Nacht kein Auge zu machen würde. Sie waren bereits an der Ausgangstür, als Liam das Wort ergriff:

„Lisa! Bevor du gehst, solltest du wissen, dass ich die Verantwortung für dieses Kind übernehme.”

„Das freut mich.”

„Aber ich muss …”

„Du brauchst eine gewisse Zeit, um dich an die Situation gewöhnen” , unterbrach Lisa ihn abrupt, um nicht zu hören, was sie nicht hören wollte.

Bei diesen Worten von Lisa lächelte Liam wie jemand, der plötzlich aus der Patsche geholfen worden war.

„Ganz genau.”

„Es ist wie bei mir mit allem hier.”

„Zum ersten Mal haben wir uns verstanden.”

„Hoffen wir, dass es nicht das letzte Mal war … Übrigens, Lili hat mir erzählt, dass ihr nach Amerika geht …”

„Das ist wahr. Bald ist der 20. Todestag meiner Mutter. Eine Menge Familie wird sich versammeln. Diese Reise ist nicht nur ein Abenteuer für Lili, sondern auch eine Gelegenheit, den anderen Teil der Familie kennenzulernen, der nicht in Deutschland lebt.”

„Dann wirst du nicht zum Geburtstag deines Vaters kommen?”

„Das ist erst nächsten Monat. Wir werden bis dahin zurück sein.”

„Na dann viel Spaß!”

„Pass gut auf dich auf, Lisa. Wenn du etwas brauchst, ruf mich an.”

„Ich komme schon klar.“

1. Mahr – im Islam ein Hochzeitsgeschenk, das der Mann der Braut bei der Eheschließung für den Fall der Scheidung macht. Es gibt drei Arten von mahru:
1) definitiv – der Betrag wird vor der Eheschließung festgelegt und sollte von beiden Parteien akzeptiert werden.
2) Basisbetrag – seine Höhe hängt von der sozialen Stellung der Frau ab
3) aufgeschoben – der Zeitpunkt des Angebots kann verschoben werden. Sie wird zum Zeitpunkt der Scheidung oder nach dem Tod des Ehepartners gewährt.

2.Die Hadithe – eine Aufzeichnung der Überlieferung über die Taten oder Aussagen Mohammeds. Die Hadithe bilden zusammen die Sunna, die wichtigste Quelle muslimischer Moral und Gesetzgebung nach dem Koran.

3. Der Dschihad – aus dem Arabischen übersetzt »Kampf«, »Anstrengung«, »Bemühung«, »Einsatz« – ist in der islamischen Kultur ein Begriff, der ursprünglich bedeutete, dass man sich anstrengt und Mühen auf sich nimmt, um den Glauben zu stärken und einen besseren Ort zu erreichen.  Es ist ein Kampf gegen Versuchungen, gegen sich selbst – ein persönlicher Krieg sozusagen.

Lisa na kolacji u Achenbachów, część II „Grzechotka”

Po zakończanej kolacji Liam zaprosił ją na herbatę do swojego mieszkania, które zajmował wraz swoją córką na drugim piętrze obszernego domu swojego ojca. On z kolei chciał się dowiedzieć, co tym razem skłoniło Lisę do poszukania go, i to nie w sądzie, nie w biurze, tylko w jego rodzinnym domu. Lisa jednak, zanim wyjawi gospodarzowi cel swojej wizyt, to najpierw musiała opanować szok oraz stawić czoło jeszcze innemu zagrożeniu, które bardziej nawet od złowieszczego islamu, podkopało jej radość z oczekiwanego dziecka. 

Kiedy córka Liama przyrządzała w kuchni herbatę, Lisa z zainteresowaniem przyglądała się na ścianie dużemu obrazowi, na który składała się komputerowa grafika dziewięciu czarno-białych zdjęć Liama z córką, zrobionych rok po roku. Nie mniejszą jej uwagę od grafiki na ścianie, przykuwały  tu i ówdzie porozmieszczane w pokoju, liczne bibeloty i  dekoracje ręcznej roboty. Zrobione najwyraźniej przez dziecko z wszystkiego, czego dostarcza natura i sklep papierniczy.

 – Może trzeba jej pomóc?

– Lili ma prawie dziewięć lat. Potrafi zrobić herbatę.

– Mimo wszystko, może się przecież oparzyć!

– Dzieci są na tyle samodzielne, jak bardzo im się na to pozwoli.  Jednak  ty chyba za dużo nie miałaś z nimi styczności, co Lisa?

– Byłam najmłodsza w rodzinie.  

– Od robienia herbaty była Marie.

– Właśnie. Ja byłam od … doglądania kóz. – odparła Lisa i spojrzała na Liama trochę figlarnie, ciekawa, jak zareaguje. Ten oczywiście zrozumiał, do czego pije Lisa. Jego myśli mimowolnie powędrowały do jego ostatniej wizyty w Hubers Alp.  Na to wspomnienie uśmiechnął się pod nosem, po czym przyznał: 

–  I z tym by sobie Lili nie poradziła.

– Kto wie? Niesprawdzone, niedowiedzione.

– To zaproszenie? – Liam spojrzał prosto w oczy Lisie, uśmiechnął się.

– Może … – Lisa podtrzymała kontakt wzrokowy, odwzajemniła uśmiech.

Wreszcie odwróciła twarz i skierowała spojrzenie na  obraz na ścianie.  Liam podążył za nią wzrokiem:

– To dzieło Finna.

– Jest naprawdę znakomita. Masz utalentowanego brata.

– Przekażę mu uznanie od ciebie. Ucieszy się.

– To jego zawód czy hobby?

– Finn nie rozdziela pracy od hobby.

Lili przyniosła dwie filiżanki i położyła jedną przed Lisą, a drugą przed ojcem. Dla Lisy była zdobna, z chińskiej porcelany, dla ojca — zwykła. Wyróżnienie było bardzo oczywiste. Wyjęła serwetki i resztę zastawy. Lisa obserwowała kątem oka, jak Lili zręcznie i oryginalnie składa serwetki.

– Twój młodszy brat jest zawsze taki cichy? Prawie się nie odzywał przy kolacji. Jak tylko zjadł, to zaraz wyszedł.

– Och, bywa, że trudnej jest go uciszyć od Lili, jak się rozgada. Jednak przy obcych Finn jest na ogół małomówny i wycofany. Nie powinnaś tego brać osobiście. On już taki jest.

Lili zauważyła, że Lisa z uwagą przygląda się filiżance.

– Podoba się pani?

– Nigdy nie piłam herbaty z piękniejszej filiżanki.

– To najładniejsza w naszym domu. – odparła Lili wyraźnie zadowolona.

– Możesz mi mówić do po imieniu. – Lisa odłożyła filiżankę na stolik i podała rękę dziewczynce.  – Mam na imię Lisa.   

Lili się zawahała,  spojrzała na ojca pytająco, ten przytaknął głową. Wtedy wyciągnęła rękę do Lisy i odparła trochę sztywno:  

– Liliane.  

– Pójdę po dzbanek z herbatą. – odezwał się Liam. Po czym  wstał i wyszedł do kuchni. Nie zamierzał przeszkadzać w nawiązywaniu kontaktu Lisy z Lili.

 Lisa też wstała, żeby pomóc dziewczynce w nakrywaniu ławy. Położyła cukiernicę i w origami poskładane serwetki. Lili układała tymczasem na paterze starannie baklawę i lokum.

– Babcia upiekła.

– A ty jej pewnie pomagałaś.

– Nie.

– Nie lubisz zajęć w kuchni?

– Lubię. Dekorować.

– Mhm … Wiesz, kim będziesz, gdy dorośniesz?

– Będę podróżować jak dziadek.

– Aha. Prawnikiem jak tata nie chcesz być?

– Nie. To nudne.

Dziewczynka podeszła do ławy i zaczęła poprawiać za Lisą wszystko po swojemu. Kobieta się wycofała na bok, podeszła do regału i wzięła  do ręki ramkę ze zdjęciem. Na fotografii była kobieta może w jej wieku.  Długie jasno blond włosy upięte starannie w kok, żywe spojrzenie dużych niebieskich oczu, delikatny uśmiech. Lisa mimowolnie rzuciła kątem oka na Lili, potem na grafikę na ścianie, wreszcie przywołała w pamięci twarz Finna – piękną, subtelną, dziecinnie gładką i statyczną, prawie że pozbawioną mimiki. Jasne, koloru lnu włosy. Podobieństwo do kobiety na zdjęciu było uderzające, ale też i tłumaczące, dlaczego tylko w rysach twarzy Finna nie sposób było odnaleźć podobieństwa z przyrodnim rodzeństwem, nawet z najmłodszą Farihą, tak bardzo podobną do ojca.  Jeżeli idzie o wygląd to Liam i jego córka wdali się w  Achenbachów. Liam to była skóra zdjęta z ojca z uwzględnieniem różnicy 25 lat. Ojciec w przeciwieństwie do syna nie nosił zarostu i włosy miał już przerzedzone czasem oraz poprzeplatane z białymi. Różniły ich za to głosy. Klaus i jego najmłodszy syn Mohammed mieli barytonowe głosy: mocne, ciepłe i niskie. Liam i Finn — typowo irlandzkie — wysokie i cienkie. „Lili chyba tylko oczy ma po babci, no, chyba że po swojej matce?” – pomyślała Lisa. Ramka od zdjęcia zrobiona była ze szpatułek po lodach i pomalowana lakierem w orientalne wzorki.

– Tę śliczną ramkę, to jak zgaduję, też ty zrobiłaś?

– Ja tylko szpatułki nakleiłam na karton. Malowała Fariha. To wspólny prezent od nas na urodziny dla taty. – Lili spojrzała trochę chytrze na Lisę i dodała – No i jeszcze od Mohammeda.

– A co zrobił Mohammed? Podpórkę do ramki?

– Nie. Podpórkę też ja zrobiłam. Mohammed… zjadł lody.

– Dziesięć?

– Był bardzo chory. 

– Nie wątpię!

Lisa wraz z Lili wybuchły wesołym śmiechem.

– A kto jest na tym zdjęciu?

–  To moja babcia Kiara. Nie żyje. Była prawnikiem jak tata. W Nowym Jorku.

– W Nowym Jorku?

–  Tata i wuj Finn kiedyś tam mieszkali.  

Lisa musiała stwierdzić w duchu, że dziecko to najlepsze jednak źródło informacji. Nie chciała jednak ciągnąć Lili za język. Drzwi były otwarte i Liam w kuchni na pewno wszystko słyszał. Szczęśliwie nie musiała – Lili, w przeciwieństwie do swojego taty, nie miała problemów z otwartością.

–  Byłaś kiedyś w Nowym Jorku? – zapytała Lili z zaciekawieniem.

– Niestety, nie.

– My lecimy do Nowego Jorku w następną niedzielę, jak tata będzie miał urlop w pracy. Z wujem Finnem. To jest, jeśli dziadek się zgodzi. Tata i dziadek spierają się o to.

– To dziadek decyduje za Finna, gdzie on spędza wakacje? – Lisa miała coraz więcej do przemyślenia. Wyglądało, że w tej rodzinie nie tylko za dzieci i kobiety się decyduje. Było gorzej, niż myślała.

Lili stała trochę zdekoncentrowana. Nie wiedziała przez chwilę, co odpowiedzieć. Wreszcie uśmiechnęła się i wytłumaczyła po swojemu:

– Wuj Finn jest jak Teddy Bear.

– Teddy Bear?

– Możesz mu wszystko powiedzieć, ale on ci nic nie odpowie, tak jakbyś chciała. Możesz się do niego przytulić, ale on nie przytuli się do ciebie. Możesz się do niego uśmiechnąć, ale on nie uśmiechnie się do ciebie. Jak zapomnisz go zabrać na wakacje, to będziesz za nim tęsknić, ale on nie będzie za tobą płakał. Ale fajnie, że jest.

Lili zakończyła swój wywód. Liam, który już od dobrej chwili przysłuchiwał się słowom córki, odezwał się w końcu i powiedział  otwarcie:

– Mój brat jest autystyczny.

Lisa zbladła, mimowolnie chwyciła się oparcia fotela stojącego za nią. Musiała usiąść. Poczuła, że kolacja podchodzi jej do gardła. „Poranne mdłości to określenie musiał wymyślić facet! Żaden poranek nie kończy się w porze kolacji!” – przeszło jej przez głowę. Liam przyklęknął przy stoliku od kawy i rozlał herbatę. Po czym usiadł na sąsiednim fotelu. Spojrzał na córkę, potem rzucił wymowne spojrzenie na drzwi — dając jej do zrozumienia, że jest tu za długo.

– Lili?

– Już idę. –  Lili zebrała się do wyjścia. Przy drzwiach jeszcze się odwróciła:

– Do widzenia, Lisa.

– Dobranoc, Liliane.

Lili wyszła i zamknęła za sobą drzwi. Lisa upiła łyk herbaty. Dobrze jej to zrobiło, powoli odzyskiwała równowagę. Liam zauważył jej zmienioną twarz.

– Nie, no dramatu nie ma. Pracuje, jest samodzielny, mieszka osobno. Mówi … w miarę. Tylko trudno mu jest samemu nawiązywać relację z obcymi. Finn żyje w swoim świecie.

– Twoim rodzicom musiało być ciężko.

– Co mam ci odpowiedzieć? … Finn miał trzy lata, kiedy zdiagnozowano u niego spectrum autyzmu. W domu wszystko było jemu podporządkowane. Każdy dzień według tego samego schematu i rytuału. Co do godziny. Żadnych odstępstw. No, ale to akurat jest do pokonania. Gorzej było z szybą, która dzieli. W gruncie rzeczy to oboje moi rodzice się o nią rozbili.

 – Co znaczy rozbili się, jeśli wolno spytać?

 – Trudno zaakceptować fakt, że twoje dziecko nie odpowiada na twoje uczucia, nie szuka z tobą kontaktu, w sposób, jak tego  oczekujesz. Masz wrażenie, że jest mu często wszystko jedno, czy jesteś, czy cię nie ma.

– Tego chyba w ogóle nie da się zaakceptować… – powiedziała Lisa bardziej do siebie, niż do Liama. Poczuła, że znowu kolacja jej się dźwiga. Dobrze, że była herbata. Upiła łyk.

– Ojciec latami uciekał z domu w podróże, byle jak najdalej. Mama długo nie dawała za wygraną – nie było terapii, której by nie wypróbowała. Ale w końcu też znalazła dla siebie drogę ucieczki. Tyle że ta droga okazała się być … ślepą uliczką.

– A ty jak radziłeś sobie z tą … szybą, co oddzielała cię od brata?

– Na początek musiałem zrozumieć, co znaczy powiedzenie „być cierpliwym jak chińczyk.” Poza tym, trochę wcześniej niż innym przyszło mi poznać smak nieodwzajemnionej miłości. Wszystko. – Liam uciął temat Finna. – Częstuj się, chyba, że nie lubisz arabskich słodyczy.

– Dziękuję. Chyba już wystarczająco dziś wszystkiego popróbowałam. Nigdy jeszcze nie zjadłam dwóch zup na raz.  

– Dla mnie normą jest jeść zupę przy okazji każdego posiłku.

Lisa uśmiechnęła się, jednak szybko na powrót spoważniała. Nie została tu po to, żeby gadać o kulinarnych gustach gospodarza – w gruncie rzeczy były jej one obojętne. Miała w głowie wiele pytań i chciała na nie uzyskać odpowiedz, zanim stąd wyjdzie. Upiła herbaty, rzuciła ponowne spojrzenie na grafikę na ścianie ze zdjęciami Liama z córką i zadała pierwsze pytanie, które jej się narzuciło, kiedy ją zobaczyła.

– Co z matką Lili?  

– Nie mamy ze sobą kontaktu, odkąd porzuciła Lili, zaraz po jej narodzinach.

–  Ale … ale dlaczego? – zawołała Lisa w wyraźnym szoku.

– A dlaczego twoja siostra zostawiła swojego syna?

Lisa westchnęła ciężko. 

– Sama chciałabym to zrozumieć.

– Są rzeczy, o których filozofom się nie śniło. – Liam wzruszył ramionami, po czym dodał. – Lili ma bardzo szczęśliwe i harmonijne dzieciństwo. Nigdy nie była świadkiem domowej kłótni. Jest dobrze i … oby tak zostało. – zakończył chłodno.

– Nie wszystko da się zaplanować…

– To prawda. Katastrof, klęsk żywiołowych i wojen nie da się zaplanować. Reszta to kwestia wyboru i determinacji.

Lisa nic nie odpowiedziała. Jeszcze nie przyszedł czas na to, żeby podkopać pewność siebie gospodarza. Zmieniła temat.

– Twoje siostry są muzułmankami…

–  Skoro ich ojciec jest muzułmaninem, to nie może być inaczej.

– Zastanawiam się tak… – Lisa zrobiła małą pauzę, rozsiadła się wygodnie w fotelu. – Co byś zrobił, gdyby ktoś uwiódł twoją siostrę?

– To byłaby dla niej oczywista tragedia. 

– Więc co byś zrobił?

– Nie wiem co. Ale żal mi go. Bardzo.

– Przypuśćmy, że któraś z twoich sióstr chciałaby wyjść za mąż za muzułmanina, który nie jest Niemcem, tylko obcokrajowcem. Będziesz negocjować jej kontrakt małżeński?

– To się rozumie samo przez się. Oboje wiemy, jak trudno rozwiązać u nas ugodowo cywilne małżeństwo, a co dopiero gdzieś w kraju, gdzie obowiązuje prawo  bazujące na szariacie.

–  Och, u nas już doszło do tego, że czasem sąd państwowy w rozstrzyganiu kieruje się nie prawem krajowym tylko religijnym. Cóż za upadek!

– Skoro mamy coraz więcej obywateli, dla których ważniejsze jest prawo religijne od państwowego, to co się dziwić?

– Szkoda tylko, że to prawo religijne chroni tylko jedną stronę – mężczyznę.

– Dlatego tak ważne jest, co jest w takim kontrakcie.

– A co dla ciebie najważniejsze byłoby w takim kontrakcie do zabezpieczenia?

– To chyba oczywiste: opieka nad dziećmi i zabezpieczenie finansowe na wypadek rozwodu – mahr.1 A gdyby rzeczywiście miała po ślubie opuścić Niemcy i zamieszkać w kraju arabskim, gdzie obowiązuje prawo szariatu, czego raczej nie zakładamy, to brak zgody na jego kolejne małżeństwo. 

Lisę bardzo ciekawiło, na jaką sumę opiewałby taki minimalny mahr dla panny Achenbach, ale o to oczywiście zapytać nie mogła. Przyglądając się jednak z boku podczas kolacji, jak bardzo czułe i pełne miłości jest odniesienie Klausa do swoich trzech córek, trudno było Lisie, nie odnieś wrażenia, że ewentualny zięć spoza europejskich krajów, a nawet spoza samych Niemiec, chyba nie miałaby czego szukać w tym domu.  Widok kordialnych relacji Achenbacha z córkami oczywiście wywołał u Lisy natychmiastowy ból w sercu, któremu ulgę przyniosła dopiero myśl, że jutro rano wszystko się zmieni. Znowu będzie jak dawnej. Do rzeczywistości przywołał ją głos Liama.

 – W takim wypadku niemiecki sąd i niemieckie prawo jako właściwe nawet wpisane w kontrakt pozostałoby martwym zapisem.

 – Jak dobrze zrozumiałam przy kolacji, Layla chce być lekarzem.

 – A Nur studiować arabistykę. I co z tego? Koran nakazuje rozwijać talenty każdemu, niezależnie od płci.

– Wpisałbyś zgodę na kontynuowanie nauki i podjęcie pracy zawodowej do kontraktu małżeńskiego swojej siostry?

– Gdyby to było w interesie, którejś z nich. Na razie to czysta teoria. Żadna jeszcze nie skończyła szkoły średniej. Żadna też nie ma kandydata na męża. Jeszcze do tego cudzoziemca!

– À propos kandydata, jakie warunki musiałby spełniać, żeby został zaaprobowany przez twojego ojca?

– Oraz jej matkę.

– OK, przez rodziców.

– Musiałby być uczciwym muzułmaninem, mieć środki na utrzymanie rodziny i … podobać się tej mojej siostrze, z którą ma zamiar się ożenić. Tyle.

–  Jesteś muzułmaninem?

– Co? –  Liam spojrzał na Lisę nieco rozbawionym, ale i jednocześnie zdziwionym wzrokiem.  – Naprawdę musisz zadawać mi to pytanie?

– Tak czy nie? -Lisa zażądała jasnej odpowiedzi.

– Nie jestem. Czy sprawia  to tobie jakąś różnicę?

– Może…  – odpowiedziała Lisa zdawkowo, oddychając jednocześnie z ulgą. Mimo to sondowała  dalej, bo diabeł tkwi w szczegółach.

– Znaczy, że muszą być w islamie takie poglądy, których nie podzielasz?

– Podwójne standardy, dualizm etyczny. Ekskluzywizm religijny niektórych radykalnych odłamów islamu, który utrudnia dialog między muzułmanami a niewierzącymi. Mimo to trzeba przyznać, że islam jest bardzo racjonalną religią. Nasze katolickie dywagacje na temat Trójcy Świętej są dla muzułmanów zupełnie nie do pojęcia. Islam jest również bardzo praktycznym wyznaniem dla tych, którzy szukają w religii odpowiedzi na każdy najmniejszy swój życiowy dylemat. Mahomet jest wzorem dla muzułmańskich mężczyzn, jego żona Aisza wzorem dla muzułmańskich kobiet. Hadisy2 bardzo szczegółowo opisują ich codzienne życie. Muzułmanin znajdzie tam wytyczne dla niemal wszystkich swoich poczynań. Na którym boku powinien spać, albo w którą stronę powinien splunąć.

– Wolisz sam decydować, na którym boku chcesz spać? –  odpowiedziała Lisa, nieco jednak rozbawiona takim przedstawieniem islamu.

– Zdecydowanie. Cenię sobie wolność wyboru we wszystkim, co robię. W wyborze wyznania nie chodzi jednak o to, co się lubi, a czego nie. Jest to przede wszystkim credo. W kwestiach fundamentalnych nie zmieniam poglądów. Nie nadaję się na konwertytę.

– Ale są rzeczy, które cenisz, podzielasz w islamie, mam rację?

– Dżihad3, rzecz jasna. – odpowiedział bez namysłu Liam. Nie potrafił ukryć rozbawienia na swojej twarzy. Spodziewał się reakcji Lisy, jaką wywoła ta odpowiedź.

Lisa przełknęła ślinę i powstrzymała wewnętrzną irytację. Liam jak nikt inny potrafił w jednej sekundzie wywrócić jej humor kompletnie do góry nogami. Tak po prostu, jednym zdaniem. Wzięła do ręki filiżankę z herbatą – musiała przepłukać usta. Nie była w nastroju do żartów, w dodatku głupich. Jeszcze jeden taki tekst z jego strony, a wstanie i wyjdzie, nie wyjaśniając zamiaru, z jakim tu przyszła.

– Święta Wojna?

– Mhm. – Liam przytaknął, wciąż z tym samym rozbawieniem na twarzy. – Z samym sobą. 

– Pytałam poważnie.

– Wojna z samym sobą to jest poważna sprawa.

– Ja wolę zawrzeć pokój ze światem i z samą sobą.

– Jakoś ci nie wierzę. – Liam w końcu spoważniał. Przez dłuższą chwilę przypatrywał się Lisie z uwagą. Jeśli coś naprawdę cenił w drugim człowieku, to był to niezłomny duch walki. Lisa była dla niego tego uosobieniem.

 – Powiedziałbym raczej, że nigdy nie przestajesz walczyć.

Lisa puściła mimo ucha słowa, które uważała za komplement. Drążyła dalej.

– Wracając jednak do islamu. Czy tak poza… dżihadem, jest coś jeszcze?

– Jedna rzecz jest na pewno istotna. Nacisk, jaki kładzie się na ukształtowanie charakteru mężczyzny.

– A tak bliżej?

– Mężczyzna musi być stanowczy, zaradny, zdecydowany i racjonalny. – Liam starannie podkreślił słowo „racjonalny” – Poza tym zawsze musi chronić kobiety ze swojej rodziny.

– Bo są z natury słabe i niezaradne?

– No, bardzo słabe. – oparł Liam rozbawiony. –  Nie. Ponieważ są bardziej emocjonalne i uczuciowe. Co naraża je powiedzmy na… kłopoty.

– A te kłopoty z kolei wystawiają na szwank jego męski honor. – odparła Lisa z wyraźną uszczypliwością.

– Nikt nie chce być publicznie uznany za głupca.

– To ma być usprawiedliwieniem dla złego traktowania?

– Nic nie usprawiedliwia złego traktowania. Islam w żaden sposób nie legitymizuje złego traktowania kobiet. Wręcz przeciwnie, muzułmanin jest oceniany głównie przez pryzmat swojego zachowania w stosunku do kobiet. Każdy mężczyzna, który nadużyje swojego autorytetu wobec kobiety powierzonej jego opiece, nie może być dłużej uznawany za prawego człowieka.

– Życie pokazuje coś dokładnie odwrotnego.

– To pokłosie kulturowych i lokalnych uwarunkowań. Konsekwencja ignorancji i złego przykładu. Jest wiele krajów, niekoniecznie zdominowanych przez islam, gdzie przemoc ma charakter wręcz systemowy i jest aprobowana na wszystkich płaszczyznach życia społecznego.

– Islam jednak dopuszcza stosowanie przemocy przez mężczyznę wobec żony.

– To już jest mocna nadinterpretacja. Owszem, przyzwala mężowi na karcenie żony w sytuacji jawnej rebelii: zamknąć na klucz, tyłek stłuc. Tak jak w przypadku dziecka.

– Oboje wiemy, jak takie „karcenie” wygląda w praktyce.

–  Zawsze się znajdzie ktoś, kto nadużyje przyznanego mu prawa.

– A co z ograniczeniem wolności osobistej kobiety, podporządkowaniem jej mężczyźnie niemal jak rzecz? To też jest przejaw złego traktowania!

– Rodzina muzułmańska zbudowana jest na zasadzie hierarchii, tak, żeby  mąż i żona nie wchodzili ze sobą w konkurencję. Obowiązkiem kobiety jest dbanie o komfort fizyczny i psychiczny członków rodziny, edukacja dzieci itp. natomiast zadaniem mężczyzny jest zabezpieczenie finansowe rodziny i danie jej poczucia bezpieczeństwa. W wielu rodzinach muzułmańskich prawie cała odpowiedzialność za rodzinę spoczywa na plecach mężczyzny. Swoją drogą, gdyby mój ojciec tylko zasugerował Yasmin, że mogłaby dołożyć się do domowego budżetu, pewnie padłaby trupem z oburzenia. Ona pracuje na swoje perfumy i pantofelki.

– O, to jest nawet interesujące. – powiedziała mimowolnie Lisa, bo właśnie przyszło do głowy, że islam ma jednak swoje zalety. Gdyby dziś miała podpisywać intercyzę małżeńską, nie zapomniałaby dopisać tam, że kobieta pracuje tylko na swoje wydatki, a mężczyzna na wszystko inne.

– Islam wiąże prawa z obowiązkami. Więcej ochrony zawsze oznacza mniej wolności. Mniejsza odpowiedzialność – podporządkowanie. Coś za coś. Dla ciebie konieczność towarzyszenia ci w czasie podróży przez mężczyznę z twojej rodziny, to ograniczenie twojej wolności oraz oznaka braku zaufania. Dla muzułmanki samotne podróżowanie bez eskorty jest przejawem lekceważenia jej osoby, braku szacunku i miłości ze strony mężczyzn w jej rodzinie. Wychowałaś się w innej mentalności, więc to, co dla ciebie jest nie do przyjęcia, dla moich sióstr jest jak najbardziej naturalne.

– Jak to się ma do twojej córki?

– Lili to jeszcze dziecko!

– Jednak to dziecko jest wychowywane przez babcię, która jest muzułmanką.

– Sam ją wychowuję. – odparł Liam dobitnie i mało przyjemnym głosem. – Yasmin daje jej tylko to, czego odmówiła jej własna matka.

– Masz ją zamiar wychować bardziej na  muzułmańską czy zachodnią kobietę?

– Na dobrą i uczciwą. 

Lisa odchrząknęła.  Zrozumiała, że weszła na zakazane terytorium gospodarza – jego córkę.

– Mogę wiedzieć, dokąd zmierza to całe przesłuchanie? – zapytał Liam trochę opryskliwym tonem.

– Próbuje zbudować sobie twój obraz.

– I z jakim rezultatem?

Lisa wzruszyła ramionami.

– Im więcej się o tobie dowiaduję, tym mniej wiem, co mam o tobie myśleć.

– Pochlebia mi, że poświęcasz mi tyle uwagi. Nadal jednak nie rozumiem, po co ci to.

–  Mam do podjęcia ważną decyzję.

– Jesteś dziś bardzo enigmatyczna. Czemu tak naprawdę zawdzięczam ci wizytę?

W odpowiedzi Lisa wyjęła z torby zapakowaną butelkę wina i podała ją Liamowi.

– Nie mam dziś urodzin.

– Wiem. To na inne urodziny.

Liam wyjął z papierowej torebki butelkę wina. Odłożył ją na ławę, nie spuszczając przy tym wzroku z Lisy. Wtedy też wyczuł, że w torebce jest coś jeszcze. Włożył rękę do torebki i wyjął z niej … grzechotkę. Lisa nie musiała już nic więcej dodawać, ale dokończyła dla jasności:

– Jestem w ciąży.

Zapadła cisza. Liam przyglądał się przez moment grzechotce w ręku, mimowolnie przymknął oczy i przełknął głośno ślinę. Twarz miał wyraźnie napiętą. Potrzebował dobrej chwili, żeby odzyskać kontrolę nad własnymi emocjami, opanować stres. Lisa widziała, że to nie jest dla niego ani dobra, ani przyjemna wiadomość. Szybko przerwała milczenie.

– Bez obawy. Nie zostawię ci dziecka. Nie jesteśmy parą. Nigdy nie byliśmy. Ale oboje jesteśmy prawnikami, więc chyba dogadamy się… bez sądu.

– Z całą pewnością. – odparł Liam, powoli odzyskując równowagę wewnętrzną.

– Pójdę już.

Lisa wstała, a  Liam wstał za nią.

– Odprowadzę cię.

Kiedy Lisa poprawiała żakiet przed lustrem, to Liam zaglądnął jeszcze przez uchylone drzwi do pokoju córki. Lili, przebrana już w piżamkę, leżała na łóżku i czytała książkę. Na schodach dosięgnął ich gwar. Zza szklanych drzwi mieszkania Klausa Achenbacha słychać było gromki śmiech Mohammeda i perliste śmiechy jego sióstr, szczekanie psa. Lisa pomyślała, jak te drzwi bardzo kontrastują z drzwiami, za którymi mieszka miś Finn, a za którymi to panuje martwa cisza.  Poczuła, że nie zmruży dziś oka. Byli już przy drzwiach wyjściowych, kiedy Liam się odezwał.

– Lisa! Zanim wyjdziesz, to chcę, żebyś wiedziała, że biorę za nie odpowiedzialność.

– Cieszę się.

– Muszę jednak …         

– Musisz się z tym oswoić. – Lisa gwałtownie przerywała mu, żeby nie usłyszeć tego, czego nie chce.

Liam na te słowa Lisy uśmiechnął się jak ktoś, kogo nagle wybawiono z kłopotu.

– Właśnie.  

– To tak jak ja z tym wszystkim tutaj.

– Pierwszy raz się rozumiemy.

– Oby nie ostatni… Przy okazji, Lili powiedziała mi, że wybieracie się do Ameryki…

– To prawda. Wkrótce mija 20 rocznica śmierci mojej matki. Trochę rodziny się więc zbierze. Ten wyjazd dla Lili to nie tylko przygoda, ale i okazja, żeby poznać tę część rodziny, która mieszka poza  Niemcami.

– A więc nie będzie cię na urodzinach ojca?

-To dopiero za miesiąc.  Do tej pory wrócimy.

– No, to bawcie się dobrze!

– Dbaj o siebie, Lisa. A jak co, to dzwoń.

– Dam sobie radę. 

1. Mahr – w islamie dar ślubny, który otrzymuje panna młoda od mężczyzny, w momencie zawarcia związku małżeńskiego, na wypadek rozwodu.Zgodnie z szariatem mahr jest własnością żony i wyłącznie ona decyduje o jego przeznaczeniu. Mahr jest wypłacany żonie po zawarciu kontraktu małżeńskiego lub po skonsumowaniu małżeństwa.

2. Dżihad – z arab. zmaganie się, walka, w kulturze islamu pojęcie pierwotnie oznaczające dokładanie starań   i ponoszenie trudów w celu wzmocnienia wiary, by trafić do lepszego miejsca.  Jest to walka z pokusami, z samym sobą – niejako wojna osobista

3. Hadis –  zapis tradycji dotyczącej czynów lub wypowiedzi Mahometa. Hadisy łącznie tworzą sunnę, najważniejsze po Koranie źródło muzułmańskiej moralności i prawa.

Liam & Lili – »Matilda«

Lisa ging, und Liam kehrte in seine Wohnung zurück. Er schaute in das Zimmer seiner Tochter. Das Mädchen war noch wach und las fleißig. Lili bemerkte ihren Papa und wandte ihren Blick von dem Buch ab.

„Lisa ist schon weg?“ Liam nickte und streckte sich neben seiner Tochter auf dem Bett aus. Lili kuschelte sich unter seine Achsel.

„Was liest du, immer noch »Matilda«?“

Lili zeigte den Umschlag.

„Hat Matilda die Schuldirektorin schon aus der Schule verjagt?“

„Noch nicht. Du hast das Buch bereits gelesen!“

„Mhm. Ein wunderschönes Buch, und die Heldin ist noch toller.“

„Toller als ich?“

„Es gibt auf der ganzen Welt kein solches Mädchen wie meine Tochter.“

Lili lächelte zufrieden mit seiner Antwort. Doch nach einer Weile rief sie aus: „Verrat mir nicht, wie es weitergeht, sonst lese ich es nicht mehr!“

„Das werde ich nicht tun. … Aber wenn Matilda …“

„Papa!“

„Wenn Matilda also ihre Schule rettet, schick sie zu meinem Arbeitsplatz.“

„Hast du bei deiner Arbeit auch eine diktatorische Direktorin?“

„Die echte Hexe Brunhilde.“

„Was würde Matilda über deine Beerdigung der Schule sagen?“

Lili lachte lustig.

„Sie würde sich mit mir von der Schule verabschieden.“

„Deine Matilda mag die Schule.“

„Ich auch.“

„Warum hast du dann deinen Schulrucksack im Garten vergraben?“

„Dass man alles den Erwachsenen erklären muss.“ Lili seufzte. „Wenn du zu einer Beerdigung gehst, bist du dann glücklich oder traurig?“

Liam rieb sich erstaunt die Augen. „Es hängt davon ab, von wem“, dachte er im Geiste und antwortete dann laut:

„Du meinst, du hast eine Beerdigung für die Schule abgehalten, weil du dich nicht über die Ferien freust?“

„Was gibt es da zu freuen? Lena, Paul und Emma sind gegangen. Es ist langweilig und traurig.“

„Du wirst auch echte Ferien machen.“ Liam strich mit der Hand durch das rehbraune Haar seiner Tochter und küsste ihren Kopf. „Bald, das verspreche ich, mein Schatz. Und nach den Ferien bestellen wir einen Geburtstagskuchen, um den Schulanfang zu feiern, OK?“

„Schokoladentorte.“

Eine Weile ließen sie beide die Hasen an der Wand mit ihren Händen los.

„Lili, schau mich an!  Ich möchte dich etwas fragen.“

„Was?“

„Hättest du gerne ein Geschwisterchen?“

Lili machte große Augen, dann antwortete sie entschlossen:

„Nein. Keinesfalls!“

„Warum nicht? Es ist schön, Geschwister zu haben. Ich habe sie und bin glücklich darüber.“

Lili hat nicht reagiert.  Ihr Gesicht war umwölkt. Schließlich ergriff sie das Wort:

„Ich wusste, es würde so sein. Oma hat eine Frau für dich gefunden.“

„Ich hatte keine Ahnung, dass sie auf der Suche nach einer ist.“

„Opa hat gesagt, dass Oma nur deswegen den Schönheitssalon eröffnet hat.“

Liam konnte es nicht ertragen und lachte laut auf. Schließlich bremste er sein Lachen und wandte sich wieder ernsthaft seiner Tochter zu.

„Du hast meine Frage nicht beantwortet, Lili. Warum willst du kein Geschwisterchen haben?“

„Denn es wird wie bei Paul.“

„Wie denn?“

„Bevor Pauls Papa geheiratet hat, haben sie alles zusammen gemacht. Genau wie wir. Aber als er Annette geheiratet hatte, verbrachte er nur noch Zeit mit ihr und ihrer Tochter. Dann wurde sein Bruder geboren, und seitdem haben sich sein Vater und Annette nur noch gestritten. Paul sagt, dass sie sich nach den Ferien scheiden lassen werden.“

„Das ist sehr traurig. Allerdings wird Paul schon immer einen Bruder haben.“

„Na und? Schließlich wird sein kleiner Bruder nicht mehr bei ihm wohnen, wenn sich sein Vater von Annette scheiden lässt. Erwachsene müssen, wenn es gut läuft, immer etwas tun, um alles kaputtzumachen.“

Liam reagierte nicht sofort auf diese Worte seiner Tochter.  Sie waren schließlich das Bild vieler Patchwork-Familien.

„Wenn du Matilda fertig gelesen hast, gib es Paul.“

„Weil er die gleiche schreckliche Familie hat wie Matilda?“

„Weil er die Kraft deiner Matilda braucht.“

„Aber du hast doch nicht vor zu heiraten, oder?“

„Ist das eine Frage mit einer Antwort?“

„Wie ist es also am Ende – willst du es tun oder nicht?“

„Nein, Lili. Das will ich nicht tun.“

„Versprochen?“, fragte Lili eindringlich.

„Yasmin kann sogar eine Reihe von Schönheitssalons in ganz Bayern eröffnen.“

Lili lächelte zufrieden. Sie begann zu gähnen.

„Ich glaube, es ist an der Zeit, Matilda gute Nacht und bis morgen zu sagen.“

Das Mädchen klappte das Buch zu. Liam nahm das Buch aus Lilis Händen und legte es beiseite. Er stieg aus dem Bett, deckte seine Tochter mit der Bettdecke zu und gab ihr einen Gutenachtkuss. Dann schaltete er das Licht aus und verließ das Zimmer. Lili kuschelte sich an ihren Teddybären und schlief ein.

Liam & Lili – »Matilda«

Lisa odjechała, a Liam wrócił do siebie. Zaglądnął do pokoju Lili. Mała nadal nie spałą, jeszcze czytała. Lili zauważyła tatę i oderwała oczy od książki.

– Lisa już poszła?

Liam przytaknął, rozłożył się na łóżku obok Lili. Mała wtuliła się pod jego pachę.

– Co czytasz, jeszcze „Matyldę”?

Lili pokazała okładkę.

– Matylda pogoniła już ze szkoły dyrektorkę?

– Jeszcze nie. Już przeczytałeś tę książkę! 

– Mhm. Bardzo piękna książka, a bohaterka jeszcze fajniejsza.

– Fajniejsza ode mnie?

– Takiej drugiej dziewczynki jak moja córka nie ma w całym świecie. 

Lili uśmiechnęła się zadowolona z odpowiedzi. Po czym zawoła. – Tylko nie opowiadaj mi, co jest dalej, bo nie będę więcej czytać!

– Nie będę. … Ale jak Matylda …

– Tato! 

– No, to jak już Matylda uratuje swoją szkołę, to przyślij ją do mojego sądu.

– Też masz w pracy dyrektorkę – dyktatorkę?

– Prawdziwą wiedźmę Brunhildę.

Lili roześmiała się wesoło. 

– Co by Matylda powiedziała na twój pogrzeb szkoły?

– Pożegnałaby szkołę ze mną.

– Twoja Matylda lubi szkołę.

– Ja też.

– To, dlaczego zagrzebałaś szkolny plecak w ogrodzie?

– Że też dorosłym trzeba wszystko tłumaczyć. –  Lili westchnęła. – Jak idziesz na pogrzeb, to się cieszysz czy smucisz?

Liam przetarł oczy ze zdumienia. „To zależy na czyj”. – pomyślał duchu, po czym na głos odpowiedział:

– Znaczy, urządziłaś pogrzeb szkole, bo nie cieszą cię wakacje?

– A z czego tu się cieszyć? Lena, Paul i Emma wyjechali. Jest nudno i smutno.

– Ty też wyjedziesz na prawdziwe wakacje. – Liam pogładził ręką płowe włosy córki, ucałował jej główkę. – Już nie długo, obiecuję, serduszko! A po wakacjach zamówimy tort urodzinowy na rozpoczęcie szkoły, OK?

– Czekoladowy.

Przez chwilę oboje puszczali rękoma zajączki na ścianie.

– Lili, spójrz na mnie!  Chcę cię o coś zapytać.

– Co?

– Chciałabyś mieć rodzeństwo?

Lili zrobiła wielkie oczy, po czym odpowiedziała zdecydowanie:

– Nie. W żadnym wypadku!

– Dlaczego? Fajnie jest mieć rodzeństwo. Ja mam i cieszę się z tego.

Lili nie zareagowała.  Minę miała chmurną. Wreszcie się odezwała:

– Wiedziałam, że tak będzie. Babcia znalazła ci żonę.

– Nie wiedziałem, że szuka.

– Dziadek powiedział, że tylko dlatego otwarła salon kosmetyczny.

Liam nie wytrzymał i głośno się roześmiał. Wreszcie wyhamowował śmiech i poważnie ponownie zwrócił się do córki.

– Nie odpowiedziałaś mi na pytanie, Lili. Dlaczego nie chcesz mieć rodzeństwa?

– Bo będzie jak u Paula.

– To znaczy jak?

– Zanim się jego tata ożenił, to wszystko robili wspólnie. Tak jak my. A jak się ożenił z Annette, to czas spędzał już tylko z nią i jej córką. Później urodził się jego brat i od tej pory jego tata i Annette tylko się kłócą. Paul mówi, że po wakacjach będą się rozwodzić.

– To bardzo smutne. Jednak Paul już zawsze będzie miał brata.

– I co z tego? Przecież nie będzie mieszkał ze swoim bratem, gdy jego tata się rozwiedzie z Annette. Dorośli, jak jest dobrze, to zawsze muszą zrobić coś, żeby wszystko się popsuło.

Liam nie od razu odpowiedział na te słowa córki. Były przecież obrazkiem wielu patchworkowych rodzin.

– Jak już przeczytasz „Matyldę”, to podaruj ją Paulowi.

– Bo ma tak samo okropną rodzinę jak Matylda?

– Ponieważ potrzebuje mocy twojej Matyldy.

– Ale ty nie zamierzasz się żenić, prawda?

– To pytanie z odpowiedzią?

– Więc jak w końcu? Zamierzasz, czy nie?

– Nie, Lili. Nie zamierzam.

– Na pewno, obiecujesz? – pytała Lili natarczywie.

– Yasmin może sobie otworzyć nawet sieć salonów kosmetycznych w całej Bawarii.

Lili uśmiechnęła się zadowolona. Zaczęła ziewać.

– Chyba już czas, żebyś powiedziała Matyldzie dobranoc i do jutra.

Dziewczynka zamknęła książkę. Liam wziął z rąk Lili książkę i odłożył na bok. Wstał z łóżka, przykrył córkę kołdrą i ucałował ją na dobranoc. Po czym zgasił światło i wyszedł  z pokoju. Lili przytuliła się do swojego Teddy Bear i zasnęła..

Im Alten Kino und Whisky Schmetterling, oder das erste Treffen von Mila und Mohammed.

Im Alten Kino.

Ein positiver Gedanke, eine unausgesprochene Absicht, die Lisa vor zwei Monaten ins Universum schickte, brachte eine verheißungsvolle Antwort: ihr Wunschkind. Sie glaubte, dass ein Kind ihre kühle Beziehung zu ihrem eigenen Vater ändern würde. Sie würde endlich jemanden haben, den sie lieben kann, jemanden, für den es sich lohnt, gegen alle Widerstände zu kämpfen. Das war sicherlich die positive Seite der Situation. Die weitere positive Folge war, dass sie sich seit der Verwirklichung ihres Projekts, Mutter zu werden, nicht mehr um die Suche nach einem Vaterkandidaten für ihr Kind kümmern musste. Was ihre allgemeine Freude über das erwartete Kind etwas überschattete, war das Wissen, dass sie Liam vor vollendete Tatsachen stellen musste. Lisa hat sich immer in faire Situationen begeben, in denen der freie Wille der anderen Partei respektiert wurde. Sie selbst tat immer, was sie für richtig hielt, und nicht, was andere dachten. Freiheit über alles! Es gibt jedoch keine perfekten Situationen im Leben, und in jedem Becher der Freude gibt es einen Wermutstropfen.

Karin war niedergedrückt. Diese wiederum hatte das Gefühl, dass sie diejenige war, die gerade an die Wand gestellt wurde. Ihre Mutterschafts-Pläne waren obsolet geworden. Sie konnte sich nicht vorstellen, wieder mit Florian zusammen zu sein. Karin wollte das Kapitel Ehe bereits abschließen und hinter sich lassen. Allerdings kamen beide zu dem Schluss, dass es keinen Sinn hatte, vor den Realitäten wegzulaufen. Die Karten müssen auf den Tisch gelegt werden. Lisa beschloss jedoch, nach dem Gespräch mit Liam eine endgültige Entscheidung zu treffen. Seine Person weckte in ihr immer mehr Vorbehalte und Verdächtigungen. Aber sie kann nicht einfach weiter raten, sie muss den Tatsachen ins Auge sehen. Es gibt keine bessere Gelegenheit, etwas über einen Menschen herauszufinden, als ihn zu Hause in seinen Hausschuhen zu überraschen.

Am nächsten Tag besuchte Karin den Leitnerhof, während Lisa eine Flasche Wein einpackte und zu Liams Haus fuhr.

Karin sah sich in dem leeren Zimmer um, das Florian bewohnte. Sie ging auf den Schreibtisch zu, der unter dem Fenster stand. Darauf lagen einige Papiere, ein Laptop, Fotos von Mila und ihr selbst, ein leeres Glas stand an der Seite. Sie sah die Papiere durch. Einige Verträge, Rechnungen. Ihr Blick fiel auf das Glas. Einen Moment lang zögerte sie, schließlich nahm sie das Glas in die Hand und hob es unter ihre Nase. Sie konnte es nicht glauben, es roch nach Whisky. Sie begann, sich nach einer Flasche umzusehen, schaute in den Schreibtischschrank. „Das ist es! Er verheimlicht es nicht einmal“, dachte Karin. Wut stieg in ihr auf. Sie schloss den Schrank. Eigentlich könnte sie jetzt gehen. Warum sollte sie ihn über das Baby informieren, wenn er bereits an allen Fronten aufgegeben hat? Dann erschien Florian in der Tür.

„Es ist also wahr.“

„Was denn?“

„Dass du gekommen bist. Ich habe mir diesen Moment so oft vorgestellt, auf so viele verschiedene Arten, dass es in der längsten Seifenoper der Fernsehgeschichte nicht genug Bänder für all diese Fantasien geben würde … Mach es dir bequem.“

Karin setzte sich auf einen Stuhl.

„Du wohnst jetzt bei Georg.“

„Ich mag meine Wohnung nicht mehr. Wie geht es Mila?“

„Sie hat sich in ihr Schneckenhaus zurückgezogen. Und sie möchte keine Hilfe.“

Florian nickt. An der Grimasse auf seinem Gesicht konnte man erkennen, dass ihn diese Nachricht sehr beunruhigte.

„Wie steht es mit dir? Fühlst du dich wohl in der Hubers Alp?“

„Sehr sogar. Aber ich bin nicht hergekommen, um über Mila zureden oder darüber, wie ich in der Hubers Alp lebe.“

„Also worüber?“

„Ich war bei deinem Arzt.“

„Was hat er dir gesagt – dass ich nächstes Jahr den Allgäu-Marathon laufen werde, wenn ich es versuche?“

„Du hast noch nicht einmal mit der Rehabilitation angefangen.“

„Mit dem Sport bin ich fertig – ich bin ein Krüppel.“

„Ich erkenne dich nicht wieder. Früher hast du nie aufgegeben.“

„Gibt es noch etwas Zugewinnen?“, fragte Florian in einem ungewollt etwas provokanten Ton.

„Es gibt immer etwas, das vor uns liegt.“

„Kein Interesse.“

„Woran bist du interessiert?“

Karin stand auf und ging zum Schreibtisch hinüber, nahm das Whiskyglas in die Hand und öffnete dann den Schreibtischschrank, in dem die halb fertige Flasche stand.

„Das hier?“

„Die perfekte Ergänzung zum Anschauen eines Films, der keine Fortsetzung mehr erleben wird. Bild für Bild.“

„Du machst es mir nicht leicht, das zusagen, was ich hier sagen wollte.“

„Ich helfe dir. Du willst die Scheidung.“

„Im Moment spielt es keine Rolle, was ich will. Man kann nicht ins Gestern zurückkehren, aber man muss die Konsequenzen tragen.“

„Im Moment spielt es keine Rolle, was ich will. Man kann nicht ins Gestern zurückkehren, aber man muss die Konsequenzen tragen.“

„Tut mir leid, Karin. Es tut mir wirklich leid, dass ich alles vermasselt habe.“

„Florian, ich bin nicht gekommen, um dir Vorwürfe zu machen. Tatsache ist, dass unsere Bemühungen, ein Kind zu bekommen, erfolgreich waren … und in ein paar Monaten werden wir wieder Eltern sein.“

Karin drehte sich um und ging zu der Wand hinüber, an der Florians alte Boxhandschuhe hingen. Sie nahm sie vom Haken und betrachtete kurzzeitig die Rillen und Schrammen auf ihnen. Schließlich drehte sie sich wieder um und sah ihren Mann an. Eine Welle der Emotionen durchlief Florians Gesicht. Man konnte sehen, dass ihn die Rührung überkam. Seine Augen wurden glasig. Karin konnte es sich jedoch nicht leisten, schwach zu sein.

„Du kannst weiterhin mit einem Glas Scotch in der Hand im Alten Kino sitzen und auf die Vergangenheit zurückblicken, oder du kannst dich der Zukunft stellen und … wieder in den Ring steigen!“, sagte Karin und warf die Handschuhe nach Florian. Dann drehte sie sich um und ging zügig zur Tür.

„Karin!“

Sie schüttelte nur verneinend den Kopf und verließ eilig sein Zimmer. Florian ließ seinen Kopf stark nach hinten fallen. Einzelne Tränen liefen über sein unrasiertes Gesicht.

Kortez, »Ich weiß es schon seit Langem.«

Geh leise hinaus
Mach das Licht nicht an
Im Schlaf berühre meine Schläfe
Wenn du jemals zurückkommen willst
Du musst wissen, dass
Hier wird sich nichts ändern
Nimm diese alten Platten,
Du mochtest sie doch
Ich kenne jeden ihrer Töne auswendig
Sag den Kindern, dass ich irgendwo für das Brot schufte
Und lüge und lüge, dass Du mich noch liebst, dass Du mich willst
Ob du es glaubst oder nicht, ich weiß es schon seit Langem,
Ob du es glaubst oder nicht, ich wundere mich, wie viel man aushalten kann
[…]
Sag den Kindern, dass ich sie zu Weihnachten besuchen komme.
Und lüge und lüge und lüge, dass Du mich noch liebst, dass Du mich willst
Ob du es glaubst oder nicht, ich weiß es schon seit Langem
Ob du es glaubst oder nicht, ich wundere mich, wie viel man aushalten kann
Ob du es glaubst oder nicht, ich weiß es schon seit Langem,

Karin stieg die Treppe hinauf, aber die Stufen traten unter ihren Füßen weg. Sie lehnte sich gegen die Wand und schloss für einen Moment die Augen, als sie unten Schritte und Sebastians Stimme hörte:

„Bist du das, Karin?“

„Hallo, Sebastian.“

Die Frau trat an das Geländer heran und hielt sich daran fest, als sie hinunterstieg. Sebastian ging auf sie zu.

„Geht es dir nicht gut?“

„Mir ist nur schwindlig.“

„Warst du bei Florians?“

Karin nickte. Sebastian erkannte an ihrem Gesicht, dass das Gespräch nicht angenehm war. „Ich finde die Wahrheit wahrscheinlich beim Abendessen heraus“, dachte er und nahm die Hand seiner Schwiegertochter.

„Komm in die Küche, trink einen Schluck Wasser.“

„Ich muss nach, Hause zurück.“

„Du wirst gehen, aber zuerst setzt du dich hin und trinkst etwas.“

Sebastian schob einen Stuhl vom Tisch weg und reichte ihn Karin. Dann goss er Wasser in ein Glas. In diesem Moment erschien der neue Koch mit einem Tablett in der Tür. Der Junge nickte, als er einen Gast sah, und machte sich daran, das Tablett zu leeren und die nächste Bestellung daraufzulegen.

„Die Dinge haben sich hier geändert.“

„Georg und Florian sind dabei, den Gasthof umzuorganisieren.“

„Kommen sie zurecht?“

„Wie immer.“

„Neues, aber auf die alte Weise.“ Karin nickte verständnisvoll. „Und dein Enkel, geht es ihm gut?“

„Oh, ja! Der Kleine entwickelt sich prächtig.“ Sebastians Gesicht erhellte sich sofort. „Bis dahin noch nicht einmal eine Infektion!“

„Das ist großartig!“ Karin schaute unwillkürlich auf ihren Bauch. Es war bereits ein Reflex. „Wer kümmert sich um ihn?“

„Alle. Es gibt eine Warteschlange und einen Zeitplan.“

Karin schaute ein wenig überrascht zu Sebastian. Nachdem sie so viele Jahre unter einem Dach gelebt hatte, war sie ihrem Schwiegervater noch nie von der Seite des Scherzes begegnet. „Was hat ihn so verändert – sein Enkel? Oder jemand anderes?“, fragte sich die Frau.

„Ich glaube, dass es mir besser geht. Ich muss los.“ Karin erhob sich ein wenig wackelig von ihrem Stuhl.

„Mohammed, du bringst meine Schwiegertochter nach Hause!“

„Jetzt? Was ist mit der Küche und den Gästen?“

„Sofia wird sich darum kümmern.“

„Nicht nötig, Sebastian. Ich bin mit dem Lorenz` Wagen hergekommen und muss es zurückbringen. Er braucht es.“

„Aber du kannst es nicht selbst fahren.“

„Nun, aber wie kommt er zurück?“

„Zu Fuß. Er macht einen Spaziergang. Was bedeuten 12 Kilometer für ihn? In einer Stunde ist er wieder da.“ Sebastian schloss die Sache ab und ging.

„Du arbeitest noch nicht allzu lange hier, nicht wahr?“

„Bald ist drei Wochen. Ich stelle das Essen raus und wir können los.“

Der Junge ging hinaus, unmittelbar gefolgt von Karin. An der Tür drehte sie sich noch einmal um, sodass sie einen Blick auf alles werfen konnte. Lange Zeit war sie nicht mehr hier gewesen. Sie vermisste diesen Platz nicht einmal mehr. Es schien, als wäre tatsächlich etwas in ihr zerbrochen.

„Wenn ich daran denke, dass ich die letzten 20 Jahre meines Lebens hier verbracht habe“, sagte die Frau nachdenklich.

Mohammed stellte das leere Tablett auf dem freien Tisch ab und ging zu Karin hinüber.

„Wo ist Ihr Wagen?“

Karin zeigte auf den Land Rover und reichte dem Jungen die Schlüssel. Sie versuchte, das Gespräch während der Fahrt in Gang zuhalten.

„Bist du von hier, das heißt, aus dem Allgäu?“

„Seit ich geboren bin.“

„Wie gefällt es dir im Leitnerhof?“

„Der Chef ist okay.“

„Und der Rest?“

„Der Rest auch. Einfach … Neues.“

„Du bist nicht vom Bauernhof.“

„Nein.“

„Ich bin auch außerhalb des Bauernhofs, im Tal, erwachsen geworden.“

„Vom Lande, aber ohne den ländlichen »Charme«“

„Eben.“ Karin lachte über diese Aussage des Jungen. „Nun fällt es mir schwer, mir ein anderes Leben vorzustellen, aber in meinem Elternhaus gab es nur Bücher – meine Mutter war Lehrerin.“

„Das ist genau wie bei meiner Mutter. Bevor sie geheiratet hat.“

„Hat sie hier an der Schule unterrichtet?“, fragte Karin nicht ohne Neugierde.

„Nein, nicht hier. In ihrer Heimatstadt.“ Mohammed hielt inne – allein die Tatsache, dass er eine gebildete Mutter haben könnte, löste bei Fremden gewöhnlich Erstaunen aus. Als ob alle muslimischen Frauen Analphabeten wären. Dann beendete er ruhig: „In Bagdad.“ 

„In Bagdad?“

 „Mmh. Zu Saddam Zeiten. Sie hat Kindern Englisch unterrichtet.“

„Du bist also Iraker“, sagte Karin und lächelte den Jungen an.

„Meine Mutter ist Irakerin. Ich bin Deutscher. Genau wie mein Vater Deutscher ist.“

„Entschuldigung, ich wollte dich nicht beleidigen“, sagte Karin etwas überrascht über die heftige Reaktion des Jungen.

„Das haben Sie nicht. Ich schäme mich nicht für meine Mutter.  Ich spüre einfach keine große Verbundenheit mit dem Land meiner Mutter, weil alle Verwandten, die ich kenne, von hier sind. Mein Vater war im Dezember 1998 für eine Reportage in Bagdad und hat meine Mutter hierher gebracht, nachdem sie ihre gesamte unmittelbare Familie bei den Luftangriffen der Operation Wüstenfuchs1 verloren hatte.“

„Ich schätze, du magst dann keine Amerikaner.“

Der Junge lachte ein wenig unfreundlich über diese Bemerkung.

„Warum? Hussein war ein Diktator. Die Leute haben von seinem Sturz geträumt. Obwohl … er ja den Irak verwestlicht hat. Meine Mutter hat keinen Hidschāb2 getragen, und wenn sie dort geblieben wäre, müsste sie es nun tun. Für meine Mutter ist der Irak gleichbedeutend mit Krieg. Denn als sie dort gelebt hat, gab es fast immer welche.“

„Ja, wir hier unterschätzen, wie viel Glück wir haben, in Frieden zu leben. Deine Mutter hat also hier in Deutschland bei null angefangen“, sagte Karin nachdenklich. So sah sie in letzter Zeit auch ihr eigenes Leben.

„Mama ist stark. Vater behauptet sogar, dass sie die Fähigkeit des Phönix hat – aus der Asche wiedergeboren zu werden.  Ich glaube, wir sind da.“

„In der Tat.“ Die Frau lächelte den Jungen an. „Es war nett, dich kennenzulernen, Mohammed.“

„Das freut mich auch, Frau Leitner. Wo soll ich das Auto abstellen?“

„Warte! Lass uns erst einmal aussteigen!“

Karin stieg aus dem Auto aus, sog einen größeren Atemzug frischer Bergluft in ihre Lungen und ging auf den Zaun zu, hinter dem Marie und Mila die Ziegen auf die Weide trieben. Mohammed stieg ebenfalls aus, lehnte sich gegen das Auto und sah sich um. Karin näherte sich dem Zaun. Sie dachte eine Weile darüber nach und beschloss, dass es gut für Mila wäre, endlich den Leitnerhof zu besuchen.

„Mila, kannst zu mir kommen?“

Das Mädchen näherte sich dem Zaun.

„Warst du bei Papa zu Besuch?“

„Ja. Aber dazu später mehr. Jetzt fährst du runter zum Leitnerhof.“

„Wofür?“ Mila sah eindeutig verärgert aus.

„Das ist Mohammed, der neue Koch im Leitnerhof.“ Karin warf einen Blick in die Richtung des Jungen, der am Wagen lehnte. „Er hat mich mitgebracht. Du wirst ihn zurückbringen. Gleichzeitig kannst du auch deine Großeltern besuchen.“ Karin nickte dem Jungen zu.

„Mohammed, kannst du herkommen?“

Der Junge kam näher. Beim Gehen hinkte er ein wenig – er hörte das Gespräch.

„Meine Tochter Mila wird dich zurückfahren. Du musst wieder an die Arbeit ran.“

„So sieht das Bild also aus, wenn es zum Leben erwacht!“, dachte er und richtete seinen Blick auf das Gesicht des Mädchens.

Mohammed hatte, wie jeder Teenager, alle Arten von Lächeln vor dem Spiegel geübt: einen an seine Mutter, um sie zu beschwichtigen und sie zu überreden, seinen nächsten Streich vor seinem Vater zu verschweigen; einen an seine Lehrerin, damit sie seine Eltern nicht in die Schule ruft; einen an seine Schwestern, damit sie einen Aufsatz für ihn schreiben, ein langweiliges Buch lesen und zusammenfassen; einen an die Polizistin, damit sie ihm keinen Strafzettel und keine Strafpunkte für zu schnelles Fahren gibt und damit seinen noch frischen Führerschein gefährdet; und schließlich einen, um die Aufmerksamkeit eines Mädchens zu erregen, das ihm gefällt. Die großen, gleichmäßigen, weißen Zähne leuchteten im Kontrast zu dem dunklen Teint des Jungen, als er Mila ein breites Lächeln schenkte.

„Hallo!“

Mila erwiderte das Lächeln nicht, und sie ging auch nicht auf die Begrüßung ein. Kein einziger Muskel in ihrem Gesicht zuckte, als sie dem Jungen einen flüchtigen Blick zuwarf, wie ihn eine hochmütige Jungfer einem ihrer vielen Landarbeiter zuwerfen würde. Dann wandte sie ihren Blick wieder zu ihrer Mutter und sagte:

„Na, gut, Mama.“

Schmetterling.

Mila sagte den ganzen Weg über kein Wort. Mohammed drängte sich dem Mädchen mit keinem Gespräch auf. Im Gegenteil, er fühlte sich wie ein Eindringling, wandte sein Gesicht zum Seitenfenster und beobachtete die vorbeiziehende Aussicht. Um Mila zu zeigen, dass ihn ihr Schweigen nicht rührte, begann er mit der Zeit sogar eine Melodie zu pfeifen. Da flog ein Schmetterling durch das offene Fenster herein. Zuerst saß es aud die Sonnenblende vor dem Jungen, dann nahm es auf seiner linken Schulter Platz. Der Junge folgte ihm mit seinen Augen. Mila warf unwillkürlich einen Blick in den Frontspiegel. Der Schmetterling flog auf die Rückscheibe zu, Mohammed drehte seinen Kopf nach hinten. Das bunte Insekt drehte sich wieder nach vorn und hockte diesmal auf dem Kopf des Mädchens, direkt neben der goldenen Schnalle, die ihr kastanienbraunes Haar hochhielt. Der Junge hob seine linke Hand auf die Höhe ihres Kopfes. Mila wurde augenblicklich bewegungslos, am ganzen Körper angespannt und ihre Lippen zusammengepresst. Als sie versuchte, ihren Blick auf die Straße zu richten, senkte sie unwillkürlich den Kopf leicht und streckte den Hals nach vorn. Der Schmetterling schwebte aus ihrem Haar und ließ sich diesmal auf ihrem entblößten Nacken nieder. „Fass mich an, und wir landen im Graben!“, dachte sie, als der Junge seine andere Hand hob und die beiden Hände kurzzeitig zu einer Linse verband, als wolle er ein Foto von dieser lebenden »Tätowierung« auf dem Hals des Mädchens machen. Der Schmetterling erhob sich schließlich von ihrem Hals und flog durch das offene Glas hinaus. Mila entspannte ihre zusammengepressten Lippen und atmete. Der Junge führte den Schmetterling mit seinen Augen weg, senkte die Arme und stützte die Hände auf seinen Oberschenkeln ab. Dann wandte er seinen Kopf wieder dem Seitenfenster zu. Als sie vor dem Gasthaus standen, ergriff er das Wort:

„Mila – ein schöner Name. Das bedeutet vermutlich nett, oder?“

Mila reagierte nicht darauf.

„Eine meiner Schwestern ist Layla, was auf Arabisch dunkle Schönheit bedeutet. Es steht mir nicht zu, über die Schönheit meiner Schwester zu urteilen. Tatsache ist, dass Layla goldenes Haar und einen blassen Teint hat. Aber das ist die Sache mit den Namen – sie sind nicht immer zutreffend.“

Schließlich schaute Mila den Jungen unangenehm überrascht an.

„Also, tschüss!“, sagte Mohammed kurz, als er aus dem Auto ausstieg.

Mila bemerkte, dass er normal ging und brach schließlich das Schweigen.

„He! – Hinkst du nicht mehr?“, rief sie ihm nach.

Mohammed drehte sich nicht einmal um, zuckte nur mit den Schultern und ging zügig weiter in Richtung Küche. Mila lächelte unwillkürlich leicht verschmitzt. Für eine Weile überlegte sie, in das Gasthaus einzutreten. In dem Moment, in dem sie die Türklinke ergriff, erblickte sie jedoch ihren Vater in den Tiefen des Hauses. Sie überlegte es sich anders, drehte den Schlüssel im Zündschloss und machte sich auf den Weg zurück zu Hubers Alp.

1. Operation Desert Fox- (Wüstenfuchs) eine militärische Operation, die vom 16. bis 19. Dezember 1998 von den US-amerikanischen Luft- und Seestreitkräften und der britischen Luftwaffe im Irak durchgeführt wurde;

2. Hidschāb – ein Schleier, der den Kopf und die Brüste bedeckt und den die meisten muslimischen Frauen bei Erreichen der Geschlechtsreife in Gegenwart erwachsener Männer außerhalb der unmittelbaren Familie und nicht muslimischer Frauen tragen.

Whisky i w starym kinie. Motyl, czyli pierwsze spotkanie Mili i Mohammeda.

Jedna pozytywna myśl, niewypowiedziana intencja wysłana we wszechświat przez Lisę przed dwoma miesiącami w Hubers Alp przyniosła pomyślną odpowiedź: jej Wunschkind. Wierzyła, że urodzenie dziecka zmieni jej chłodne relacje z jej własnym ojcem. Będzie miała wreszcie kogoś do kochania, dla kogo warto mozolić się z przeciwnościami losu. I to na pewno była ta jasna strona sytuacji. Drugi jej pozytyw to, że skoro jej projekt zostania matką wszedł w życie, to nie musiała sobie dłużej zaprzątać głowy poszukiwaniem kandydata na ojca dla swojego dziecka.  Jeśli coś przyćmiewało jej ogólną radość z powodu oczekiwanego dziecka, to świadomość, że musi postawić Liama pod ścianą, przed faktami dokonanymi. Lisa zawsze stawiała na uczciwe sytuacje, w której szanuje się wolną wolę drugiej strony. Sama zwykła robić, to co ona uważa za słuszne, a nie to, co myślą inni.  Wolność ponad wszystko! W życiu jednak nie ma sytuacji idealnych i w każdej szklance miodu jest trochę dziegciu. 

Karin była przytłoczona. Nie wyobrażała sobie zejścia z Florianem. Ona z kolei czuła się tu tą stroną właśnie postawioną pod ścianą. Jej plany macierzyńskie się zdezaktualizowały – chciała rozdział życia pt. Małżeństwo zamknąć i zostawić za sobą. Obie jednak doszły do wniosku, że nie ma co uciekać przed faktami. Trzeba wyłożyć karty na stół i  poinformować Floriana i Liama, o tym, co ich czeka. Aczkolwiek Lisa ostateczną decyzję postanowiła podjąć, kiedy się już z nim spotka.  Jego osoba budziła w niej coraz więcej zastrzeżeń i nasuwała coraz to gorsze podejrzenia. Nie mogła jednak ciągle bazować na domysłach, musiała wreszcie skonfrontować się z faktami. Nie ma zaś lepszej możliwości dowiedzenia się czego naprawdę o danej osobie, jak zaskoczyć ją we własnym domu, w papciach. Następnego dnia Karin odwiedziła Leitnerhof, Lisa zaś zapakowała butelkę wina i udała się do domu Liama.

Karin rozejrzała się po pustym pokoju, który obecnie zajmował Florian. Podeszła do biurka stojącego pod oknem. Leżały na nim jakieś papiery, laptop, poustawiane były zdjęcia jej i Mili, z boku stała pusta szklanka. Zajrzała do papierów.; jakieś umowy, rachunki. Wzrok jej padł na szklankę. Zawahała się na moment, wreszcie wzięła ją do ręki i podetknęła pod nos. Nie mogła uwierzyć, śmierdziała whisky. Rozglądała się przez moment za butelką. Zajrzała do szafki w biurku. Jest. Nawet się z tym nie kryje”. – pomyślała i wezbrała ją złość.  Zamknęła szafkę. Właściwie chciała już wyjść. Po co miała go informować o dziecku, skoro on się poddał na wszystkich frontach? Wtedy w drzwiach pojawił się Florian.

– A więc to prawda.

– Co?

– Że przyszłaś. Tyle razy sobie wyobrażałem tę chwilę, na tyle różnych sposobów, że chyba brakłoby taśmy w najdłuższej telenoweli w historii telewizji… Rozgość się.

Karin usiadła na krześle przy stole.

– Mieszkasz teraz u Georga.

–  Przestało mi się podobać moje własne mieszkanie. Jak Mila?

– Zamknęła się w sobie. Nie chce żadnej pomocy.

 Florian przytaknął. Po grymasie na jego twarzy poznać było, że jak bardzo przykra dla niego jest ta wiadomość.

– A co u ciebie? Jest ci tam dobrze w Hubers Alp?

– Bardzo. Ale nie przyszłam tu rozmawiać ani o Mili, ani o tym, jak mieszka mi się w Hubers Alp.

–  A więc o czym?

– Widziałam się z twoim lekarzem.

– I co ci powiedział, że za rok będę brał udział w maratonie w Allgäu, jak się postaram?

– Na razie to nawet rehabilitacji nie zacząłeś.

– Skończyłem ze sportem. Jestem kaleką.

– Nie poznaję cię. Kiedyś nie dawałeś za wygraną.

– A jest jeszcze coś do wygrania? – zapytał Florian mimowolnie trochę zaczepnym tonem.

– Zawsze jest coś przed nami.

– Nie interesuje już mnie to.

– A co cię interesuje?

 Karin wstała i podeszła do biurka. Wzięła do ręki pustą szklankę, po czym otworzyła szafkę w biurku, gdzie stała do połowy opróżniona butelka z whisky.

– To?

– Idealny dodatek do oglądania filmu, który zszedł z afisza. Kadr po kadrze.

– Nie ułatwiasz mi tego, z czym tu przyszłam.

– Pomogę ci. Chcesz rozwodu.

– W tej chwili nie ma znaczenia, czego ja chcę. Wczorajszego dnia nie da się zawrócić, choć trzeba ponieść jego konsekwencje.

– Przykro mi, Karin. Naprawdę przykro mi, że wszystko spieprzyłem.

– Florian, ja nie przyszłam tu robić ci żadnych wyrzutów. Fakty są takie, że nasze starania o dziecko przyniosły rezultat … i za parę miesięcy ponownie będziemy rodzicami.

Karin odwróciła się i podeszła do ściany, na której wisiały stare rękawice bokserskie Floriana.  Zdjęła  je z haka i przez moment przyglądała się bruzdom i zatarciom na nich. Wreszcie odwróciła się i spojrzała na męża.  Przez twarz mężczyzny przeszła fala emocji. Widać było, że ogarnia go wzruszenie. Jego oczy stały się szkliste. Karin jednak nie mogła sobie pozwolic na słabość.

– Możesz dalej siedzieć w starym kinie ze szklanką szkockiej w ręku i rozpamiętywać kadry z przeszłości albo zmierzyć się z przyszłością i … wrócić na ring. – powiedziała, rzucając jednocześnie rękawicami we Floriana. Po czym odwróciła się i ruszyła energicznie w kierunku drzwi.

 – Karin!

Ona tylko potrząsnęła przecząco głową i wyszła z pokoju bez słowa. Florian odrzucił mocno głowę w tył. Pojedyncze łzy spłynęły po jego nieogolonej twarzy.

Karin wyszła na schody, jednak stopnie uciekały jej spod stóp. Potrzebowała oprzeć się o ścianę. Przymknęła na moment oczy, gdy usłyszała kroki na dole i głos teścia:

– Karin, to ty?

Kobieta podeszła do balustrady, uchwyciła się jej ręką i zaczęła wolno schodzić w dół. Sebastian wyszedł  jej naprzeciw.

– Witaj, Sebastian.

–  Wszystko w porządku?

– Tak.  Zakręciło mi się tylko w głowie.

– Byłaś u Floriana?

Karin przytaknęła. Sebastian po jej wyglądzie wyczuł, że rozmowa nie była przyjemna. Spodziewał się najgorszego.  „Pewnie prawdy dowiem się przy kolacji”. – pomyślał mężczyzna i wziął  pod rękę synową.

– Chodź do kuchni, napijesz się wody.

– Muszę wracać do Alp.

– Pojedziesz, ale najpierw usiądziesz i wypijesz coś.

Sebastian odsunał krzesło od stołu i podsunął je Karin. Poszedł nalać wody do szklanki. Wtedy w drzwiach pojawił się z tacą nowy kucharz Leitnerhof.  Chłopak na widok gościa tylko skinął głową i wziął się za opróżnianie tacy oraz układanie na niej kolejnego zamówienia.

– Pozmieniało się tutaj.

– Georg z Florianem przeorganizowują trochę zajazd.

– Dogadują się?

– Jak zawsze.

– Czyli nowe po staremu. – Przytaknęła ze zrozumieniem. –  A jak Adaś – zdrowy?

– Tak. – twarz Sebastiana natychmiast się rozświetliła. – Dzieciak wspaniale się rozwija. Nawet jednej infekcji!

 – To wspaniale! – Karin mimowolnie spojrzała na swój brzuch. To był już odruch. – Kto się nim zajmuje?

– Wszyscy. Jest kolejka i grafik.

Karin spojrzała trochę zaskoczona na Sebastiana.  Tyle lat pod jednym dachem, a ona nigdy dotąd nie poznała teścia od strony żartu.  „Co go tak odmieniło – wnuk? Czy może jeszcze ktoś?” – zastanawiała się kobieta.

 – Chyba mi lepiej. Pójdę już. – Karin wstała z krzesła trochę chwiejnie.

– Mohammed, zawieziesz do domu moją synową!

– Teraz? A co z kuchnią i gośćmi?

–  Sofia się tym zajmie.

– Nie trzeba, Sebastian. Jestem tu samochodem Lorenza. Muszę nim wrócić. Jest mu potrzebny.

– Sama nim jednak nie pojedziesz.

–  No, ale jak on wróci?

– Przespaceruje się. Co to dla niego 12 kilometrów? W godzinę będzie z powrotem. – zakończył sprawę Sebastian i opuścił kuchnię.

– Jesteś tu chyba od niedawna?

– Trzy tygodnie. Rozniosę jedzenie i możemy jechać.

Chłopak wyszedł, a za nim Karin.  W drzwiach jeszcze się obróciła, żeby rzucić ostatni raz okiem na wszystko. Dawno tu nie była. Nawet nie tęskniła. Chyba rzeczywiście coś w niej pękło.

– Kiedy pomyślę, że spędziłam tu ostatnie 20 lat mojego życia… – powiedziała z zadumą kobieta.

Mohammed odstawił na wolny stół pustą tacę i podszedł do Karin.

– Gdzie jest pani samochód?

Karin wskazała na Land Rovera i wręczyła chłopakowi kluczyki. W czasie jazdy starała się podtrzymać rozmowę.

–  Jesteś stąd, to jest z Allgäu?

– Od urodzenia.

– Jak ci się podoba w Leitnerhof?

– Szef jest w porządku.

– A reszta?

– Reszta też. Tylko … nowa.

– Nie jesteś z gospodarstwa.

 – Nie.

– Ja też wychowałam się w dolinie poza gospodarstwem.

–  Na wsi bez wsi.

– Właśnie. – Karin roześmiała się na tę konstatację chłopaka. — Teraz trudno mi sobie wyobrazić inne życie, ale w moim rodzinnym domu były tylko książki — moja matka była nauczycielką.

– To tak jak moja mama. Zanim wyszła za mąż.

–  Uczyła tutaj w szkole? – zapytała Karin nie bez ciekawości.

– Nie. Tu nie. W swoim rodzinnym mieście. — Mohammed zrobił pauzę — już sam fakt, że mógł mieć wykształconą matkę, zwykle wywoływało zdziwienie u obcych. Jakby wszystkie muzułmanki to były analfabetki, Po czym spokojnie dokończył — W Bagdadzie. 

– W Bagdadzie?

 – Mhm. Jeszcze za Saddama. Uczyła dzieci angielskiego.

– A więc jesteś Irakijczykiem.

–  Moja matka jest Irakijką. Ja jestem Niemcem. Tak jak mój ojciec jest Niemcem.

– Przepraszam, nie chciałam urazić. – powiedziała Karin nieco zdziwiona gwałtowną reakcją chłopaka.

– Nie zrobiła tego pani. Nie wstydzę mojej matki. Po prostu nie czuję większych więzi z Irakiem, bo wszyscy krewni, których znam, są stąd. Ojciec robił w grudniu 1998 roku reportaż w Bagdadzie i  przywiózł tu mamę, po tym, jak straciła całą swoją najbliższą  rodzinę podczas nalotów operacji Pustynny Lis.

– To chyba nie darzysz sympatią Amerykanów.

Mohammed roześmiał się trochę nieprzyjemnie na tę uwagę.

– Dlaczego? Hussein to był dyktator. Ludzie marzyli, żeby upadł. Chociaż … to  on westernizował Irak. Mama hidżabu  nie nosiła. Gdyby tam została, to teraz by musiała.  Dla mojej matki  Irak znaczy wojna. Bo prawie zawsze jakaś trwała, kiedy tam mieszkała.

–  Ta, my tu nie doceniamy, jakie to szczęście, że przyszło nam,  żyć w pokoju.  A więc twoja mama zaczynała tu w Niemczech wszystko od zera. – powiedziała w zamyśleniu Karin. Ona tak właśnie ostatnio postrzegała swoje własne życie.

– Mama jest silna. Tata nawet twierdzi, że ma zdolność Feniksa – odradzania się z popiołów.  No, chyba jesteśmy na miejscu.

– Faktycznie.  – odparła kobieta i uśmiechnęła się do chłopaka. – Miło było cię poznać, Mohammedzie.

– Też się cieszę, pani Leitner. Gdzie mam odstawić samochód?

– Poczekaj!  Na razie wysiądźmy.

Karin otworzyła drzwi  i wysiadła z samochodu.  Od razu dosięgnął ją powiew świeżego górskiego powietrza. Zrobiła kilka dużych wdechów i ruszyła w kierunku łąki, na której Marie z Milą doiły kozy. Mohammed też wysiadł, jednak pozostał przy samochodzie. Oparł się o niego i  rozglądał dookoła.  Karin podeszła do ogrodzenia. Zastanowiła się przez chwilę i  uznała, że dobrze by było, żeby Mila wreszcie odwiedziła Leitnerhof. Zawołała na córkę:

– Mila! Możesz tu do mnie podejść?

Dziewczyna podeszła  do ogrodzenia.

– Byłaś u taty?

– Tak. Jednak o tym potem. Teraz zjedziesz w dół do Leitnerhof.

– Po co?

– To jest Mohammed, nowy kucharz w Leitnerhof. – Karin rzuciła spojrzenie w kierunku chłopaka opartego o Land Rover. – Przywiózł mnie. Odwieziesz go z powrotem. Przy okazji odwiedzisz dziadków.

Mila spojrzała  wyraźnie niezadowolona. Karin skinęła ręką na chłopaka.

– Mohammed, możesz tu?

Chłopak podszedł bliżej. Idąc, trochę utykał — słyszał rozmowę.

– Moja córka Mila odwiezie cię. Musisz wracać do pracy.

„A więc tak wygląda obraz, kiedy ożyje!” –  pomyślał, skupiając cały swój wzrok na twarzy dziewczyny.

Mohammed jak każdy nastolatek miał dobrze wyćwiczone przed lustrem wszystkie możliwe  rodzaje uśmiechów:  jeden do matki, żeby udobruchać ją i przekonać do zmilczenia przed ojcem jego kolejnego wybryku; drugi do nauczycielki, żeby nie wzywała ojca do szkoły; kolejny do sióstr, żeby napisały za niego wypracowanie, przeczytały opasłą nudną książę i ją streściły;  jeszcze inny do policjantki, żeby nie wlepiła mu mandatu i punktów karnych za zbyt szybką jazdę, przez co nie zagroziła  jego ciągle świeżemu prawu jazdy; wreszcie ten do zbajerowania dziewczyny. Duże równe białe zęby, zabłysły przy kontrastującej do nich ciemnej karnacji chłopaka, kiedy ten puścił do Mili szeroki uśmiech.

– Siema!

Mila nie odwzajemniła uśmiechu, nie odpowiedziała też na przywitanie. Na jej twarzy nie drgnął żaden mięsień, kiedy rzuciła przelotne spojrzenie chłopakowi, niczym wyniosła panna na włościach  na jednego z wielu swoich parobków. Po czym odwróciła wzrok do matki i odparła:

– Dobrze, mamo.

Motyl

Przez całą drogę Mila nie odezwała się ani słowem. Mohammed nie narzucał się z rozmową dziewczynie. Przeciwnie, czując się jak intruz, odwrócił twarz do bocznej szyby i przyglądał się mijającym widokom. Z czasem nawet, żeby dać do zrozumienia Mili, że nie rusza go jej milczenie, zaczął pod nosem gwizdać jakąś melodię. Wówczas przez uchyloną szybę wleciał motyl. Usiadł najpierw na osłonie przeciwsłonecznej przed chłopakiem, potem przysiadał mu na lewym ramieniu. Chłopak powiódł za nim wzrokiem. Mila mimowolnie rzuciła okiem przez lusterko przednie. Motyl poleciał w kierunku tylnej szyby, Mohammed obrócił głowę w tył. Kolorowy owad zawrócił do przodu i tym razem przysiadł na głowie dziewczyny tuż obok złotej klamry, która przytrzymywała wysoko upięte jej kasztanowe włosy.  Chłopak podniósł lewą rękę na wysokość jej głowy. Mila natychmiast znieruchomiała, spięła się cała  i zacisnęła usta. Kiedy usiłowała skupić wzrok na drodze, mimowolnie pochyliła trochę głowę i wyciągnęła szyję do przodu. Motyl sfrunął  z jej włosów i tym razem usadowił się na  jej odsłoniętym z tyłu białym karku. „Spróbuj mnie dotknąć,  a wylądujemy w rowie!” – pomyślała, kiedy chłopak podniósł drugą rękę i na moment złączył obie dłonie w kształt obiektywu tak, jakby chciał zrobić ujęcie tego żywego „tatuażu” na szyi dziewczyny. Motyl poderwał się wreszcie z jej szyi i wyleciał przez otwartą szybę. Mila rozluźniła zaciśnięte usta i odetchnęła.  Chłopak odprowadził wzrokiem motyla, opuścił ręce i oparł dłonie o swoje uda. Po czym odwrócił głowę z powrotem do bocznej szyby. Gdy podjechali pod zajazd, się odezwał:

 – Mila – ładne imię. Znaczy chyba miła?

Mila nie zareagowała.

– Mojej jednej z sióstr  jest Layla, co po arabsku znaczy ciemna piękność. Nie mnie tam oceniać urodę siostry. Faktem jest, że Layla ma złote włosy i bardzo jasną karnację. Ale tak to jest z imionami – nie zawsze trafione.

Mila spojrzała wreszcie na chłopaka niemile zaskoczona.

– No, to cześć! –  rzucił krótko  Mohammed, kiedy wysiadał z auta.

 Mila zauważyła, że idzie normalnie i w końcu przerwała milczenie.

 – Hej, ty! Już nie kulejesz?  – zawołała za nim.

Mohammed nawet się nie odwrócił, wzruszył tylko ramionami i poszedł żwawo dalej w kierunku kuchni. Mila mimowolnie uśmiechnęła się lekko złośliwie. Przez chwilę zastanawiała się, czy nie wejść do środka zajazdu. W momencie jednak, kiedy chwyciła  za klamkę, to w głębi zajazdu spostrzegła ojca. Rozmyśliła się – przekręciła kluczyk w stacyjce i ruszyła z powrotem do Hubers Alp.

Wind of change – babyboom!

 

Frischer Wind

Im Leitnerhof und auf Hubers Alp war die Saison bereits in vollem Gange. Während die Küche immer weniger zur Last wurde, konzentrierte sich Georg auf die Leitung des Gasthauses.  Florian hingegen verfiel immer mehr in ein Tief – ihm fehlte ein Ziel, um das er kämpfen konnte.   Sebastian und Sofia haben viel Zeit miteinander verbracht. Der alte Groll zwischen den beiden verblasste langsam und wich dem, was sie nun verband – die Freude an der gemeinsamen Betreuung ihres Enkels und die Sorge um ihre Söhne. Der Weg zur vollständigen Versöhnung zwischen den Leitner-Senioren mag noch lang dauern, aber er war bereits auf einem richtigen Kurs.

Lorenz versuchte, Mila über ihre Zukunftspläne zu umwerben. Er wollte ihr finanziell helfen, damit sie wieder studieren konnte. Dafür brauchte er einen freundlichen Rat. Schließlich kannte Sebastian ihre Enkelin besser. Mit diesem Gedanken im Hinterkopf ging er am Dienstagabend in den Schachklub. Die Freunde hatten endlich eine sichere Plattform für Gespräche gefunden – ihre gemeinsamen Enkelkinder.  Sebastian zeigte Interesse daran, seiner Enkelin bei der Rückkehr an die Hochschule zu helfen und schlug vor, in dieser Angelegenheit zusammenzuarbeiten. Lorenz fragte schließlich nach seinem Enkel. Sebastian wartete nur auf das grüne Licht von Lorenz, um das Interesse am Spiel zu verlieren, und lenkte seine ganze Aufmerksamkeit auf die Unterhaltung über seinen Enkel.  Lorenz bemerkte eine Veränderung an seinem alten Freund: als ob weniger von Sebastians üblicher Düsternis und Ernsthaftigkeit in seinem Gesicht zu sehen war. Außerdem zeigte Sebastian sogar weniger Konzentration auf das Spiel. Huber hörte interessiert zu, verlor aber gleichzeitig nicht aus den Augen, was auf dem Schachbrett geschah. Das Spiel endete mit einer Niederlage für Sebastian.

Marie verbrachte die meiste ihrer Freizeit mit langen Spaziergängen allein. Die Alm, die ihr immer Kraft gegeben hatte, erdrückte sie nun.  Sie konnte weder Sinn noch Freude an der Hausarbeit finden. Die Tage vergingen wie im Flug, kein Tag war anders als der vorherige.  Ihr inneres Leiden wurde immer mehr nach außen sichtbar – Marie wurde hart, bissig und ironisch im Umgang mit den Menschen, die ihr am nächsten standen. Die Aura der Kälte, die sie um sich herum schuf, führte dazu, dass sich ihr Vater und ihre Schwestern zunehmend von ihr distanzierten.    Ihre Depression vertieft sich, leider sieht niemand in ihrem Umfeld etwas anderes als ihre Realitätsferne, ihre Exzentrik und ihre allgemein unangenehmes Gemüt.

Dank ihrer Kontakte fand Lisa schließlich einen Anwalt für Margarete. Die bekannte Münchner Anwältin Ruth Ackermann schien sogar daran interessiert, den Fall Margarete Lienert zu übernehmen. Sie brauchte jedoch Zeit, um sich mit der Akte, die fast ein Vierteljahrhundert zurückliegt, genauer vertraut zu machen. Lisa beschloss, Karin und ihren Vater vorerst nicht in die Einzelheiten einzuweihen. Das nächste Treffen wurde bereits im Allgäu vereinbart. Die Anwältin erklärte sich bereit, den Fall zu übernehmen, wobei sie Lisa rätselhaft mitteilte, dass Margarete Lienert niemals hinter Gitter gebracht werden dürfe. Sie verlangte jedoch 10.000 Euro im Voraus, womit der Fall natürlich abgeschlossen war. Verärgert warf Lisa Anwältin Ackermann unverblümt vor, dass ein ehrlicher Anwalt keinen einzigen Cent für die Vertretung Margarete nehmen würde. Enttäuscht darüber, dass der Fall von Karins Mutter nicht gelöst werden konnte, beschloss sie, ihrem Wunschkind-Projekt wenigstens einen kleinen Schub zu geben, und vereinbarte einen Termin bei ihrem Gynäkologen für eine kleine Kontrolluntersuchung.

Karin wurde in ihrer Hinterhofkäserei schwach. Ihre Tochter wurde Zeuge ihres Zusammenbruchs. Die verängstigte Mila teilte ihrem Großvater bei der ersten Gelegenheit ihre Sorge um die Gesundheit ihrer Mutter mit. Huber, der ebenso besorgt war wie seine Enkelin, schlug seiner Tochter vor, einen Arzt aufzusuchen. Karin lehnte nicht ab, sondern vereinbarte einen Termin und bat Lorenz um das Auto. Sie hatte sich schon lange nicht mehr wohlgefühlt. Zuerst gab sie dem Stress, den sie in letzter Zeit hatte, die Schuld, aber sie konnte sich nichts mehr vormachen. Sie wollte auch keine Schwangerschaftstests machen – das ist gut für Mädchen im Teenageralter. Die Frau musste endlich Klarheit haben. Am nächsten Tag ging sie gleich morgens zu einer Blutuntersuchung. Am Nachmittag hatte sie einen Termin bei ihrer Gynäkologin vereinbart.

Babyboom in der Hubers Alp

Lisa ließ ihren Blick vom Ultraschallbildschirm zu ihrem Unterleib schweifen, wo die Ärztin mit dem Applikator herumfuchtelte, und dann zurück zum Monitor. Sie spürte jeden Schlag ihres Herzens, das immer schneller schlug, während ihre Gedanken tobten. Die Ärztin gab die Parameter der Schwangerschaft laut vor, damit die Krankenschwester alles aufschreiben konnte.

Karin betrat das Wartezimmer, wandte sich an die Sprechstundenhilfe und holte ihr Bluttestergebnis ab. Sie war fast in letzter Minute gekommen, um sich zu ersparen, im Wartezimmer zu sitzen und nervös darüber nachzudenken, was sie von ihrer Ärztin hören würde. Im Wartezimmer befanden sich außer ihr noch zwei weitere Frauen: eine ältere, etwa sechzig Jahre alt, die andere halb so alt wie sie, hochschwanger, mit Kopftuch – wahrscheinlich eine Muslimin.

Lisa saß der Ärztin gegenüber, die gerade ihre Patientenakte am Computer ausfüllte.

„Dies ist bereits die neunte Schwangerschaftswoche, Sie müssen doch irgendeinen Verdacht gehabt haben.“

„Ich habe sie alle ausgeschlossen. Außerdem lese ich schon seit einiger Zeit viel über Schwangerschaft, sodass ich dachte, ich hätte bereits das Medizinstudierendensyndrom.“

„Sie nehmen seit über 10 Jahren keine Pille mehr.“

„Sie haben mir nicht gutgetan. Und ich gehöre nicht zu den Frauen, die bereit sind, ihre Gesundheit und Schönheit für die Bequemlichkeit eines Kerls aufs Spiel zu setzen.“

„Die meisten Frauen nehmen die Pille aus eigenem Komfort und Sicherheitsbedürfnis.“

„Es gibt auch noch alternative Methoden.“

„In der Regel weniger sicher.“

„Je länger ich lebe, desto mehr bin ich davon überzeugt, dass das Einzige, was in dieser Welt sicher ist, dass nichts sicher ist. Wer weiß, vielleicht ist es ja die Schönheit des Lebens, dass es uns manchmal auf wunderbare Weise überraschen kann.“

„Ich verstehe, dass Sie mit Ihrer Schwangerschaft zufrieden sind.“

„Sehr sogar.“

„In diesem Fall sehe ich Sie nächsten Monat wieder, wenn es nichts Beunruhigendes gibt. Und nochmals herzlichen Glückwunsch.“

Karin hatte noch nicht einmal Zeit gehabt, sich auf den Stuhl zu setzen und ihre Laborergebnisse anzuschauen, als sich die Tür der Arztzimmer öffnete und Lisa zu ihrer Überraschung herauskam. Lisa bemerkte sie sofort und war genauso erstaunt wie Karin im ersten Moment. Doch kaum war die Überraschung auf Lisas Gesicht verflogen, lächelte sie ihre Schwester breit an und winkte mit den Zetteln, die sie in der Hand hielt.

„Was für eine Überraschung!“, rief Lisa mit aufgeregter Stimme und zeigte ihrer Schwester die Abdrücke vom Ultraschall: „Guck dir das an! Unglaublich!“

Karin stöhnte. „Äh … du bist schwanger.“ Die Frau lächelte ein wenig gezwungen.

„Wie kann man an keine Wunder glauben?“

„Gratuliere!“, erwiderte Karin und dachte gleichzeitig nach: „Es wäre ein Wunder, wenn ich hier nicht mit dem gleichen ‚Bilderpaket‘ herauskäme.“

„Und was machst du hier? Ein periodischer Besuch oder Schwierigkeiten?“

Karin hatte keine Zeit, zu antworten, als die Sprechstundenhilfe das Wort ergriff:

„Frau Leitner, die Frau Doktor bittet Sie hereinzukommen.“

„Ich muss …“ Karin zeigte mit dem Kopf auf die Tür des Arztzimmers.

„Klar. Ich warte hier auf dich.“

„Wenn du nichts Besseres zu tun hast“, erwiderte Karin und ging dann in das Arztzimmer.

Lisa setzte sich auf einen der Stühle im Wartezimmer und breitete die Ultraschallbilder auf ihrem Schoß aus. Nach einem Moment warf sie einen verstohlenen Blick auf die beiden Frauen, die ihr gegenübersaßen. Die ältere sah sich im Raum um, die jüngere Frau im Hidschāb tippte etwas auf ihrem Handy. Lisa nahm einen der Abdrücke in die Hand und presste ihn an ihre Lippen: „Meine!“, dachte sie, als die ältere Frau das Wort ergriff:

„Dies ist Ihr erstes Kind.“

„Ja“, erwiderte Lisa mit erfreuter Stimme. Die Frau lächelte sie verständnisvoll an.

„Mit dem vierten Kind lässt die Begeisterung nach“, sagte die jüngere Frau und streichelte ihren dicken Bauch.

Lisa öffnete nur ihren Mund und sagte nichts. „Ich werde keine vier Kinder haben, dies wird das einzige sein!“ dachte sie, als die ältere Frau wieder sprach.

„Meine Tochter hat sich bei ihrer ersten Schwangerschaft für jeden Monat einen Adventskalender gekauft.“

„Keine schlechte Idee“, gab Lisa mit einem Lachen zu. „Jeden Tag eine Praline. Und am Ende … ein Baby.“ Bei Lisas Schlussfolgerung lachten die Frauen gemeinsam.

Karin trat hinter dem Bildschirm hervor, rückte ihre Garderobe noch einmal zurecht und warf sich ihre Handtasche über die Schulter.

„Ihre Blutwerte lassen viel zu wünschen übrig. Zumindest muss etwas gegen Ihre Anämie unternommen werden.“

„Ich hatte in letzter Zeit eine Menge Stress.“

 „Ja, ich habe von dem Unfall von Herrn Leitner gehört. Mein Mann und ich sind seit Jahren Stammgäste im Gasthof Leitnerhof. Trotzdem: Das Wichtigste sind jetzt Sie und Ihr Kind. Und wenn Sie die Schwangerschaft nicht verlieren wollen, müssen Sie Ihren Stress reduzieren und besser auf sich aufpassen.“

Als Karin das Zimmer verließ, stand Lisa sofort auf und ging zu ihr hinüber.  Man konnte an Karins Gesichtsausdruck erkennen, dass sie betrübt war.

„Was ist los, Karin?“

„Das Gleiche.“ Karin zeigte Lisa den Ausdruck des Ultraschalls. Diese sah ihre Schwester aufmerksam an. Kaum hatten sie den Warteraum der Praxis verlassen und befanden sich auf der Treppe, als Lisa zu Wort kam.

„Du willst dieses Kind nicht.“

„Ah, Lisa! – Bis vor ein paar Monaten habe ich mir dieses Kind sehr gewünscht. Nur weil ich seinen Vater plötzlich nicht mehr mag, ist das kein Grund, meine Meinung zu ändern. Außerdem gehöre ich nicht zu den Frauen, die, bevor sie auch nur einen Fuß auf den Boden gesetzt haben, aus dem gynäkologischen Stuhl steigen und sich bereits auf einen Abtreibungstermin festlegten!“, sagte Karin in einem deutlich beleidigten Ton. 

„Wenn das Kind dein Leben ruiniert …“

„Lisa, es ist nicht das Kind, das das Leben der Mutter zerstört, sondern der Vater des Kindes. Vergiss das nicht! Und überleg es dir lieber zweimal, bevor du den nächsten Schritt machst.“

 Lisa verzog das Gesicht.  Der Vater ihres Kindes war niemand, an den sie im Moment Gedanken verschwenden wollte. Sie hatte gerade ihren Stern vom Himmel geholt und war überglücklich, dass ihr nach Singen und Tanzen zumute war. Morgen würde sie sich Sorgen machen und sich fragen, wie sie vorgehen sollte.

Als sie sich auf dem Parkplatz befanden, schlug Lisa vor.

 „Ich habe noch gute zwei Stunden Zeit bis zur Gerichtsverhandlung. Warum setzen wir uns nicht irgendwo hin, trinken etwas und reden. Was sagst du dazu?“

 „Es tut mir leid, Lisa, aber ich muss zurück in die Alp. Es wartet noch eine Menge Arbeit auf mich, und ich kann nicht alles auf Mila abwälzen.“

 „Da ist doch Marie. Sie kann Mila helfen.“

 „Ah Marie …“  Karin seufzte.  „Das ist keine gute Idee.“

„Na gut, dann sehen wir uns heute Abend.“ Lisa hielt ihre Schwester nicht länger auf. Tatsächlich hatte sie im Moment keine Lust, Karin zu Gesellschaft zu haben. Die Stimmung von Karin war zu deprimierend, und sie wollte nicht, dass ihr jemand die Laune verdarb. Sie war im Begriff zu gehen, als sie plötzlich fragte:

„Weißt du zufällig, wo man Adventskalender kaufen kann?“

 Karin schaute ihre Schwester mit verblüfften Augen an. „Adventskalender! – Im Juli?“ 

 „Na, vielleicht gibt es ja noch welche bei Amazon …“

 „Alt und ranzig. Weißt du was, Lisa, wenn du etwas Süßes brauchst, kauf dir einfach eine Tafel Schokolade oder ein Stück Torte“, sagte Karin sichtlich irritiert. Sie öffnete die Autotür und stieg ein.

„Das ist nicht das Gleiche“, murmelte Lisa und machte sich allein auf den Weg zu den Geschäften, in der ersten Reihe auf der Suche nach einem Babyladen. Sie ging langsam, mit tanzendem Schritt und lächelte den Passanten zu.

 Karin steckte den Schlüssel ins Zündschloss, fuhr aber nicht sofort vom Parkplatz los. Sie stützte beide Ellbogen auf das Steuerrad, neigte den Kopf und stützte ihn auf ihre Hände, dann schluchzte sie bitterlich.

Wind of change – baby boom

 W Leitnerhof i Hubers Alp sezon był już w pełni. Georg koncentrował się na zarządzaniu zajazdem, w miarę jak coraz mniej obciążony był pracą w kuchni. Florian za to pogrążał się w coraz większym marazmie  – brak mu było punktu zaczepienia do walki.   Sebastian i Sofia dużo czasu spędzali razem. Z wolna ucichały  dawne żale i pretensje pomiędzy małżonkami, które ustępowały miejsca temu, co ich obecnie spinało razem – radości płynącej ze wspólnego zajmowania się wnuczkiem, troski o synów. Droga do całkowitego pojednania między seniorami Leitnerami może jeszcze była daleka, jednak weszła już na właściwy trakt.

Lorenz próbował wysondować Milę w sprawie jej planów na przyszłość. Chciał jej pomóc finansowo w powrocie na studia. Potrzebował jednak przyjacielskiej rady. Sebastian znał przecież lepiej ich wnuczkę. Z tą myślą udał się we wtorkowy wieczór do klubu szachowego. Przyjaciele wreszcie znaleźli  bezpieczną płaszczyznę do rozmów – ich wspólne wnuki.  Sebastian wykazał zainteresowanie pomocą wnuczce w powrocie na studia i zaproponował  wspólne działanie w tej sprawie. Lorenz w końcu zapytał   o wnuka. Sebastian tylko czekał na zielone światło ze strony Lorenza, żeby stracić zainteresowanie rozgrywką i całą swoją uwagę przerzucił na rozprawianie o wnuczku.  Lorenz zauważył  u przyjaciela zmiany: jakby mniej przygaszenia i dawnej powagi na twarzy, a nawet gorszą koncentrację na grze. Huber słuchał z zainteresowaniem, jednocześnie jednak nie tracił oczu z tego, co się działo na szachownicy. Rozgrywka zakończyła się przegraną Sebastiana.

Marie większość wolnego czasu spędzała na długich samotnych spacerach. Alp, które zawsze dawało jej siłę – obecnie ją przygniatało.  Nie potrafiła na nowo odnaleźć sensu i radości w domowych pracach. Dni mijały jeden po drogim i żaden kolejny dzień nie różnił się od poprzedniego.  Jej cierpienie wewnętrzne coraz bardziej  uwidoczniało się na zewnątrz — Marie w kontaktach z najbliższymi stała się cierpka, uszczypliwa i ironiczna.  Aura chłodu, którą wytwarzała wokół siebie, sprawiała, że rósł dystans do niej ze strony ojca i sióstr.  Jej depresja się pogłębiała. Niestety nikt w jej otoczeniu nie dostrzegał nic poza jej oderwaniem od rzeczywistości, ekscentrycznością i ogólnie przykrym usposobieniem.

Lisa dzięki swoim kontaktom znalazła wreszcie namiar na adwokata dla Margarete. Znana prawnik z Monachium Ruth Ackermann wydawała się zainteresowana poprowadzeniem sprawy Margarete Lienert. Potrzebowała jednak czasu do zapoznania się bliżej z aktami sprawy sprzed blisko ćwierćwiecza. Lisa postanowiła, że na razie nie będzie wtajemniczać Karin i ojca w szczegóły. Na kolejne spotkanie umówiły się już w Allgäu. Adwokat oznajmia Lisie, że zgadza się na wzięcie sprawy, enigmatycznie dając Lisie  do zrozumienia, że Margarete Lienert nigdy nie powinna trafić za kraty. Zażądała jednak z góry 10 tys. Euro, co oczywiście zamykało sprawę. Zdenerwowana Lisa bez ogródek zarzuciła  Ackermann, że uczciwy prawnik nie wziąłby za poprowadzenie tej sprawy nawet centa. Rozczarowana niemożnością rozwiązania sprawy matki Karin, postanowiła przynajmniej trochę pchnąć do przodu swój projekt Wunschkind, w związku z czym umówiła się  ze swoją lekarz ginekolog na mały przegląd.

Karin zrobiło się słabo w ich przydomowej fabryce serów. Świadkiem jej zasłabnięcia była jej córka. Przestraszona Mila przy pierwszej sposobności podzieliła się swoją troską o zdrowie matki z dziadkiem. Równie przejęty, co wnuczka Huber zasugerował córce wizytę u lekarza. Karin nie oponowała, tylko umówiła termin wizyty i poprosiła Lorenza o samochód. Od dawna nie czuła się najlepiej. Początkowo zrzucała to na karb stresu, jaki ostatnio przechodziła, jednak dłużej już nie mogła się oszukiwać. Nie miała też zamiaru robić sobie żadnych testów – to dobre dla nastolatek. Ona musiała mieć pewność. Następnego dnia z samego rana wybrała się na badanie krwi. Po południu miała zarezerwowaną wizytę u swojej ginekolog.

Lisa przenosiła wzrok z ekranu monitora USG na swój brzuch, po którym lekarka wodziła aplikatorem, po czym z powrotem na monitor. Czuła każde uderzenie swojego serca, które przyspieszało swój stukot, w miarę jak szalały jej myśli. Lekarka określała na głos parametry ciąży, aby pielęgniarka mogła wszystko zanotować.

Karin weszła do poczekalni, podeszła do recepcjonistki i odebrała swój wynik badań krwi. Przyjechała prawie w ostatniej chwili, żeby zaoszczędzić sobie siedzenia w poczekalni i  nerwowego rozmyślania, o tym, co usłyszy od swojej lekarki. Oprócz niej w poczekalni znajdowały się jeszcze w dwie kobiety: starsza — około sześćdziesięciu lat, druga o połowę młodsza od pierwszej, w  mocno zaawansowanej ciąży, w chuście na głowie – najpewniej muzułmanka.

Lisa usiadała naprzeciwko lekarki, która uzupełniała jej kartę pacjenta w komputerze.

–  To już dziewiąty tydzień, musiała pani mieć jakieś podejrzenia.

– Wykluczyłam je wszystkie. Od jakiegoś czasu dużo czytam o ciąży, więc sądziłam, że mam  już syndrom studenta medycyny.

– Od ponad 10 lat nie bierze pani pigułek.

– Nie służyły mi. Poza tym nie należę do kobiet, które dla wygody faceta są skłonne poświęcać swoje zdrowie i urodę.

– Większość  kobiet stosuje pigułki dla swojej wygody i swojego poczucia bezpieczeństwa.

–  Są inne alternatywne metody.

–  Zwykle mniej pewne.

–  Im dłużej żyję, tym bardziej się przekonuję, że jedyne, co jest pewne na tym świecie, to że nic nie jest pewne. Kto wie, może w tym tkwi cały urok życia, że czasem może nas cudownie zaskoczyć?

– Rozumiem, że ciąża panią cieszy.

–  Nawet bardzo.

– W takim razie jeszcze raz gratuluję. I o ile nic niepokojącego nie będzie się działo, to widzimy się za miesiąc.

Karin nie zdążyła nawet przysiąść na krześle i spojrzeć na swoje wyniki badań,  jak drzwi gabinetu lekarskiego się otworzyły i ku jej zdumieniu wyszła z nich Lisa. Ta od razu  ją spostrzegła i w pierwszej chwili była równie zdumiona, co ona tym spotkaniem. Ledwie jednak  minęło zaskoczenie na twarzy Lisy, jak uśmiechnęła się szeroko do siostry i pomachała jej  trzymanymi w ręku kartkami.

– A to ci niespodzianka! – zawołała z ekscytacją w głosie i pokazała jej odbitki z USG. – Spójrz tylko! Nie do wiary!

– Ee … – chrząknęła  Karin — Jesteś w ciąży.  Kobieta uśmiechnęła się wymuszenie.

– Jak tu nie wierzyć w cuda?

– Gratuluje! – odparła Karin, myśląc jednocześnie: „Cud to będzie, jak ja stąd wyjdę bez podobnego pakietu zdjęć”.

– A ty co tu robisz? Okresowa wizyta, czy może jakieś problemy?

Zanim Karin zdążyła odpowiedzieć, odezwała się recepcjonistka:

– Pani Leitner, pani doktor zaprasza panią do siebie!

– Muszę… – Karin ruchem głowy wymownie wskazała na drzwi od pokoju lekarskiego.

– Jasne! Poczekam tu na ciebie.

– Jak nie masz nic lepszego do roboty. – odparła Karin, po czym weszła do gabinetu lekarskiego.

Lisa usiadła na jednym z krzesełek w poczekalni i rozłożyła sobie odbitki USG na kolanach. Po chwili spojrzała ukradkiem na dwie kobiety siedzące naprzeciwko niej. Starsza rozglądała się po pomieszczeniu, młodsza kobieta, ubrana w hidżab, zajęta była pisaniem czegoś w telefonie. Lisa wzięła jedną z odbitek do ręki i przycisnęła ją do swoich ust. „Moje!” –   pomyślała, gdy  odezwała się starsza kobieta:

–  To pani pierwsze dziecko.

– Tak. – odparła Lisa rozanielonym głosem. Kobieta uśmiechnęła się do niej wyrozumiale.

– Przy czwartym entuzjazm już opada. – odezwała się młodsza kobieta i pogładziła się po swoim okazałym brzuchu.

Lisa otworzyła tylko usta i nic nie odpowiedziała. „Nie zamierzam mieć czworo dzieci. To będzie jedyne!” – pomyślała, gdy starsza kobieta ponownie się odezwała.

– Moja córka przy pierwszej ciąży, zakupiła sobie po jednym kalendarzu adwentowym na każdy miesiąc ciąży.

– Niezły pomysł — przyznała ze śmiechem Lisa. – Codziennie czekoladka. A na koniec… Dzieciątko!  – Na te słowa Lisy, wszystkie kobiety roześmiały się w raz.

Karin wyszła zza parawanu, poprawiła jeszcze swoją garderobę i przewiesiła sobie przez ramię torebkę.

– Pani wyniki  krwi pozostawiają wiele do życzenia. Trzeba przynajmniej coś zrobić z tą anemią.

– Maiłam ostatnio bardzo  wiele stresu.

 – Tak, wiem. Słyszałam o wypadku pana Leitnera. Mój mąż i ja  jesteśmy od lat stałymi gośćmi zajazdu Leitnerhof. Niemniej jednak teraz najważniejsza jest pani i jej dziecko. Musi pani jakoś zredukować swój stres i bardziej zadbać o siebie, jeśli  nie chce pani stracić tej ciąży.

Kiedy Karin wyszła z gabinetu, Lisa natychmiast wstała i podeszła do niej. Po wyrazie twarzy Karin widać było, że jest przybita.

– Co jest grane, Karin?

– Nic. To samo. – Karin pokazała Lisie odbitkę z USG. Ta spojrzała na siostrę  uważnie. Ledwo opuściły poczekalnię praktyki i znalazły się na schodach, jak Lisa się odezwała.

– Ty nie chcesz tego dziecka.

– Ach, Lisa! Jeszcze parę miesięcy temu bardzo je chciałam mieć. Fakt, że nagle przestał mi się podobać jego ociec, nie jest żadnym powodem do zmiany zdania. Poza tym nie jestem jedną z tych kobiet, co zanim jeszcze postawi dwie nogi na ziemi, schodząc z fotela ginekologicznego, a już termin aborcji ustala. –  powiedziała wyraźnie urażonym tonem Karin. 

– Jeśli to dziecko miałoby zniszczyć ci życie…

– To nie dziecko niszczy matce życie, tylko ojciec tego dziecka. Zapamiętaj to sobie! Zastanów się dwa razy, zanim zrobisz następny krok.

 Lisa wykrzywiła twarz. Liam, nie było kimś, kim  miała ochotę teraz  zaprzątać sobie głowę. Właśnie dostała swoją gwiazdkę z nieba, była przeszczęśliwa, miała ochotę  śpiewać, tańczyć. Jutro będzie się martwić,  zastanawiać, co z nim zrobić.

Kiedy znalazły się na parkingu, Lisa zaproponowała.

– Mam jeszcze ponad dwie godziny wolnego czasu do rozprawy sądowej. Może pójdziemy gdzieś usiąść, napijemy się czegoś i pogadamy. Co ty na to?

– Przykro mi, Lisa, ale muszę wracać do Alp. Czeka na mniej jeszcze ogrom pracy  i nie mogę tego wszystkiego, zrzuć na Milę.

– Jest jeszcze Marie. Pomoże Mili.

– Ach Marie… – Karin westchnęła.  – Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł.

–  W takim razie zobaczymy się wieczorem. –  Lisa nie nalegała więcej. W gruncie rzeczy nie miała ochoty na towarzystwo Karin. Było zbyt deprymujące, a ona nie chciała, żeby ktoś psuł jej humor. Już miała odejść, jak zapytała nagle:

– Nie wiesz przypadkiem, gdzie można by kupić kalendarze adwentowe.

Karin spojrzała osłupiałym wzrokiem  na siostrę. – Kalendarze adwentowe! W lipcu? 

– Może na Amazonie są jeszcze jakieś dostępne…

– Stare i zjełczałe. Wiesz co, Lisa, jak masz ochotę na coś słodkiego, to kup sobie  po prostu tabliczkę czekolady, albo kawałek tortu. – powiedziała wyraźnie zirytowana Karin. Otwarła drzwi samochodu i wsiadła do niego.

– To nie to samo. – mruknęła Lisa i  ruszyła sama w kierunku sklepów. W pierwszym rzędzie w poszukiwaniu jakiegoś baby shopu. Szła wolno, tanecznym krokiem, rozdając uśmiechy mijającym ją przechodniom.

Karin włożyła kluczyk do stacyjki, ale nie ruszyła od razu z parkingu. Oparła oba łokcie na kierownicy, pochyliła głowę i położyła ją na swoich dłoniach, po czym rozszlochała się gorzko.


Lisa – auf der Jagd nach einem Papi.

Lisa konnte immer noch nicht das Glas durchbrechen, das sie von ihrem Vater trennte, seit ihre Vergangenheit ans Licht gekommen war. Sie wurde immer eifersüchtiger auf die wachsende Nähe zwischen Karin und ihren Vater. Wunschkind beschäftigte ihre Gedanken mehr und mehr. Sie holte Maries Bücher über Schwangerschaft vom Dachboden und las sie nachts. Als Helena Hartmann ins Allgäu kam, trafen sie sich zum Kaffee vor dem Rathaus.  Es war ein windiger Tag, und so wählten sie eine geschlossene Terrasse im ersten Stock einer der Cafeteria.

„Erzähl mal, Helena, wie ist dein neues Familienleben jetzt?“

„David hat beschlossen, nach seinem Schulabschluss in Amerika zu studieren, sodass wir bald nur noch mit Emilia zu Hause bleiben werden.“

„Sag mir nicht, dass er seiner Mutter verziehen hat.“

„Ach, Frieda! Sie ist nun sehr darauf bedacht, sich den Kindern als gute Mutter zu beweisen. Die beiden sind jetzt mit ihr im Urlaub.“

„Also, bist du allein, mit Alexander. Hallöchen! –  die Hütte ist frei, der Himmel kann warten.“

„Aber nicht mit Alexander!“ Helena seufzte.  „Von einem Telefonat mit den Kindern zum nächsten. Er kann ohne die Kinder nicht funktionieren.“

„Oh, David ist kein Kind mehr.“

„In der Tat hat er sich nach der Geschichte mit Mila sehr verändert. Er möchte sich auf sein Studium und seine Zukunft konzentrieren.“

„Die erste Liebe ist selten die letzte“, erwiderte Lisa.

„Leider hatte er kaum unter dem Einfluss seiner Mutter gestanden, als der Ärger schon begonnen hat.“

„In welchem Sinne?“

„Frieda hat ihm einen Sommerjob als Model in einer Kosmetikkampagne für die Firma, in der sie arbeitet, verschafft“, erklärte Helena.

„Das ist super! Wo liegt das Problem?  Der Junge beginnt sein richtiges Erwachsenenleben.“

„Alexander ist davon nicht begeistert. Diese Kampagne ist für Frauenkosmetik geeignet.“

„Was?“

Helena holte ihr Handy heraus und zeigte Lisa einige Fotos. Auf den Bildern trug der Junge ein damenhaftes Make-up und war mit einem kurzen Sommerkleid und Schuhen mit hohen Absätzen bekleidet. Sein Haar war in allen Farben des Regenbogens gefärbt.

 „Er ist eine echte Tussi!“, rief Lisa aus und  lachte unwillkürlich laut auf.

Doch Helena hatte nichts zu lachen. „Alexander ist wütend auf Frieda. Er hat bereits die schlimmsten Vorstellungen vor Augen.“

„Aber das muss nichts heißen. Heutzutage gibt es einen Trend unter jungen Menschen, Transgender-Personen gegen Intoleranz und Aggression in der Gesellschaft zu unterstützen. David ist sensibel. Ihm fehlt es nicht an Sinn  für Humor und Distanz zu sich selbst. Wahrscheinlich wollte er durch seine Teilnahme an dieser Kampagne seine Solidarität mit Transgender zeigen, und er wird dabei Geld verdienen.“

„Das brauchst du mir nicht zu sagen. Sagt es seinem Vater!“, rief Helena an. „Übrigens, wie geht es Mila?“

„Ein Häufchen Elend. Jedenfalls wäre es besser, wenn sie diese Bilder nicht sehen würde. Schließlich war es Mila, die den Jungen in einen Mann verwandelt hat.  Sie könnte völlig zusammenbrechen, wenn sie sieht, wie es ihr gelungen ist.“

„Du machst Witze.  Alexander ist der festen Überzeugung, dass Mila und ihre Bekannten an Davids Verhalten schuld sind.“

„Er übertreibt!“ Lisa brach das Thema ab und kehrte zu dem zurück, was sie wirklich interessierte. „Sag mir lieber, wie kommst du in deiner neuen Rolle als Mama zurecht?“

„Ich muss zugeben, dass Kinder süchtig machen. Aber sie bringen das Leben auch in Ordnung.“

„Du meinst Prioritäten?“

„Nicht nur. Kleinere Dinge auch. Man lebt nicht mehr nur von der Arbeit. Kein Verlassen des eigenen Büros mehr vor Mitternacht. Man nimmt die Arbeit nicht mit nach Hause. Sogar das Lesen ändert sich. Anstatt langweilige, überintellektualisierte Nobelpreisträger, pikante Liebesromane und dumme Krimis zu lesen, kehrt man zu den Büchern seiner Kindheit zurück: ‚Der kleine Prinzen‘, ‚Harry Potter‘, ‚Alice im Wunderland‘ oder ‚Anne auf Green Gables‘.“

„Ich schätze, es ist Emilias Lektüre“, lächelte  Lisa leicht über dieses idyllische Bild, das ihre enge Freundin gezeichnet hatte. Mit ihren Augen konnte sie fast sehen, wie Helena diese Bücher Alexanders Tochter vor dem Schlafengehen vorlas. Es wurde ihr warm ums Herz. Sie ließ die Zügel ihrer Fantasie los, sodass sie in den Bildern, die sie vor Augen hatte, ihrem Kind bereits selbst Märchen vorlas.

„Es ist eher eine Familienlektüre!“, erwiderte Helena mit einem Lächeln auf den Lippen: „Und vor allem ist der Sonntag wieder der schönste Tag der Woche, nicht der Montag.“

„Oh, ja! Der Wochenendblues ist das Schlimmste. Sonntags bin ich die erste Freiwillige, die Ziegen melkt, Brot backt und Snacks für die Wanderer vorbereitet. Aber ich habe beschlossen, das zu ändern.“ Lisa hielt inne, um endlich zum ersten Mal laut auszusprechen, was sie schon seit einiger Zeit in ihrem Innersten beschäftigte. Helena sah ihn erwartungsvoll an:

„Ich möchte ein Kind haben.“

„Mm, das heißt, dass sich in deinem Privatleben einiges bewegt hat, seit wir uns das letzte Mal gesehen haben.“

„Leider nicht so!“ Lisa wischte Helenas Verdacht schnell beiseite. „Ich habe keinen Alexander gefunden.“

„Ein wenig Geduld. Es ist noch nicht Abend. Außerdem findet die Liebe zu uns, nicht wir zu ihr.“

„Das kannst du sagen, weil du dein Alter noch nicht spürst und denkst, dass alles vor dir liegt. Aber wenn du in ein paar Monaten 39 wirst, kannst du mir glauben, dass der Zähler viel schneller laufen wird. Deshalb bin ich entschlossen, schon Mutter zu werden und nicht erst dann, wenn diese große Liebe, wie du es formuliert hast, gnädig zu mir findet.“

„Wie ist dein Plan, denn ich nehme an, du hast einen.“

„Deswegen werde ich sicher keinen Kerl jagen. Im Gegenteil, das einzige Kerl, dem ich jemals nachlaufen werde – wenn überhaupt – wird mein Sohn sein.“

„Nun, so sollte es sein.“

„Tja, aber ich muss das Problem lösen, einen Vater zu finden“, sagte Lisa mit säuerlichem Gesicht.

„Wo und wie willst du ihn finden?“, fragte Helena, im ersten Augenblick ein wenig amüsiert. Vorerst nahm sie Lisas Worte nicht ernst.

„Im Moment weiß ich nur, wo ich nicht nach ihm suchen werde – in keiner Bar und auf keiner Dating-Website. Ich werde auch keine Annonce auf irgendeinem Plakat in der Nachbarschaft,  oder vielleicht auf Facebook schalten.“

„Ich hoffe es“, lachte Helena. Doch nach einer Weile fragte sie ernsthaft: „Hast du schon mal über eine Spenderbank nachgedacht?“

„Das kommt nicht infrage!“,  verneinte Lisa schnell. „Der potenzielle Vater meines zukünftigen Kindes muss ein Gesicht und einen Namen haben und ernsthaft daran interessiert sein, eigenen Nachwuchs zu haben. Allerdings ohne eine Beziehung mit der Mutter seines Kindes einzugehen. Es soll ein Vertrag sein. Rechtlich gut abgesichert.“

„Ein Babyvertrag!“

„Ganz genau.“

„Falls du von einem Babyvertrag sprichst, wäre es am besten, wenn du dir einen Vater für dein zukünftiges Kind in deinem beruflichen Umfeld suchst. Ich bin mir sicher, dass du im Landgericht Kempten viele finden wirst, die gerne ihre Gene weitergeben würden. Vor allem ohne Windeln wechseln zu müssen, mit dem Kind Hausaufgaben zu machen, es zu pflegen, wenn es krank ist, und ganz allgemein ohne ihre kostbare Freizeit dem Nachwuchs widmen zu müssen, abgesehen vielleicht von einem Kurzurlaub einmal im Jahr. Und sie würden alle väterlichen Pflichten als erfüllt ansehen, wenn sie einmal im Jahr einen bestimmten Geldbetrag auf ein von euch zu diesem Zweck eingerichtetes Konto überweisen.“

„Du liest meine Gedanken. Obwohl, ich mich auch nicht um die Unterhaltszahlungen kümmere. Im Allgemeinen gilt: Je weniger Rechte er hat, desto besser. Ideal wäre es, wenn der Papi sein Kind erst nach dem Abitur kennenlernen möchte.“

„Nun, das mag eine zu hohe Erwartung sein.“

„Ich werde verhandeln, wenn ich jemanden habe, mit dem ich verhandeln kann. Und um jemanden zu haben, brauche ich die richtige Menge an Informationen.“

„Wozu hast du mich? Schickt mir einfach eine Liste mit Namen in alphabetischer Reihenfolge, und ich werde mich bereits um das Ausfüllen des Fragebogens mit den relevanten Informationen kümmern, an denen du interessiert bist.“

„Ich wusste, dass ich auf dich zählen kann. Aber weißt du, dieser Auftrag ist von höchster Priorität.“

„Für morgen.“

„Vielleicht nicht für morgen, aber nächstes Jahr möchte ich mit einem Kinderwagen durch diesen Markt spazieren gehen.“

„Verlieren wir also keine Zeit! Lass uns einfach mit der Profilierung des Kandidaten anfangen.  Wir müssen den Kreis der potenziellen Papas irgendwie eingrenzen.“

Helena holte ein großes A4-Tagebuch und einen Stift aus ihrer Tasche.

„Fangen wir mit einem Standard-Fragebogen an: Familienstand?“

„Ledig! Ich möchte ein Baby haben, keinen Ärger.“

„Alter?“

„Reproduktiv, selbstverständlich.“

„Bei den Männern ist es ziemlich … Ähm …  breiten Maßstab.“

„Natürlich in einem vernünftigen Rahmen. Von Zeit zu Zeit werden wir ein paar Familienfotos machen müssen, und ich möchte nicht so aussehen, als würde ich neben meinem eigenen Sohn, Vater oder – noch schlimmer – Großvater stehen.“

„Passt dir eine Spanne von plus/minus 5 bis 10 Jahren in Bezug auf dein Alter?“

„Vielleicht fünf, höchstens acht Jahre Unterschied. Vor dreißig ist ein Mann ein großes Kind, und nach fünfzig gibt es keine Krankheit mehr, die er nicht schon vor der Welt verbirgt. Leber und Gehirn sind zu ersetzen. Selbst ein Lebensversicherungsvertrag mit ihm lohnt sich nicht, geschweige denn ein Vertrag für einen Nachkommen.“

„Kinderlos, oder mit eigenem Nachwuchs?“

„Das ist egal. Im letzteren Fall gibt es jedoch zumindest keine Fehlschüsse. Natürlich muss man dann ein wenig recherchieren, was für ein Vater er ist.“

„Das ist klar. Herkunft?“

„Das britische Königshaus!“, erwiderte Lisa ohne nachzudenken.

„Ich glaube nicht, dass du im Landgericht Kempten einen finden wirst.“ Helena grunzte bedeutungsvoll. „Hast du eine Präferenz bezüglich der Nationalität des Vaters deines zukünftigen Kindes? Muttersprachlicher Deutscher, mit Beimischungen oder vollständig Einwanderer?“

„Keine Präferenz. Jedenfalls haben solche ‚Gemische‘ eine gut aussehende Wirkung auf die Nachkommen. In unserer Anwaltsvereinigung gibt es einen Anwalt, der zur Hälfte indischer Herkunft ist.“ Lisa machte ein vielsagendes Gesicht.

„Ich verstehe, dass ich ihn vor allem bearbeiten muss …“

„Vielmehr kannst du ihn gleich abschreiben. Verheiratet.“

„Erklärtes Geschlecht, sexuelle Orientierung?“

„Das spielt keine Rolle. Ich bin nicht auf der Suche nach einem Liebhaber, sondern nach 23 Chromosomen.“

„Nur damit du deinem Kind nicht erklären musst, warum Papa ein Kleid trägt.“

„Oh, in zehn Jahren muss man seinen Kindern nichts mehr erklären. Transmenschen sind in der Regel sehr sensibel.“

„Das ist wahr. Aber auch nicht selten Menschen mit schweren emotionalen Problemen. Bis eure Vereinbarung in Kraft tritt, hat er sich vielleicht bereits kastriert.“

„Wie ich sehe, hat nicht nur Alexander schon Fieber wegen David. Aber vielleicht hast du recht, … im Falle eines schwulen Mannes müsste ich mich mit zwei Papas herumschlagen. Fazit: Er muss ein Mann sein, und zwar ein heterosexueller Mann. Die beiden Merkmale bestehen kein Zweifel.“

„Wer soll das überprüfen?“

„Das ist deine Sorge! – Ich gebe den Auftrag vor.“

„Und ich gebe die Rechnung.“

„Angesichts der Erfahrungen meiner Schwester Marie ist es praktisch unmöglich, das zu überprüfen. Lass es lieber!“

„Das Aussehen des Vaters.“

„Mein Baby soll schön sein. Quasimodo kommt nicht infrage. Wenigstens ein bisschen schöner als der Teufel.“

„Vorstrafen, aber ich denke, das kannst du ja selbst überprüfen.“

„Helena, ich bin keine Präsidentin des Gerichts. Wenn das so wäre, bräuchte ich deine Hilfe nicht. Ich würde sie alle selbst ausarbeiten.“

„Papas Geldbeutel.“

„Ich mache kein Geschäft! Ich habe nicht vor, mit meinem Baby Geld zu verdienen“, erwiderte Lisa mit einem beleidigten Gesichtsausdruck „Ich kann mein Kind selbst unterstützen.“

„Sicherlich. Aber falls Papa plötzlich den Löffel abgibt, willst du doch nicht, dass er Schulden hinterlässt, die dein Kind bezahlen muss, oder?“

„Richtig! Also: aufgenommene Bankdarlehen, Hypotheken, Pachtverträge, Privatdarlehen, Bürgschaften, Wechsel, überfällige Beiträge, Bußgelder und Strafen, Ehrenschulden …“ Lisa war schnell bei der Sache. „Im Allgemeinen eine Liste aller Verbindlichkeiten.“

„Vielleicht ohne die Raten für den neuen Fernseher?“ Helena hielt Lisas Liste an. „Nächste Frage: Anschauungen. Falls Papa sich nicht vor seinen Erziehungspflichten entziehen will.“

„Es ist klar, dass ohne den Extremismus. Also keinen Hippie, aber auch keinen, der allen Frauen das Wahlrecht vorenthalten oder es umgekehrt den Schimpansen geben möchte. Definitiv moderat.“

„Konfession, Weltanschauung.“

„Helena, wer achtet heutzutage noch auf so etwas?“

„Okay, die Konfession spielt keine Rolle.“ Helena notierte sich das und fragte nach einer Weile neckisch: „Der Islam auch?“

Lisa, die gerade an einem Stück Sahnetorte nippte, verschluckte sich heftig an ihrem Kaffee.

„Bist du verrückt! Im Allgemeinen ist jeder Fundamentalist ausgeschlossen. Genau wie irgendein Hare-Krishna-Anhänger.“

„Warum? Letzterer garantiert zumindest, dass er ein gesundes Leben führt, … weißt du – ein Yogi, ein Veganer, der jeden Tag mit zwei Stunden Meditation beginnt. Alle Vorteile für einen Kandidaten für den biologischen Vater.“

„Mm, nur damit sich nicht herausstellt, dass sein Lebensstil, bevor er ein Hare-Krishna-Yogi und Veganer wurde, auf drei Worte reduziert war: Sex, Drogen und Rock′n′Roll.“

„Nun ja, manchmal ist es eben so. Erst ein Degenerierter, dann ein buddhistischer Mönch. Machen wir weiter, denn die Zeit wird knapp. Talente und Begabungen in der Familie.“

„Alle Talente, die möglich sind“, erwiderte Lisa mit einem entsprechenden Gesicht. „Allerdings ohne Genies in der Familie.“

„Was soll das heißen, du willst kein kleines Genie zur Welt bringen?“

„Nein. Ich habe gerade gelesen, dass Familien mit Genies oft Idioten zur Welt bringen. Es genügt mir, dass der Vater meines zukünftigen Kindes außergewöhnlich intelligent ist.“

„Sehr moderat.“ Helena lachte. „Ich denke, es ist an der Zeit, diese Liste langsam abzuschließen, denn ich werde mit jedem von ihnen zum Abendessen gehen müssen.“

„Wir sind noch nicht beim wichtigsten Punkt angelangt – Papas Gesundheit. Obwohl ich denke, wir hätten die Liste damit beginnen sollen.“

„Zunächst müssen wir die Liste der Kandidaten auf ein Minimum eingrenzen.“

„Worauf kann ich mich verlassen? Du weißt schon, keine Verrückten in der Familie oder genetisch belastete Verwandte.“

„Dies kann überprüft werden. Außerdem, wie er sich im Allgemeinen benimmt.“

„Das heißt, Winzigkeit, wie zum Beispiel, ob er Sport treibt, kein Fast Food isst und nicht jeden freien Abend in einer Bar landet oder nicht zu oft zum Arzt geht.“ Lisa war sichtlich enttäuscht.

„Letzteres bedeutet nichts. Manche Männer gehen überhaupt nicht zum Arzt, weil sie Angst haben oder weil sie den starken Mann spielen. Andere hingegen lassen sich jede Woche untersuchen, weil sie Hypochonder sind. Aber ich werde versuchen, herauszufinden, ob er Mitglied der AA ist und keinen festen Dealer hat.“

„Das ist schon etwas.“

„Den Rest wirst du selbst überprüfen, wenn du dich mit einem bestimmten Kandidaten geeinigt hast. Dann verlangst du von ihm zuverlässige Informationen über seine Gesundheit. Auch darüber, ob er positiv ist.“

„Ja, sicher. Jedenfalls erfordert die IVF, dass sich die künftigen Eltern eingehenden Tests unterziehen. Ich muss nämlich selbst an eine allgemeine Untersuchung denken. Damit sich in der Klinik nicht herausstellt, dass ich die unproduktive Partei des Vertrags bin. Spürst du die Katastrophe?“

„Ich dachte, du hättest es hinter dir.“

„Im Moment sind nur allgemeine Termine gebucht.“

„Übrigens, weißt du schon, wie du den ‚Glückspilz‘ zu dem Vertrag überreden willst?“ Helena konnte die Belustigung auf ihrem Gesicht nicht verbergen.

„Das ist nicht dein Problem, sondern meines.“

„Nun, ich bin sehr neugierig.“

„Wenn man etwas so sehr will, muss man sich manchmal überwinden, um es zu bekommen.“

„Und du bist entschlossen.“

„Eher zielorientiert. Und ich habe nie bei der ersten Schwelle aufgegeben.“

„Ich beginne zu glauben, Lisa, dass du niemals aufgibst.“

„Wenn mir etwas wirklich wichtig ist …“, erwiderte Lisa und ihr Gesicht nahm sofort einen grimmigen Ausdruck an.

„Wir haben das Profil des perfekten Vaters für dein Kind vervollständigt. Obwohl, weißt du, es ist mehr ein Profil für einen biologischen, auf dem Papier stehenden Vater, als für einen echten Vater.“ Helena wurde plötzlich ernst und es war offensichtlich, dass sie innerlich etwas bedrückte.

„Ich muss realistisch sein. Wenn ich einen Mann wie deinen Alexander finden würde, der seine Kinder von den Windeln bis zum Abitur allein großgezogen hat, würde ich mit ihm keinen Babyvertrag abschließen, sondern einen Ehevertrag. Zudem mit geschlossenen Augen.“

„Solche Männer sind aber die letzten in der Schlange vor dem Standesamt. Sie sind die Misstrauischsten aller Misstrauischen.“

„Ich hab gedacht, die Heiratsurkunde und der Ring wären dir egal.“

„Weil es wahr ist, dass ich nicht daran interessiert bin. Was allerdings nichts an der Tatsache ändert, dass ich Alexanders Vertrauenstest endlich bestehen möchte. Und es gibt nur einen Weg, das zu erreichen.“

„Nun, du hast mich überrascht. Damit hatte ich nicht gerechnet.“

„Bislang habe ich das Gefühl, dass ich ständig etwas beweisen muss.“

„Vertrauen ist wie ein Streichholz – man kann es nicht ein zweites Mal anzünden.“

„Leider. Wer weiß, vielleicht werde ich dein ‚Patent‘ in ein paar Jahren selbst ausprobieren.“

„Aber das ist Pessimismus, Helena.“

„Es ist nur so, dass es immer einen Riss im Glas gibt.“

„Deshalb wird mich mein Idealbild des Mannes ‚Mama‘ nennen.“

„Das ist eine Lösung.“

„Wann kann ich also mit der ersten Tranche an Informationen rechnen?“

„Ich gebe dir Bescheid. Bald. Vor Ende des Wochenendes ist jedoch nichts zu erwarten.“

„Langsam. Ich weiß, dass dies euer romantisches Wochenende ist.  Ich hoffe nur, Alexander verzeiht mir, dass ich dich für eine Stunde von ihm weggeholt habe.“

„Alexander hat gesagt, er würde seine doppelte Zahlung von dir kassieren.“

„Sollte ich Angst haben?“

Beim Verlassen des Cafés blickte Lisa über die Terrasse nach unten und hielt einen Moment inne. Helena folgte ihr mit ihren Augen. Unten unter den Sonnenschirmen saß Liam allein an einem Tisch. Irgendwann winkte er jemandem mit der Hand zu. Eine große, schlanke junge Frau trat mit einem Tablett in der Hand an seinen Tisch heran. Lisa versuchte, ihr Alter und ihr Aussehen zu schätzen. Die ausdrucksstarken Gesichtszüge, die durch ein sorgfältiges, starkes Make-up betont wurden, machten eine Beurteilung jedoch nicht einfach, insbesondere in der starken Mittagssonne. Ein Sturm von langem, lockigem, blondem Haar wurde von einem hellen, blauen Schal zurückgehalten, der nachlässig um den Hals des Mädchens getragen wurde. „Schön. Sehr schön. Wunderschön!“, dachte Lisa und spürte, wie sich ihr Herz zusammenzog.  Als das Mädchen die Tasse mit dem Kaffee und den Eisbecher auf den Tisch stellte, riss ein plötzlicher stärkerer Windstoß den Schal von ihrem Hals, sodass er zu Boden flog. Das vom Wind zerzauste Haar des Mädchens blitzte im Sonnenlicht wie ein goldenes Vlies. Liam stand auf und hob das Tuch vom Boden auf, ging dann zu dem Mädchen hinüber und legte es ihr auf den Kopf. Mit einer geschickten Bewegung seiner Hände kreuzte er das Tuch unter ihrem Kinn und band es ihr hinten um den Hals. Das Mädchen kräuselte die Lippen und rollte die Augen nach oben. Liam nahm ihre Hand und zog sie zum Tisch, dann nahm er wieder auf seinem Stuhl Platz. Das Mädchen setzte sich auf sein Knie, nahm seine Sonnenbrille aus seiner Hemdtasche und setzte sie auf ihre Nase.   Sie sah ein wenig aus wie eine Heldin, direkt aus einem amerikanischen Film der Sechzigerjahre.   Lisa hielt den Atem an. Helena, die bemerkte, dass Lisa ihre Augen nicht von dem Paar lassen konnte, fragte schließlich:

„Wer ist das?“

„Ein Kollege vom Landesgericht“, erwiderte Lisa und versuchte, einen gleichgültigen Ton zu bewahren. Schließlich wandte sie den Blick vom Tisch ab und sah Helena an.

„Ich würde diesen Kollegen an deiner Stelle nicht in diese Liste aufnehmen“, sagte Helena amüsiert.

„Wie kommst du darauf, dass ich das tun will? Ich kenne ihn kaum …“

„Mist! Er ist ein Liebhaber von Lolitas.“

„Sie muss fünfundzwanzig Jahre alt sein!“

„Make-up kann ein Mädchen um bis zu zehn Jahre älter machen. Sie ist ein Teenager. Vertrau lieber einer erfahrenen Detektivin, die solche Typen aus professioneller Beobachtung kennt. Zu Hause eine Frau mit zwei süßen Kindern, und während seiner Mittagspause bei der Arbeit angelt er sich Schulmädchen vor der Schule.“

Lisa warf wieder einen unwillkürlichen Blick auf den Tisch unter ihnen. Das Mädchen sagte etwas mit Begeisterung und gestikulierte intensiv mit dem Löffel in der Hand. Sie unterbrach ihren Redefluss, nur um mit ihrem Löffel nach einer weiteren Portion Eis zu greifen. Dazu kommt ihr offenes, ungehemmtes, perlendes Lachen, das so typisch für Teenager-Mädchen ist. Der Mann hörte ihr mit einem leicht amüsierten Gesichtsausdruck zu, gelegentlich nickte er nur mit dem Kopf und warf einzelne Worte ein. Der Kontrast im Verhalten war so ausgeprägt, dass Helena unwillkürlich lachte. Lisa jedoch hatte nichts zu lachen. Die Sahnetorte sprang in ihrer Kehle hoch. Abrupt wandte sie sich vom Geländer ab.

„Lass uns hier verschwinden! Mir ist zum Kotzen“, rief sie Helena zu und begann, zügig vorwärtszugehen. Helena schloss sich ihr an.

„Ein unappetitlicher Anblick, ein alter Kuchen, oder etwas anderes?“

„Was zum Beispiel?“

„Ich frage mich nur, ob wir vergeblich nach einem Papa suchen. Er ist schon da, Mama macht sich nur selbst was vor.“

„Ich hab es dir schon gesagt, dass es niemanden gibt. Und ich bin definitiv nicht schwanger“, sagte Lisa mit Nachdruck.

Erst vor ein paar Wochen war sie von den Ergebnissen ihrer Schwangerschaftstests enttäuscht – sie machte vier davon. Jedes von einem anderen Anbieter. Denn die Hoffnung stirbt zuletzt. Das Ergebnis: Drei negative Tests und ein positiver Test befreiten sie von allen Illusionen. „Gott sei Dank!“, dachte sie jetzt. Nach einer Weile fügte sie fest hinzu:

„Erst ein gründliches Kandidaten-Dossier und eine solide Vereinbarung zu meinen Gunsten, dann das Baby.“

„Einmal eine Anwältin, immer eine Anwältin.“

„Eben.“

„Nur, damit du diesen Schritt nicht eines Tages bereust.“

„Du verstehst gar nichts, Helena. Denn du bist nicht diejenige, die einsam ist, obwohl du von deiner Familie umgeben bist.“

Lisa — w pogoni za tatusiem.

Lisa nadal nie potrafiła przebić szyby, która oddzielała ją od ojca od czasu jak wyszła jej przeszłość na jaw, robiła się zazdrosna o narastającą zażyłość między Karin a ich ojcem. Wunschkind coraz bardziej zajmował jej myśli. Poznosiła ze strychu książki Marie o ciąży i czytała je po nocach. Kiedy do Allgäu zawitała Helena Hartmann, umówiły się na kawę pod ratuszem.  Był wietrzny dzień, więc wybrały zamknięty taras na piętrze jednej z kafeterii.

– No, to opowiadaj, Helena, jak tam teraz twoje nowe rodzinne życie?

– David po maturze postanowił jednak wyjechać na studia do Ameryki, więc wkrótce zostaniemy w domu tylko z Emilią.

– Nie mów, że wybaczył matce?

– Ach, Frieda! Ona teraz bardzo chce się wykazać przed dziećmi jako dobra matka. Oboje są teraz na wakacjach z nią.

– No, to jesteście sami z Alexandrem. Chata wolna. Hulaj dusza, piekła nie ma!

– Nie z Alexandrem!  – westchnęła Helena. – Od jednego telefonu do dzieci do drugiego. On bez dzieci nie potrafi funkcjonować.

–  David to już nie jest dziecko.

– Faktycznie po tej historii z Milą bardzo się zmienił. Postanowił się skoncentrować się na studiach i swojej przyszłości.

– Pierwsza miłość rzadko bywa ostatnią. – powiedziała filozoficznie Lisa.

– Niestety ledwo znalazł się pod wpływem matki, jak zaczęły się kłopoty.

– W jakim sensie?

– Frieda załatwiła mu wakacyjną pracę, jako modela w kampanii kosmetyków firmy, którą sama reprezentuje.

– To świetnie! W czym problem?  Młody zaczyna prawdziwie dorosłe życie.

–  Alexander widzi to inaczej. Ta kampania to damskich kosmetyków.

– Co?

Helena wyjęła telefon komórkowy i pokazała Lisie kilka zdjęć. Na zdjęciach chłopak miał damski makijaż i ubrany był w sukienkę. Lisa mimowolnie roześmiała się głośno.

– Niezła z niego laska!

Helenie nie było do śmiechu. – Alexander jest wściekły na Friedę. Ma już najgorsze scenariusze przed oczami.

– Ależ to nic nie znaczy. Dziś jest taki trend pośród młodych, żeby wspierać ludzi trans przeciw nietolerancji i agresji ze strony społeczeństwa. David jest wrażliwy, nie brak mu poczucia humoru i dystansu do siebie.  Prawdopodobnie przez udział w tej kampanii chciał  okazać swoją solidarność z ludźmi trans płciowymi. A przy okazji jeszcze zarobi pieniądze na tym. 

– Mnie tego mówić nie musisz. Powiedz to jego ojcu! – odparła Helena. – Bo tak przy okazji, jak tam Mila?

– Jedno wielkie chodzące nieszczęście. Lepiej, żeby nie widziała tych zdjęć. To ona w końcu przerabiała chłopca na mężczyznę. Jeszcze się załamie kompletnie, jak zobaczy, jak jej to wyszło.

– Ty robisz sobie żarty.  Alexander wprost uważa, że winę za zachowanie Davida ponosi Mila i jej towarzystwo.

– Przesadza!  – ucięła temat Lisa  i wróciła do tego, co ją naprawdę interesowało. – Powiedz lepiej, jak ty sobie radzisz w nowej roli — mamy?

– Muszę przyznać, że dzieci jednak uzależniają. Ale też porządkują życie we właściwy sposób.

– Masz na myśli priorytety?

– Nie tylko. Mniejsze rzeczy też. Przestajesz żyć tylko pracą. Koniec z wychodzeniem z własnego biura przed północą. Nie zabierasz roboty do domu. Nawet lektura ci się zmienia. Zamiast czytać nudnych, przeintelektualizowanych noblistów, pieprzne romanse i oklepane kryminały, wracasz do: Małego Księcia, Harry `ego Pottera, Alicji z Krainy Czarów, czy Ani z Zielonego Wzgórza.

– Rozumiem, że to lektura Emilii. – Lisa uśmiechnęła się nieznacznie na ten idylliczny   obrazek malowany przez przyjaciółkę. Oczyma wyobraźni prawie że widziała Helenę, czytającą te książki na dobranoc córce Alexandra. Zrobiło się jej ciepło na sercu. Puściła cugle wyobraźni tak, że w tych obrazach sama już czytała bajki swojemu dziecku.

– Raczej rodzinna lektura!  – odparła Helena z uśmiechem na ustach — No i to najważniejsze — niedziela znowu jest tym najfajniejszym dniem w tygodniu, a nie poniedziałek.

– Właśnie! Ta weekendowa chandra jest najgorsza. Ja w niedzielę jestem pierwsza na ochotnika do dojenia kóz, pieczenia chleba i przygotowywania przekąsek dla wędrowców!  Ale postanowiłam to zmienić. – Lisa zrobiła pauzę, by wreszcie po raz pierwszy wypowiedzieć na głos to, co od jakiegoś czasu zajmowało jej najskrytsze myśli. Helena patrzyła na nią wyczekująco:

– Mam zamiar mieć dziecko.

– Mhm, to znaczy, że jednak jakieś zmiany zaszyły w twoim prywatnym życiu, odkąd się ostatnio widziałyśmy.

 – Nie takie! – Lisa szybko ucięła podejrzenia Heleny – Żadnego Alexandra nie znalazłam.

– Trochę cierpliwości. Jeszcze nie wieczór. Zresztą to miłość znajduje nas, a nie my ją.

– Możesz tak mówić, bo jeszcze nie odczuwasz swoich lat i wydaje ci się, że wszystko dopiero przed tobą. Jednak gdy się ma za kilka miesięcy skończyć 39, to możesz mi wierzyć, że licznik wtedy bardzo przyśpiesza. Dlatego jestem zdecydowana zostać matką teraz, a nie kiedy ta wielka miłość, jak to ujęłaś, łaskawie mnie znajdzie.

– Jaki jest twój plan, bo rozumiem, że jakiś masz.

– Na pewno z tego powodu nie będę uganiać się za żadnym facetem. Przeciwnie, jedynym facetem, za którym będę w życiu biegać — jeśli już — to będzie mój syn!

– No, bo tak w zasadzie powinno być.

– Niemniej muszę rozwiązać problem znalezienia ojca. – powiedziała Lisa z kwaśną miną.

– I gdzie, i jak masz go zamiar znaleźć? – zapytała Helena, trochę rozbawiona. Jeszcze nie brała na poważnie deklaracji przyjaciółki.

– Na razie wiem tylko, gdzie i jak nie zamierzam go szukać.

– To jest?

– W żadnym barze czy na portalu randkowym. Ogłoszenia też nie zamierzam umieszczać na żadnym słupie albo na Facebooku.

– Spodziewam się. – Helena roześmiała się szczerze. Po chwili jednak zapytała poważnie.  – Myślałaś może o banku anonimowych dawców?

– To nie wchodzi w rachubę! – zaprzeczyła szybko Lisa. – Potencjalny ojciec mojego przyszłego dziecka musi mieć twarz i nazwisko oraz ma być poważnie zainteresowany posiadaniem własnego potomka. Aczkolwiek bez wchodzenia w związek z jego matką. To ma być układ. Dobrze prawnie zabezpieczony.

– A baby kontrakt!

– Dokładnie.

– Skoro baby kontrakt, to najlepiej szukać w środowisku, którym się obracasz zawodowo. Jestem pewna, że w miejscowym sądzie, znajdziesz wielu takich, co to chętnie przekazaliby geny. Zwłaszcza bez obowiązku jednocześnie zajmowania się zmienianiem pieluch, odrabianiem lekcji z dzieckiem, doglądaniem go w chorobie i w ogóle bez konieczności poświęcania potomkowi swego bezcennego wolnego czasu, może poza krótkimi wakacjami raz do roku. A wszystkie obowiązki ojcowskie uważaliby za spełnione po przelaniu raz do roku akonto jego wychowania określonej sumy pieniężnej na wspólnie założone przez was na ten cel konto.

– Czytasz mi w myślach. Choć na alimentacji też mi nie zależy. Ogólnie rzecz biorąc, im mniej on będzie miał praw, tym lepiej. Ideałem by było, żeby tatuś chciał się poznać ze swoją pociechą, dopiero gdy  ona maturę zrobi.

– No, to może być zbyt wygórowane oczekiwanie.

– Handlować się będę, jak już będę miała z kim. A żeby mieć z kim, to potrzebuję odpowiedniej ilości informacji.

 – Od czego masz mnie? Prześlij mi tylko listę nazwisk w porządku analfabetycznym, a ja już zajmę się wypełnieniem kwestionariusza odpowiednimi danymi, które cię interesują.

– Wiedziałam, że mogę na ciebie liczyć. Tylko wiesz, to zlecenie potraktuj tak priorytetowo.

– Na jutro.

– Może nie na jutro, ale tak za rok to chciałabym po tym placu spacerować z wózkiem.

– To nie traćmy czasu, tylko bierzmy się za profilowanie kandydata.  Musimy jakoś zawęzić krąg potencjalnych tatusiów.

Helena wyjęła z torby duży A 4 terminarz oraz długopis.

–  Na początek lecimy standardem. Stan cywilny.

– Wolny. Mam zamiar mieć dziecko, a nie kłopoty.

–  Wiek.

– Wiadomo – reprodukcyjny.

–  W przypadku facetów to dosyć… hmm…  szeroka skala.

– Oczywiście, że w granicach rozsądku. Od czasu do czasu będziemy musieli sobie przecież jakąś rodzinną fotkę strzelić i nie chciałabym na niej wyjść jak z własnym synem czy ojcem albo – co gorsza – z dziadkiem.

–  Widełki — plus minus 5 -10 lat do twojego wieku. Pasuje?

– Może pięć, maksymalnie osiem lat różnicy. Przed trzydziestką facet to dzieciak, a po pięćdziesiątce, to nie ma choroby, której by nie ukrywał przed światem. Wątroba i mózg do wymiany. Nawet umowy ubezpieczeniowej na życie nie opłaca się z nim zawierać, a co dopiero na potomka.

– Bezdzietny, czy też może już z własnym przychówkiem?

– Bez znaczenia. Choć w tym drugim przypadku przynajmniej bez pudła. Oczywiście wtedy mały wywiad, jakim jest ojcem.

–  To jasne. Pochodzenie.

–  Brytyjska rodzina królewska! – opaliła Lisa bez namysłu.

– Chyba się nie znajdzie takowy w tutejszym sądzie.  – Helena chrząknęła  odpowiednio. –  Rodowity Niemiec, z domieszkami, czy zupełnie napływowy? Jakieś preferencje do nacji przyszłego taty?

– Bez preferencji. Zresztą takie kolaże przynoszą bardzo ładne efekty w wyglądzie potomstwa. W nasze izbie adwokackiej jest jeden adwokat z pochodzenia w połowie Hindus. – Lisa zrobiła odpowiednio znaczącą minę.

– Rozumiem, że jego mam szczególnie rozpracować…

– Raczej od razu odfajkować. Żonaty.

–  Deklarowana płeć, orientacja seksualna.

– Byle jaka. Nie szukam kochanka, tylko 23 chromosomy.

– Tylko wiesz, żebyś potem nie musiała tłumaczyć dziecku, dlaczego tatuś chodzi w sukience.

– Oj, za dziesięć lat nic im nie trzeba będzie tłumaczyć.  Trans to zwykle bardzo wrażliwi ludzie.

– To prawda, ale też nie rzadko ludzie z poważnymi problemami emocjonalnymi. Zanim ta wasza umowa weszłaby w życie, to on mógłby zdążyć się, wykastrować.

– Widzę, że już cię dopadła gorączka Alexandra w kwestii Davida. Jednak może i masz rację. W przypadku geja miałabym dwóch tatusiów na głowie. Dobra. Mężczyzna, do tego hetero. Jedno i drugie nie pozostawia wątpliwości.

– A kto to ma sprawdzić?

– Twoje zmartwienie. Ja daję zlecenie.

– A ja rachunek.

– Tylko biorąc pod uwagę historię mojej siostry Marie, to prawdę mówiąc, tego się nie da sprawdzić. Zostawmy to!

– Wygląd przyszłego ojca.

– Moje dziecko ma być ładne. Quasimodo odpada. Przynajmniej trochę ładniejszy od diabła.

– Karalność. Ale to chyba sama sobie sprawdzisz.

– Helena, ja nie jestem prezesem sądu!  Gdybym była, to nie potrzebowałabym cię do pomocy. Sama bym sobie ich wszystkich rozpracowała.

– Portfel taty.

– Nie robię interesu! Nie mam zamiaru się dorabiać na urodzeniu dziecka. – odparła Lisa z urażoną miną. – Sama je utrzymam.

– Na pewno. Jednak na wypadek, gdyby nagle tatuś w kalendarz kopnął, to chyba nie chcesz, aby zostawił po sobie długi do spłacenia waszemu dziecku?

– Racja! Zaciągnięte kredyty w banku, hipoteka, leasing, prywatne pożyczki, poręczenia, weksle, zaległe składki, kary i grzywny, długi honorowe… – Lisa szybko się rozkręcała.  – Ogóle lista wszystkich wierzycieli.  

– Może bez rat za telewizor? – Helena powstrzymała  zapędy Lisy. – Następne pytanie: poglądy. To na wypadek, gdyby jednak tata nie chciał się uchylać od obowiązków wychowawczych.

– Wiadomo, że bez ekstremy. Żaden hipis, ale też nie taki, co najchętniej pozbawiłby wszystkie kobiety prawa głosu albo odwrotnie nadał je szympansom. Zdecydowanie umiarkowane.

– Religia, światopogląd.

– Helena, kto dziś na to zwraca uwagę?

– OK, wyznanie obojętne. – zanotowała Helena, żeby po chwili zaczepnie zapytać: – Islam też?

Lisa właśnie popijała swoją kawą kawałek ciastka z kremem. Na tę uwagę Heleny, zakrztusiła się gwałtownie.

– Zwariowałaś! W ogóle żaden fundamentalista. Aczkolwiek  też i żaden Hare Kryszna.

– Dlaczego? Ten ostatni to przynajmniej gwarantuje, że zdrowo się prowadzi. Wiesz — jogin, wegan, co każdy dzień zaczyna od dwugodzinnej medytacji. Same zalety w przypadku kandydata na biologicznego ojca.

– Mhm, tylko żeby się potem nie okazało, że zanim został joginem i weganinem spod znaku Hare Kryszna, to styl jego życia sprowadzał się pod względem treści do trzech słów: sex, prochy i rock and roll.

– Cóż, czasem tak bywa. Najpierw degenerat, a na koniec buddyjski mnich.  Lećmy dalej, bo czas ucieka.  Talenty i uzdolnienia w rodzinie.

–  Wszystkie, jakie są możliwe.  – odparła Lisa z odpowiednią miną. – Tylko bez geniuszy w rodzinie!

– Jak to, nie chcesz urodzić małego geniusza?

–  Nie. Czytałam właśnie, że w rodzinach, gdzie są geniusze, równie często rodzą się debile. Wystarczy mi, żeby tatuś był nieprzeciętnie inteligentny.

– Bardzo skromnie.   – Helena się roześmiała.   – Chyba czas powoli zamykać tę listę, bo będę musiała z każdym z nich pójść na kolację.

– Jeszcze nie dotarłyśmy do najważniejszego – zdrowia papy. Choć od tego chyba powinnyśmy były zacząć tę listę.

– Najpierw trzeba zawęzić listę kandydatów do minimum. Chyba rozumiesz, że informacje na temat zdrowia są najtrudniejsze do zdobycia. 

– Jestem zawiedziona.

– Wiem, Lisa, że najchętniej chciałabyś dostępu do centralnej karty zdrowia każdego kandydata.

– Jeszcze się pytasz!

– Ale ty wiesz też najlepiej, ile grozi za jej zdobycie. Więc za dużo się nie spodziewaj.

– Na co mogę liczyć? Wiesz, żadnych wariatów w rodzinie, czy też obciążonych chorobami genetycznymi.

– To się da sprawdzić. Poza tym jeszcze to, jak się ogólnie prowadzi.

– Czyli duperele w rodzaju, czy uprawia sport, nie żre fast foodów i nie kończy każdego wolnego wieczoru w barze. Ewentualnie czy za często nie lata po lekarzach. – Lisa była wyraźnie zawiedziona.

– To ostatnie to akurat nic nie znaczy. Jedni nie chodzą do lekarza wcale, bo się boją albo zgrywają twardzieli. Inni — przeciwnie — co tydzień się badają, bo są hipochondrykami. Jednak postaram się dowiedzieć się, czy nie jest członkiem AA albo, czy nie ma stałego dealera.

– To już jest coś.

– Resztę to sama sprawdzisz. Jak już dojdziesz do porozumienia z konkretnym kandydatem, to zażądasz od niego wiarygodnego info na temat jego zdrowia. W tym, czy nie jest pozytywny. 

– Jasne. Zresztą in vitro wymaga szczegółowych badań. Bo tak w ogóle, to sama muszę pomyśleć o generalnym przeglądzie. Żeby nie było, że jak już się zjawimy w klinice, to się okaże, że to ja jestem ta nieproduktywna strona umowy.  Czujesz tę katastrofę?

– Myślałam, że masz to już za sobą.

– Na razie tylko ogólnie zarezerwowane terminy.

– Tak w ogóle to wiesz już, jak masz zamiar przekonać tego wybrańca do zawarcia umowy? – Helena nie kryła ubawu na twarzy.

– A to już nie twój, tylko mój ból zęba.

– No, bardzo jestem ciekawa.

– Jak czegoś bardzo chcesz, to musisz dla zdobycia tego czasem pokonać samą siebie.

– A ty jesteś zdeterminowana.

– Raczej nakierowana na cel. I jeszcze mi się nie zdarzyło, żebym przy pierwszej przeszkodzie odpuściła.

– Zaczynam wierzyć, Lisa, że ty nigdy nie odpuszczasz.

– Jak coś jest naprawdę dla mnie ważne… – odpowiedziała Lisa, a twarz jej natychmiast przybrała zacięty wyraz.

– To profil idealnego ojca dla twojego dziecka ukończyłyśmy. Chociaż, wiesz, to bardziej profil biologicznego ojca, na papierze niż prawdziwego ojca. –  Helena niespodziewanie uderzyła w poważne tony. Widać było, że coś ją samą gryzie w środku.

–  Muszę być realistką. Gdybym znalazła takiego, co jak twój Alexander, swoje dzieci sam wychował od pieluch do matury, to nie podpisywałabym z nim kontraktu na dziecko, tylko od razu papiery małżeńskie. Do tego z zamkniętymi oczami.

– Tylko że tacy mężczyźni to są akurat ostatni w kolejce do urzędu stanu cywilnego. To najbardziej nieufni z nieufnych, Lisa.

–  Wydawało mi się, że tobie akurat na papierku i obrączce nie zależy.

– Bo nie zależy. Co nie zmienia faktu, że chciałabym w końcu zaliczyć test na zaufanie u Alexandra z pozytywnym wynikiem. A to jest możliwe tylko w ten jeden sposób.

– Przyznam, że zaskoczyłaś mnie. Nie spodziewałam się.

–  Jak do tej pory, to ciągle mam uczucie, że muszę coś udowadniać.

–  Zaufanie jest jak zapałka — drugi raz nie odpalisz.

– Niestety. Także kto wie, może za parę lat sama wypróbuję twój patent

– To już pesymizm, Helena.

–  Nie. Po prostu zawsze jest jakaś rysa na szkle.

–  Dlatego mój ideał mężczyzny będzie mówił do mnie „mamo”!

–  To jest jakieś wyjście awaryjne.

–  Kiedy mogę się spodziewać pierwszej transzy informacji?

– Dam znać. Wkrótce. Jednak nie spodziewaj się niczego do końca weekendu.

– Spokojnie! Wiem, że to jest wasz romantyczny weekend.  Mam tylko nadzieję, że Aleksander wybaczy mi, że zabrałam cię od niego na godzinę.

– Powiedział, że odbierze od ciebie swoją  zapłatę z nawiązką.

– Powinnam się bać?

Opuszczając kawiarnię, Lisa wyjrzała przez taras w dół i zatrzymała się na chwilę. Helena podążyła za nią wzrokiem. Na dole pod parasolami siedział Liam samotnie przy stoliku. W pewnym momencie pomachał ręką na kogoś. Do jego stolika zbliżyła się wysoka smukła młoda kobieta z tacą w ręku. Lisa próbowała oszacować jej wiek i wygląd. Wyraziste rysy twarzy, podkreślone starannym, mocnym makijażem nie pozwalały łatwo określić jej wieku, szczególnie przy mocnym południowym słońcu. Burzę długich, kręconych blond włosów przytrzymywał lekki, błękitny szal, założony niedbale na szyi dziewczyny. „Ładna. Śliczna. Prześliczna”. – pomyślała Lisa, czując jednocześnie, że serce jej się ściska.  Kiedy młoda kobieta stawiała na stoliku filiżankę z kawą i pucharkiem lodów, nagły mocniejszy powiew wiatru zerwał z jej szyi szal, tak że pofrunął na ziemię. Rozwiewane wiatrem włosy dziewczyny błysnęły w słońcu niczym złote runo. Mężczyzna wstał, podniósł z ziemi szal, po czym podszedł do dziewczyny i nałożył go jej na głowę. Zręcznym ruchem rąk skrzyżował szal pod jej podbródkiem i zawiązał go z tyłu szyi.  Dziewczyna skrzywiła usta i wywróciła oczyma do góry. Liam wziął ją za rękę i pociągnął do stolika, po czym zajął z powrotem miejsce na swoim krześle. Dziewczyna usiadła mu na kolanie, wyjęła z kieszeni jego koszuli okulary przeciwsłoneczne i założyła je sobie na nos.    W tym szalu, owiniętym na głowie oraz ciemnych okularach  przypominała trochę gwiazdę kina amerykańskiego z lat sześćdziesiątych.  „Jeszcze tylko cadillaca w tle brakuje”.  – pomyślała Lisa i wstrzymała oddech. Helena, widząc, że Lisa nie potrafi oderwać wzroku od tej pary, zapytała wreszcie:

– Kto to?

– Znajomy z sądu. – odparła Lisa, siląc się jednocześnie na obojętny ton.  Oderwała wreszcie wzrok od stolika i spojrzała na Helenę.

– Tego bym na twoim miejscu nie wliczała do listy. – powiedziała Helena z rozbawieniem.

– Skąd pomysł, że mam taki zamiar? Prawie go nie znam …

–  Spalony! To amator lolitek.

– Oh, ona ma z dwadzieścia parę lat!

– Makijaż potrafi nawet do 10 lat przydać młodej dziewczynie. To nastolatka.  Zaufaj wytrawnej detektyw, znającej ten typ z obserwacji zawodowej. W domu żona z dwójką słodkich dzieci, a on w czasie przerwy na lunch w pracy łowi uczennice pod szkołą.

Lisa rzuciła mimowolnie ponownie wzrokiem na stolik pod nimi. Dziewczyna opowiadała coś z zapałem, intensywnie gestykulując przy tym łyżeczką, trzymaną w dłoni. Swój potok słów przerywała tylko po to, żeby sięgnąć łyżeczką po kolejną porcję lodów. Do tego ten szczery, niepohamowany, perlisty śmiech, tak typowy dla nastolatek. Mężczyzna słuchał jej z lekkim rozbawieniem na twarzy, od czasu do czasu tylko potakiwał głową i wtrącał pojedyncze słowa. Kontrast w zachowaniu był tak wyraźny, że Helena bezwiednie się roześmiała. Lisie jednak wcale nie było do śmiechu. Ciastko z kremem podskoczyło jej do gardła. Odwróciła się gwałtownie od balustrady. 

– Chodźmy stąd! Niedobrze mi. Chyba zwymiotuję! – zawołała do Heleny i ruszyła żwawo przed siebie. Helena dołączyła do niej.

– Niesmaczny widok, stare ciastko, czy może coś innego?

– Niby co?

– Zastanawiam się tylko, czy nie szukamy tatusia nadaremnie. On już jest, tylko mama samą siebie oszukuje.

– Już ci mówiłam, że nie ma nikogo. A ja z pewnością nie jestem w ciąży. – powiedziała Lisa dobitnie.

Jeszcze kilka tygodni temu była bardzo rozczarowana wynikami testów ciążowych. Zrobiła ich cztery. Każdy od innego producenta. Bo nadzieja umiera ostatnia. Rozstrzygnięcie 3:1 z przewagą na ujemny wynik, nie pozostawiało cienia złudzenia. „Na szczęście!”  – pomyślała teraz. Po chwili zaś dodała:

– Najpierw szczegółowe dossier kandydata i solidna umowa rodzicielska z korzyścią dla mnie, potem dopiero baby.

– Raz prawnik, zawsze prawnik.

–  Właśnie!

– Tylko żebyś kiedyś nie żałowała tego kroku.

– Nic nie rozumiesz, Helena. To nie ty jesteś samotna, choć otoczona rodziną.

Sommerprognosen.

Marie – in den Fängen der Konsequenzen.

Sebastian und Lorenz trafen sich zum ersten Mal seit der Geburt ihres Enkels im Schachklub. Die Luft über dem Schachbrett war nicht leichter als vor einem Jahr, als sie sich zum ersten Mal seit zwei Jahrzehnten in diesem Club an den Tisch gesetzt hatten. Während des Spiels herrschte wieder Schweigen. Was ihre Kinder trennte, war wie ein unsichtbarer Morast, der die Freunde voneinander trennte. Jeder Versuch, die Probleme ihrer Familien im Gespräch zu berühren, durch die einfache Solidarität eines jeden Vaters mit seinen eigenen Kindern, musste mit einem Streit ausgehen. Keiner von ihnen wollte das. Das Spiel endete mit einem Unentschieden. Trotz allem beschlossen beide, sich weiterhin zum Schachspielen zu treffen, zumindest auf diese Weise, um ihre gegenseitigen familiären Beziehungen zu pflegen.

Der Leitnerhof bereitete sich auf einen sommerlichen Ansturm von Gästen vor – Georg und Florian hatten alle Hände voll zu tun. Sebastian und seine Frau kümmerten sich gemeinsam um ihren Enkel, was sie einander ein wenig näher brachte. Das Schicksal hatte Sebastian und Sofia einen Streich gespielt, denn obwohl sie Eltern von drei Kindern und Großeltern von drei Enkelkindern geworden waren, hatten sie sich bis zur Geburt ihres Enkels nie gemeinsam um einen ihrer Nachkommen im Säuglingsalter gekümmert. Natürlich waren beide voller guten Willens und bereit, zwei Jahrzehnte des gegenseitigen Schweigens im Handumdrehen zu vergessen. Doch wie so oft bei guten Absichten – die Hölle ist mit ihnen gepflastert – war der Weg zur Harmonie zwischen den Großeltern holprig. Wann immer sie sich mit ihrem Enkelkind am Wickeltisch, im Laufstall oder in der Badewanne trafen, endete es immer damit, dass sie sich gegenseitig auf ihre Fehler hinwiesen, sich korrigierten und kontrollierten. Es überrascht nicht, dass Georg von Zeit zu Zeit eingreifen musste: „Vielleicht genug der gegenseitigen Komplimente.  In der Anwesenheit meines Sohnes gilt ein Nichtangriffspakt“. Aber wo ein Wille ist, da ist auch ein Weg. Der gute Wille lag bei den Großeltern, der Weg wurde vom Papa gefunden – der Zeitplan für die Betreuung seines Sohnes wurde von ihm festgelegt.

Liam brachte seine Tochter zum ersten Mal zum Leitnerhof. Sebastian führte Lili durch die Ställe, zeigte ihr das Pferdegeschirr und erklärte ihr, wozu es diente. Schließlich wählte er ein Pferd für sie aus und zeigte ihr, wie sie sich ihm sicher nähern konnte. Er merkte schnell, dass Lili kein schüchternes Kind war. Ohne zu zögern, ging das Mädchen auf das Pferd zu und streichelte seine Schnauze. Sie hatte keine Angst, aufzusteigen und die ersten Voltigieren-Übungen auszuführen: sich hinknien, sich auf dem Sattel umdrehen usw. Das Mädchen war begeistert von ihrer ersten Reitstunde.  Schließlich war seit dem Ende des Schuljahres etwas Interessantes geschehen. Liam brauchte seine Tochter nicht zu fragen, ob sie mit den Reitstunden weitermachen wollte – ihr lachendes Gesicht und ihre strahlenden Augen waren Antwort genug. Unmittelbar nach der Stunde vereinbarten sie mit Sebastian einen Termin für eine weitere Stunde. Die Anwesenheit von Liams Tochter auf dem Gestüt blieb nicht ohne Wirkung auf Georg, der das Mädchen aus der Ferne beobachtete. Er vermisste seine Tochter mehr und mehr. Nach dem Besuch von Liam und seiner Tochter beschloss Georg, Mirjam zu kontaktieren, um wenigstens zu erfahren, wie es Lea ging. Mirjam gab ihm nur widerwillig Auskunft und beantwortete alle seine Fragen mit Halbwörtern. 

Zur gleichen Zeit in Hubers Alp schrieben sich Karin und Mila weiterhin anonym über die Website, aber für ein offenes Gespräch mit ihrer Tochter war Karin noch nicht bereit. Karin hatte nicht vor, in Hubers Alp das Brot umsonst zu essen, und stieg schnell in die Arbeit zu Hause und auf dem Hof ein, um die von Marie hinterlassene Lücke zu füllen.  Trotz der Zeit, die verging, und der Fürsorge ihrer engsten Familie war Marie immer noch nicht in der Lage, ihre Kraft und ihr geistiges Gleichgewicht von vor der Geburt wiederzuerlangen. Nach außen hin schien sie ruhig zu sein, doch in ihrem Inneren war sie ein einziger Angsthase. Sie wurde misstrauisch gegenüber ihrer Umgebung und wurde von Schlaflosigkeit geplagt. Marie zog sich immer mehr von ihrer Familie zurück und schottete sich ab. Wie ein Wurm begann die Sehnsucht nach dem Kind von innen heraus an ihr zu nagen. Sie bedauerte ihre voreilige Entscheidung zunehmend. Aber sie konnte ihren Fehler vor ihrer Familie nicht zugeben.  ​Georg hielt sein Wort gegenüber Marie im Krankenhaus und beantragte unverzüglich das alleinige Sorgerecht für seinen Sohn bei Gericht.  Am Tag vor dem angesetzten Gerichtstermin fragte Lisa ihre Schwester erneut, ob sie sich ihrer Entscheidung sicher sei. Das Herz schrie danach, sich zurückzuziehen, der Verstand fragte sie, wie es weitergehen würde. Wie wird sie als Mutter zurechtkommen, wenn sie heute noch weniger Vertrauen in ihre eigene Fähigkeit hat als an dem Tag, als sie zum ersten Mal mit ihrem Sohn allein im Krankenhauszimmer war? Sie durchforstete das Internet, um herauszufinden, was Psychologen über die Reaktion eines Babys schreiben, wenn es plötzlich von seiner Mutter getrennt wird, die sich in den ersten Wochen seines Lebens um es gekümmert hatte.  Marie nickte stumm mit dem Kopf.  Sie wäre nicht in der Lage, das Kind seinem Vater, seinen Großeltern wegzunehmen, wenn es deren Stimme, Berührung, Geruch erkennt und darauf reagiert.

Während der Verhandlung vermied sie es, in Georgs Richtung zu schauen. Sie spürte jedoch die ganze Zeit seinen Blick auf sich. Als sie mit ihrer Schwester den Gerichtssaal verließ, gab Georg den beiden Frauen den Vortritt – dann kreuzten sich ihre Blicke für einen Moment.  Der Ausdruck auf seinem Gesicht, in dem sich Überraschung mit Vorwürfen und Schmerz vermischte, verfolgte sie noch lange Zeit. Im Gang näherte Georg sich Lisa für einen Moment, Marie entfernte sich instinktiv zur Seite, ging zum Fenster und drehte sich mit dem Gesicht zum Glas. 

„Sag deiner Schwester Marie, dass die Türen des Leitnerhof für sie offen stehen, wenn sie ihren Sohn besuchen möchte“, sagte er laut genug, dass Marie seine Worte hören konnte, aber gleichzeitig war es, als ob sie gar nicht da wäre. Dann drehte er sich um und ging weg.

Prognozy na lato.

Marie — w szponach konsekwencji.

Sebastian i Lorenz pierwszy raz od narodzin ich wnuka spotkali się razem w klubie szachowym. Powietrze, które unosiło się nad szachownicą, wcale nie było lżejsze od tego, kiedy rok temu po praz pierwszy, pod dwóch dekadach usiedli razem do stołu w tym klubie. Znowu milczeli podczas gry. To, co dzieliło ich dzieci, jak niewidzialny mur rozdzielało przyjaciół od siebie. Każda choćby próba dotknięcia w rozmowie problemów ich rodzin, przez zwykłą solidarność każdego ojca z własnymi dziećmi musiałby zakończyć się kłótnią. Żaden z nich sobie tego nie życzył. Grę zakończył remis. Mimo wszystko oboje postanowili nadal spotykać się na szachach, żeby przynajmniej w ten okrojony sposób podtrzymywać wzajemne relacje rodzinne.

Leitnerhof szykowało się na letni wysyp gości – Georg i Florian mieli więc pełne ręce roboty. Sebastian z żoną wspólnie zajmowali się wnukiem, co ich zaczęło nieco przybliżać do siebie. Los trochę zadrwił z Sebastiana i Sofii, bo choć zostali rodzicami trójki dzieci i dziadkami trójki wnucząt, to nigdy aż do narodzin wnuka, nie zajmowali się wspólnie żadnym ze swoich potomków w wieku niemowlęcym. Obydwoje oczywiście byli pełni dobrej woli, gotowi w jednej chwili zapomnieć o dwóch dekadach wzajemnego milczenia. Jak to jednak bywa z dobrymi chęciami – piekło nimi wybrukowane – droga do harmonii między dziadkami była wyboista. Ilekroć przyszło im się spotkać przy przewijaku, kojcu czy wanience z wnuczkiem, to kończyło się nieodmiennie na wytykaniu sobie błędów, poprawianiu się i kontrolowaniu się nawzajem. Nie dziwi więc, że Georg od czasu do czasu musiał interweniować: „Może już wystarczy tych wzajemnych komplementów. Przy moim synu obowiązuje pakt o nieagresji”. Na szczęście, gdzie jest wola, tam jest i sposób. Dobra wola była u dziadków, drogę znalazł tata i harmonogram zajmowania się swoim synem opracował sam.

Liam przyprowadził pierwszy raz swoją córkę do Leitnerhof. Sebastian oprowadził Lili po stajni, pokazał końską uprząż i wytłumaczył, co do czego służy. Wreszcie wybrał dla niej konia i pokazał, jak do niego bezpiecznie podejść. Szybko odnotował, że Lili nie należy trwożliwych dzieci. Dziewczynka bez wahania podeszła do konia i pogładziła go po pysku. Nie bała się na niego wsiąść, wykonać podstawowe ćwiczenia: uklęknąć, obrócić się na siodle itp. Pierwsza lekcja woltyżerki na koniu zachwyciła dziewczynkę. Wreszcie coś się działo ciekawego od zakończenia roku szkolnego. Liam nie musiał pytać córki, czy chce kontynuować lekcje jazdy konnej – jej roześmiana twarz i błyszczące oczy były wystarczającą odpowiedzią. Natychmiast po skończonej lekcji umówili się z Sebastianem na kolejną. Obecność Liam z córką w stadninie nie pozostała bez wpływu na Georga, który z daleka obserwował dziewczynkę. Tęsknota za córką coraz bardziej mu doskwierała. Po wizycie Liama z córką mężczyzna zdecydował się skontaktować z Mirjam, żeby dowiedzieć się przynajmniej, jak się Lea miewa. Mirjam nie była skora do udzielania mu informacji, zbywając wszelkie jego pytania półsłówkami.

W tym samym czasie w Alp — Karin i Mila dalej pisywały do siebie anonimowo poprzez stronę internetową, jednak na otwartą rozmowę z córką Karin nadal nie była gotowa. Karin nie zamierzała jeść chleba za darmo w Hubers Alp i szybko włączyła się do pracy w domu i na gospodarce, wypełniając lukę po Marie. Mimo upływu czasu i troski najbliższych, Marie nadal nie potrafiła wrócić do sił fizycznych oraz równowagi psychicznej sprzed porodu. Niby spokojna z zewnątrz, w środku była jednym lękiem. Zrobiła się podejrzliwa w stosunku do otoczenia. Dręczyła ją bezsenność. Marie coraz bardziej wycofywała się z życia rodziny i zamykała się w sobie. Tęsknota za dzieckiem niczym robak zaczynała ją podgryzać od środka. Kobieta coraz bardziej żałowała pochopnej decyzji. Nie potrafiła się jednak przyznać przed rodziną do błędu. Georg dotrzymał danego słowa Marie w szpitalu i bardzo szybko wystąpił do sądu o wyłączną opiekę nad synem. Dzień przed wyznaczoną rozprawą Lisa jeszcze raz zapytała siostrę, czy jest pewna swojej decyzji. Serce krzyczało, żeby się wycofać, rozum stawiał pytania, o to, co dalej? Jak ona poradzi sobie jako matka, skoro dziś ufa w swoje siły jeszcze mniej, jak w dniu, kiedy w szpitalu, po raz pierwszy została ze swoim synem sam na sam? Przewertowała wszystkie strony w Internecie, co piszą psycholodzy o reakcji niemowlaka po nagłym oddzieleniu go od matki, która zajmowała się nim przez pierwsze tygodnie życia. Marie milcząco przytaknęła głową. Nie potrafiłaby odebrać dziecka ojcu, dziadkom, kiedy ono rozpoznawało i reagowało na ich głos, dotyk, zapach.


Podczas rozprawy unikała patrzenia w stronę Georga. Jednak cały czas czuła na sobie jego wzrok. Kiedy wychodziła z siostrą z sali sądowej, Georg puścił obie kobiety przodem — wtedy ich spojrzenia na chwilę się skrzyżowały. Wyraz jego twarzy, w którym zdziwienie mieszało się z wyrzutem i bólem, prześladował ją przez długi czas. W korytarzu Georg podszedł jeszcze na chwilę do Lisy, Marie instynktownie odsunęła się na bok, podeszła do okna i odwróciła się twarzą do szyby.

– Powiedz swojej siostrze Marie, że jeśli będzie chciała  odwiedzić swojego syna, to drzwi Leitnerhof stoją dla niej otworem.  – powiedział na tyle głośno, żeby Marie usłyszała jego słowa, ale jednocześnie tak, jakby jej tam w ogóle nie było. Po czym  odwrócił się i odszedł.

Männerabend, Adams Geburtsfeier

In Georgs Wohnzimmer saßen die Brüder am Tisch. Florian nahm die letzten Anpassungen am Betriebssystem des Gasthauses an seinem Laptop vor. Georg stöberte die neuen Allgäuer Event-Angebote für die Gäste. Auf dem Tisch lagen verstreute Papiere und seitlich eines Satzes Flaschen für Babys, einige Rasseln, ein Schnuller.   Zwischen dem Tisch und dem Kaffeetisch befand sich ein Laufstall, in dem das Baby schlief. Florian schloss den Laptop.

„Und diese neuen Verträge?“, fragte Georg.

„Es ist die Aufgabe des Chefs – Ich habe Feierabend.“

Florian drehte den Rollstuhl vom Tisch und sah den Gast in der Tür. Liam stand mit einem riesigen Plüschdrachen unter seinem Arm. Er hielt eine große Papiertüte in der anderen Hand. Georg sah von seinen Papieren auf.

„Wieso stehst du da? – Komm rein!“, rief Florian Liam sofort an.

„Netter Drache, aber wahrscheinlich etwas zu groß“, sagte Georg und stand auf, um den Besucher zu begrüßen.

„Das ist für den Strohwitwer – auf das Kissen“, erwiderte Liam und wirft Florian das Plüschspielzeug zu.

„Guter Wahl! Der Drache ist jetzt der perfekte Kumpel für Florian – genauso entweder speit er Feuer und Schwefel oder er säuft wie ein Loch.“

„Für Junioren“, sagte Liam und gabt Georg die Papiertüte. Er holt einen großen Karton heraus. Er lächelt breit. „Oh, ein beleuchtetes Karussell. Nun, wir haben es noch nicht! Danke dir!“

„Und das ist für den Senior, den einzigen stolzen Vater eines Sohnes in diesem Kreis“, sagte Liam und holt eine sorgfältig verpackte kubanische Zigarre aus der Innentasche seiner Jacke.  Er übergibt sie an Georg. Dieser schnüffelt das Geschenk.

„Stell nur sicher, dass der Alarm nicht ausgelöst wird“, sagte Florian und wirft einen Blick an die Decke. „Alles, was du noch tun musst, ist, einen kleinen Strauch zu pflanzen und eine Laube in deinem Garten aufzubauen!“

„Eifersüchtig!“, rief Georg an.

Liam ging zum Laufstall. Er setzte sich auf die Armlehne des Stuhls und sah das schlafende Baby einen Moment an. Das Kind schlief auf dem Bauch, seine Beine waren an den Knien hochgezogen, sodass sein Po oben ragte. Seine Wange drückte gegen die Hand. Seine andere Hand war leicht über seinen Kopf gestreckt.

„Er weiß, wie man sich mit der Welt einrichtet.“

„Der einzige Kluge in der Familie“, erwiderte Florian, der den Drachen ansah und ihm Grimassen schnitt.

„Er muss auf den Rücken gedreht werden“, sagt, Georg und ging zu seinem Sohn. Er steckte die Zigarre in seine Hemdtasche und drehte das Baby sanft auf den Rücken. Dann nahm er die Schachtel mit dem Karussell, schob die auf dem Tisch liegenden Papiere zur Seite und schüttete die Spielzeugteile aus der Schachtel auf die Tischplatte.

„Flori, kümmerst du dich um die Montage des Spielzeugs? – Ich bringe Gläser“, sagte Georg und wandte sich an Liam. „Trinkst du auf den Wohlstand meines Sohnes?“

„Du fragst ihn immer noch. In seinem Haus ist die Prohibition eingeführt“, rief Florian an und fuhr näher an den Tisch heran, setzte den Drachen auf den freien Stuhl und machte sich daran, die Teile des Karussells zusammensetzen.

 „Entweder wird Papa von Geburtsfeiern blau oder sein Kind wird später ständig blau – dafür hat er ja Freunde, die ihm helfen, Unglück zu verhindern“, erwiderte Liam, der wollte nicht nein sagen.

„Das ist wahr, aber vielleicht nicht ganz im Sinne der Tradition deiner Familie“, sagte Georg, der bereits von seinem Bruder ein wenig über Liams Familie informiert worden war.

„Seit 35 Jahren ist diese Tradition anders. Als ich geboren wurde, trank die gesamte Redaktion drei Tage lang. Für meinen Vater ist es immer noch ein Rätsel, wie er mein Kinderbett zusammengebaut hat. Finn wurde geboren, als unser Vater auf einer seiner Reisen in den Nahen Osten war. Also wer weiß – vielleicht eine kombinierte Tradition? Nun, Mohammed und die Mädchen sind eine ganz andere Geschichte.“

„Wie viele seid ihr alle?“, fragte Georg.

„Sechs.“

„Nun, du hast Spaß zu Hause.“

„Es ist nicht langweilig – übrigens, wie geht es Lea – aufgeregt, froh, eifersüchtig, unglücklich oder alles gleichzeitig?“

„Sie hat ihn noch nicht gesehen.“

Liam machte ein verwundertes Gesicht. „Wo ist deine Tochter?“

„Lea ist mit ihrer Mutter weggegangen. Sie sind in Nürnberg.“

„Ferien in der Stadt?“

„Mirjam setzt Therapie mit Jan fort.“

„Nun, das ist gut, aber danach kommt Lea wohl wieder hierher?“

„Dann kehrt Lea mit Mirjam nach München zurück. Dauerhaft. Dort hat sie ihre Schule, Freunde und Schulkameraden. Es ist besser so“, sagte Georg, der das Thema seiner Tochter beenden wollte. „Es ist Zeit für Geburtsfeier. Symbolisch leider“, Georg schaute mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Wir werden nicht feiern, bis dieser eckige Tisch rund wird“, erwiderte Liam verständnisvoll.

„Glenfiddich 18 Jahre alt. Mit oder ohne Eis?“

„Ohne.“

Als Georg ging, warf Liam Florian einen fragenden Blick zu. Er erwartete, dass Florian etwas mehr Licht ins Dunkel bringen würde, wenn sie allein waren. Er nahm mehrere Teile des Karussells vom Tisch und begann, sie zusammenzubauen.

„Nachdem meine ganze Familie mich verlassen hatte, beschloss mein geliebter Bruder, die Hälfte seiner eigenen in einer Geste brüderlicher Solidarität zu amputieren.“

„Kollision mit der Realität – die Gefühlswelt eines neunjährigen Mädchens ist ein Kosmos, in dem einfache Logik versagt?“

„Weißt du etwas darüber?“, sagte Florian, immerhin überrascht.

„Es ist nur so, dass ich irgendwann, als meine Tochter drei Jahre alt wurde, akzeptieren musste, dass es nicht möglich ist, vernünftig zu argumentieren. Denn es endet immer auf die gleiche Weise – Hände hoch.“

„Wie alt ist deine Tochter jetzt?“

„Schon bald wird sie neun Jahre alt.“

„Ich kann nur sagen, dass es nur besser wird. Zum Glück hat mein anders intelligenter Bruder das schnell begriffen und hat begonnen, mit Mirjam auszukommen.“

„Das ist gut – aber völlige Resignation?“

„Georg glaubt, dass er nach dem, was Lea gesehen hat, sein Sorgerecht für seine Tochter nicht mehr ausüben sollte. Es gibt niemanden in diesem Haus, der ihn davon überzeugen könnte, seine Meinung zu ändern.“

„Es gibt einen weiten Weg zwischen dem, was er denkt und dem, was er kann.“

„Was meinst du?“

„Mirjam hat keine Chance, das Sorgerecht in den nächsten sechs Monaten wiederzugewinnen. Und in dieser Zeit Georgs Hände sind gebunden – er wird nichts tun. Du brauchst dir keine Sorgen zu machen.“

„Was ist ein halbes Jahr? Du kennst meinen Bruder nicht. Georg ist so stur, dass man mit einem Eisbrecher nicht zu den noch frei arbeitenden Hirnresten durchbricht, wenn er etwas in seinen Kopf steckt. Nun, aber du hast einzigartige Überredungskünste. Also versuchst du dein Glück.“

„In deinen Fall sind sie völlig gescheitert.“

„Die Justiz verfolgt mich nicht mehr.“

„Ich habe nicht über den Prozess nachgedacht – nur darüber“, erwiderte Liam und trat eloquent mit seinem Schuh gegen Florians Rollstuhl.  „Du hast der Reha aufgegeben.“

„Ich kann mir jetzt keinen Urlaub leisten. Georg kann kaum noch mit allem umgehen. Und jetzt ist das Baby hier! Die Eltern helfen ihm tagsüber mit dem Kind. Aber immer noch nicht genug Stunden zum Schlafen.“

„Dann stellt jemanden ein!“

„Wir hätten es schon vor langer Zeit getan. Zumindest jemand, der Georg in der Küche hilft. Umso mehr, als die Mutter angefangen hat, in seine Töpfe zu schauen. Aber wen? – die Einheimischen gehen in einem weiten Bogen um uns herum. Es sei denn, wir treten in die Fußstapfen von Hubers und stellen Freiwillige ein.“

„Ich verstehe“, sagte Liam mit deutlich verwirrtem Gesicht. Florian bemerkt dies und reagiert schnell. „Du hast keinen Grund, dir Vorwürfe zu machen – Georg ist selbst schuld. Er muss das Bier trinken, das er gebraut hat.“

Georg kam mit Gläsern und einer Flasche Whisky zurück. Er legte sie auf den Tisch.

„Na und – ist das Karussell fertig?“

„Zeit für einen Test – wo ist die Steckdose?“, fragte Liam und nahm das Karussell vom Tisch.  Florian zeigt auf die Wand hinter dem Fernseher. Liam steckte das Karussell in die Steckdose. Das Karussell leuchtete auf.

„Voilà!  – du könntest es selbst an das Kinderbett befestigen.“

„Klar“, erwiderte Georg und nahm Liam das Karussell ab. Er schnippte mit dem Finger auf die blauen Delfine, die ein Geräusch machten. „Heute haben Adi und ich einen romantischen Abend.“

„Georg, das Glas schlägt Wurzeln“,  rief Florians mit ungeduldiger Stimme an.

Georg legte das Spielzeug auf den Tisch, verschüttete den Alkohol in Gläser und verteilte es seinen Begleitern.

„Auf meinen Jungen!“

„Weißt du schon, was du für deinen Sohn willst?“

„Im Leben kann man entweder ein Spieler oder ein Zuschauer sein. Ich hoffe, mein Sohn wird die Rolle des Spielers wählen.“

„Möge er immer gegen bessere Spieler als sich selbst kämpfen – immer fair – und möge ihm niemals die Munition ausgehen!“, Liam hob sein Glas.

„Und möge der Wind ihn immer von der rechten Seite blasen!“, schloss sich Florian an.

„Amen!“, nickte Georg.

„Der erste Toast auf Adams Wohlstand und der zweite auf Adams Vaters Gesundheit!“, wirft Florian einen Blick auf Georg.

„Ein Toast auf meine Gesundheit, denn der Verstand kommt sowieso nicht mehr zurück, nicht wahr, Florian?“, reif Georg in einem leicht provokanten Ton zu seinem Bruder an.

„Du hast es gesagt.“

„Äh, dies ist eine Geburtsfeier, kein Leichenschmaus“, sagte Liam in einem versöhnlichen Ton, „Egal wie oft auf den Knien, wichtig wie oft von den Knien!“

„Du hast leicht reden, denn kein Fräulein Huber hat dich ins Visier genommen“, erwiderte Georg.

„Man kann nie sicher sein“, sagte Florian

Georg hob die Augenbraue hoch und warf einen überraschten Blick auf Liam.

„Ich bin kugelsicher.“

Georg stieß ein hohles Lachen aus. „Wir hatten es auch gedacht, bevor unsere Särge in der Hubers Alp geschnitzt wurden – nimmst du das Beispiel der Gefallenen, damit deine nicht die Dritte ist.“

„Dann, sagt man sich, das ist das Leben“, zuckte Liam die Achseln.

„Und trinkt man immer noch“, beendete Florian und nahm einen Schluck Alkohol.

„Das Wichtigste ist, dass man kein Nagel, sondern der Hammer für diesen Sarg ist.“

„Du, Liam, würdest lieber auf die Frau zielen, als sie auf dich zielen lassen, oder?“, fragte Georg.

„Na sicher – und du nicht?“

„Einmal muss man aufhören, sich den Wahn zu machen – ein Jäger zu sein – und akzeptieren, die Rolle des ewigen Jagdwildes.“

„Oh, mein älterer Bruder hat endlich die Pubertät erreicht“, unterbrach Florian und schenkte sich eine weitere Portion ein.

„Vielleicht wäre das akzeptabel, wenn die Jagd nicht mit dem Enthäuten und Ausnehmen endet“, erwiderte Liam Georg und ignorierte Florians Spott.

„Schließlich ist es immer besser, von einer weisen Frau geangelt zu werden, als für sich selbst eine dumme und leere zu finden“, sagte Florian.

„Eine weise Frau ist ein Oxymoron“, sagte Liam nicht ohne nennenswerte Missachtung in seiner Stimme. Er trank seinen Whisky und fügte nach einer Weile hinzu. „Genau wie ein weiser Kerl. Der Mensch strebt nach Weisheit, aber er ist nie weise. Bestenfalls vertuscht er seine Fehler mehr oder weniger gut.“

„Was suchst du wirklich bei einer Frau?“, fragte Georg plötzlich ernst.

„Nur eins – Ehrlichkeit! Es ist nur so, dass es am schwierigsten ist, in den sogenannten Anständigen zu finden.“

Florian wirbelte für einen Moment das Whiskyglas in seiner Hand herum und starrte düster auf seine goldene Farbe. Hätte er nicht seine eigene Hand für Karins Ehrlichkeit abgeschnitten, bevor er von dem Brief wusste?  Er blickte seinen Bruder an und bemerkte, dass Georg auch seine positive Haltung verloren hatte. Auch er glaubte an Maries Ehrlichkeit, bis er neben ihm in der Zelle landete, als dieser Glaube unterging. Immerhin fiel es ihm schwer, sich mit Liams dekadentem Denken abzufinden, sagte er provokativ:

„Besser eine ehrliche Hure, oder, Liam?“

„Die Fakten werden nicht diskutiert.“

„Was bedeutet überhaupt eine Hure?“, sagte Georg ironisch.

„Viele naive Männer glauben, dass dies die Frau ist, die er bezahlen wird“, stößt Liam ein unangenehmes, spöttisches Lachen aus, das mit seinen nächsten Worten schnell verschwindet. „Während die wahre Hure die Frau deines Arbeitskollegen ist – die am Morgen ihren Mann und ihre Kinder kaum aus der Tür stellt  und dich zu einem morgendlichen Drink ruft. Und bevor du überhaupt einträtest, entschuldigt sie dich dafür, dass sie sich noch nicht angezogen ist.“

„Und im Hintergrund läuft ein altes, zerfleddertes Album – wie einsam, vernachlässigt, unglücklich sie ist, usw. – alles ist gleich – kein Unterschied“, fügt Georg hinzu, der den Film gut kennt.

„Da ist eines – im Muster auf dem Teppich. Ohne sie hättest du das Gefühl, in ständigem Déjà-vu zu sein.“

„Ich verstehe, Liam, du hast so viele Freunde wie Georg“, bemerkte Florian es kneifend.

„Männerfreundschaft ist eine heilige Sache!“, unterbrach Liam Florian.

„Er müsste ihnen allen helfen, sich scheiden zu lassen, Florian.“

Die gute Laune der drei Musketiere war bereits am Boden, es wurde langsam wie ein Grab. Florian schlägt eine weitere Runde vor.

„Zu viel Ärger – und es ist, tut man leid um die Kinder“, schließt Liam das Thema zu. „Gieß mich nicht mehr ein, Florian.“

„Nüchternheit ist ein vorübergehender Zustand“, sagte Florian philosophisch. „Sag mal nicht, dass an deiner Haustür ein Alkoholtester installiert ist.“

„Wenn Liam sich weiter mit dir einlässt, bekommt er nicht nur einen Alkoholtester an die Haustür, sondern auch eine neue Adresse“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Kein Tropfen mehr für mich, Florian!“ Georg bedeckte das Glas mit seiner Hand, als sein Bruder ihm noch eine Portion einschenken wollte. Er schaute bedeutungsvoll mit seinem Sohn auf den Laufstall.

„Übrigens, wie läuft euer Geschäft?“, fragte Liam und wechselte das Thema.

Florian lachte sarkastisch. „Fantastisch – man könnte sagen, dass der Gasthof unter Georgs Herrschaft boomt!“. Er warf einen Blick auf seinen Bruder und beendete: „Und das Arbeitsamt wartet auf uns.“

„Was ist los?“

„Er fragt immer noch, nachdem er mich zum ersten Rassisten und Antisemiten in Bayern gemacht hat!“, rief Georg an und sah seinen Bruder bedeutungsvoll an.

„Zumindest bist du berühmt“, erwiderte Liam mit gespielter Lockerheit.

„Danke für diesen Ruhm. Ich habe kürzlich eine Einladung per Post erhalten, mich den Nationalisten anzuschließen. Ich zähle nicht mehr die Hakenkreuze, die ich von der Küchentür abgewaschen habe.“

„Das ist aber eine Hysterie!“, rief Liam an und sah Florian an. Letzterer nickte.

„Leider“, erwiderte Florian amüsiert. Nach einer Weile sagte er jedoch ziemlich ernst. „Wir müssen nach den jüngsten Reinfällen etwas neu profilieren.“

„Was meinst du?“

„Keine Coachings, Konferenzen, Betriebsausflüge und Teambuilding-Events mehr – es hat nicht funktioniert. Wir gehen zu den Wurzeln zurück. Alles auf die alte Weise: gewöhnliche Touristen, Familien mit Kindern, Familienfeiern“, erklärte Georg.

„Neu bedeutet nicht immer besser. Aber wenn ihr ein neues Angebot habt – schickt es mir.“

„Interessiert ist dir?“

„Im August wird mein Vater sechzig – die Gaststätte wird benötigt.“

 „Für wie viele Leute?“

„Ich weiß es nicht genau, aber etwa zwischen 80 und 100 Leuten.“

„Es kann getan werden.“

„Ja, aber mit Alkohol werdet ihr wahrscheinlich keinen Haufen Geld verdienen.“

„Selbstverständlich“, erwiderte Georg gleichgültig.

„Wir haben bereits Geld mit einer Teambuilding-Reise für eine Hamburger Firma verdient – nach deren Abreise mussten wir drei Putzkräfteteams einstellen“, sagte Florian säuerlich. „Und es gab auch noch andere Attraktionen.“

„Andere Attraktionen?“, fragte Liam mit sichtbarer Lebhaftigkeit in seinem Gesicht.

„Im Morgengrauen ist die Leiterin, der einen Abteilung nackt auf einem Esel über den Hof geritten, während der Leiter einer anderen Abteilung sie auf einem Traktor gejagt hat.“

„Und wo haben sie sich endlich integriert – in einen Heuhaufen?“, fragte Liam und hielt ein offenes Lachen zurück, um das Baby nicht zu wecken.

„Tja, Traktor muss repariert werden. Wir haben einige unserer Stammgäste verloren. Der Gewinn genauso viel, wie Honig von Wespen – jetzt muss man es umdrehen“, schlussfolgerte Georg, der über die Kosten, die sie nach diesem Ereignis zu tragen hatten, keineswegs lacht.

„Schaut es anders an! – ihr machen gemeinsam einen Neuanfang. Der erste Ansatz ist immer steil. Fehler am Anfang der Weg sind jedoch leichter zu korrigieren. Wenn es am Anfang zu gut läuft, wird es später schlechter.“

„Vorerst ist es eine Abwärtsspirale.  Georg hat in Konferenzräume investiert – und was jetzt?“, sagte Florian und sah seinen Bruder an. „Vielleicht eine Kochschule für die Kinder?“

„Mein Bruder!“, reif Georg bedeutungsvoll an „Ich glaube, er wurde nach seiner Geburt im Krankenhaus umgetauscht.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam mit einem Lachen, obwohl er im Allgemeinen froh war, dass er keine solchen Blumen von seinen Brüdern erhalten musste. Er wusste jedoch nicht, dass hier der Absender und der Empfänger mit Komplimenten bis in jüngster Vergangenheit umgekehrt installiert waren. „Aber ich würde nicht alles an deiner Stelle löschen, Georg. Die Betriebsausflüge sind ein Abwasserkanal, jeder weiß es. Konferenzen, Seminare, Coaching sind Wege, die es immer noch wert sind, verfolgt zu werden.“

„Ich sage ihm dasselbe, aber Georg geht immer bis zum Äußersten. Etwas geht schief – und ein vollständiger Rückzug erfolgt – in jeder Hand eine weiße Fahne. Nun, ich bin hier nicht mehr der Chef.“

„Du willst das Ruder zurück? Nun, bitte schön!“, erwiderte Georg scharf zu seinem Bruder. „Ich werde gerne in die Küche zurückkehren. In letzter Zeit gibt es niemanden, der das Schnitzel brät.“

„Vielleicht könnten wir einander helfen“, sagte Liam vorsichtig.

„Was meinst du?“

„Du könntest Hilfe in der Küche gebrauchen, während ich nach einem Job für meinen Bruder suche.“

„Was kann er tun?“, kam Florian schnell auf den Punkt.

„Nichts – er hat gerade seinen Abschluss gemacht.“

„Hatte er schon einmal mit der Küche zu tun?“, fragt Georg.

„Jetzt arbeitet er als Koch-Helfe in einem türkischen Restaurant.“

„Und was – gefällt ihm es dort nicht?“

„Mir gefällt es dort nicht“, erwiderte Liam fest.

„Probleme?“

„Ich muss seine Umgebung ändern, und zwar sofort! Denn es ist schon so, wie nervige Zahnschmerzen, die endlich ausgerissen werden müssen.“

„Was genau sind das für Probleme – wenn ich fragen darf.“

„Das Temperament trägt ihn – gehörnte Seele. Wer kann das besser verstehen als du, Georg?“

„Wenn er so mutig und kämpferisch ist – könnte er vielleicht zum Boxen gebracht werden“, unterbricht Florian. „Ich kenne den Chef des örtlichen Clubs gut.“

„Warum nicht gleich zu den östlichen Kampfkünsten – willst du mich hilflos machen?  Nein – danke, Florian. Mohammed sollte endlich begreifen, dass es andere Möglichkeiten gibt, Konflikte zu lösen, als eine Faust mit der Nase zu schlagen.“

„Was sagt euer Vater dazu?“, fragte Georg im Ernst.

„Mein Vater sieht kein Problem.“

„Vielleicht bist du überempfindlich gegenüber deinem Bruder?“, sagte Florian ruhig.  

„Weißt du, welchen Spitznamen er in der Schule hatte? – Gepard.“

„Weil er so wild ist?“, fragte Florian, der war jedoch ein wenig amüsiert.

„Nein – es ist, weil er seinen Gegner so schnell niederschlägt.“

„In ihm fließt das Blut der Beduinen“, sagte Florian.

„Blödsinn!“, bestritt Liam energisch. „Wenn man einen Welpen in jungen Jahren zum Kampf anstiftet, wird er ein tollwütiger Hund.“

„Er ist jung, also tobt das Blut in ihm“, erwiderte Georg abweisend, der Limas Worte nicht ernst nahm. „Er wird sich beruhigen, wenn er sich verliebt.“

„Ich würde es gerne glauben – es ist gut, dass er die Schule beendet hat.“

„Okay – schick ihn zu mir“, sagte Georg und er wurde sofort ernst. „Nur um sicherzugehen – muss ich dich fragen – Abgesehen von seinen Temperamentsproblemen hat er keine anderen?“

„Mohammed weiß nicht, was Drogen sind“, sagte Liam fest.

„Wenn du für deinen Bruder bürgst …“, beendete Georg nicht, als Liam ihn unterbrach:

„Ich garantiere es – ich hätte es erkannt.“

Georg sah Liam lange an, als würde er an etwas denken. Liam wurde klar, dass er einen Satz zu viel gesagt hatte.

„Aber weißt du – wir servieren hier keinen Halaal1, sondern traditionell – Schweinefleisch. Wird es kein Problem für ihn sein?“

„Du probierst alles – was kochst du?“

Georg nickt verständnisvoll.

„Ein Muslim in der bayerischen Küche – nun, es wäre eine Revolution“, sagte Florian amüsiert.

„Zumindest wirst du abnehmen“, erwiderte Georg seinem Bruder. „Meine Wirbelsäule tut schon weh, wenn ich dich trage.“

„Hauptsache, euer Image wird verbessert“, unterbrach Liam das Geplänkel der Brüder und ging auf die Frage seines Bruders ein. „Wann soll ich ihn zu dir schicken?“

„Lass es auch morgen früh sein – natürlich, wenn er will.“

„Was bedeutet das – wenn er will?“, sagte Liam abweisend. „Mohammed weiß, was Hierarchie ist – er kann gegen alle aufmucken, aber außerhalb der Familie.“

Adam fing an zu wimmern. Florian, der sich in der Nähe des Laufstalls befand, nahm den Schnuller vom Tisch und gab ihn dem Baby. Der Kleine beruhigt sich, nachdem es Florians Finger mit einer Hand gepackt hat. Liam sah auf die Uhr an der Wand.

„Ich glaube, es ist Zeit für mich zu gehen.“

„Wo hast du es so eilig?“, fragte Georg.

„Du hast deine Pflichten.“ Liam warf einen Blick auf den Laufstall. „Und ich habe meine eigene.“

Georg sah Liam fragend an. „Morgen ist Samstag – ich glaube, dein Büro ist geschlossen.“

„Der Mensch lebt nicht nur von der Arbeit“, erwiderte Liam.

Er wollte gerade gehen, als Sebastian plötzlich in der Tür des Wohnzimmers erschien.

„Guten Abend, Jungs!“

Sebastian trat ein. Er schaute auf den Tisch und sah eine Flasche Scotch und drei Gläser. „Es wird wahrscheinlich besser sein – wenn ich Adi mitnehme zu mir.“

„Das ist nicht nötig!“, erwiderte Georg, der sah den Blick seines Vaters.  „Liam geht gerade und Flori hat die Feier satt“, sagte Georg. Dann nahm er kurzerhand die Flasche und das Glas vor der Nase seines Bruders weg und stellte sie beiseite.

„Liam, du gehst nicht meinetwegen?“, fragte Sebastian.

„Nein – eine Dame wartet zu Hause auf mich.“

„Nun, dann werde ich dich nicht aufhalten – die Dame sollte nicht warten!“, erwiderte Sebastian.

„Diese Dame ist seine Tochter“, erklärte Florian schnell.

„Oh, du hast eine Tochter“,  Georg meldete sich zu Wort, und auf seinem Gesicht zeichnete sich deutliche Neugierde ab.  „Wie alt ist sie?“

„Lili ist in Lea-Alter.“

„Echt!“, rief Georg aus und lächelte breit – offensichtlich erschien ihm Liam erst jetzt wert, ihn besser kennenzulernen.

„Mm. Und wir haben unsere Pläne für den Abend. Seit die Sommerferien begonnen haben, ist es leider nicht mehr möglich, sie mit den Hühnern ins Bett zu jagen.“

„Dann beeile dich lieber. Die Damen in diesem Alter können bereits ihre Rechte geltend machen“, sagte Florian.

„Nicht in meiner Familie.“

„Kann deine Tochter reiten?“, fragte Sebastian plötzlich.

„Nein – sie hat es noch nicht versucht“, erwiderte Liam mit Lachen auf den Lippen.

„Bring sie eines Tages mit – es ist jetzt doch Ferienzeit.“

„Ich denke darüber nach.“

„Wenn es ihr gefällt, kann sie später mit Lea zusammen reiten.“

Georg senkte den Kopf und sein Gesicht zeigte, dass er seinem Vater für die Geste nicht dankbar war. Liam fing schließlich Sebastians Vorschlag zwischen den Zeilen auf.

„Wir kommen – auf jeden Fall!“, erwiderte Liam fast und ging auf Florian zu.

„Verliere nicht den Mut, Bruder!“

Dann verabschiedet er sich von Georg und Sebastian.

„Mach’s gut, Georg!“

„Du auch!“, erwiderte er.

„Gute Nacht, Sebastian.“

Sobald Liam das Zimmer verlassen hatte, ging Georg zur Kommode, nahm einen Umschlag heraus und reichte ihn seinem Vater.

„Was ist das?“

„Konzertkarten – hinterlassen von einem Gast, der seinen Aufenthalt verkürzt hat. Vielleicht gehst du zusammen mit Mama?“

„Georg, das ist keine hervorragende Idee“, sagte Sebastian und reichte seinem Sohn die Tickets zurück.

„Mamas Besuch wird nicht ewig dauern.“

„Ich schmeiße sie nicht aus dem Leitnerhof raus.“

„Aber du tust auch nichts, um sie aufzuhalten. Hast du darüber nachgedacht, wie dieses Haus aussehen wird, wenn sie weg ist?“

„Wie immer.“

„Verwandelt sich in eine Kaserne – und mein Sohn sollte in einem solchen Haus gesund erwachsen werden!“

Florian konnte nicht anders, als eine Prise Sarkasmus hineinzuwerfen. „Leitnerhof, Brutstätte der örtlichen Männer Plage.“

„Und das soll meine Schuld sein?“

„Nun, jemand hat zuerst dieses gute Beispiel gegeben“, sagte Florian kneifend.

„Jemand muss opfern – für deinen Enkel“, sagte Georg sanft.

Sebastian seufzte. „Gib mir die Tickets, Georg – Ich frage die Mutter.“

„Sei nett, Papa!“, fügt Florian schnell hinzu.

 Georg gab die Tickets seinem Vater.

„Heute ein Konzert, morgen ein Kino, übermorgen Abendessen – und in einer Woche ein Besuch bei der Bank“, sagte Sebastian und nahm die Tickets und ging.

Die Brüder wurden wieder allein mit dem Baby bleiben.

„Nun, Bruder, lerne von den Besseren, wie man Geschäfte macht! Bei einem Besuch hat Liam seinem Bruder einen Job und eine Party zum sechzigsten Geburtstag seines Vaters besorgt. Für die wir wahrscheinlich aus eigener Tasche bezahlen werden. Zudem hat er für sein Kind an der Ausgangstür gratis Reitstunden erhalten.“

„Übertreibst du es nicht ein wenig?“

„Er selbst sagte, dass wir mit Alkohol nicht viel Geld verdienen werden. Außerdem kostet Halaal viel. Die Hälfte der Gäste ist Gören – wie bei ihnen üblich – also die Hälfte des Einkommens, doppelte Arbeit. Tolles Geschäft! – und du?“

„Was denn?“

„Als Belohnung dafür, dass du Vater und Mutter zum Konzert geschickt hast – die Vorbereitung von zwei Bäder für zwei Leitners warten in der Perspektive des Abends auf dich.“

„Man macht keine Geschäfte mit seinen Eltern – außerdem sei vorsichtig, denn ich bereite dir ein Bad im Teich und ein Bett im Stall vor.“

„Es ist immer eine kleine Veränderung.“

„Hört lieber auf, in meiner Schuhe zu stecken! – wenn du keinen Hühneraugen willst!“

„Jemand muss die Familientradition am Leben erhalten – und ich brauche deine Schuhe nicht – ich brauche keine Schuhe mehr.“

„Dein Problem, Florian, ist, dass dich noch nie jemand so richtig in den Hintern getreten hat.“

„Du wirst der Erste sein.“

„Provoziere mich nicht.“

Adam wachte auf und fing an zu weinen. Georg ging zum Laufstall und nahm seinen Sohn in die Arme.

„Tja, es ist Zeit für eine Flasche vor dem Schlafengehen“, sagte Florian und nahm die Flasche Scotch aus der Kommode.

„Du wirst nicht allein die Flasche 18 Jahre alten Whisky trinken, oder?“

„Nicht allein – Ich habe heute einen engen Freund, der mir hilft“, erwiderte Florian und nahm den Drachen von dem Stuhl. „Es gibt nur eine Geburtsfeier – alles auf meines Neffen!“

Georg folgte seinem Bruder mit den Augen. Als Florian aus der Tür verschwand, sah er seinen Sohn an. „Dein Onkel war einst der echte Winnetou – leider ist wegen des feurigen Wassers nur noch ein rotes Gesicht von ihm übrig.“

Eine plötzliche Behinderung verzerrt immer den Charakter. Alkohol beraubt einen Mann jeglichen Charakters. Florian sah sich von Tag zu Tag weniger ähnlich.


1. Halāl – ist ein arabisches Wort und kann mit „erlaubt“ und „zulässig“ übersetzt werden. Das Wort ist in der Regel als Bezeichnung für eine muslimische Diät bekannt.


Pępkowe Adasia, czyli męski wieczór.

W salonie w mieszkaniu Georga bracia siedzieli przy stole. Florian, przy laptopie, nanosił ostatnie poprawki do systemu operacyjnego zajazdu, Georg przeglądał nowe oferty imprez z Allgäu dla gości. Na stole leżały porozrzucane papiery, z boku zestaw butelek do karmienia niemowląt, jakieś grzechotki, smoczek. Pomiędzy stołem a stolikiem do kawy stał kojec, w którym spał niemowlak. Florian zamknął laptop.

– A te nowe umowy?

– To robota szefa. Ja mam fajrant. 

Florian obrócił wózek od stołu i wtedy spostrzegł gościa w drzwiach. Liam stał z wielkim pluszowym smokiem pod pachą. W drugiej ręce trzymał sporą papierową torebkę. Georg podniósł głowę znad papierów.

– Co tak stoisz? Wchodź! –  rzucił natychmiast Florian do Liama.

– Fajny smok, ale chyba trochę na wyrost. –  odezwał się Georg i wstał do stołu, żeby się przywitać z gościem.

– To dla słomianego wdowca — do podusi. — odparł Liam i rzucił pluszakiem w kierunku Floriana.

– Dobry strzał! Smok to teraz idealny kumpel dla Floriana. Też na przemian zieje siarą albo doi bez dna.  

– Dla juniora. – Liam podał papierową torbę Georgowi. Ten wyciągnął z torebki spory karton i natychmiast uśmiechnął się szeroko.

– Oh, karuzela na łóżeczko z podświetlaniem. No, tego jeszcze nie mamy! Dzięki!

– A to dla seniora — jedynego w tym gronie dumnego ojca syna. – Liam wyjął z wewnętrznej kieszeni kurtki starannie zapakowane pojedyncze kubańskie cygaro i wręczył je Georgowi. Ten z odpowiednią miną wziął się za obwąchiwanie prezentu. 

 – Tylko uważaj, żeby się alarmy nie uruchomiły!  – zawołał Florian i rzucił spojrzenie na sufit. – To jeszcze ci tylko krzaczek został do posadzenia i postawienie szopy w ogródku.

– Zazdrosny!

Liam podszedł do kojca. Przysiadł na poręczy fotela i patrzył przez moment na śpiące dziecko. Chłopczyk spał na brzuchu, nogi miał podciągnięte w kolanach tak, że pupa sterczała mu górę. Policzek miał przylepiony do jednej rączki, druga była wyciągnięta nieznacznie nad jego główką.

– Ten to wie, jak się od razu ustawić do świata. 

– Jedyny mądry w rodzinie.  –  odparł Florian, który przyglądał się smokowi i strzelał do niego miny.

– Trzeba go już na plecy obrócić. – zauważył Georg i podszedł do synka. Schował cygaro do kieszeni koszuli i obrócił dziecko delikatnie na plecy. Po czym wziął pudełko z karuzelą, przesunął papiery na stole i wysypał z pudła części zabawki na blat.

– Flori, zajmiesz się składaniem? Pójdę po szkło. — powiedział do brata, po czym zwrócił się do Liama — Wypijesz chyba za zdrowie mojego syna?

– Jeszcze się go pytasz! On ma w domu prohibicję. – zawołał Florian. Przysunął się do stołu, położył smoka na wolnym krześle i zabrał się za składanie części karuzeli.

– Dziecko nieopite – dziecko chorowite. –  rzucił sentencjonalnie Liam, bo nie zamierzał odmawiać.

– Co prawda to prawda, choć chyba nie bardzo w tonacji twojej rodziny. – odparł Georg, który już został co nieco doinformowany przez brata o rodzinie Liama.

 – Przez 35 lat różna była ta tonacja. Kiedy ja się urodziłem to trzy dni piła cała redakcja. Przed ojcem do dziś zakryte jest tajemnicą, jak on to moje łóżeczko poskładał. Finn urodził się, kiedy nasz ojciec przebywał w jednej ze swoich podróży po Bliskim Wschodzie.  Więc licho wie, może tradycja łączona? No, a Mohammed i dziewczyny to już zupełnie inna bajka.

– To, ile was jest razem do kupy? – zapytał Georg.

– Sześcioro.

– To wesoło.

– Nudno nie jest. – odparł Liam. – A właśnie, à propos rodzeństwa, jak tam Lea — podekscytowana, zadowolona, zazdrosna, nieszczęśliwa, czy wszystko na raz?

– Jeszcze go nie widziała.

Liam zrobił zdziwioną minę. – To, gdzie jest twoja córka?

– Wyjechała z matką. Są w Norymbergi.

– Wakacje w mieście?

– Mirjam kontynuuje terapię u Jana.

– No, dobrze. Jednak potem chyba Lea tu wraca?

– Potem Lea wraca z Mirjam do Monachium. Na stałe. Tam ma szkołę, koleżanki, kolegów. Tak jest lepiej. – Georg, żeby zakończyć temat córki, odwrócił jego przedmiot na syna.  – Czas na pępkowe!  – rzucił okiem w kierunku kojca z synem. -Symbolicznie, niestety.

 – Nie będziemy świętować aż ten kwadratowy stół zamieni nam się w okrągły. – odparł Liam ze zrozumieniem.

– Glenfiddich 18 Year Old. Z lodem, czy bez?

– Bez.

Ledwo Georg wyszedł, jak Liam rzucił pytające spojrzenie na Floriana. Spodziewał się, że teraz, gdy zostali sami, ten rzuci trochę więcej światła. Wziął kilka części karuzeli ze stołu i zaczął je składać.

– Mój kochany brat po tym, jak mnie odpadła cała rodzina, w ramach solidarności braterskiej postanowił sam amputować sobie połowę.

 – Zderzenie z rzeczywistością — świat emocji dziewięcioletniej dziewczynki to kosmos, wobec którego prosta logika zawodzi?

– Wiesz coś o tym?  –  zapytał Florian, mimo wszystko zaskoczony.

– Tyle tylko, że gdzieś mniej więcej, kiedy moja córka skończyła trzy lata, musiałem przyjąć do wiadomości, że na rozum to się nie da. Bo zawsze skończy się tak samo: ręce do góry.

– Ile ma teraz twoja córka?

– W tym roku skończy dziewięć lat.

– To mogę jedynie powiedzieć, że dalej będzie już tylko lepiej. No, ale to akurat mój niekumaty bart szybko załapał i zaczął się jednak dogadywać z Mirjam.

– To i dobrze. Jednak zupełna rezygnacja?

– Georg uważa, że po tym, czego Lea była świadkiem, nie powinien dłużej sprawować nad nią władzy rodzicielskiej. Już nie ma w tym domu takiego, co by mu to był w stanie wyperswadować.

– Między tym, co on uważa, a tym, co może zrobić, jest daleka droga.

– To znaczy?

– Mirjam nie ma szans odzyskać praw rodzicielskich przez najbliższe co najmniej pół roku. I przez ten czas Georg ma ręce związane. Nie zrobi nic. Także nic nie-bój.

– Co to jest pół roku? Nie znasz mojego brata. Georg jest tak uparty, że jak sobie coś wbije w ten zakuty łeb, to lodołamaczem nie przebijesz się do tych resztek mózgowia, co jeszcze swobodnie pracują. Ty masz jednak wyjątkowe zdolności perswazji, więc próbuj szczęścia.

–  W twoim przypadku zawiodły kompletnie.

–  Wymiar sprawiedliwości już mnie nie ściga.

– Nie myślałem o procesie, tylko o tym. – odparł Liam i wymownie kopnął  butem w kółko od wózka Floriana. – Z wyjazdu rehabilitacyjnego zrezygnowałeś.

–  Teraz nie mogę sobie na wakacje pozwolić.  Georg z trudem już ogarnia całość.  A teraz jeszcze doszedł dzieciak. Rodzice pomagają przy dziecku w ciągu dnia. Ale i tak za mało godzin na sen.

– Zatrudnijcie kogoś!

– Dawano, byśmy to zrobili, choćby pomoc do kuchni, bo matka w garach zaczyna mieszać Georgowi.  Tylko kogo? Miejscowi nas omijają szerokim łukiem. Chyba że pójdziemy w ślady Huberów i zaczniemy letników na wolontariat ściągać.

– Rozumiem. – odparł Liam, a na jego którego twarzy natychmiast pojawiło się wyraźne zmieszanie. Florian dostrzegł je i szybko zareagował:

– Nie, no ty nie masz powodów do robienia sobie wyrzutów. Georg sam jest sobie winien. Musi wypić piwo, które nawarzył.

Tymczasem Georg wrócił już ze szklankami i butelką. Podszedł do stołu i rozłożył wszystko na blacie. Rzucił spojrzeniem na karuzelę.

– Co, karuzela gotowa? 

Liam wziął karuzelę ze stołu. – Czas na test. Gdzie kontakt?  – Florian wskazał ręką na ścianę za telewizorem. Liam podłączył karuzelę do kontaktu. Karuzela zjaśniała od kolorowych światełek.

 –  Voilà!1 Do łóżeczka to już sam przyczepisz.

 – Pewnie. – odparł Georg i odebrał karuzelę od Liama. Pstryknął palcem w niebieskie delfinki, żeby wydały dźwięk. – Mamy dziś z Adasiem nastrojowy wieczór.

– Georg, szkło korzenie zapuszcza! –  Florian przywrócił brata do rzeczywistości zniecierpliwionym głosem.

Georg odłożył na stół zabawkę, rozlał alkohol do szklanek i rozdał je towarzystwu.

– To za mojego chłopaka!

– Wiesz już, czego chcesz dla swojego syna?

– W życiu można być albo graczem, albo widzem. Mam nadzieję, że mój syn wybierze rolę gracza.

– To niech gra zawsze z lepszymi od siebie, fair i niech mu amunicji nigdy nie zabraknie! – Liam podniósł szklankę.

– I niech mu wiatr zawsze wieje z tej właściwej strony! – dołączył się Florian.

– Amen. – przytaknął Georg.

– Pierwszy toast za pomyślność Adama, a drugi — na zdrowie taty Adama!   – Florian rzucił spojrzenie na Georga.

– Na zdrowie, bo na rozum już za późno, co Flori?  –  odparł Georg lekko prowokacyjnym tonem do brata.

– Ty to powiedziałeś.

– Eh, to pępkowe, a nie stypa.  – powiedział Liam pojednawczo – Nie ważne, ile razy na kolana, ważne, ile razy z kolan!

–  Łatwo ci się mówi, bo jeszcze cię żadna panna Huber nie wzięła na celownik. –  odparł mu cierpko Georg.

– Nigdy nie wiadomo.  –   odezwał się Florian z wątpliwością w głosie. Georg podniósł brew do góry   i rzucił zaskoczone spojrzenie na Liama.

– Jestem kuloodporny.

Georg w odpowiedzi wypuścił pusty śmiech.

– Nam się z Florim też tak wydawało, zanim nam w Hubers Alp trumien nie wystrugano. Weź przykład z poległych, żeby twoja nie była trzecią.

–  Jak co, mówi się trudno. –  odparł obojętnie Liam i wzruszył ramionami.

–  I pije się dalej.   –  dokończył Florian.

–  Byle by się tylko ostatecznie nie było gwoździem, tylko młotkiem dla tej trumny.

– Ty, Liam, wolisz zerować, niż być zerowanym, co?

– Oczywiście. A ty nie?

– Kiedyś trzeba przestać mieć złudzenia, że się jest myśliwym. I zaakceptować rolę wiecznej zwierzyny.

– O, mój starszy brat w końcu zakończył okres dojrzewania. – sarknął Florian i dolał sobie porcję alkoholu. Liam zbył kpinę Floriana i odparł Georgowi.

– To byłoby może i do akceptacji, gdyby nie to, czym kończy się to polowanie – obdzieraniem ze skóry i patroszeniem kiszek. 

–  Ostatecznie, zawsze lepiej już być złowionym przez jakąś mądrą niż samemu sobie znaleźć i durną, i pustą.

– Mądra kobieta to oksymoron! – odparł Liam, nie bez wyczuwalnego lekceważenia w głosie. Upił whisky i po chwili dodał – Tak jak i zresztą mądry facet. Człowiek do mądrości dąży, ale mądry nigdy nie jest. Co najwyżej lepiej lub gorzej tuszuje własne błędy.

– Czego ty tak naprawdę szukasz w kobiecie? –  zapytał nagle poważnie Georg.

– Tylko jednego – uczciwości. Tyle że o to właśnie najtrudniej u tych tak zwanych przyzwoitych.

Florian obracał przez chwilę w ręce szklankę z trunkiem, przyglądając się ponuro jego złocistej barwie. Czyż on nie dałby sobie ręki obciąć za uczciwość Karin, zanim dowiedział się o liście? Spojrzał na brata i zauważył, że Georg też zgubił rezon. On też wierzył w uczciwość Marie, aż wiara padła i wylądował obok niego w celi. Mimo wszystko trudno mu było pogodzić się z tym dekadenckim myśleniem Liama, rzucił więc prowokacyjnie:

– Lepsza uczciwa dziwka, co Liam?

– Z faktami się nie dyskutuje.

– Co to znaczy w ogóle dziwka?  – zapytał ironicznie Georg.

– Niejednemu naiwnemu wydaje się, że to ta, której zapłaci. –  odparł Liam. Puścił nieprzyjemny drwiący śmiech, który jednak szybko wygasł wraz jego następnymi słowami. — Podczas gdy prawdziwa dziwka to żona twojego kolegi z pracy, która ledwo rano wystawi za drzwi męża i dzieci, jak dzwoni do ciebie i zaprasza cię na przedpołudniowego drinka. I zanim jeszcze wejdziesz, przeprasza cię, że nie zdążyła się ubrać.

– A w tle leci ta sama zdarta płyta – jaka to ona samotna, zaniedbana, nieszczęśliwa, etc. – dorzucił Georg, który dobrze znał ten film – Wszystko tak samo. Żadnej różnicy. 

–  Jest jedna — we wzorku na dywanie. Bez tego miałbyś wrażenie, że masz nieustanne déjà vu.

– Widzę, Liam, że masz równie dużo przyjaciół, co Georg.  – zauważył Florian. Ten natychmiast uciął jego drwinę.

– Przyjaźń męska to święta rzecz! 

– Musiałby ich wszystkich po rozwodzić, Florian.

– Za dużo zachodu. Szkoda dzieci. – spuentował sprawę Liam.

Dobry nastrój trzech muszkieterów leżał już na podłodze, robiło się powoli jak w grobowcu. Florian zaproponował dolewkę. Liam potrząsnął głową.

–  Mnie już nie dolewaj.

– Eh, trzeźwość to stan przejściowy. –  powiedział Florian filozoficznie – Tylko nie mów, że jesteś samochodem?

– Tylko człowiekiem. – odparł Liam, wyraźnie ubawiony.

– Ja też — pas, Flori. – Georg zakrył szklankę ręką, gdy brat chciał mu dolać drugą porcję i wymownie rzucił spojrzeniem na kojec z synem.

– Tak w ogóle, jak się ten wasz interes kręci? –  zapytał Liam, żeby zmienić temat.

Florian roześmiał się sarkastycznie.

– Fantastycznie! Można powiedzieć, że pod rządami Georga interes kwitnie. A urząd pracy już na nas czeka.

– Co jest grane?

– Jeszcze się pyta po tym, jak zrobił ze mnie pierwszego rasistę i antysemitę w Bawarii! – zawołał Georg i rzucił odpowiedni blik na Floriana.

– Przynajmniej jesteś sławny.

– Dziękuję za taką sławę. Ostatnio dostałem pocztą zaproszenie do wstąpienia w szeregi nacjonalistów. Swastyk, które pościerałem z drzwi kuchni, już nie liczę.

 – To już histeria!  – zawołał Liam i rzucił okiem w kierunku Floriana.

– Niestety. — przytaknął Florian, po chwili jednak dodał poważnie — Po ostatnich wtopach musimy się trochę przeprofilować.

– To znaczy?

– Koniec z coachingiem, konferencjami i imprezami integracyjnymi. To się nie sprawdziło. Wracamy do korzeni. Zwykli turyści, rodziny z dziećmi. Poza tym, co zawsze: imprezy rodzinne. – wyjaśnił Georg.

– Nie zawsze nowe znaczy lepsze. A jak już będziecie mieć nową ofertę, to podrzućcie.

– A co, zainteresowany?

– W sierpniu mój ojciec kończy sześćdziesiąt lat, będzie lokal potrzebny.

– Na ile osób?

– Konkretnie nie wiem, ale gdzieś między 80 – 100 osób.

– To się da zrobić.

– Ta, ale na alkoholu to raczej za dużo nie zarobicie.

– To się rozumie.  — odparł Georg obojętnie, a jego brat dorzucił kwaśno — Już zarobiliśmy. Na imprezie integracyjnej jednej firmy z Hamburga.  Po ich wyjeździe musieliśmy wynająć trzy ekipy sprzątające. A i były jeszcze inne atrakcje.

Inne atrakcje? – zapytał Liam z wyraźnym ożywieniem na twarzy.

– Nad ranem szefowa jednego działu jeździła nago na oślicy po gospodarstwie, a szef drugiego działu gonił ją na traktorze.

 – I gdzie się ostatecznie zintegrowali? – Liam pohamował otwartą lachę, żeby nie obudzić dziecka.  – W stogu siana?

– Ta, traktor do naprawy, potraciliśmy trochę stałych gości. Zysku co w pysku. Teraz trzeba to poodkręcać. – podsumował gorzko Georg, któremu daleko było do śmiechu na wspomnienie kosztów, które musieli ponieść po tej imprezie.

– Spójrzcie na to z innej strony. Odpalacie nowy start razem. Pierwsze podejście zawsze jest strome. Ale błędy na początku drogi łatwiej skorygować. Nie ma efektu wody sodowej. Jak na początku idzie za dobrze, to potem jest już tylko w dół.

– Na razie to równia pochyła.  Georg zainwestował w sale konferencyjne i co teraz? Może szkółka dla talentów kulinarnych pośród przedszkolaków? – Florian rzucił odpowiednie spojrzenie na brata.

– Mój brat!  – zareagował wymownie Georg — Chyba go w szpitalu podmienili.

– Chyba. – odparł Liam z ubawem, ogólnie rzecz biorąc jednak zadowolony, że on takich kwiatków nie musi odbierać od swoich braci. Nie wiedział, jednak, że tu nadajnik i odbiornik z komplementami jeszcze niedawno odwrotnie były zainstalowane.

– Ale też bym wszystkiego na twoim miejscu, Georg, nie kasował. Firmowe wyjazdy integracyjne to kanał, to wie każdy. Jednak i na zwykłych chrzcinach można pojechać. Konferencje, coaching to ścieżki, które warto by jeszcze udeptać.

– To samo mu mówię, ale Georg zawsze po skrajności. Coś pójdzie nie tak i od razu pełny odwrót. I w każdej ręce biała flaga. No, ale ja tu już nie jestem szefem.

– Chcesz ster z powrotem, proszę bardzo! — odparł ostro do brata Georg — Chętnie wrócę do kuchni. Ostatnio nie ma kto kotleta usmażyć.

–  Może… – odezwał się Liam ostrożnie – Może moglibyśmy sobie nawzajem pomóc.

– Co masz na myśli?

– Tobie przydałaby się pomoc w kuchni, a ja szukam zajęcia dla mojego brata.

– Co on umie? –  Florian szybko przeszedł do sedna.

– Nic. Właśnie zrobił maturę.

– Miał już styczność z kuchnią? – dopytał się Georg.

– Teraz wakacyjnie pracuje w restauracji tureckiej jako pomoc kucharza.

– I co nie podoba mu się tam?

– Mnie się nie podoba. – powiedział z naciskiem Liam.

– Problemy?

– Muszę mu zmienić środowisko. Natychmiast. Bo jest już jak ten upierdliwy ból zęba, który trzeba w końcu wyrwać z korzeniami.

– A te problemy to tak konkretnie to co, jeśli wolno spytać?

– Temperament go ponosi. Rogata dusza. Kto, jak to kto, ale ty, Georg, chyba to rozumiesz.

– Skoro taki bitny i zadziorny, to może by go na boks zapisać. – wtrącił się Florian. – Znam dobrze szefa tutejszego klubu.

 – Może jeszcze na wschodnie sztuki walk? Chcesz mnie zrobić bezradnym? Nie, dzięki, Florian. Mohammed powinien wreszcie zrozumieć, że istnieją inne sposoby na rozwiązywanie konfliktów, jak tylko spotkanie pięści z nosem.

– A co na to wasz ojciec? – zapytał Georg poważnie.

–  Mój ojciec nie widzi problemu.

– Może to ty jesteś przewrażliwiony? – spokojnie zauważył Florian.  

– Ty, wiesz, jaką on miał ksywkę w szkole? Gepard.

–  Bo taki dziki?  – zapytał, trochę jednak rozbawiony Florian.

– Nie. Bo tak szybko powala przeciwnika na ziemię.

– Widocznie odzywa się w nim beduińska krew. – podsumował Florian, który nadal po prostu sądzi, że Liam histeryzuje, jeżeli chodzi o brata.

– Nonsens! — Liam zaprzeczył gwałtownie — Jak się szczenię szczuje za młodu, to wyrośnie z niego wściekły pies.

– Młody jest, więc krew się w nim burzy. — odpowiedział Georg z bagatelą — Uspokoi się, jak się zakocha. 

– Chciałbym w to wierzyć. Dobrze, że szkołę skończył.

– No, dobra. Przyślij go do mnie. — powiedział w końcu Georg i zaraz zrobił się poważny — Tylko tak jeszcze dla pewności zapytam — poza problemami z temperamentem, nie ma on innych problemów — wiesz, o co mi chodzi.

– Mohammed nie wie, co to są narkotyki. – odparł pewnym głosem Liam.

– Skoro ręczysz za brata… – Georg nie zdążył dokończyć, gdy Liam mu przerwał:

– Gwarantuję to. Poznałbym!

Georg trochę przydługo się przyglądał Liamowi, jakby się nad czymś zastanawiał. Ten załapał, że powiedział o to jedno zdanie za dużo.

– Tylko wiesz, my tu halal2 nie serwujemy. Tylko tradycyjnie — wieprzowinę. Nie będzie to dla niego problemem?

 – A ty wszystko próbujesz, co gotujesz?

Georg przytaknął głową, że rozumie.

– Muzułmanin w bawarskiej kuchni! – zawołał Florian z ubawem. – No, to by była rewolucja. 

– Przynajmniej trochę schudniesz.  – odparł Georg bratu. – Od dźwigania ciebie, bolą mnie już plecy.

– Grunt, żeby się wam wizerunek poprawił.  – przerwał docinki braci Liam i powrócił do sprawy swojego brata. – To kiedy mam go przysłać?

 – Choćby jutro z samego rana.  Oczywiście jak zechce.

– Co znaczy, zechce? Mohammed wie, co to hierarchia. Podskakiwać to on sobie może, ale poza rodziną. 

Adam zaczął kwilić.  Florian, który był najbliżej kojca wziął ze stołu smoczek i podał go dziecku. Maluch się uspokoił, gdy złapał rączką za palec Floriana. Liam rzucił okiem na zegar na ścianie.

– No to chyba czas na mnie.

– A dokąd ci tak spieszno?

–  Ty masz swoje obowiązki. — Liam rzucił spojrzenie w kierunku kojca. — A ja swoje.

– Jutro sobota, kancelarię masz chyba nieczynną?

– Człowiek nie tylko pracą żyje.

Liam właśnie miał zebrać się do wyjścia, gdy w drzwiach salonu stanął nagle Sebastian.

– Dobry wieczór, chłopcy!

– O co chodzi, tato? –  rzucił Georg pytającym wzrokiem do ojca.

Sebastian postąpił do środka, spojrzał w kierunku stołu i spostrzegł butelkę szkockiej i szklanki.

– Może… ja zabiorę Adasia?

– Nie trzeba! – Georg dostrzegł spojrzenie ojca.  – Liam właśnie wychodzi, a Flori ma już dość. – Georg bezceremonialnie zabrał butelkę oraz szklankę spod nosa brata i odstawił na bok.

– Liam, chyba nie wychodzisz z powodu mnie?

– Nie.  Jedna dama czeka na mnie w domu.

–  A to nie zatrzymuję.  Dama nie powinna czekać.

– Ta dama, to jego córka. – szybko wyjaśnił Florian.

– Och, masz córkę. – odezwał się Georg, a na jego twarzy pojawiło się wyraźne zaintrygowanie. Liam potwierdził ruchem głowy. – W jakim jest wieku?

– Lili jest w wieku twojej Lei.

– Naprawdę? – zawołał Georg i uśmiechnął się szeroko. Jemu dopiero teraz Liam zdał się wart bliższego poznania.

– Mhm. I my mamy nasze plany na wieczór. Odkąd zaczęły się wakacje, niestety nie jest już możliwe zagonienie jej spać z kurami.

– To się lepiej spiesz. Damy w tym wieku potrafią już się o swoje prawa upomnieć. – dorzucił Florian.

– Nie w mojej rodzinie.

–  Jeździ może konno twoja córka?  – zapytał niespodziewanie Sebastian.

– Nie. Tego jeszcze nie próbowała. – odparł Liam ze śmiechem na ustach.

– Przyprowadź ją kiedyś. W końcu są wakacje.

–  Pomyślę o tym.

– Jak jej się spodoba, to może…  z Leą będą razem jeździły.

Georg spuścił głowę, a po jego minie widać było, że nie był za ten gest ojcu wdzięczny. Liam w końcu załapał między wierszami propozycję Sebastiana.

– Przyjdziemy. Na pewno. – zapewnił Liam i podszedł do Floriana.

– Nie trać ducha, bracie!

Po czym pożegnał się z Georgiem i Sebastianem.

– Trzymaj się, Georg!

– Ty, też.

– Dobranoc, Sebastian.

Ledwie Liam wyszedł, jak Georg podszedł do komody i wyjął coś niej. Sebastian też już chciał wracać do siebie i do swoich wspomnień o Peterze, gdy zatrzymał go Georg, podając mu kopertę.

– Co to?

– Bilety na koncert. Jeden z gości, co skrócił pobyt, zostawił. Może pójdziesz z mamą?

– Georg, to nie jest dobry pomysł. – Sebastian zwrócił bilety synowi.

– Wizyta mamy wiecznie trwać nie będzie.

– Ja jej nie wyrzucam.

– Ale też nie robisz nic, żeby ją zatrzymać. Pomyślałeś, jak będzie ten dom wyglądać, gdy wyjedzie?

– Jak zawsze.

– Zamieni się w koszary. I w takim domu ma zdrowo rosnąć mój syn?

– Leitnerhof – siedlisko miejscowej męskiej zarazy. – Florian nie mógł sobie podarować, żeby nie dodać od siebie.

– I to ma być moja wina?

–  No ktoś pierwszy dał ten dobry przykład. –  odparł Florian.

– Ktoś się musi poświęcić.  – powiedział Georg spolegliwe. – Dla wnuka!

– Daj mi te bilety, Georg.  – spasował Sebastian. – Zapytam matkę.

– Tylko ładnie, tato. – dorzucił szybko Florian.

 Georg podał bilety ojcu.

– Dziś koncert, jutro kino, pojutrze kolacja, a za tydzień… wizyta w banku. – wymamrotał pod nosem Sebastian, wziął bilety od syna i wyszedł.  Bracia na powrót zostali sami z   oseskiem.

 – No, ucz się braciszku od lepszych, jak się robi interesy! Liam w jedną wizytę tu załatwił bratu robotę, imprezę na 60 te urodziny papy, do której pewnie dołożymy z własnej kieszeni. A na odchodne jeszcze zyskał darmowe lekcje jazdy konnej dla swojej pociechy.

– Nie przesadzasz tak czasem?

– Sam powiedział, że na alkoholu to raczej nie zarobimy, a do tego jeszcze halal. Połowa gości to pewnie bachory — jak to u nich. Znaczy, że przychodu połowa, a roboty podwójnie.  Świetny interes!   A ty co?

– Co ja?

– W nagrodę za wysłanie taty z mamą na koncert masz w perspektywie na wieczór dwóch Leitnerów do kąpieli.

 – Na rodzicach się nie robi interesów, Flori. Tak w ogóle, uważaj, bo załatwię ci kąpiel w sadzawce i legowisko do spania w stajni.

– Zawsze to jakaś odmiana.

–  Lepiej przestań włazić w moje buty, bo dostaniesz odcisków.

–  Ktoś musi podtrzymywać rodzinną tradycję.  – odparł Florian.  –  A butów, to ani twoich, ani żadnych w ogóle nie potrzebuję.

– Twój problem, Florian, jest taki, że ciebie tak naprawdę jeszcze nikt nigdy w tyłek porządnie nie kopnął.

– Ty będziesz pierwszy.

– Nie prowokuj.

Florian obojętnie wzruszył ramionami na te pogróżki starszego brata. Uroczą pogawędkę braci przerwał płacz dziecka – Adaś się obudził. Georg natychmiast podszedł do kojca i wziął synka na ręce.  

– Ta, czas na flachę przed snem. – powiedział Florian, zbliżył się wózkiem do komody i zabrał z niej butelkę szkockiej.

– Ty, chyba nie masz zamiaru sam wyżłopać 18-letnią whisky?

– Sam? Mam dziś kumpla do pomocy. –  odparł Florian, po czym wziął smoka z krzesła. –  Pępkowe jest tylko jedno. Wszystko za zdrowie bratanka!

 Georg odprowadził brata wzrokiem. Kiedy ten zniknął za drzwiami, spojrzał na synka.

– Twój wujek to był kiedyś prawdziwy Winnetou, a przez tę ognistą wodę została z niego już tylko czerwona twarz.

Nagłe kalectwo zawsze wykrzywia charakter. Alkohol pozbawia człowieka zupełnie charakteru. Florian z każdym dniem coraz mniej przypominał samego siebie.


Man spricht in der Stadt über mich:
 „Was für ein Typ ist er?
Er ist immer betrunken, er weiß nicht, was Scham ist.
Dreckig, ungepflegt, immer im Stall schlafend!
Was suchst du in unserer Stadt?
Geh zur Hölle“, sagen Menschen voller Tugenden.
Menschen voller Tugenden.
Ich wollte eines Tages klüger werden und auf ihrer Seite stehen,
in sauberen Bettzeug schlafen und frische Milch trinken.
Ich wollte wirklich klug werden und auf ihrer Seite stehen.
Also dachte ich über eine Ehefrau nach, um eine von ihnen zu werden.
Um einer von ihnen zu werden …
Ich hatte schon ein Auge auf eine Hazienda geworfen, eine tolle, sage ich euch.
Aber keine der schönen Damen wollte dort leben.
Sie lachten alle und riefen mir nach
„Du hast ja einen wunderbaren Frack, Billy,
Aber du wärst ein mieser, mieser Ehemann
du wärst ein mieser Ehemann.“
Whisky, meine Frau, aber du bist die beste aller Frauen.
Du wirst mich nicht mehr verlassen. Nein, ich werde nie allein sein.
Man sagt, Whisky ist nicht alles, man kann auch ohne ihn leben.
Aber das wissen die Leute nicht,
dass die schlimmste Sache im Leben
einsam zu sein, einsam zu sein.

1.Voilà! – z fr. – Proszę bardzo!

2. Halal lub Halaal (arab, to, co nakazane) – w islamie określenie wszystkiego, co jest dozwolone w świetle szariatu. Przeciwieństwo haram – czynów zabronionych. Słowo to jest zazwyczaj znane jako nazwa muzułmańskiej diety.


%d blogerów lubi to: