Mysteriöse Gast bei Hubers Alp. Lisas Vergangenheit.

Mysteriöse Frau

Etwa eine Woche nach Milas Rückkehr aus München tauchte ein unerwarteter Gast in den Alpen auf – eine sehr attraktive Frau, etwa 35-40 Jahre alt, gekleidet in einen eleganten hellgrauen Anzug, Schuhe auf mehreren Zentimetern hohen Absätzen, einen Schal über der einen Schulter. Es lag ein Hauch von starkem Parfüm in der Luft. Mirjam und Sarah waren dabei, die Tische nach den Reisenden abzuräumen. Der Gast konnte sich ihrer Aufmerksamkeit nicht entziehen.

„Sie sucht hier bestimmt keinen Job”, sagte Sarah zu Mirjam.”

„Ich glaube, sie ist auch nicht ins Quartier gekommen. Zu niedriger Schwellenwert.“

„Wahrscheinlich eine Mandantin für Lisa“, erwiderte Sarah und ging auf den Fremden zu.

Die Frau stellte sich als Magdalene Ritter vor und erklärte, dass sie eine alte Bekannte von Lisa aus München sei. Marie und Lorenz waren neugierig und fragten sie, ob sie eine Anwältin wie Lisa sei. Sie antwortete nur beiläufig, dass ihre Branche Unterhaltung sei. Lisa, die anfangs keineswegs erfreut war, Magdalene in der Alp zu sehen, brachte ihre alte Freundin schnell weg von den neugierigen Augen ihrer Familie und dem Rest des Haushalts in ihr Büro. Kaum waren sie allein, offenbarte Magdalena ihr den Grund ihres Besuchs. Was Lisa von ihr hörte, reichte aus, um alle Irritationen und den Wunsch, den ungebetenen Gast so schnell wie möglich aus dem Haus zu entfernen, verschwinden zu lassen. Magdalene beschuldigte Florian der versuchten Vergewaltigung. Lisas erste instinktive Reaktion war Unglaube, Schock.   Als Magdalene Lisa jedoch den Verlauf der Ereignisse offenbarte, änderten sich auch Lisas Gefühle. Der Schock verging, und Abscheu und Wut gegenüber Florian kamen auf.  Die lange unterdrückten Gefühle in ihrem Herzen für Florian, die durch die große Enttäuschung neutralisiert worden waren, wurden nun in einer ganz anderen Form wiederbelebt. Derjenige, der für ganze Jahre der Liebste für ihn gewesen war, wurde in einem einzigen Moment nur wert, dass der Teufel ihn holt!

„Ich weiß, dass er dir einst viel bedeutet hat… Ich dachte, wenn du herausfindest, wozu er fähig ist, würdest du aufhören zu bereuen. Du würdest die Tür der Vergangenheit endlich hinter dir schließen. Das ist der einzige Grund, warum ich dir das gesagt habe. Dies ist der einzige Grund, warum ich gekommen bin. „

„Die Türen meiner Vergangenheit sind längst geschlossen. Meine Illusionen über Florian waren bereits vor einigen Monaten verblasst. Bei Karin ist das anders. Hier hat sich nichts geändert. Ein großes Bedauern.”

„Karin ist seine Frau?“

„Sie war meine beste Freundin!“ Lisa lachte bitter. „Es stellt sich heraus, dass derjenige, die mir den größten Unfug in meinem Leben angetan hat, mir den größten Gefallen in meinem Leben getan hat. Wenn man bedenkt, dass sie heute diejenige ist, die man bemitleiden muss.”

„Im Leben weiß man nie, ob man gerade gewinnt oder verliert. Alles ist eine Illusion.“

Das Gespräch mit Magdalene brachte unwillkürlich die schmerzlichsten Erinnerungen an die Vergangenheit zu Lisa zurück. Die starke Wut auf Florian und die Solidarität mit ihrer alten Freundin ließen Lisa ihre Objektivität verlieren – plötzlich tauchte ein ehemaliges Vergewaltigungsopfer in ihr auf. Das war genug für sie, um Magdalena zu drängen, Florian anzuzeigen.

„Du darfst das nicht so stehen lassen!“

„Lisa, welche Beweise habe ich? Die Worte einer Prostituierten gegen die Worte eines Mannes mit gutem Ruf? „

 „Du könntest auch hinzufügen: Perfekter Ehemann und Vater!“, rief Lisa mit offensichtlicher Verachtung in ihrer Stimme aus.

„Ich habe vor Gericht keine Chance!

„So war es früher. Die Zeiten haben sich zum Glück geändert! Nun spielt es keine Rolle mehr. Alle feministischen Organisationen werden hinter dir stehen. Und ich werde dir während des gesamten Prozesses zur Seite stehen.“

„Ich weiß nicht, ob es die Mühe wert ist.“

„Natürlich ist es das! Und mach dich sich keine Sorgen um die Beweise! Selbst wenn das Gericht ihn nicht verurteilt, wird er seine Strafe bekommen. Er wird für seine Familie fertig sein! Er wird alles verlieren.“

Nachdem Magdalene gegangen war, beschloss Lisa, ihrer Familie den Grund von den Besuch ihrer alten Freundin mitzuteilen. Schließlich würden nach der Anklage ohnehin alle Karten aufgedeckt werden. Lisa wartete nur auf den günstigen Moment, in dem sie mit ihrem Vater und ihrer Schwester allein sein würde. Lorenz und Marie waren entsetzt, als sie erfuhren, dass Magdalene etwas mit Mila zu tun hatte und was mit dem Mädchen während ihres Jobs im Nachtclub geschah. Lisas Erklärungen ließen Lorenz und Marie keine Illusionen darüber aufkommen, wer Magdalene Ritter war und was sie in München wirklich tat. Genauso schockiert von den Informationen über Mila wie über Florian, begannen sie schnell, Lisas Bekanntschaft mit der Frau zu untersuchen. Lisa war mitten in einem Sperrfeuer von Fragen gefangen und konnte sich den Antworten nicht entziehen. Vater und Schwester erwarteten von Lisa eine klare Erklärung. Wie sie Magdalena vor zwanzig Jahren in München kennengelernt hatte? Wusste sie, womit Magdalene ihr Geld verdiente? Wie war es möglich, dass ein Mädchen, das in die Prostitution verwickelt war, ihre Freundin während des Studiums geworden war? Sie tat wahrscheinlich nicht dasselbe wie Ritter?! Soll sie es doch leugnen! Lisa konnte es jedoch nicht leugnen. Sie konnte die, die sie liebte, nicht mehr anlügen. Zwanzig Jahre waren vergangen, und sie wollte endlich vor ihren Lieben diese Last von ihrem Herzen schütteln. Gegen alle Vernunft wollte sie glauben, dass Marie und Vater sie verstehen würden. Mehr, dass sie sie bemitleiden würden!  Immerhin sind ihr so ​​viele schlimme Dinge passiert. Leider war es keine Antwort, die sowohl ihr Vater als auch Marie von ihr erwartet hatten. Das Letzte, was sie jemals vermuten würden, war, dass Lisa in der Vergangenheit eine Prostituierte gewesen war! Es gab also Schock, Unglauben, Bestürzung, Verlegenheit, Ekel, Empörung und eine große, stille Anschuldigung – wie konnte sie das überhaupt tun! Nur gab es keinen Raum für Mitgefühl und Verständnis. Das Idealbild einer Tochter und Schwester stürzte in Trümmer. Von diesem Moment an sahen sowohl Lorenz als auch Marie sie an, als wäre sie eine Besucherin von einem fremden Planeten.  Ihr Vater wandte sich mit seinen Gefühlen von ihr ab. Marie ersparte ihrer Schwester keine bitteren Vorwürfe und Anschuldigungen.

„Als Mama starb, habe ich mein Studium abgebrochen, um bei dir zu sein. Heute frage ich mich: wofür? Papa hat sein ganzes Leben lang alles für dich getan, und dann hast du ihn im Elend zurückgelassen und nun ihm das Herz gebrochen. Du hast uns großzügig bezahlt, Lisa. Während Papa und ich hier jeden Tag ums Überleben kämpften, hattest du die gute Zeit in München!“

„Ich bin für ihn nach München gegangen und habe für ihn Jura studiert.”

„Wenn das wahr wäre, dann hättest du, anstatt in München ein üppiges Nachtleben zu führen, dort besser als Anwältin auftreten solltest. Du müsstest uns danach kein Märchen erzählen, dass es in München von Anwälten nur so wimmelt und keine Büros im Allgäu zu eröffnen!“

„Ich bin zurückgekommen, weil ich dachte, ich hätte hier eine Familie, die mich liebte und sich nicht von mir abwenden würde, egal welche Fehler ich im Leben gemacht habe. Aber anscheinend habe ich mich geirrt.“

 „In der Großstadt konntest du keine Karriere machen und um sich hier als Anwältin einen Namen zu machen, hast du Papa gezwungen, mit den Leitners vor Gericht zu gehen. Ohne auch nur daran zu denken, was es Papa kosten würde, sich gegen Sebastian zu behaupten.“

„Ich habe es für meine Familie getan, für euch!“

„Für uns, gegen unsere Willen? Interessanter Ansatz. Nein, Lisa, du wolltest deine Ambitionen auf unsere Kosten befriedigen.  Und die Tatsache, dass du uns fast obdachlos gemacht hast, was macht das schon?“

„Dieser Prozess war ein Fehler.“

„Du selbst hast dein Erwachsenenleben im Schlamm begonnen und hättest Mila fast in den gleichen Schlamm gestoßen.“

„Ich habe sie zu nichts gedrängt. Sie hat um Hilfe gebettet, also hab ich ihr ein Bett in der WG und einen anständigen Job im Hotelrestaurant besorgen. Sie ist alleine in den Schlamm gegangen.”

„Aber du warst derjenige, die sie mit diese Magdalene getroffen hat!“

 „Na und? Ich bin weder ihre Mutter noch ihr Babysitter. Ich denke, sie hat einen eigenen Verstand?“

„Um Gottes willen, Lisa! Mila ist die Tochter deiner besten Freundin!“

„Karin ist längst nicht mehr meine beste Freundin. Und sie wird es wahrscheinlich nie wieder sein.“

„Schließlich hättest du vorhersehen müssest, wie Milas Bekanntschaft mit dieser Art von Frau enden könnte!“

Lisa hatte die Vorwürfe satt und gab ihre Schwester mit aller Macht zurück, „Ich bin vielleicht dumm. Aber ich bin nicht diejenige, die den Vater meines Kindes betrügt!”

„Worauf wartest du dann noch? Flieg zum Leitnerhof und sag ihm die Wahrheit!“

„Was glaubst du, wer ich bin, Marie!“

„Du hast ihm geholfen, Mirjam Lea wegzunehmen. Warum solltest du ihm nicht helfen, mein Kind von mir zu nehmen? „

 „Glaubst du wirklich, ich würde jemals etwas gegen dich tun?”

„Was soll ich denken, Lisa?  Du hast Georges Vertretung übernommen, obwohl du wusstest, dass ich dagegen war. Nur um einen Mandanten zu bekommen!”

„Du vergisst, dass Georg dank deiner Intervention mein Mandant wurde. Ich hab nur Lea zuliebe zugestimmt, dass sie im Krieg ihrer Eltern keine Munition werden würde. Damals und heute“.

„Und aus dieser Sorge um Lea hast du verlangt, dass die Sorgerecht von der Mutter entzogen werden?”

„Es war das Gericht, das Mirjam für unfähig befunden hat, sich um das Kind zu kümmern.”

„Aber du hast zu diesem Urteil geführt. Dank dir sind Mutter und Tochter voneinander getrennt.“

„Ich war es nicht, der Mirjam in die Sucht getrieben hat. – Sie hat sich diesen Kontakt mit ihrer Tochter selbst weggenommen.“

„Ich kann sehen, dass die Jahre in München dein Gewissen verzehrt haben. Du bist eine schamloser, selbstsüchtiger Frau geworden, der keinerlei Rücksicht auf die Gefühle anderer nimmt!“

„Im Gegensatz zu dir habe ich in den letzten 20 Jahren nicht zwischen Ziegen und Kühen auf den Almen gelebt, sondern zwischen Hyänen, Vipern und Wölfen. Und was auch immer du dich vorstellest, mein Leben in München war nicht wie wie irgendein Karneval.“

Maries Worte sehr verletzte Lisa. Da Marie hochschwanger war, fühlte sich Lisa nicht in der Lage, sich mit ihrer Schwester zu streiten. Jedes Mal, wenn sie mit ihrer Schwester allein war, bestand die Gefahr eines mehr oder weniger verbalen Kampfes. Nach dem Gespräch mit ihrer Schwester begann sie, den Kontakt mit ihr zu vermeiden. Sie musste ihrem Vater nicht aus dem Weg gehen, er tat alles, was er konnte, um nicht mit ihr zu sprechen. Mirjam hasste sie, und Sarah hielt Abstand. Sie nahm ihre Arbeit nur noch selten mit nach draußen, auch wenn das Wetter wirklich schön war. Wenn sie nicht eingesperrt im Büro saß, dann in ihrem Zimmer. Noch nie hatte sich Lisa, selbst in München, so einsam gefühlt wie jetzt im Familienhaus. Als sie die Leitners verklagt hatte, hatte sie nicht nur zurückbekommen wollen, was ihnen rechtmäßig zustand, sondern sie hatte auch geglaubt, dass das Gerichtsurteil Sebastian endlich dazu zwingen würde, mit ihrem Vater über Peters Tod zu sprechen. Jetzt begann sie ebenso fest, Magdalenas Prozess als eine Hoffnung zu sehen, die Gefühle und die Einstellung ihres Vaters und ihrer Schwester ihr gegenüber zu ändern. Es war ihre einzige Chance, sie nicht nur als verdorbene Frau zu sehen, sondern auch als Opfer – eine junge Frau, die an der Schwelle zum Erwachsensein eine so ungeheure Demütigung erlitten hatte, dass es schwer zu realisieren war.  Zumindest Marie und ihr Vater schätzten die kleine Tatsache, dass sie alleine aus diesem Sumpf herausgekommen war. Obwohl nur wenige Frauen das können. Nach diesem bitteren Gespräch mit ihrer Schwester klammerte sie sich umso mehr an diese Hoffnung und begann mit größerer Beharrlichkeit, sich für die Sache Magdalenas einzusetzen.

Tajemniczy gość w Alp i przeszłość Lisy.

W jakiś tydzień po powrocie Mili z Monachium w Alp pojawił się niespodziewany gość – bardzo atrakcyjna kobieta około 35 – 40 lat, ubrana w elegancki jasnoszary garnitur, buty na kilkunastu centymetrowych obcasach, przez jedno ramie przewieszony miała szal. W powietrzu powiało mocnymi perfumami.  Mirjam i Sara sprzątały właśnie stoły po wędrowcach. Goś nie mógł umknąć ich uwadze.

– Ta to chyba nie na robotę do nas – odezwała się Sara do Mirjam.

– Na kwaterę raczej też nie.  Za niskie progi.

– Pewnie jakaś klientka do Lisy.  – odparła Sara i podeszła do nieznajomej.

Kobieta przedstawiła się jako Magdalene Ritter i oświadczyła, że jest starą znajomą Lisy z Monachium. Zaciekawieni Marie i Lorenz zagadnęli gościa, czy tak, jak Lisa, jest prawnikiem. Ta odpowiedziała im tylko zdawkowo, że jej branża to rozrywka. Lisa, którą bynajmniej początkowo ucieszył widok Magdalene w Alp, szybko zabrała starą przyjaciółkę od wścibskich oczu rodziny i reszty domowników do swojego biura. Ledwo znalazły się same, jak Magdalene wyjawiła jej powód swojej wizyty. To, co usłyszała od niej Lisa wystarczyło, żeby znikła cała irytacja i chęć pozbycia się jak najszybciej niechcianego gościa z domu. Magdalene oskarżała Floriana o próbę gwałtu. W pierwszym odruchu Lisa zareagowała niedowierzeniem, szokiem. W miarę jednak jak Magdalene odkrywała przed Lisą przebieg zdarzenia, tak zmieniały się i uczucia u Lisy. Minął szok i pojawiła się odraza i gniew w stosunku do Floriana. Dawno wyciszone w sercu uczucia do Floriana, zneutralizowane wielkim rozczarowaniem, odżyły teraz w zupełnie innej postaci. Ten co całymi latami, dekadami był tym najdroższym, w jednej chwili stał się wart jedynie tego, żeby go wszyscy diabli wzięli!

– Wiem, że on dla ciebie kiedyś dużo znaczył … Pomyślałam, że jak dowiesz się, do czego jest zdolny, to przestaniesz żałować … Zamkniesz wreszcie drzwi przeszłości za sobą. Tylko dlatego zdecydowałam się ci o tym opowiedzieć. Tylko dlatego przyjechałam.

– Drzwi mojej przeszłości są już dawno zamknięte. Moje dane iluzje co do Florian już parę miesięcy temu zgasły. Co innego Karin. Tu się nic nie zmieniło. Jeden żal.

– Karin to jego żona?

– Mhm. Moja najdroższa przyjaciółka! –  Lisa roześmiała się gorzko – Wychodzi na to, że ta co wyrządziła mi najgorsze świństwo w życiu, zrobiła mi jednocześnie największą przysługę w życiu.  Pomyśleć, że dziś to ona jest godna pożałowania.

Tajemniczy gość w Alp i przeszłość Lisy.

– W życiu nigdy nie wiesz, czy wygrywasz, czy przegrywasz. Wszystko jest iluzją.

 Rozmowa z Magdalene mimowolnie przywołała u Lisy najbardziej bolesne wspomnienia z przeszłości. Silny gniew w stosunku do Floriana, solidarność z dawną przyjaciółką wystarczyły, żeby Lisa straciła obiektywizm – naglę odezwała się w niej dawna ofiara gwałtu. A to wystarczyło, żeby zaczęła namawiać Magdalenę na wniesienie oskarżenia wobec Floriana.

– Nie możesz tego tak zostawić! Nie wolno ci!

– Lisa, jakie ja mam dowody? Słowa prostytutki przeciwko słowom faceta o nieposzlakowanej opinii?

 –  Możesz jeszcze dodać wzorowego męża i ojca rodziny! – zawołała Lisa z wyraźną pogardą w głosie. 

–  A nie? W sądzie nie mam żadnych szans!

–  Tak to było kiedyś. Czasy na szczęście się zmieniły! Teraz to jest bez znaczenia. Wszystkie organizacje feministyczne staną za tobą murem. A ja będę z tobą podczas całego procesu.

– Sama nie wiem… czy gra jej świeczki warta.

– Oczywiście, że jest! I nie martw się o dowody! Nawet jak go sąd nie skaże, to zapłaci za swoje. Dla swojej rodziny będzie skończony! Straci wszystko.

Po wyjeździe Magdalene, Lisa zdecydowała się poinformować rodzinę, co było powodem wizyty jej dawnej przyjaciółki. W końcu w raz oskarżeniem i tak wszystkie karty zostaną odkryte. Czekała tylko na dogodną chwilę, kiedy chwilę zostanie sama tylko z ojcem i siostrom. Lorenz i Marie z przerażeniem wysłuchali, jaki związek ma Magdalene z Milą oraz co spotkało dziewczynę podczas pracy, którą tamta załatwiła jej w nocnym klubie. Wyjaśnienia Lisy nie pozostawiły Lorenzowi i Marie złudzeń, co do tego, kim jest Magdalene Ritter, czym tak naprawdę trudni się w Monachium. Równie zszokowani informacjami na temat Mili, co Floriana, szybko zaczęli drążyć temat samej znajomości Lisy z tą kobietą. Lisa stanęła w ogniu pytań i od odpowiedzi na nie, uciec już nie mogła. Ojciec i siostra oczekiwali od Lisy klarownego wyjaśnienia, w jaki sposób ona poznała się z Magdalene w Monachium dwadzieścia lat temu. Czy wiedziała, jak ona zarabia na życie? Jak to możliwe, że dziewczyna trudniąca się prostytucją została jej przyjaciółką w czasie studiów? Chyba nie zajmowała się tym samym, co Ritter?! Niech zaprzeczy!  Jednak Lisa zaprzeczyć nie potrafiła. Nie była już w stanie dłużej okłamywać tych, co kochała. Minęło dwadzieścia lat i ona wreszcie chciała zrzucić ten ciężar z serca przed najbliższymi.  Wbrew rozsądkowi, chciała wierzyć, że Marie i ojciec ją zrozumieją. Więcej, że ją pożałują! Przecież tyle złego ją spotkało wtedy. Niestety, zarówno ojciec, jak i Marie nie takiej odpowiedzi od niej oczekiwali. Ostatnią rzeczą jaką by się po Lisie spodziewali, o którą by ją kiedykolwiek podejrzewali, to o bycie w przeszłości prostytutką! Był więc szok, niedowierzanie, konsternacja, zażenowanie, odraza, oburzenie, gorycz i jedno wielkie, nieme oskarżenie – jak ona w ogóle mogła!  Tylko na współczucie i zrozumienie zabrakło już miejsca.  Idealny obraz córki i siostry runął w gruzy. Od tej chwili oboje – Lorenz i Marie – patrzyli na nią jak na przybysza z obcej planety. Ojciec zamknął się na nią uczuciami. Marie nie szczędziła jej gorzkich wyrzutów i oskarżeń.

– Gdy umarła mama, to rzuciłam studia, żeby być przy tobie. Dziś pytam się sama siebie, po co? Tata całe życie robił wszystko dla ciebie, a ty najpierw zostawiałaś go w nieszczęściu, a na koniec złamałaś mu serce. Ładnie nam zapłaciłaś, Lisa. Kiedy my tu z tatą walczyliśmy każdego dnia o przetrwanie, to ty bawiłaś się w najlepsze w Monachium!

– Wyjechałam dla niego do Monachium i dla niego poszłam studiować prawo.

– Gdyby to była prawda, to zamiast prowadzić bujne nocne życie w Monachium i opowiadać nam bajki, jak to Monachium płynie prawnikami, powinnaś się była tam lepiej starać jako adwokat. Nie musiałabyś biura w Allgäu otwierać!  

– Wróciłam, bo sądziłam, że mam tu rodzinę, która mnie kocha i nie odwróci się ode mnie, jakie bym błędy w życiu nie narobiła. Ale widać się myliłam.

– Nie udało ci się w wielkim mieście zrobić kariery, więc żeby tu zaistnieć jako prawnik, wymusiłaś na ojcu zgodę na proces z Leitnerami. W ogóle nie zastanawiając się przy tym, ile będzie tatę kosztowało samo stanięcie w sądzie naprzeciw Sebastiana.

– Zrobiłam to dla rodziny, dla was!

– Dla nas, wbrew nam? Ciekawe podejście. Nie, Lisa, chciałaś zaspokoić swoje ambicje, a że naszym kosztem, że nas mało dachu nad głową nie pozbawiłaś, to jakie to ma znaczenie.

– Ten proces to był błąd.

– Sama zaczęłaś swoje dorosłe życie od błota i w to samo błoto o mało nie wcisnęłaś Mili.

– W nic ją nie wciskałam. Prosiła o pomoc, to jej załatwiłam łóżko w WG i czystą robotę w hotelu. Sama polazła w błoto.

– Ale to ty poznałaś ją z tą Ritter!

 – I co z tego? Nie jestem jej matką ani niańką. Chyba ma swój rozum?

– Na litość boską, Lisa! Mila jest córką twojej najlepszej przyjaciółki!

– Karin już dawno nie jest moją najlepszą przyjaciółką. I pewnie nigdy już nią nie będzie.

– Mimo wszystko, powinnaś była przewidzieć, czym dla Mili znajomość z tego rodzaju kobietą, może się skończyć!

 – Może i jestem głupia. Ale to nie ja oszukuję ojca swojego dziecka! – Lisa miała już dość robionych jej wyrzutów, więc poszła na odlew.

– To na co czekasz? Leć do Leitnerhof i powiedz mu prawdę!

– Za kogo ty mnie masz, Marie!

– Pomogłaś mu Mirjam odebrać Leę, to dlaczego nie miałabyś go wesprzeć w pozbawieniu dziecka z kolei własnej siostry?

 – Naprawdę uważasz, że zrobiłabym kiedykolwiek coś przeciw tobie?

– A co mam myśleć, Lisa? Wzięłaś reprezentację Georga, mimo że wiedziałaś, że jestem temu przeciwna. Żeby tylko zdobyć klienta!

– Zapominasz, że Georg stał się moim klientem, właśnie dzięki twojej interwencji. Ja zgodziłam się tylko ze względu na Leę, żeby nie stała się amunicją w wojnie swoich rodziców. Tak wtedy, jak i teraz.

 – I z tej troski o Leę zażądałaś pozbawienia jej matki praw rodzicielskich?

– To sąd uznał, że Mirjam nie nadaje się do sprawowania opieki nad dzieckiem.

– Ale to ty doprowadziłaś do tego wyroku. I przez ciebie matka i córka są pozbawione ze sobą kontaktu.

– Nie ja wepchnęłam Mirjam w uzależnienie. Ona sama sobie ten kontakt z córką odebrała.

– Widzę, że lata w Monachium wyprały w ciebie sumienie. Stałaś się pozbawioną wstydu, samolubną egoistką, nieliczącą się w ogóle z uczuciami innych!

– Nie żyłam przez 20 ostatnich lat, jak ty, bezpiecznie sobie w Alp, pośród kóz i krów, tylko pośród hien, żmij i wilków. I wbrew temu, co sobie wyobrażasz, moje życie w Monachium nie przypominało żadnego karnawału.

Słowa Marie bardzo zabolały Lisę. Ponieważ Marie była w wysokiej ciąży, to Lisa nie czuła się na siłach walczyć z siostrą, a każde sam na sam ich groziło mniejszą czy większą utarczką słowną. Po rozmowie z siostrą zaczęła unikać z nią kontaktu. Ojca unikać nie musiała, on sam robił wszystko, żeby w ogóle nie musieć z nią rozmawiać. Mirjam jej nienawidziła, a Sara trzymała dystans. Rzadko teraz, mimo nawet prawdziwe pięknej pogody, wynosiła swoją robotę na zewnątrz. Jeśli nie siedziała zamknięta w biurze, to w swoim pokoju. Lisa nigdy, nawet w Monachium nie czuła się tak samotna, jak teraz w domu rodzinnym.  Kiedy wytaczała proces przeciwko Leitnerom, to nie tylko chciała odzyskać, co się im należy, ale równie mocno wierzyła, że wyrok sądu zmusi wreszcie Sebastiana do rozmowy z jej ojcem, na temat śmierci Petera i spojrzenia innymi oczami na to, co się wydarzyło tamtej tej tragicznej nocy. Teraz równie mocno zaczęła upatrywać w procesie Magdalene nadziei na zmianę uczuć i nastawienia do niej ojca i siostry. To była dla niej jedyna szansa, żeby zobaczyli w niej nie tylko zepsutą kobietę, ale też ofiarę – młodą kobietę, którą u progu wejścia w dorosłe życia spotkał taki ogrom upokorzenia, że trudno go sobie nawet uzmysłowić. Docenili chociaż ten drobny fakt, że ona sama, o własnych siłach z tego wyszła, choć niewielu się to udaje. Po tej gorzkiej rozmowie z siostrą, tym bardziej jeszcze uczepiła tej nadziei i z większym uporem zaczęła angażować się w sprawę Magdalene.

Mirjam und Jan kehren nach Allgäu zurück/ Powrót Jana i Mirjam do Allgäu

  • Nürnberg. Managementvertrag und Partnerschaft

Mirjam ist seit zwei Monaten mit ihrer Tochter bei Jan in Nürnberg. Zusammen mit Jan versucht sie, Lea von dem Trauma zu erholen, nachdem das Mädchen gesehen hat, wie ihr Vater Jan geschlagen hat. Das Mädchen ist traurig, ernst und nachdenklich und klammert sich die ganze Zeit nur an den Rock ihrer Mutter. Mirjam möchte das Sorgerecht für ihrer Tochter wiedererlangen. Um sich vor Gericht bewerben zu können, muss sie finanziell unabhängig sein. Deshalb versucht sie, eine Stelle als Managerin zu bekommen. Leider erhält sie keine positive Antwort auf  ihrer Bewerbungen. Der Durchbruch kommt, als Jan und Isaaks Sprechstundenhilfe sich krankschreiben müssen, um sich um ihren Sohn zu kümmern, der sich den Arm gebrochen hat. Mirjam ersetzt sie. Sie ist schockiert darüber, wie Janas Praxis durchgeführt wird. Ihre Bemerkungen provozieren Jan, ihr anzubieten, ihn und Isaaks Praxis zu leiten. Mirjam stimmt zu, hat aber schwierige Bedingungen. Lea trifft ein „Zoo” bei Isaak. Sechs Labrador-Welpen und vier Katers verschlingen das Mädchen vollständig. Lea gewinnt das Lächeln auf ihrem Gesicht zurück. Mirjam ist sehr glücklich. Sie plant, dauerhaft mit Lea nach Nürnberg zu ziehen. Ein  Anruf aus Allgäu bricht das ab.

  • Geburtstags-Tränen

Sommerurlauber besuchen die Hubers Alp. Sie sind ein Studentenpaar aus Trier, zwei Bergsteiger und ein Ehepaar aus Dortmund mit drei Kindern. Karin versucht vergeblich, Mila davon zu überzeugen, in die Welt zurückzukehren. Sie möchte, dass ihre Tochter etwas findet, was sie außerhalb der Alpen tun kann, um mit Menschen auszugehen. Mila hat auf alles eine negative Antwort. Ihre einzigen Freunde sind auf der Website der Opfer sexuellen Missbrauchs. Mila weiß immer noch nicht, dass ihre Mutter zu den dort registrierten gehört. Karins 39. Geburtstag steht vor der Tür. Huber feiert zum ersten Mal den Geburtstag seiner Tochter Karin. Wenn Blumen von Florian per Kurier zusammen mit einer Visitenkarte und einer Postkarte aus Freiburg ankommen, hat Karin etwas zu überlegen. Sie beschließt, zum Leitnerhof zu gehen und die Wahrheit aus erster Hand herauszufinden. Beide werdenden Mütter haben Spaß auf der Geburtstagsfeier. Das Leben ohne Männer erscheint ihnen in allen rosa Farben. Mila teilt endlich die gute Laune ihrer Mutter und Tante. Marie hingegen hat zunehmend Angst vor der Aussicht, dass in wenigen Monaten zwei Neffen im Haus eintreffen. Sie nimmt nicht am Spiel teil. Der Geburtstag endet mit einem Anruf von Karins Mutter im Gefängnis.

  • Neuigkeiten, Gerüchte, Spekulationen und Mohammed’s Meze. Mirjams Besuch im Leitnerhof.

Mirjam geht zum Leitnerhof, um mit Georg über ihre Tochter zu sprechen. Zuerst trifft Mirjam Sarah – sie erfährt, dass Florian im Rollstuhl sitzt. Er hatte eine Wirbelsäulenverletzung und ist in der Rea. Von Sofia erfährt sie, dass Marie ihren Sohn Georg gegeben hat. Da sie  Marie kennt, nimmt sie nicht die Behauptungen aller zur Kenntnis, dass Marie negative Gefühle für den Vater ihres Kindes auf ihren Sohn übertragen und das Kind bei der Geburt abgelehnt hat. Als Mirjam sieht, wie deprimiert Georg von dieser Situation ist, gibt sie ihre negativen Gefühle für seinen Ex-Mann auf und bietet ihm an, Lea zu besuchen. Georg weigert sich rundweg – er würde es nicht ertragen, seine Tochter wieder vor ihm weglaufen zu sehen. Georg „stellt“ sein Sohn Mirjam vor.

  • Georg und Liam Vivisektion, die Sünden der Väter.

Liam bringt seine Tochter noch einmal zu Sebastians Reitstunde. Als Georg nach Florian gefragt wird, teilt er ihm mit, dass Florian nach Rhea gegangen ist. Liam ist überrascht. Georg erklärt, dass sein Bruder sich zusammengerissen hat, nachdem er erfahren hat, dass er zum zweiten Mal Vater wird. In einer spontanen Reaktion verpfeifen Liam selbst bei Georg. Die beide werden langsam Freunde. Es stellt sich heraus, dass sie viel gemeinsam haben. Georg versteht nicht, warum Liam keine Beziehung zu Lisa haben will. Liam versucht Georg zu überzeugen, zu kämpfen, um die Gefühle seiner Tochter wiederzugewinnen. Er erzählt ihm von seinem schwierigen Anfang als Vater. Nach dem Besuch trifft Georg eine Entscheidung und geht zur Familie Edelstein, um Lea zu sehen.


Georg und Liam Vivisektion, die Sünden der Väter.

Lili war gerade dabei, das Pferd sorgfältig mit einer Bürste zu reinigen, als Sebastian bereits mit einem Sattel im Fahrerlager stand. Eine Viertelstunde der obligatorischen Pferdepflege gehörte zur Gewöhnung des kleinen Reiters an das Tier. Liam war auf der anderen Seite des Zauns. Er hatte eine Kamera auf seiner Schulter und einer Jockey Mütze in der Hand. Er hatte einen großen Schuhkarton unter den Füßen. Sebastian legte den Sattel auf den Boden und kam näher an Liam heran.

„Du hast einen autistischen Bruder.“

„Das stimmt”, nickte Liam.

„Ich war mir lange Zeit nicht sicher. Aber er hat mich endlich daran erinnert. Finn, habe ich Recht?“

„Ja. Du erinnerst dich an all deine kleinen Patienten? Er kam vor 20 Jahren hierher.“

„Deshalb.“

„War er etwas Besonderes?“

„Alle Kinder sind einzigartig.“

„Das lässt sich nicht leugnen.“

„Und die, die hierherkommen, besonders“ lächelte Sebastian „Nach dem Tod meines Sohnes wollte ich das Zentrum schließen. Sogar das Gestüt liquidieren. Dein Bruder war einer der ersten Teilnehmer an der Therapie, als es wieder geöffnet wurde. Einer von denen, die mich dazu gebracht haben, meine Meinung zu ändern. Deshalb habe ich mich an ihn erinnert. Außerdem war dein Vater sehr überzeugend.

„Ich kann es glauben.“

„Nach ihm du hast das Gerede.“

 „Ich muss etwas haben. Die Idee mit Hippotherapie war nicht seine. Finn besuchte es seit seinem fünften Lebensjahr.”

„Ich erinnere mich, dass er kein Anfänger war. Wie geht es ihn heute?“

„Beeindruckend. Finn ist der größte Stolz des Vaters.“

„Du und die Pferde, Liam, nicht so ganz“, sagte Sebastian, der schon bemerkt hat, dass Liam noch nie den Zaun überquert hat.

„Pferde? Nur Pferdestärken.“

Mohammed ging zum Fahrerlager  und begrüßte seinen Bruder. Sebastian nahm den Sattel vom Boden und ging zum Pferd hinauf. Lili rannte zum Zaun. Sie ging darunter vorbei und fiel in die Arme Mohammeds.

„Ich werde heute galoppieren!”, rief Lili mit heißem Gesicht an.

„Und ich gehe unter die Atemschutzmaske. Komm schon, trage einen Jockey Mütze!“

Lili sprang zu Boden. Liam setze der Jockey Mütze auf den Kopf seiner Tochter. Sebastian hat den Sattel schon aufgesetzt. Er überprüfte die Gurte. Rief er Lili zu.

„Georg ist gleich da. Beendet die Vorbereitung.“

„Du machst ein paar Fotos von Lili.“

„Und du kannst nicht?“

„Wer ist der Hoffotograf der Achenbachs, ich oder du?“

„Aber später. Ich kann die Töpfe jetzt nicht verlassen.“

„Du hast Zeit. Wir werden hier etwas Spaß haben. Ich habe etwas für dich.“

Liam beugte sich zu die Schachtel unter seinen Füßen, als Georg zu ihm ging. Er gab die Schachtel seinem Bruder und begrüßte George. Mohammed öffnete die Schachtel. Es waren neue Turnschuhe drinnen.

„Wenn man im Rennen startet, sollte man bequeme Schuhe hat.“

Beim Anblick des Inhalts der Schachtel war, der Junge machte ein Gesicht wie drei Tage Regenwetter.  Er sah seinen Bruder an.

„Nun, hast du Bammel bekommen?“

„Ich? – Niemals!” Mohammed schloss die Schachtel. „Ich bin wieder in der Küche.“

Der Junge ging weg. Georg warf Lili einen Blick zu, die bereits auf dem Pferd saß.

„Ich sehe, dass Lili bereit ist für den Galopp.“

„Mein Herz ist für jetzt im Galopp.“

„Entspann dich – mein Vater weiß, was er tut.“

„Ich hoffe es.“

„Und in welchem Rennen wird Mohammed starten, wenn es natürlich kein Geheimnis ist?“

„Mein kleiner Bruder startet gerade sein großes Rennen zu den Sternen.“

„Zu den Sternen, oder für einen Stern?“ 

„Dieses eine Sternchen. Vielleicht wird er nicht wie Apollo 1[1] enden.“

 Georg lachte, dass er verstand.

„Komm und setz dich. Wir werden hier keine Stunde stehen.“

Liam ging widerwillig vom Zaun weg.

„Wie geht es meinem Bruder überhaupt?“

„Großartig! – Seitdem wir einige kleine Anpassungen an der Speisekarte vorgenommen haben, holen wir Gäste in den örtlichen Gasthäusern ab.“

„Das ist gut.  Und außerdem?“

 „Außerdem, wirst du diesen Schutzschirm noch lange darüber ihm halten?“

„Bis zum Ende der Welt.“

„Ich kann sehen, dass das Leben in der Familie Achenbach schwierig ist.“

„Nicht schlechter als in der Familie Leitner. Wo ist dein Bruder?“

„In Freiburg.“

„Freiburg? Was macht er dort?“

„Er ist in der Reha.“

„Im Ernst?!“, rief Liam an und lächelte unwillkürlich von Ohr zu Ohr.

„Mein Vater hat ihn am Montag dorthin genommen.“

„Aber was war ein Wunder, was ihn dazu bewogen hat, sich zu entscheiden?“

„Das Wunder der Empfängnis.  Seine Familie wächst.“

„Seines auch?!“

 Georg hob die Augenbrauen und drehte sein Gesicht zu Liam. „Und wessen sonst?” Derjenige, der erwischt wurde, machte nur ein dummes Gesicht.

Georg lachte offen und räusperte sich.

„Es sieht so aus, als ob Florian und ich uns gegenseitig gratulieren können.”

„Darf ich fragen, wer die glückliche Mutter ist?”

„Wenn du musst.“

Georg, der Liams Prahlerei am Geburtsfeier von seinen Sohn, noch nicht vergessen hat, konnte sich kein bisschen kribbeln lassen. Die alte Natur hat gesprochen.

„Du, kugelsicher!“, rief Georg an mit einem Lächeln im Gesicht „Hat die kugelsichere Weste versagt?“

„Vielmehr, fehlte es sie.“

Georg versteckte langsam sein bösartiges Lächeln, blieb stehen, legte seinen Arm um Liam und streckte seine andere Hand aus, um ihm zu gratulieren.

„Ich gratuliere! Lisa ist okay. Zumindest wird es euch gut gehen.“

Liam antwortet nicht sofort auf diese Glückwünsche. Sie gingen zum Tisch hinüber. Georg setzte sich und sah Andreas bedeutend an. Währenddessen schob Liam den Stuhl vom Tisch weg und stellte ihn so auf, dass er die beste Sicht auf seine Tochter hatte. Er stellte seine Fotoausrüstung auf den Tisch. Der Kellner kommt an den Tisch.

„Bring uns Wasser, Andreas!“  Georg wandte sich an Liam. „Es sei denn, du willst ein Bier?“

„Danke. Ich fahre mit meinem Kind nicht nach Alkohol.“

„Sofort, Chef!“

Andreas ging und Liam antwortet endlich auf Georgs Glückwünsche.

„Wir werden nicht zusammen sein.“

„Lisa will keine Beziehung zu dir?“

„Ich weiß nicht, was Lisa will. Ich weiß was ICH nicht will.“

„Mein Vater würde sagen, dass nicht alle Pferde für ein Team geeignet sind.“

„Leider hat Klaus Achenbach dazu eine ganz andere Meinung. Ihm zufolge muss ein Mann heiraten, und als einzige Ausrede erlaubt er verrückte Papiere oder Toten Hosen. Aber deiner ist nicht zum Islam konvertiert.“

„Er kann es immer noch. Er wird sich mit einer Scheherazade treffen und ihn bekehren.“

„Um Himmels willen, Georg, er hat es nicht für Yasmin getan! Kein normaler Kerl ändert seine Ansichten, geschweige denn seine Religion für eine Frau. Für die Macht ist das anders – sie sind ganze Legionen.“

„Paris ist die Messe wert! „

„Genau!“ nickte Liam „Du bist auch nicht zum Judentum konvertiert.“

„Zum Glück hat mich niemand darum gebeten. Außerdem habe ich keinen die richtigen Wurzeln.“

„Du hast Pech!“, rief Liam mit dem Spott an. „Es funktioniert, ja, aber nur andersherum. Eine Frau, die dich liebt, denkt genau wie du. Und wenn sie höre auf, dich zu lieben, dann plötzlich hat sie zu allem eine andere Meinung. Ein Mann, der einer Frau nachgibt, ist entweder großzügig oder bequem – er will keinen Streit. Aber er denkt immer noch dasselbe. Yasmin war nur ein Zeitpunkt. In fünf, vielleicht zehn Jahren würde er es sowieso tun. Er war schon lange nicht mehr mit dem Katholizismus beschäftigt.“

„Was hat ihn an seiner eigenen Religion so gestört?“

„Er sagte schon vor dreißig Jahren, dass es in Italien eigentlich zwei Mafias gibt: die sizilianische und die vatikanische Mafia, und es ist unbekannt, was schlimmer ist. Und außerdem, wie kann man in einer Religion verwurzelt sein, in der Polyandrien offiziell toleriert werden?“

„Wo?!“, rief Georg heftig an.

„Heutzutage ist es selten – bei uns – aber früher war jede zweite Pfarreihaus ein Beispiel dafür“

„Du meinst – drei Priester und eine Haushälterin.“

„Es ist nur so, dass mein Vater sofort hinzufügen würde, dass man drei Priester braucht, um einen Mann zu versammeln.”   Liam lachte. „Einer der Brüder meiner Mutter ist Bischof in Connecticut…“

„Ich denke, dein Onkel und dein Vater haben sich sehr geliebt.”

„Sehr! Ja, für ihn endete das Ideal eines Priesters bei den Deutschen Rittern und Templern.“

„Mmm!“ Georg hat sich eindeutig aufgewärmt. „Pferd, Panzer, Mantel, Helm mit Feder…“

„Und ein Schwert unter dem Arm.“

„Nun, aber er kann dir nichts befehlen.“

„Mir? Nichts. Aber meine Geschwister alles.“

„Kann er dir den Kontakt zu ihm abbrechen?“

„Wenn er denkt, dass ich sie demoralisiere.“

„Ich glaube, ich beeilte mich mit Glückwünschen.“

„So ist es nicht, Georg. Ich frage mich nur, wie viel dieses Kind mich kosten wird.“

„Ich verstehe, dass wir nicht über Geld reden.“

„Ich denke, es ist offensichtlich“, sagte Liam mit dem richtigen Gesicht.

„Was nichts kostet, respektiert man nicht.“

„Ich fahre jetzt in den Urlaub. Sobald ich unter der Statue sitze, werde ich mich fragen, was ich als nächstes tun soll.“

„Wie man hier die Freiheit rettet.“

„Das auch. Obwohl wahrscheinlicher ist, wie man das Einkommen erhöhen kann. Ich muss etwas dagegen tun, denn Finn hat mich bereits hinter sich gelassen und wenn es nächstes Jahr so weitergeht, wird Yasmin es vielleicht auch tun.“

„Die Konkurrenz schläft nicht.“

„Niemals! Aber was kann ein ehrlicher Allgäuer Anwalt schon ausrichten?“

„Wo es Reichtum gibt, gibt es auch Abschaum.“

„Das ist beruhigend für Verlierer.“

„Mit dienen Kenntnissen der arabischen Sprache und der Scharia hast du eine schöne Nische.“

„Nische? Es ist mehr wie ein Buckel. Langsam fange ich an, ein Anwalt im Dienst zu sein, der zu jeder Gewalttat von Flüchtlingen aufgefordert wird.“

„Zumindest wirst du nicht von Arbeitslosigkeit bedroht.“

„Wenn man bedenkt, wie es läuft, bedroht mich das definitiv nicht. Für Linsensuppe gibt es immer genug.“

„Es gibt fette Jahre, sie müssen dünn sein.“

„Warum gehen die Ausgaben immer an die Dünnen?“

„Oder erfolglose Investitionen?“, erwiderte Georg verständnisvoll. „Ich gebe gern Geld aus. Ich mag es nicht, Geschäfte zu verlieren.“

„Es liegt nur gute sechs Monate hinter uns. Bis Ende des Jahres kann sich noch alles wenden.“

 „Und lass es die schlimmste Jahreshälfte sein. Aber wer sich bald auf dem Atlantik ausruht, kann sich nicht beklagen.“

„Wenn der Dritte dieses Jahr nicht herauskommt, dann nein. Ich werde nicht in die Reserve gehen.“

„Und letzteres ist was?“

„Lilis Kommunion. Eine kleine Hochzeit. Es ist gut, dass eine halbe Familie im Ausland ist. Aber es hat dich nicht beeinflusst. Du hast deinen eigenen Platz, Küche.“

„Lea wurde nicht getauft. Mirjam war nicht einverstanden.“

„Besser noch. Der Vatikan weiß, wie man Geld abhebt. Ja, der Islam ist billiger. Die Beschneidung Mohammeds kostete meinen Vater weniger, obwohl das Fest die ganze Woche und nicht einen Nachmittag dauerte.“

„Wie alt war er damals?“

„Zehn.“

„Mein Gott! Wie hat er das überlebt?“

„Er ist stark.“

„Ist das überhaupt nötig?“

„Im Koran findet du nichts darüber, aber kein Muslim in Frage die Beschneidung stellt. Du solltest besser auch keine muslimische Frau zu lange starren.“

„Diese Vorhänge haben jedoch ihren Sinn.“  Georg amüsiert sich. „Aber nur für den Fall, dass ich dich nicht zu Hause besuchen will.“

„Wir werden keine Schwager sein, obwohl ich dich mag!“, erwiderte Liam „Aber…, wenn Mohammed sein Bestes gibt, werden wir vielleicht eines Tages eine Familie. Wer weiß?“

„Und hier geht es um Mila!“

„Nun, nicht um der Engelin von dem Rezeption. Ein Gesichtchen wie von Vermeers Gemälden, nur dieser Charakter – Mata Hari.“

„Ich lade denjenigen zum Essen ein, der sie zähmt!“

„Wenn du ihr Pflichten hinzufügst, wird sie von selbst verschwinden.“

„Sie würde mich erlauben!“

„Nun, es ist scheiße.“

„Okay, Scherze beiseite“, sagte Georg ernst. „Hast du eine Idee, wie du die Sackgasse überwinden kannst?“

„Eine Lösung habe ich gerade gelöscht. Ich werde das Allgäu nicht mehr verlassen.“

„Ja, Lisa, Baby. Und außerdem?“

„Ich habe nicht mehr viele Möglichkeiten – außerdem das Geschäft zu erweitern oder einen Partner zu nehmen.“

„Nimm Lisa! – Du willst dich nicht privat mit ihr einlassen, dann kommen euch beide beruflich miteinander aus. Lisa ist eine Anwältin für geschäftliche Angelegenheiten. Du kannst also dein Geschäft erweitern und einer Partnerin zu haben. Zwei in eins. Beruflich du hast doch nichts gegen sie, oder?

„Die Anwältin ist sie gut. Obwohl sie die Gruben fegt.“

„Lisa ist fair.“

„Ja, Profi in jedem Bereich“, sagte Liam mit scharf Ton.

Der Kellner näherte sich dem Tisch. Er stellte zwei Gläser und einen Wasserkrug auf den Tisch. Er goss Wasser in Gläser.

„Danke, Andreas.“

„Wir werden nicht lange brauchen, um das Private vom Beruflichen zu trennen.“

„Immer zum Wohle eines gemeinsamen Nachkommens.“

 „Ich glaube nicht.“

„Leider kenne ich deine Dilemmas nicht. Marie hat mich mit meinem Sohn sechs Meter unter der Erde begraben.“

„Vielleicht gibt es nichts zu bereuen.“

„Woher soll ich das wissen, wenn sie uns nie eine Chance gegeben hat? Und deshalb bin ich ein wenig überrascht, dass du dir und Lisa diese Chance nicht geben willst, obwohl du die Wahl hast.“

 „Weil nur ein fertiger Dummkopf die gleichen Fehler wiederholt. Ich habe einmal versuchen in den Schuhen anderer zu laufen, und nichts kam dabei heraus. Der Mann sollte seine Grenzen kennen. Ich würde ihr Leben zerstören.“

„Der Mann kann sich ändern.“ sagte Georg, was lange in seinem Herzen war.

„Wenn du dich gerne selbst betrügst.“

„Aber es passiert.“

„Ja, natürlich. Mein Vater ist ein lebendes Beispiel dafür.“

„Wenn der Vater es könnte. Der Sohn wird nicht schlimmer sein.“

„Der Sohn hat leider keinen Charakter nach seinem Vater.“

„Ich habe nie gefragt. Was ist mit Lilis Mutter?“

„Ich weiß es nicht und ich bin nicht daran interessiert, das zu wissen. Sie verließ Lili, als sie eine Woche alt war. Zehn Jahre durch Illusion verloren.”

„Ihr wart zehn Jahre zusammen?“

Liam lachte.

 „Ich bin kein Langstreckenläufer. Dein Bruder würde mich verstehen. Er weiß, wie es ist, jahrelang ein Traum nachzujagen, um endlich zu verstehen, dass es von Anfang an nur eine Fata Morgana war.“

„Sag mir, wie kann eine Mutter ihr eigenes Kind verlassen?“

„Fragst du mich?“ Liam zuckte mit den Schultern. „Zuerst wollte sie ein Baby haben, und als es auftauchen sollte, änderte sie ihre Meinung – sie wollte es nicht mehr. Du wirst es nicht nüchtern zusammenfügen. Keine Chance.“

„Ich weiß nicht einmal, ob Marie ihn wollte, oder sie gebar ihn, weil sie musste. Ich weiß nichts.“

„Musste sie das? –  Hallo! Wir leben in einer Zeit: mein Bauch, meine Wahl. Wenn Marie es nicht wollte, wüsste sie, was sie damit tun soll.“

„Marie würde nicht einmal über eine Abtreibung nachdenken. Sie war immer so moralisch. Was uns immer…“

„Verzeih mir, aber ihre Heiratspläne mit Edelstein und der ganzes Rest negieren eher ihre Moral.“

„Manchmal denke ich, es wäre besser, wenn ich es nicht herausfinden würde.“

„Für wen ist es besser? Für deinen Sohn?“

„Lili fragt manchmal nach ihrer Mutter?“

„Kinder fragen erst dann nach einem abwesenden Elternteil, wenn der jetzige Elternteil sie im Stich gelassen hat.“

„Genau. Bis man es vermasselt. Wie ich es gemacht habe.“ 

„Du, Georg, machst dir keine Sorgen darüber, was du zu Adam sagst, wenn er nach seiner Mutter fragt, sondern was Mirjam Lea sagen wird, wenn sie nach dir fragt.“

„Man muss die Konsequenzen seiner Handlungen tragen.“

„Ja, klar. Aber niemand sollte in seinem Fall entweder Ankläger oder Richter sein. Und du hast dich entschieden, ein Inquisitor für dich selbst zu sein.“

„Ich hätte nie gedacht, dass ich ein schlechterer Vater sein könnte als mein eigener…“

„Manche Männer brauchen lange Zeit verantwortungsbewusst zu werden, aber ich glaube nicht, dass man Sebastian das vorwerfen kann.“

„Nein, niemand kann! – Sebastian Leitner war seriös und verantwortungsbewusst, als er in Windeln war! Eh, das ist eine Untertreibung! Er trug nie Windeln. Er hat sich bereits in der Wiege rasiert!”

„Ein ernster und verantwortungsvoller Vater ist kein Drama. Eher das Gegenteil. Sein Kontakt mit den Kindern ist großartig. Also ich verstehe nicht wirklich…“

„Tja, Kinder sind seine Welt. Du müsste ihn nur vor Peters Geburt kennen… Manchmal hatte ich den Eindruck, dass es beim Frühstück und Abendessen – denn so oft sahen wir ihn am häufigsten – einen Herrn Direktor des Gasthauses gibt. Und wenn meine Mutter ihn am nächsten Tag gegen einen anderen ausgetauscht hätte, würde es für uns keinen großen Unterschied machen.“

Georg hielt kurz inne, trank noch mehr Wasser. Plötzlich kehrten Erinnerungen an eine ferne Kindheit zurück. Wie oft weinte und schmierte er auf dem Ärmel seines Hemdes, als er sah, dass der Vater seines Freundes auf der Tribüne saß, während sie ein Match spielten? Und nach dem Match, als der Vater seines Freundes über die Haare seines kleinen Siegers strich? Sein Vater war nie auf der Tribüne. Immer beschäftigt zu arbeiten und Geld zu verdienen. Das ist wahrscheinlich der Grund, warum er sich nicht besonders für Sport interessierte. Er wusste, dass sein Vater ihn niemals unterstützen würde. Am liebsten saß er bei seiner Mutter in der Küche und auf die alte seines Vaters Gitarre oder Akkordeon zu klopfen.

„Flori liebte Familienfotos – damals nahm ihn unsere Vater auf den Schoß. Manchmal denke ich, er hatte einfach Angst vor uns. Und es ist, als wüsste er nicht, wie er an uns näherkommen soll. Erst als Peter geboren wurde, sah er plötzlich, dass es nicht weh tat, Vater zu sein.“

„Mein Vater war oft abwesend. Aber als er zu Hause auftauchte, war er wirklich da. Er wurde verrückt. Es gab kein Spiel, das er nicht arrangieren konnte. Es ist nur so, dass all seine verrückten Ideen für Finn immer gleich endeten – er schrie und schlug seinen Kopf gegen die Wand oder den Boden. Dann gab es Entsetzen in den Augen und das Packen von Koffern. Und die Flucht.“

Die Unterhaltung hörte auf, weil Mohammed zum Tisch rannte.

„Nur Bilder?“

„Mach einen kleinen Film, damit ich ihn meinen Großeltern zeigen kann.“

„Freunde wollen auch ein Foto?“, fragte Mohammed und nahm die Kamera vom Tisch.

„Und was sind wir, ein Paar?“

„Du werdest zugeben, dass wir passt zusammen“, lachte Georg ein wenig sarkastisch.

„Für Mohammed ist der Vater ein Vorbild und eine Autorität. Meins war ein Scheißkerl. Für ihn war das Leben ein einziges großes Männerabenteuer. Alles, was zählte, waren seine Leidenschaften, Reisen, und die Familie war einfach eine coole Ergänzung dazu.“

„Ich dachte, du und Mohammed hätten einen gemeinsamen Vater.“

„Genau wie du und Peter – biologisch.  Anscheinend muss jeder seinen Fehleranteil zählen. Einige früher, andere später. Ich dachte auch, ich würde die Fehler meines Vaters nicht wiederholen. Aber es ist gescheitert.“

„Hast du viele davon gemacht?“

„Genug. Auf jeden Fall geht es nicht um Quantität, sondern um das Ausmaß des Sturzes.“

„Du versuchst mich zu trösten.“

„Nein, ich versuche nur zu verhindern, dass du eine Entscheidung triffst, die du nicht mehr in Ordnung bringen kannst. Danach ist es nur noch ein Kopf in einer Schleife des Seils.“

Mohammed hat die Sitzung seiner Nichte bereits beendet. Er wollte gerade zum Gasthaus zurückkehren, als Mila plötzlich in der Ferne auftauchte und den Land Rover ihres Großvaters verließ. Er blieb stehen. Er musste nicht lange darüber nachdenken, wie er das Objektiv wieder öffnete und das Zoom auf das Mädchen stellte. Er war seinem Bruder dankbar, dass er die Kamera mitgenommen hatte. „Ich habe Glück, Finn wird damit Wunder vollbringen!“ – dachte er, als er die Vorschau bewegte. Er brachte sie sofort zu Lilis Fotos zurück.

„Ich hatte einen guten Start. Ich habe Vaterschaftsurlaub bekommen. Wenn man so viele jüngere Geschwister hat, ist eine verdammte Windel kein Horrorfilm mehr. Du hast deine Ausbildung bei Lea bestanden, also mit Adam hast du es schon bergab.“

„Viel früher! Ich habe mit meinem Vater bereits einen kompletten Babysitter Kurs bei Peter absolviert.“

„Und ich musste ein paar Nächte lang lesen, um das Thema ergreifen. Bald wurde ich bekannt und bekam von allen Seiten Hilfe. Eine Hebamme, Nachbarn, sogar alten Studienkollegen kamen und jeder von ihnen brachte ihre Freundin mit. Ich musste überhaupt nicht von der Couch aufstehen – alles mit Hauslieferung. Und sie wollten genauso um mich kümmern wie um mein Kind.“

„Das Paradies auf Erden.“

„Ja, das Paradies. Wenn ich dieser Heilsarmee nicht verjagt und die Tür verriegelt hätte, würde ich bald Dantes Hölle von unten sehen. In solchen Momenten beginnt man zu verstehen, warum Polygamie, wenn sie überhaupt funktioniert, nur mit einer Peitsche in der Hand stattfindet.“

„Manchmal schaue ich Frauenboxen auf dem Sportkanal.“

„Fast! – Und keine Freiwilligen, die sich hier melden?“

„Meine Mutter ist da und verteidigt den Zugang!“

„Mit einer Mütze geboren!“

„Lieder ohne Kopf“, erwiderte Georg beißend „Als Peter geboren wurde und meine Mutter krank wurde, gab ich meinem Vater die Schuld, dass er niemanden zur Hilfe nahm. Ich verstehe ihn heute.“

„Man hat diesen Ehrgeiz“, gab Liam zu. „Die Tatsache, dass ich meinem Baby keinen

Titte geben kann, ist für mich kein Grund, mich einer Frau unterlegen zu fühlen.“

„Wir haben gleiche Rechte.“

„Ganz genau. So viele alleinerziehende Mütter können damit umgehen. Warum konnte ich, ein alleinerziehender Vater, das nicht tun? Mir und Lilli ging es gut zusammen. Aber man musstet darüber nachdenken, was man als nächstes tun solltet. Weil der Vaterschaftsurlaub vorbei sein wird. Also dachte ich, ich würde meine Anwaltstätigkeit aufgeben und zur Universität zurückkehren. Ich mache meine Doktorarbeit. Nicht viele Stunden an der Universität, die Bibliothek ist komplett online. Ich werde zu Hause bei Lili sitzen, bis sie zur Schule geht.“

„Gute Idee. Was ist schiefgelaufen?“

„Was dann? – Mephisto fegte den Schwanz unter der Tür durch. Die Gelegenheit ist gekommen. Noch bevor Lili geboren wurde, habe ich mich bei Hogan Lovells beworben. Und sie erinnerten sich an mich.“

„Hogan Lovells! Das lässt man nicht durchgehen.“

 „Es sei denn, du bist der alleinerziehende Vater eines 3 Monate alten Mädchens. Man muss kein Blut schmieren, um zu wissen, dass man einen Pakt mit dem Teufel unterschreibt. Und ich habe unterschrieben… Für mein eigenes Kind. Die Betreuer wechselten von Woche zu Woche, und jede weitere war nur noch schlimmer. Aber trotzdem, als ich für ein paar Tage weg musste, blieb Lili unter der Betreuung einer Frau, die ich manchmal eine Stunde früher einstellte. Es muss Probleme gegeben haben. Lili wurde krank. Auch bei der Arbeit gibt es einen ewigen Rückstand. Aber weißt du, es ist nur vorübergehend. Es ist jetzt schwer, aber in fünf Jahren ziehen wir mit Lili nach Berlin und dann nach London oder…“

„New York City.”.

„Yeh, Mama I` m coming home!”, rief Liam bitterlich an. „Lili war 7 Monate alt, als sie im Krankenhaus landete. Meningitis. Von Candida! Das passiert nur bei Tuberkulose, AIDS und nach Transplantationen.“

„Das war eine Menge.“

 „Und das war noch nicht alles. Die Liste der Nachlässigkeit, die mir gezeigt wurde, war beeindruckend – ein ganz schönes A4. Ich sage nichts. Der Chefarzt entpuppte sich als ein Mensch. Solange Lilis Leben und Gesundheit in Zweifel standen, hielt er die Behörden von mir fern. Ich war vier Wochen lang mit Lili im Krankenhaus. Es ist genug, um man zur Vernunft zu bringen.“

„Wenigstens erinnert sich Lili nicht daran.“

„Es ist reich, dass Ich muss mich erinnern.“

„Und dann hast du dich entschlossen, ins Allgäu zurückzukehren.“

„Leider war es nicht so einfach. Als ich mit Lili aus dem Krankenhaus nach Hause kam, warteten die Vorladungen schon auf mich. Und dann flog es. Erste Entscheidung, zweite Entscheidung. Lili wurde mir weggenommen. Sie haben es nicht einmal meiner Familie gegeben, sondern Fremden. Ich hatte eine Klage, um mir das Sorgerecht wegzunehmen und keine Argumente, um mich zu verteidigen.“

„Aber du hast trotz allem gewonnen.“

 „Man will, man kann. Ich wusste, wenn es einen Preis zu zahlen gab, um es zu verhindern, würde ich ihn zahlen. Der Fall wurde von meiner ehemaligen Professorin für Familienrecht geführt. An der Universität interessierte mich dieses Fach überhaupt nicht. Ich habe den Gegenstand nur geschoben, weil sie eine Schwäche für mich hatte.“

„Sie ist dir während des Prozesses entgegenkommen.“

 Liam schaute George von der Seite an. „Ist er wirklich so naiv oder brav und gibt aus Höflichkeit vor, dumm zu sein?“

„Diesmal nicht für ein Lächeln.“

Georgs Gehirn bekam ein wenig Schwung. Er sah Liam an, aber er schaute natürlich nicht ihn an, sondern weit voraus. Es war nichts, was er in den Augen der anderen sagen würde.

„Ich konnte nur beten, dass sich der Prozess vor Gericht nicht zu lange hinzieht, weil München keinen Vodka mehr haben würde.“

Eine Zeitlang herrschte Stille. Natürlich verstand Georg, dass er wahrscheinlich der Erste und Letzte war, der es hörte.

„Deshalb verstehe ich dich nicht. Ich kann es nicht.“

„Liam, was soll ich tun, wenn Lea mich nicht sehen will? Wie wird sie wieder vor mir weglaufen?“

„Du versuchst es in einem Monat, zwei, drei, sechs Monaten. Bis es gelingt. Lea wird dir nicht verzeihen, dass du sie losgelassen hast.  Es gibt ein so schönes arabisches Sprichwort, dass Kinder die Flügel des Menschen sind. Überleg du dich gut, ob du wirklich einen abschneiden wolltest.“

„Bist du deshalb ins Familienrecht gekommen?“

„Ja. Damit solche Narren wie wir oder unsere Väter eine zweite Chance bekommen.“

 Mohammed kam an den Tisch, also brach das Gespräch wieder ab. Er gab die Kamera seinem Bruder und stellte die Papiertüte auf den Tisch.

„Für Lili.“

„Was ist das?“

„Die Lokum[2]. Sie hat es verdient.“

 „Das ist sicher!“ Liam ging das Vorschaustück durch. „Danke, Brüderchen!“

„Darf ich?“, fragte Georg, der versuchte seine eigenen schlechten Gedanken zu verjagen.

„Klar!“, erwiderte Liam und gab Georg die Kamera.

„Ein geborenes Modell!“, rief Georg an. „Die Pose liegt im Blut!“

Aber Liams Gesicht war sauer auf diese Worte. Er hat die Kamera bei George abgeholt. „Ich schätze, es ist Zeit, dieses Spiel zu beenden, denn sie wird nicht so viele Flugstunden aussetzen, auch nicht auf einem Airbag.“

Liam stand auf, nahm eine Kamera und eine Papiertüte mit Süßigkeiten für seine Tochter. Er verabschiedete sich von George und seinem Bruder.

„Also, wann geht ihr los?“

„Am Sonntag.“

„Glücklicher Flug! Und melde dich, wenn du zurückkommst.“

„Lili lässt ihr Pferd sich nicht vergessen!“

Liam ging zum Fahrerlager.

„Was ist denn auf einmal in seinen Mund gefallen? Er mag es nicht, wie seine Tochter gelobt wird?“

„Das kommt darauf an, wie. – Wenn man sie mit einem Model vergleicht, bin ich sicher, dass er nicht mag.“

„Was ist damit falsch?“

„Lilis Mutter war ein Model und sie hat sie für diese Welt verlassen.“

„Nun, dann habe ich eine Gaffel geschossen.“

„Da weiß ich nicht viel. Als Eva zu uns kam, war ich in Windeln. Und ich war ein Schnösel, als Liam Lili nach Hause brachte. Er hat alle ihre Erinnerungsstücke und Fotos zerstört, deshalb weiß ich nicht einmal, wie sie aussah. Wir sprechen nicht über Lilis Mutter in der Familie.“

„Kein Wunder. Hör zu, Mohammed, schaffst du ohne mich heute? – Ich muss ein paar Stunden rausspringen.“

„Sicher!  Nur Sie wissen, Chef, dass heute ist Freitag.”

„Entspann dich – ich bin rechtzeitig zurück. Jedenfalls fahre ich dich nach Hause, damit du nicht so viele Kilometer auf deinem Highlander radeln musst.“

„Das ist kein Problem. Mir geht um die Zeit. Ich muss noch duschen nehmen und mich umziehen.“

„Du kommst nicht zu spät.“

Mohammed ging weg. Georg stand nachdenklich. Er sah, wie Lili ihre Schuhe mit einem Taschentuch polierte. Schließlich verabschiedete sie sich von seinem Vater und rannte zu ihrem Papa. Sie versenkte sofort ihre Hand in die Tüte mit Süßigkeiten und packte sich eine Handvoll Lokum in den Mund. Dann zog sie eine weitere Portion Lokum heraus und warf sie ihrem Vater in den Mund, der sich über sie beugte. Sie gingen auf das Auto zu. Lili rannte hin und wieder hoch, anscheinend hat Liam das gleiche Problem wie er – nicht immer in der Lage, seinen Schritt an den Schritt seiner Tochter anzupassen. Lili erzählte etwas lebhaft, ihr Kopf hüpfte und leichte Zöpfe sprangen in die Luft, als die grauen „Korridore” des Mädchens immer schneller arbeiteten.

Georg ging schließlich nach Hause. Er musste sich erfrischen, umziehen – er würde seine Tochter besuchen, die er seit zweieinhalb Monaten nicht mehr gesehen hatte.

Die Haushälterin nahm ihn in Samuel Edelsteins Haus auf. Sie hatte keine guten Nachrichten – Mirjam, Lea und der Sohn des Professors sind weggegangen. Aber sie lud ihn ins Haus ein, gab ihm Kaffee und Kuchen. Als Georg sich entschied, wollte er nicht weglaufen. Er wird so lange warten, wie es nötig ist. Gabriele leistete ihm Gesellschaft, indem sie ihm vor allem über den Professor erzählte – seinen Zustand, und Georg fing jede Information über Lea in ihrer Plaudertasche auf. Es war schon eine Stunde her. Gabriele musste den Gast verlassen und in ihre Arbeit gehen, was Georg mit Erleichterung annahm, denn das Thema des Professors war erschöpft und das ganze Geschwätz über Jan war langsam über seine Verhältnisse. Die Tür zum Garten war offen, also ging er nach draußen. Beim Gehen versuchte er, das nachzustellen, was sie kürzlich mit Lea gemacht hatten, um die Angst des Herzens vor dem Treffen zu übertönen. Und so hatte er noch eine Stunde Zeit. Schließlich nahm er sein Handy heraus, um einen Anruf zu tätigen. Tatsächlich konnte seine Überraschung niemandem gefallen. Aber vielleicht warnt er Mirjam? Und sie wird Lea auf seinen Auftritt vorbereiten? Als er sich langweilte, wuchsen auch die Zweifel und Dilemmas in diesem sehr entschlossen Mann. Er beschloss schließlich, dass es Zeit war, zurückzugehen. Er verabschiedete sich von Gabriele, hinterließ ein Geschenk für Lea und ging. Als er schon im Auto saß, sah er in der Ferne – ein paar Häuser weiter – aus einer Seitenstraße von Jan, Mirjam und Lea herauskommen. Sie sahen aus wie eine Familie auf einem Spaziergang. Lea ging hinein, lehnte sich ab und zu an einen kleinen Korb – anscheinend ein Träger von einer Katze oder einem Welpen, den Jan in der Hand trug. Der Anblick seiner Tochter drückte ihm das Herz aus der Brust. Aber er konnte nicht aus dem Wagen aussteigen. Vor ihm war etwas Unerträgliches auf diesem Bild. Es ist die hervorragende Beziehung zwischen Jan und seiner Tochter. Lächeln, Gesten deuteten auf die humorvolle Art des Gesprächs hin.    Georg hatte seine schlechten Gefühle bereits an Jan aufgegeben. Wenn Jan es wollte, könnte er ihm wirklich zerstören. Nur wegen Edelsteins gutem Willen hatte er keinen Strafprozess.  Er selbst wusste nicht, ob er dasselbe in Jans Schuhen getan hätte. Aber jetzt gabt es ein Gefühl im Georg das jedes friedliche Herz brechen wird – Eifersucht. Jan ist es nicht gelungen, seinen Sohn zu stehlen, aber anscheinend hat er seine Tochter gestohlen. In einem Moment kam alle Abneigung gegen Jans zurück. Georg drehte den Schlüssel in die Zündung und verließ das Haus von Edelstein fast mit einem Reifenquietschen.


[1] Apollo 1, Mission mit der offiziellen Bezeichnung Apollo/Saturn-204. als bemannter Testflug, sollte der Start des Apollo-Programms sein. Am 27. Januar 1967 wurde bei einem der Vorflugtests das auf der Trägerrakete platzierte Kommandomodul durch ein Feuer zerstört, wobei die gesamte Besatzung mit drei Personen ums Leben kam.

[2] Lokum gibt es in unzähligen Geschmacksrichtungen, aber im Wesentlichen ist es eine Variante von hartem Gelee aus Zucker und Weizenstärke oder Maismehl, oft mit Rosenwasser gefärbt. Zu dieser Basis werden dann verschiedene Zutaten hinzugefügt: Nüsse, Speck, Kokosnuss-Chips, etc.

Norymbergia – kontrakt menadżerski i spółka partnerska

Monachiu

Przez dwa miesiące pobytu w Norymbergi Mirjam zaczęła się już u Jana zadamawiać. Przez pierwsze tygodnie, kiedy Jan przebywał na zwolnieniu lekarskim poświęcał czas swoim dwóm gościom w całości, pokazując im co większe atrakcje miasta oraz rozwiązując ich problemy. Jan od pierwszego dnia dbał, żeby Mirjam z córką się u niego jak najlepiej czuły i niczego im nie brakowało. Udostępnił im swoją sypialnię, sam przenosząc się do salonu na kanapę. Mirjam widząc, że często przenosi spanie na podłogę czuła się naturalnie niezręcznie, wiedziała przecież, że jest rekonwalescentem.  Często podnosząc się z kanapy czy ławki w parku miał zawroty głowy. Jego kości, śledziona wytrzymały wprawdzie furię Georga, ale poobijany był mocno, a że młody już nie był, więc organizm potrzebował czasu, żeby dość do siebie. Jan szybko jednak potrafił usunąć skrupuły Mirjam: „Dla prawie pięćdziesięcioletniego kręgosłupa nie ma posłania nad podłogę”.  Lei otoczenie wnet zapełniło się pluszakami, lalami, grami, książkami. Jednak najważniejsze było dla Jana dotrzeć do emocji Lei. I było to prawdziwe wyzwanie dla terapeuty, który od 25 lat zajmował się prawie wyłącznie rozwiązywaniem problemów dorosłych.  Był jednak uparty i wiedział, że nie może zawieść.  Isaak praktycznie ich nie odwiedzał. Przyszedł raz na kolację zaraz po ich przyjeździe i więcej się nie pokazał. Jan bardzo dbał o pozory, gdzie mieszkał. Mirjam oczywiście wiedziała, że widują się prawie że codziennie.  Jana praktyka znajdowała się tam, gdzie Isaaka – to jest w domu po rodzicach Isaaka, gdzie ten na piętrze mieszkał wraz suczką labradorką oraz czteroma kocurami. Kiedy Jan powrócił do swoich zajęć Mirjam musiała sobie i Lei sama organizować czas. Jan za dużo czasu w swoim mieszkaniu nie spędzał – praca w klinice, praktyka prywatna, odwiedzanie swoich podopiecznych w ich domach, załatwianie dla nich licznych spraw, z którymi sobie nie radzili, zajmowało mu większość część dnia. Wieczory i weekendy spędzali już w trójkę. Niemal jak rodzina. Coś upichcili razem, pograli w trójkę w jakąś grę po kolacji, a kiedy Lea zasnęła, to obejrzeli razem film, czy spędzili wieczór przy lampce wina na rozmowie. Nigdy nudnej. Mirjam coraz częściej łapała się na tym, że ten model rodziny, gdzie po kolacji facet nic od niej nie chce bardzo jej odpowiada. Program dnia nie był zbyt bogaty. Rano, po śniadaniu zwykle szły do parku, gdzie jeździły na rowerze czy rolkach, potem jakieś wspólny posiłek, a popołudniu: kino, lody, czasem basen. To co ją najbardziej niepokoiło to okoliczność, że Lea nie nawiązuje żadnych kontaktów z innymi dziećmi, co nigdy wcześniej nie było jej problemem, tylko trzyma się kurczowo jej spódnicy. Do tego często miała przy tym wrażenie, że to Lea jest jej towarzyszem zabawy, wyprawy, a nie ona córki. Galerie, ulice ze sklepami Mirjam omijała szerokim łukiem, bo znała siebie i Leę, a od rozstania z Jean – Pierre` m jej budżet to były alimenty na Leę. Nigdy nie należała do oszczędnych, a teraz przyszło jej obracać każde euro jak ostatni żeton w kasynie – dmuchać, żeby nie okazało się być tym ostatnim. I było to drugie, jeśli nie równorzędne obok Lei samopoczucia zamartwienie Mirjam. Uzależnienie wprawdzie zostawiła już za sobą, ale z nastrojem różnie bywało przy problemach, które ciągle pozostawały nierozwiązane. Jeśli miała odzyskać prawa rodzicielskie do Lei, to musi wykazać przed sądem, że jest samodzielna finansowo. Tylko póki co, to na żadne aplikacje o pracę pozytywnego odzewu nie dostała. Kwalifikacje miała wysokie – od ukończenia studiów nic innego nie robiła jak je nieustannie podnosiła. Jej CV, jeśli chodzi o kursy, szkolenia z zakresu zarządzania, biznesu było imponujące, gorzej było z doświadczeniem zawodowym – tu bida z nędzą.  A mierzyła oczywiście wysoko. Jan od czasu do czasu delikatnie sugerował, żeby trochę odpuściła, jeśli chodzi o pułap, a wtedy na pewno dostanie jakąś pozytywną odpowiedź.  Niestety, Mirjam natychmiast się napinała, że po co ona to wszystko robiła, żeby recepcjonistką czy sekretarką zostać?  A jej plan był dużo szerszy niż tylko odzyskanie własnych praw rodzicielskich – Mirjam zamierzała wyeliminować Georga zupełnie z życia ich córki. Rzecz miała się odwrócić. Dopiero wtedy poczuje, że Lea jest bezpieczna. Tyle, że na razie sytuacja była taka, że w każdej chwili pod drzwiami mogła pojawić się policja i zabrać Leę. Dlatego im mniej o niej Georg wiedział tym lepiej, nie szukała więc żadnego kontaktu z byłym. Musi zebrać wszystkie atuty w rękawie i nie dać żadnego argumentu stronie przeciwnej, kiedy pójdzie do sądu. Potrzebowała też nowego adwokata, co by nie zdarł z niej skóry i nie załatwił jak poprzedni. Przeglądała więc od czasu do czasu strony i fora z opiniami o bawarskich adwokatach.  Przy okazji, gdzie mogła wyrażała też swoją opinię na temat Achenbacha, w której słowa: niekompetentny, niewykwalifikowany, nieudolny, niedouczony, dyletant, amator, patałach, debiutant, etc., stanowiły esencję wypowiedzi. Oczywiście zawsze podpisaną imieniem i nazwiskiem. Na oficjalnej stronie z jego biura dostała nawet odpowiedź: „Życzę zdrowia i wszystkiego dobrego. “„Bezczelny do końca” – pomyślała Mirjam, która często żałowała, że nie wniosła na adwokata skargi. Pozostawała jeszcze sprawa wakacji Lei. Zanim wróci do szkoły w mieście, to musi jej coś zorganizować na łonie natury. A tu znowu progi: raz – pieniądze, dwa – zgoda Georga, gdyby musiała wysłać ją gdzieś bez siebie.Rozwiązanie większości problemów przyszło wraz jej wizytą w praktyce Jana.  Okazja zaś przyjrzenia się kulisom praktyki nadarzyła się, kiedy syn ich recepcjonistki złamał na rowerze rękę i zostali bez pomocy. O ile Mirjam nawet rozważyć nie chciała ubiegania się o podobną pracę, tak teraz natychmiast zaoferowała się z pomocą. Okoliczność zaś, że labradorka Bella akurat się oszczeniła sprawiła, że mogła córkę zostawić samej sobie. Zwierzyniec, który miał u siebie Isaak pochłonął bez reszty Leę. Wszystkie dotychczasowe starania Jana i Mirjam, żeby wymazać z pamięci Lei wydarzenia z Leitnerhof wydawały się spełzać na niczym. Wystarczyło jednak, że Lea przekroczyła progi pokoju, gdzie znajdowało się sześć szczeniąt, żeby z twarzy dziewczynki zniknął smutek, zamyślenie i oderwanie, które stale powracało u niej, gdy tylko matka na pięć minut pozostawiła ją samej sobie. I nie potrzeba było kwadransa, żeby Lea biegała już za całym zwierzyńcem po mieszkaniu Isaaka, a wesoły śmiech dziewczynki przeplatał się z piskiem, skamleniem małych labradorów i wrzaskiem czterech kocurów. Czego nie mogli dokonać ani doświadczony terapeuta, ani czuła matka przez długie tygodnie, to zrobiły w jedno popołudnie cztery koty oraz sześć szczeniaków.

Mirjam nie rozumiała, dlaczego Jan i Isaak nie prowadzą praktyki wspólnie, tylko wszystko jest oddzielne. Tajemnica się wydała, kiedy zajrzała do dokumentacji pacjentów Jana i zrozumiała jak się ten jego terapeutyczny biznes kręci. Jan zupełnie nie panował nad papierami – to go zdawało się w ogóle nie interesować, sprawy z urzędami leżały odłogiem.  W tym chaosie była jednak pewna logika. Sporo, jeśli nie połowa jego prywatnych pacjentów była zdecydowanie niedochodowa – charytatywna. W dodatku ich problemy często mocno ponaciągane, żeby tylko dać podstawę do uzyskania dla nich odpowiedniej pomocy od państwa, miasta i w ten sposób pomóc im stanąć na nogi. Kiedy wieczorem siedzieli w mieszkaniu Isaaka dała upust temu, co myśli o jego interesie:

– Jan, jak możesz być tak niefrasobliwy? Żyjecie tylko do pierwszej kontroli!

– Isaaka praktyka prowadzona jest bez zarzutu.

– Ktoś musi przeżyć. – roześmiał się Isaak.

– Mimo wszystko.

– Widocznie ze wszystkich wspaniałych zalet mego ojca odziedziczyłem tylko jedną – wstręt do papierkowego kramu.  – rzucił jak zawsze lekko Jan, widząc jednak po minie Mirjam, że ją bynajmniej bawi jego beztroska, dodał po chwili:

 – Ale rzeczywiście ktoś powinien to wreszcie ogarnąć. Tyle, że dla naszej niezastąpionej Valerie to zbyt wygórowane zadanie.

– Dziwę się, że w ogóle chce tu pracować. Co drugi twój pacjent jest poza oficjalnym systemem.

– Ludzie, którzy naprawdę potrzebują pomocy psychoterapeuty, zwykle nie mają na nią.  Ich życie to katastrofa pod każdym względem. – odparł zarzut Jan, żeby zaraz jednak zaznaczyć:

 – Ale mam też takich, których można pociągnąć za portfel.

–  Jeśli się wie jak. – odparła z odpowiednia miną Mirjam.

– Jeśli się wie jak. – powtórzył z ubawem na ustach Isaak.

Mirjam, która uznała w końcu, że tylko ona tu przejmuje się stanem praktyki Jana, a to przecież nie jest jej zmartwienie, powiedziała już lżejszym tonem:

– Widzę, Isaak, że bierzesz Jana z całym dobrodziejstwem inwentarza.

– Nie bez wzajemności. – odparł Jan, rzucając przy tym spojrzeniem po menażerii Isaaka oraz porozkładanych wszędzie na podłogach papierach i szmatach, w które sikała jego czteronożna czeredka.

– Tja, bałagan w dokumentacji twoich pacjentów jedynie z bałaganem w tej garsonierze można zestawić.

– Wiesz co, Mirjam, zamiast nas łajać, to może weźmiesz byka za rogi i uporządkujesz tę stajnię Augiasza. – rzucił nagle zaczepnie Jan.

– Zanim odpowiem, to tak gwoli ścisłości, chodzi ci o stajnię w twoim gabinecie, czy tu?

– Podłogi sami wymyjemy. –  szybko odparł Isaak.

– Oczywiście, że chodzi o poprowadzenie praktyki.

– Mhm. Ta korrida mi odpowiada. Stawiam jednak warunki.

– Zamieniamy się w słuch. – odparł Jan rzucając jednocześnie spojrzenie na Isaaka, który tylko gestem dał znać, że czeka na propozycje Mirjam.

Mirjam wzięła ołówek, po czym wyrwała jedną czystą kartkę z bloku, w którym rysowała Lea i podała Janowi.

– No to notuj, Jan. Po pierwsze, zawiązujecie spółkę partnerską. Dwóch praktyk prowadzić nie będę. Dwa, to ja od teraz zakreślam limit twoich caritasowych pacjentów oraz warunki na jakich oni tu będą leczeni. Chyba, że od razu zawiązujemy fundację charytatywną?

– OK. Mów dalej.

– Trzy, to moje uposażenie. – Mirjam zatrzymała się na moment, spojrzała po jednym i drugim potencjalnym wspólniku jakby coś w głowie rozważała, wreszcie rzuciła – Równe pensji Isaaka.

– Rozsądny wybór.

– To nie wszystko. Chcę też 25 procent od zysków spółki.

– Od null to nie jest dużo.  – odparł Jan, który generalnie pilnował, żeby nie brakło tu na rachunki, a żył z pensji w klinice. –  Tu zysków raczej nie ma, jeśli się zdążyłaś zorientować.

– Moja w tym głowa, żeby teraz już były … Więc jak chłopcy?

– Spółka partnerska to prawie jak małżeństwo. – rzucił mimowolnie Jan – Isaak?

– Kiedyś trzeba zakończyć etap życia na kocią łapę. – wtrąciła Mirjam.

– Chyba muszę się zastanowić, czy wolę być wolny, czy bogaty. –  odparł trochę żartem Isaak, który, jak na racjonalistę przystało, potrzebował czasu na rozważenie propozycji Mirjam.

– Chciałby pierścionek z karatem. – rzucił wymownie Jan.

– Też bym chciała. –  powiedziała mimowolnie rozbawiona Mirjam – À propos małżeństwa. Bo zapomniałabym, proponuję, że ślub bierzemy na początek na pięć lat.

– OK. Chyba już czas nadać tej praktyce jakąś sensowną formę, Jan. Ja jestem za.

– To chyba mamy menadżerkę.

Mirjam wyciągnęła rękę, Isaak i Jan dołączyli swoje.

– To gentlemen’s agreement mamy za sobą. Wasze zmartwienie, żeby załatwić prawnika i formalności.

–  Chyba trzeba to uczcić. – rzuca Jan jednocześnie wstając.

– Świętować będziemy jak będzie umowa. – Mirjam pohamowuje Jana.

Wstaje i idzie do Lei.  Chce już zabrać się z Leą do domu i zostawić przyszłych wspólników samych.

– Lea! Kochanie, pożegnaj się ze swoimi podopiecznymi. Jutro znowu ich odwiedzisz.

– Ja jeszcze zostanę.

– Jasne. Poświętujcie sobie zaręczyny.  – Mirjam zabiera swoje i Lei rzeczy.

– Taką szefową da się wytrzymać. – Isaak rzuca spojrzenie na Jana.

– Ach Jan, tylko nie świeć wszystkich świateł i nie hałasuj za bardzo jak wrócisz!

– Już rządzi. – Jan z odpowiednią miną.

Lea żegna się z Isaakiem i Janem. Mirjam też się żegna. Patrzy na rozjaśnioną twarz swojej córki i wreszcie z lekkim sercem myśli o tym, że zostawiła za sobą największe zmartwienia. Teraz będzie już tylko lepiej.

Spółka

Kiedy przez kolejne dni Jan z Isaakiem zajęci byli załatwianiem formalności ich nowej spółki, Mirjam powoli przedzierała się przez dokumenty, rachunki, umowy itd. praktyki, a że wróciła już Valerie, to łatwiej jej było się za to wszystko i zabrać.  Valerie, która nie miała z kim zostawić swojego syna – 10 letniego Olafa przyprowadziła go ze sobą.  Także i Lea zyskała do zabawy towarzysza. Od tej pory po domu Isaaka buszowały już nie tylko koty, szczeniaki, ale jeszcze biegające za nimi dwoje dzieci. Wieczorem zaś Lea z zaangażowaniem poszukiwała wraz z Isaakiem dla swoich podopiecznych nowych domów.  Oczywiście jednego chciała zatrzymać.  Mirjam jednak musiała powstrzymać zapędy Lei. Póki mieszkają u Jana, muszą szanować jego zdanie. Lea szybko wzięła pod włos Jana. I tak wkrótce zapadała decyzja, że mała labradorka Cheri, jak tylko zostanie oddzielona od matki, to trafi do nich. W końcu jasne było dla Jana, że zanim Cheri wyrośnie, to Mirjam znajdzie już mieszkanie dla siebie i córki. Przyszedł wreszcie dzień doprowadzenia formalności do końca. Byli w trójkę umówieni w kancelarii na 15 tą. Lea była, jak co dzień teraz, w domu Isaaka pod opieką Valerie.  Była dopiero jedenasta, gdy Mirjam przeglądała swoją garderobę. Z Janem umówiona była już w kancelarii.  Kiedy więc nagle Jan pojawił się w domu, nie kryła zdziwienia. Jan bez słowa podszedł do kanapy, usiadł i przetarł twarz obiema rękami:

– Obawiam się, że musimy odłożyć dzisiejszy termin z prawnikiem i … w ogóle sprawę spółki.

– Pokłóciliście się z Isaakiem?

Jan tylko potrząsnął przecząco głową.

– Muszę natychmiast jechać do Allgäu. Mój ojciec jest w szpitalu. Miał wylew.

Nie czekając na reakcję Mirjam wstał i poszedł do sypialni pakować swoje rzeczy. Mirjam podążyła za nim.

– Jedziemy z tobą.

Urodzinowe łzy

W Hubers Alp życie szło swoim sezonowym torem. Za pomoc mieli ostatnio parę studencką z Trewiru: Martinę i Mathiasa. Oprócz tego niezamożne małżeństwo Beckerów (on – strażak, ona – fryzjerka) z trojgiem dzieci w wieku szkolnym z brzydkiego Dortmundu, które w kwaterze wysoko w Alp najwyraźniej upatrywało uniknięcia atrakcji dla dzieci, które proponuje dolina i związanych z nimi nieuchronnych wydatków oraz możliwości opłacenia pobytu częściowo swoją pracą. Mieli też za letników dwóch amatorów alpinistyki, których najczęściej widywano tylko w porze śniadania i kolacji. Część więc gości była u nich pomocą, a część dodatkowym obowiązkiem. Lorenz, który miał już 16 swoich krów plus sześć sąsiadów – zajęty był swoim stadem. Łąki wprawdzie nadal należały do Leitnerów, ale to już nie stanowiło przeszkody, żeby wypasało się na nich bydło Hubera, skoro przynajmniej pomiędzy seniorami rodów nie było kontrowersji.  Lisa zajęta była swoją pracą, i albo zamknięta była w swoim biurze, albo siedziała z papierami przed domem, korzystając z dobroci słońca, albo też załatwiała sprawy swoich klientów poza biurem. Mila od momentu, jak dowiedziała się, że matka spodziewa się dziecka, pilnowała, żeby ją jak najwięcej wyręczać we wszystkim, co mogłoby być dla niej zbyt fizycznie obiciążające. Mimo upływu ponad dwóch miesięcy od wydarzeń w Monachium, jej emocje nadal oscylowały pomiędzy tłumionym gniewem, a przytłaczającym poczuciem winy. Jak to u każdej ofiary. Owszem, coraz częściej uśmiech gościł na jej twarzy – mieli trójkę dzieci w wieku szkolnym za letników, a one każdego były w stanie doprowadzić do łez swoimi psotami i żartami. Włączała też się z wolna w życie domowników, jednak do świata i ludzi się nie rwała. Pod namową matki spróbowała się wreszcie spotkać z dawnymi przyjaciółmi, ale wróciła tylko jeszcze bardziej zniechęcona i rozczarowana. Z dawnymi koleżankami nie miała o czym rozmawiać. O Monachium, szkole i życiu tam w ogóle nie chciała wspominać, a tematy sercowe i banalne problemy działały jej na nerwy, co zrozumiałe. Nie było pośród tych dawnych znajomych ani jednej osoby, z którą mogłaby być szczera, więc po co było się z nimi więcej spotykać? Sytuacja zaś, że jeden z dawnych kolegów, po wypiciu dwóch piw, zaczął się do niej przyklejać, spowodowała, że wyparzyła ze spotkania z nikim się nie żegnając.  Lepkie żarty i ziejąca alkoholem twarz, dawniej nawet sympatycznego chłopaka, dziś działała na nią jak przysłowiowa płachta na byka. Jedynych przyjaciół miała na forum. Może czasem byli monotematyczni, ale przynajmniej nie głupi. Ich codzienne problemy były prawdziwe, a ich poczucie humoru jej zrozumiałe. Ona okres infantylizmu i naiwności miała za sobą. Nic już nie było jak dawniej. Mila często miała wrażenie, że nigdy już nie będzie. Entuzjazm, wiara w siebie, marzenia i odwaga, żeby te marzenia realizować zniknęły niczym kamfora. Lorenz dopytywał się o studia. Może spróbuje na jesieni w Lipsku albo Berlinie? „Gdzie, jak? Przecież nie skończyłam roku! Musiałabym zaczynać od nowa wszystko. W nowej szkole jest inny program, a w Berlinie jeszcze większa konkurencja. Nie, to już nie dla mnie!” Karin z kolei sugerowała, żeby córka poszukała jakiegoś zajęcia poza Alp i w ten sposób wyszła do ludzi. Coś z dziećmi, przecież zawsze lubiła się nimi zajmować. „Po co? Za kilka miesięcy będzie tu dwoje. Poza tym, jest mi tu dobrze.” Mila najlepiej czuła się w towarzystwie Marie, bo tylko ona żadnych pytań jej nie stawiała, w żadne dyskusje z nią nie wchodziła. I vice versa – Marie najczęściej wybierała sobie takie zajęcia, w których towarzyszyła jej Mila. Marie ciągle była tu od zarządzania wszystkim i jak zawsze daleka od realiów. Kiedy zapadały poważne decyzje finansowe, to Lorenz po staremu decydował sam, z tą tylko różnicą, że wcześniej konsultował je z Lisą. Okoliczność, że aż dwie jego córki spodziewają się dziecka wymagała lekkiego przeorganizowania życia i pracy w Alp. Marie rozumiała, że wkrótce będzie musiała zamienić się miejscami z Karin i przejąć jej obowiązki. Sytuacja zaś, że życie toczące się w Alp coraz mniej ją interesowało sprawiała, że Marie, wdrażając powoli Karin w sprawy Alp szykowała się tak naprawdę do oddania siostrze sterów w domu. Chcąc nie chcąc, musiała więcej teraz z nią spędzać czasu.  Lisa jako pomoc od dawna nie była wliczana, więc tu się nic nie zmieniało.  Pojawienie się w Alp Karin i Mili oraz dalsza perspektywa powiększenia się rodziny tylko ponownie przywołała temat przemeblowania domu. Teraz był pełny sezon i oczywiście każdy pokój wolny był na wagę złota.  Karin z Milą od początku zajmowały po prostu podwójny pokój dla letników. Jednak na jesieni miało się to zmienić. Minie Viehscheid i trzeba będzie przerobić trzy pokoje z wynajmu na mieszkalne. Raz padał wybór na jeden pokój, za chwilę na drugi. Generalnie Lisa i Karin były zgodne, że chcą mieć pokoje obok siebie, a pokój dziecinny ma być wspólny i obok ich. Mila może sobie wybrać, co chce. Plany planami, a życie i tak jak zawsze poszło swoją drogą. I gdy przyszło co do czego, to nic nie było jak pierwotnie zamierzano.

Póki co jednak, to Hubers Alp świętowało swoją małą uroczystość rodzinną – 39 urodziny Karin, która wniosła trochę uśmiechu, żartu, łez wzruszenia oraz pocztówkę, która dała do myślenia solenizantce. Ponieważ nie planowano żadnych gości poza mieszkańcami z Alp, impreza miała być kameralna. Letnicy oczywiście byli zaproszeni. Skoro urodziny to był obowiązkowy tort, kwiaty oraz prezenty i życzenia. Najwięcej było bukietów kwiatów, a pośród nich nawet jeden polny bukiet od dzieci letników. Alp zatonęło więc w różach, fiołkach, słonecznikach i to już wystarczyło, żeby przywołać uśmiech i dobry nastrój u mieszkańców Hubers Alp. Z Leitnerhof przyszedł bukiet od Sofii i Sebastiana. Najpóźniej, bo kurierem, przyszły kwiaty od Floriana. Nie było oryginalnie, ale 39 półmetrowych róż robiło wrażenie – trzeba było wiadra by je zapakować do wody. Flakonu takiego w domu nie było.

– Mąż oczywiście powinien pamiętać o urodzinach żony, ale o których to już nie bardzo dyplomatycznie z jego strony. – skomentowała ilość róż Martina.

– Gdyby nie pamiętał które znaczyłoby, że bardzo już z nim źle – zapomniał, ile sam ma. – odparła Karin, którą bardziej od kwiatów, wizytówki z życzeniami, interesowała pocztówka z widokiem, która przyszła wraz z kwiatami. Szybko też skinęła na Milę i pokazała jej pocztówkę z Fryburga Bryzgowijskiego w Badenii – Wirtembergii.

– W Fryburgu jest Mooswaldklinik.  – powiedziała Mila.

– Myślisz to, co ja.   – odparła matka, po czym zwróciła się do rozkładającej talerzyki na stole Marie.

– Marie, ty jutro wybierasz się do doliny chyba?

– Mhm. Mam coś tam do załatwienia. A co?

– Zabiorę się z tobą.  – odparła szybko Kari.

Zamierzała po drodze odwiedzić Leitnerhof i dowiedzieć się, jak rzecz ma się na prawdę z pierwszej ręki. Przeczuwała oczywiście, że Marie będzie stawiła temu opór, ale jak podjadą nie od wejścia tylko od tyłu, tak żeby Land Rover Lorenza nawet nie został zauważony, ani tym bardziej jego pasażer przez mieszkańców zajazdu, to Marie ustąpi.

– Nie ma sprawy! – Marie rzuciła okiem po prezentach – Jak się na to patrzy, to można by pomyśleć, że to raczej baby shower[1], a nie urodziny.

Karin się tylko roześmiała na te słowa siostry.  Nawet letnicy poszli w temat w swych symbolicznych upominkach. W zasadzie tylko Marie i świętujący pierwszy raz urodziny swojej córki Lorenz postarali się o podarunki dla Karin niezwiązane ani z ciążą, ani spodziewanym potomkiem.  Większość tych po linii była praktyczna, choć nie brakło też grubszego żartu. Kiedy Karin wypakowała z jednego pudełka biustonosz rozmiaru N (jak namiot) na potrójnych szelkach (bo za ramiączka trudno było to uznać) i pokazała obecnym, to salwa śmiechu oczywiście poszła pośród zgromadzonych. Nikt z obecnych do prezentu nie chciał się przyznać, także podejrzenie padło na nieobecnych, czy raczej nieobecnego.

 – Na praktyczny gust mojego szwagra zawsze można było liczyć.skwitowała prezent Karin.

–  Gdybyś rzeczywiście miała, co tam zapakować, to tato może swoje krowy sprzedać. – powiedziała Lisa, która właśnie przymierzała na swoją głowę jedną miseczkę.

– Już ty zostaw moje krowy w spokoju, Lisa!  – zaprotestował szybko dumny właściciel stada.

– Tja, a na końcu się okaże, że owszem, cycki jak dwie mycki, tylko mleka ani do kawy. – zawołał rubasznie Becker.

– Achim!  – zawołała z oburzeniem jego żona, szturchając jednocześnie męża w bok – Karin, wybacz mojemu mężowi! Jemu gaśnica chemiczna mózg zdemolowała, kiedy na jednej z akcji jego kolega puścił na niego nawiew. Lekarze są bezradni – bez lobotomii nie ma szans na poprawę.

– Ależ Doris, tu jest Alp, a nie dwór królewski.  – odparła ze śmiechem solenizantka.

– I urodziny a nie stypa. – rzucił kwaśno strażak do żony, po czym, gdy zniknęła już z jego widoku zwrócił się do Hubera – Wiesz, Lorenz, moja Doris to była najbardziej rozrywkowa dziewczyna w szkole, ale odkąd zaczęła używać tej, no, prostownicy do włosów, tak jej się humor zupełnie spłaszczył.

– Zawsze lepszy płaski dowcip u baby od płaskiego …  – chrząknął wymownie Huber, rzucając jednocześnie ukradkowe spojrzenie na córki i wnuczkę, czy nie jest na nasłuchu.  – No, mniejsza o większość. – dokończył Lorenz, a Achim przytaknął ze zrozumieniem, rozkładając ręce jak klecha przy ołtarzu i wywracając oczami wymownie.

Urodzinowy tort ściągnął wcześniej z gór nawet będących u nich na kwaterze alpinistów. Tych wiecznych mruków, którzy poza tematem kolejnej wspinaczki zwykle nie mieli nic do powiedzenia przy stole. Początkowo Lorenz chętnie się włączał do ich rozmowy, z czasem jednak nawet on uznał ich monotematyczność za nużącą. Lisa i Karin wykazywały przy stole większą rozpiętość w tematach do dyskusji od tych dwóch. Skoro były urodziny, to nie mogło zabraknąć muzyki. A o to zatroszczyła się już zakochana para studentów, najbardziej zainteresowana tym punktem imprezy – tańcami. Martina i Mathias trochę inaczej sobie wy obrażali wakacje na wolontariacie w Alp, jak pracę od szóstej rano do ósmej wieczorem, a czasem nawet dłużej, przez siedem dni w tygodniu. Ponieważ w weekendy dołączała jako pomoc do alpowego zespołu także Lisa, to Marie zarządzająca letnikami pracującymi u nich, zaproponowała młodym, że mogą niedziele mieć wolne. Oczywiście za potrąceniem za wyżywienie i kwaterę. Martina i Mathias po krótkim namyśle zgodzili się, ale i tak łowili każdą okazję do rozrywki i zabawy, szczególnie zaś za friko, jak to studenci. I tej również nie mieli zamiaru zmarnować. Szybko postarali się o odpowiedni sprzęt i nagłośnienie. Pierwsi też dali przykład innym. Po dwóch lampkach wina i kuflu piwa strażak spojrzał łaskawszym okiem na swoją żonę i Beckerowie dołączyli do pary studenckiej oraz do swoich dzieci, skaczących na trawie już od pierwszych dźwięków muzyki. Alpiniści nie kwapili się do tańca – tych dwóch, poza kolejnym kawałkiem tortu, dobrze wysmażoną kiełbasą czy stekiem na grillu przez Lorenza, no i oczywiście kuflem piwa, nic tu nie interesowało. Lorenz patrzył na nich z coraz większą odrazą i równie mocnym postanowieniem, że do końca ich pobytu nie zamieni z nimi już ani słowa. Poza auf wiedersehen, czy raczej nie wiedersehen. Karin i Lisa rozumiejąc, że na nikogo z męskiej części grona gości nie ma co liczyć, postanowiły same sobie dotrzymać towarzystwa na parkiecie. Zdjęły buty i ruszyły razem na trawę. W końcu one i tak były zdania, że faceci to w zasadzie nie są już im do niczego więcej w życiu potrzebni – ich rola spełniona. Tej opinii zgodnie dawały głośny i otwarty wyraz. Lorenz wolał uszy zatkać. Jeśli rola mężczyzny w dzisiejszym świecie ma się sprowadzać do spłodzenia potomka, to dla takiego mężczyzny jak on – pora umierać. W miarę jak zaś dwie przyszłe mamy rozkręcały się w zabawie, tak też dawały wyraz swojemu dobremu humorowi.  Szybko oświadczyły, że te urodziny to tylko rozgrzewka, bo prawdziwy popis dadzą na urodzinach Lisy w listopadzie – wtedy zaprezentują cały program latinoamericano.

 – Może jeszcze taniec brzucha? – rzuciła Marie, która z coraz częściej zadawała sobie pytanie, co ona tu robi.

– To na twoich, Marie. – odpaliła ze śmiechem Lisa.

– Nie jest moim zamiarem psuć ci humoru Lisa, ale możesz mi wierzyć, że w lutym, to już z fotela bez dźwigu nie wstaniesz. – przygasiła trochę zapędy siostry Karin. – I będzie to raczej ostatnie powstanie, z przytupem, odpływem i w jednym kierunku.

Mili udzielił się dobry humor matki i ciotki tak, że zaczęła mimowolnie podrygiwać nogami pod stołem. Ona wprawdzie akurat była zadowolona z tego, że Mathias jedynie swoją Martinę widział za partnerkę, podchmielony strażak robił kółeczka z własnymi dziećmi, a alpiniści tylko na pionowych powierzchniach dobrze czuli grunt pod nogami i nikt ją w związku z tym nie molestował.  Jednak muzyka nęciła coraz bardziej. Wreszcie, zachęcona widokiem tańczących matki i ciotki, nie wytrzymała i szturchnęła wymownie siedzącą obok niej Marie. Ta jednak tylko potrząsnęła przecząco głową. Siedzący po drugiej jej stronie dziadek, nie omieszkał oczywiście nie zauważyć chodzących pod stołem nóg wnuczki. Rzucił jeszcze pogardliwe spojrzenie na alpinistów – „Boże, widzisz i nie grzmisz!”  – powiódł wymownie oczami po niebie – „Wygląda, że ten sam gatunek, co Jan” – przeszło mu przez głowę. Po czym zwrócił się do wnuczki:

– Chodź, Mila, zaprezentujesz, co potrafisz!

I tak na trawie, na której w dzień wypasają się kozy, pojawiła się ostatnia para – stary pasterz i młoda pastereczka. Szybko jednak okazało się, że jak kto ma dryg do tańca w nogach, to wiek tu nic nie znaczy.  Dziadek z wnuczką w mig zagarnęli zielony parkiet dla siebie.

– No wreszcie widać, po kim ona to ma!  – zawołała Karin.

– Wiadomo, że nie po tatusiu. – puściła śmiech Lisa, ubierając buty z powrotem na nogi i podążając za siostrą do stołu.

 – Drewniane nogi!

– Może w ramach powtórnej nauki chodzenia zaaplikują mu w tym Reha kurs tańca towarzyskiego. 

– Może.

– Patrz, Georg od dziecka był muzykalny, gdy Floriana poza sportem nic nigdy nie interesowało. – powiedziała w zamyśleniu Lisa.

 – Oni poza nazwiskiem nigdy nie mieli nic wspólnego. 

– Tak w ogóle, to gra Georg jeszcze na tym akordeonie?

– Przestał jak poznał Mirjam. Twierdziła, że to skansen i obciach. A szkoda, bo przy ognisku zawsze robił nastrój.

Kobiety podeszły do pustego stołu – Marie najwyraźniej już się zabrała do siebie, a alpiniści wyczyściwszy patery z ciastem też uznali, że nic tu po nich i poszli na swoje kwatery. Ledwo usiadły, jak odezwał się telefon Karin.

– Mama. – odpowiedziała krótko Karin na pytający wzrok Lisy.

Odkąd Karin nawiązała po latach prawdziwy kontakt z matką w więzieniu, ta dzwoniła do niej teraz regularnie kilka razy w miesiącu. Jedynie też Margarete wiedziała, o której godzinie powiła swoją córkę na świat. I musiała się naprawdę postarać, żeby móc zadzwonić z więzienia akuratnie o tej porze.  Lisa odsunęła się trochę na bok. Karin skorzystała z okazji, żeby przekazać swojej matce wiadomość, że zostanie drugi raz matką. Margarete, która nigdy na oczy nawet nie widziała Mili, na słowa córki: „Będziesz babcią”, głos się załamał, tak że odparła tylko cichym, zdławionym głosem córce: „Bardzo bym chciała … być babcią, kochanie.” – po czym się rozłączyła. Karin na te ciche, ale mimo to wyartykułowane znacząco „być”, emocje nie wytrzymały i rozpłakała się.  Lisa objęła zapłakaną siostrę, zamyśliła się. Wreszcie powiedziała zdecydowanie:

– I będzie!

– Jak? Ma dożywocie.

– Jest przedterminowe zwolnienie, są urlopy zdrowotne, możliwość przerwania wyroku.  Coś na pewno da się zrobić. Nie martw się, jak urodzisz, to babcia będzie już czekać w domu.

– Chciałabym w to wierzyć.

 – Obiecuję ci to! Choćbym miała takiego jednego pod murem postawić, żeby się koło tego dobrze zakręcił. Argumenty w końcu mam. Teraz to i w jego interesie jest, żeby rodzina przyszłego potomka w pudle nie siedziała.

Spekulacje, czyli wizyta Mirjam w Leitnerhof

Następnego dnia po przyjedzie do Allgäu Mirjam udała się do Leitnerhof, wcześniej umawiając się z Georgiem na rozmowę w sprawie ich córki. Georg zapewniał ją przez telefon, że się porozumieją co do Lei, więc chciała się przekonać o szczerości jego słów. Leę zostawiała pod opieką gosposi ojca Jana i koło południa zjawiła się pod zajazdem. Pierwszą osobą, na którą się natknęła była Sara. Kobiety dobrze się znały i lubiły jeszcze od czasów, gdy Sara pracowała za pomoc w Alp, a że nie widziały się długo, to i przywitanie było serdeczne, jak starych przyjaciółek – objęcia, cmok w policzek, wzajemne komplementy. Sara dopytywała się o Leę, gdzie się zatrzymały obie, itp. Mirjam komentowała kobiecy strój Sary. Po wyjeździe Mirjam, dziewczyna, za namową Sofii, swój garniturek recepcjonistki, zamieniła na regionalny strój bawarski. Spódnica i stanik były w kolorze czerni, a fartuszek w kolorze chabru. Stanik był sznurowany i haftowany tego samego koloru nicą, co fartuch, do tego   bufiasta biała bluzka ze sporym dekoltem. Całość stroju wyjątkowo dobrze współgrała z zimową urodą Sary: jej kruczo czarnymi, kręconymi, krótkimi włosami, niesfornie wijącymi się po czole i policzkach dziewczyny oraz jej jasną, porcelanową cerą i czarnymi oczami. Sara z kolei oceniała ogólny wygląd Mirjam, w tym szczególnie, brak oznak zmęczenia na jej twarzy, tak bardzo wyraźnego, kiedy przyjaciółka opuszczała Leitnerhof.

– To zasługa twoich naturalnych kosmetyków. Czynią cuda. A twoja zasada, że co akurat nie zje Lea na drugie śniadanie: banan, kiwi, jogurt, awokado, czy ogórek, to zamiast w koszu, ląduje na mojej twarzy jako maseczka, stała się już zwyczajem.

– Pamiętałaś.  –  odparła Sara z lekko wyczuwalnym wzruszeniem w głosie.

 – Oczywiście! Tak jak i wszystkie wskazówki dietetyczne. Twoje drinki energetyczne postawiły mnie na nogi.

– Choć usiądziemy. Mam świeży smoothie przygotowany w kuchni, to przyniosę.

– Chętnie, ale później. Jestem umówiona z Georgiem. Najpierw interesy, potem przyjemności.

–  Jest zajęty. Ma spotkanie biznesowe z kontrahentem.

– W takim razie, nie odmawiam.

–  Stolik przy wejściu jest wolny, więc będę słyszeć, gdy telefon zadzwoni.  Szef, niestety, ale rozlicza mnie z każdego nieodebranego telefonu.

– Macie system kontroli rozmów telefonicznych?

– Florian się postarał przed samym wyjazdem do Reha. Od tej pory nie ma tu chwili spokoju.

Kobiety wyszły na zewnątrz.  Mirjam zignorowała narzekania Sary – sama w końcu namawiała Georga, jeszcze przed swoim opuszczeniem Leitnerhof, na wprowadzenie rejestracji wszystkich telefonów. Głównie chodziło o to, żeby pracownicy nie wykorzystywali linii prywatnie.

– Słyszałaś chyba o wypadku?

– Nie za wiele. Jak byłam w piekarni dziś rano, usłyszałam przypadkiem, że Florian jest na wózku. Ale nie chciało mi się w to wierzyć.

– Bracia mieli wypadek w górach i Florian doznał urazu kręgosłupa.

– Coś poważnego?

– Rodzina jest pełna optymizmu. Wierzy, że wróci z Fryburga na własnych nogach.

– Piechotą?

– W jego przypadku mała pokutna pielgrzymka byłaby wskazana.

Obie się roześmiały.

– A co u Karin? Nigdzie jej nie widzę.

–  Wyprowadziła się z Milą do Hubers Alp zaraz po twoim wyjeździe. I póki co nic nie wskazuje, żeby miała wrócić. Choć są tu tacy, co jeszcze się łudzą.

– A więc jednak Gone with the wind.  – Mirjam z mimowolną zadumą w głosie – Kto by pomyślał.

– Że niby Karin to Rhett Butler, tylko w spódnicy? – powiedziała Sara wyraźnie rozbawiona.

– Charakterologicznie to kulą płot, ale poza tym to trudno o lepsze porównanie. Florian też latami wzdychał do Lisy niczym Scarlett do Ashley`a. A jak wreszcie przejrzał na oczy i zobaczył, co ma w sercu na dnie, to się okazało, że w jego małżeńskim piecu właśnie zgasło. Cierpliwość się skończyła u Karin, a wielkie uczucie do męża się wypaliło.

– Może tym razem obejdzie się bez chusteczek.

– Jakieś newsy?

– Wróbelki ćwierkają, że do Alp bocian leci, więc jest jeszcze szansa na happy end.

– Karin jest w ciąży?

– Ta, wygląda, że Rhett jest w potrzasku.

– To faktycznie. – Mirjam już spoważniała.  – Dla dziecka można nie jedno znieść i niejedną granicę przekroczyć.

– Sama najlepiej wiesz po sobie.

– Tylko, że wtedy historia by zatoczyła kółeczko.

– To znaczy?

– Najpierw Karin złapała na jedno dziecko Floriana, a po dwudziestu latach on ją złapie na drugie.

– Dobra zostawmy Butlerów. Powiedz lepiej, co u ciebie?

 W holu słychać telefon.

– Obowiązki! – Sara wstaje.

– To leć! I nie zapomnij o smoothie, jak będziesz wracać!

Sara weszła do kuchni po smoothie. Na stole spostrzegła talerzyki z meze – nowymi przekąskami dla gości. Spojrzała na otwarte drzwi. Szybko wyjęła spod kuchni tacę i zaczęła wybierać co bardziej kolorowe i apetycznie wyglądające zestawy dla Mirjam, łowiąc jednocześnie jakiś vegan zestaw dla siebie.

– Hej! Lepkie łapki?  Tasak był dziś ostrzony. Zabieraj paluszki, żeby mi za test ostrza nie posłużyły.

– Tylko barbarzyńca może grozić kobiecie tasakiem.

– Za kradzież jest tylko jedna kara.

– Tylko dwie meze, Mohammed.

– Zapomnij, wyliczone co do sztuki!

– To dla specjalnego gościa. – Sara przymilnie.

– Musi być bardzo specjalny, skoro wylałaś na siebie pół perfumerii.

– Ładny zapach? – Sara wywraca oczami.

– Za chwilę będzie tu pełno os.

– Boisz się, że cię która dziabnie?

– Pomarz sobie.

– Powycieram ci dziś szkło.

– Wymyjesz patelnie. Jedna meze, jedna patelnia.

– Mam świeży manicure.

– Jakbym własne siostry słyszał. Co trzeba gary myć, to im lakier schnie.

– Nie pytam, kto myje.

 – Jest takich trzech głupich.

–  Jutro rano pochowam naczynia. 

– Bierz co chcesz i idź już stąd, bo tego zaduchu do wieczora się nie wywietrzy. 

Sara nałożyła cztery okazałe zestawy meze na tacę, nalała smoothie do wysokich szklanek, po czym rzuciła w powietrzu całusa chłopakowi i wyszła na zewnątrz. Mohammed podszedł do drzwi. Przy stoliku siedziała nieznana mu atrakcyjna blondynka. Gwizdnął na Andreasa.

– Co to za jedna?

– Była szefa.

– Która?

– Kto by to obliczył?

–  Nie pytam o te poza oficjalnym obiegiem.  Tylko, czy to matka jego córki, czy syna?

– Córki.  – Andreas poważnieje.  – Ciekawe, co Sara z nią kombinuje.

– Może rzeczywiście chce stąd wylecieć.

– Szkoda by było.

– Tylko się nie popłacz.

– Ty się jeszcze doigrasz, Achenbach!

– Boję się.

Andreas bierze ze stołu jedną paprykę faszerowaną warzywami i mięsem. Pakuje ją do ust.

– Ty to się jednak w szałasie chowałeś.

– Bo co? – Andreas z pełnymi ustami.   

– Mama nie uczyła, że je się na siedząco i nie łapą, którą się używa sraltaśmy?

– Eh, te wasze przesądy.  – Andreas obciera usta w rękaw koszuli, po czym wyciera tłustą rękę w fartuch kelnerski i wychodzi.

Sara powraca do stolika z tacą ze smoothie oraz zestawami meze. Kładzie je na stolik. Siada.

– Mhm, nowe menu. Georg się stara.

– Raczej jego pomoc. Muzułmanin. Częstuj się.

– A to ciekawe. – Mirjam upija smoothie i bierze się za próbowanie jednej przekąski. – Niezłe.

–  Przekażę, komu trzeba. Długo tu zostaniecie?

– Do końca wakacji. Profesor miał wylew i Jan musi zorganizować opiekę dla ojca. Lea zaś potrzebuje prawdziwych wakacji przed szkołą.

– A po wakacjach? – Sara poważnie.  – Wracasz do Monachium?

– Chyba tylko po to, żeby zlikwidować tam mieszkanie. Jan z Isaakiem zaproponowali mi poprowadzenie ich praktyki. Także wiesz …

– A więc jeszcze dalej od Allgäu. – Sara z tłumionym westchnieniem.

– To akurat mnie nie martwi. Im dalej, tym lepiej.

– Rozumiem. A poza tym?

– Muszę znaleźć adwokata i to takiego, co się nie porozumie za moimi plecami z drugą stroną.

– Uważasz, że Georg się dogadał z Achenbachem?

– A co mam uważać? Sama bym lepiej się broniła!

Sara nic nie odpowiedziała na te słowa Mirjam, bo jeszcze nie zapomniała w jakim stanie ona trafiła do Hubers Alp.  Zresztą, tego spotkania nigdy już nie wymaże z pamięci. Nawet teraz poczuła uścisk w sercu. Mirjam była wtedy jednym wielkim bólem i krzykiem rozpaczy, w dodatku niezdolną ani rozsądnie myśleć, ani normalnie funkcjonować. Całą sobą przypominała wówczas postać z obrazu „Krzyk” Goyi. Do Leitnerhof poleciała niemal na skrzydłach. Powrót do niewiernego byłego męża był tylko potwierdzeniem tego, co myślała o Mirjam – że ona dla swojej córeczki zrobi wszystko. Lea zawsze będzie dla niej na pierwszym miejscu.

– Jeszcze przed samą rozprawą solennie mnie zapewnił, że zrobi wszystko, żeby Lea matki nie straciła. A gdy mu te słowa przypomniałam po wyroku, to bezczelnie odparł, że właśnie to zrobił.

 – Może i jest coś na rzeczy, biorąc pod uwagę, w jakiej komitywie jest z całą rodziną Leitnerów. Nawet jego brat tu pracuje. – Sara westchnęła. – Jednak dowodów nie masz, że wziął pieniądze od Leitnerów.

– Nie. I Sebastian też by na to nie poszedł. Chyba po prostu trafił mi się lipa adwokat.

– A gdybyś tym razem wzięła kobietę za adwokata?

– Zapominasz, że to właśnie kobieta mnie tak urządziła.

– Hmm. – Sara wzdycha – Może jeszcze życie jej odpłaci i sama będzie kiedyś musiała o swoje dziecko walczyć w sądzie.

– Najpierw musiałaby je mieć! Lisa nie ma żadnych uczuć. I żadnych dzieci nigdy mieć nie będzie! Marie to co innego. Trudno uwierzyć, że one są rodzonymi siostrami.

– Nie rozmawiałaś przez ten czas ani razu z Georgiem?

– Dwa razy dzwonił. Pytał się o Leę. Poza tym nie mamy żadnych tematów do dyskusji.

– A więc nic nie wiesz …

– A co niby takiego miałabym wiedzieć?

W tle pojawia się Sofia, niesie kosz pełen prania. Mirjam ją dostrzega, wstaje z krzesła. Sofia podchodzi do stolika.

– Sofia! Ty tu?

– Jak widać. Witaj, Mirjam!

 Sofia stawia kosz na wolne krzesło i podaje rękę Mirjam.

– Ja już pójdę.  Zostawię was same.

Sara wstaje, zabiera swoją szklankę ze smoothie i talerzyk z przekąską. Odchodzi.

– Od dawna jesteś w Allgäu?

– Wczoraj przyjechałyśmy.

– Gdzie się zatrzymałyście?

– U Jana Edelsteina, to jest w jego rodzinnym domu.  Jest środek sezonu. Poza pokojem w hotelu czterogwiazdkowym, wszystko jest szczelnie obłożone.

– Nie musisz się przede mną tłumaczyć.

– Wróciłaś na stałe do Leitnerhof?

– Może usiądziemy? –  Sofia wskazuje na stolik, przy którym jeszcze chwilę temu Mirjam siedziała z Sarą. Kobiety siadają.

– Kiedy dzieci, nawet dorosłe, mają problemy, to matka stać z boku i przyglądać się obojętnie nie może.

– Słyszałam o Florianie. To musiało być dla ciebie naprawdę ciężkie przeżycie. Najpierw to oskarżenie, a potem ten wypadek. Jakie są prognozy lekarzy?

– Odkąd wyjechał do Reha, to mamy nadzieję, że wreszcie stanie na nogi. Bardziej jednak od naszych synów, martwi nas z Sebastianem to, że wnuki nam odpływają z rodziny. Niby ich przybywa, a faktycznie jest ich coraz mniej.

– Przykro mi, Sofia, ale ja mam zamiar kierować się tylko dobrem mojego dziecka. I jeśli uznam, że Georg mu zagraża, to zrobię wszystko, żeby Lea miała z nim jak najmniejszy kontakt.

– Georg sporo przemyślał.

– Ach tak? Sofia, zawsze cię lubiłam, szanowałam i teraz też nie chcę ranić twoich uczuć. Jednak ktoś to musi wreszcie powiedzieć głośno – Georg powinien się leczyć. I z perspektywy czasu, wcale już się nie dziwię Marie, że chciała przed nim ukryć fakt, że spodziewa się jego dziecka. 

– Mhm. A jak jej się to nie udało, to wolała mu dziecko oddać.

– Przepraszam, co takiego? – Mirjam wbiła okrągłe oczy w Sofię.

– Dobrze słyszałaś. Dziecko jest tu. A jego matka przez ponad dwa miesiące nawet nie zapytała o nie.

– To niemożliwe! Nigdy w to nie uwierzę!

–  Marie nienawidzi Georga.

–  Nawet zakładając, że to prawda.  – powiedziała Mirjam już nieco spokojniejszym tonem – I co z tego? Zapominasz, że ja tu też wtedy byłam i czułam dokładnie to samo, co Marie. Mnie jednak jakoś do głowy nie przyszło, żeby zostawić mu Leę.

– Jesteś po prostu inna.

– Nie, Sofia. Gdyby Marie naprawdę nienawidziła Georga, jak twierdzisz, to byłby on ostatnią osobą, której oddałaby swoje dziecko.

– Takie są jednak fakty.  – Sofia wstaje i zabiera swój kosz z bielizną. –  Wybacz Mirjam, ale muszę wracać do swoich zajęć … i mojego wnuka. Ucałuj ode mnie Leę.

Sofia odchodzi. Mirjam patrzy się tempo przed siebie. Na twarzy ma nadal szok.

Tymczasem z zajazdu wyszedł Schulz – interesant, z którym miał spotkanie Georg. Twarz miał wzburzoną, krok przyspieszony. Nawet się nie pożegnał, przechodząc koło Sary, choć była pierwszą osobą, z którą tu dziś rozmawiał po przybyciu. W chwilę potem wyszedł za nim Georg. Zauważył Mirjam i podszedł do niej.

– Witaj, Mirjam.

– Hello, Georg.

 – Myślę, że lepiej jak porozmawiamy u mnie.

Udając się z Mirjam do swojego biura, Georg, po drodze zatrzymuje się jeszcze na moment przy recepcji.

– Sara, od dziś jesteś odpowiedzialna za to, żeby żadne oferty handlowe tego … – Georg zmełł w ustach przekleństwo – tego Schultza nie trafiały na moje biurko, a jego noga więcej nie przekroczyła progów Leitnerhof!

– Szef mi pochlebia. Chciałabym jednak przypomnieć, że jestem tu zatrudniona jako recepcjonistka, a nie jako jego osobista sekretarka. Tym bardziej jako portier.

Georg, który przyszedł tu blady, teraz gwałtownie zmienił się na twarzy, pochylił się nieznacznie w kierunku Sary i odparł nie zważając na stojącą obok Mirjam:

– Posłuchaj, Sara. Tak to już jest na świecie, że nikt nie dostaje od losu wszystkiego. Jeden rodzi się w złotej kołysce, drugi ze srebrną łyżeczką w ustach. Jednemu trafia się rozum, drugiemu uroda, trzeciemu sympatyczny charakter. Tobie bozia poskąpiła wszystkiego. I powiedzmy, że jest to TEN powód, dla którego cię tu trzymam.

Mirjam odwróciła twarz. Sarze zaszkliły się oczy. Gdy Georg odszedł, Mirjam chwyciła Sarę za rękę. Było jej przykro, choć wiedziała oczywiście, że Sara sobie zasłużyła.

–  Hej! Nie przejmuj się! On już tak ma.

Mirjam usiadła przy małym stoiku, Georg był   jednak zbyt nerwowy, żeby usiąść. Stanął przy oknie, upłynęła dobra chwila, zanim się odezwał do niej. 

– Podrzuciłaś mi niezłe zgniłe jajko na odchodne.

– Georg, to że kontrahent nie poszedł ci na rękę, nie jest jeszcze powodem, żebyś wyżywał się na Sarze.

– Kto powiedział, że mi nie poszedł?

– To skąd ten zły humor?

– Zaproponował mi nawet specjalne warunki dostawy i spore rabaty.

– Tym bardziej!

– A wiesz, dlaczego?

Mirjam wzruszyła ramionami.

– Bo też nie lubi obcych, szczególnie tych … – Georg zakręcił pejsa koło ucha. – Powinienem kanalię psami poszczuć.

– Nie masz psów.

– Może już czas, żeby się o nie się postarać na wypadek, gdyby następny podobny się tu pojawił.

Mirjam nic nie odpowiedziała.

– W interesach to już tylko szuje chcą ze mną współpracować. Gerlach od dwóch miesięcy nie ma dla mnie czasu.

– Zmień bank.

– Może i tak zrobię. Zresztą, kiedy tracisz tych, na których ci naprawdę zależy, to opinia obcych maleje do zera.

– Słyszałam od Sofii o Marie. Przykro mi, Georg.

–  Lea pyta o mnie? – Georg zbył milczeniem temat Marie.

– Nie.

– Może tak i lepiej.  – odparł Georg w zamyśleniu. Wreszcie odwraca się od okna do Mirjam. –  Potrzebujesz pieniędzy? Może pojedziesz z Leą na kilka tygodni nad morze?

– Nie, dzięki.  Postanowiłam tu jej zorganizować wakacje. Jan jest w trudnej sytuacji. Nie mogę go tak teraz zostawić samego. Nie po tym, co zrobił dla mnie, co zrobił dla Lei. Zresztą, Lea ma tu wszystko, czego jej potrzeba – jeziora, las, góry. 

– Lea kocha Allgäu.

– Georg, przez telefon powiedziałeś mi, że chcesz się ze mną dogadać w sprawie Lei.

– Myślę, że dla Lei będzie lepiej, jak ty sama będziesz decydowała w jej wszystkich sprawach.

– Cieszę się, że podzielasz moje zdanie.

– Rozmawiałem z twoim prawnikiem, jak się ma twoja sprawa …

 – Achenbach nie jest już moim prawnikiem! – Mirjam gwałtownie przerywa Georgowi.

– Spokojnie, Mirjam. Liam powiedział mi, że jak uporasz się ze swoimi problemami, to ci pomoże odzyskać prawa rodzicielskie. A wtedy …

–  Dziękuję! Już mi pomógł!

– Nie możesz zaprzeczyć, że od uzależnienia od tabletek jesteś wolna. Lei też tak naprawdę nigdy nie straciłaś.

 – Gdyby to o ciebie chodziło, to nie byłbyś taki pobłażliwy.

– Nie, gdybym nie wiedział o nim tego, co wiem. 

– Niby co takiego?  – Mirjam z drwiną.

– Choćby to, że jego własna matka przedawkowała. Chyba nawet ją znalazł martwą wraz bratem. Jego brat miał wtedy mniej niż Lea teraz. Może chciał tego zaoszczędzić naszej córce.

 – I co mam mu być z tego powodu wdzięczna?  –  Mirjam zimnym tonem. – W ogóle dziwna jest ta wasza znajomość.

– To nie on pobił Jana, tylko ja.

– Zmieniłeś się, Georg. – Mirjam łagodzi ton.

– Chciałbym, żeby to była prawda.

Przez chwilę trwa cisza. Wrogość i bojowe nastawienie, z którym Mirjam przyjechała do Leitnerhof, zupełnie już ją opuściło.

– A jak ma się twój syn?

– Jest zdrowy, dobrze się rozwija. Czego chcieć więcej?

– To wspaniale. 

 – Adam jest wszystkim, co mam.

 Mirjam wstała i podeszła bliżej do niego.  Położyła mu dłoń na ramieniu, jednak szybko zabrała ją z powrotem. Nie chciała, żeby Georg odebrał ten zwykły gest empatii ludzkiej z jej strony za cokolwiek więcej, tylko dlatego, że zrobiło się jej go nagle żal. Nie był jej przyjacielem. Od dawna już nie był jej bliski.

– Może byś odwiedził Leę?

Georg zaprzeczył gwałtownie głową. Nie zniósłby widoku ponownie uciekającej przed nim córki.

– Przemyśl to. A gdybyś zmienił zdanie, to wiesz, gdzie nas szukać.

Mirjam miała już odejść, gdy przystanęła przy drzwiach, odwróciła się i zapytała nagle:

 – Nie przedstawisz mi swojego syna?

– Pewnie!  – Georg w końcu się uśmiechnął. Ruszył żwawo w kierunku Mirjam.  – Chodź! Jest na tarasie.

Tymczasem pod Leitnerhof od strony mieszkalnej podjechał Land Rover Lorenza. Karin zatrzymała samochód. Spojrzała na siedzącą obok Marie.

– To nie zajmie mi długo.  Chcę tylko parę zdań zamienić z Sebastianem.

 Marie przytaknęła głową i odwróciła twarz w kierunku szyby.  Karin złapała już za klamkę, gdy rzuciła raz jeszcze spojrzenie na Marie i wtedy dostrzega jej kurczowo zaciśnięte dłonie. Spojrzała na jej twarz i spostrzegła, jak drżą jej usta. Podniosła wzrok i podążyła za tym, co obserwowała Marie. Na tarasie zobaczyła stojących Georga i Mirjam. Szwagierka trzymała dziecko na rękach.  Karin położyła rękę na drżących dłoniach siostry.

– Jutro tu przyjadę. A jak nie znajdę czasu, to wyślę Milę.

Karin przekręciła kluczyk w stacyjce i ruszyła. – „Czyżby jednak dla Lei kolejny raz się ugięła? Mirjam już nie raz udowodniła, że dla córki gotowa jest do największych poświęceń – zapomnieć o własnej dumie, o własnych uczuciach. W sumie jej powrót do Georga nie byłby czymś specjalnie niezwykłym.”   – zastanawiała się, co ma znaczyć pojawienie się Mirjam w Leitnerhof.

Georg – Liam vivisection, czyli grzechy ojców.

Lili pieczołowicie czyściła konia szczotką, gdy Sebastian stał już z siodłem na padoku. Kwadrans obowiązkowej pielęgnacji konia był częścią oswajania się małego jeźdźca ze zwierzęciem. Liam stał po drugiej stronie ogrodzenia. Na ramieniu miał przewieszony aparat fotograficzny, a w dłoniach trzymał dżokejkę. Pod nogami stało mu spore pudło od obuwia. Sebastian położył siodło na ziemi i podszedł bliżej do Liama.

– Masz brata autystycznego?

– To prawda.  – Liam przytaknął głową.

– Długo nie byłem pewny. Ale w końcu mi się przypomniał. Finn, mam rację?

– Ta. Pamiętasz wszystkich swoich małych pacjentów? On tu przychodził 20 lat temu.

– Właśnie dlatego.

– Był jakiś wyjątkowy?

– Wszystkie dzieci są wyjątkowe.

– Nie da się zaprzeczyć.

– A te, które tu przychodzą, w szczególności. – uśmiechnął się Sebastian – Po śmierci mojego syna chciałem zamknąć ośrodek. Nawet zlikwidować stadninę. Twój brat był jednym z pierwszych po jej ponownym otwarciu, tych co sprawili, że zmieniłem zdanie. Dlatego go zapamiętałem. Zresztą, twój ojciec był bardzo przekonywujący.

– To na pewno.

– Gadanie masz po nim.

– Coś muszę mieć. Pomysł z hipoterapią nie był jego. Finn już od piątego roku życia na nią uczęszczał.

– Pamiętam, że nie był poczatkujący. Jak sobie radzi dziś?

– Robi wrażenie. Finn to największa duma ojca.

– Ty i konie, Liam, to nie bardzo. – rzucił nagle Sebastian, który już zauważył, że Liam nigdy nawet ogrodzenia nie przekroczył.

– Konie? Wyłącznie mechaniczne.

Do padoku podchodzi Mohammed, wita się z bratem. Sebastian bierze siodło z ziemi i podchodzi do konia. Lili podbiega do ogrodzenia. Przechodzi pod nim i wpada w objęcia Mohammeda.

– Dziś będę galopować! – Lili z animuszem na twarzy.

– A ja pójdę pod respirator.  Chodź, ubierzesz dżokejkę.

Lili zeskakuje na ziemię. Liam nakłada jej dżokejkę. Sebastian już umocował siodło. Sprawdził popręgi. Woła na Lili.

– Georg zaraz przyjdzie. Kończy przygotówkę.

– Zrobisz trochę zdjęć Lili.

– A ty nie możesz?

– Kto jest nadwornym fotografem Achenbachów, ja czy ty?

– Ale później, teraz nie mogę opuścić garów.

– Spokojnie. Trochę tu zabawimy. Mam coś dla ciebie.

Liam schyla się po pudło leżące mu pod nogami, gdy podchodzi do nich Georg. Podaje pudło bratu i wita się z Georgiem. Mohammed otwiera pudło. W środku są nowe trampki.

– Jak się startuje w wyścigu, to wypada mieć wygodne obuwie.

Chłopakowi na widok zawartości pudła mina ewidentnie zrzedła. Podnosi wzrok na brata.

– Co, cykor dopadł?

– Mnie, gdzie? – Mohammed zamyka pudełko. –  To ja już wrócę do kuchni. 

Chłopak odchodzi. Georg rzuca spojrzenie na Lili, która siedzi już na koniu.

– Widzę, że Lili już gotowa do galopu.

– W galopie to, póki co jest moje serce.

– Spokojnie, mój ojciec wie, co robi.

– Mam nadzieję.

 – A co to za wyścig, w którym ma zamiar wziąć udział Mohammed, jeśli to oczywiście nie tajemnica?

– Mój mały brat rozpoczyna właśnie swój wielki wyścig do gwiazd.

–  Do gwiazd, czy może po gwiazdkę?  

– Tę jedną gwiazdkę. … Może nie skończy jak Apollo 1[2]

 Georg roześmiał się, że rozumie.

– Chodź usiądziemy. Nie będziemy tu tak godzinę sterczeć.

Liam niechętnie odchodzi od ogrodzenia.

 – Tak w ogóle to, jak tam mój brat się sprawuje?

– Świetnie. Odkąd wprowadziliśmy kilka drobnych poprawek w menu, to podbieramy gości okolicznym zajazdom.

– To cieszy. A poza tym?

– A poza tym, to długo masz zamiar nad nim ten parasol ochronny trzymać?

– Do końca świata.

– Widzę, że ciężko się żyje w rodzinie Achenbachów.

– Nie gorzej niż w Leitnerów.  Gdzie twój brat?

–  W Fryburgu.

–  Fryburgu? A co on tam robi?

– Jest w Reha.

– Poważnie?! – Liam nie kryje zaskoczenia, gęba mimowolnie śmieje mu się od ucha do ucha.

– Ojciec go zawiózł w poniedziałek.

–  Ale co to za cud sprawił, że się zdecydował?

– Cud poczęcia. Rodzina mu się powiększa.

– Nie! Też?

– Jak to też? – Georg podnosi brwi, odwraca twarz w kierunku Liama. Ten przyłapany, robi tylko durną minę.

– No … też.

Georg puszcza otwartą lachę, po czym odchrząkuje.

–  Wolno spytać, kto jest szczęśliwą mamą?

–  Skoro musisz.

Georg, który nie zapomniał jeszcze buty Liama z pępkowego jego syna, nie może sobie podarować małej uszczypliwości. Stara natura się odzywa:

– Ty, kuloodporny! –  Georg ze złośliwym ubawem na twarzy – Co kamizelka zawiodła?

– Raczej jej brak.

Georg chowa powoli złośliwy uśmieszek, po czym zatrzymuje się, obejmuje jednym ramieniem Liama i wyciąga drugą dłoń, żeby powinszować.

– Nie, no gratuluję! Lisa jest w porządku. Przynajmniej u was będzie normalnie.

Liam nie od razu odpowiada na te gratulacje. Podchodzą do stolika. Georg siada i rzuca spojrzenie na kręcącego się obok Andreasa. Liam tymczasem kładzie sprzęt fotograficzny na stół, odsuwa sobie krzesło przy stoliku i ustawia tak, żeby mieć najlepszy widok na córkę. Andreas podchodzi do stolika.

– Przynieś nam wodę, Andreas.  – Georg odwraca się do Liama. – No chyba, że chcesz piwo?

– Dzięki, jestem z dzieckiem samochodem.

– Robi się, szefie!

Andreas odchodzi. Liam wreszcie odpowiada na gratulacje Georga.

– My nie będziemy razem.

– Co, Lisa nie chce się wiązać?

– Nie wiem, czego chce Lisa. Wiem czego JA nie chcę.

– Mój ojciec powiedziałaby, że nie wszystkie konie nadają się do zaprzęgu.

– Niestety, Klaus Achenbach ma w tej kwestii zupełnie odmienne zdanie. Według niego mężczyzna musi się ożenić, a za jedyny excuse dopuszcza wariackie papiery albo toten Hosen. No ale twój się nie konwertował na islam.

– Jeszcze może. Spotka jakąś Szeherezadę i go nawróci.

– Na litość boską, Georg, on tego nie zrobił dla Yasmin! Żaden normalny facet nie zmienia poglądów ani tym bardziej wyznania dla kobiety. Co innego dla władzy – to całe legiony.

– Paryż wart jest mszy!

– Dokładnie. Ty też nie przeszedłeś jakoś na judaizm.

– Na szczęście nikt tego ode mnie nie wymagał.

– To, owszem, działa, ale tylko w drugą stronę.  Kobieta jak cię kocha, to myśli dokładnie tak jak ty. A ja cię przestaje kochać, to nagle ma we wszystkim inne zdanie. Facet jak ustępuje kobiecie, to albo jest wspaniałomyślny, albo wygodny – nie chce kłótni. Ale myśli dalej tak samo. Yasmin to był tylko punkt czasowy. Za pięć, może dziesięć lat i tak by to zrobił. Jemu z katolicyzmem od dawna nie było po drodze.

– A co go tak w nim uwierało?

– On już z trzydzieści lat temu powtarzał, że we Włoszech tak naprawdę są dwie mafie: sycylijska i watykańska. I nie wiadomo, która gorsza. A poza tym, jak można tkwić w religii, gdzie oficjalnie toleruje się poliandrię?

– Gdzie?! – Georg gwałtownie.

– Dziś to już rzadkie – u nas – ale dawniej, to co druga fara była tego przykładem.

–  Masz na myśli – trzech księży i jedna gospodyni.

– Tyle, że mój ojciec zaraz by dodał, że trzech księży to potrzeba, żeby tak naprawdę złożyć jednego mężczyznę. – Liam roześmiał się – Jeden z braci mojej matki jest biskupem w Connecticut…

– Zgaduję, że twój wuj i twój ojciec bardzo się kochali nawzajem.

– Bardzo! Ta, dla niego ideał księdza skończył się na … Krzyżakach i Templariuszach.

– Mmm. – Georg z wyraźnym rozrzewnieniem. – Koń, zbroja, płaszcz, hełm z pióropuszem…

– I miecz pod pachą.

– No ale przecież niczego nakazać ci nie może.

– Mnie nic. Ale mojemu rodzeństwu wszystko.

– Może odciąć ci z nim kontakt?

– Jeśli uzna, że je demoralizuję.

– To się chyba pośpieszyłem z gratulacjami.

– To nie tak, Georg. Po prostu zastanawiam się, ile to dziecko będzie mnie kosztować.

 – Rozumiem, że nie mówimy o pieniądzach.

– To chyba oczywiste. – Liam z odpowiednią miną.

– Co kogo nie kosztuje, tego on nie szanuje.

– Na razie wyjeżdżam. Jak już usiądę pod statuą, to będę się zastanawiał, co dalej.

– Jak tu ocalić wolność.

– To też. Choć bardziej jednak chyba, jak powiększyć dochody. Muszę coś z tym zrobić, bo Finn mnie już zostawił w tyle i jak tak dalej pójdzie to za rok może i Yasmin.

– Konkurencja nie śpi.

– Nigdy!  Tylko co może podskoczyć uczciwy adwokat z Allgäu?

– Gdzie bogactwo, tam im łajdactwo.

– Pociecha dla nieudaczników.

– Z twoją znajomością arabskiego i szariatu to chyba masz niezłą niszę.

– Nisza? To raczej garb. Zaczynam powoli być dyżurnym adwokatem, co dojdzie do jakiegoś aktu przemocy ze strony uchodźców.

– Przynajmniej bezrobocie ci nie grozi.

– Biorąc pod uwagę, jak się sprawy mają, to zdecydowanie mi ono nie zagraża. Na zupę z soczewicy zawsze starczy.

– Są lata tłuste, muszą być i chude.

– Tylko dlaczego wydatki zawsze trafiają się w te chude?

–  Albo nietrafione inwestycje? – Georg ze zrozumieniem. –  Ja tam lubię wydawać.  Nie lubię tylko tracić w interesach.

 – To tylko pół roku za nami.

– I oby to była ta gorsza połowa roku. Ale ktoś, kto wkrótce będzie się byczył nad Atlantykiem, to narzekać nie może.

–  Jeśli tylko nie wyskoczy trzecia impreza w tym roku, to nie. W rezerwy nie pójdę.

–   A ta druga to co?

– Lili komunia. Małe wesele. Dobrze, że pół rodziny za oceanem. Ale ciebie to nie dotknęło. Masz własny lokal, kuchnię.

– Lea nie była chrzczona. Mirjam się nie zgodziła.

– Jeszcze lepiej. Watykan wie, jak ciągnąć. Ta, islam jest tańszy. Obrzezanie Mohammeda mniej kosztowało ojca, choć impreza trwała cały tydzień, a nie jedno popołudnie.

– Ile on wtedy miał?

– Dziesięć.

– Jezu! Jak on to przeżył?!

– Twardy jest.

– A to w ogóle jest taka konieczność?

– W Koranie nic o tym nie znajdziesz, ale żaden muzułmanin wymogu obrzezania nie kwestionuje. Także lepiej się na żadną muzułmankę nie zapatrz.

– Te zasłonki mają jednak swój sens.  – Georg rozbawiony – Ale na wszelki wypadek w domu nie będę cię odwiedzał.

– Szwagrami nie będziemy, jak cię lubię. Ale … jak Mohammed dobrze się zakręci, to rodziną kiedyś może tak. Kto wie?

– A to o Milę chodzi!

– No przecież, że nie o aniołka z recepcji. Buziaczek jak z obrazów Vermeera, tylko ten charakter … Mata Hari.

–  Stawiam kolację temu, kto ją okiełza!

– Dorzuć jej obowiązków, to sama odejdzie.

– Pozwoliłaby na to!

– To kicha.

 – Dobra, żarty na bok. – Georg poważnieje. – A ty masz jakiś pomysł na wyjście z zawodowego impasu?

– Jedno rozwiązanie właśnie mi się skasowało. Z Allgäu już nie wyjadę.

– No ta, Lisa, dziecko. A poza tym?

– Dużo opcji to mi nie pozostało – albo poszerzyć zakres działalności, albo wziąć wspólnika.

– Weź Lisę. Nie chcesz się z nią wiązać prywatnie, to dogadajcie się zawodowo. Lisa jest adwokatem od spraw gospodarczych, więc będziesz miał i poszerzenie działalności, i wspólnika. Dwa w jednym. No zawodowo to chyba nie masz nic do niej?

– Prawnikiem jest dobrym. Choć doły zamiata.

– Jest uczciwa.

– Ta. Profesjonalna … – Liam cierpko – … na każdym polu.

Do stolika podchodzi kelner. Stawia dwie szklanki i dzbanek z wodą. Rozlewa wodę.

– Dzięki, Andreas.

– Długo to byśmy prywatne od zawodowe nie rozdzielili.

– Zawsze z korzyścią dla wspólnego potomka.

– Nie sądzę.

– Ja, niestety, nie mam twoich dylematów. Marie pogrzebała mnie sześć metrów pod ziemią i to wraz z moim synem.

– Może nie ma czego żałować …

– Skąd mam to wiedzieć, skoro nie dała nam nigdy szansy. I dlatego trochę się dziwię, że ty mając wybór, nie chcesz tej szansy dać sobie i Lisie.

– Bo tylko skończony głupiec powtarza te same błędy. Już raz próbowałem chodzić w nieswoich butach i nic z tego nie wyszło.  Człowiek powinien znać swoje granice. Zniszczyłbym jej życie.

– Człowiek może się zmienić.  – Georg mówi to, co od dawna leży mu na sercu.

– Jeśli lubisz się oszukiwać.

– To się jednak zdarza.

– Oczywiście.  Mój ojciec jest tego żywym przykładem.

– Skoro ojciec mógł. Syn nie będzie gorszy.

– Syn, niestety, nie ma charakteru ojca. 

– Nigdy nie pytałem, a co właściwie jest z matką Lili?

– Nie wiem i nie interesuje mnie to. Zostawiła Lili, kiedy nie miała jeszcze tygodnia. Dziesięć lat straconych złudzeń.

– Byliście razem dziesięć lat?

Liam roześmiał się.

 – Takim długodystansowcem to ja nie jestem. Twój brat by mnie zrozumiał. On wie, co to jest latami uganiać się za marzeniem, żeby na koniec wreszcie zrozumieć, że od początku była to tylko fatamorgana. 

– Powiedz mi, jak matka może zostawić własne dziecko?

– Mnie się pytasz? Najpierw chciała mieć dziecko, a jak się pojawiło, to się jej odwidziało. Na trzeźwo tego nie poskładasz do kupy razem. Nie ma szans.

– Ja nawet nie wiem, czy Marie je chciała, czy urodziła, bo musiała. Nic nie wiem.

– Musiała? Hallo! Żyjemy w czasach: mój brzuch, mój wybór. Jakby go nie chciała, to by wiedziała, co z tym zrobić.

– Marie by nawet o aborcji nie pomyślała. Ona zawsze była taka moralna. Co zresztą nas zawsze…

– Sorry, ale jej plany małżeńskie z Edelsteinem i cała reszta, raczej jej moralności przeczą.

– Czasem myślę, że lepiej by było, żebym się nie dowiedział.

– Dla kogo lepiej? Dla twojego syna?

– Lili pyta czasem o matkę?

– Dzieci nie pytają o nieobecnego rodzica, póki ten obecny ich nie zawiedzie.

– Właśnie.  Póki nie skrewi. 

– Ty, Georg, nie martw się tym, co powiesz Adamowi, gdy zapyta się kiedyś o swoją matkę, tylko co powie Mirjam Lei, gdy ona zapyta o ciebie.

– Trzeba ponosić konsekwencje swoich czynów.

– Pewnie. Ale nikt nie powinien być ani oskarżycielem, ani sędzią w swojej sprawie. A ty postanowiłeś być dla siebie inkwizytorem.

– Nigdy nie przypuszczałem, że mógłbym okazać się gorszym ojcem od własnego …

– Niektórzy długo dorastają do odpowiedzialności. Ale Sebastianowi, chyba tego akurat nie można zarzucić.

– Nie, tego akurat nie. Sebastian Leitner poważny i odpowiedzialny był już w pieluchach. Zresztą, gdzie tam! On nigdy pieluch nie nosił. On się od razu golił!

– Poważny i odpowiedzialny ojciec to nie jest dramat. Prędzej już odwrotnie. Kontakt z dzieciakami ma wspaniały. Więc nie bardzo rozumiem.

– Ta, dzieci to jego świat. Tylko musiałbyś go poznać zanim urodził się Peter … Czasem miałem wrażenie, że przy śniadaniu i kolacji – bo tyle najczęściej go widywaliśmy z bratem – siedzi jakiś pan dyrektor zajazdu i gdyby matka go wymieniła następnego dnia na innego, to nie byłoby dla nas większej różnicy.

 Georg przerwał na moment, wypił większy haust wody. Gwałtownie powróciły wspomnienia z odległego dzieciństwa. Ile to razy pochlipał się i posmarkał w rękaw na widok ojca kolegi, siedzącego na trybunie, gdy grali mecz. A po skończonym meczu dumnie czochrającego włosy swojego małego zwycięscy! Jego ojca nigdy na trybunie nie było. Zawsze zajęty pracą i robieniem pieniędzy. Pewnie dlatego sport go za bardzo nie interesował. Wiedział, że ojciec mu nigdy nie pokibicuje. Wolał siedzieć u matki w kuchni i brzdękać w ojca starą gitarę albo swój akordeon.

–  Flori uwielbiał rodzinne zdjęcia – tylko wtedy ojciec brał go na kolana. Czasem myślę, że on się nas po prostu bał. I to tak, że nie wiedział jak się do nas zbliżyć.  Dopiero jak się urodził Peter to nagle zobaczył, że bycie ojcem nie boli.

– Mojego ojca to za dużo nie było. Ale jak już był, to był. To wariował. Nie było takiej szalonej zabawy, której by nie wymyślił. Tyle, że te wszystkie jego zwariowane pomysły to dla Finna zawsze kończyły się tak samo – krzykiem i waleniem głową w ścianę lub w podłogę. Potem była konsternacja, przerażenie w oczach i pakowanie walizek. No i ucieczka.

Rozmowa się urwała, bo do stolika podbiegł Mohammed.

– Same zdjęcia?

– Nakręć też kawałek filmu, żebym miał co moim dziadkom pokazać.

– Przyjaciele też życzą sobie fotkę? – Mohammed rzucił jeszcze na odchodne, biorąc aparat ze stolika.

– A co my parą jesteśmy?

– Przyznasz, że dobrani jesteśmy. – roześmiał się trochę sarkastycznie Georg.

– Dla Mohammeda ojciec to jest wzór i autorytet. Mój to był gówniarz. Dla niego życie to była jedna wielka męska przygoda. Liczyły się tylko jego pasje, podróże, a rodzina była do tego tylko fajnym dodatkiem.

– Sądziłem, że macie wspólnego ojca.

– Tak jak ty z Peterem – biologicznie. Widocznie każdy musi zaliczyć swoją porcję błędów. Jedni wcześniej, inni później. Mnie się też wydawało, że ja błędów własnego ojca nie powtórzę. Ale się nie udało.

– Dużo ich narobiłeś?

– Wystarczająco. Zresztą to nie o ilość chodzi, tylko o skalę upadku.

–  Próbujesz mnie pocieszyć.

– Nie, staram się tylko powstrzymać cię przed decyzją, której już nie naprawisz.

Mohammed zakończył sesję swojej bratanicy. Miał już zawrócić do zajazdu, gdy nagle przed oczami w oddali ukazała mu się, wychodząca z Land Rover` u swojego dziadka, Mila. Zatrzymał się. Długo się nie potrzebował namyślać, jak otworzył na nowo obiektyw i ustawił zbliżenie na dziewczynę. Naprawdę był wdzięczny bratu, że wziął aparat ze sobą. „Mam fart, Finn zrobi z tego cuda.” – pomyślał, kiedy przesuwał podgląd. Zaraz też cofnął go z powrotem na zdjęcia Lili.

– Początek miałem niezły. Dostałem urlop ojcowski. Jak się ma tyle młodszego rodzeństwa, to zafajdana pielucha nie jest już horrorem. Ty edukację przeszedłeś przy Lei, więc z Adamem masz już z górki. 

– Oh, dużo wcześniej! Pełny kurs opiekunki do dziecka przeszedłem wraz ojcem już przy Peterze.

– A ja musiałem kilka nocy na lekturę zarwać, żeby ogarnąć temat. Wkrótce też zyskałem rozgłos i zaczęła pomoc płynąc ze wszystkich stron. Przychodziła położna, sąsiadki, nawet dawne koleżanki ze studiów i każda z nich przyprowadzała ze sobą swoją koleżankę.  Nie musiałem wcale z kanapy wstawać – wszystko z dostawą do domu. W dodatku równie mocno, co moim dzieckiem, chciały się zająć mną.

– Raj na ziemi.

– Ta, raj. Gdym na czas tej armii zbawienia nie pogonił i nie zaryglował drzwi, to szybko bym zobaczył piekło Dantego od spodu. W takich chwilach zaczynasz rozumieć, dlaczego poligamia, jeśli w ogóle się sprawdza, to tylko z batogiem w ręku. 

– Czasem na kanale sport oglądam boks w damskim wydaniu.

– Blisko. Tak w ogóle to tu żadne ochotniczki się nie zgłaszają?

– Matka jest i wstęp wzbroniony.

– W czepku urodzony.

– Za to bez głowy. – Georg cierpko – Kiedy urodził się Peter i matka zaniemogła, to miałem ojcu za złe, że nikogo nie wziął do pomocy. Dziś go rozumiem.

– Ma się ten ambit. – przyznał Liam. – To, że nie mogę dziecku cyca dać, to poza tym nie mam powodów, żebym czuł się gorszy.

–  Mamy równouprawnienie.

– Dokładnie. Tyle samotnych matek daje sobie radę, to ja – samotny ojciec – też mogę. No i było nam dobrze razem z Lili. Jednak trzeba było myśleć co dalej. Bo urlop ojcowski kiedyś się skończy. Pomyślałem więc, że rzucam praktykę adwokacką i wracam na uczelnię. Będę się doktoryzował. Na uczelni niewiele godzin, biblioteka cała jest online. Przesiedzę tak w domu z Lili aż pójdzie do szkoły.

– Niezły pomysł. Co poszło nie tak?

– Co? Mefisto zamiótł ogonem pod drzwiami. Przyszła szansa. Jeszcze zanim urodziła się Lili aplikowałem do kancelarii Hogan Lovells. I sobie o mnie przypomnieli.

– Hogan Lovells! Tego się przepuszcza.

– O ile się nie jest samotnym ojcem 3 miesięcznej dziewczynki. Nie musisz krwią się mazać, żebyś wiedział, że podpisujesz cyrograf. I podpisałem … na własne dziecko. Opiekunki zmieniały się z tygodnia na tydzień, a co jedna to gorsza. Ale i tak jak trzeba było wyjechać na kilka dni, to Lili zostawała pod opieką kobiety, którą czasem zatrudniłem godzinę wcześniej. Musiały pojawić się problemy. Lili zaczęła chorować. W pracy też wieczne tyły. Ale wiadomo, że to przejściowe. Teraz jest ciężko, ale za pięć lat przeprowadzamy się z Lili do Berlina, a potem Londyn albo …

– Nowy Jork.

– Yeh, Mama, I coming home. …Lili miała siedem miesięcy jak wylądowała w szpitalu. Zapalenie opon mózgowych. Z candidy! To się tylko u gruźlików, chorych na AIDS i po przeszczepach przytrafia.

– No to ostro.

– A to nie było wszystko. Lista zaniedbań, którą mi pokazano była imponująca – niezłe A4. Nie powiem, główny lekarz był w porządku. Póki życie, zdrowie Lili było pod znakiem zapytania, to trzymał urzędasów z dala ode mnie.  Spędziłem trzy tygodnie w szpitalu. To aż nadto, żeby się poukładało w głowie.

– Przynajmniej Lili ci tego nie pamięta.

– Wystarczy, że ja pamiętam.

– I wtedy zdecydowałeś się wrócić do Allgäu.

– Niestety to nie było takie proste. Jak wróciłem z Lili ze szpitala do domu, to wezwania już czekały. A potem to poleciało. Pierwsza decyzja, druga decyzja. Zabrali Lili. …  Nawet nie oddali jej mojej rodzinie, tylko zupełnie obcym ludziom … Miałem przed sobą proces o odebranie praw rodzicielskich i żadnych argumentów na własną obronę. 

– Ale wygrałeś mimo wszystko.

– Chcieć to móc. Wiedziałem, że jeśli jest jakaś cena, żeby to zatrzymać, to ją zapłacę. Sprawę prowadziła moja dawna profesorka z prawa rodzinnego. Na studiach ta dziedzina w ogóle mnie nie interesowała. Przepchnąłem przedmiot tylko dlatego, że miała do mnie słabość.

– Poszła ci na rękę na procesie.

Liam spojrzał z boku na Georga. Czy on rzeczywiście taki naiwny, czy dobrze wychowany i udaje głupiego z uprzejmości.

– Nie za uśmiech tym razem.

U Georg dopiero teraz zatrybiło. Spojrzał na Liama, ale on oczywiście nie patrzył na niego, tylko daleko przed siebie. To nie było coś, co powiedziałby komukolwiek w oczy.

– Mogłem się tylko modlić, żeby proces nie ciągnął się zbyt długo, bo brakłoby wódy w Monachium …

Przez chwilę trwało milczenie. Georg oczywiście rozumiał, że jest prawdopodobnie pierwszym i ostatnim, który to usłyszał.

– Dlatego cię nie rozumiem. Nie potrafię.

– Liam, a co ja zrobię jak Lea nie będzie chciała mnie widzieć. Jak znowu zacznie uciekać przede mną?

– To spróbujesz za miesiąc, za dwa, za trzy, za pół roku. Aż do skutku. Lea nie wybaczy ci tylko jednego, że ją odpuściłeś. Jest takie piękne powiedzenie arabskie, że dzieci są skrzydłami człowieka. Zastanów się dobrze, czy naprawdę chcesz sobie jedno odciąć.

– To, dlatego zająłeś się prawem rodzinnym?

– Ta, żeby tacy głupcy, podobni nam czy naszym ojcom, dostali drugą szansę.

 Do stolika podszedł Mohammed, więc rozmowa się ponownie urwała. Przekazał aparat bratu i położył papierową torebkę na stoliku.

– Dla Lili.

– Co to?

– Lokum[3]. Zasłużyła sobie.

 – To na pewno! – Liam przejrzał kawałek podglądu. – Dzięki, braciszku!

– Można? – zapytał Georg, który próbował odgonić własne przykre myśli.

– Jasne! – Liam przekazał aparat Georgowi.

– Nie, no urodzona modelka. – rzucił natychmiast z uznaniem Georg. – Pozowanie ma we krwi!

Liamowi jednak na te słowa mina skwaśniała. Odebrał aparat od Georga.

– Czas już położyć kres tej zabawie, bo nie wysiedzi tyle godzin lotu nawet na poduszce powietrznej.

Liam wstaje, zabiera aparat fotograficzny i tytkę z łakociami dla córki. Żegna się z Georgiem i bratem.

– To, kiedy lecicie?

– W niedzielę.

– To szczęśliwego lotu i odezwij się jak wrócicie.

– Lili nie pozwoliłaby już się nie odezwać. Bakcyl połknięty.

Liam odchodzi w kierunku padoku.

– Co mu tak nagle gębę wykrzywiło? Nie lubi jak mu się córkę chwali?

– To zależy jak. Porównując ją do modelki, to na pewno nie.

– A co w tym złego?

–  Matka Lili była modelką i to dla tego świata ją zostawiła.

– No to strzeliłem gafę.

– Ja tam niewiele wiem. Jak Eva do nas przychodziła to byłem w pieluchach. A szczylem byłem, kiedy Liam przywiózł Lili do domu.  Zniszczył wtedy wszystkie po niej pamiątki i zdjęcia, więc nawet nie wiem, jak ona wyglądała. O matce Lili nie mówi się w rodzinie.

– Trudno się dziwić.  Słuchaj, Mohammed, dasz sobie dziś radę sam do końca? Muszę wyskoczyć na parę godzin.

– Pewnie! Tylko szef wie, że dziś piątek.

– Spokojnie, wrócę na czas. Zresztą, odwiozę cię do domu, żebyś na tym swoim góralu nie musiał tyle kilometrów pedałować.

– To nie problem. Chodzi o czas. Muszę jeszcze się wykąpać i przebrać.

– Nie spóźnisz się.

 Mohammed odchodzi. Georg stoi w zamyśleniu. Widzi jak Lili kończy chusteczką pucować swoje buty. W końcu żegna się z jego ojcem i podbiega do swojego taty. Zatapia natychmiast rękę w torebce z łakociami i pakuje do buzi garść lokum. Potem wyjmuje kolejne lokum i podrzuca do ust pochylającemu się nad nią tacie.  Idą w kierunku samochodu. Lili co chwilę podbiega, najwyraźniej Liam ma ten sam problem co on – nie zawsze potrafi dostosować swój krok do kroku córki. Lili żywo coś opowiada, główka jej podskakuje, a jasne warkocze skaczą w powietrzu, w miarę jak coraz szybciej pracują szare korytarze u dziewczynki.

Georg w końcu rusza do domu. Musi się odświeżyć, przebrać – wybiera się z wizytą do niewidzianej od dwóch i pół miesiąca córki.

W domu Samuela Edelsteina przyjęła go jego gosposia. Nie miała dobrych wiadomości – Mirjam wraz ze swoją córką oraz synem profesora wyszli. Ale zaprosiła go do środka, podała kawę, jakieś ciasto. Georg jak już się zdecydował, to nie zamierzał uciekać. Poczeka tyle, ile trzeba. Greta dotrzymywała mu towarzystwa opowiadając głównie o profesorze – jego stanie, a Georg łowił pośród jej paplaniny każdej informacji o Lei. Minęła godzina. Greta musiała opuścić gościa i udać się do swoich zajęć, co Georg przyjął z ulgą, bo temat profesora się wyczerpał, a wysłuchiwanie wszystkich achów i ochów na temat Jana było już powoli ponad jego możliwości. Drzwi do ogrodu były otwarte więc wyszedł na zewnątrz. Spacerując próbował sobie odtworzyć, co ostatnio robili razem z Leą, żeby w ten sposób zagłuszyć niepokój serca przed spotkaniem. I tak zeszła mu kolejna godzina. Wreszcie wyjął telefon, żeby zadzwonić. W gruncie rzeczy ta jego niespodzianka wcale mogłaby nikogo nie ucieszyć. Może jednak uprzedzi Mirjam? A ona przygotuje Leę na jego pojawienie się? W miarę jak się nudził, tak wątpliwości i rozterki narastały w tym megazdecydowanym mężczyźnie. W końcu uznał, że czas wracać. Pożegnał się z Gretą, zostawił prezent dla Lei i wyszedł. Kiedy siedział już w samochodzie to zobaczył w oddali – kilka domów dalej – wychodzących z bocznej ulicy: Jana, Mirjam i Leę. Wyglądali jak rodzinka na spacerze. Lea szła w środku, co chwilę pochylając się do małego kosza – najwyraźniej transportera od kota lub szczeniaka, który niósł w ręce Jan. Widok córki ścisnął mu serce. Jednak wysiąść z samochodu nie potrafił. W tym obrazku przed nim było coś nie do zniesienia. Ta wyborna komitywa Lei z Janem. Uśmiechy, gesty wskazywały na żartobliwy charakter rozmowy.  Georg już dawano pochował swoje złe emocje do Jana. Gdyby tamten chciał, to mógłby go naprawdę zniszczyć. Tylko dzięki wspaniałomyślności Edelsteina nie miał procesu o pobicie. Sam nie wie, czy podarowałby, będąc w butach tamtego. Teraz jednak u Georga pojawiło się uczucie, które wzburzy każde pokojowo nastawione serce – zazdrość. Janowi nie udało się ukraść mu syna, ale najwyraźniej ukradł mu córkę. W jednej chwili powróciła w nim cała awersja do Jana. Georg przekręcił kluczyk w stacyjce i ruszył prawie z piskiem opon spod domu Edelsteinów.


[1] Baby shower – bociankowe

[2] Apollo 1, misja oficjalnie oznaczona jako Apollo/Saturn-204. będąc załogowym lotem próbnym, miała stanowić rozpoczęcie programu Apollo. W dniu 27 stycznia 1967 roku podczas jednego z testów przedstartowych umieszczony na wyrzutni moduł dowodzenia uległ zniszczeniu w wyniku pożaru, a cała trzyosobowa załoga zginęła..

[3] Lokum występuje w niezliczonej ilości odmian smakowych, lecz zasadniczo jest to odmiana twardej galaretki wytwarzanej z cukru i skrobi pszennej lub mąki kukurydzianej, często barwionej wodą różaną. Do tej podstawy dodawane są następnie rozmaite składniki: orzechy, bakalie, wiórki kokosowe itd.

Mutter und Sohn oder Mohammeds Dilemmata

Im Speisesaal bei den Achenbachs deckte Yasmin gerade den Tisch für zwei Personen, als Mohammed an der Tür erschien. Der Junge trocknete nasse Haare mit einem Handtuch und sah mit leicht überraschten Augen auf die Leere des Raumes.

Seine Bewegungen waren etwas steif und sein Gesicht wurde verzerrt. Er warf sich ein Handtuch über die Schulter und versuchte, seine Schulter mit einer Hand zu massieren. Die erste Tanzstunde hinterließ deutlich Spuren in seinen Muskeln. Yasmin sah ihren Sohn.

„Das heiße Bad hat nicht geholfen?“

„Mm”, schüttelte der Junge den Kopf. „Ich fühle mich wie mein eigener Urgroßvater. Ich glaube, es gibt keinen einzigen Muskel, der mir nicht wehtut.“

„Was hast du gestern dort gemacht, dass du so kaputt bist?“

„Breakdance! Der Trainer sagt, dass meine Muskeln durch das Squash-Spielen zu stark verkürzt sind. Und ich muss sie strecken.  Er hat jedoch einen Dehnen Plan für mich.“

„Deine jüngste Leidenschaft hat also andere Folgen, wie zum Beispiel eine schlechte Note in der deutschen Reifeprüfung.“

„So sieht’s aus.“ Mohammed streckte sich vor Schmerz.

„Geh mit dem Handtuch ins Badezimmer. Du muss etwas zu Mittag essen, bevor du zur Arbeit gehst.“

Mohammed ging. Yasmin deckte den Tisch weiter. Nach einer Weile kehrte der Junge zurück und saß mit seiner Mutter am Tisch.

„Bismil-laah![1], Mohammed sprach die traditionelle muslimische Formel am Tisch aus.

„Bismil-laah!“, erwiderte Yasmin und goss die Suppe auf die Teller.

„Bist du sicher, dass es gut für dich ist? Diese Musik und all dieser Tanz ist alles Haram[2] für einen Muslim.“

„Jetzt kann ich nicht zurückweichen.“ sagte Mohammed fest. „Nicht nachdem Liam mir Einzelunterricht gegeben hat. Weil das Durchschnittsalter in Gruppen 15 Jahre beträgt. Und was ist nicht Haram? Weißt, du, Mama, wie mein Abschlussball aussah?… Ich darf mich nicht verlieben, bis ich mein Studium beendet und einen guten Job gefunden habe. Sollte ich es bereuen, als Muslim geboren worden zu sein?”

„Mohammed, bremse!“

„Ich kann nicht einmal einen Beruf wählen. Ich kann nur in der arabischen Küche ein guter Koch sein, weil ich nur Halaal in den Mund nehmen kann. Ich habe Angst, mich für die Filmabteilung zu bewerben, weil ich nicht einmal sicher bin, ob der Inhalt meines Portfolios Haram ist. Auch Layla wird, wenn sie jemals Ärztin wird, nur Gynäkologie oder Pädiatrie als Fachgebiet wählen können.”

„Layla kann die Fachgebiet wählen, die sie möchte.“

„Ja, bis sie heiratet und er ihr verbietet, Männer zu behandeln.“

„Es bleibt für sie, einen Ehemann zu finden, der in ihrer Karriere nicht stehen wird.“

„Was, wenn sie sich in jemanden verliebt, der gegen ihre Arbeit ist?“

„Sie muss sich in ihrem Herzen entscheiden, ob sie ihren Beruf mehr liebt oder diesen Mann. Man kann nicht alles im Leben haben. … Was ist mit Sportjournalismus?“

„Mit meinem deutschen Abitur ist die Universität München für mich unerreichbar.“

„Du musst nicht lernen, wo dein Vater und dein Bruder studiert haben.”

„Journalismus ist nichts für mich.  Außerdem, wer würde mir die Texte schreiben – Nur? Meine Aufsätze waren die kürzesten in der Klasse. Titel und Nachname.“

„Du könntest jederzeit eine Schule wählen, in der Deutsch nicht die Hauptunterrichtssprache ist. Denk darüber nach. Du muss am Ende etwas wählen. Vater wird ungeduldig.“

„Ich habe Zeit bis zum Ende des Jahres… Wenn ich mich nicht umdrehe, gibt es vorerst überall Zweifel. Vielleicht schicke ich ein Fatwa-Anfrage [3] an Ulem?“, sagte Mohammed sarkastisch. „Da Anis tot ist, kann ich niemanden um Rat fragen.“

„Sprich mit deinem Vater. Und wenn das nicht hilft, fragst du nach einem Fatwa in deinem Herzen. Deshalb hast du den Verstand, dir zu sagen, was für dich richtig ist und was nicht.“

„Bist du sehr unzufrieden, dass ich tanzen lernen möchte?“

„Ich ziehe es vor, dass du deine Energie beim Tanzen einsetzen, als vielleicht… bei Straßenkämpfen.  Es ist wahrscheinlich offensichtlich. Und solange es kein Gesellschaftstanz ist, habe ich keinen.“

„Breakdance ist ein Solotanz.“

„Ich weiß – ich erinnere mich daran, was Liam getan hat, als er in deinem Alter war. Seine Rückwärtssaltos verursachten bei mir Herzklopfen! Aber das interessiert ihn nicht mehr, oder?“

„Nein. Er sagt, es ist gut für Lili, aber nichts für old Boys und Papis. Lili hat dort, einen Purzelbaum, Flippen, Spagaten gemacht. Tatsächlich hatten die beiden dort im Nebenzimmer eine gute Zeit.“

„Da bin ich mir sicher. Lili hat sich gestern gerühmt, dass sie mit ihrem Papa einen Walzer getanzt hat. Sie hat mir sogar die Schritte gezeigt.“

„Und du bereust es nicht?“

„Dass ich keinen Walzer tanze?“

„Zum Beispiel.“

„Nein.“

„Aber Papa kann Standard tanzen.“

„Aber er tanzt nicht“, sagte Yasmin in einem festen Ton.

„Würde es dir sehr leidtun, wenn er mit einer anderen Frau tanzen würde?

„Er konnte mich nicht mehr verletzen. Aber das wird er niemals tun.“

„Tanzt Papa manchmal mit dir, weißt du schon, wenn ihr beide allein seid?“

„Söhnchen, du gehst zu weit.“

„Entschuldigung, Mama. Übrigens, hat Papa angerufen?“

„Ja, direkt vom Flughafen. Aber er war nicht sehr gesprächig. Irgendwie komisch. Seine Stimme war nervös.“

„Probleme beim Einchecken, Abflug?“

„Im Gegenteil, er hat gesagt, dass sie sind pünktlich abgeflogen und dass es möglich war, dass alle ihre Sitze dicht beieinander hatten. Vater und Fariha wollen einige Zeit in München verbringen. Ich werde mehr herausfinden, wenn sie heute Abend zurückkommen.“

„Das ist großartig. Vielleicht haben sie in die Business Class umgebucht? Denn was konnten sie noch eine Stunde vor Abflug tun?“

„Kind, der Zuschlag beträgt mindestens 10.000! Wer würde dafür bezahlen?“

„Zum Beispiel Finn.“

„Du bist lustig! Finn hatte in letzter Zeit eine Glückssträhne – Liam hat ihm vor zwei Jahren einen guten Vertrag gegeben und sein Vater hat ihm zusätzliche Jobs verschafft. Aber diese Glückssträhne wird nicht ewig dauern.“

„Vielleicht doch Papa? Was bedeutet es für ihn, 10.000 Euro aus der Tasche zu ziehen?  Papa wird alles für Finn tun.  Nachdem er in letzter Minute seiner Abreise zugestimmt hatte, hätte er Finn nicht neun Stunden lang unter Fremden allein gelassen, zehn Reihen hinter Liam und Lili.“

„Ich weiß nicht, wie sie es gemacht haben, aber ich bin froh, dass sie es geschafft haben. Eine Sorge weniger.“

„Hast du irgendwelche anderen?“

„Wer ist zum Beispiel dieses Mädchen, das meinen Sohn dazu gedrängt hat, mit Akrobatik zu tanzen?“

„Warum glaubst du, steckt ein Mädchen dahinter?“

„Was sonst? Wenn es ums Geschwätz geht, ist Finn in letzter Zeit der gesprächigste meiner drei Jungs! Die anderen beiden Gedanken sind in letzter Zeit in den Wolken gewandert und man muss ihnen mindestens dreimal dasselbe sagen, um die Antwort zu erhalten. Das spricht für sich. Entweder Probleme bei der Arbeit oder Herzprobleme.“

„Glaubst du, mit dieser Kanzlei in Berlin ist etwas schiefgelaufen?“

„Ich weiß nicht. Wie auch immer, Liam wird etwas anderes finden. Keine Eile.“

„Liam hat immer gesagt, dass die Arbeit in internationalen Anwaltskanzleien nicht anders ist als die Arbeit in einem Multi. Keine Unabhängigkeit, völlige Unterwerfung unter den Chef.  Plus Druck, Druck und nochmals Druck.“

„Als Freiberufler hat dein Bruder in Berlin keine Chance. Außerdem ist dies kein Riese, sondern eine Partnerschaft, die nach einem anderen Partner sucht, der etwas Neues in die Kanzlerarie mitbringt.”

„Wird es dir nicht leidtun, dass er Lili so weit weg von hier mitnimmt?“

„Natürlich wird es. Aber so ist das Leben – ständiger Wandel. Es ist kein Geheimnis, dass Liam hier keine besonderen Karrierechancen hat, und beide Mädchen sind entschlossen, ab dem nächsten Herbst in Berlin zu studieren. Layla hat lange von Charité geträumt, und Nur will Geschichte und Kultur des Nahen Ostens an der Freien Universität zu studieren.  Jemand muss sich dort um sie kümmern. Und das ist die Pflicht ihres älteren Bruders.“

„Ich möchte nicht in seinen Schuhen sein.“

„Du könntest ihn jederzeit unterstützen, indem du die Universität in Berlin selbst wählst.“

„Ich werde Berlin in den nächsten 5-6 Jahren meiden.“

„Du, mein kleine Egosit!“

Yasmin legte den tiefen Teller ihres Sohnes beiseite und reichte ihm einen Teller mit gebackenem Fisch. Der Junge nahm ein Stück Fisch und nahm einen Teller Salat von Bulgar, Tomaten, grüner Petersilie und roten Zwiebeln.

„Kabeljau mit Sesam?“

„Ja. Ich werde endlich herausfinden, wer dieses Mädchen ist?“

„Mama!“

„Du willst deine Mutter betrügen?“

„Ich bin mit keinem Mädchen zusammen. Das ist Haram.“

„Aber es gibt eine.“

„Da gibt es.  Sie hat rotbraunes Haar, grüne – braune Augen und viele Sommersprossen.“

„Und sie ist sehr hübsch.“

„Sehr, sehr.“

„Hat die Miss Sehr – sehr Nachnamen?“

„Mila Leitner.“

„Leitner?“

„Mm. Sie ist die Tochter des Bruders des Chefs.“

„Du zielst hoch.“

„Sie wohnt aber nicht im Gasthaus, sondern weiter oben auf der Alm bei ihrem Großvater und ihrer Mutter. Sie besucht den Leitnerhof nur gelegentlich und bemerkt sie mich überhaupt nicht.”

„Und damit sie dich bemerkt, hast du beschlossen…”

„Mir Arme und Beine zu brechen.“

„Bevor du dir beim Tanz die Knochen brichst, versuche, sie kennen zu lernen und zu entscheiden, ob es sich lohnt.  Lade sie irgendwo ein. Vielleicht ein Kino?“

„Aber welcher Film, damit es sich nicht wieder als Haram herausstellt?“

„Ein Film, zu dem du deine Schwestern einladen würdest. Aber auch ein, der etwas über dich selbst sagt. Mila wird ihn aus zwei Blickwinkeln beobachten. Was willst du ihr über dich erzählen und wie siehst du sie.“

„Ich werde ihn für den nächsten Ramadan wählen!“

„Aber du wirst es irgendwann finden.“

„Nächste Woche wird es im Allgäu eine Pantomime geben.“

„Versuch es.“

„Vielleicht findet sie es keine gute Unterhaltung für die Frau eines Bauers?“

„Mila ist Bauers Enkelin, wie ich richtig verstanden habe?“, sagte Yasmin mit dem richtigen Gesicht „Nur weil du andere Interessen hast, heißt das nicht, dass du dich nicht als jemand erweisen können, der es wert ist für sie, getroffen zu werden.“

„Mama, sie ist keine Muslimin.“

„Ich nehme an. Allerdings wird nicht jeder, der als Muslim stirbt, als einer geboren.“

„Mila wird niemals Muslimin.“

„Es ist genug, dass sie Christin ist. Immerhin ist das Wort „nie” gut für die Zweifler. Und mein Sohn wurde zum kein Zweifler erzogen.“

„Zeitgenössischer Tanz und Gesang sind ihre Leidenschaft. Und das ist Haram nach dem Koran. Das falsche Mädchen mit den falschen Interessen. Ein Muslim hat einem Mädchen, das sich für diese Art von Kunst interessiert, nicht viel zu bieten. Ein hoffnungsloser Fall.“

„Wenn sie hoffnungslos wäre, hättest du heute keines Muskelkaters.“

„Ich bin verrückt.“

„Du hast dich einfach verliebt.“

„Was soll ich jetzt damit tun?“

„Überwinde die Hindernisse. Dein Vater war auch kein Muslim, als ich habe ihn getroffen. Als ich bin vor 20 Jahren nach Deutschland gekommen, haben mich deine Großeltern nicht akzeptiert, und deine Tanten haben mich zunächst aus Mitleid geduldet. Ich war ein einsamer und nutzloser Fremder.  Dein Vater hat nur so viel wie nötig mit mir gesprochen, weil er angenommen hatte, dass jedes Gespräch, das über das Notwendige hinausging, für mich unangemessen wäre.“

„Sogar über das Wetter?“

„Sogar. Also wusste ich nicht, was er wirklich über mich dachte. Von den drei seiner Schwestern hat nur deine Tante Christina ziemlich viel Englisch gesprochen, und als sie hat uns zweimal pro Woche besucht, war dies das einzige Mal, dass ich mit jemandem sprechen konnte. Wie Lichter im Tunnel habe ich deine Brüder hierherkommen gewartet. Ich habe gedacht – sie haben ihre Mutter verloren, also werde ich auf sie aufpassen. Endlich wird mich hier jemand brauchen. Und als sie haben aufgetaucht, wollte keiner von ihnen etwas mit mir zu tun haben. Also habe ich alleine in der Wohnung oben gesessen und habe mich oft gefragt, warum dein Vater mich hierher mitgebracht hatte. Es war eine hoffnungslose Situation. Und nächstes Jahr wird es 20 Jahre her sein, dass ich mit deinem Vater verheiratet bin. Was heute unmöglich ist, wird morgen Realität.“

„Wer hat zuerst die Stille auf See gebrochen, du oder Papa?“

„Deine Oma.“

„Oma?“

„Dein Opa war bereits tot, als sie hat uns bei einem Sonntagsessen gefragt, wie lange wir noch vorgeben würden, verheiratet zu sein. Und dann hat dein Vater es endlich gewagt, deiner Oma zu sagen, dass er seine Religion wechseln würde.“

„Er hat es gewagt!? Hatte Papa Angst vor etwas?“

„Vor seine Mutter – immer. Ja, aber dann hatte ich Finn auf meiner Seite.  Und das war Argument genug für deinen Vater, mich nicht gehen zu lassen.“

 „Und Liam?”

„Er hat mehr Geduld gebraucht.”

„Mehr als Finn?“

„Viel mehr. Aber ich wusste, dass er endlich zu mir kommen würde.“

„Er ist wahrscheinlich angekrochen kommen, als er hat einen Nachhilfelehrerin für Arabisch für seinen Islamunterricht   bei Anis gebraucht.“

„Eh! Hier wurde Tauschhandel betrieben – Deutsch für Arabisch. Das Bedürfnis, das ihn dazu veranlasste, Frieden mit mir zu schließen, war viel ernster.“

„Was genau?“

„Er hat sich verliebt wie du jetzt. Ernsthaft.“

„Und er hat ein Rat gebracht, um sich vor einem Mädchen nicht lächerlich zu machen.“

„Ihr beide seid nicht so anders. Solange der Junge nicht ernsthaft an dem Mädchen interessiert ist, reicht ihm der Rat seines Freundes. Du hast bisher keinen Rat deine Mutter gesucht.“

„Mama!“

„Du kannst nichts vor deiner Mutter verstecken, also versuch es nicht mal!“

„Aber du hast mir nicht gesagt, wie Oma damals auf die Erklärung von Papa reagiert hat“, wandte Mohammed das gefährliche Thema vorsichtig von ihm ab.

„Sie erwiderte, dass es ihr lieber wäre, wenn er ein guter Muslim wäre als der schlechte Katholik, den sie für ihn geholt hatte. Das Mädchen, das du wählst, auch wenn es Christin ist, wird ihre Religion nicht nur in einem Fall ändern, wenn der Glaube für sie genauso wichtig ist wie für dich. Mach dir nicht zu viele Sorgen im Voraus.”

„Glaubst du es?“

„Hol dir ein Mädchen, das dir am Herzen liegt und einen Beruf, den du genauso leidenschaftlich ausüben werdest wie deinen Vater – seinen. Und wenn du es tun, werdest du darüber nachdenken, wie du es mit deinem Gewissen in Einklang bringen könntest.“

„Es gibt wahrscheinlich keinen Beruf, der keine Gewissenskonflikte verursachen würde.“

„Frag deinen Vater, frag Liam!”

„Ich frage dich. Ist es schwer, die Chefin zu sein?“

„Es passiert. Ich behalte Salma nur, weil sie sechs Kinder hat. Sie ist so eine schlechte Mitarbeiterin.“

„Aber sie bekommt Kindergeld von der Stadt“

„Na und? Ihr Ex-Mann dringt in sie ein, schüchtert sie ein und nimmt ihr Geld.

„Wie die Mafia.“

„Genau. Lust auf mehr?“

„Nein danke, Mama. Ich muss gehen. Außerdem sollten für den Mädchen etwas übrigbleiben, wenn sie von der Radtour zurückkommen.“

„Genug auch für Vater und Fariha, wenn sie heute Abend aus München zurückkommen. Gülben hat alles vorbereitet, als ob wir heute alle hier sitzen würden. Und zu denken, dass wir nächstes Jahr nur vier von uns hier am Tisch sitzen werden.“  Yasmin seufzt. „Ich kann es mir gar nicht vorstellen.“

„Vielleicht wird es nicht so schlimm.“ 

Mohammed trank sein Glas Wasser und murmelte leise einen arabischen Dank. Er stand auf und nahm ihre Teller.

„Lass es! Du tragest heute noch Teller.“

Der Junge wollte gerade gehen, als er die Frage stellte:

„Mama! Darf ich heute dein Auto nehmen?“

„Warum hast du dich mit Liam wegen des Autos nicht verstanden?“

„Es würde keinen Sinn ergeben. Ich kenne die Antwort im Voraus. Mohammed verdrehte die Augen und fügte mit Parodie in der Stimme hinzu: „Tut mir leid, Bruder, ich verleihe weder mein Auto noch meine Frau an.“ – Nur ist die Einzige, der Zugang zu seinem Auto hat.“

 „Weil sie immer Zeit hat, sich um Lili zu kümmern.“

„Und obendrein putzet sie nach der Autowäsche immer das ganze Auto hinein. Kleiner Schleimerin.“

„Mohammed! Mädchen müssen zu Beginn ihres Studiums einen gültigen Führerschein besitzen. Manchmal endet der Unterricht sehr spät und dies ist eine Frage ihrer Sicherheit. Deshalb fährt Papa mit Layla und Liam mit Nur.“

„Also darf ich dann deinem Auto nehmen?“

„Du darfst. Heute soll es einen Sturm geben. es heute. Ich weiß nicht, ob das mit dem Lagerfeuer klappen wird.“

„Vielleicht geht der Sturm seitwärts. Wie auch immer, der Chef hat seinen Gästen bereits ein Ferkel am Spieß versprochen, damit er nicht zurückweichen kann.“

„Wirst du heute ein Ferkel grillen?“

„Ich werde da sein, weg von allem. Der Chef möchte, dass ich heute dem Barkeeper helfe.“

„Du musst hinter der Bar stehen?“

„Der Chef glaubt, dass jemand, der nicht einmal Alkohol riecht, das perfekte Material für einen Barkeeper ist.“

„Du versuchst mich zu erschrecken.”

„Ich habe selbst Angst. Wenn der Kunde mich nach etwas anderem fragt, wie Bier oder Schnaps, habe ich ein echtes Problem.“

„Sie wollen nichts anderes für ein Ferkel.“

„Ich werde wahrscheinlich nach Mitternacht von diesem Feuer zurück sein. Ich werde heute Nacht oben schlafen. Zwei Betten stehen zur Verfügung.“

„Gülben hat bereits alle Bettwäsche genommen. Ich werde deine nach oben bringen. Aber wohin – zu Finn oder Liam?“

„Ist egal. Ich werde dort nicht wohnen, bis sie zurückkehren. Ein Pedant schlechter als der andere.“

„Geh schon, du wirst zu spät kommen!“

„Tschüss Mama!“


[1] Bismil-laah! – im Namen Allahs! – die Worte, mit denen Muslime jede Mahlzeit beginnen.

[2] Haram – der islamische Begriff für alles, was verboten ist; Dies kann sowohl für Orte als auch für Taten gelten. Der Begriff Haram beschreibt die Umgebung des Tempels in Mekka, Medina und Jerusalem, wo das Töten und Nicht-Muslime verboten sind.

[3] Fatwa – Die Meinung eines hochrangigen muslimischen Theologen, der eine theologische, theologisch-rechtliche oder rein rechtliche Kontroverse erklärt, wird nur schriftlich abgegeben.

For Mama

I’ll be broken, I’ll lose myself somewhere, I’ll lie to you, You’ll restrain anger. I’ll wish the stars, You’ll give everything, and I will take everything. I’ll be dancing the whole night, I’ll believe in something, I’ll reach the bottom, I’ll run around the world, I’ll make a mistake, I’ll shout out my anger, because you’re standing behind me. For this I’ll give you field flowers, I’ll send you a letter, I’ll take for a walk, I’ll make you a gift by myself, I’ll tell you the bedtime story. I’ll resist, I’ll reach the goal, I’ll be ashamed, and I’ll be angry. I’ll raise my voice, I’ll build a house, and you will be proud. I’m not afraid, I know what I want, And I will walk, I will walk along, I’ll turn around, I’ll look for you, and I won’t find you anymore. For this I’ll give you field flowers, I’ll send you a letter, I’ll take for a walk, I’ll make you a gift by myself, I’ll tell you the bedtime story.

Matka i syn, czyli rozterki Mohammeda

W jadalni u Achenbachów Yasmin nakrywała do stołu na dwie osoby, gdy w drzwiach pojawił się Mohammed.  Chłopak dosuszał ręcznikiem mokre włosy, spojrzał z lekka zdziwionym wzrokiem na pustki w pokoju. Ruchy miał trochę sztywne, twarz coraz wykrzywiał mu grymas. Przewiesił sobie ręcznik przez ramię i próbował jedną ręką rozmasować bark. Pierwsza lekcja tańca wyraźnie zostawiła mu ślad w mięśniach. Yasmin dostrzegła syna.

– Gorąca kąpiel nie pomogła?

– Mmm – chłopak pokręcił głową. – Czuję się jak własny pradziadek. Nie ma chyba mięśnia, który by mnie nie bolał.

 – Co ty tam wczoraj wyrabiałeś, że jesteś taki połamany?

– Breakdance!  Trener twierdzi, że mam poskracane mięśnie od zbyt intensywnej gry w squasha. I muszę je porozciągać. Ma jednak dla mnie jakiś plan stretchingu.

– A więc twoja ostatnia namiętność ma jeszcze inne konsekwencje jak słaby wynik na maturze z języka niemieckiego.

– Na to wygląda. – Mohammed przeciąga się z bólem.

– Idź zanieść ręcznik do łazienki. Obiad stygnie, a musisz coś zjeść zanim pójdziesz do pracy.

Mohammed wychodzi. Yasmin kończy nakrywanie stołu. Chłopak wraca po chwili i zasiadają razem do stołu. Yasmin nalewa zupę na talerze.

– Bismil-laah![1] – Mohammed wypowiada tradycyjną muzułmańską formułkę przy stole.

 – Bismil-laah! – odpowiedziała mu matka.

– Jesteś pewny, że to jest dobre da ciebie? Ta muzyka i cały ten taniec to jest wszystko haram[2] dla muzułmanina.

– Teraz już nie mogę się wycofać. – Mohammed stanowczo – Nie po tym, jak Liam załatwił mi indywidualne lekcje. Bo średnia wieku w grupach to 15 lat. I co nie jest haram? Czy mama wie, jak wyglądał mój bal maturalny? …Nie wolno mi się zakochać, dopóki nie skończę studiów i nie znajdę dobrej pracy. Mam żałować, że się urodziłem muzułmaninem?

– Mohammed, hamuj!

– Nawet zawodu nie potrafię sobie wybrać. Dobrym kucharzem mogę być tylko w kuchni arabskiej, bo jedynie halaal mogę wziąć do ust. Boję się złożyć podanie na wydział operatorski, bo nawet nie jestem pewien, czy zawartość mojego portfolio nie jest haram.  Layla też, jeśli kiedyś zostanie lekarzem, to jako specjalizację będzie mogła sobie wybrać tylko ginekologię albo lekarza dziecięcego.

– Layla będzie mogła sobie wybrać taką specjalizację jaką zechce.

– Owszem, póki nie wyjdzie za mąż i on jej nie zabroni leczyć mężczyzn.

– To pozostaje jej znaleźć sobie takiego męża, który nie będzie stawał na jej drodze zawodowej.

– A jak zakocha się w takim, co będzie przeciwny jej pracy?

– To będzie musiała w swoim sercu rozstrzygnąć, czy kocha bardziej swoją pracę czy tego mężczyznę. Wszystkiego w życiu mieć nie można. …A co z dziennikarstwem sportowym?

– Z moją punktacją z języka niemieckiego na maturze Uniwersytet Monachijski jest poza moim zasięgiem.

– Nie musisz uczyć się tam, gdzie twój ojciec i brat studiowali.

– Ale to najlepsza uczelnia w kraju. Nie. Dziennikarstwo to nie dla mnie. Ja nie ma gadania jak tato. Poza tym, kto pisałby mi teksty? Nur? Moje wypracowania były najkrótsze w klasie. Tytuł i nazwisko.

– Zawsze możesz wybrać jeszcze szkołę za granicą, gdzie język niemiecki nie jest głównym językiem wykładowym. Pomyśl o tym. Coś w końcu musisz wybrać. Ojciec się niecierpliwi.

– Mam czas do końca roku … Na razie, jakbym się nie obrócił, to wszędzie same wątpliwości. Może wyślę o fatwę[3] do ulema? – Mohammed z sarkazmem w głosie.  – Odkąd Anis nie żyje nie mam kogo o radę zapytać.

– Porozmawiaj z ojcem. A jeśli to nie pomoże, to poproś o fatwę swoje serce. Od tego masz swój rozum, żeby ci podpowiedział, co jest dla ciebie właściwe, a co nie.

– Bardzo jesteś niezadowolona z tego, że chcę się nauczyć tańczyć?

– Wolę już żebyś zużywał energię na tańcu niż może …w bójkach ulicznych. To chyba oczywiste. I dopóki nie jest to taniec towarzyski, to nie mam.

 – Breakdance to jest taniec solo.

– Wiem, pamiętam co wyczyniał Liam jak był w twoim wieku. Te jego salta do tyłu przyprawiały mnie o palpitacje serca! Ale jego to już chyba nie interesuje?

– Nie. Twierdzi, że to dobre dla Lili, a nie dla old boyów i tatusiów.  Lili tam fikołki, szpagaty i gwiazdy wyczyniała. W ogóle to oni dwoje dobrze się tam bawili na sąsiedniej sali.

–  Na pewno. Lili chwaliła mi się wczoraj, że z tatą walca tańczyła. Nawet pokazywała mi kroki.

– I nie żal mamie?

– Że nie tańczę walca?

 – No na przykład.

– Nie.

 – Tato jednak potrafi tańczyć standard.

– Ale nie tańczy. – Yasmin stanowczym tonem.

– Byłoby ci bardzo przykro, gdyby zatańczył z inną kobietą?

– Nie mógłby mnie bardziej zranić. Ale on tego nigdy nie zrobi.

– A czy tato tańczy czasem z tobą, no wiesz, gdy jesteście sami?

– Synku, posuwasz się za daleko.

– Przepraszam, mamo.  W ogóle, tato dzwonił?

– Tak, zaraz po wyjściu z lotniska. Ale nie był zbyt rozmowny. Jakiś nieswój. Głos miał zdenerwowany.

– Jakieś problemy z odprawą, wylotem?

– Przeciwnie, powiedział, że wylecieli o czasie i że udało się jednak załatwić, żeby wszyscy mieli miejsca blisko siebie.  Ojciec chce razem z Farihą trochę czasu spędzić w Monachium. Więcej dowiem się, gdy wrócą wieczorem.

– To świetnie. Może przebukowali na business class? Bo co innego mogliby zrobić na godzinę przed wylotem?

– Dziecko, dopłata to koszt co najmniej 10 tysięcy! Kto by za to zapłacił?

–  Na przykład Finn.

– Zabawny jesteś! Finn ma naprawdę niezłą passę ostatnio – Liam postarał mu się o dobry kontrakt dwa lata temu, a ojciec załatwił mu dodatkowe zlecenia. Ale ta dobra passa wiecznie trwać nie będzie.

– Może jednak tato? Co tam dla niego 10 tysięcy euro wyjąć z kieszeni?  On dla Finna wszystko. Jak już się zgodził w ostatniej chwili na jego wyjazd, to nie pozwoliłby na to, żeby Finn siedział tyle godzin sam między obcymi ludźmi, dziesięć rzędów za Liamem z Lili.

– Nie wiem, jak tego dokonali, ale cieszę się, że się udało. Jedno zmartwienie mniej.

–  A masz jeszcze jakieś inne?

– Na przykład, kim jest ta dziewczyna, która popchnęła mojego syna do tańca z akrobatyką?

 – Dlaczego sądzisz, że za tym stoi jakaś dziewczyna?

– A niby co? Jeśli chodzi o rozmowność, to z trzech moich chłopców, to ostatnio najbardziej kontaktowy jest Finn! Dwaj pozostali myślami błądzą ostatnio w chmurach i trzeba co najmniej trzy razy powtarzać to samo do nich, żeby doczekać się odpowiedzi. A to już mówi samo za siebie. Albo kłopoty w pracy, albo kłopoty sercowe.

–  Myślisz, że z tą kancelarią w Berlinie coś poszło nie tak?

–  Nie wiem. Ale nawet jeśli, to Liam znajdzie coś innego.  Nie ma pośpiechu.

– Liam zawsze powtarzał, że praca w międzynarodowych kancelariach niczym nie różni się od pracy w koncernie. Zero samodzielności, całkowite podporzadkowanie szefowi. Do tego presja, presja i jeszcze raz presja.

– Jako wolny strzelec twój brat nie ma szans w Berlinie. Poza tym, to nie jest żaden kolos, tylko spółka partnerska, co szuka kolejnego wspólnika, który wniesie coś nowego z sobą do spółki. 

– Nie będzie ci żal, gdy zabierze Lili tak daleko?

– Naturalnie, że będzie. Ale takie jest życie – ciągłe zmiany. Nie jest żadną tajemnicą, że Liam nie ma tu szczególnych perspektyw zawodowych, a obie dziewczyny są zdecydowane studiować od przyszłej jesieni w Berlinie. Layla od dawna marzy o Charité, a Nur o studiach historii i kultury bliskiego wschodu na Wolnym Uniwersytecie.  Wiesz, że chce potem zrobić magisterium z arabistyki. Ktoś musi się nimi tam zaopiekować. I to jest w obowiązku ich starszego brata.

– Nie chciałbym być w jego skórze.

– Zawsze możesz go wesprzeć, sam wybierając uczelnię w Berlinie.

– Berlin to ja mam zamiar przez najbliższe 5 – 6 lat omijać szerokim łukiem.

– Ty, mój mały egoisto!

Yasmin zabiera głęboki talerz syna na bok i podaje mu talerz z pieczoną rybą.

Chłopak nabiera sobie kawałek ryby i bierze półmisek z sałatką z kaszy bulgar, pomidorów, zielonej pietruszki i czerwonej cebuli.

 –  Dorsz z sezamem?

– Tak. Dowiem się wreszcie co to za dziewczyna?

– Mamo!

– Mamę chcesz oszukać?

– Nie spotykam się z żadną dziewczyną. To przecież haram.

– Ale jakaś jest.

– No jest. Ma kasztanowe włosy, zielono – brązowe oczy i mnóstwo piegów.

– I jest bardzo ładna.

– Bardzo, bardzo.

– Czy Panna Bardzo – bardzo ma jakieś imię i nazwisko?

– Mila Leitner.

– Leitner?

– Mhm. Jest córką brata szefa.

– Wysoko mierzysz.

– Ale nie mieszka w zajeździe tylko wyżej – w Alp u swojego dziadka wraz z matką. Leitnerhof tylko czasem odwiedza i … w ogóle mnie nie zauważa.

– I żeby cię zauważyła, to postanowiłeś …

– Połamać sobie ręce i nogi …

–  Zanim połamiesz się w tańcu, to może na początek spróbuj ją poznać i zdecyduj, czy warto. Zaproś ją gdzieś. Może kino?

–  Ale na jaki film, żeby znowu nie okazał się haram?

– Na taki, na jaki wziąłbyś swoje siostry. Ale jednocześnie też taki, co mówi coś o tobie samym. Mila będzie go oglądać pod dwoma kątami. Co chcesz jej powiedzieć o sobie i co myślisz o niej samej. Jak ją widzisz.

– Będę go wybierał do przyszłego ramadanu!

– Ale w końcu znajdziesz.

– W przyszłym tygodniu ma być w Allgäu pantomima.

– Spróbuj.

 – Może nie uzna tego za rozrywkę dobrą w sam raz dla żony bauera?

–  Mila chyba jest wnuczką bauera, jak dobrze zrozumiałam?  – Yasmin z odpowiednią miną – To, że masz inne zainteresowania, to nie znaczy jeszcze, że nie możesz okazać się dla niej kimś wartym poznania.

– Mamo, ona nie jest muzułmanką.

– Domyślam się. Jednak nie każdy, kto umiera jako muzułmanin, rodzi się nim.

– Mila nigdy nie zostanie muzułmanką.

– Wystarczy, że jest chrześcijanką. Poza tym słowo „nigdy” to dobre dla niedowiarków. A mój syn na niedowiarka nie został wychowany.

– Jej pasją jest taniec i śpiew współczesny. A to haram według Koranu. Niewłaściwa dziewczyna z niewłaściwymi zainteresowaniami. Muzułmanin nie ma wiele do zaoferowania dziewczynie, którą interesuje tego rodzaju sztuka. Beznadziejna sprawa.

– Gdyby była beznadziejna, to nie miałbyś dziś zakwasów we wszystkich mięśniach.

– Zwariowałem.

– Tylko się zakochałeś.

– I co ja mam z tym teraz zrobić?

– Pokonać przeszkody.  Twój ociec też nie był muzułmaninem, gdy go poznałam. Kiedy przyjechałam do Niemiec 20 lat temu, to twoi dziadkowie mnie nie akceptowali, a twoje ciotki z początku tolerowały chyba z litości. Byłam obca, samotna i nikomu niepotrzebna. Twój ociec rozmawiał ze mną tyle tylko, ile wymagała tego konieczność, bo z góry założył, że każda rozmowa wychodząca poza to, co jest niezbędne, będzie dla mnie niestosowna.

– Nawet o pogodzie?

 – Nawet.  Nie wiedziałam więc, co myśli tak naprawdę o mnie. Z trzech jego sióstr tylko twoja ciotka Christina mówiła jako tako po angielsku i kiedy odwiedzała nas dwa razy w tygodniu, to były jedyne momenty, gdy mogłam z kimś porozmawiać. Jak światła w tunelu upatrywałam przybycia tu twoich braci. Myślałam – stracili matkę, to zajmę się nimi.  W końcu będę tu komuś potrzebna. A kiedy się wreszcie zjawili, to żaden z nich nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Siedziałam więc na górze w mieszkaniu sama i często zadawałam sobie pytanie, po co twój ojciec mnie tu w ogóle przywiózł. To była sytuacja beznadziejna.  A za rok minie 20 lat jak jesteśmy z twoim ojcem małżeństwem. To co dziś jest niemożliwością jutro stanie się rzeczywistością.

– Kto pierwszy przerwał ciszę na morzu, ty czy tato?

– Twoja babcia.

– Babcia?

 – Dziadek już nie żył, gdy przy jakimś niedzielnym obiedzie, zapytała się nas, jak długo jeszcze mamy zamiar udawać to małżeństwo. I wtedy twój ojciec wreszcie się odważył powiedzieć twojej babci, że ma zamiar zmienić wyznanie.

– Odważył!? To tato się czegoś kiedyś bał?

– Swojej matki zawsze. No, ale wtedy to jaj już miałam Finna po mojej stronie. A to dla twojego ojca był wystarczający argument, żeby mi nie pozwolić już odejść.

– A Liam?

– On wymagał więcej cierpliwości.

– Więcej niż Finn?!

– Znacznie więcej. Ale wiedziałam, że w końcu przyjdzie koza do woza.

– Pewnie się przyczołgał, kiedy potrzebował korepetytora w arabskim na lekcjach islamu z Anisem.

– Eh! Tu działał handel wymienny – niemiecki za arabski. Potrzeba, która go skłoniła do zawarcia ze mną pokoju była dużo poważniejsza.

– To znaczy?

– Zakochał się, jak ty teraz. Na poważnie.

– I potrzebował rady, jak tu nie wyjść na głupka przed dziewczyną.

– Aż tak bardzo się nie różnicie. Dopóki chłopak nie interesuje się dziewczyną na poważnie, to wystarcza mu rada kolegi. Ty też do tej pory żadnej rady mamy nie szukałeś.

 – Mamo!

– Przed matką nic nie ukryjesz, synku. Więc nawet nie próbuj!

– Ale nie powiedziałaś, jak babcia wtedy zareagowała na taty deklarację. – Mohammed skrzętnie odwraca niebezpieczny temat od siebie.

– Odparła, że woli, żeby był dobrym muzułmaninem, jak złym katolikiem, za jakiego go miała. Dziewczyna, którą sobie wybierzesz, nawet jeśli będzie chrześcijanką, nie zmieni wyznania tylko w jednym wypadku, gdy wiara będzie dla niej równie ważna, co dla ciebie. Nie martw się za bardzo na zapas. 

– Mówisz?

– Zdobądź dziewczynę, która zapadła ci w serce i zawód, który będziesz wykonywał z równą pasją, co twój tata – swój. A jak już tego dokonasz, to będziesz myślał, jak to pogodzić dalej z własnym sumieniem. 

– Chyba nie ma zawodu, który nie przyprawiałby o konflikty sumienia.

– Spytaj ojca, spytaj Liama.

–  Zapytam ciebie. Ciężko być szefową?

– Bywa. Salmę trzymam tylko dlatego, że ma sześcioro dzieci na utrzymaniu. Jest tak złą pracownicą.

– Ale przecież dostaje pieniądze na dzieci od miasta.

– Co z tego? Jej były mąż nachodzi ją, zastrasza i zabiera jej pieniądze.

– Jak mafia.

 – Właśnie. Możesz chcesz dokładkę?

– Nie, dziękuję, mamo. Muszę się zbierać. Poza tym, coś powinno zostać dla dziewczyn, kiedy wrócą z rajdu.

– Wystarczy nawet dla taty i Farihy, jak wrócą wieczorem z Monachium. Gülben przygotowała wszystkiego tyle, jakbyśmy dziś mieli tu zasiąść wszyscy w komplecie. I pomyśleć, że za rok będziemy tu tylko w czwórkę siadać do stołu. – Yasmin wzdycha. – Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić.

– Może nie będzie tak źle. 

Mohammed dopił wodę w szklance i wymamrotał pod nosem po arabsku podziękowanie. Wstaje i zabiera swoje talerze.

– Zostaw! Jeszcze się dziś nanosisz talerzy.

Chłopak już ma odejść, gdy rzuca na odchodne pytaniem:

– Mamo! Mogę zabrać dziś twój samochód?

– Dlaczego nie dogadałeś się z Liamem w sprawie auta?

– To nie miałoby żadnego sensu. Z góry znam odpowiedź. – Mohammed wywraca oczami i z parodią w głosie dodaje: „Przykro mi bracie, ale samochodu i kobiety nie pożyczam.” Dostęp do jego auta ma jedynie Nur.

– Bo tylko Nur ma zawsze czas, gdy trzeba się zająć Lili.

– I do tego zawsze po myjni wyglancuje mu całe auto w środku. Mała lizuska.

– Mohammed! Dziewczyny muszą mieć czynne prawo jazdy jak tylko zaczną studia. Zajęcia kończą się czasem bardzo późno i to jest kwestia ich bezpieczeństwa. To, dlatego tato jeździ z Laylą, a Liam z Nur.

– To co, mogę wziąć twoje auto?

– Możesz. W radio mówili, że ma być dziś burza. Nie wiem jak wam to ognisko wyjdzie.

– Może burza przejdzie bokiem. Zresztą szef obiecał już gościom prosiaka na rożnie, więc nie może się wycofać.

– Będziesz dziś piekł na rożnie prosiaka?

 – Ja tam będę od tego wszystkiego z daleka. Szef chce żebym pomógł dziś barmanowi.

– Masz stać za barem?!

– Szef uważa, że ktoś, kto nie wącha nawet alkoholu jest idealnym materiałem na barmana.

– Chcesz mnie przerazić.

– Sam jestem przerażony. Jak klient zażąda od mnie coś innego jak piwo czy sznaps, to będę w nie lada kłopocie.

– Do prosiaka to raczej nic innego nie będą chcieli.

– Wrócę pewnie z tego ogniska mocno po północy. Pójdę dziś spać na górę. Dwa łóżka są wolne.

– Gülben już wszystką pościel pościągała. Zaniosę twoją na górę. Tylko gdzie – do Finna, czy Liama?

– Wszystko jedno.  Nie zamierzam tam mieszkać do ich powrotu. Jeden pedant gorszy od drugiego.

– No idź już, bo się spóźnisz!

– Pa, Mamo!


[1] Bismil-laah! – w imię Allaha! – słowa, od których muzułmanie rozpoczynają każdy posiłek.

[2] Haram – islamskie określenie wszystkiego, co jest zakazane; może to dotyczyć zarówno miejsc, jak i uczynków. Terminem haram określa się otoczenie świątyni w Mekce, Medynie i Jerozolimie, gdzie obowiązuje zakaz zabijania oraz zakaz przebywania niemuzułmanów.

[3] Fatwa – opinia wysokiego uczonego-teologa muzułmańskiego, wyjaśniająca kontrowersję teologiczną, teologiczno-prawną lub czysto prawną, jest wydawana wyłącznie na piśmie.

Zagubione siostry.

Dramat córki, a teraz jeszcze aresztowanie Floriana w zaledwie tydzień po jego powrocie wraz Milą z Monachium załamały całkowicie Karin.  Była szósta piętnaście, kiedy zabrali Floriana. Bo też oni, jak mają kogoś aresztować, to zawsze przyjeżdżają po niego o szóstej rano! W szoku daremnie czekała na jedno słowo zaprzeczenia ze strony Floriana.  Lecz na jego twarzy, jak tylko minęło pierwsze zaskoczenie, po krótkim zmieszaniu się, pojawiła się zimna obojętność.  Ilekroć padało imię i nazwisko tej kobiety, jego twarz przybierała ponury i zacięty wyraz, a dłonie mimowolnie zaciskały się w pięści.  Georg zareagował głupawym śmiechem, jakby usłyszał dowcip roku. Sebastian stał blady, jak ściana, nieruchomy, czekał na reakcję syna. Jednak Florian tylko spuścił wzrok i odwrócił twarz. Mila wybiegła do swojego pokoju, na twarzy Georga głupi uśmiech przemienił się w pogardę. Karin poczuła, że brakuje jej powietrza w płucach, nogi jej odmówiły posłuszeństwa – musiała się oprzeć o stojące za nią krzesło, żeby nie upaść.  Po południu Sebastian wezwał ich do siebie i zarządził, że Georg przejmuje zarządzanie zajazdem.  Lisa miała przygotować stosowne papiery i przywieść je wieczorem. Georg poruszył kwestię wynajęcia adwokata dla Floriana i rzucił pytające spojrzenie na ojca, a potem na Karin.  Sebastian w odpowiedzi opuścił pokój, a Karin, która od rana zdążyła już opanować emocje i przetrawić oskarżenie, odpowiedziała krótko: „Dostanie obrońcę z urzędu!”  Ona jedna z rodziny miała podstawy, żeby wierzyć Magdalene Ritter. Już prawie wytarła z pamięci ten okropny wieczór sprzed miesięcy, gdy ten jednym raz (jakby potrzeba było więcej!) Florian próbował potraktować ją w sypialni, jak ostatnią szlampę z ulicy. Nie chciała być małostkowa, wiedziała, że było mu przykro.  Długo starał się zatrzeć złe wspomnienie.  Sama też z czasem zaczęła go wybielać. Czyż nie sprowokowała go wtedy tą seksowną bielizną? Ona chciała jedynie po babsku zakończyć tę o wielu tygodni trwającą pomiędzy nimi ciszę i obojętność. Dwadzieścia lat niepewności, unikanie we wspólnych rozmowach wspomnień, w których mogłaby się pojawić Lisa. Te wszystkie niewypowiedziane słowa, pytania, ze strachu przed nieszczerą odpowiedzią. Kiedy wyszła na jaw prawda na temat zatrzymanego listu, pomyślała, że przynajmniej jedna tajemnica przestała jej ciążyć na sercu. Mila, która do tej pory spajała ich związek, wyjechała do Monachium, żeby tam budować swoje dorosłe życie. Na moment powiało w domu pustakami, w powietrzu zawisło pytanie, czy jeszcze coś ich łączy.  Florian bez słów rozproszył wszystkie wątpliwości. Wreszcie Lisa zniknęła spomiędzy nich. Nie szukała odpowiedzi, dlaczego.   Ważne, że zaczęli wszystko od nowa. Kiedy miłość kwitnie – zakochani chcą dać światu jej świadectwo.  Oni też chcieli. Drugie dziecko.  Nigdy nie było tak dobrze. Oboje wierzyli, że już nic tego nie zmieni. O święta naiwności! Piękny sen szybko przemienił się w koszmar senny!  Mila od powrotu z Monachium nigdzie nie wychodziła, snuła się milcząco, jak cień, po kątach w domu. W nocy słyszała jej płacz zza ściany. Sama w ciemnościach przerabiała obrazy z przeszłości. Gdyby nie Mila, to krzyczałaby w niebo głosy. Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopiero, gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością, także nie sposób już dużej jest chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już w stanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.

Postanowiła odwiedzić swoją matkę w więzieniu w Memmingen. Jeszcze przed południem załatwiła sobie widzenie z matką. Sytuacja, że Margarete odbywała już karę na oddziale otwartym oraz zmienione warunki wizyt, umożliwiły matce i córce bezpośredni kontakt podczas wizyty. Karin mogła wreszcie wyrzucić z siebie cały ból. Czekała prawie 25 lat aż matka weźmie ją w ramiona i osuszy ręką jej łzy. Wiedziała, że dokłada matce cierpienia, ale kto inny, jak nie matka mógłby ją jeszcze zrozumieć? Kobieta, która po kilkunastu latach małżeństwa nagle zrozumiała, że człowiek, za którego wyszła za mąż, któremu wierzyła i ufała, to ktoś zupełnie inny! Margarete po tym, co usłyszała na temat zięcia, a także i odnowienia zerwanych relacji pomiędzy Sebastianem i Lorenzem, uznała, że nie ma już żadnych powodów, aby dłużeć ukrywać prawdę przed córką na temat jej pochodzenia. Wcześniej, ze względu na panującą nienawiść pomiędzy rodzinami, obawiała się, że prawda mogłaby zrujnować małżeństwo jej córki. Skoro jednak ono już faktycznie runęło, a zięć niemal dorównał poziomem do jej męża Karla, przyszedł czas, żeby Karin dowiedziała się wreszcie od niej, że jej naturalnym ojcem jest Lorenz Huber.

Wstrząśnięta tym, co usłyszała od matki Karin, po powrocie do domu, odruchowo chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lisy. Od dawna nie łączyły je przyjacielskie relacje, ich drogi rozjechały się. Wydawało się, że bezpowrotnie. Jednak jakiś głos wewnętrzny kazał jej zwrócić się z całym tym przytłaczającym ciężarem właśnie do Lisy.  Przecież były sobie kiedyś bliskie jak siostry! Nie mogą pozostać sobie już na zawsze obce, skoro właśnie nie są, bo łączą je więzi siostrzane.   Zaprosiła więc Lisę do siebie na wieczór. Lisa, która spodziewała się, że Karin będzie chciała z nią mówić o Florianie i jego aresztowaniu, w pierwszej chwili miała zamiar odmówić. Nie miała ochoty na rozmowę o Florianie ani tym bardziej może pocieszać Karin! Słysząc jednak w głosie dawnej przyjaciółki desperacki ton, po krótkim wahaniu, przyjęła jej zaproszenie.  W końcu i tak miała przywieść dokumenty Sebastianowi. Już sam widok na wejściu Karin sprawił, że Lisa w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co je podzieliło, porzuciła rezerwę i odruchowo objęła dawną przyjaciółkę. Są takie więzi między ludźmi, które nie jest wstanie zniszczyć żaden upływ czasu, które do końca nie zerwie nawet zdrada. Zresztą, jakie miało to wszystko teraz znaczenie? Lisa nie zamierzała jednak ukrywać swojej roli w aresztowaniu Floriana.

– Karin, bardzo mi przykro z powodu ciebie, z powodu Mili, tego co obie przeżywacie, ale to nie zmienia faktu, że ja wierzę Magdalene i mam nadzieję, że Florian dostanie, co mu się należy. – powiedziała chłodno Lisa, a jej usta przybrały zacięty wyraz.

–  Możesz mi wierzyć albo i nie, ale akurat ja nie mam powodów, żeby go bronić.

Lisa wbiła mimowolnie zdumione spojrzenie w Karin, ta jednak szybko ucięła temat, przechodząc do tego, co było powodem zaproszenia.

– Nie prosiłam cię, żebyś przyszła, żeby gadać o Florianie. Chcę porozmawiać o nas, jakkolwiek to dziwnie brzmi. Zwłaszcza dziś.  Byłam na widzeniu u mamy.

–  Coś się stało?

– Nie. Po prostu musiałam się z nią zobaczyć.

– Rozumiem. Jak ona się ma?

– Trzyma się. Zawsze była twarda. Mama powiedziała mi coś, co nie mogę zachować tylko dla siebie.  Coś co dotyczy także ciebie, Marie oraz waszego ojca. Tylko nie bardzo wiem, jak zacząć.

 Lisa po raz kolejny spojrzała ze zdziwieniem na Karin.

– Jest coś, czego o mnie nie wiesz, coś co dotyczy tego, co się stało, no wiesz… – Karin urwała, a Lisa tylko przytaknęła głową. Każda wiedziała o czym mowa. Nikt nie musiał rzeczy po imieniu nazywać.  – Sama wiesz, jaka była moja mama.  Nigdy jej nie było. Jak nie sprawy szkoły, to sprawy gminy. Kampanie, wybory. Wszystko, co ją interesowało to władza! A jak była, to było jeszcze gorzej. Nieustannie miała do niego o coś pretensje. Traktowała go czasem gorzej niż psa. Bywało, że jej nienawidziłam. Marzyłam, żeby znikła z naszego życia.   Jak jej nie było dłużej w domu, to zabierał mnie do restauracji, na wycieczki, koncerty, do teatru. Czułam się wtedy jak mała księżniczka.

– Tatusiowa córeczka! – zaśmiała się Lisa, ale zaraz spoważniała. – Wiem, że było ci ciężko po jego śmierci.

– Nic nie wiesz.  Nidy nie miałam odwagi ci tego powiedzieć… Bałam się, że wtedy przestaniesz się ze mną przyjaźnić… – Karin mówiła trochę nieskładnie. Zwykle konkretna, teraz gubiła się w swoich słowach. – Zawsze cię podziwiałam. Boże, chciałam być dokładnie taka, jak ty – czysta, jasna, bez wstydliwych tajemnic!

– To było dawno – dziś niewiele ma ze mną wspólnego. Wierz mi, Karin, we mnie nie ma od dawna nic do podziwiania! Zresztą, sama spójrz na mnie! Ani pieniędzy, ani kariery, ani męża, ani dziecka. Żaden mój związek nie trwał dłużej niż rok. Mieszkam kątem u rodziny, a moje biuro mieści się w byłej szopie. 38 letnia kobieta bez jednego sukcesu życiowego!  No, po prostu, Brigitte Jones z Allgäu! – Lisa zaśmiał się gorzko i cynicznie – Marie ma rację, kiedy mówi, że rozczarowałam wszystkich.  To raczej ja powinnam ciebie podziwiać.  Choć oczywiście za nic nie chciałabym być teraz w twoich butach. – Lisa widząc zgnębioną twarz Karin, a niepodejrzewająca, co ona ma jej do wyznania, dodała poważnie – A co do tajemnic – każdy ma coś do ukrycia przed światem. Ja może więcej niż inni.   I szczerze mówiąc, nie mam zamiaru więcej z nikim się nimi dzielić. Zabiorę je do grobu ze sobą.

– Też miałam taki zamiar. Jednak dłużej już chyba nie mogę trzymać języka za zębami. Za moją tajemnicę płaci ktoś bardzo wysoką cenę…   Moja mama jest w więzieniu z powodu mnie.

– O czym ty mówisz?

 Karin zaczerpnęła powietrza. – Już nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, chyba po moich 13 tych urodzinach. Kupował mi sukienki dla dorosłych kobiet, buty na obcasach, ekskluzywną bieliznę, perfumy, przybory do malowania… Sam mnie malował, jak jej nie było. Chciał, żebym się w to przebierała, kiedy byliśmy sami. Na początku to mi się podobało, a nawet ekscytowało. Mieliśmy swoje małe tajemnice. Choć wiedziałam, że to wszystko jest złe. Miałam nieustanne wyrzuty sumienia. W dodatku on się robił coraz bardziej natarczywy. Zaczął mnie przerażać. Bałam się z nim zostać na dłużej sama w domu. Zaczęłam zamykać drzwi od mojego pokoju na noc.

W miarę jak Karin ciągnęła swoją historię Lisa patrzyła na nią z coraz bardziej przerażonym wzrokiem.

– Karin, co ty chcesz mi powiedzieć?! – krzyknęła Lisa.  Karin wolno kontynuowała.

– Mama miała jakieś zebranie w ratuszu, mieli omawiać budżet. Zapowiadała się kłótnia o pieniądze. Powiedziała, żebyśmy nie czekali na nią z kolacją.  Otwarł wino, sam rzadko pił i zwykle symbolicznie. Wtedy wypił sam prawie całą butelkę.  Miał dziwny wzrok. Chciałam iść do siebie. Nie pozwolił mi.  Był silniejszy…

– Z pewnością. – Lisa powiedziała chrapilwym głosem. – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś wtedy? Byłyśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!  Bliższe niż nie jedne rodzone…

– Siostry. – dokończyła Karin.  

 – Właśnie! Marie nie wiedziała tyle o mnie, co ty!

– Po tym, jak nawet moja własna matka mi nie uwierzyła, nie miałam już odwagi nikomu o tym powiedzieć.

– W końcu jednak dała ci wiarę.  To, dlatego go przecież zabiła!

– Tak. Ale najpierw oskarżyła mnie, że wszystko to wymyśliłam – naczytałam się durnych książek, naoglądałam się głupich filmów i seriali. To przez ten serial Miasteczko Twin Paeks! Zwymyślała mnie od najgorszych. Powiedziała, że znalazła kiedyś schowaną moją bieliznę. W jej oczach byłam podłą, zepsutą dziewczyną.  A teraz… po 25 latach wyznała mi nagle, że to nie był mój ojciec! Możesz uwierzyć? Miała romans!

 – No, a on o tym wiedział? Wiedział, że nie jesteście spokrewnieni?

– Jakie to ma znaczenie, skoro ja w to wierzyłam?

– Fakt. Nie powinien nigdy przekraczać granic…

– Przekroczył wszystkie i wbrew mojej woli. Teraz rozumiesz, dlaczego nie mam ochoty nawet mówić o Florianie. I pomyśleć, że był czas, że miałam go za kogoś lepszego ode mnie! 

Lisa poczuła jak szloch dławi jej gardło, w odruchu solidarności złapała Karin za rękę – jedynie w ten sposób mogła jej okazać, jak bardzo ją rozumie. Nauczona jednak złym doświadczeniem z Marie i ojcem powstrzymała pokusę odpowiedzenia Karin tym samym, tj. opowiedzeniem jej o sobie.  Szczerość nie wyszła jej na dobre. Lisa nie chciała ryzykować, żeby ta już dobrze poszarpana jej przyjaźń z Karin rozpadła się na dobre, gdy powie jej prawdę o sobie.  – Do diabła z nim!  Z nimi wszystkimi!  Powiedziała ci, kto to był?

– Owszem. To dlatego cię prosiłam, żebyś przyszła. Nie domyślasz się? – Karin spojrzała wymownie na Lisę. Ta tylko rozszerzyła oczy.

– Byli przecież parą jeszcze w szkole średniej.

– Tak. Ale to się skończyło, gdy twoja mama wyjechała na studia!  – Lisa wstała gwałtownie z kanapy, jak zawsze, gdy zaczynały ją ponosić emocje. – To niemożliwe! Moi rodzice się kochali! Wiem to.

– Widocznie się nie skończyło, skoro jesteśmy siostrami.  – powiedziała spokojnie Karin, wodząc jednocześnie wzrokiem za Lisą, która próbowała opanować szok, szybko krążąc po pokoju.  – Moja mama powiedziała o tym twojej   mamie, kiedy ona odwiedziła ją w areszcie następnego dnia po aresztowaniu.

– I to ją zabiło!  – zawołała Lisa, która w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co jej przed chwilą wyznała Karin i myślami odleciała do swojej matki. – Jak on to mógł zrobić mamie!

– Wiem, że to dla ciebie szok. Niemniejszy niż dla mnie. Jesteś rozczarowana tym, że jesteśmy spokrewnione?

Lisa już opanowała oszołomienie. Usiadła na powrót obok Karin, która wpatrywała się w jej twarz w wyczekiwaniu na reakcję. Na ustach Lisy pojawił się mimowolny uśmiech. Taki, jak pojawia się zawsze na twarzy człowieka, który po latach błądzenia we mgle, nagle zaczyna wszystko rozumieć. Niezależnie, czy ten brakujący element, który przed nim nagle odkryto, to jest dobra, czy zła informacja dla niego.  Podobnie jak Karin, czuła jakby odkryto nagle przed nią coś, co nigdy tak naprawdę nie było zakryte. Jedynie w końcu zostało nazwane po imieniu to, co od dawana w głębi serca się wiedziało. Szybko zapewniła Karin, że cieszy się z pokrewieństwa. Zapytała wreszcie o Milę.  

– Rozmawiałaś o tym z Milą?

Karin potrząsnęła przecząco głową.  – Mila potrzebuje teraz wsparcia z mojej strony, a tym na pewno nie jest licytowanie się, którą los gorzej potraktował, która jest większą ofiarą. Kiedyś przyjdzie na to czas… Teraz to byłoby dla niej tylko dodatkowym ciężarem.

– Nigdy nie powiedziałaś o tym Florianowi? – bardziej stwierdziła jak zapytała Lisa.

– I co by mi z tego przyszło? – zawołała Karin z drwiną – Byłby bardziej oględny, mniej egoistyczny?

– Dryfowanie pomiędzy współczuciem a wzgardą. – odparła mimowolnie Lisa. Zaraz też się zreflektowała, że się zagalopowała – Przepraszam cię, Karin. Nie powinnam.

– Niepotrzebnie. Trafiłaś w samo sedno. Tym musiałaby się ta spowiedź skończyć. Zresztą, niby co ja miałabym mu powiedzieć?  – rzuciła Karin prowokacyjnie do Lisy – Że przed nim był jeszcze mój ojciec?

– To nie był twój ojciec! – zaprotestowała gwałtownie Lisa.

– To wiem teraz. Wczoraj jeszcze był.

– Jak ona mogła ci prawdy nie powiedzieć przez tyle lat!

– Nie bardzo dałam jej na to szansę. Długo nawet listów nie czytałam.

– Nie ufałaś jej?

– Przed procesem była rok na psychiatrycznym oddziale. Jeśli w ogóle coś mówiła, to za dużo sensu to nie miało. Potem śmierć Petera i trwająca 20 lat nienawiść pomiędzy rodzinami zamknęły nam obu usta.

– A teraz?

– Teraz to już nie ma żadnego znaczenia… – Karin przerwała na moment. – Gdybyś ją wiedziała!

– Może dałoby się doprowadzić do uznania kary za odbytą? To już blisko 25 lat!

– Bardzo bym chciała!

– Zobaczę, co da się zrobić. Wcześniej jednak musimy z tatą porozmawiać. No i oczywiście z Marie.

– Lisa, daj mi czas samej to przetrawić! – przerwała jej gwałtownie Karin. Ona sama na razie nie była pewna, czy w ogóle chce mieć Lorenza za ojca. Zresztą, nawet matka pozostawiła jej to samej do rozstrzygnięcia: „Jak będziesz chciała, to mu powiesz. A jak nie, to zostanie, jak jest.” – usłyszała od matki na widzeniu. Ucięła więc na razie temat. – Teraz najważniejsza jest Mila.

– A Florian?

– Gdybym się zdecydowała, to chyba będziesz moim adwokatem?

– Jeszcze się pytasz. Pewnie!

– A co u ciebie?

– W domu wszyscy mają do mnie o coś pretensje.

– Rozumiem, że Marie trzyma teraz stronę Mirjam.

– Żeby tylko to. – Lisa wypuściła ciężko powietrze z płuc. – Atmosfera taka, że siekiera wisi w powietrzu! Marie mnie prawie że nienawidzi.

– Ach, bo uwierzę!  – zawołała Karin. Znała dobrze siostry. Marie, która wychowywała Lisę, miała do niej niemalże matczyny stosunek. Lisa była przyzwyczajona, że w uczuciach u siostry nigdy nie miała konkurencji. Dlatego Karin uznała, że Lisia po prostu przesadza. „Pewnie jest zazdrosna o zażyłość Marie z Mirjam. Coś jej ubyło i od razu straszne nieszczęście!”– pomyślała Karin. Okoliczność zaś, że Marie okazała się właśnie być także jej siostrą, mimowolnie wywołała myśl, że gdyby nie te wszystkie tajemnice, to ona też mogłaby być beneficjentką uczuć starszej siostry.

–  Zaczynam żałować, że wróciłam.

– Ja nie żałuję. Komu bym się teraz wypłakiwała w rękaw?

– Dobrze, że jest Jan. Inaczej nie miałabym z kim dwa uprzejme słowa zamienić w domu.

– Jaki on jest?

– Chyba nie ma wad. W każdym razie nikt jeszcze żadnej u niego nie znalazł.

– Marie chyba jest na swojej drodze do szczęścia.

– Przynajmniej jedna z nas.

Auf dem Weg zu diesem letzten Ruhm

Am Tag nachdem Georg und Florian von ihren Liebsten verlassen wurden, gehen die Brüder, die sich bewusst sind, dass sie alles verloren haben, im Morgengrauen in die Berge. Ihr Ziel waren die Höfatsscharte, die sie aus dem gemeinsamen Klettern mit ihrem Vater kannten. Sie hatten jedoch nicht die Absicht, nach Westgipfel durch die Wanne bergsteigen, aber die Brüder entschieden sich für eine ehrgeizigere Route – sie wollten die Höfatsscharte direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiter Gipfel erreichen. Dann die Scharte zwischen Ost- und Mittelgipfel und schließlich Ostgipfel. Sie gingen bei Sonnenaufgang und erwarteten, ihr Ziel bei Sonnenuntergang zu erreichen. Georg und Florian packten ihre Kletterausrüstung in ihr Auto und machten sich auf den Weg nach Gerstruben, dem Ausgangspunkt für ihr Klettern. Sie beeilten sich, alles unten weit hinter sich zu lassen. Wenn man nichts mehr zu verlieren hat, könnet man sich jedes das Risiko aufnehmen und jeden Berg erreichen, den man will. Um zurück zu springen, muss man zuerst den tiefsten Punkt erreichen. Beide hatten das Gefühl, dass dies der letzte Moment in ihrem Leben sein könnte, um, sich zusammenzureißen und das erreichen, was sie wollen.

Als die Söhne zu dieser letzten irdischen Herrlichkeit nach Höfats gingen, um ihre Schande zu verbergen, erkannte Sebastian, dass sie nicht zurückkommen würden. Erstens gingen sie dorthin, um dort zu bleiben, und zweitens würden sie nicht mehr herunterkommen können, selbst wenn sie wollten. Gerade weil der Jüngere unentschlossen war und der Ältere nicht mit Stress umgehen konnte, was sie beide zum Scheitern unter extremen Bedingungen verurteilte. Er kletterte mit ihnen und  er kannte ihre Schwachstellen.  In diesem Moment traf ihn Angst, die langsam von Stunde zu Stunde zunahm, als das negative Szenario in seinem Kopf immer mehr zunahm, bis es sich in Tierangst verwandelte, die alle seine Glieder lähmte.  Der klassischer Stupor – er konnte immer noch nur seine Augäpfel bewegen.  Ihm blieb nur noch, auf das unvermeidliche Urteil zu warten. Er war allein. Überzeugt, dass er so bleiben würde.  Für immer, genauso wie er es sich wünschte. Und da tauchte sie, seine Frau, Sofia auf.

W drodze po ostatnią chwałę

Następnego dnia po tym, jak opuściły ich rodziny, bracia świadomi, że stracili wszystko, o świcie wychodzą w góry. Za cel wybierali sobie wszystkie cztery szczyty Höfats[6], które znali jeszcze ze wspólnych wspinaczek z ojcem. Jednak nie zamierzali iść najpierw na Westgipfel, jak to zwykle robili alpiniści, którzy w jednym podejściu chcieli zagarnąć wszystkie cztery szczyty, tylko bracia wybrali sobie ambitniejszą trasę przez grzbiet zachodnio – południowy i Zweiter Gipfel. Potem popularne Scharte między szczytem Środkowym i Wschodnim, a na koniec zostawili sobie dopiero Ostgipfel. Bracia wychodzili o wschodzie słońca, a cel spodziewali się osiągnąć o zachodzie słońca. Georg i Florian zapakowali do samochodu rzeczy do wspinaczki i ruszyli do Gerstruben, które było punktem wyjścia ich wspinaczki. Spieszyli się, żeby zostawić wszystko, co na dole, daleko za sobą. I tak nie mając nic, zmuszeni zostali docenić wreszcie siebie nawzajem. Bo teraz już tylko siebie mieli.  Gdy nie ma się nic więcej do stracenia, można podjąć się każdego hazardu i zdobyć każdą upatrzoną sobie górę.  Żeby odbić się, trzeba najpierw sięgnąć dna. Obaj czuli, że to być może ostatni już taki moment w ich życiu, żeby zebrać się w sobie i zdobyć to, co się chce.

Gdy synowie wyszli na ścianę – po tę ostatnią ziemską chwałę, żeby nią przykryć własną hańbę, Sebastian uświadomił sobie, że oni już nie wrócą. Raz, że po tam poszli – by zostać, a dwa – nie byliby w stanie zejść, nawet gdyby chcieli. Właśnie dlatego, że młodszemu brak zdecydowania, a starszy nie radzi sobie ze stresem, co w warunkach ekstremalnych skazuje ich obu na porażkę – śmierć. Wspinał się z nimi, znał ich słabe punkty. Wtedy też dopadł Sebastiana lęk, który powoli, z godzinę na godzinę powiększał się coraz bardziej, w miarę jak negatywny scenariusz coraz bardziej opanowywał jego umysł, aż zamienił się w zwierzęcy strach, który sparaliżował mu wszystkie członki. Klasyczny stupor – tylko gałkami ocznymi był w stanie jeszcze poruszać. Wszystko, co mu pozostało, to czekanie na nieuchronny wyrok. Był sam. Przekonany, że tak już pozostanie – zgodnie z wyrażonym życzeniem – na zawsze. I wtedy właśnie zjawiła się Ona – jego żona Sofia. 

%d blogerów lubi to: