Die Wiege

Als Lisa die Küche betrat, war es Karin, die gerade nach dem Kaffee abräumte.

„Lisa? Du wolltest doch erst heute Abend zurück sein.“

„Ich habe das Gespräch mit dem Mandanten abgesagt. Heute habe ich keinen Nerven, mich mit einem Geschwister-Streit um einen alten Schuppen zu beschäftigen.“ Lisa warf ihre Aktentasche in die Ecke und setzte sich auf den ersten Stuhl hinter dem Tisch.

„Wo sind alle – Wo ist Papa und Mila?“

„Auf dem Dachboden. Sie haben dort etwas gefunden. Hast du Hunger?“

„Nein, danke. Wenn es dir nichts ausmacht, schenk mir einfach etwas Wasser ein.“

„Was ist los?”

„Ich habe keine guten Nachrichten.“

„Stimmt etwas nicht mit dem Baby?“, fragte Karin sofort mit Sorge im Gesicht. Sie stellte das Glas Wasser vor Lisa und setzte sich ihr gegenüber.

„Dem Baby geht es gut. Es geht um Marie“ Lisa leerte gierig das Wasserglas, „Eigentlich weiß ich nicht, wie ich das sagen soll … Sie hat aufgegeben.“

„Was soll das heißen, sie hat aufgegeben?“

„Sie hat ihren Sohn an seinen Vater übergeben … Karin, du bist die Mutter, sag mir, kann man einen Mann so sehr hassen, dass man sein eigenes Kind aufgibt, nur um seinen Vater nicht wiederzusehen?“

Karin war sprachlos über die Nachricht, also schüttelte sie nur verneinend den Kopf.  Was sollte sie sagen? Mila war alles für sie! Lisa nickte stumm. Ein Lärm kam von der Treppe und einen Moment später betrat Mila die Küche. Ihr Gesicht war begeistert, als sie sprach,

„Mama, schau mal, was wir mit Opa auf dem Dachboden gefunden haben!“

Anders als ihre Mutter hatte Mila kein Problem damit, Lorenz von Anfang an richtig anzusprechen. Als Lorenz bat sie, ihn beim Vornamen zu nennen – schließlich waren sie eine Familie -, antwortete Mila kurz: „Na gut, Opa.“ Und so ist es auch geblieben.

Hinter Mila kam Lorenz herein, der eine alte Wiege trug. Er legte sie auf den Boden.

„Das Babybettchen steht schon bereit, aber die Wiege wird auch nützlich sein. Falls nur anstelle eines Laufstalls“, sagte Lorenz und sah seine Töchter an, die schweigend die Wiege betrachteten.

„Habt es euch beide die Sprache verschlagen? Mein Werk!“, sagte Lorenz nicht ohne einen Hauch von Überheblichkeit in seiner Stimme.

„Lisa, erkennst du das?“, rief Mila mit einem Glitzern in ihren Augen, „Das ist deins!“

Lisa antwortete nicht darauf – als sie diese Wiege benutzte, war sie in dem Alter, in dem Erinnerungen noch nicht registriert werden – obwohl sie natürlich wusste, dass sie ihres war. Was sie überraschte, war, dass sie immer noch existiert. Sie ist nicht auf das Feuerholz losgegangen. Seit ihrer Rückkehr aus München ist Mila ständig traurig und ernst. Als sie das lachende Auge von Mila und das stolze Gesicht ihres Vaters sah, hatte Lisa das Gefühl, die Beine in die Hand nehmen und so weit wie möglich wegzulaufen, nur um nicht zu sagen, was sie sagen musste. Obwohl Karin die Dramatik der Situation genauso spürte wie Lisa, konnte sie nicht umhin, ihre Bewunderung für Lorenz auszudrücken.

„Hast du die Wiege wirklich selbst gemacht?“

„Mhm …“, nickte Lorenz.

„Wunderschön. Du hast verborgene Talente.“

Karin stand auf, kam zu der Wiege hinüber und ging um sie herum. Sie strich mit ihrer Hand über das staubige alte Holz. Nur sie selbst wusste, was sie in diesem Moment fühlte. Keiner schnitzte je eine Wiege für sie.  Den unwillkürlichen Anflug von plötzlicher Eifersucht unter Lorenz weiteren Worten löschte sie jedoch schnell wieder.

„Das habe ich selbst nicht geahnt, bis bei Hanna zu Beginn der Schwangerschaft eine Herzerkrankung diagnostiziert wurde“, erwiderte Huber. Er setzte sich auf die Bank am Fenster und versank in Erinnerungen. „Die Ärzte waren unterschiedlicher Meinung. Einige haben mir versichert, dass alles gut wird, andere haben mir direkt gesagt, ich soll mich darauf vorbereiten, dass die Mutter die Geburt nicht überleben würde …“   Lorenz seufzte schwer und hielt zeitweilig inne.

Lisa senkte den Kopf, denn die Erinnerungen an ihre Mutter hatten einige schmerzhafte Akkorde berührt. Es war alles zu viel gewesen für einen Tag.  Karin wandte ihre Gedanken zu ihrer Mutter. Margarete als Hannas gute Freundin musste das alles wissen, und wenn sie den richtigen Moment verpasste, Lorenz die Wahrheit zu sagen, dann konnte sie nur alles tun, um zu verhindern, dass es herauskam. „Es ist leicht, jetzt alles zu beurteilen, aber damals schien keine Entscheidung leicht zu sei“, dachte Karin. Lorenz fuhr mit seinen Erinnerungen fort:

„Ja, hier hat man normalerweise nicht genug Zeit für alles. Aber damals gab es einen Mangel an Aufgaben, mit denen man seine Hände und seinen Kopf beschäftigen konnte, um die langen Abende zu füllen, all die Monate, bevor deine Schwester hier auftauchte. Also dachte ich, warum nicht eine Wiege … nun, ich finde, die ist gar nicht so schlecht gelungen.“ Lorenz kam aus seinen Erinnerungen zurück in die Gegenwart, sein Gesicht hellte sich auf „Und jetzt wird die meinem Enkel dienen. Es muss nur ein wenig renoviert werden. Marie hat die Ornamente selbst bemalt. Sie sind ein wenig verblasst, aber Mila hat eine Idee.“

„Morgen fahre ich in ein Laden mit den Spezialfarben für die Restaurierung von Möbeln“, bestätigt Mila.

Lisa stand von ihrem Stuhl auf. Die Situation wurde immer unerträglicher. Die Karten mussten schließlich vor ihrem Vater auf den Tisch gelegt werden.

„Das ist nicht mehr nötig. Maries Sohn wird darin bestimmt nicht schlafen.  Zumindest nicht in naher Zukunft.“

Lorenz und Mila werfen Lisa verwunderte Blicke zu. Auf Hubers Gesicht erschien ein beunruhigter Blick. Lisa kam schnell auf den Punkt,

„Marie hatte beschlossen, das alleinige Sorgerecht für ihren Sohn an Georg zu geben. Heute Morgen haben sie sich in Anwesenheit eines Notars geeinigt. Morgen, spätestens übermorgen, findet der kleine Adam sein Zuhause im Leitnerhof.“

Es entstand ein Schweigen, das von Mila gebrochen wurde.

„Adam?“, rief Mila aus. „Hatte Marie nicht den Namen Theo1 für ihren Sohn gewählt?“ Mila, in ihrer jugendlichen Sensibilität, kaufte Lisa die Worte nicht ganz ab, also klammerte sie sich an die Details, um die Fakten nicht akzeptieren zu müssen.

„Georg hat die Papiere ausgefüllt. Es war an der Zeit, dem Kind einen Namen zu geben. – Offenbar war er der Meinung, dass der Name Theo zu viel für Leitner war.“ Lisa beendete das Thema des Namens des Kindes, der in diesem Moment nicht sehr bedeutend war. Sie sah ihren Vater an und bemerkte, dass er nicht zuhörte und nur nachdenklich und ungläubig den Kopf schüttelte.

„Ich verstehe gar nichts“, sprach Lorenz endlich, stand dann von der Bank auf und begann, schnell in der Küche herumzulaufen.  „Soll ich etwa glauben, dass meine Tochter ihr lang ersehntes Kind einfach aufgegeben hat?“

„Ich weiß, es ist schwer zu akzeptieren, aber wir müssen Maries Entscheidung respektieren.“

„Seit sie Mutter geworden ist, hat sie eine Verantwortung gegenüber dem Kind, das sie zur Welt gebracht hat.“

„Auch eine Mutter ist nur ein Mensch. Du vergisst, Papa, dass Maries ganzes Leben an einem Tag auf den Kopf gestellt wurde. Noch vor zwei Wochen war sie mit Jan verlobt.  Die beiden wollten doch diesen Samstag heiraten!“

„Erinnere mich nicht an ihn!“ Lisa wurde abrupt von ihrem Vater unterbrochen, „All dieses Übel ist die Folge ihrer Lügen.“ 

Immer sensibel für den Gerechtigkeitssinn, konnte Lisa sich kaum zurückhalten, ihren Vater darauf hinzuweisen, dass er derjenige war, der die Heirat am meisten angefeuert hatte. In der Tat bezauberte Jan jeden in den Hubers Alp mit seiner Person, aber niemand, nicht einmal Marie, war so geblendet von Jan wie Lorenz. Es reicht jedoch, dass er die Wahrheit über Karin erfährt, damit er plötzlich seine Meinung um hundertachtzig Grad ändert und anfängt, in einer ganz anderen Tonart zu singen.

„Du sagst das, weil deine eigene Bitterkeit durch dich spricht. Das Baby wurde ein paar Wochen zu früh geboren, und wir alle kennen die Umstände.  Marie hat jedes recht, sich von all dem erdrückt zu fühlen. Du hast sie in letzter Zeit nicht gesehen. Sie ist in wirklich schlechter Form.“

„Wenn eine Mutter das Leben ihres zukünftigen Kindes auf Täuschung aufbaut, muss sie schließlich die Früchte davon essen. Ein Kind ist kein Haustier, das man an eine andere Familie zur Aufbewahrung weggeben kann, wenn man keine Lust hat, sich um es zu kümmern!“ Lorenz konnte seine Empörung nicht verbergen.

„Marie gibt ihren Sohn nicht an Fremde, sondern an den Vater, der die gleichen Rechte und Pflichten hat wie die Mutter. Wenn es für die Eltern schwierig ist, sich zu einigen, oder wenn sie nicht in Kontakt bleiben wollen, ist es besser, dass nur einer von ihnen das Sorgerecht für das Kind hat.  In der Regel ist es die Mutter, aber niemand hat gesagt, dass es immer so sein muss. Diesmal wird es der Vater sein, der die gesamte Erziehung des Kindes übernimmt, und die Mutter wird ihn besuchen, um mit ihm freie Zeit zu verbringen, gemeinsam in den Urlaub zu fahren.“

 „Wenn du Jura studiert hast, um deiner Schwester Ratschläge zu geben, wie sie die Verantwortung für ihr Kind loswerden kann, wäre es besser, deine Ausbildung mit dem Abitur zu beenden. Und nicht nur deswegen“, erwiderte Lorenz und warf seiner Tochter einen kalten Blick zu.

„Du wirst es nie loslassen, oder?“

„Es ist gut, dass deine Mutter diesen Moment nicht mehr erlebt hat.“

Lisas inneres kochte vor Empörung. Sie war kurz davor, ihrem Vater zu sagen, dass ihre Mutter wegen seiner Affäre tot sei, als Karin gerade noch rechtzeitig eingriff.

„Entschuldige, dass ich mich einmische, Lorenz!  Wir sind alle schockiert über Maries Entscheidung, aber man kann es Lisa nicht verübeln.  Selbst wenn Lisa ihre Hände in Unschuld gewaschen hätte, hätte Marie einen anderen Anwalt gefunden. Außerdem ist noch nichts endgültig geregelt. Marie kann immer noch aussteigen“, sagte Karin und sah Lisa an. Letztere lächelte sie leicht an, nicht zum ersten Mal dankbar, dass Karin hier war. Langsam begann Lisa schon zu vergessen, wie es war, in der Familie jemanden zu haben, der ihre Meinung vertrat, der in diesem Haus auf ihrer Seite stand. Sie bestätigte schnell Karins Worte,

„Natürlich kann sie es trotzdem tun.  Sogar noch vor Gericht.“

„Wenn sie schon ihr Kind zum Vater gegeben hatte, sollte es auch so bleiben. Georg wird ihn sicher nicht aufgeben. Das hatte er schon bewiesen, als er dafür kämpfte, Lea in Deutschland zu halten“, erwiderte Huber, drehte sich dann um und ging nach draußen. Er hatte genug von der Diskussion und musste sich an der frischen Luft abkühlen. 

„Die verspätete männliche Solidarität hatte gesprochen.“ Lisa konnte sich eine Prise nicht verkneifen. „Nur war es nicht der tapfere Papi, der schwanger war und es war nicht er, der seinen Sohn fast einen ganzen Tag und eine ganze Nacht lang auf die Welt gebracht hat.“

„Das ist wahr. Aber du wirst zugeben, dass es schwer ist, Maries Entscheidung zu verstehen und Lorenz nicht einen kleinen Punkt abzusprechen. Außerdem glaube ich nicht, dass Georg glücklich war, dass Marie ihm den Sohn hinterlassen hat.“

„Stimmt, das war er nicht“, erwiderte Lisa schon ohne die vorherige Prise. „Georg war nie mein Favorit. Aber selbst er hat es nicht verdient.“

Mila saß während des ganzen Gesprächs still wie eine Maus unter dem Besen und hörte sich alles mit zunehmendem Entsetzen und geweiteten Augen an. Vor nicht allzu langer Zeit hatte sie noch geglaubt, dass die Welt wunderschön ist, die Menschen von Natur aus gut sind und das Leben das größte Geschenk ist. Nein, ist es nicht.  „Schönheit ist eine optische Täuschung, Menschen sind bizarre Kreaturen, und das Leben schmerzt abwechselnd entweder oder gleicht ein Wahnsinntraum.“  – schrieb sie kürzlich irgendwo online. Nachdem sie gelernt hatte, sich nicht in die Gespräche anderer Leute einzumischen, konnte sie es diesmal nicht ertragen und meldete sich zu Wort.

 „Derjenige, der das alles nicht verdient hat, ist der winzige Adam“, sagte sie, stand dann auf und verließ die Küche.  Karin und Lisa sahen sich gegenseitig an. Nur Mila sah das wahre Opfer des Dramas in all dem.

1 Theo – aus dem Griechischen „Theos” bedeutet Gott, aber aus dem Altdeutschen „theud” bedeutet Menschen;

 Kołyska

Kiedy Lisa weszła do kuchni, to Karin właśnie sprzątała po południowej kawie.

– Lisa! Co tak wcześnie? Miałaś być dopiero wieczorem.

– Odwołałam spotkanie z klientem. Nie mam dziś głowy do jakichś kłótni o starą szopę między braćmi. – Lisa rzuciła w kąt teczkę i usiadła na pierwszym z brzegu krześle za stołem. – Gdzie reszta? Gdzie tato i Mila?

– Na strychu. Coś tam wygrzebali. Jesteś głodna?

– Nie, dziękuję. Jeśli możesz, to nalej mi tylko wody.

– Coś się stało?

–  Nie mam dobrych wiadomości.

– Coś nie tak z dzieckiem? – zapytała natychmiast Karin z niepokojem na twarzy. Postawiła szklankę z wodą przed Lisą, usiadła naprzeciwko niej.

– Maleństwo ma się dobrze. Chodzi o Marie. – Lisa chciwie opróżniła szklankę z wodą – Właściwie to nie wiem jak mam to powiedzieć… Poddała się.

– Co znaczy, że się poddała?

– Oddała syna ojcu… Karin, ty jesteś matką, powiedz mi, czy można tak znienawidzić człowieka, żeby zrezygnować z własnego dziecka, byle tylko nie musieć jego ojca więcej na oczy oglądać?

Karin zatkało od samej wiadomości, więc potrząsnęła tylko przecząco głową. Co miała powiedzieć? Mila był dla niej wszystkim! Lisa równie milcząco przytaknęła. Ze schodów dobiegł rumor, w chwilę potem do kuchni weszła i Mila. Minę miała podekscytowaną, gdy się odezwała:

– Mamo, zobacz, co znaleźliśmy z dziadkiem na strychu!

Mila, w przeciwieństwie do matki, nie miała od początku problemu z właściwym zwracaniem się do Lorenza. Kiedy ten poprosił ją, żeby przestała się do niego zwracać per pan, tylko mówiła mu po imieniu — są przecież rodziną — Mila odparła krótko: „Dobrze, dziadku”. I tak już zostało.

  Za Milą wszedł Lorenz, taszcząc starą kołyskę. Postawił ją na podłodze.

– Wprawdzie łóżeczko już czeka, ale kołyska też się przyda. Choćby zamiast kojca. – Lorenz spoglądnął po córkach, które milcząco przyglądały się stojącej na środku kuchni kołysce. – No co was tak zamurowało? Moja robota! – powiedział Lorenz nie bez cienia chełpliwości w głosie.

– Lisa, poznajesz? – zawołała Mila z uśmiechem na ustach. – To twoja!

Lisa nie odpowiedziała — kiedy z niej korzystała, była w tym wieku, co się wspomnień jeszcze nie rejestruje — choć oczywiście wiedziała, że to jej. Zdziwiona była jednak, że jeszcze istnieje. Nie poszła na opał. Widząc dumną minę ojca, rozjaśnioną twarz Mili, która przecież od powrotu z Monachium stale była smutna i poważna, Lisa miała ochotę wziąć nogi za pas i uciekać, gdzie pieprz rośnie, żeby tylko uniknąć powiedzenia tego, co musi. Karin, pomimo że tak samo, jak Lisa czuła dramat sytuacji, to jednak nie mogła się powstrzymać od wyrażenia podziwu Lorenzowi i w końcu się odezwała. 

– Naprawdę sam ją zrobiłeś?

– Ta. – przytaknął Lorenz.

– Piękna. Masz ukryte talenty.

Karin wstała, podeszła do kołyski i obeszła ją dookoła. Pogładziła ręką stare, zakurzone drewno. Tylko ona sama wiedziała, co czuje w tej chwili. Jej nikt kołyski nie wystrugał.  Szybko jednak wygasiła w sobie ten mimowolny przypływ nagłej zazdrości pod wpływem dalszych słów Lorenza.

– Sam się o to nie podejrzewałem, zanim u Hanny nie wykryto choroby serca na początku ciąży. – odparł Huber, przysiadł na ławie przy oknie i zatopił się we wspomnienia. – Lekarze różne rzeczy mówili. Jedni uspokajali, że wszystko będzie dobrze, inni wprost kazali mi się przygotować na to, że matka porodu nie przeżyje… – westchnął ciężko i przerwał na chwilę. Lisa spuściła głowę, bo wspomnienia ojca i u niej poruszyły bolesne struny. Za dużo już tego wszystkiego jak na jeden dzień. Karin skierowała myśli do swojej matki. Margarete jako przyjaciółka Hanny musiała być tego wszystkiego świadoma i właściwie, kiedy przegapiła właściwy moment na powiedzenie prawdy Lorenzowi, to potem mogła już tylko zrobić wszystko, żeby ona nie wyszła na jaw. „Teraz łatwo wszystko oceniać, jednak wtedy żadna decyzja nie wydawała się prosta”. – pomyślała Karin. Lorenz kontynuował swoje wspomnienia. – Ta, w Alp zwykle czasu brakuje na wszystko, ale wtedy nie bardzo było już czym ręce i głowę zająć, żeby zapełnić długie wieczory przez te wszystkie miesiące, zanim twoja siostra się tu pojawiła. Więc wymyśliłem sobie, że może by tak kołyskę…  No i chyba rzeczywiście nie najgorzej wyszła. – Lorenz powrócił ze wspomnień do teraźniejszości, twarz mu się wyraźnie rozjaśniła. – A teraz jeszcze mojemu wnukowi posłuży. Trzeba tylko trochę odnowić. Marie sama malowała ozdoby. Trochę wyblakły, ale Mila ma jakiś pomysł.

– Jutro pojadę do sklepu ze specjalnymi farbami do odnawiania mebli. –  potwierdziła Mila.

Lisa wstała z krzesła. Sytuacja robiła się już nie do zniesienia. Trzeba było wreszcie przed ojcem wyłożyć karty na stół.

– To nie będzie już potrzebne. Marie syn w niej spać na pewno nie będzie.  Przynajmniej w najbliższym czasie.

Lorenz i Mila rzucili na Lisę zdumione spojrzenia. Na twarzy Hubera pojawił się niepokój. Lisa szybko przeszła do meritum.

– Marie zdecydowała się przekazać wyłączną opiekę nad synem Georgowi. Dziś rano oboje w obecności notariusza doszli do porozumienia. Jutro, najdalej pojutrze mały Adam znajdzie swój dom w Leitnerhof.  

Na moment zapanowała cisza, którą przerwa Mila.

– Adam? – zawołała dziewczyna. — Czyż Marie nie wybrała dla syna imię Theo?

Mila w swojej młodzieńczej wrażliwości, nie do końca kupowała słowa Lisy, czepiała się więc szczegółów, byle tylko jakoś oddalić od siebie konieczność przyjęcia faktów.

– Georg wypełniał dokumenty. Trzeba było wreszcie dziecku nadać imię. – pośpiesznie wyjaśniła Lisa – Widocznie uznał, że imię Theo1 to za dużo jak na Leitnera.  – Lisa zamknęła mało istotną w tej chwili sprawę imienia dziecka. Spojrzała na ojca i zauważyła, że on nie słucha, a jedynie w zamyśleniu kręci głową w ciągłym niedowierzaniu.

– Nie rozumiem nic. – odezwał się w końcu Lorenz, po czym wstał i zaczął szybkim krokiem chodzić po kuchni. – Mam uwierzyć, że moja córka właśnie porzuciła swoje tak długo wyczekane dziecko?

–  Wiem, że to trudne do akceptacji, ale musimy uszanować decyzję Marie.

– Decydować to ona sobie mogła osiem miesięcy temu! Teraz jest matką i ma obowiązki wobec dziecka, które urodziła.

– Nawet matka jest tylko człowiekiem. Zapominasz, że w zaledwie jeden dzień całe życie Marie wywróciło się do góry nogami. Przecież ona jeszcze nie dalej jak dwa tygodnie temu zaręczona była z Janem. W tę sobotę mieli brać ślub!

– Nie przypominaj mi o nim!  – Gwałtownie przerwał Lisie ojciec. – Gdyby nie te ich kłamstwa, nie byłoby tego wszystkiego. 

Zawsze wrażliwa na poczucie sprawiedliwości Lisa z trudem powstrzymała się, żeby nie wytknąć ojcu, że to właśnie on najbardziej temu małżeństwu kibicował. Owszem, Jan ujął swoją osobą wszystkich w Alp, ale nikt, nawet Marie, nie był tak zaślepiona w Jana, jak właśnie ojciec. Wystarczyło jednak, że dowiedział się prawdy o Karin, żeby nagle zmienił zdanie o sto osiemdziesiąt stopni i zaczął śpiewać zupełnie z innego klucza.

– Mówisz tak, bo przemawia przez ciebie własna gorycz. Dziecko urodziło się kilka tygodni przed czasem i wszyscy wiemy w jakich okolicznościach.  Marie ma prawo czuć się tym wszystkim przygnieciona. Nie widziałeś ostatnio Marie. Ona jest naprawdę w złej kondycji.

– Jeśli matka buduje życie swojego przyszłego dziecka na oszustwie, to musi w końcu zjeść tego frukta. Dziecko to nie jest przedmiot, który można oddać innej rodzinie na przechowanie, gdy nie ma się nim ochoty zajmować!  – Lorenz nie krył oburzenia.

– Marie nie oddaje dziecka obcym ludziom tylko ojcu, który ma do niego takie same prawa jak matka i równe z nią obowiązki. W sytuacji, kiedy rodzicom trudno się jest porozumieć lub nie chcą ze sobą utrzymywać kontaktu, lepiej jest, żeby opiekę nad dzieckiem miało tylko jedno z nich. Zwykle jest to matka, ale nikt nie powiedział, że zawsze być tak musi. Tym razem to ojciec weźmie na siebie całe wychowanie dziecka, a matka będzie je odwiedzać, spędzać z nim wolny czas, wyjeżdżać na wspólne wakacje.

 – Jeśli po to poszłaś na uniwersytet studiować prawo, żeby dziś rady siostrze udzielać, jak się pozbyć odpowiedzialności za dziecko, to lepiej by było, żebyś swoją edukację zakończyła na maturze. Zresztą, nie tylko z tego powodu. – Lorenz rzucił chłodne spojrzenie córce.

– Nigdy nie odpuścisz, prawda?

– Dobrze, że wasza matka tej chwili nie dożyła.

W Lisie zawrzało. Już miała mu odpowiedzieć ojcu, że to przez jego romans matka nie żyje, gdy w porę wtrąciła się Karin.

– Wybacz, Lorenz, wszyscy jesteśmy wstrząśnięci decyzją Marie, ale nie możesz za to winą obarczać Lisy!  Nawet gdyby Lisa umyła od tego ręce, to Marie znalazłaby innego adwokata. Poza tym nic nie jest jeszcze do końca przesądzone. Marie może się jeszcze z tego wycofać.  – Karin spojrzała na Lisę. Ta uśmiechnęła się nieznacznie do niej, nie pierwszy raz wdzięczna jej za to, że tu jest. Ona powoli już zaczynała zapominać, jak to jest, gdy ktoś broni jej zdania w rodzinie, staje po jej stronie w tym domu. Szybko potwierdziła słowa Karin. – Oczywiście, że tak!  Nawet jeszcze w sądzie.

– Skoro oddała dziecko ojcu, to niech tak zostanie. Georg na pewno z niego nie zrezygnuje. Dał temu dowód, kiedy walczył o zatrzymanie Lei w Niemczech.  – odparł Huber, po czym odwrócił się i wyszedł na zewnątrz. Miał już dość dyskusji, potrzebował ochłonąć na świeżym powietrzu.  

– Odezwała się spóźniona solidarność męska. – Lisa nie mogła sobie podarować. — Tylko że to nie waleczny tatuś był w ciąży i nie on rodził synka niemal przez cały dzień i noc.

– To prawda. Jednak przyznasz, że trudno zrozumieć decyzję Marie i nie odmówić trochę racji Lorenzowi. Poza tym nie sądzę, żeby Georg był uszczęśliwiony faktem, że Marie zostawiła mu syna.

– Bo nie był. – odparła Lisa już bez poprzedniej uszczypliwości. – Georg nigdy nie był moim faworytem. Jednak nawet on sobie na to nie zasłużył.

Mila przez całą rozmowę siedziała cicho, jak ta mysz pod miotłą i przysłuchiwała się temu wszystkiemu z rosnącym przerażeniem i coraz bardziej rozszerzonymi oczami. Jeszcze niedawno wierzyła, że świat jest piękny, ludzie dobrzy z natury, a życie to największy dar. Myliła się. „Piękno to złudzenie optyczne, ludzie to dziwaczne stwory, a życie na przemian albo boli, albo przypomina sen wariata”   – napisała niedawno gdzieś w Internecie. Nauczona, nie wtrącać się w cudze rozmowy, dziś nie wytrzymała i dała swój głos.  

–  Nie zasłużył to sobie na to wszystko, ale malutki Adam. – powiedziała, po czym wstała i wyszła z kuchni.  Karin i Lisa spojrzały po sobie. Jedynie Mila dostrzegła w tym wszystkim prawdziwą ofiarę dramatu.


1 Theo – z grec. Theos znaczy bóg; ale już z germ. theud znaczy lud;

Jedi-Ritter

Lisa saß allein an einem Tisch in einem türkischen Restaurant und beobachtete hinter der Glasscheibe die Passanten auf der Straße. Liam war spät dran. Sie hatte bereits den Geschmack der Besitzer in Sachen Inneneinrichtung eingeschätzt, studierte die Speisekarte und bestellte die größte Kalorienbombe unter den angebotenen Süßigkeiten: İrmik helvasıi, oder süßer Maisgrieß mit Pinienkernen. Nachdem Marie ihr eine Woche lang die Energie entzogen hatte, konnte sie jede Menge Kalorien aufnehmen.  Sie trank einen Schluck Tee aus dem formschönen Glas und blickte in Richtung der halb geöffneten Tür zum hinteren Teil des Restaurants und da entdeckte sie Liam, der mit jemandem vom Restaurant-Personal sprach. Ein Junge mit einer Kochmütze, nicht älter als zwanzig.  Aus der Ferne konnte Lisa nur Pantomime beobachten. Nicht allzu lange, denn nach einer Weile schob Liam den Jungen hinein und sie verschwanden beide im Hinterzimmer. Die Zeit verging, Lisa beendete ihr Dessert und begann langsam die Geduld zu verlieren. Noch länger und sie wäre weg von hier gegangen.  Liam tauchte schließlich wieder in der Tür aus dem Hinterzimmer auf. Er strich sich mit der Hand die Haare auf dem Kopf glatt, dann lockerte seine Kiefer und löschte die restliche Wut aus seinem Gesicht. Er ging hinaus in das Restaurant und suchte mit seinen Augen nach Lisa.  

„Hallo, ich hoffe, du wartest nicht lange?“

„Halwa gegessen. Tee fast getrunken“, sagte Lisa und warf einen bedeutungsvollen Blick auf ihr Glas und ihren Teller.

„Entschuldigung. Ich hatte etwas mit dem Restaurant-Personal zu tun.“

„Das ist mir aufgefallen.“

„Oh, er war …“

„Lass mich raten!“, unterbrach Lisa ihn. „Einer dieser lästigen jugendlichen Mandanten!“

„Ganz genau“, erwiderte er mit einem deutlichen Lächeln der Zufriedenheit auf seinem Gesicht. Ihre Worte waren sehr zu seinen Gunsten, er brauchte nichts zu erklären. Er setzte sich Lisa gegenüber. Sie beobachtete ihn schweigend, während sie versuchte, sein Verhalten zu begreifen. Er ließ sie auf sich warten – dieser Fall mit dem jungen Koch konnte sicher warten! Nicht einmal eine wärmende Geste zur Begrüßung, als ob nichts geschehen wäre. Beherrschung, Lockerheit, Distanz. Es war nicht so, wie sie es sich vorgestellt hatte.

 „Dein Lieblingsplatz?“, fragte sie.

„Gerade erst entdeckt.“

Der Kellner trat an den Tisch heran. Liam fragte Lisa, ob sie noch einen Wunsch hätte.  Er bestellte sich einen türkischen Kaffee.

„Ja, noch ein Gläschen von dem leckeren Tee!“

„Türkischer Tee ist ein starker Tobak.  Bis zum Morgen machst du kein Auge zu. Ich garantiere es“, sagte Liam leichthin, als der Kellner wegging.

„Vielleicht habe ich gar keine Lust …“, erwiderte sie und sah ihm in die Augen, um ihn aus seiner, wie sie glaubte, gespielten Ruhe aufzurütteln. „Ich habe den Brief gelesen, den du mir hinterlassen hast. Das war schön.“

„Das freut mich“, erwiderte er, und es erschien für einen Moment Lebendigkeit in seinem Gesicht, ein kurzes Blitzen in seinen Augen. Doch er wechselte, schnell das Thema. „Wie geht es deiner Schwester?“

„Nach allem, was in letzter Zeit passiert ist, nach den acht zehnstündigen Geburtswehen …  da gibt es nicht viel zu sagen.“

„Ja, natürlich.  Und das Baby?“

„Es geht ihm gut. Er bekam eine 10 auf der Apgar-Skala.“

„Ein Junge! Opa ist glücklich.“

„Ja, das ist er. Sehr“, erwiderte Lisa, und ihre Gesichtszüge verhärteten sich sofort, als sie mit halber Stimme zu sich selbst, nicht zu Liam hinzufügte: „Vorläufig.“

Liam sah sie mit fragenden Augen an.

Das Bild ihres Vaters, wie er heute Morgen mit Mila Girlanden und Luftballons im Haus aufhängt, und das Wissen, was sie ihm, der ganzen Familie, mitteilen müsste, dazu Georgs Reaktion und der Rest. Daran wollte sie jetzt aber nicht denken und kehrte zum Grund des Treffens zurück.

 „Macht nichts. Du wolltest mich ja nicht nur sehen, um über Marie zu reden.“

„Nein. Ich hab dich hergebeten, weil ich mit dir über Florian reden wollte.“

„Florian …“ Lisa ließ die Luft aus ihren Lungen, dann sprach sie in leichtem Nachdenken: „Er war für mich immer der Mann, der auf der hellen Seite der Macht steht.“

„Jedi-Ritter.“1

„Leider wechselte Skywalker zur dunklen Seite der Macht und wurde zu Darth Vader.“2

„Nun, das ist ein Grund zum Hassen“,  erwiderte Liam mit einem Hauch von Ironie. Der Kellner brachte ihre Bestellung. Lisa schob die Teller mit den Kandis und der Rosenmarmelade beiseite.  Sie hatte genug von den Süßigkeiten. Die Unterhaltung entspannte sich jedoch und Lisa vergaß den unangenehmen Eindruck, den sie zu Beginn des Treffens gehabt hatte.

„Kein Zucker?“

„Türkische süße Speisen passen besser zu bitteren Getränken“, erwiderte sie und schmatzte mit den Lippen.

Liam zuckte leicht mit den Schultern und machte ein Gesicht, als ob er nicht verstehen würde. Ohne Hemmungen schüttete er die gesamte Portion seiner und Lisas Kandis in seine Mini-Kaffeetasse. „Manche Menschen trinken Kaffee mit Zucker, andere wiederum Zuckerdose mit Kaffee. Liam gehört eindeutig zu der letzteren Gruppe“, dachte Lisa amüsiert.

„Ich dachte, nur Jungs würden sich für ‚Star Wars‘ interessieren.“

„Na siehst du!“

„Dann weißt du auch, dass selbst Darth Vader irgendwann auf die helle Seite der Macht zurückgekehrt ist.“

„Nun ja … Aber Florian hat keinen Sohn, für den er das tun könnte.“

„Alles liegt vor ihm. Er ist noch nicht tot.“

„Das war knapp.“ Lisa wurde ernster und wandte ihr Gesicht dem Fenster zu.  Nach einem Moment sah sie Liam an und sagte in einem ganz anderen Tonfall, „Ich habe ihm wirklich das Schlimmste gewünscht. Aber nach dem, was passiert ist, … Ich hoffe, er kommt wieder auf die Beine.“

„Wenn es möglich sein soll, muss das Gespenst des Prozesses von ihm weggeschoben werden.  Ne bis in idem3. Das bestreitest du doch nicht, oder?“, sagte Liam und warf dann einen misstrauischen Blick auf Lisa.

„Natürlich nicht“, erwiderte Lisa schnell. Sie nahm einen Schluck Tee und fügte nach einem Moment: „Ich glaube, ich kann Magdalena überzeugen, die Aussage gegen Florian zurückzuziehen.   Ich kenne sie. Magdalene ist keine böse Frau.“

„Versteh mich nicht falsch, Lisa, aber ich muss Florians Verteidigung anführen, auch wenn sich Ritter letztlich als keine Mutter Teresa entpuppt. Und ich kann nicht viel tun, wenn er keinen Willen hat, selbst zu kämpfen.  Deshalb habe ich einen Vorschlag …“

„Ja?”

„Ich konzentriere mich auf Florians Verteidigung, und du kümmerst dich darum, dass seine Frau und seine Tochter ihn endlich unterstützen.“

„Willst du Mila als Zeugin aufrufen?“

„Ich glaube, du bist die Richtige, um sie darauf vorzubereiten.“

Lisa nickt. „Gut, aber was Karin betrifft, ich fürchte, sie wird sich momentan nicht auf die Seite von Florian schlagen.“

„Warum nicht?“

„Ich kann es dir nicht erklären.  Genauso wie ich Karins Entscheidung nicht beeinflussen kann.“

„Kannst du nicht oder willst du nicht?“  Liam schoss einen kalten Blick auf Lisa.

Lisa hat nichts geantwortet.

„Das willst du nicht.“

Liam trank seinen Kaffee. Für ihn war die Sache damit erledigt. Er wusste, wo er stand und was er zu erwarten hatte, oder besser gesagt, was er nicht zu erwarten hatte. Florian macht sich falsche Illusionen. Er hingegen verschwendet nur seine Zeit. Er war enttäuscht von Lisa – und konnte sich auch dem sehr unangenehmen Gedanken nicht entziehen, ob sie nicht doch ein Interesse daran hatte, dass Florians Ehe völlig in die Brüche ging.  Die alte Wahrheit, dass derjenige, der sich keine Liebe leisten kann, sich immer Eifersucht leisten kann.

„Ich muss zum Gericht gehen. In einer halben Stunde habe ich eine Verhandlung“, sagte Liam und   stand vom Tisch auf. „Ich gehe bezahlen.“

Es lag eine Kälte in der Luft. Auch Lisa war enttäuscht. „Das macht alles keinen Sinn. Es hat noch nicht einmal angefangen, und schon ist es vorbei“, dachte sie. Ihr tat etwas leid. Spontan versuchte sie aus einem Impuls heraus, die plötzliche Kälte, die wieder zwischen sie getreten war, zu durchbrechen.

„Übrigens, heute Abend findet im alten Weinkeller eine Verkostung statt. Vielleicht hast du Lust, mitzukommen?“

„Es tut mir leid, aber ich habe bereits andere Verpflichtungen.“

„Schade. Vielleicht ein anderes Mal.“

„Vielleicht“, erwiderte Liam unverblümt und gleichgültig. „Sag mir Bescheid, wenn du mit dieser Magdalene Ritter was erreichst.“

„Klar.“

Liam war bereits gegangen und Lisa war an der Tür, als der Kellner auf sie zustürmte und ihr erklärte, dass sie die Rechnung nicht bezahlt hatte. Lisa wurde rot.  Sie konnte es nicht glauben. Wäre sie zum Bezahlen gegangen, hätte sie kein Umstand gemacht und für zwei bezahlt. Hastig holte sie einen Schein aus ihrer Portemonnaies und sagte dem Kellner, er solle das Restgeld behalten. Sie ging wutentbrannt nach draußen. „Er hat es mit Absicht getan! Nicht genug damit, dass er mich demütigte, indem er mich auf ihn warten ließ, jetzt auch noch mit dieser Rechnung!“, dachte sie wütend. Kaum war sie in ihr Auto eingestiegen, holte sie auch schon das gefaltete Stück Papier aus ihrer Handtasche, von dem sie sich seit Tagen nicht getrennt hatte.  Sie entfaltete es.

Ich konnte nicht bleiben. Die Pflicht ruft. Aber in meinem Ozean voller Inseln: einsam und überfüllt; lustig und unheimlich; traurig und glücklich, fügte ich gerade eine verzauberte hinzu – Hubers Alp. Für einen kurzen Moment fühlte ich mich bei dir wie dieser Kay4, der aus dem Land des Eises zurückkehrt. Danke für diesen Moment, Lisa!  Ich wünsche dir einen wunderschönen Tag, Liam.

Der Schmetterling war weggeflogen, die Illusionen waren vorbei. Zeitweilig kämpfte sie gegen den Drang an, das Papierblatt aus dem Fenster zu werfen – gegen den Wind. Schließlich wich sie jedoch zurück und verstaute den Brief wieder in den Tiefen ihrer Handtasche. Immerhin war es der Beweis, dass sie nichts geträumt hatte, dass sie nicht verrückt geworden war. „Vielleicht hat er doch nicht aus Zerstreutheit für mich bezahlt? Schließlich hatte er es ja eilig!“ – sie versuchte immer noch gegen jede Vernunft, sein perfides Verhalten zu erklären. Das hat geholfen. Lisa kühlte ihre Erregung. Sie startete das Auto. Jetzt hatte sie andere, ernstere Sorgen – sie musste nach Hause kommen und ihre Familie über Maries Entscheidung informieren.

Die Situation war wie vor Monaten zwischen Marie und Georg, nur diesmal waren die Rollen vertauscht. Dann war Georg offen für das neue Gefühl, die Beziehung zu Marie, und sie mauerte sich ein und tat alles, um eine Beziehung zwischen ihnen zu verhindern. Obwohl der Damm brach und der Fluss bereits raste, wollte Liam nicht in seine Strömung springen und mitschwimmen. Im Gegenteil – er war bereit, die Handbremse zu ziehen, um alles wieder auf die alten, sicheren Spuren in seinem Leben zu bringen. Wie oft hat er seinem Herzen befohlen zu schweigen? Er wird nicht mehr zählen. Wie leicht ist es, sich zu verlieben, und wie schwer ist es, diesem Gefühl zu glauben und ihm eine Chance zu geben. Er war voller Stolz, dass er einen Charakter hatte, der jedes Gefühl in sich unterdrücken konnte. Und obwohl manchmal irgendwo der Gedanke auftauchte, dass diese Situation auch die andere Seite der Medaille hatte, gab er sich nie zu, dass ihm wirklich der Charakter und der Mut fehlten, seinem eigenen Herzen die Stimme zu geben. Immer unter der Kontrolle der Vernunft und tatsächlich unter der Kontrolle der Angst und der eigenen Phobien. Infolgedessen war sein Leben eine Kurve von Verlusten und verpassten Chancen. Er war wie eine gut geölte Maschine, völlig ohne Geist. Eine lebende Leiche. Lisa, die von Emotionen getrieben war, drehte ihrer Vergangenheit den Rücken zu und möchte weitergehen. Sie merkte jedoch schnell, dass sie niemanden hatte, mit dem sie weitergehen konnte. Wieder das gleiche Problem: wie bringt man sie dazu, dass sie beide gleichzeitig dasselbe wollen?


1 Jedi-Ritter – (Wiki) Die Jedi handeln nach einem Kodex, der ihnen helfen soll, im Einklang mit der Macht zu leben und nach ihrem Willen zu handeln, sie nicht zu missbrauchen und somit nicht auf den Pfad der dunklen Seite der Macht zu gelangen. […] Außerdem haben Jedi über ihren eigenen Gefühlen zu stehen. Dies bedeutet keinesfalls, emotionslos zu handeln; die Jedi dürfen ihre Entscheidungen lediglich nicht aus Zorn, Trauer, Furcht oder Freude treffen. Sie müssen objektiv entscheiden, um dem Frieden zu dienen und ihn zu bewahren. Die Stärke der Jedi basiert auf den drei Säulen Disziplin, Wissen und der Macht.

Darth Vader / Anakin Skywalker – eine der Hauptfiguren in der Star Wars Filmsaga. Der Vater von Luke Skywalker und Lea. Ursprünglich ein Jedi-Ritter wandte er sich unter dem Einfluss von Kanzler Palpatine der dunklen Seite der Macht zu und nahm den Namen Darth Vader an. Er führte zur Zerstörung des Jedi-Ordens und bei der Umwandlung der Republik in das Galaktische Imperium. Vor seinem Tod tötete er Imperator Palpatine, indem er seinen Sohn Luke Skywalker rettete, und kehrte so auf die helle Seite der Macht zurück.

3 Ne bis in idem – lat.: nicht zweimal gegen dasselbe; verfassungsrechtlich garantierter Grundsatz des Strafverfahrensrechts, wonach niemand wegen derselben Tat auf Grund der allgemeinen Strafgesetze mehrmals bestraft werden darf. Eine herkömmliche Kurzformel für das Doppelbestrafungsverbot. Hier im allgemeinen Sinne. Liams Appell an Lisas Gewissen. Florian bezahlt bereits für seine Tat – das Leben hat ihn bestraft, als er bei einem Unfall in den Bergen eine Wirbelsäulenverletzung erlitt.  Er sollte nicht noch ein zweites Mal vom Gericht bestraft werden.

4  Kay – ein Junge, dessen Herz von der Schneekönigin in einen Eisblock verwandelt wurde, als eine Glasscherbe eines verzauberten Spiegels sein Auge erwischte und in sein Herz eindrang. Gerda hat Kay im Land des Eises gefunden. Ihre aufrichtigen und heißen Tränen fielen auf Kays Brust und spülten das Stück Glas des zerbrochenen Spiegels, das die Ursache des ganzen Unglücks war, aus seinem Herzen.

Rycerz Jedi

"Rycerz Jedi"
Darth Vader

Lisa siedziała sama przy stoliku w tureckiej restauracji i przyglądała się zza szyby przechodniom na ulicy. Liam się spóźniał. Oceniła już gust właścicieli, jeżeli chodzi o wystrój wnętrza, przestudiowała kartę menu i zamówiła największą bombę kaloryczną pośród słodkości proponowanych w karcie i İrmik helvasıi, czyli chałwę z kaszy manny. Mogła wchłonąć każdą ilość kalorii — Marie obrała ją z tygodniowej energii. Upiła herbaty z kształtnej szklaneczki i rzuciła okiem w kierunku na wpółotwartych drzwi na zaplecze restauracji i wtedy dostrzegła Liama, jak rozmawiał z kimś z obsługi. Śniady chłopak w czapce kucharza, wiek nie więcej jak dwadzieścia lat. Z daleka Lisa mogła tylko pantominę obserwować. Nie za długo, bo po chwili Liam pchnął chłopaka do środka i obaj znikli we wnętrzu zaplecza. Czas płynął, Lisa dokończyła swój deser i powoli zaczynała tracić cierpliwość. Jeszcze trochę, a wyszłaby stąd. Liam w końcu na powrót ukazał się w drzwiach od zaplecza. Przygładził ręką włosy na głowie, rozluźnił szczęki i wygasił swoją twarz resztek wzburzenia. Wyszedł na restaurację, szukał Lisy wzrokiem.

– Cześć! Mam nadzieję, że długo nie czekasz? – zapytał, jednocześnie wzrokiem obejmując pustą zastawę na stoliku.

– Chałwa zjedzona. Herbata w połowie wypita. – Lisa rzuciła wymowne spojrzenie na szklankę i talerzyk.

– Przepraszam. Miałem coś do załatwienia z… obsługą.

– Zauważyłam.

– Oh, to był…

– Niech zgadnę! — przerwała mu Lisa — Jeden z tych kłopotliwych młodocianych klientów z urzędu!

– Dokładnie. – odparł z wyraźnym uśmiechem zadowolenia na twarzy.

 Jej słowa były mu bardzo na rękę, nie musiał niczego wyjaśniać. Usiadł naprzeciwko Lisy. Ona przyglądała mu się w milczeniu, próbując jednocześnie rozgryźć jego zachowanie. Kazał jej czekać na siebie — ta sprawa z tym gówniarzem z obsługi na pewno mogła poczekać. Nawet jednego cieplejszego gestu na przywitanie, jakby nic się nie wydarzyło. Spokój, luz, dystans. Nie tak to sobie wyobrażała.

– Ulubione miejsce? – zapytała.

– Dopiero odkryte.

Kelner podszedł do stolika. Liam spytał Lisę, czy ma ochotę na coś jeszcze.  Sam zamówił sobie kawę po turecku.

– Jeszcze jedna szklaneczka tej pysznej herbaty!

– Herbata po turecku mocna rzecz. Do rana nie zmrużysz oka. Gwarantuję. – powiedział lekko Liam, kiedy kelner się oddalił.

– Może wcale nie chcę… – odparła i spojrzała mu w oczy, próbując wytrącić go z tego, jak wierzyła, udawanego spokoju. –  Przeczytałam wiadomość, którą mi zostawiłeś. To było miłe, co napisałeś.

 – Cieszę się. – odparł, a na jego twarzy pojawiło się na moment ożywienie, w oczach krótki błysk. Szybko jednak zmienił temat. – Jak tam twoja siostra?

– Po tym wszystkim, co się ostatnio wydarzyło, po 18-godzinnym porodzie… Co tu wiele mówić.

– Oczywiście.  A dziecko?

– Z nim wszystko w porządku. Dostał 10 w Apgar.

– Chłopak! To się dziadek cieszy.

– Tak. Bardzo. –  odpowiedziała Lisa, jej rysy natychmiast stężały, gdy bardziej do siebie, jak do Liama dodała półgłosem – Jeszcze.

Liam spojrzał na nią pytającym wzrokiem — Jeszcze?

Obraz ojca wieszającego wraz z Milą dziś rano girlandy i balony w domu oraz świadomość, co będzie musiała mu i reszcie rodziny zakomunikować, reakcja Georga na sugestię przejęcia całkowitej opieki nad synem, cała reszta. Nie chciała jednak teraz o tym myśleć, wróciła do powodu spotkania.

– Nieważne. Przecież nie chciałeś się ze mną widzieć po to, żeby rozmawiać o Marie.

– Nie. Prosiłem cię o to spotkanie…, bo chciałem porozmawiać o Florianie.

– Florian…  – Lisa wypuściła powietrze z płuc, po czym odezwała się w lekkim zamyśleniu — On zawsze był dla mnie tym, co stoi po tej jasnej stronie mocy.

–  Rycerz Jedi1.

– Właśnie. Niestety Skywalker przeszedł na ciemną stronę mocy i przemienił się w Darth Vadera2.

–  No, to jest powód do nienawiści. – odparł Liam z lekką ironią.

Kelner przyniósł zamówienie. Lisa odsunęła na bok talerzyk z kandyzem i różanymi konfiturami. Po wstawce z Marie zemdliło już ją od nadmiaru cukru. Jednak rozmowa rozluźniła się i pozwoliła Lisie zapomnieć o nieprzyjemnym wrażeniu z początku spotkania.

– Nie słodzisz?

 – Słodzę. Tureckie specjały lepiej jednak popijać gorzkimi napojami. – odparła i skrzywiła usta.

Liam wzruszył lekko ramionami i zrobił minę, jakby nie rozumiał. Bez krępacji wsypał całą porcję swojego i Lisy kandyzu do swojej mini filiżanki z kawą. „Jedni piją kawę z cukrem, inni cukiernicę z kawą. Liam najwyraźniej należy do tej drugiej grupy” – pomyślała Lisa z lekkim ubawem.

– Myślałem, że tylko chłopaki interesowały się „Gwiezdnymi wojnami”.

– A widzisz!

– To wiesz też, że nawet Darth Vader ostatecznie powrócił na tę jasną stronę mocy.

–  Niby tak…, ale Florian nie ma syna, dla którego by to zrobił.

– Wszystko przed nim. Jeszcze nie jest martwy.

– Niewiele brakowało. – Lisa spoważniała, obróciła twarz w kierunku okna.  Po chwili spojrzała na Liam i opowiedziała zupełnie innym tonem — Naprawdę życzyłam mu wszystkiego, co najgorsze. Jednak po tym, co się stało… mam nadzieję, że z tego wyjdzie.

 –  Tylko, jeśli ma to być możliwe, to trzeba od niego odsunąć widmo procesu.  Ne bis in idem3. Chyba nie kwestionujesz tego? – Liam rzucił uważne spojrzenie na Lisę.

 – Oczywiście, że nie. – odparła szybko Lisa. Upiła łyk  herbaty i  po chwili dodała — Myślę, że mogę, że potrafię przekonać Magdalene do wycofania oskarżenia. Znam ją. To nie jest zła kobieta.

 – Nie zrozum mnie źle Lisa, ale ja muszę prowadzić obronę Floriana, nawet jeśli Ritter ostatecznie nie okaże się Matką Teresą. I nic nie zdziałam, jeśli on sam nie będzie miał woli walki o siebie. Dlatego mam propozycję…

– Tak?

– Ja skupię się na obronie Floriana, a ty postarasz się, żeby jego żona i córka dały mu wreszcie wsparcie.

– Będziesz wzywał Milę na świadka?

– Myślę, że jesteś właściwą osobą, by ją do tego przygotować.

Lisa pokiwała głową.

– Jednak, co do Karin, to obawiam się, że ona teraz nie stanie po stronie Floriana.

– Dlaczego?

– Nie mogę ci tego wyjaśnić.  Tak jak nie mogę wpływać na decyzję Karin.

– Nie możesz, czy nie chcesz?  –  Liam wbił w Lisę chłodne spojrzenie.

Lisa nic nie odpowiedziała.

– Nie chcesz. 

Liam dopił kawę. Dla niego sprawa była załatwiona. Wiedział, na czym stoi i czego się może spodziewać, czy raczej, czego nie powinien się spodziewać. Florian robi sobie złudzenia, a on tylko traci swój czas. Był rozczarowany Lisą — nie potrafił też uciec od bardzo nieprzyjemnej myśli, czy ona jednak nie jest zainteresowana, żeby małżeństwo Floriana rozpadło się kompletnie.  Niestety, znowu stara prawda przypomniała o sobie, że kogo nie stać na miłość, tego zawsze stać na zazdrość4.

– Muszę jechać do sądu. Za pół godziny mam rozprawę. Pójdę zapłacić. – powiedział i wstał od stolika.

Powiało chłodem. Lisa też była rozczarowana. „Wszystko bez sensu. Jeszcze się dobrze nie zaczęło, a już się skończyło”. – pomyślała. Zrobiło się jej czegoś żal. Nagle pod wpływem impulsu spróbowała na koniec przełamać ten chłód, który ponownie wstąpił pomiędzy nich.

– Przy okazji, w starej winiarni jest dziś wieczorem degustacja. Nie masz czasem ochoty?

– Przykro mi, ale już mam inne zobowiązania.

– Szkoda. Może innym razem.

– Może. — odparł Liam bezbarwnie, obojętnie — Daj znać, jak coś wskórasz z tą Ritter.

– Jasne.

Liam już wyszedł, a Lisa była przy drzwiach, gdy podbiegł do niej kelner, oświadczając, że nie zapłaciła za ciastko z herbatą. Lisa poczerwieniała. Nie mogła uwierzyć. Gdyby ona poszła zapłacić, to nie robiłaby ceregieli i zapłaciła za dwoje. Pośpiesznie wyjęła banknot z portfela, kazała kelnerowi resztę zatrzymać. Wyszła na zewnątrz purpurowa ze złości. – Zrobił to celowo! Nie dość, że upokorzył mnie czekaniem na siebie, to jeszcze teraz tym rachunkiem! – pomyślała wściekła. Ledwie też wsiadła do swojego samochodu, jak wyjęła z torebki poskładaną kartkę, z którą nie rozstawała się od wielu dni. Rozłożyła.

Nie mogłem zostać. Obowiązki wołają. Jednak na moim ocenie pełnym wysp: samotnych i przeludnionych; śmiesznych i strasznych; smutnych i szczęśliwych dopisałem właśnie jedną zaczarowaną – Hubers Alp. Przez jedną krótką chwilę sprawiłaś, że poczułem się jak ten Kaj5 powracający z Krainy Lodów. Dzięki za tę chwilę, Lisa! Miłego dnia. Liam.

Motyl uleciał, iluzje się skończyły. Przez chwilę mocowała się z chęcią wyrzucenia kartki za okno — na wiatr. Ostatecznie jednak wycofała się i schowała ją z powrotem na dno torebki. Była przecież dowodem, że nic jej się nie przyśniło, że nie zbzikowała. „Może jednak nie zapłacił przez roztargnienie, przecież się spieszył!” – próbowała jeszcze wbrew rozsądkowi tłumaczyć jego drańskie zachowanie. Pomogło. Lisa wychłodziła wzburzenie. Odpaliła samochód. Miała teraz inne, poważniejsze zmartwienia – musiała wrócić do domu i poinformować rodzinę o decyzji Marie.

Sytuacja jak sprzed miesięcy pomiędzy Marie i Georgiem. Tylko role odwrócone. Wtedy to Georg był otwarty na nowe uczucie, na związek z Marie, a ona budowała mur i robiła wszystko, żeby do żadnego związku między nimi nie dopuścić. Liam, choć tama puściła i rzeka już rwie, to nie chciał rzucić się w jej nurt i popłynąć z jej prądem. Przeciwnie — gotowy był chwycić za ręczny hamulec, byle wszystko wróciło na dawne — bezpieczne — tory w jego życiu. Ileż to razy nakazał swemu sercu milczenie? Sam już nie zliczy. Jakże łatwo się zakochać, a jak trudno uwierzyć w to uczucie i dać mu szansę. Pycha rozsadzała go, że ma charakter zdolny zdławić w sobie każde uczucie. I choć czasem pojawiła się gdzieś ta myśl, że ta sytuacja ma też drugą stronę medalu, to nigdy by się do tego przed sobą samym nie przyznał, że brak mu tak naprawdę charakteru i odwagi dać własnemu sercu dojść do głosu.  Zawsze pod kontrolą rozumu, faktycznie zaś w ryzach strachu i własnych fobii. W efekcie jego życie to krzywa strat, utraconych szans. Był jak dobrze naoliwiona maszyna, wyzbyta zupełnie ducha. Żywy trup. Lisa, którą rządziły emocje, odwróciła się od przeszłości i początkowo chciała pójść dalej, szybko jednak zorientowała się, że nie ma z kim.  I znowu ten ambaras, żeby dwoje chciało naraz.



1 Jedi – w świecie Gwiezdnych wojen starożytny zakon skupiający „wrażliwych na Moc” W Zakonie Jedi wielką uwagę przywiązuje się do umiejętności panowania nad swymi emocjami, ponieważ niektóre z nich prowadzą na ciemną stronę Mocy i do upadku Jedi. Głównymi wrogami rycerzy Jedi na przestrzeni dziejów byli wywodzący się z łona Zakonu Lordowie Sithów, posługujący się ciemną stroną Mocy i służący jej.

2 Darth Vader/ Anakin Skywalker– postać fikcyjna, jedna z głównych postaci sagi filmowej Gwiezdne Wojny. Ojciec Luke’a Skywalker` a oraz Lei. Początkowo rycerz Jedi, pod wpływem kanclerza Palpatine’a przeszedł na ciemną stronę mocy i przyjął imię Darth Vader. Doprowadził do zniszczenia zakonu Jedi i w przekształcanie Republiki w Imperium Galaktyczne. Przed śmiercią zabił imperatora Palpatine’a, ratując swojego syna Luke`a Skywalkera i tym samym wrócił na jasną stronę Mocy.

3 Ne  bis in idem – nie wolno karać dwa razy za to samo.

4 Maria Dąbrowska, „Noce i dnie”.

5 Kaj – chłopiec, któremu Królowa Śniegu zamieniła serce w bryłę lodu, gdy odłamek szkła z zaczarowanego lustra wpadł mu w oko i przeniknął do serca. Gerda odnalazła Kaja w Krainie Lodów. Jej szczere i gorące łzy spadły na piersi Kaja i wypłukały z jego serca kawałek szkła z rozbitego lustra, które było przyczyną całego nieszczęścia.

Piosenka z dedykacją dla M&G und L&L – Kortez „Niby nic takiego” / Ein Lied für M&G und L&L – Kortez „Scheinbar nichts”

Kortez „Niby nic”/ „Scheinbar nichts”

„Es scheint wie nichts, eine Nacht.
Nichts Großes, eine Nacht.
Nichts Wichtiges, eine Nacht.
Wie nichts, und doch… Nichts, und doch…”

Adam Leitner

Georg nahm jede Geste des guten Willens von Marie als ein gutes Zeichen und einen Schritt in Richtung Verständnis. Das Letzte, was er wollte, war ein Streit mit Marie. Daher muss es ihn gefreut haben, von Lisa zu hören, dass Marie die rechtliche Situation ihres Sohnes mit ihm regeln wollte. Sie hatte ihn in den Angaben zum Standesamt als Vater des Kindes aufgeführt. Sie hatte ihn nicht daran gehindert, seinen Sohn zu besuchen oder Informationen über seinen Gesundheitszustand einzuholen, also nahm er an, dass Marie unter dem Einfluss ihrer Schwester beschlossen hatte, einen Schritt weiterzugehen, nämlich: ihn seinen Sohn anerkennen zu lassen.  Er war nicht so naiv, zu erwarten, dass Marie dem gemeinsamen Sorgerecht für ihren Sohn zustimmen würde. Sie würden sich auf etwas einigen, was den Zeitpunkt und die Häufigkeit seiner Besuche bei dem Kind betrifft, vielleicht auch finanzielle Angelegenheiten, und das wäre es dann. Wie zwei erwachsene, zivilisierte Menschen, denen das Beste für ihr gemeinsames Kind am Herzen liegt. Als er hörte, dass Marie zugestimmt hatte, ihm das Sorgerecht für ihren Sohn zu geben, ging ein ungläubiger Blick über sein Gesicht. Seine Freude währte jedoch nicht lange. Mit den nächsten Worten hatte Lisa ihn buchstäblich zu Boden geworfen und ihn aller Illusionen beraubt.  Marie hatte zwar dem gemeinsamen Sorgerecht zugestimmt, aber nicht, weil sie ihren Sohn mit ihm großziehen wollte, sondern weil es die einzige Möglichkeit war, das Sorgerecht selbst abzugeben. Nach diesen Erklärungen sah Georg aus, wie jemand, der nach Jahren in sein Haus zurückkehrt und dort Asche vorfindet. Er brauchte eine gute Viertelstunde, um zu sich zu kommen. Sein Glaube, dass die Grenze der Verachtung und des Hasses von Marie ausgereizt war, sowie die Tritte aus dem Leben in den Unterbauch, hatte sich in Luft aufgelöst. Offenbar hatte jemand irgendwo – weiter oben – entschieden, dass seine Wampe noch ein paar Schläge vertragen könnte.

Als er und Lisa eine Stunde später im Standesamt die Angaben für eine neue Geburtsurkunde für seinen Sohn ausfüllten, fragte Lisa ihn, ob er einen eigenen Namen für ihn habe. Sie fügte hinzu, dass Marie jede seiner Entscheidungen zu den Namen des Babys unterstütze. Natürlich hatte er keine. Er war lange Zeit davon ausgegangen, dass er jede Entscheidung, die Marie traf, akzeptieren würde.

„Er hat schon einen Namen – Theo“, sagte Georg.

„Auf Griechisch bedeutet Theo ‚Gott‘. Als der Name vorgeschlagen wurde, war Marie sofort begeistert. Aber vielleicht hast du eine andere Idee?“

„Du meinst, es war nicht die Idee von Marie? Wessen war es dann?“

„Ist das so wichtig?“

 Georg nickte, „Natürlich Jan.“

Lisa wandte ihren Blick ab.

„Es reicht, dass mein Sohn immer ein Mensch bleibt“, erwiderte Georg kalt. Er nahm den Stift von Lisa und trug nach kurzem Überlegen den Namen ein: ADAM, was der Erdling, der Mensch bedeutet.

Der Name des ersten Mannes illustrierte sein Leben wie nichts. Der Sündenfall, aber auch die Verheißung der Erlösung und das Aufstehen daraus. Er war bereits gefallen. Adam war die Verheißung für ihn, sich von diesem Fall zu erheben.

Georg sehnte sich danach, diesen Ort so schnell wie möglich zu verlassen. Seit er aus dem Polizeigewahrsam entlassen wurde, fühlte er sich überall, wo er sich in der Öffentlichkeit zeigte, als ein Aussätziger.  Als der Beamte ihn nach der Nennung seines Namens aufforderte, der Name zu wiederholen, musste er sich stark zurückhalten, um nicht etwas Unangenehmes zum Abschied zu grunzen. Diesem ungesunden Interesse an seiner eigenen Person muss er schließlich gleichgültig werden, denn er wird als Patient des Psychiaters enden, wie jeder, der überall um sich herum Mäuse sieht. Sie trennten sich vor dem Amt.

„Danke für alles, Lisa.“

„Wenn du ein Problem hast, weißt du, wo du mich findest.“

„Nein, Lisa. Ich glaube, es ist Zeit für die Familie Leitner, sich einen anderen Familienanwalt zu suchen.“

Lisa nickte. Eine schwere Luft hing über ihren Köpfen.

„Wir waren nie Freunde, aber auch keine Feinde“, sagte sie nach einer Weile.

„Ich hoffe, dass es doch noch so bleibt“, erwiderte Georg und dann drehte er sich um und ging seines Weges. 

Lisa seufzte, als sie Georg beim Weggehen beobachtete – es war alles wie ein schlechter Traum, der bald enden würde. Sie würde es lieben, sich in die Arme eines Mannes zu kuscheln. Sie nahm ihr Telefon heraus und bestätigte das Treffen. Georg, ging zurück ins Krankenhaus, um bei seinem Sohn und seinem Bruder zu sein, den einzigen Menschen, die ihm im Moment wirklich nahestehen.  Lisa hingegen ging direkt zu Liam.

Am nächsten Tag, als Mutter und Kind aus dem Krankenhaus entlassen werden konnten, fuhr Georg nach Absprache mit Lorenz ins Krankenhaus, um seinen Sohn nach Hause zu bringen.

Sebastian saß zusammen mit Sofia gerade in der Küche beim Mittagessen. Georg ist am frühen Morgen wortlos ins Krankenhaus gefahren und noch immer nicht zurückgekehrt.  Sofia gießt Spargelcremesuppe auf die Teller.

„Was macht er denn da so lange? Er war gestern den ganzen Tag weg. Nach Mitternacht ist er zurückgekommen und hat so viel Lärm gemacht, dass er ein Geweih von der Wand bei der Treppe geschlagen hat“, sagte Sofia.

„Er ist ein erwachsener Mann. Mama und Papa werden ihm nicht vorschreiben, wie viel er trinken soll.“

„Wozu hast du unsere Söhne in den zwanzig Jahren geführt, während ich nicht da war! Einer von ihnen wird vor Gericht gestellt, und der andere ist überall in den Medien.“

„Du schiebst mir die Schuld zu? Du bist derjenige, die dein Zuhause und deine Familie verlassen hat.“

 „Die Suppe wird kalt.“

Sebastian tauchte seinen Löffel in seinen Teller und nahm ihn kaum in den Mund, während er sich winden musste.

„Was ist das? Hast du vergessen, wie man richtig kocht?“

„Grüne Spargelcremesuppe.“

 „Das kann ich sehen.  Diese Suppe hat keinen Geschmack! Ist Speck alle? Georg gibt immer etwas Schinken und Schlagsahne dazu.“

„Diese ist vegetarisch. In unserem Alter muss man aufpassen, was man isst.“

„In unserem Alter muss man auf nichts mehr aufpassen. Das Leben liegt hinter uns.“

„Ich habe es nicht eilig, die Radieschen von unten ansehen. Mein Vater hat immer gesagt, dass das wahre Leben im Ruhestand beginnt.“

„Und drei Monate nach seiner Rente ist er auf den Friedhof umgezogen.“

„Ich habe deine Medikamente gesehen. Du nimmst eine halbe Apotheke.“

„Diese sind alle…“

„Ja, ja, Vitamine“, unterbrach Sofia ihn. „Hältst du mich für dumm?  Du nimmst Tabletten gegen Blutdruck, Herz, Rheuma, Gicht, Prostata und Gott weiß was noch alles.  Für dein Alter, Sebastian, bist du ziemlich kaputt. In zehn Jahren vergisst du deinen Namen und trägst Windelhosen.“

„Du wirst sie nicht wechseln“, erwiderte Sebastian.

„Ich habe dich schon vor zwanzig Jahren gewarnt, dass dein Hass dich töten wird.“

 Das Geschwätz des Ehepaars wurde durch das plötzliche Auftauchen ihres Sohnes in der offenen Küchentür unterbrochen. In seiner rechten Hand hielt er eine Babytrage. Er hielt zeitweilig inne, bevor er eintrat. Sebastian und Sofia sahen sich gegenseitig an. Georg ging zum Tisch hinüber und legte die Babytrage mit seinem Sohn darauf. Beide Leitners blieben stehen und warteten schweigend auf eine Erklärung ihres Sohnes.

„Marie hält mich für so einen Dreck, dass sie nicht mal mein Kind will.“

Ohne die Reaktion seiner Eltern abzuwarten, ging Georg aus der Küche in den Wohnteil des Gasthauses. Sofia bedeckte ihr Gesicht mit den Händen. Sebastian stand vom Tisch auf und beugte sich über die Babytrage. Er nahm einen Umschlag in die Hand, der an der Seite herausschaute. Dann nahm er den Inhalt heraus und blickte auf das Papier. Als die Schritte auf der Treppe verstummten und sich die Tür im Obergeschoss schloss, brach Sofia in Tränen aus. Sebastian legte das Dokument auf den Tisch, ging zu seiner Frau hinüber und schlang seinen Arm um sie. Auf dem Tisch lag ein Auszug aus der Geburtsurkunde. Das Dokument sagte: Adam Leitner, Sohn von Marie Huber und Georg Leitner, geboren am 18. Mai 2018 im Allgäu.  Der Leitnerhof hatte einen neuen Bewohner und ein neues Familienmitglied bekommen, doch an diesem Tag ließ hier niemand vor Freude die Sektkorken knallen.

Adam Leitner

Georg każdy gest dobrej woli ze strony Marie przyjmował za dobry znak i krok w kierunku porozumienia. Ostatnią rzecz, którą sobie życzył to walki z Marie. Musiała go więc ucieszyć wiadomość od Lisy, że Marie chce z nim uregulować sytuację prawną ich syna. Podała go jako ojca dziecka w danych do urzędu stanu cywilnego. Nie robiła mu przeszkód w odwiedzaniu syna ani zaciąganiu informacji na temat jego zdrowia, więc przypuszczał, że pod wpływem siostry, Marie zdecydowała się na krok dalej, to jest: pozwolić mu uznać syna. Nie był aż tak naiwny, aby oczekiwać, że ona zgodzi się na wspólną prawną opieką nad synem. Ustalą coś odnośnie do czasu i częstotliwości jego odwiedzin dziecka, może także sprawy finansowe i tyle. Jak dwoje dorosłych, cywilizowanych ludzi, którym na sercu leży przede wszystkim dobro wspólnego dziecka. Kiedy usłyszał, że Marie zgadza się na przyznanie mu prawa do opieki nad ich synem, to na jego twarzy pojawił się wyraz niedowierzania. Jego radość nie trwała jednak długo. Lisa już w następnych słowach, dosłownie wbiła go w podłogę i pozbawiła wszelkich iluzji.  Marie, owszem, zgodziła się na wspólną opiekę, ale nie dlatego, że pragnie z nim wychowywać syna tylko, że to jedyna droga, żeby sama mogła zrezygnować z prawa do opieki. Po tych wyjaśnieniach wyglądał, jak ktoś, kto po latach wraca do swojego domu i w jego miejscu zastaje popioły. Potrzebował dobrego kwadransa, żeby przyjść do siebie. Jego wiara, że limit pogardy i nienawiści od Marie wyczerpał, tak jak i kopniaków od życia w podbrzusze prysło jak bańka mydlana. Najwyraźniej ktoś gdzieś — wyżej — uznał, że jego bebech jeszcze trochę ciosów wytrzyma. Kiedy w godzinę później w urzędzie wraz z Lisą wypełniał dane do nowego aktu urodzenia dla swojego syna, Lisa zapytała go, czy ma jakieś własne imię dla syna, dodając jednocześnie, że Marie podtrzymuje każdy jego wybór odnośnie do imion dziecka. Oczywiście, że nie miał. Dawno założył, że przyjmie każdy wybór Marie.

– On ma już imię. Theo.

– Theo po grecku, znaczy „bóg”. Kiedy padła propozycja tego imienia, Marie była od razu zachwycona. Może jednak ty masz inny pomysł?

– To znaczy, że to nie był Marie pomysł? A więc czyj?

–  A czy to takie ważne?

Georg pokiwał głową.  – Oczywiście, Jana.

Lisa uciekła wzrokiem.

– Wystarczy, żeby mój syn był człowiekiem.  – odparł Georg oschle. Wziął od Lisy długopis i po chwili zastanowienia wpisał w rubrykę imię: ADAM, co po hebrajsku znaczy człowiek.

Imię pierwszego człowieka jak nic ilustrowało jego życie. Grzech i upadek, ale też obietnicę odkupienia i podniesienia się z tego upadku. Upadek już zaliczył. Adam był obietnicą dla niego podźwignięcia się z tego upadku.

Georg pragnął jak najszybciej opuścić to miejsce. Od czasu jak wyszedł z aresztu, gdzie się nie pojawił publicznie, to czuł się jak trędowaty.  Kiedy po podaniu nazwiska, urzędniczka poprosiła go, żeby powtórzył dane, musiał się mocno hamować, żeby coś nie chrząknąć na odchodne. Musi w końcu zobojętnieć na to niezdrowe zainteresowanie własną osobą, bo skończy na kozetce u psychiatry, jak każdy, co myszki widzi wszędzie dookoła siebie. Rozstali się przed urzędem.

– Dzięki za wszystko, Lisa.

– Gdybyś miał jakiś problem, to wiesz, gdzie mnie szukać.

– Nie, Lisa. Myślę, że już czas, żeby rodzina Leitner znalazła sobie innego adwokata rodzinnego.

Lisa pokiwała głową. Ciężkie powietrze zawisło nad ich głowami.

– Nigdy nie byliśmy przyjaciółmi, ale wrogami też nie. – powiedziała po chwili.

– Mam nadzieję, że mimo wszystko tak pozostanie. – odparł Georg, po czym odwrócił się i poszedł w swoją stronę.  

Lisa, patrząc za odchodzącym Georgiem, westchnęła – to wszystko było jak ten zły sen, który zaraz się skończy. Chętnie by się wtuliła w jakieś męskie ramiona. Wyjęła telefon i potwierdziła spotkanie. Georg pojechał z powrotem do szpitala, żeby po być trochę z synkiem i bratem, jedynymi w tej chwili mu naprawdę bliskimi osobami.  Lisa zaś wprost na spotkanie z Liamem.

Następnego dnia, kiedy wypis ze szpitala matki i dziecka były gotowe, Georg po ułożeniu się z Lorenzem pojechał do szpitala zabrać syna do domu.

Sebastian i Sofia siedzieli właśnie w kuchni przy obiedzie.  Georg tak, jak wyszedł rano z domu bez słowa do szpitala, tak jeszcze nie wrócił.  Sofia rozlała na talerze krem szparagowy.

– Co mu tak długo tam zajmuje? Wczoraj nie było go cały dzień. Wrócił grubo po północy i narobił tyle hałasu, że strącił poroże ze ściany przy schodach.

– To dorosły chłop. Mama i tata nie będą mu mówić, ile ma wypić.

– Do czego ty doprowadziłeś naszych synów przez dwadzieścia lat, kiedy mnie tutaj nie było!  Jednemu grozi proces i kalectwo, a o drugim jest głośno we wszystkich mediach.

– Do mnie te pretensje? To ty opuściłaś dom i rodzinę.

 – Zupa robi się zimna.

Sebastian zanurzył łyżkę w swoim talerzu, ledwo wziął ją do ust, jak się skrzywił.

– A co to jest? Zapomniałaś już, jak się gotuje?

– Krem z zielonych szparagów.

– To widzę.  Ta zupa w ogóle nie ma smaku. Skończył nam się bekon? Georg zawsze dodaje trochę szynki i śmietany.

– Ta jest wegetariańska. W naszym wieku trzeba uważać na to, co się je.

– W naszym wieku nie trzeba już na nic uważać. Życie jest za nami.

– Mnie się tam nie spieszy wąchać kwiatki od spodu. Mój ojciec zawsze powtarzał, że prawdziwe życie zaczyna się na emeryturze.

– I trzy miesiące po przejściu na emeryturę przeniósł się na cmentarz.

– Widziałem twoje leki. Bierzesz pół apteki.

– To wszystko są…

– Ta, ta, witaminy!  – przerwała mu Sofia. — Masz mnie za głupią?  Bierzesz tabletki na ciśnienie krwi, serce, reumatyzm, podagrę, prostatę i Bóg jeden wie, na co jeszcze.  Nie jesteś w formie jak na swój wiek, Sebastian. Za dziesięć lat zapomnisz, jak się nazywasz i będziesz pieluchomajtki nosił.

–  Ty nie będziesz ich zmieniać. – odparł Sebastian.

– Już dwadzieścia lat temu cię ostrzegałam, że ta twoja nienawiść cię zabije.

Pogawędkę małżonków przerwało nagłe pojawienie się ich syna w otwartych drzwiach kuchni. W prawej ręce trzymał nosidełko. Zatrzymał się na moment, zanim wszedł do środka. Sebastian i Sofia spojrzeli po osobie. Georg podszedł do stołu, położył na nim nosidełko z synem. Oboje Leitnerowie znieruchomieli, czekali w milczeniu na wyjaśnienia od syna.

– Marie ma mnie za taką kanalię, że nawet nie chce mojego dziecka.

Nie czekając na reakcję rodziców, Georg wyszedł z kuchni do części mieszkalnej zajazdu. Sofia zakryła twarz dłońmi. Sebastian wstał od stołu i pochylił się nad nosidełkiem. Wziął do ręki kopertę, która wystawała z boku. Następnie wyjął jej zawartość i rzucił okiem na papier. Kiedy ucichły kroki na schodach i zamknęły się drzwi na piętrze, Sofia wybuchła płaczem. Sebastian odłożył dokument na stół, podszedł do żony i objął ją ramieniem. Na stole leżał wypis z aktu urodzenia. W dokumencie było napisane: Adam Leitner, syn Marie Huber i Georga Leitnera, urodzony 18 maja 2018 roku w Allgäu. 

Leitnerhof zyskał nowego mieszkańca, a rodzina nowego członka, jednak tego dnia nikt tu z radości szampana nie odkorkowywał.

Angst und Kapitulation

Georg war schon lange auf dem Flur der Entbindungsstation hin und her gegangen. Er wollte, musste Marie besuchen.  Das Betreten des Zimmers, in dem sie lag, lähmte ihn jedoch von innen heraus. Drücken der Türklinke hatte ihm noch nie so viel Mühe bereitet. Schließlich entschied er sich, einzutreten. Marie wurde bei seinem Anblick regungslos. Sie drehte ihr Gesicht schnell zur Seite und verbarg ihre Hände unter der Bettdecke, um ihr Zittern nicht nach außen zu zeigen. Mit der ganzen Kraft ihres Willens versuchte sie, die unerwünschten Gefühle zu kontrollieren. Georg verstand sehr gut, dass er hier ein ungebetener Gast war, aber er wollte nicht vor dem Weglaufen, was er Marie schuldete. Nach einer kurzen Frage, wie sie sich fühle, die Marie mit Schweigen abtat, ging er schnell zu dem Punkt über, der ihn gezwungen hatte, hierherzukommen.

„Ich kann nicht ändern, was passiert ist. Alles, was ich tun kann, ist zu sagen, wie leid es mir tut … was das angeht, was ich dir damals über das Baby gesagt habe … keine Angst, es wird so sein, wie du dich entscheidest. Ich hoffe nur, dass du mir den Kontakt zu meinem Sohn nicht schwer machen wirst.“

Marie hörte jedoch nicht Georges Worte, sondern nur ihren eigenen Herzschlag. Die Angst übermannte sie langsam. In ihrem Kopf vermischten sich bereits die Bilder von der Geburt mit den Bildern von Georg, der Jan geschlagen hatte – alles verschmolz zu einem Film. Ihr eigener Körper wurde ihr immer fremder. Sie hatte den Eindruck, dass sie das Gefühl in ihren Beinen verlor. Sie konnte ihre Füße nicht bewegen, ihr Magen stieg ihr bis zum Hals, ihr Herz gefror, das Atmen wurde immer schwieriger, sie spürte Schmerzen in der Brust, ihre Hände unter der Bettdecke verkrampften sich. Marie konnte sich selbst nicht hören, als sie ihm fast lautlos sagte, er solle gehen. Georg nickte und ging langsam zur Tür.   Bevor er die Türklinke drückte, drehte er sich noch einmal um, „Pass auf dich auf, Marie!“

Schließlich schloss sich die Tür hinter ihm, und Marie wurde allein gelassen.  Ihre Hände lockerten sich unter der Bettdecke, aber ihr Atem beschleunigte sich weiter. Den Brechreflex konnte sie nicht stoppen – sie drehte sich auf die Seite und begann heftig zu erbrechen. Schließlich legte sie erschöpft den Kopf zurück auf das Kissen. Tränen liefen langsam über ihre Wangen. Die Panikattacke ging langsam vorbei, und mit der Ruhe kam auch eine emotionale Abkühlung. Das Einzige, was Marie wollte, war, dieses schreckliche Gefühl nicht mehr erleben zu müssen. Sie wusste bereits, dass sie alles tun würde, um sicherzustellen, dass es nie wieder zurückkommt.

Obwohl seit der Geburt eine gute Woche vergangen war, lag Marie immer noch mit ihrem Sohn im Krankenhaus. Das Baby war eine Frühgeburt und der emotionale Zustand der Mutter beunruhigte die Hebamme und die Ärzte, die sie behandelten. Lisa sah die Verbesserung, als Marie nach Hause ging, und versicherte dem Chefarzt, dass ihre Schwester, obwohl sie die alleinerziehende Mutter ist, unterstützt werden würde, wenn sie nach Hause kommt.

„Das Krankenhaus hat einfach den schlechten Einfluss auf Marie. Die Alp hat ihr immer Kraft zum Leben gegeben und das wird nun nicht anders sein“, sagte Lisa zu Karin, bevor sie ins Krankenhaus ging.

„Ich bin mir sicher, dass sie sich schneller erholt, wenn sie von geliebten Menschen umgeben ist, als von einer Horde von Ärzten“, gab Karin es zu. „Lorenz freut sich schon darauf, sein Enkelchen zu Hause zu haben.  Er und Mila haben seit dem Morgengrauen überall in der Alp Luftballons aufgehängt.“

„Ich habe das Banner gesehen“, sagte Lisa und lachte. „Ich selbst habe von diesem Hin- und Herpendeln zwischen Alp und Krankenhaus satt. Ich muss mich auf meine Arbeit konzentrieren.“

„Bist du zum Mittagessen zurück?“, fragte Karin, während Lisa ihre Aktentasche im Auto verstaute.

„Am Nachmittag habe ich ein Termin, also werde ich in der Stadt zu Mittag essen“, erwiderte Lisa aus dem Auto.

„Gib Marie einen Kuss von mir!“, rief Karin, als Lisas Auto bereits das Haus verlassen.

Marie stand am Fenster, den Rücken zu ihrer Schwester gewandt, die auf dem Krankenhausbett neben dem Neugeborenenbettchen saß und ihren Neffen beobachtete. Wenn es im Leben irgendetwas gab, das Lisa wirklich hasste, dann war es die Situation, nichts tun zu können.   Niemand musste sie jemals zweimal um einen Gefallen bitten. Für die, die sie liebte, war sie bereit, Himmel und Erde zu erschüttern, um eine Lösung zu finden. Schon am zweiten Tag nach der Geburt versetzte Lisa Berge und besorgte Marie auf ihre Bitte hin ein Einzelzimmer.   Nach dem Gespräch mit dem Maries Arzt heute, begann Lisa es zu bereuen. Sie hatte ihrer Schwester die natürliche Aufmunterung genommen, die die Gesellschaft anderer Mütter ihr geben musste. Marie verbrachte ihre gesamte Schwangerschaft damit, sich auf ihre neue Rolle vorzubereiten. Sie las alle aktuellen Bücher über Mutterschaft auf dem Markt und hunderte Webseiten.  In der Geburtenschule war sie natürlich die beste Teilnehmerin. Es war Lisa, die während des Kurses in allem korrigiert werden musste. Vor allem, weil sie damit beschäftigt war, an ihren nächsten Gerichtstermin oder ein Mandantengespräch zu denken und nicht darauf geachtet hat, was die Hebamme den Teilnehmern erzählte. Schließlich war es Marie, nicht sie, die schwanger war. Tatsächlich brauchte sie all dieses Wissen, wie ein Loch in ihrem Kopf.  Lisa konnte sich des Gefühls nicht erwehren, dass sie sich um ihre eigene Achse drehte. Was auch immer sie für ihre Schwester tat, es wurde nur noch schlimmer.  Die Diagnose, die Lisa vom Arzt ihrer Schwester hörte, war eine typische postpartale Depression, die schnell vorübergehen würde.  Marie stillte nicht, also wurde kein Oxytocin ausgeschüttet und das Hormon der glücklichen Mama wirkte nicht.  Die Information, dass Marie mit keinem Psychiater sprechen wollte, überraschte sie eigentlich nicht, angesichts der unangenehmen Erfahrung ihrer Schwester vor vielen Jahren.   Genauso wie die gleiche Abneigung ihrer Schwester, einen Psychologen aufzusuchen. Seit jener denkwürdigen Nacht, in der Marie vom Leitnerhof zurückgekehrt war, war Jans Name in den Gesprächen zwischen den Schwestern überhaupt nicht mehr gefallen.  Jan sorgte dafür, dass auch Psychologen auf Maries schwarzer Liste standen. Es verwundert nicht, dass Lisas letzter Ausweg darin bestand, Marie mit ihrem Kind nach Hause zu bringen. „Im schlimmsten Fall kümmert sich Karin um das Baby, und Marie wird zu gegebener Zeit in ihre Rolle als Mutter schlüpfen. Es kann nicht immer sein, dass man nur den Wind in den Augen hat! Irgendwann muss das schielende Glück den armen Huber-Schwestern zuzwinkern!“, seufzte Lisa und betrachtete das süße schlafende Gesicht des Babys.

„Die Ärzte gehen davon aus, dass Theo bereit ist, sein neues Zuhause zu begrüßen“, sagte Lisa in einem sanften Ton.  

„Ich habe Angst, mit ihm allein zu sein, dass ich ihm etwas antue.“

„Was meinst du damit, dass du ihm etwas antust?“, fragte Lisa mit Beunruhigung in ihrer Stimme.

„Ich weiß es nicht, ich habe einfach Angst, dass ich ihn verletze.  Alles, was ich tue, ist falsch. Nur wenn ich ihn in den Arm nehme, weint er, bei allen anderen beruhigt er sich.“ 

„Weil er deine Angst spürt.  Das ändert sich aber, wenn du Vertrauen gewinnst.“

„Ich bin nutzlos.“

„Das ist nicht wahr, Marie. Karin hat mir gestern erzählt, dass auch sie anfangs Angst hatte, sich um Mila zu kümmern. Die ersten drei Tage tat sie nichts anderes als weinen.  Mehr noch, sie und Florian hatten beide den Babyblues. Sie baten Sebastian und Georg, sie nicht einmal für einen Moment mit Mila allein zu lassen.  Aber es war genug, um …“

„Lisa, es ist kein Babyblues! Ich fühle nichts für mein Baby“, erwiderte Marie und in ihrem Herzen fügte sie hinzu: „Außer Angst.“

Lisa schluckte schwer. Sie versuchte, ihre inneren Emotionen zu kontrollieren, um nicht etwas zu sagen, was sie nicht sagen sollte. Die Gelassenheit und Kühle, mit der Marie dies alles sagte, erschreckte sie. Doch Lisa wusste nicht, dass dieser emotionalen Kälte stundenlanges, hilfloses Weinen von Marie und viele schlaflose Nächte hintereinander vorausgegangen waren.

„Ich habe nicht einmal Muttermilch. Ich bin keine Mutter.“

„Marie, du bist nicht die Erste, die Schwierigkeiten hat, in eine neue Rolle als Mutter zu schlüpfen und glaubt, sie nicht bewältigen zu können. Das ist alles neu und schwierig für dich. Aber du bist nicht allein. Jeder hier versteht dich, und jeder wird dir helfen. Und da ist Karin zu Hause. Und sie wird bei dir sein, wenn du mit deinem Baby nach Hause kommst. Alles wird gut.“

„Nichts wird gut. Und außerdem, wie kannst du das wissen?“

„Du hast recht, ich kann es nicht wissen, aber ich habe mit deinem Arzt gesprochen. Und er ist zuversichtlich, dass alles rechtzeitig klappen wird.“

„Na, super! Jetzt weiß ich, warum mich alle anstarren, als wäre ich verrückt.“

„Marie, lass uns dir helfen!“

Marie starrte Lisa zeitweilig an und sammelte sich, um endlich zu sagen, was sie längst beschlossen hatte.

„Wenn du mir helfen willst, vereinbare mit Georg das Sorgerecht.“

„Ich verstehe nicht. Du willst dich trotzdem mit ihm über das gemeinsame Sorgerecht einigen?  Das hast du nie gewollt. Marie, überleg es dir gut.“

„Ich habe schon darüber nachgedacht. Und ich möchte kein gemeinsames Sorgerecht mit ihm.“

Lisa atmet unwillkürlich erleichtert auf. „Ich wusste es.“  Sie lächelte ihre Schwester an.

„Ich möchte, dass er das alleinige Sorgerecht erhält.“

„Was? Marie, du meinst das nicht ernst!“

„Doch.  Ich habe mich bereits entschlossen.  Und wenn du nicht bereit bist, mir zu helfen, werde ich einen Anwalt aus dem Krankenhaus nehmen.“

Lisa stieg aus dem Bett und ging zu Marie hinüber.

„Gut. Ich versuche, einen Notar ins Krankenhaus zu holen, damit du und Georg die Vaterschaftsanerkennung und die Erklärung über das gemeinsame Sorgerecht abschließen könnt. Vielleicht ist es sogar besser, wenn Theo erst einmal bei seinem Papa ist.“

„Er wird glücklicher mit seinem Vater sein.   Ich habe sie ein paar Mal zusammen auf der Frühchenstation gesehen. Zwischen den beiden besteht bereits eine wunderschöne Verbindung“, sagte Marie traurig, und ein Ausdruck von Leid erschien auf ihrem Gesicht.

„Ich habe gehört, dass Georg der Vater ist, der sein Kind am häufigsten besucht. Ich warne dich jedoch, Marie, sobald der Antrag auf alleiniges Sorgerecht des Vaters vor Gericht geht, gibt es kein Zurück mehr.  Du kennst Georg – er wird dir euren Sohn niemals zurückgeben“, sagte Lisa, und ihre Stimme nahm unwillkürlich einen heiseren Ton an, als ob sie mit einem Mandanten und nicht mit ihrer eigenen Schwester sprechen würde.  Marie schien ihr in einem Augenblick völlig fremd zu sein.  Sie küsste sie kühl auf die Wange, nahm dann ihre Sachen und verließ den Saal, ohne sich noch einmal umzusehen.

Marie ging zum Bett hinüber, setzte sich auf die Kante und schaute ihr Baby zeitweilig intensiv an. Sie streckte ihre Hand aus, um ihn zu streicheln, zog sie aber sofort wieder zurück, aus Angst, dass er aufwacht und wieder anfangen würde zu weinen. „Toxische Mutter“, dachte sie und spürte, wie sich die Erschöpfung in ihrem Körper ausbreitete.  Sie fühlte Schmerzen in fast jedem Muskel, als ob sie eine ganze Wiese von Hand gemäht hätte. Sie legte sich auf das Bett, rollte sich zu einem Ball zusammen und schloss die Augen.  Einzelne Tränen flossen langsam unter ihren Augenlidern hindurch auf ihre Wangen.

Lisa lief unterdessen nervös durch den Krankenhauspark. Sie umkreiste es wahrscheinlich sechsmal, um ihre Gedanken zu sammeln. Schließlich setzte sie sich auf eine Bank, zog ihr Handy aus der Tasche und suchte in ihren Kontakten nach Georg.

Strach i kapitulacja

Georg od dłuższego czasu chodził w te i z powrotem po korytarzu na oddziale położniczym. Chciał, musiał odwiedzić Marie. Jednak wejście do sali, w której ona leżała, paraliżowała go od środka.  Nigdy jeszcze naciśnięcie klamki od drzwi nie nastręczało mu tyle problemu. Wreszcie zdecydował się wejść. Marie na jego widok znieruchomiała. Odwróciła szybko twarz w bok. Całą siłą swej woli próbowała opanować niechciane uczucia, schowała dłonie pod kołdrę, żeby nie okazać na zewnątrz ich drżenia. Georg rozumiał doskonale, że jest tu nieproszonym gościem, jednak nie zamierzał uciekać przed tym, co jest winien Marie. Po krótkim pytaniu, jak się czuje, które Marie zbyła milczeniem, szybko przeszedł do meritum, które go zmusiło do przyjścia tu.

Nie mogę odwrócić tego, co się stało. Jedyne, co mogę to powiedzieć jak bardzo mi przykro… Jeśli chodzi o to, co ci wtedy powiedziałem odnośnie do dziecka…  Będzie tak, jak sama zdecydujesz. Mam tylko nadzieję, że nie będziesz mi utrudniać kontaktu z moim synem.

Marie jednak nie słyszała słów Georga, tylko własny łomot serca. Strach ją z wolna obezwładniał. Obrazy z porodu mieszały się już z obrazami pobicia Jana w jej głowie – wszystko się zlewało w jeden film. Jej własne ciało stawało się dla niej obce. Miała wrażenie, że traci czucie w nogach – nie potrafiła poruszyć stopami, żołądek podnosił się jej do gardła, serce zamarło, oddech stawał się coraz trudniejszy, w piersiach czuła ból, dłonie pod kołdrą zaciskały się kurczowo. Nie słyszała samej siebie, gdy prawie bezgłośnie powiedziała mu, żeby wyszedł. Georg potaknął głową i wycofał się z wolna w kierunku drzwi.  Zanim nacisnął klamkę od drzwi, odwrócił się jeszcze:

– Dbaj o siebie, Marie.

Wreszcie drzwi się zamknęły się za nim i Marie została sama. Dłonie wolno rozkurczyły się pod kołdrą, ale oddech jej nadal przyspieszał. Nie potrafiła powstrzymać odruchu wymiotnego, obróciła się na bok i gwałtownie zaczęła wymiotować. W końcu wyczerpana położyła głowę z powrotem na poduszkę. Łzy wolno spływały jej po policzkach. Atak paniki powoli mijał, a wraz ze spokojem przyszedł też emocjonalny chłód. Wszystko, czego pragnęła Marie, to nie musieć tego obrzydliwego uczucia przeżywać ponownie. Już wiedziała, że zrobi wszystko, żeby ono nigdy nie powróciło.

Mimo że od porodu, minął już prawie tydzień, to Marie z synem nadal przebywała w szpitalu. Dziecko było wcześniakiem, a stan emocjonalny matki niepokoił opiekujących się nią położną oraz lekarzy. Lisa upatrywała poprawy w powrocie Marie do domu i zapewniała lekarza, że siostra, mimo że jest samotną matką, to będzie miała wsparcie, gdy opuści szpital.

– Szpital po prostu źle działa na Marie. Alp zawsze dawało jej kopa i teraz też nie będzie inaczej. 

– Na pewno szybciej dojdzie do siebie otoczona bliskimi niż hordą lekarzy.  – przyznała Karin. – Lorenz już nie może się doczekać wnuka w domu.  Od samego świtu z Milą balony wieszają po całym Alp.

–  Widziałam transparent.  – roześmiała się Lisa. –  Sama mam dość tego kursowania pomiędzy Alp i szpitalem. Muszę wreszcie skupić się na swojej pracy. 

– Będziesz na obiedzie? – zapytała Karin, kiedy Lisa wrzucała teczkę do samochodu. 

– Zjem coś na mieście. Jestem umówiona. Wrócę wieczorem. – odparła Lisa już z samochodu.

– Ucałuj Marie ode mnie! – zawołała Karin, kiedy samochód Lisy ruszał już spod domu.

Marie stała przy oknie, tyłem odwrócona do siostry, która siedziała na łóżku szpitalnym przy łóżeczku noworodkowym i przyglądała się siostrzeńcowi. Jeśli czegoś naprawdę nienawidziła w życiu Lisa, to sytuacji, w której nic nie może zrobić.  Nikt ją nigdy nie musiał o nic dwa razy prosić. Jeśli w grę wchodzili ci, co ich kochała, to gotowa była potrząsnąć niebem i ziemią, żeby znaleźć rozwiązanie.  Już na drugi dzień po porodzie Lisa stanęła na głowie i załatwiła siostrze na jej prośbę pojedynczy pokój. Po dzisiejszej rozmowie z lekarzem Marie zaczynała tego żałować. Pozbawiła siostrę naturalnego dopingu, który musiałoby jej dawać towarzystwo innych matek. Marie całą ciążę przygotowywała się do swoje nowej roli. Przeczytała wszystkie najnowsze pozycje książkowe dostępne na rynku na temat macierzyństwa, setki stron w internecie. W szkole rodzenia oczywiście była prymuską. To Lisę trzeba było we wszystkim poprawiać na zajęciach. Głównie dlatego, że nie uważała, co mówiła położna do uczestników zajęć, zajęta myślami kolejną rozprawą sądową albo spotkaniem z klientem. To nie ona była w ciąży i w gruncie rzeczy potrzebna była jej ta cała wiedza tak jak dziura w moście.  Lisa nie mogła uciec wrażeniu, że kreci się wokół własnej osi. Co by nie zrobiła dla siostry, to było tylko gorzej.  Diagnoza, którą Lisa usłyszała od lekarza siostry, brzmiała: typowa depresja poporodowa, która szybko minie.  Marie nie karmi piersią, więc oksytocyna się nie uwolniła i hormon szczęścia mamy nie zadziałał.   Informacja, że Marie nie chce z żadnym psychiatrą rozmawiać, w zasadzie ją nie dziwiła, biorąc pod uwagę przykre doświadczenia siostry sprzed wielu lat.   Tak jak i równa niechęć siostry do spotkania z psychologiem. Od czasu pamiętnej nocy, kiedy Marie wróciła z Leitnerhof, imię Jana w ogóle nie padało w rozmowach pomiędzy siostrami.  Jan się postarał, żeby psycholodzy też byli na czarnej liście Marie. Nie dziwi więc, że Lisa ostatniej deski ratunku wypatrywała w zabraniu Marie wraz z dzieckiem do domu. „W najgorszym razie dzieckiem zajmie się Karin, a Marie we właściwym dla siebie czasie wdroży się w rolę matki. Nie może tak być, że wiecznie tylko wiatr w oczy! Kiedyś musi się uśmiechnąć to zezowate szczęście do biednych sióstr Huber!”, westchnęła Lisa, spoglądając na słodką śpiącą twarzyczkę dziecka.  

– Lekarze są zdania, że Theo jest gotowy pokwitać swój nowy dom.

– Boję się zostać z nim sama, że coś mu zrobię złego. – odezwała się Marie.

– Jak to złego? – zapytała Lisa mimowolnie z niepokojem w głosie.

– Nie wiem, po prostu się boję. Wszystko, co robię, jest nie tak, jak trzeba. Tylko kiedy ja biorę go na ręce, to płacze, przy każdej innej osobie się uspokaja. 

– Bo wyczuwa twój lęk.  Jednak to się zmieni, gdy nabierzesz pewności siebie.

– Jestem do niczego.

– To nieprawda, Marie. Karin opowiadała mi wczoraj, że ona też się bała. Przez pierwsze trzy dni nie robiła nic, tylko płakała. Więcej, oni oboje z Florianem mieli baby blues. Błagali Sebastiana i Georga, żeby tylko ich na moment nie zostawiali samych z Milą. Wystarczyło jednak, żeby…

 – To nie jest żaden baby blues, Lisa! Ja nic do mojego dziecka nie czuję.  – w duchu zaś dodała: „Poza strachem”. – Nie mam nawet pokarmu. Nie nadaję się na matkę.

Lisa przełknęła ciężko ślinę. Spróbowała opanować wewnętrzne emocje, żeby nie powiedzieć czegoś, czego nie powinna. Przerażał ją spokój i chłód, z jakim to wszystko mówiła Marie. Lisa jednak nie wiedziała, że ten chód emocjonalny poprzedzony był długimi godzinami bezsilnego płaczu Marie oraz wieloma nieprzespanym z rzędu nocami.

– Marie, ty nie jesteś pierwszą, która ma problemy wejść w nową rolę matki, której się wydaje, że nie da rady. To wszystko jest dla ciebie nowe, trudne. Jednak nie jesteś sama. Tu wszyscy to rozumieją i każdy ci pomoże. A i w domu jest Karin. I ona będzie przy tobie, jak wrócisz do domu z dzieckiem. Będzie dobrze.

– Nic nie będzie dobrze. Zresztą skąd możesz to wiedzieć?

– Masz racę, ja nie mogę tego wiedzieć, ale rozmawiałam z twoim lekarzem. I on jest przekonany, że wszystko się z czasem ułoży.

– No świetnie. Teraz wiem, dlaczego wszyscy tu tak na mnie patrzą … jak na jakąś nienormalną.

– Marie, pozwól sobie pomóc.

Marie przez moment patrzyła na Lisę, zbierała się w sobie, żeby wreszcie powiedzieć to, co już dawno postanowiła.

– Jak chcesz mi pomóc, to załatw sprawę opieki z Georgiem.

– Nie rozumiem. Chcesz się jednak z nim dogadać w sprawie wspólnej opieki prawnej?  Nigdy tego nie chciałaś. Marie, zastanów się dobrze.

– Już się zastanowiłam. I nie chcę z nim dzielić żadnej opieki nad dzieckiem.

Lisa mimowolnie odetchnęła z ulgą. Uśmiechnęła się do siostry.

– Wiedziałam.

– Chcę, żeby on przejął wyłączną opiekę.

– Co takiego? Marie, ty nie mówisz tego poważnie!

– Przeciwnie. Już podjęłam decyzję. I jeśli ty nie zechcesz mi pomóc, to poproszę prawnika ze szpitala.

Lisa wstał z łóżka i podeszła do Marie.

– OK.  Spróbuję sprowadzić notariusza do szpitala, żebyście mogli załatwić uznanie ojcostwa i deklarację o wspólnej opiece. Może rzeczywiście lepiej, będzie, jeśli Theo na początek będzie z tatą, a nie z mamą.

– Theo będzie lepiej z ojcem. Widziałam ich parę razy razem na oddziale wcześniaków. Między nimi już jest prawdziwa piękna więź. – powiedziała smutno Marie, a na jej twarzy pojawił się wyraz bólu.

 – Słyszałam, że Georg jest najczęściej odwiedzającym ojcem swoje dziecko na oddziale wcześniaków. Jednak ostrzegam cię, Marie, kiedy wniosek o wyłączną opiekę ojca pójdzie do sądu, to nie będzie już odwrotu. Znasz Georga – on nigdy nie odda ci syna. –  powiedziała Lisa, a jej głos mimowolnie przybrał oschłą barwę, jakby rozmawiała   z klientem, a nie z własną siostrą. Marie w jednej chwili zdała się jej być zupełnie obcą.  Pocałowała ją chłodno w policzek, po czym zabrała swoje rzeczy i wyszła z pokoju, nawet się nie oglądając za siebie.

Marie podeszła do łóżka, usiadła na brzegu i przez chwilę intensywnie przyglądała się swojemu dziecku. Wyciągnęła dłoń, żeby go dotknąć, jednak od razu cofnęła, z obawy, że się obudzi i znowu zacznie płakać. „Toksyczna matka”, pomyślała i poczuła, jak zmęczenie rozlewa się po jej całym ciele.  Odczuwała ból niemal w każdym mięśniu, jakby wykosiła całą łąkę trawy ręcznie. Położyła się na łóżku, zwinęła w kłębek i zamknęła oczy.  Pojedyncze łzy wolno spływały spod jej powiek na policzki.

Lisa tymczasem chodziła nerwowo po szpitalnym parku. Okrążała go chyba z szósty raz. Wreszcie usiadła na ławce, wyciągnęła z torebki telefon i wyszukała w kontaktach Georga.

Zwischen Hoffnung und Zweifel

Nach der anstrengenden Nacht kamen die lang ersehnte Morgengrauen, als Marie und Georgs Sohn mit einem Schrei die Sonne begrüßte, die jenseits der Berge aufging. Eine schwache Hoffnung schwelte in vielen Herzen. Aber es gab keine Euphorie, denn die Freude wurde von der Angst überschattet, dass das Geschehene nicht ungeschehen gemacht werden konnte.

Marie lächelte blass, als sie hörte, dass ihr Sohn, obwohl eine Frühchen, gesund war. Das Baby, das ihr von der Hebamme auf die Brust gelegt wurde, war jedoch keine Belohnung für ihre Mühen und Schmerzen, sondern nur eine Last, die Schrecken hervorrief. Der Anblick des Babys gab ihr keine Kraft zurück, sondern brachte sie nur zum Weinen. Von der Hebamme und der Ärztin als Freudentränen aufgefasst, waren die Schluchzer, die Maries Kehle zuschnürten, jedoch nur ihre Tränen der Hilflosigkeit. Die Hebamme hatte ihr etwas anderes vorausgesagt, als sie die Geburtsschule besuchte.  All die langen Monate, in denen sie das Baby unter ihrem Herzen getragen hatte, hatte sie sich diesen Moment anders vorgestellt.    Marie fühlte sich durch das, was sie spürte, ebenso betrogen wie sie sich schämte. Nichts war so, wie es im Film war. Es gab keinen Springbrunnen der Freude.  Erschöpft von der langen Geburt schlief Marie ein, mit dem Gefühl eines Marathonläufers, der die Ziellinie siegreich erreicht hatte und sich nun einem neuen Marathon stellen musste.

Kaum hatte Lorenz erfahren, dass sein Enkel endlich auf die Welt gekommen war und dass es Mutter und Kind wohlauf sind, ging er auf die Intensivstation, um die Nachricht zu überbringen.

Karin und Mila wachten weiterhin an Florians Bett und warteten darauf, dass er aufwachte.  Georg und seine Mutter saßen auf einer Bank im Park des Krankenhauses und blickten hoffnungsvoll und ängstlich in diesen erwachenden neuen Tag hinaus.

„Es dauert alles ohne Ende. Leas Geburt dauerte insgesamt weniger als 6 Stunden!  Kaum ist ihr Kopf aufgetaucht, ist sie in die Welt hinausgesprungen wie ein Samen aus einer reifen Frucht!“

„Eine Geburt bei einer 20-jährigen Frau und eine Geburt bei einer 40-jährigen Frau sind zwei verschiedene Paar Schuhe. Ich habe länger gebraucht, um Peter zur Welt zu bringen, als dich und Florian zusammen! Außerdem ist es eine Frühgeburt.“

Georgs Handy, das neben ihm auf der Bank lag, leuchtete auf und verkündete mit einem kurzen Piepton den Eingang einer neuen Nachricht. Georg nahm sein Telefon in die Hand. „Vater!“, erwiderte er kurz auf den fragenden Blick seiner Mutter. Er warf einen Blick auf die Nachricht und sein Gesicht wurde sofort von einem breiten Lächeln erhellt.

„Ist Florian aufgewacht?“, rief Sofia, die als Mutter in der ersten Reihe auf diese Nachricht wartete. Georg schüttelte den Kopf und sagte, „Mein Sohn ist geboren!“ 

In den tränennassen Augen von Mutter und Sohn lag Freude, als sie sich beide umarmten. 

Sobald das neugeborene Allgäuer auf der Frühchen-Station ankam, gingen Georg und Sofia zu ihm. Sofa hatte nicht einmal Zeit gehabt, sich an den Gedanken zu gewöhnen, wieder Großmutter zu sein – gestern war sie noch ahnungslos, heute begrüßte sie schon ihr Enkelchen. Ihre beiden Enkelinnen sah sie erst wieder, als ihre Söhne sie mitbrachten, um sie zu besuchen: Lea, als sie drei Monate alt war, Mila, als sie über ein Jahr alt war. Karin benötigte Zeit, um ihr Ressentiment gegenüber ihrer Schwiegermutter zu überwinden. Das nahm Sofia ihrer Schwiegertochter nicht übel. Am Ende hätte es schlimmer sein können. Dann brachten Florian und Georg ihre Töchter zu ihr und ließen sie in den Ferien für ein oder zwei Wochen bei ihr. Es war die einzige Zeit, in der sie die Nähe ihrer Enkeltöchter genießen konnte, in der sie sich wie Oma fühlte. Nachdem sie den Leitnerhof verlassen hatte, arbeitete sie zeitweise als Köchin in einem Restaurant, dann als Betreuerin für behinderte Kinder. Sie tat, was sie am besten konnte. Sofia war 55 Jahre alt, als sie ihr Behindertenpädagogikstudium abschloss und damit den Ungläubigen bewies, dass es für nichts im Leben zu spät ist. Danach erweiterte sie ihre Qualifikationen kontinuierlich, bis sie eine qualifizierte Therapeutin wurde.  Mehr als ein Dutzend Jahre arbeitete sie als Therapeutin in einem Wohn- und Pflegeeinrichtung für junge Menschen im Kloster.  Seit sie dorthin gezogen ist, ist es ihr Zuhause und eine zweite, treue Familie geworden. Florian kam selten, aber regelmäßig zu Besuch, meist mit seiner Familie, immer mit ein paar Wochen Vorwarnung, Blumen und einem Geschenk. Sie wartete in ihrer kleinen Zweizimmerwohnung mit einem festlichen Abendessen, Kuchen und gutem Alkohol für ihren Sohn und Geschenken für Karin und Mila. Sie wusste, dass Karin immer hinter der Wahl des Zeitpunkts ihres Besuchs, der Art des Geschenks und des Blumenstraußes stand. Ohne Karin käme Florian noch seltener.  Ihr schöner Prinz, auf den sie so stolz war, brauchte sie einfach gar nicht.  Sie musste ihrer Schwiegertochter dankbar sein, dass sie ihren Mann manchmal an das sehnsüchtige Herz seiner Mutter erinnerte. Georg kam öfter vorbei, überwiegend allein und unangemeldet, mit einer unterwegs an einer Tankstelle gekauften Flasche Wein, manchmal mit einem Sträußchen, immer mit einem Lächeln auf den Lippen, guter Laune, aber gleichzeitig mit traurigen Augen und Steinen im Herzen.  Wenn sie es schaffte, im letzten Moment freizubekommen, brachte Georg sie in ein Restaurant oder auf einen spontanen Ausflug. Und wenn sie mal ein paar Stunden nicht wegkam, veranstaltete er mit den Bewohnern des Pflegeheims eine Koch-Show. Sie lachten und scherzten beide während seines Besuchs. Doch was Kopf und Herz ihres Erstgeborenen bedrückte, konnte sie erst bei Florians nächstem Besuch herausfinden. Bei Familienfeiern tauchte sie nie auf und machte ihr Erscheinen immer von Sebastians persönlicher Einladung abhängig. Bislang hatte sie keines erhalten. Sie war nun schon seit einigen Jahren im Rentenalter und fragte sich zunehmend, was sie als Nächstes tun sollte. Niemand zwang sie, das Pflegeheim des Klosters zu verlassen, aber Sofia wusste, dass es an der Zeit war, einen neuen Platz für sich zu finden. Sie würde dortbleiben, solange sie arbeiten konnte, und dann würde sie sich ein gemütliches Altersheim suchen, in dem vielleicht kein großartiges Leben schwelt, aber immer einigermaßen säkular.

Känguruhen mit Papi

Während die Krankenschwester den Vater auf seine ersten Känguruhen mit seinem Sohn vorbereitete, stand Sofia am Inkubator. Georg beendete das Abwischen seines Torsos mit einem Papiertuch, warf sich eine Einmalschürze über den Rücken und ging hinüber zu dem bequemen Sessel, der zum Stillen und Känguruhen benutzt wurde.  Er machte es sich auf dem Sessel bequem und wartete darauf, dass die Krankenschwester ihm seinen Sohn brachte.

„Ist Papa bereit für den Känguruhen?“

„Immer bereit!“

Die Krankenschwester legte das Frühchen auf die Brust seines Papas und reichte ihm eine winzige Kuscheldecke, um das Baby zuzudecken.   Georg wickelte seinen Sohn in die Decke, sodass nur noch die Babymütze außen sichtbar war.

„Jetzt sitzt es in einem echten Känguru-Beutel!“, sagte die Krankenschwester. 

Sofia ging zu ihrem Sohn hinüber, stellte sich hinter den Sessel und beugte sich über ihren Sohn und Enkel.

„Bei dir ist er gut aufgehoben.“

„Er wird bei seiner Mutter besser aufgehoben sein. Er wird etwas zu trinken bekommen“, erwiderte Georg und hob für einen Moment den Blick. „Er ist so ein winziges Küken.  Lea war ein Koloss im Vergleich zu ihm.“

 „Er wird schnell nachholen!“, sagte Sofia.

„In diesem Zimmer ist er ein echter Hüne!“, sagte die Krankenschwester, „Unsere Däumelinchen wiegt nur 1100.  Und als sie hierherkam, wog sie 700 Gramm!  Sie passte ihrem Vater in die Handfläche. Ihr Papa kommt zweimal am Tag – vor und nach der Arbeit hierher, um mit seiner Töchterchen zu Känguruhen.“

Sofia ließ Georg schließlich mit seinem Sohn allein und ging zu der Ärztin hinüber, die an dem kleinen Schreibtisch am Fenster saß, um sich ein wenig über den Zustand ihres Enkels zu erkundigen. Die Ärztin machte eine Pause, um ihren nächtlichen Bericht für die Morgenschicht zu schreiben.

„Wie lange muss mein Enkel hierbleiben?“

„Sein Allgemeinzustand ist optimal, er atmet selbstständig, sein Gewicht ist ausreichend. Aber wie jedes Frühchen, benötigt er die Wärme des Inkubators und muss eine Weile beobachtet werden. Wenn sich herausstellt, dass er seine Temperatur auch ohne Wärmebettchen halten kann, seine Blutwerte stabil sind und er ausreichend von der Mutterbrust trinkt, bestehen keine Einwände gegen seine Entlassung aus dem Krankenhaus.“  

„Wie geht es seiner Mutter?“, warf Georg ein, der hoffte, endlich etwas über Marie zu erfahren.

„Sie haben nicht mit der Gynäkologen gesprochen?“

„Es gab keine Gelegenheit“, sagte Georg in einem ausweichenden Ton.

„Frau Huber ist bereits auf der Station. Sie können sie jederzeit besuchen.“

„Wir … wir sind nicht zusammen.“

„Das kommt vor. Aber in einer Situation wie dieser, jede Information über Frau Hubers Zustand, Sie verstehen …“

„Ja. Ich weiß“, wurde schnell von Georg unterbrochen, dem das ganze Gespräch und die Situation mehr als unangenehm war.

Es entging der Ärztin nicht, dass der Mann konfus war. Sie stand von ihrem Schreibtisch auf, ging zu jedem der Inkubatoren hinüber, und als sie ihre Runde beendet hatte, ging sie auf Leitner zu.  Sie warf einen Blick auf das Neugeborene und den Vater. „Der Sohn hat sein Kinn nach seinem Vater“, sagte die Ärztin und lächelte Leitner freundlich an. „Wie auch immer die Situation zwischen Ihnen und der Mutter des Babys gestern war, die Dinge haben sich heute geändert. Die Geburt eines Kindes ist ein guter Zeitpunkt, um die gegenseitigen Verhältnisse zwischen den Eltern neu zu regeln. Schließlich wird ihr Sohn ihnen immer zusammenhalten. In den fünfundzwanzig Jahren, in denen Kranekenschwester Adela und ich hier arbeiten, haben wir mehr als ein Wunder erlebt.“

Krankenschwester Adelaide hatte eine fröhliche Natur und ihre positive Haltung verließ sie fast nie. Sie fügte sofort hinzu. 

„Oh ja! Ein Vater hat, um sein neugeborenes Kind zu sehen, den Hafturlaub beantragt. Die Scheidung war bereits im Gange. Ein paar Monate später arrangierte sie einen intimen Besuch bei ihrem ex Mann im Gefängnis.  Und in weiteren neun Monaten trafen sie sich hier wieder.“

Georg war keineswegs amüsiert, er schaute der Ärztin zu und antwortete nicht. Es ist ja bekannt, dass jede Station im Krankenhaus ihre eigenen hochgestreckten Anekdoten über Patienten hat. Er neigte sich über seinen Sohn und küsste ihn auf seinen Köpfchen. Die Ärztin wandte sich derweil noch an die Krankenschwester, um ihr Anweisungen zu geben, und machte sich auf den Weg zum Ausgang. Dann schwang die Tür auf und die Köpfe von Sebastian und Lorenz erschienen darin. Ihre Gesichter lachten, als sie sich im Innenraum umsahen. Beide waren in einmal Kittel gekleidet und hatten Barett-Haube auf dem Kopf.

„Wir sind Opas“, sagte Lorenz sofort, als die Ärztin sie ansah.

„Herzlichen Glückwunsch!“, erwiderte die Ärztin.

„Wir sind gekommen, um unseren Enkel zu sehen“, Sebastian fügte hinzu.  „Dürfen wir rein?“

„Dies ist der Zimmer für Frühgeborene. Außer den Eltern darf hier niemand hinein“, erwiderte die Ärztin.

„Aber Oma ist da!“, protestierte Sebastian schnell.

„Oma ist ein VIP!“, sagte Georg, wandte das Gesicht für einen Moment von seinem Sohn ab und sah zur Tür.

„Was ist mit Opa?“, erwiderte Sebastian. „Ist Opa eine Null?“

„Wir sind gut vorbereitet – Vollschutzkleidung!“, sagte Lorenz eilig und streckte ein Bein vor, damit die Ärztin sehen konnte, dass sie auch Überzieher an den Schuhen hatten.

„Bei Bedarf haben wir auch Handschuhe und Mund-Nasen-Schutz“, fügte Sebastian hinzu, der, wie Lorenz, nicht vorhatte, das Krankenhaus zu verlassen, bevor er seinen Enkelsohn gesehen hatte.

„10 Minuten. Bitte nicht zu viele Besucher auf einmal!“, sagte die Ärztin.

„Wir warten bis der VIP ist weg“, sagte Sebastian laut genug, dass Sofia es hören konnte.

„Ich glaube, es ist Zeit, dass mein Sohn wieder in sein Wärmebett geht“, wandte sich Georg an die Schwester.

Kaum hatte die Ärztin den Raum verlassen, meldete sich Sofia zu Wort.

„Ich gehe auch weg. Ich habe die ganze Nacht mit diesem alten Feigling verbracht und seine Händchen gehalten. Zehn Minuten mehr und ich wäre selbst auf der Infektionsstation gelandet.“

Georg grunzte bedeutungsvoll, als die Krankenschwester ihm sein Sohn abnahm und seiner Mutter einen flehenden Blick zuwarf.

„Mutti! Heute nicht!  Nicht hier!“, sagte er in einem flehentlichen Ton.

„Nun, was? Wenn Männer Kinder gebären müssten, wäre die Menschheit schon längst ausgestorben.“

„Und da die Frauen Babys kriegen, haben wir die Überbevölkerung. Es gibt keine Höllenqualen, die eine Frau davon abhalten kann, sich zu verwöhnen.“ Sebastian war ihr nicht zu Dank verpflichtet. Sofia zuckte nur mit den Schultern.

„So wie eine Kompassnadel immer nach Norden zeigt, findet der anklagende Finger des Mannes immer eine Frau“, sagte Sofia, als sie mit Lorenz an Sebastian vorbeiging.  Bevor sie ging, sagte sie zu ihrem Sohn. „Ich warte im Flur auf dich.“ 

Georg nahm sein schmutziges, verschwitztes Hemd und T-Shirt von der Krankenschwester entgegen. Als er das leicht amüsierte Gesicht der Krankenschwester sah, sprach er mit leiser, zurückhaltender Stimme auf.

„Meine Eltern hatten sich seit zwanzig Jahren nicht mehr gesehen.”

„Manche Dinge ändern sich nie.“

„Es klang ein wenig hoffnungslos.“

„Ich habe meinen Ex tatsächlich auch zum letzten Mal im Scheidungssaal gesehen. Aber wir hatten keine Kinder.”

„Sie sind nicht geschieden. Nachdem der Anwalt meinem Vater gesagt hatte, dass er per procura heiraten könne, sich aber persönlich scheiden lassen müsse, hat er die Scheidung aufgegeben.“

„Vielleicht wollte er es nie?“, sagte die Krankenschwester und lächelte Leitner an.

„Das klingt schon besser“, sagte Georg und erwiderte das Lächeln. „Also, bis zum nächsten Mal!“

„Bis zum nächsten Känguruhen!”, erwiderte die Krankenschwester und schüttelte Leitner zum Abschied die Hand.

Georg ging zum Inkubator hinüber, um sich von seinem Sohn zu verabschieden. Er sah seinen Sohn an und lächelte ihn an. „Schlaf schön, mein Kleinchen!“

Kaum hatte sich Georg von seinem Sohn verabschiedet, da kam sein Vater auf ihn zu und nahm ihn fest in die Arme. Vater und Sohn. Großvater und Vater. In einem solchen Moment, wenn zwei Herzen das Gleiche fühlen, sind keine Worte nötig. Auch Lorenz war nicht mehr zurückhaltend und öffnete seine Arme weit.

„Komm her, Junge!“

„Florian ist aufgewacht. Geh zu deinem Bruder!“, sagte Sebastian zu seinem Sohn, als dieser sich ein wenig überrascht aus Hubers Umarmung befreite. Dann wandte Sebastian sich an Lorenz.

 „Komm schon Lorenz! Wir haben beide 46 Jahre auf diesen Moment gewartet.“ 

Als Florian zum ersten Mal nach der Operation die Augen öffnete, konnte er seine Rührung beim Anblick der Gesichter, die ihm am liebsten waren, kaum zurückhalten. Aber was er in ihnen suchte – Vergebung – konnte er in den Augen seiner Frau und seiner Tochter nicht finden. Weder Karin noch Mila haben ihn am Hals umarmt. Als er versuchte, Karins Hand in die seine zu nehmen, zog sie ihre Hand schnell wieder zurück. Mila hielt einen noch größeren Abstand als ihre Mutter. Das Gesicht der Tochter verriet jedoch mehr Emotionen, die sich darauf spiegelten wie Buntglas in alten gotischen Fenstern unter dem Einfluss von Licht. Milas widersprüchliche Gefühle für ihren Vater kämpften gegeneinander, aber keines von ihnen ließ nach.

Der Anblick seiner Mutter erfreute ihn ebenso sehr, wie er ihn in Verlegenheit brachte. Als er und Georg die Felswand hochkletterte, wollten auch sie dem Blick ihrer Augen ausweichen. Florian wurde beschämen von den Tränen der Mutter, die in Strömen über ihre Wangen tropften, von diesem trägen Geschwätz, von all den Worten und Fragen, die sich immer und immer wieder wiederholten. Wie fühlt er sich? Braucht er nicht noch mehr Schmerzmittel? Vielleicht wird sie seine Lippen befeuchten oder ihm etwas Wasser zu trinken geben? Der Arzt sagte, er dürfe bereits in kleinen Schlucken trinken. Vielleicht muss sein Kopfkissen verbessert werden? Er hielt fast den Atem an, als seine Mutter mit ihrer Hand über sein wochenlang zugewachsenes Gesicht streichelte. Als er flüsterte, „Es tut mir leid, Mama“, schüttelte sie nur den Kopf. Nur eine Mutter ohne Worte wird verzeihen und die ganze Welt anklagen, um jeden Fehler ihrer Kinder zu rechtfertigen. Nachdem er ein Elternteil nach dem anderen gesehen hatte, musste Florian in seiner Seele zugeben, dass er den Blick seines Vaters mehr fürchtete als den seiner Mutter. Von den beiden Eltern war es sein Vater, der ihm näherstand, seine Meinung, seine Zustimmung war ihm am wichtigsten. Unnötig. Sebastian war schon so weit, dass er seinen verlorenen Söhnen ein großes Festmahl gibt, wenn sie beide nach Hause kommen. Nur das Sehen mit seinem Bruder war frei von Verlegenheit und Scham. Was sie sich zu sagen hatten, hatten sie sich entweder schon gesagt oder sie schwiegen in den Bergen. Als Florian sah, dass sein Bruder den Unfall unbeschadet überstanden hatte, antwortete Georg,

„Unkraut vergeht nicht.“

„Redest du von dir oder mir?“

„Ich rede immer von mir.“

„Du hast einen Sohn. Gratuliere!“

„Im Moment ist es nur ein großer Traum, dass wir eines Tages zu dritt Ball spielen gehen. Der Junior in der Offensive, der Patenonkel in der Defensive, der Papa im Tor stehend und der Opa als Schiedsrichter“, sagte Georg, drehte und den Kopf in Richtung der Tür zum Flur, hinter der Karin, Mila und Sofia warteten. Dann fügte hinzu, „Die Damen auf der Tribüne.“

„Ein schöner Traum.“

„Es wird noch wahr werden, Flori.  Auf jeden Fall gibt es etwas, wofür es sich zu kämpfen lohnt.“

„Georg, es ist nicht mal sicher, dass ich hier auf eigenen Füßen rauskomme. Das Einzige, was sicher ist, ist die Richtung – direkt zum Gerichtshof. Der weiteren Aussicht ist noch grauer und nebliger.“

„Im Leben fließt alles. Die Flut ist nun vorbei. Eines Tages wird die Flut wieder eintreffen.“

„Ein Optimist.“

„Ich kann heute nicht anders sein. Mein Sohn wurde geboren, ich habe meinen Bruder zurückbekommen, die Enterbung wurde zeitlich verschoben. Die Bilanz ist positiv“, sagte Georg und drückte seinen Bruder die Schulter.

Sebastian und Lorenz standen am Inkubator und starrten ihren Enkel an.

„Werden wir noch eine Familie sein, nach allem, was passiert ist?“, sagte Sebastian, ohne seinen Blick von dem Kind zu nehmen.

„Ich glaube, es hängt nicht mehr von uns ab. Es gab eine Zeit, in der wir beide alles getan haben, um keine zu sein.“

Sebastian nickte stumm, es hatte keinen Sinn, die Fakten zu leugnen.  Lorenz brach für einen Moment ab. Schließlich legte er, wie es immer zwischen ihnen geschah – bevor Peters Tod sie trennte -, kurzerhand alle Karten auf den Tisch,

„Und ironischerweise sind wir eine Familie sowieso.“  Lorenz unterbrach wieder und beendete nach einer Weile mit Betonung. „Seit über 20 Jahren!“

 „Was?“ Sebastian wandte sich Lorenz zu und sah seinen Freund mit fragenden Augen an.

„Karin und Florian.“

„Karin und Florian? Ich verstehe nicht.“

„Du weißt, wie es zwischen Margarete und mir war.“

„Du willst mir doch nicht damit sagen, dass Karin …“

„Meine Tochter ist … ja, ich habe gerade herausgefunden, dass Margarete mich damals belogen hat.“

„Aber warum?“

„Warum? Sie hatte Verachtung für mich. Ich sollte nie erfahren, dass ich noch andere Tochter habe.“

Sebastian keuchte schwer und schüttelte nur ungläubig den Kopf.

„Und nun wollte Marie dasselbe mit deinem Sohn tun.  Ich verstehe meine eigenen Töchter immer weniger. Manchmal denke ich, ich kenne sie gar nicht.“

„Mir geht es genauso, wenn ich meine Söhne anschaue“, sagte Sebastian nachdenklich. „Wir müssen beide wirklich schlimme Fehler gemacht haben.“

„Und unsere Kinder rechnen jetzt mit uns ab.“

„Wenigstens haben wir ein gemeinsames Enkelkind.“

„Enkelkinder“, korrigierte ihn Lorenz.

„Glaubst du, dass es noch eine Chance gibt, dass unsere Kinder zusammenkommen?“

„Ich weiß es nicht. Aber eines ist sicher: Wenn sie nicht mehr miteinander auskommen, werden sich auch unsere Wege trennen.“

Vor einem halben Jahrhundert wetteiferten Sebastian und Lorenz bei der Eroberung aufeinanderfolgender Kletterrouten zu den umliegenden Gipfeln miteinander. Einmal, auf dem Weg nach Höfats, rutschte Sebastian mit dem Fuß aus und sein Konkurrent und Nachbar Lorenz Huber zog ihn aus der Patsche. So entstand diese Männerfreundschaft, die stärker war als brüderliche Bande. Fast 30 Jahre vergingen und beide kannten sich wie ihre Westentasche. Jeder konnte für den anderen mehr bürgen, als für sich selbst. Keiner von ihnen hatte irgendwelche Geheimnisse vor dem anderen, sie vertrauten einander wie Waffenbrüder. Sie haben zusammen Hunderte von Flaschen Wein getrunken.  Es schien, dass diese Freundschaft durch nichts zerstört werden konnte – weder durch die Zeit noch durch den Menschen noch durch den Teufel. Sie wurde durch den Tod von Sebastians Sohn Peter begraben. Nach zwanzig Jahren des gegenseitigen Schweigens zwischen den beiden Freunden schlug das Schicksal einen Bogen und ein weiterer Unfall in den Bergen, in den diesmal Sebastians Söhne verwickelt waren, brachte Sebastian und Lorenz zurück in eine aufrichtige und wahre Freundschaft.  Der Graben, der sie trennte, wurde schließlich zugeschüttet. Leider hatten die neuen Konflikte innerhalb der Familie, diesmal zwischen ihren Kindern, bereits eine neue Kluft geschaffen, so tief wie die, die sie bis in jüngster Vergangenheit getrennt hatte.   Die Freunde mussten traurig erkennen, dass das Schicksal sie wieder einmal getrennt hatte: Der Fuß keiner von Hubers Töchtern würde jemals den Leitnerhof überqueren, und die Türen der Hubers-Alm hatten sich für Sebastians Söhne für immer geschlossen.

Nach der morgendlichen Untersuchung wurde Karin und Mila vom Chefarzt versichert, dass Florians Zustand stabil sei. Sie beschlossen, gemeinsam mit Lorenz das Krankenhaus zu verlassen.  Huber weigerte sich, dass die Ärzte ihn noch vierundzwanzig Stunden im Krankenhaus behalten. „Vieh und Ziegen – die kümmern sich nicht um sich selbst“, sagte der hartnäckige alte Hochländer. Sie waren alle in Eile. Lorenz hatte es eilig, zurück zu seinen Tieren zu kommen, von denen er glaubt, dass sie noch allein auf den Almen herumirren. Karin und Mila wollten endlich weg von hier und in die häusliche Abgeschiedenheit, um ihre eigenen zerrissenen Herzen zu beruhigen, die ebenso wie sie nicht aufhören können zu lieben, auch nicht verzeihen können.

Auch die Leitners hatten das Krankenhaus verlassen. Kaum saß Georg mit seiner Mutter auf dem Rücksitz des Autos, schlief er an ihrer Schulter ein. Die Glücksgefühle und die Ungewissheit, die in seinem Herzen gegeneinander gekämpft hatten, seit er seinen Sohn zum ersten Mal in den Armen hielt, wurden schließlich von grenzenloser Erschöpfung überwunden.

Między nadzieją i zwątpieniem

Pod ciężkiej nocy przyszła wyczekiwana jutrzenka, gdy syn Marie i Georga powitał wrzaskiem to wschodzące spoza gór słońce. W wielu sercach zatliła się słaba nadzieja. Euforii jednak nie było, bo radość przyćmiewała obawa, że tego złego, co się stało, nie sposób już odwrócić. Marie uśmiechnęła się blado, gdy usłyszała, że jej syn, mimo że wcześniak jest zdrowy. Jednak położony jej przez położną noworodek na piersiach nie był nagrodą za wysiłek i ból, a jedynie ciężarem budzącym przerażenie. Widok dziecka nie przywrócił jej siły, tylko wywołał płacz. Przez położną i lekarkę odebrany jak łzy radości, choć szloch, który dławił Marie gardło, był tylko jej łzami bezradności. Co innego jej zapowiadała położna, gdy chodziła do szkoły rodzenia, co innego sobie wyobrażała przez te wszystkie długie miesiące, kiedy nosiła dziecko pod sercem.  Marie tyleż czuła się oszukana tym, co czuje, co zawstydzona. Nic nie było tak, jak na filmie.  Żadnej fontanny radości. Wyczerpana długim porodem Marie zasnęła, z uczuciem maratończyka, który dotarł zwycięsko na metę i za chwilę ma stanąć w nowym maratonie.

Nadzieja i zwątpienie wyrastają z tego samego pnia

Lorenz ledwie dowiedział się, że ma wnuka, a z matką i dzieckiem wszystko jest w porządku, jak udał się na oddział intensywnej terapii, żeby podzielić się wiadomością. Karin i Mila nadal czuwały przy łóżku Floriana na oddziale intensywnej terapii, czekając, aż się wybudzi.  Georg z matką siedzieli na ławce w parku szpitalnym z nadzieją i zarazem niepokojem spoglądając w ten budzący się nowy dzień.

– To wszystko trwa bez końca. Poród Lei w całości nie przekroczył 6 godzin! Ledwo ukazała się jej główka, a wyskoczyła na świat jak pestka z dojrzałego owocu.

– Poród dwudziestoparoletniej kobiety, a poród czterdziestokilkuletniej kobiety to dwie różne sprawy. Peter rodził się dłużej niż ty i Florian razem. Poza tym to przedwczesny poród.

Telefon Georga, który leżał obok niego na ławce, zaświecił się i wydał krótki sygnał zwiastujący nadejście nowej wiadomości. Mężczyzna wziął komórkę do ręki.

– Ojciec!  – odparł krótko na pytający wzrok matki. Rzucił okiem po wiadomości i twarz rozświetlił mu natychmiast szeroki uśmiech.

– Florian się wybudził?  – zawołała Sofia, która jako to matka, na tę wiadomość w pierwszym rzędzie czekała. Georg pokręcił głową i odparł: Mój syn się urodził! 

W zawilgotniałych od łez oczach matki i syna pojawiła się radość, kiedy oboje rzucili się sobie w objęcia. 

Ledwie też nowo narodzony mieszkaniec Allgäu trafił na oddział wcześniaków, jak Georg i Sofia udali się tam, by go powitać.  Sofa nie zdążyła się nawet oswoić z myślą, że znowu będzie babcią — wczoraj niczego nie była świadoma, dziś witała już wnuka. Obie wnuczki zobaczyła pierwszy raz, dopiero gdy synowi zabrali córki ze sobą do niej w odwiedziny: Leę, gdy wnuczka miała trzy miesiące, a Milę, gdy ta już dobrze biegała. Karin potrzebowała czasu, żeby przezwyciężyć w sobie urazę do teściowej. Sofia nie miała żalu o to do synowej. W końcu mogło być gorzej. Potem Florian i Georg przywozili swoje córki do niej i zostawiali na tydzień, czy dwa wakacji. To był jedyny czas, kiedy mogła spędzić z nimi trochę czasu. Florian odwiedzał ją rzadko, za to regularnie. Zwykle przyjeżdżał z rodziną, zawsze z kilkutygodniowym zapowiedzeniem się, z kwiatami i prezentem. Czekała w swoim małym dwupokojowym mieszkaniu z uroczystą kolacją, ciastem, dobrą Whisky dla syna oraz prezentami dla Karin i Mili. Wiedziała, że jednakowo za wyborem czasu wizyty, rodzajem prezentu, czy bukietu zawsze stała Karin. Gdyby nie Karin to Florian przyjeżdżałby jeszcze rzadziej.  Jej piękny książę, z którego tak bardzo była dumna, po prostu zupełnie jej nie potrzebował. Musiała być wdzięczna synowej, że myśli o jej matczynym sercu, za jej syna. Georg wpadał częściej, zwykle sam i bez zapowiedzi, z butelką wina kupioną po drodze na stacji benzynowej, czasem z jakimś wiechciem kwiatów, zawsze z uśmiechem na ustach, w dobrym humorze, ale jednocześnie ze smutnymi oczami i kamieniami na sercu.  Jeśli w ostatniej chwili udało jej się wygospodarować wolny czas, Georg zabierał ją do restauracji lub na spontaniczną wycieczkę. Kiedy nie mogła wyrwać się na kilka godzin, urządzał pokaz kulinarny z udziałem pensjonariuszy domu. Oboje śmiali się i żartowali podczas całej jego wizyty.  Musiała jednak czekać aż do następnej wizyty Floriana, żeby się dowiedzieć, co to za problemy obsiadły serce jej pierworodnego. Na uroczystościach rodzinnych się nie pojawiała, zawsze uzależniając swój przyjazd od osobistego zaproszenia Sebastiana. Jak do tej pory się go nie doczekała. Ten stary przyklasztorny ośrodek był zarówno stałym, jak i czasowym miejscem pobytu dla osób niepełnoprawnych.  Dla niej, od czasu jak tam zamieszkała, domem i zastępczą rodziną. Miała 55 lat, kiedy ukończyła studia o kierunku pedagogiki specjalnej, udowadniając niedowiarkom, że w życiu nigdy na nic nie jest za późno. Potem stale jeszcze poszerzała swoje kwalifikacje, aż stała się wykwalifikowaną terapeutką. Odkąd weszła w wiek emerytalny, coraz częściej zadawała sobie pytanie o to, co dalej. Nikt ją z ośrodka nie wyganiał, ale Sofia wiedziała, że czas znaleźć dla siebie nowe miejsce na ziemi. Nie zamierzała reszty życia spędzić w klasztorze. Świat modłów nigdy nie był jej światem. Zostanie tam, jak długo da radę pracować, a potem znajdzie dla siebie jakiś przytulny dom starców, gdzie jeszcze tli się jakieś normalne życie, może nie światowe, ale zawsze świeckie.

Kiedy pielęgniarka przygotowywała ojca do pierwszych kangurków z synem, Sofia stała przy inkubatorze z wnukiem. Georg dokończył wycieranie torsu papierowym ręcznikiem, narzucił na plecy jednorazowy fartuch ochronny i podszedł do wygodnego rozkładanego fotela, który służył do karmienia matkom oraz do kangurków.

– Tata gotowy do kangurków?

– Zawsze! – odparł Georg jednocześnie wygonie rozsiadając się w fotelu.

Pielęgniarka położyła oseska na klatce piersiowej taty i podała mu maleńki kocyk do okrycia dziecka. Georg otulił synka kocykiem tak, że na zewnątrz widać było tylko czepek maluszka.

– No, teraz to siedzi jak w prawdziwej torbie kangura.  – powiedziała pielęgniarka. 

Sofia podeszła do syna, stanęła z tyłu za fotelem i pochyliła się nad synem i wnukiem.

–  Dobrze mu u ciebie.

– U mamy będzie mu lepiej. Dostanie coś do jedzenia. – odparł Georg i podniósł wzrok na moment – Ależ z niego pisklak. Lea to była przy nim olbrzym.

 – Szybko nadrobi. – odparła Sofia.

– W tym pomieszczeniu to prawdziwy wielkolud! – odezwała się pielęgniarka. – Nasza Calineczka ma tylko 1100, a jak tu trafiła, to ważyła 700 gramów. Mieściła się ojcu na dłoni. Tata przychodzi tu na kangurki z córcią dwa razy dziennie – przed i po pracy.

Sofia zostawiła w końcu Georga samego z synem i podeszła do lekarki siedzącej przy małym biurku, przy oknie, dopytać się trochę o stan wnuka. Lekarka przerwała pisanie nocnego raportu dla porannej zmiany.

– Jak długo mój wnuk musi tu zostać?

– Jego stan ogólny jest bardzo dobry, oddycha samodzielnie, jego waga jest wystarczająca. Ale jak każdy wcześniak potrzebuje ciepła inkubatora i musi być trochę poobserwowany. Jeśli okaże się, że potrafi utrzymać temperaturę bez podgrzewanego łóżeczka, jego parametry krwi są stabilne i wystarczająco pije z piersi matki, to nie będzie żadnych przeciwwskazań, żeby został wypisany ze szpitala.  

– Jak się czuje jego matka? – wtrącił się Georg, który liczył, że w końcu dowie coś się o Marie.

– Nie rozmawiał pan z lekarzem położnikiem?

– Nie było okazji.  – odpowiedział Georg wymijająco.

– Pani Huber jest już na oddziale. Może ją pan w każdej chwili odwiedzić.

 – My… my nie jesteśmy razem.

– Zdarza się. Jednak w takiej sytuacji, wszelkie informacje na temat stanu zdrowia pani Huber, rozumie pan…

– Tak. Rozumiem. –  przerwał szybko Georg, dla którego cała ta rozmowa i sytuacja była więcej niż nieprzyjemna.

Lekarce nie uszło uwadze zmieszanie mężczyzny. Wstała od biurka, podeszła do każdego z inkubatorów, a gdy skoczyła swój obchód, to zbliżyła się do Leitnera.  Rzuciła okiem na noworodka i na ojca — Podbródek ma syn po tacie. — powiedziała lekarka i ciepło uśmiechnęła się do Leitnera.

– Jakkolwiek wyglądały sprawy między panem a matką dziecka wczoraj, dziś wszystko się zmieniło. Narodziny dziecka to dobry moment na ułożenie na nowo wzajemnych relacji pomiędzy rodzicami. W końcu on już zawsze będzie państwa łączyć. Przez dwadzieścia pięć lat naszej wspólnej pracy z panią Adelą, byłyśmy świadkami tutaj niejednego cudu.

Pielęgniarka Adelaide miała wesołe usposobienie, a poczucie humoru prawie nigdy jej nie opuszczało. Także natychmiast dodała – O, tak! Jeden ojciec, żeby zobaczyć swoje nowo narodzone dziecko, wystarał się o przepustkę z więzienia. Rozwód był już toku. Kilka miesięcy później ona załatwiła sobie z byłym mężem widzenie tylko we dwoje w więzieniu. I za kolejne dziewięć miesięcy znowu się tu spotkali.

Georg bynajmniej rozbawiony spojrzał na lekarkę i nic nie odpowiedział.  Wiadomo w końcu, że każdy oddział w szpitalu ma swoje mocno naciągnięte anegdoty o pacjentach. Pochylił się nad synkiem i ucałowała go w główkę.  Wtedy drzwi do sali się uchyliły i ukazały się w nich głowy Sebastiana i Lorenza. Twarze im się śmiały, kiedy rozglądali się po wnętrzu. Obaj ubrani byli w turkusowe ochronne fartuchy, na głowach nałożone mieli czepki z tego samego materiału, co kitle.

– Można? Jesteśmy dziadkami. – odparł Lorenz na pytający wzrok lekarki.

– Gratuluję! – odparła lekarka.

 – Przyszliśmy zobaczyć naszego wnuka. – dodał Sebastian.

– To sala wcześniaków. Poza rodzicami wcześniaka tu nie ma nikt więcej wstępu.  – odparła lekarka.

– Ale babcia tu jest! – szybko zaprotestował Sebastian.

– Babcia jest VIP em! –  odezwał się Georg, odrywając na moment wzrok od synka i spoglądając w kierunku drzwi. 

– A dziadek to wypadł sroce spod ogona?  –  zawołał Sebastian.

– Jesteśmy dobrze przygotowani. Pełne ubranie ochronne! – powiedział pośpiesznie Lorenz, po czym wystawił trochę do przodu jedną nogę, żeby lekarka mogła zobaczyć, że na butach też mają ochraniacze.

– Jeśli trzeba, to mamy też ze sobą rękawiczki i maseczkę. – dodał Sebastian, który podobnie jak Lorenz nie zamierzał opuścić szpitala, zanim nie zobaczy wnuka.

– 10 minut. Proszę, tylko nie za wiele odwiedzających w jednym czasie! – powiedziała lekarka.

– Zaczekamy, aż VIP opuści pokój. – odparł Sebastian na tyle głośno, żeby Sofia mogła go usłyszeć.

– Myślę, że już czas, aby mój syn wrócił do swojego podgrzewanego łóżeczka. – zwrócił się Georg do pielęgniarki.

Lekarka podeszła jeszcze do pielęgniarki, żeby przekazać jej polecenia i skierowała się do wyjścia. Ledwie opuściła pokój, jak się Sofia odezwała.

– Ja też już wychodzę. Spędziłam z tym starym tchórzem całą noc, trzymając go za rączkę. Jeszcze 10 minut więcej, a sama wyląduje tu na oddziale zakaźnym.

 Georg chrząknął wymownie, kiedy pielęgniarka odbierała od niego syna i rzucił matce błagające spojrzenie.

– Mama! Nie dziś!  Nie tutaj! – powiedział spolegliwym tonem.

– No, co? Gdyby mężczyźni mieli rodzić dzieci, to ludzkość dawno by wymarła.

– A że rodzą kobiety, to mamy przeludnienie. Nie ma takich mąk piekielnych, żeby babę przed rozpustą powstrzymać.  – Sebastian nie pozostał Sofii dłużny.

– Tak jak igła kompasu zawsze wskazuje północ, tak oskarżycielski palec mężczyzny zawsze znajdzie kobietę. – odparła Sofia, mijając Sebastiana i Lorenza. Zanim wyszła, zwróciła się jeszcze do syna — Poczekam na ciebie korytarzu. 

Georg odebrał od pielęgniarki swoją brudną, zapoconą koszulę i T-shirt. Widząc trochę rozbawioną twarz kobiety, odezwał się ściszonym głosem.

– Moi rodzice nie widzieli się ponad dwadzieścia lat.

– Niektórych rzeczy żaden upływ czasu nie zmieni.

– Zabrzmiało to trochę beznadziejnie.

– Ja w sumie też widziałam mojego byłego ostatni raz na sali rozwodowej. Jednak my nie mamy dzieci.

– Oni nie są rozwiedzeni. Po tym, jak adwokat oznajmił ojcu, że per procura to się on może ożenić, ale rozwieść się musi osobiście, to zrezygnował z rozwodu.

– Może tak naprawdę nigdy nie chciał? – powiedziała pielęgniarka i uśmiechnęła się do Leitnera.

– To już brzmi lepiej.  – odparł Georg i odwzajemnił uśmiech.  – To do następnego razu!

– Do następnych kangurków! – odparła pielęgniarka i podała Leitnerowi rękę na pożegnanie.

Georg podszedł do inkubatora z synem, żeby się pożegnać. Spojrzał na synka, uśmiechnął się do niego. – Śpij dobrze synku!  

Ledwo Georg pożegnał się z synkiem, jak podszedł do niego ojciec i chwycił mocno w ramiona. Ojciec i syn. Dziadek i ojciec.  Taka chwila jest tylko jedna. Nie trzeba słów, gdy dwa serca czują to samo. Lorenz też się już nie krępował, tylko otworzył szeroko ramiona.  – Chodź tu chłopie!

– Florian się wybudził. Idź do brata!  – powiedział Sebastian, do syna, kiedy ten uwalniał się trochę zaskoczony z objęć Hubera. Po czym zwrócił się do Lorenza.

 – Chodź Lorenz! Czekaliśmy obaj na tę chwilę 46 lat.

Gdy Florian otworzył pierwszy raz oczy po operacji, to trudno mu było powstrzymać wzruszenie na widok tych najdroższych mu twarzy. Chociaż tego, czego w nich szukał — wybaczenia — nie znalazł zarówno w oczach żony, jak i córki. Ani jedna, ani druga go za szyję nie obejmowała. Kiedy tylko próbował ująć dłoń Karin w swoją, to ona szybko cofnęła rękę. Mila utrzymywała jeszcze większy dystans niż matka. Aczkolwiek twarz córki zdradzała więcej emocji, które odbijały się na niej niczym witraże w starych oknach katedralnych pod wpływem światła. Sprzeczne uczucia do ojca walczyły z sobą u Mili i żadne nie dawało za wygraną.

Widok matki, tyleż go ucieszył, co zażenował. Kiedy wychodził z Georgiem na ścianę, to uciekali także przed jej wzrokiem. Florian czuł się skrępowany, widząc łzy matki spływające strumieniami po jej policzkach. Tym potokiem słów, powtarzanymi w kółko tymi samymi pytaniami. A jak się czuje? Może potrzebuje więcej środków przeciwbólowych? A może trzeba zwilżyć mu usta lub podać trochę wody do picia? Lekarz powiedział, że może już pić małymi łykami. A może poprawi mu poduszkę? Prawie wstrzymał oddech, gdy matka pogładziła dłonią jego zarośniętą od tygodni twarz. Kiedy wyszeptał: „Przepraszam, mamo”, potrząsnęła tylko głową. Jedynie matka bez słów wybaczy, oskarży cały świat, żeby tylko usprawiedliwić każdy błąd swojego dziecka. Niezależnie, ile on ma lat.

Niemniej jednak, widząc jednego rodzica po drugim, Florian musiał przyznać w głębi duszy, że bardziej obawiał się spojrzenia ojca niż matki. Z dwojga rodziców to ojciec był mu bliższy, to jego zdanie, jego aprobata była najważniejsza dla niego. Niepotrzebnie. Sebastian już dojrzał do wyprawienia swym marnotrawnym synom wielkiej uczty, kiedy oboje powrócą do domu. Jedynie spotkanie z bratem pozbawione było rezerwy i zażenowania. Co mieli sobie do powiedzenia, to powiedzieli lub wymilczeli w górach. Kiedy Florian skonstatował, że brat wyszedł bez szwanku z opresji, Georg odparł:

– Złego diabli nie wezmą.

– Mówisz o sobie, czy o mnie?

– Ja zawsze mówię tylko o sobie.

– Masz syna. Gratuluję.

– Na razie tylko wielki sen, że kiedyś pójdziemy w trójkę zgrać w piłkę.  Junior w ataku, ojciec chrzestny w obronie, tata na bramce, a dziadek sędziuje.  – Georg obrócił głowę w kierunku drzwi na korytarz, za którymi były Karin i Mila oraz rodzice. – Damy na trybunie.

– Piękny sen.

– Jeszcze się spełni. W każdym razie jest o co walczyć.

– Georg, nawet nie jest wiadome, czy wyjdę stąd o własnych nogach. Jedyne, co jest pewne to kierunek – prosto pod sąd. Dalsza perspektywa jeszcze bardziej szara i mglista.

– W życiu wszystko płynie. Teraz jest odpływ. W końcu przyjdzie przypływ.

– Optymista.

– Dziś inaczej mi nie wypada. Urodził mi się syn, odzyskałem brata, wydziedziczenie czasowo odroczone. Jest na plus. – odparł Georg, ściskając ramię brata.

Lorenz i Sebastian stali razem przy inkubatorze i przyglądali się swojemu wspólnemu wnukowi.

– Będziemy my jeszcze rodziną po tym wszystkim, co się wydarzyło?  – odezwał się Sebastian do Lorenza, nie odrywając wzroku od dziecka.

– To chyba już nie od nas zależy. Był czas, że obaj zrobiliśmy wszystko, aby nią nie być.

Sebastian przytaknął w milczeniu, nie było sensu zaprzeczać faktom.  Lorenz urwał na chwilę. Wreszcie, tak jak to zawsze między nimi bywało – zanim podzieliła ich śmierć Petera – bezceremonialnie wyłożył wszystkie karty na stół:

 – I o ironio i tak tą rodziną jesteśmy. – Lorenz ponownie przerwał, by po chwili dokończyć z przyciskiem – Od ponad 20 lat, Sebastian.

 – Że niby, co? – Sebastian obrócił się w kierunku Lorenza i spojrzał na niego pytającym wzrokiem.

–  Karin i Florian.

–  Nie rozumiem. Co Karin i Florian?

– Ty wiesz, jak to było między mną a Margarete…

–  Chyba nie chcesz mi powiedzieć, że Karin to…

– Moja córka… Ta, właśnie się dowiedziałem, że Margarete mnie wtedy oszukała.

–  Ale dlaczego?

– Dlaczego? Miała mnie w pogardzie.

– Ale żeby… – Sebastian pokręcił głową w niedowierzaniu.

– Żebym nigdy się nie dowiedział, że mam córkę.

– Ciężko. – Leitner sapnął.

– A teraz jeszcze Marie chciała to samo zrobić z twoim synem.  Coraz mniej rozumiem własne córki. Czasem myślę, że wcale ich nie znam.

– To tak jak ja moich synów. – powiedział Sebastian w zamyśleniu – Musieliśmy obaj naprawdę ciężkie błędy popełnić.

– I nasze dzieci nam teraz rachunki wystawiają.

– Przynajmniej mamy wspólnego wnuka.

– Wnuki.  – skorygował go Lorenz.

– Myślisz, że jest jeszcze szansa, że nasze dzieci się porozumieją?

– Nie wiem. Jedno jest pewne, jak one się nie dogadają, to i nam dalej nie będzie po drodze.

Przed pół wiekiem Sebastian i Lorenz rywalizowali ze sobą w zdobywaniu kolejnych tras wspinaczkowych na okoliczne szczyty. Któregoś razu w drodze na Höfats Sebastianowi noga się podwinęła i wtedy dotychczasowy jego rywal, a zarazem sąsiad – Lorenz Huber wyciągnął go z opresji. Tak zrodziła się ta męska przyjaźń, silniejsza niż więzy braterskie. Minęło prawie 30 lat, obaj znali się jak łyse konie. Każdy mógł ręczyć za drugiego bardziej niż za siebie samego. Żaden nie miał sekretów przed drugim, ufali sobie jak brothers in arms. Obalili i wypili wspólnie setki butelek wina. Wydawało się, że tej przyjaźni nie zmorze nic – ani czas, ani człowiek, ani nawet diabeł. Pogrzebała ją śmieć syna Sebastiana – Petera. Po dwudziestu latach wzajemnego milczenia dawnych przyjaciół fortuna zatoczyła koło i kolejny wypadek w górach, tym razem z udziałem synów Sebastiana, sprawił, że szczere i prawdziwe więzy przyjacielskie na powrót połączyły Sebastiana i Lorenza. Rów, który ich dzielił, w końcu się zasypał. Niestety nowo zaistniałe konflikty w rodzinie, tym razem pomiędzy ich dziećmi, wytworzyły już nową przepaść, równie głęboką, co ta, która do niedawna ich samych rozdzielała.  Przyjaciele ze smutkiem zdali sobie sprawę, że los rozłącza ich po raz kolejny: stopa żadnej z córek Hubera w Leitnerhof nigdy nie postanie, a drzwi Hubers Alp zamknęły się przed synami Sebastiana na zawsze.

Karin z Milą po rozmowie z lekarzem, zapewnione, że stan Floriana jest stabilny, zdecydowały się opuścić szpital wraz z Lorenzem. Huber nie pozwolił się zatrzymać lekarzom na kolejną dobę w szpitalu. „Bydło, kozy – to się samo nie obrobi. Lisa sama temu wszystkiemu nie da rady”. – skwitował sprawę ten twardy góral. Śpieszyło im się wszystkim. Lorenzowi do swoich zwierząt, które jak wierzył, ciągle samopas błąkały się po halach. Karin i Mila pragnęły wreszcie wyjść stąd i w zaciszu domu, uspokoić własne rozdarte serca, które tak jak nie potrafią przestać kochać, tak nie potrafią też wybaczyć. Również Leitnerowie opuścili szpital. Georg ledwo usadowił się wraz z matką na tylnym siedzeniu samochodu, jak zasnął na jej ramieniu. Uczucia szczęścia i obawy, które walczyły z sobą w jego sercu, od momentu jak wziął pierwszy raz na ręce swojego syna, pokonało w końcu bezgraniczne zmęczenie.

Lisa und Liam, Neustart

Als Lisa und Liam die Hubers Alp erreichten, wanderten die Ziegen noch frei auf der Wiese. Zum Glück kümmerte sich ihr Nachbar Joseph um das Vieh. Sie hatten noch keine Sommer Urlauber in ihrem Quartier. Also waren Lisa und Liam allein in den Hubers Alp. Die Notwendigkeit, dass Lisa sich um die Tiere kümmerte, zwang Liam sofort, eine Weile dort zu bleiben und seine Hilfe anzubieten. Lisa schaltete die Fahrlichter ein, um die Wiese zu beleuchten, und rannte ins Gras. „Stadtmensch!“ Dachte sie, als er ungeschickt versuchte, ihr zu helfen, die Ziegen in den Stall zu treiben. Als die letzte Ziege sicher im Stall war, lud Lisa ihn ein, zum Tee ins Haus zu kommen. Sie wollte nicht undankbar sein. Lisa dachte, dass sie ihre zitternden Gefühle bereits gezähmt und ihre düsteren Gedanken verjagt hatte. Damit sie sich seine Gesellschaft leisten kann. Aber die Wahrheit war, dass eine Anspielung, ein Wort genug war, damit all das Bedauern in einer großen Welle aus ihrem Herzen strömte. Nach kurzem Zögern nahm Liam die Einladung an. Da war etwas in ihrem Gesicht, das ihn davon abhielt, wegzugehen. Sie schaltete den Wasserkocher ein und holte Tee aus dem Schrank. Währenddessen zog Liam Lorenz ’alten Wollpullover aus und wechselte die Kletterschuhe zu seinen eigenen. Aus dem Augenwinkel beobachtete Lisa, wie er zuerst den Pullover sorgfältig faltete und auf der Bank am Fenster ablegte und dann die Schuhe perfekt gleichmäßig unter der Bank platzierte, sodass kein Millimeter des einen Schuhs über den anderen hinausragte. „Der Typ ist wirklich krank!“, ging es ihr unwillkürlich durch ihren Kopf.  Auf dem Küchentisch stand ein Korb mit getrockneten Brotscheiben vom Morgen. Als Lisa die Teetassen auf den Tisch stellte, bemerkte sie seinen hungrigen Blick, der auf den Brotkorb gerichtet war.  Mit einer Handbewegung ermutigte sie ihn, sich selbst zu bedienen. Als sie ihn gierig Scheibe um Scheibe verschlingen sah, fühlte sie sich selbst hungrig.  Sie griff nach der letzten Brotscheibe und ihre Hände trafen sich für einen Moment.

„Ist das die Letzte?“, fragte er sichtlich verwirrt, überzeugt davon, dass er alles selbst gegessen hatte. Er möchte gerade seine Hand zurückziehen, als Lisa mit dem Kopf verneinte. „Wir haben mehr gebackenes Brot“, sagte sie und brach ein Stück Brot ab.

„Friedens Brotscheibe?“, lächelte er und griff nach dem letzten Stück Brot im Korb. „Zur Versöhnung!“

Lisa fühlte den Bissen Brot in ihrer Kehle wachsen. „Versöhnung“, dachte sie.

„Aber mit wem?“, fragte sie und die unterdrückte Welle der Emotionen nahm in ihrem Herzen wieder überhand. Sie wandte sich abrupt vom Tisch ab. Mit ihrer letzten Willenskraft versuchte sie immer noch, nicht vor seinen Augen auseinanderzufallen. Die Frau legte ihre Hände auf die Küchentheke und beugte sich über sie. „Geh weg!“

Liam stand regungslos auf der anderen Seite des Tisches und sah sie ernst an.

„Hast du nicht gehört, was ich gesagt habe? Ich will allein gelassen werden!“

Da er sich ihr mit seiner Gesellschaft nicht aufzwingen wollte, nahm er seine Jacke vom Stuhl und machte Anstalten zu gehen. Er war schon an der Tür, als er den Kopf drehte und Lisa noch einmal ansah. Sie stand immer noch mit dem Rücken zu ihm an der Anrichte und wartete nur darauf, dass er verschwand, damit sie ihren aufgestauten Gefühlen endlich Luft machen konnte.

Marie musste sich auf Viehscheid ziemlich antrinken, um in der Trunken Fantasie den unbeliebten Georg zu küssen und den Flaschengeist zu befreien.  Liam, im Gegenteil, benötigte den nüchternen Kopf und weit geöffnete Augen, um Lisa ohne Widerwillen ansehen zu können. In der Lage zu sein, sie ganz neu zu betrachten und dieses Mal den ersten Schritt auf sie zuzugehen, ohne ihre Einladung. In dieser Nacht erinnerte Lisa in ihrer ganzen Erscheinung an verbrannte Erde. Sie sah keineswegs aus wie diese attraktive Frau an der Bar, die ihn mit ihren Augen dazu verlockte, fünf Minuten lang in Vergessenheit zu geraten. Plötzlich änderte er seine Meinung – er wandte sich von der Tür ab und ging mit entschlossenem Schritt auf sie zu. Der Mann legte seine Hände sanft auf ihre Schultern, sodass sie deren Gewicht nicht einmal spüren konnte.

„Wenn es schiefläuft, sollte man nicht allein sein. Sofort taucht eine unerwünschte Gesellschaft auf. Die Engel der Finsternis kommen, um deine Seele zu holen“, sagte er mit leiser Stimme, ließ seinen Blick über die Decke schweifen, seufzte und fügte hinzu, „Einsamkeit. Was ist das eigentlich für ein Geschenk des Himmels?“

Bei diesen Worten drehte sie sich abrupt zu ihm um, lehnte ihre Hände und ihren Kopf an seine Brust und weinte wie ein Kind. Von all ihren Lieben weggeschoben, hilflos angesichts der Leere, die sie umgab, sehnte sie sich nach Gefühl und Verständnis wie ein gefräßiges Kätzchen. In einem solchen Moment, auch wenn der Feind ihr Zuneigung zeigte, war sie nicht in der Lage, ihm zu widerstehen. Er brauchte nur seine Arme zu öffnen, damit sie in seine Umarmung fiel. Es genügte ihm, seinen ersten Fuß auf diese verbrannte Erde zu setzen, und er konnte alles ergreifen.  Er strich mit seiner Hand über ihre Haare und ließ ihr Bedauern auslaufen.

Sie konnte und wollte den Verlust der Gefühle ihres Vaters nicht akzeptieren. Schließlich war sie seit ihrer Geburt für ihn das wichtigste Wesen unter der Sonne, das Erste in seinem Herzen. Nun so viel wie Luft. Sie war für ihn nach München gefahren. Sie biss ihre Zähne zusammen, um dort ihren Lebensunterhalt zu verdienen und das Jurastudium zu absolvieren. Um eines Tages zurückzubekommen, was ihnen gehörte und was die Leitners ihnen unrechtmäßig genommen hatten. Schließlich wollte sie, dass ihr Vater und Marie stolz auf sie sind. Marie hatte sie wochenlang fast verächtlich angeschaut, ihr Vater überhaupt nicht. Alle verurteilten sie, niemand versuchte sie zu verstehen. Immerhin hatte sie den Preis für ihre Fehler schon vor zwanzig Jahren bezahlt. Mehr noch, sie zahlte es weiter, denn ihr gesamtes berufliches und privates Leben von einem Flop zum nächsten ging, von einem Neustart zum nächsten. Endlos, weil die Vergangenheit nicht loslassen wollte. Die Dämonen der Vergangenheit kehrten immer wieder zurück, und zwar immer dann, wenn sie dachte, sie hätte sie schon längst hinter sich gelassen.

Sie fragte ihn, ob sich die Gefühle ihres Vaters für sie jemals ändern würden. Liam konnte ihr keine klare Antwort geben. Er konnte sich einfach nicht vorstellen, in Hubers Schuhen zu stecken. Allerdings war er auch Zeuge von Lisas Schmerz und ihrer Verzweiflung und verstand, dass Schweigen seinerseits, als einzige Antwort, der Grab für sie sein würde. Und diese erzwungene Antwort, oder besser gesagt, Liams versehentliche Andeutung: „Vielleicht, wenn du ihm ein Enkelkind schenkst …“, brachte plötzlich die Erinnerung an die Zeit zurück, als sie ihrem Vater in Maries Namen gesagt hatte, dass er Großvater werden würde, und die Reaktion ihres Vaters auf diese Nachricht ihr gegenüber. Lisas Gesicht leuchtete auf, ihr Herz schlug lebhafter. „So wird es wieder sein!“, flüsterte ihr Herz. Dankbar für diesen Hoffnungsfunken hob sie den Kopf und schaute in sein Gesicht. Er beugte sich über ihr Gesicht, nahm es in seinen Händen und küsste zuerst ihre Augen, ihre tränennassen Wangen, bevor er nach ihre Lippen suchte. Die Feindseligkeit ließ nach. Das Eis schmilzt. Zärtlichkeit trat zwischen zwei emotional abgekühlten Menschen.

Marie und Georg brauchten nur einen Funken, damit das Feuer hochschoss. Hier musste man, um die gefrorenen Herzen zum Schmelzen zu bringen, auf einen Feuerstein pusten und dafür sorgen, dass die erste Flamme, kaum schwelend, nicht erlosch. Umso mehr, dass sie einige Stunden zuvor nur Hass und Feindseligkeit zueinander hatten. Aber was ist Hass, wenn nicht ein Mangel an Liebe? Ebenso wie Dunkelheit die Abwesenheit von Licht ist. Es reicht, wenn eine zärtliche Hand die Tränen abwischt und der Schmerz verschwindet. Es genügt, einen kleinen Lichtstrahl hereinzulassen, um die Dunkelheit verschwinden zu lassen. Alles, was man tun muss, ist, sein Herz zu öffnen, um die Isolation zu brechen und die Distanz der gegenseitigen Abneigung und des Unverständnisses zu überwinden.

Kaum hatte sich der Vektor von Liams Gefühlen für Lisa geändert, als nach Sympathie die Bewunderung für die Frau von außerordentlichem Mut und Entschlossenheit kam. Heute vielleicht gebrochen, aber morgen bereit, wieder zu kämpfen. Es gibt keinen solchen Antifeministen, der, nachdem er die Tapferkeit einer Frau bemerkt hat, nicht aus Respekt vor ihr „niederknien“ würde. Wahre Liebe wird niemals aus Mitgefühl geboren, ihre Quelle kann nur Bewunderung sein. Der Samen wurde gesät.

Nachdem er und Lorenz einige Stunden zuvor die drei Gipfel der Höfats: Westgipfel, zweiter Gipfel und Mittelgipfe, bestiegen hatten, um zu den Leitner-Brüdern auf der Höfatsscharte zu gelangen, als ein Berghubschrauber sie ins Krankenhaus brachte, schien es Liam, dass er sein Limit für den Tag erreicht hatte. Er hatte sein Bestes gegeben. Doch das Leben überraschte auch ihn wie immer – der Ostgipfel wartete noch und rief nach einer Herausforderung. Und wie beim Berg reicht ein falscher Schritt, und er wirft jeden Bergsteiger hinunter – in den Abgrund. Doch wozu hatte er seinen Charakter, dessen Achse stets von Geduld, Widerspenstigkeit und Ehrgeiz geprägt war? Die Selbstbeherrschung schon losgelassen, die Maske fiel herunter, blieb dieser männliche Ehrgeiz, die Tränen der Verzweiflung in Tränen des Glücks zu verwandeln. All die negativen Gefühle, die sich in den letzten Wochen zwischen ihnen aufgestaut hatten, lösten sich auf in der Dunkelheit der Nacht, um dann mit ihr zu verschwinden, als der Morgen graute. Bevor der Planet Venus über dem Horizont aufleuchtete und einen neuen Tag ankündigte, wurde auch der Ostgipfel erobert. Tabula rasa – Lisa und Liam waren wieder am Start.

Cyprian Kamil Norwid

Czułość bywa – jak pełny wojen krzyk;

I jak szemrzących źródeł prąd,

I jako wtór pogrzebny…

*

I jak plecionka długa z włosów blond,

Na której wdowiec nosić zwykł

Zegarek srebrny – –

Zärtlichkeit kann wie ein Kriegsschrei sein;

Und wie ein murmelnder Bach der Quellen,

Und wie das eines Begräbnisbegleitlied …

*

Oder wie ein langer Zopf aus blondem Haar,

Auf dem ein Witwer seine silberne Uhr

Zu tragen pflegte – – –

LiL — reset.

Kiedy Lisa z Liamem dotarła do Hubers Alp, to kozy nadal błąkały się samopas po łące. Bydłem na szczęście zajął się ich sąsiad Joseph, którego krowy także wypasał Lorenz. Letników jeszcze nie mieli Huberowie na kwaterach. Lisa i Liam byli więc sami w Alp. Konieczność natychmiastowego zajęcia się przez Lisę zwierzętami zmusiła Liama do pozostania jeszcze trochę w Alp i zaoferowania jej pomocy. Lisa włączyła światła na podjeździe, żeby oświetlić łąkę i zbiegła na trawę. „Mieszczuch!”  – pomyślała, gdy niezdarnie starał się jej pomóc w zaganianiu kóz do zagrody. Kiedy ostatnia koza znalazła się bezpiecznie w zagrodzie, Lisa zaproponował mu, żeby wszedł do środka na herbatę. Nie chciała być niewdzięczna.  Przekonana też była, że wyhamowała już na tyle rozedrgane emocje i odpędziła ponure myśli, że może pozwolić sobie na towarzystwo. Prawda jednak była taka, że wystarczyła jedna aluzja, jedno słowo, żeby cały żal wylał się z jej serca jedną wielką falą. Liam po chwili wahania przyjął zaproszenie. W jej twarzy było coś, co nie pozwalało mu odejść.  Lisa włączyła czajnik, żeby zagotować wodę, wyjęła herbatę z szafki. Mężczyzna tymczasem zdjął stary wełniany sweter Lorenza i zmienił wspinaczkowe obuwie na swoje. Ona kątem oka obserwowała, jak najpierw starannie składa sweter i odkłada go na ławkę pod oknem, a potem idealnie równo układa buty pod ławką tak, aby nawet o milimetr jeden but nie wystawał długością ponad drugim. „To jest jednak choroba!”, przeleciało jej mimowolnie przez głowę.  Na stole w kuchni stał kosz z zeschniętymi z rana kromkami chleba. Kiedy Lisa układała na stole filiżanki do herbaty, zauważyła jego głodny wzrok utkwiony w kosz z chlebem. Ruchem ręki pokazała mu, żeby się poczęstował. Obserwując, jak zachłannie pochłania kromkę za kromką, sama poczuła głód. Kiedy sięgnęła ręką po ostatnią kromkę, ich dłonie na moment się spotkały.

– Ostatnia?  –  zapytał wyraźnie zmieszanym, przekonany, że zjadł wszystko sam. Chciał już cofnąć swoją dłoń, gdy Lisa zaprzeczyła głową.

– Mamy więcej upieczonego chleba.  – powiedziała i ułamała kawałek chleba.

– Kromka pokoju.  – uśmiechnął się i sięgnął po ostatni kawałek chleba w koszyku. – Na zgodę?

Lisa poczuła jak kęs rośnie jej w gardle. „Zgoda.”  – pomyślała, a tłumiona fala emocji ponownie wezbrała w jej sercu.

–  Tylko z kim?  – zapytała głucho i gwałtownie obróciła się od stołu. Resztkami sił woli próbowała jeszcze nie dopuścić do tego, żeby się przy nim rozkleić.  Oparła dłonie o blat kredensu i pochyliła się nad nim. 

– Idź już!

Liam stał nieruchomo z drugiej strony stołu i przyglądał się jej poważnym wzrokiem.

– Nie słyszałeś, co powiedziałam? Chcę zostać sama!

Nie zamierzał narzucać się swoim towarzystwem, więc zdjął z krzesła przewieszoną przez jego oparcie swoją marynarkę i ruszył do wyjścia. Był już u drzwi, jak odwrócił głowę i spojrzał raz jeszcze na Lisę. Ona stała nadal przy kredensie, tyłem odwrócona na do niego, czekając, tylko aby zniknął i dać wreszcie upust swoim rozdygotanym uczuciom.

Marie musiała nieźle podrasować się alkoholem na Viehscheid, żeby w przekornej pijackiej fantazji pocałować nielubianego Georga i uwolnić Dżina z butelki.  Liamowi — przeciwnie — potrzeba było trzeźwej głowy i oczu szeroko otwartych, żeby był w stanie spojrzeć na Lisę bez niechęci. Zdolnym być, zobaczyć ją na nowo i tym razem zrobić pierwszy krok w jej kierunku, bez żadnego zaproszenia. Tej nocy Lisa całą swoją osobą odzwierciedlała spaloną ziemię. Niczym nie przypominała tamtej atrakcyjnej kobiety przy barze, kuszącej go wzrokiem pięcioma minutami zapomnienia. Zmienił nagle zdanie – zawrócił od drzwi i zdecydowanym krokiem podszedł do niej. Położył delikatnie swoje dłonie na jej ramionach, tak żeby nawet nie mogła odczuć ich ciężaru.

– Są takie chwile, że nit nie powinien być sam.  – powiedział cichym głosem. Powiódł oczyma w kierunku sufitu i dodał gorzko, bardziej nawet do siebie, jak do Lisy – Samotność. Cóż to w ogóle jest za dar? 

Ona na te słowa odwróciła się gwałtownie do niego, oprała dłonie i głowę o jego klatkę piersiową i rozpłakała się jak dziecko.  Odepchnięta przez wszystkich najbliższych, bezradna wobec pustki, która ją otaczała dookoła, Lisa łaknęła uczucia i zrozumienia, jak kania dżdżu. W tej chwili, kiedy nawet wróg okazał jej uczucie, to nie mogła mu się oprzeć.  Wystarczyło, że otworzył swoje ramiona, żeby w nie wpadła. Dość było, żeby postawił pierwszą stopę na tej spalonej ziemi, a mógł zagarnąć wszystko.  Pogładził dłonią jej włosy i pozwolił jej wyrzucić z siebie cały żal.

Nie potrafiła, nie chciała pogodzić się z utratą uczuć ojca. Odkąd się urodziła była przecież dla niego najważniejszą istotą pod słońcem, pierwszą w sercu. Teraz tyle, co powietrzem. Pojechała do Monachium dla niego. To dla niego zacisnęła zęby, żeby się tam utrzymać, zdobyć dyplom prawnika i kiedyś odzyskać to, co ich, a co im bezprawnie zabrali Leitnerowie. Wreszcie, żeby ojciec i Marie byli z niej dumni. Ojciec uznał, że zawiodła go zupełnie, zniszczyła swoje życie bezpowrotnie. Marie od tygodni patrzyła na nią niemal ze wzgardą. Wszyscy ją oceniali, nikt nie nawet nie próbował zrozumieć. A ona już 20 lat temu zapłaciła cenę i to wysoką za swoje błędy. Więcej, nadal ją płaciła, bo całe jej życie zawodowe i prywatne szło od kalpy do klapy, od jednego startu do kolejnego. Bez końca, gdyż przeszłość nie chciała odpuścić. Demony przeszłości wracały niezmiennie, zawsze wtedy, kiedy wydawało się jej, że już zostawiła je daleko za sobą.

Zapytała go, czy stosunek jej ojca do niej kiedykolwiek się zmieni. On nie potrafił znaleźć dla niej jednoznacznej odpowiedzi. Liam po prostu nie wyobrażał sobie znaleźć się w butach Hubera. Jednakowoż był również świadkiem bólu, rozpaczy Lisy, to rozumiał, że milczenie z jego strony, jako jedyna odpowiedź, byłoby dla niej grobem. I ta wymuszona odpowiedź, czy raczej niezamierzona podpowiedź Liama: „Może, jak kiedyś urodzisz mu wnuka…”, przywołała nagle w jej głowie wspomnienie, kiedy to w imieniu Marie oznajmiła ojcu, że będzie dziadkiem oraz reakcję ojca na tę wiadomość w stosunku do niej. Twarz Lisy pojaśniała, serce żywiej zabiło. „Tak znowu będzie!”  – podszepnęło jej serce. Wdzięczna za tę iskierkę nadziei, podniosła głowę i spojrzała mu w twarz wdzięcznym wzrokiem. On pochylił nad jej twarzą swoją, ujął w dłonie jej twarz i zaczął całować jej oczy, mokre od łez policzki, zanim poszukał jej ust. Wrogość już opadła. Lody puściły — pomiędzy dwojga wychłodzonych emocjonalnie ludźmi wdarła się czułość.

Marie i Georgowi wystarczyła jedna iskra, żeby ogień wystrzelił wysoko w górę. Tu, żeby roztopić zamarznięte serca, trzeba było dmuchać w krzesiwo i pilnować, aby pierwszy płomień nie zgasł ledwo się zatlił.  Tym bardziej że oni jeszcze kilka godzin wcześniej pałali do siebie tylko nienawiścią, wrogością. Tylko czymże jest nienawiść jak nie brakiem miłości? Tak jak ciemność jest brakiem światła. Wystarczy, żeby czuła dłoń otarła łzy, a zniknie ból. Dość wpuścić mały strumień światła, żeby znikła ciemność. Nie trzeba więcej, jak otworzyć własne serca, żeby przełamać izolację i pokonać dzielący dystans wzajemnej niechęci i niezrozumienia.

Ledwo też wektor uczuć Liama do Lisy się zmienił, żeby za współczuciem przyszedł podziw wobec kobiety obdarzonej wyjątkową odwagą oraz determinacją. Dziś może złamaną, ale jutro gotową znowu stanąć do walki. Nie ma zaś takiego antyfeministy, który dostrzegłszy w kobiecie męstwo, żeby sobie przed nią „nie przykląkł z respektu”. Prawdziwa miłość nigdy nie rodzi się ze współczucia, jej źródłem może być tylko admiracja. Ziarno zostało posiane.

Po tym, jak kilka godzin wcześniej przyszło mu wraz Lorenzem pokonać trzy szczyty Höfats – Westgipfel, Zweiter Gipfel i Mittelgipfe, żeby się dostać do braci Leitnerów na Höfatsscharte, gdy zabierało ich pogotowie górskie helikopterem do szpitala, wydawało się Liamowi, że swój limit zdobytych gór na dziś zakończył. Dał z siebie wszystko. Jednak życie, jak zawsze, zaskoczyło i jego – czwarty szczyt Ostgipfel nadal czekał i wzywał do podjęcia wyzwania. A góra, jak to góra, wystarczy jeden niewłaściwy krok, a zrzuci każdego alpinistę na dół – w przepaść. Tylko od czego on miał swój charakter, którego oś wyznaczały niezmiennie cierpliwość, przekora i ambicja? Samokontrola już puściła, maska opadła, pozostał ten męski ambit, żeby te łzy rozpaczy zamienić na łzy szczęścia. Wszystkie negatywne uczucia, które nagromadziły się między nimi przez ostatnie tygodnie rozproszyły się i rozpłynęły w mroku nocy, żeby następnie zniknąć wraz z nią, gdy przyszedł świt. Zanim nad horyzontem zajaśniała planeta Wenus zwiastująca nadejście nowego dnia i ostatni — Wschodni Szczyt też został zdobyty. Tabula rasa – Lisa i Liam wrócili na start.

Dämmerung und Morgengrauen

Als Marie ihren Sohn zur Welt brachte, kämpfte Florian um sein Leben. Die Gefühle ihrer Lieben änderten sich wie in einem Kaleidoskop. Was vor ein paar Stunden noch wichtig war, spielte jetzt keine Rolle mehr. Wer war der Feind gestern – heute war ein Freund! Ein geliebter Mensch wurde ein Fremder und umgekehrt – ein Fremder wurde ein Seelenverwandter. Das Leben war mit dem Tod verflochten, und das Ende war mit dem Anfang verbunden. Je näher es diesem Tod war, desto mehr Gnade war es und je weiter es davon entfernt war, desto weniger war es. Und paradoxerweise, anstatt Hoffnung zu wecken, hat die Geburt eines neuen Lebens es fast für immer ausgelöscht. Als ob der Mensch nicht aus seinen eigenen Fehlern lernen könnte.

Auf dem Flur vor dem OP, in dem Florian operiert wurde, warteten seine Lieben, seine Frau, seine Tochter und seine Eltern auf das Ende der Operation. Wenn eine Situation uns der Beziehung zwischen Sebastian und seiner Frau direkt nach Peters Tod noch ein wenig näherbringen könnte, dann war dies der richtige Zeitpunkt, um in diese Zeit zurückzukehren. Dann waren die Emotionen anders: Verzweiflung, Schmerz, Wut. Nun dies: Angst, Machtlosigkeit. Es ist wichtig, dass sowohl damals als auch heute Sebastian derjenige war, der Sofias Unterstützung für sich selbst erwartete, während seine Frau diejenige war, die die Welle ihr Emotionen nicht verbergen und stoppen konnte. Dieser Sturm, der donnert und Blitze schleudert, bis er nachlässt und überall Frieden bringt. Letztlich stellte sich jedoch heraus, dass Sofia psychisch stärker war als Sebastian. Aber Frauen sind einfach psychisch stärker als Männer. Und das kommt immer in diesen entscheidenden Momenten heraus. So war es nach Peters Tod, jetzt war es im Krankenhaus nicht anders.

Gleichzeitig versuchte Lisa auf der Entbindungsstation, ihre Schwester zu unterstützen. Marie war ebenso erschrocken über die Aussicht, wenige Wochen vor dem geplanten Termin ihr Baby zu bekommen, wie über das ständige Ausbleiben von Nachrichten über ihren Vater. Lisa versuchte, den Stress ihrer Schwester so weit wie möglich abzubauen. Sie waren wieder nahe und zusammen. Als hätte sie in den letzten Wochen nichts getrennt.

„Aufatmen! Das Schlimmste ist vorbei!“

„Was?“

„Rasur und Einlauf. Und nun volle Fahrt voraus!“

„Lisa, es ist zu früh!“

„Dein Sohn wird ein Mann einer neuen Generation sein. Er benötigt keine neun Monate, um in Mamas Bauch zu grübeln.“

„Er ist zu klein!“

„Aber stark! Du hast gehört, was Frau Doktor gesagt hat. Er hat es eilig, in die Welt hinauszukommen.“

„Er könnte noch ein wenig warten.“

„Würdest du lieber wie ein Elefant, zwei Jahre lang deinen Bauch unter dem Kinn tragen?“

Marie lächelte schließlich. Sie erfuhren kaum, dass die Bergwacht Bergsteiger mitgebracht hatte, als Marie ihre Schwester geschickt hatte, um sich nach ihrem Vater zu erkundigen. Lisa ging nach draußen. Unterwegs stieß sie auf Georg, für den in diesem Moment sein eigenes Kind wichtiger war als sein Bruder, mit dem er vor wenigen Stunden an einer „Lebensseil“ gehangen hat. Er konnte ihm nicht helfen – ein totaler Misserfolg. Als er nur den Bruder aus der ganzen Familie hatte, konnte er die Situation nur verschlechtern. Obwohl es ihm so vorkam, als könnte man es nicht mehr vermasseln. Wie ein Schluckauf kehrte die Frage in seinem Kopf wieder: „Ist das schon der Tiefpunkt?“ Das steinerne Gesicht seines Vaters, als die Polizei ihn festnahm; Lea und ihre großen kindlichen Augen, die vor Angst bis zum Äußersten geweitet waren, als er plötzlich vor ihr stand; Flori und sein Entsetzen im Gesicht, als das Seil knisterte. All das hätte es mehr als schwer machen, mit sich allein zu sein. Es schien, dass das Schlimmste hinter ihm lag. Aber nein. Die Erde brach weiter unter ihm zusammen. Sein Vater hatte ihn sein ganzes Leben lang nicht so sehr umarmt, wie hier im Krankenhaus. Na und? Die Scham verwandelte ihn in einen Holzklotz. „Ich hab’s nicht geschafft, ich konnte Florian nicht helfen, tut mir leid, Papa.“ Jetzt war seine Mutter da. Sie ist immer dieselbe, sie kann ihren Ärger und ihr Bedauern nicht lange aufrechterhalten. Florian hat es nach ihrer Mutter. Wenn der Tag nach der Nacht kommt, wacht sie auf, wird sie lebendig und lässt die Nacht und all ihre Alpträume hinter sich. Jetzt hat sie ihn nicht beurteilt, sie machte ihm keine Vorwürfe. Als ob es um zerbrochene Fenster in der Schule ging und nicht um menschliches Leben. Sie konnte niemals in einer Welt mit Konflikten leben. Nach Peters Tod musste sie gehen. Der Hass, der in der Luft schwebte, würde sie ersticken. Georg wusste das und beschuldigte sie nicht, obwohl er diesen Hass in sich selbst so lange genährt hatte wie sein Vater. Also rannte er vor dem allem weg und ging dorthin, wo es noch Hoffnung gab, sein Kind wurde geboren. Marie wie eine erfahrene Gutachterin war die Einzige, die ihn richtig beurteilte, „Unmensch“. Schätzte er Jan nicht genauso ein, bevor er ihn angriff? Er passt perfekt zur Einschätzung … Vielleicht ist es so, dass wir, wenn andere uns überschätzen, ziehen wir uns ehrgeizig hoch, um den Überschuss wert zu sein. Umgekehrt, wenn diejenigen, die uns wichtig sind, uns des Wertes berauben, wir uns selbst entwerten, bis wir das Niveau erreichen, das andere für uns markiert haben. Worte bestimmen die Realität. Vor ein paar Monaten, nach der Konfrontation mit Florian, beschrieb Lisa ihn als tot, eine Leiche. Es war nahe, dass das Wort Körper wurde. Jetzt haben alle negativen Gefühle von Lisa für Florian sie verlassen. Gleichgültigkeit kam. Lisa war nur daran interessiert, was mit ihrem Vater geschah. Von Georg erfuhr sie, dass ihr Vater in der Notaufnahme war – sie würden seine Schulter einrenken. Florian wiegt sehr viel, sodass das Schultergelenk es nicht aushalten konnte. Ansonsten ist er in Ordnung. Ein paar Prellungen, Kratzer. Ein Held. Lorenz ist seinen Namen wert. Innerlich beruhigt, teilte Lisa die gute Nachricht sofort mit ihrer Schwester. Sie wusste, dass es Marie die Kraft geben würde, die sie im Moment so sehr benötigte. Lisa beschloss, ihre Schwester für eine Weile zu verlassen – sie wollte selbst sehen, ob es ihrem Vater gut ging. Marie sah sie ernst an, „Aber du kommst zurück.“

„Oh, Marie! Ja, natürlich! Wir werden das gemeinsam durchgehen“, sagte Lisa mit zuversichtlicher Stimme. Dann, um die Atmosphäre etwas aufzulockern, fügte sie hinzu, „Ich bin mangels besserer Unterhaltung nicht mit dir in die Gebärschule gegangen. Jede Frau sollte mindestens eine Geburt in ihrem Leben erleben. Ich werde meine einzige Chance nicht verschwenden.“ 

Vor der Tür drehte sich Lisa noch einmal um und schickte einen warmen Blick zu ihrer Schwester, schloss die Tür hinter sich und eilte direkt zu ihrem Vater. Kaum war sie auch in die Notaufnahme geeilt, sah sie Karin in der Umarmung ihres Vaters. Sie hielt einen Moment inne. „Das war’s also“, dachte sie. Huber zeigte auf eine leere Couch in der Mitte des Flurs. Sie setzten sich beide. Lorenz nahm Karins Hand in seine, sagte etwas zu ihr – Lisa konnte die Worte aus der Ferne nicht hören, aber sie konnte ihre Bedeutung genau spüren. Sie sah den sanften Ausdruck auf dem Gesicht ihres Vaters, spürte fast die Wärme, Zärtlichkeit und Freundlichkeit, die von ihm ausging.  Karin hob ihren Blick zu Lorenz, ein kleines, sanftes Lächeln erschien in ihren Mundwinkeln. Vater und Tochter. Wie vertraut sie damit war. Wer hatte ihr das genommen, es in Kälte, Fremdheit, Zurückhaltung verwandelt?  Eifersucht ist eines der bösartigsten Gefühle, die wie eine Schlange aus einem Menschen herauskriecht – gleichzeitig zischend und beißend.

Lorenz sah seine Tochter, „Lisa!“ Er stand sofort von der Couch auf und ging zu ihr hinüber.

„Was ist mit Marie los?“

 „Marie ist in der Entbindungsstation.“

 „Alles ist in Ordnung?“

 „Nichts ist in Ordnung, Papa. Du hast uns verlassen. Ich weiß, dass ich dir nicht mehr wichtig bin, aber Marie?“

„Lisa!“, schrie Karin, als sie versuchte Lisa zu bremsen.

 „Wie konntest du sie so einem Stress aussetzen?“

„Wenn man helfen kann, sollte man helfen“, erwiderte Lorenz und ging an seiner Tochter vorbei. Er wollte zu Marie gehen.

„Und du hast deine Belohnung genommen!“, rief Lisa an, nachdem ihr Vater gegangen war.

 Lorenz blieb stehen, drehte sich um und wandte sich dann ernsthaft seiner Tochter zu.

„Wenn diese Belohnung dazu dient, einen Freund zurückzubekommen, die Vergangenheit aufzuarbeiten, dann ja. Vielleicht verstehst du mich, wenn du eines Tages diene Vergangenheit schließt.“  Lorenz dachte, alles sei bereits gesagt worden und er wollte wirklich gehen, aber Lisa hielt ihn wieder auf. Ihre Gefühle vibrierten bereits so hoch, dass sie in den letzten Worten ihres Vaters nicht einmal Hoffnung für sich selbst sah.

„Du irrst dich sehr, wenn du glaubst, die Vergangenheit hinter dir gelassen zu haben. Sie kommt gerade zu dir zurück, Papa. Deine Vergangenheit ist hier in diesem Krankenhausflur. Das ist Karin!“

Lisa wartete einen Moment. Karin hob die Augen, sah Lisa schockiert an – das hatte sie nicht von ihr erwartet. Dann schaute sie Lorenz an und wandte schließlich ihr Gesicht ab. Huber schaute Lisa mit fragendem Blick an. Dann richtete er seinen Blick auf Karin. Lisa schaute Karin noch einmal an.

„Sag mal ihm endlich, was du von deiner Mutter bei deinem Besuch im Gefängnis vor ein paar Tagen erfahren hast!“

 „Lisa, das ist kein guter Zeitpunkt.“

„Und wann wird das sein? Diese Lüge ist fast 40 Jahre alt. Nicht genug?“, fragte Lisa provokativ und dann wandte sie sich an ihren schockierten Vater. „Du hast mich bereits beurteilt, schätze dich jetzt selbst ein!“

Lisa wollte nicht auf die Reaktion ihres Vaters warten, sondern ging zum Ausgang. Mila ging auf dem Weg an ihr vorbei.

„Mama, komm schon! Papa wurde aus dem Operationssaal genommen. Er ist bereits auf der Intensivstation.“

Karin stand auf und ging auf ihre Tochter zu. Als sie an Lorenz vorbeikam, blieb sie einen Moment stehen.

„Es tut mir leid, Lorenz, dass du das so herausfinden musstest. Ich bin selbst immer noch unter Schock.“

Anstatt zu Marie zurückzukehren, war es Lisa, die das Krankenhaus verließ. Sie musste sich innerlich abkühlen. Lisa wusste, dass sie gerade die Bombe gezündet hatte, sie hatte das Gefühl, dass sie unfair gehandelt hatte, aber das machte sie umso unglücklicher. Sie war ein abgelehntes Kind, das nichts als ihr eigenes Leiden fühlt und sieht. Das Ego war bereits zu unendlichen Dimensionen gewachsen und nichts draußen konnte ihr Bewusstsein mehr erreichen. Selbst Marie war ihr im Moment gleichgültig. Außerdem: Denkt Marie nicht dasselbe wie ihr Vater, dass sie alle enttäuscht hat? Marie wird ihr Kind sogar ohne sie zur Welt bringen. Lisa musste allein sein. Sie wollte nach Hause!  Sie nahm die Fernbedienung Autoschlüssel aus ihrer Handtasche und ging zum Parkplatz.

Liam, der unter diesen Fremden nichts zu suchen hatte, bereitete sich endlich darauf vor, das Krankenhaus zu verlassen.  Er wäre schon längst gegangen, wenn er nicht durch ein entladenes Handy lahmgelegt hätte. Er musste warten, bis es wieder aufgeladen war, um seine Rückkehr nach Hause zu arrangieren. Seine Brieftasche, Mandanten unterlagen, Büroschlüssel und sogar seine Schuhe – alles lag in seinem Auto, das bei Hubers Alp geparkt war. Er sah schnell die Nachrichten von zu Hause durch. Was er in ihnen fand, überraschte ihn nicht. Er hatte etwas Rätselhaftes geschrieben – er zog es vor, nicht anzurufen – darüber, dass er in den Bergen war und jetzt im Krankenhaus, kein Wort. Liam hatte keine Absicht, bei den Frauen in der Familie Hysterie zu verursachen. Bald erhielt auch er eine Antwort, „Was ist diesmal die Panne?  Mäuschen ist bei uns. Sie schläft schon. Du kommst vor Mitternacht zurück, oder?“ Liam schaute auf seine Uhr, dann antwortete er: „Nicht machbar, selbst wenn mir jetzt jemand Flügel gibt. Du bist von unschätzbarem Wert, Yasmin! Danke! Es gibt keine Worte, um meine Liebe zu dir auszudrücken! Gute Nacht, L.“ Er lächelte nur unter seiner Nase, als er auf dem Bildschirm des Telefons erschien: „Clown!“ Morgen wird ihm seine Stiefmutter eine echte türkische Predigt halten, dann wird er sich erklären. Aber wer glaubt schon, dass er nach der Arbeit auf Höfats gesprungen ist, um sich zu entspannen? Jemand sagte, die Wahrheit sei immer einfach, nur Lügen sei kompliziert. Unsinn! Meistens ist das Gegenteil der Fall, denn das Leben schreibt Szenarien, die kein Fantast sich so etwas ausdenken würde. Die einzige unbestreitbare Wahrheit ist, dass ein Mann ohne Familie Null ist. Er war gerade dabei, ein Taxi zu rufen, als er sah, wie Lisa ihren Wagen ein paar Meter entfernt nicht starten konnte. Er kam näher an ihr Auto heran.

„Vielleicht schon genug Unfallopfer für heute?“

„Du weißt nichts!“

„Steig aus!“

„Wozu?”

 „Ich fahre dich nach Hause.“

„Nicht nötig! Ich will dir nichts schulden.“

 „Mein Wagen ist vor deinem Haus geparkt. Es passt mir.“

 „Natürlich! Du tust nichts ohne Eigennutz.“

„Deshalb bin ich nicht frustriert.“

Lisa wollte so schnell wie möglich nach Hause kommen. Es war ihr egal, wie und mit wem sie dorthin kam. Sie stieg aus dem Auto aus. Dann ließ sie sich auf dem Rücksitz nieder, zog die Beine hoch und drückte ihr Gesicht gegen das kalte Fensterglas. Die nachts schlafende Berglandschaft bewegte sich hinter dem Fenster, als die Straße vorbeiging. Doch Lisa sah nichts hinter dem Tränen Glas, das sie von Zeit zu Zeit mit der Hand auf ihrem Gesicht verschmierte, weder die Schatten der Berge noch die Lichter in den Häusern. Liam beobachte sie seit einiger Zeit durch den Frontspiegel.

Lorenz war bereits von seinem Spaziergang im Krankenhausgarten zurückgekehrt, wo er in der Einsamkeit versuchte, den Schock zu verarbeiten, und ging auf die Station, wo Marie lag. Er war bereits an der Tür zur Entbindungsstation, als er Georg bemerkte, der im Flur an der Wand saß. Er blieb stehen, drehte sich von der Tür zurück und setzte sich auf einen Stuhl neben ihm. Georg hat nicht reagiert. Er sah aus, als hätte er Fieber. Keiner von beiden war begierig zu reden, obwohl paradoxerweise die alten gegenseitigen Abneigungen gerade verschwunden waren. Eine Nachricht genügte Lorenz, um seine alte Antipathie gegenüber Georg nicht nur zu verlieren – schließlich war dieser Leitner der letzte Mensch, den er in der Familie willkommen geheißen hätte -, sondern im Gegenteil, Verständnis und Sympathie für ihn zu finden. Die Information, dass Margarete ihn vor 40 Jahren belogen hatte, stellte ihn auf Georgs Seite und distanzierte ihn von seiner eigenen Tochter. Er stand auf und ging zum Wasserspender. Er füllte zwei Becher und ging mit ihnen zu Georg hinüber. Die Ereignisse der letzten Tage haben auch Georgs Haltung gegenüber Lorenz verändert. Er musste selbst als Mann fallen, um Huber nicht mehr zu verachten. Die Tatsache, dass sein Bruder dank ihm lebte, machte Peters Tod sie nicht mehr trennen, dass er ihm dankbar war.

„Danke!“, sagte Georg und nahm ein paar größere Schlucke – anscheinend war sein Körper trotz des Tropfs, den er im Krankenhaus bekam. Und der zwei Flaschen Wasser, die er leerte, immer noch dehydriert – und dann wandte er sich an Lorenz, „Was du für Florian getan hast … nur deinetwegen ist er nicht in den Abgrund gefallen, sondern auf den Felsvorsprung.“

„Lass uns nicht mehr darüber reden!“, unterbrach ihn Lorenz abrupt.

„Wenn Florian dortgeblieben wäre, hätte Vater das nicht überlebt. Das weißt du.“

„Ebenso hätte er nicht überlebt, wenn du nicht von dort zurückkehren wärst.“

„Übrigens, da du von unten kommst, weißt du zufällig, ob Achenbach noch im Krankenhaus ist?“, fragte Georg.  Er konnte das seltsame Gefühl noch immer nicht abschütteln, das ihn begleitete, seit dieser Mann ihn nach oben gezogen hatte. Es war ironisch, dass er ausgerechnet ihm sein Leben verdanken muss! Wenn er gestern eine Liste der Menschen machen würde, die er am meisten hasst, würden Lorenz Huber, Jan Edelstein und Liam Achenbach diese Liste öffnen. Zu viel Sand in der Sanduhr der Zeit kam nicht durch und er jedem von ihnen zu Dank verpflichtet war.

„Ich würde es gerne selbst wissen. Sobald ich in die Notaufnahme gebracht wurde, verschwand er aus meinen Augen. Und ohne ihn hätte ich nicht einmal euch erreicht“, sagte Lorenz mit verlegenem Gesicht. „Ich habe meine Fähigkeiten ein wenig überschätzt … Aber Liam klettert wie eine Katze an der Felswand“, beendete Lorenz und dachte unwillkürlich nach: „In seinem Alter flog er auch auf den Felswänden ohne Seile! Eine Verletzung vor zwanzig Jahren brachte ihn dazu, den Sport aufzugeben. Er hatte eine Familie zu ernähren und seine Töchter waren bereits Halbwaisen. Marie gab ihm eine solche Rüge, dass er bis heute nie wieder Kletterschuhe trug. Seitdem begann sein Bauch und sein zweites Kinn langsam zu wachsen.“ Lorenz seufzte, als sich seine Seele bei den Erinnerungen an seine Vergangenheit als Amateurkletterer ein wenig erwärmte. „Wahrscheinlich hatte Liam – wie ich – alle Ehrungen, Umarmungen und Dankbarkeit satt und hat das Krankenhaus verlassen“, dachte Huber.

„Ich wünschte, ich wäre in zwanzig Jahren so fit wie du“, sagte Georg anerkennend und sah zur Tür der Entbindungsstation, hinter Marie befand. Dann fügte er Lorenz in einem anderen – gedämpften – Ton hinzu. „Marie hasst mich, nicht wahr?“

„Was kann ich dir sagen?“, erwiderte Huber und keuchte schwer. „Du hast sie erschreckt.“

Es herrschte lange Zeit ein langes Schweigen.  Georg starrte auf das restliche Wasser in dem Becher. Dann sprach Lorenz noch einmal,

„Aber ich möchte, dass du weißt, dass ich denke, dass es falsch war, dass Marie versucht hat, dich zu täuschen.“

„Das sagst du jetzt, aber vorher warst du anderer Meinung, oder?“

„Ja, genau! – Ich musste dorthin gelangen, wo ich jetzt bin, um es zu verstehen.“

Georg drehte sich abrupt zu Lorenz um. Er musterte ihn einen Moment, aber Lorenz sah nicht in seine Richtung. Er schwieg, tief in seinen Gedanken. Schließlich wechselte er das Thema.

„Die Operation deines Bruders ist vorbei.“

„Wie geht es ihm?“

„Er ist immer noch nicht wach. Geh lieber zu deiner Familie. Es hat keinen Sinn, dass du hier sitzt.“

Georg nickte nur. Lorenz hatte recht. Das war kein Ort für ihn. Er war die letzte Person, die Marie im Moment sehen wollte.  Er stand von seinem Stuhl auf und lenkte seine Schritte in Richtung des Aufzugs. Lorenz ist ebenfalls aufgestanden. Es war an der Zeit, herauszufinden, was hinter der Tür vor sich ging. Er hat die Station betreten.  Marie ging mit einem Infusionsständer den Flur entlang. Lorenz ging näher an seine Tochter heran.

„Sollen wir gemeinsam weiter Spazierengehen?“

„Papa!“, rief Marie. Sie stellte den Infusionsständer ab und kuschelte sich an ihren Vater.

„Da bist du ja! Du bist zurückgekommen!“

„Ich musste.  Ich möchte meinen Enkel sehen“, erwiderte Lorenz und lächelte seine Tochter leicht an. Seine Gedanken waren noch weit weg.

Zmierzch i świt

Kiedy Marie rodziła syna, Florian walczył o życie. Emocje ich najbliższych zmieniały się jak w kalejdoskopie. Co było ważne kilka godzin temu, teraz stało się bez znaczenia. Kto był wrogiem wczoraj – dziś był przyjacielem. Bliski stawał się obcym i odwrotnie – obcy zamieniał się bratnią duszę. Życie splatało się ze śmiercią, a koniec z początkiem. Im bliżej śmierci, tym więcej było tego miłosierdzia, a im dalej od niej, tym znowu było go coraz mniej. I paradoksalnie narodziny nowego życia, zamiast obudzić nadzieję, gasiły ją niemal bezpowrotnie. Jakby człowiek nie był w stanie nic nauczyć się na własnych błędach.

Przy sali operacyjnej, gdzie był operowany Florian, jego najbliżsi: żona z córką oraz i rodzice, czekali jej końca. Jeśli jakaś sytuacja mogłaby choćby trochę przybliżyć nas do tego, jak układały się relacje pomiędzy Sebastianem a jego żoną bezpośrednio po śmierci Petera, to był to właściwy moment, żeby zawrócić do tamtego czasu. Wtedy oczywiście inne były emocje: rozpacz, ból, gniew. Teraz to: strach, bezsilność, niemoc. Ważne, że, jak i wtedy, tak i teraz to Sebastian był tym, który oczekiwał wsparcia dla siebie, z kolei to jego żona była tą, która nie potrafiła ukryć i zatrzymać w sobie fali emocji – tej burzy, która ciska grzmotami, aż w końcu ucichnie i pozwoli, żeby zapanował dookoła spokój. Ostatecznie jednak to ona okazała się silniejszą psychicznie od męża. Jednak to kobiety są właśnie silniejsze psychicznie od mężczyzn. I to zawsze wychodzi w tych momentach decydujących. Tak było, gdy wróciła z Alp do Leitnerhof, tak było i obecnie w szpitalu.

Jednocześnie na oddziale porodowym Lisa starała się wesprzeć siostrę. Marie równie mocno przerażona była perspektywą urodzenia dziecka na kilka tygodni przed planowanym terminem, co ciągłym brakiem wiadomości o ojcu. Lisa jak tylko potrafiła, próbowała nieco rozładować stres siostry. Znowu były sobie bliskie, znowu razem. Jakby nic je nie podzieliło przez ostatnie tygodnie.

– Głowa do góry, Marie. Najgorsze masz już za sobą!

– Co takiego?

– Golenie i lewatywę. Teraz już tylko do przodu!

– Lisa, to jeszcze za wcześnie!

– Twój syn to już będzie człowiek nowej generacji. On nie potrzebuje dziewięciu miesięcy wylęgania się w brzuchu mamy. 

– On jest za mały!

– Ale silny! Słyszałaś, co powiedziała lekarka. Śpieszy mu się do świata.

– Mógłby jeszcze zaczekać.

–  Wolałabyś, jak słonica dwa lata nosić brzuch pod brodą?

 Marie w końcu się uśmiechnęła.  Ledwo też doszła je wiadomość, że pogotowie górskie przywiozło alpinistów, jak Marie wysłała siostrę dopytać się o ojca.  Lisa wyszła na zewnątrz. Po drodze, na korytarzu natknęła się na Georga, dla którego na ten moment ważniejsze było własne dziecko, niż brat, z którym zaledwie kilka godzin temu zawisł na jednej linie życia. Nie potrafił mu pomóc – totalna porażka. Gdy pozostał mu tylko on, jedyne, na co było go stać, to pogorszyć sytuację, i to wtedy, gdy wydawało się, że już więcej spieprzyć się nie da. Jak czkawka powracało w jego głowie pytanie: „Czy to już jest dno?” Ojciec – jego kamienna twarz, gdy go policja wyprowadzała; Lea – jej wielkie dziecinne oczy, rozszerzone strachem do granic, kiedy stanął nagle przed nią; Flori – jego przerażenie na twarzy, gdy lina trzaskała. Wszystko to wystarczyłoby z nawiązką, żeby ciężko było być samemu z sobą. Wydawałoby się, że najgorsze już za nim. Jednak nie – ziemia zapadała się nadal.  Ojciec chyba w życiu całym tak go tak nie wyściskał. Co z tego? Wstyd zamienił go w kłodę drewna. „Nie dałem rady, nie potrafiłem pomóc Florianowi, przepraszam, tato”. Teraz doszła jeszcze i matka. Ona zawsze taka sama, nie potrafi długo trzymać gniewu, żalu. Florian ma to po niej. Gdy po nocy przychodzi dzień, ona budzi się do życia wraz z nim, zostawia noc i jej wszystkie zmory za sobą. Teraz też nie oceniała, nie robiła mu żadnych wyrzutów. Jakby poszło o wybitą szybę w szkole, a nie… o ludzkie życie.  Ona nigdy nie potrafiła żyć w skonfliktowanym świecie. Po śmierci Petera musiała odejść. Nienawiść, która unosiła się w powietrzu Leitnerhof, to udusiłaby ją. Georg wiedział to i nie winił jej, choć sam równie długo, co ojciec, pielęgnował w sobie tę nienawiść. Musiał uciec od tego wszystkiego tam, gdzie jeszcze tliła się nadzieja – rodziło się jego dziecko. Marie – ona jedna oszacowała go właściwie niczym wytrawny rzeczoznawca: potwór. Czyż nie tak właśnie sam wycenił Jana, zanim go nie zaatakował? Dorównał wycenie idealnie. Może to już tak jest, że gdy inni przeceniają nas, to my ambitnie wyrównujemy w górę, żeby okazać się warci tej nadwyżki. I odwrotnie, gdy ci, na którym nam zależy, odbierają nam wartość, dewaluujemy się sami tak długo, aż dobijemy do poziomu, który nam zakreślono.  Słowa determinują rzeczywistość. Kilka miesięcy temu, Lisa po konfrontacji z Florianem, określiła go za martwego, za trupa. Było blisko, żeby słowo stało się ciałem. Teraz te negatywne emocje Lisy opadły, ustąpiły miejsca obojętności. Lisę interesowało tylko, co z jej ojcem. Od Georga dowiedziała się, że ojciec przebywa na SOR -że – nastawiają mu bark. Florian swoje waży, więc staw nie wytrzymał. Poza tym nic mu nie jest. Trochę sińców, zadrapań. Bohater. Wart Lorenz swojego imienia. Uspokojona wewnętrznie, Lisa natychmiast podzieliła się dobrą wiadomością z siostrą. Wiedziała, że to doda sił Marie, tak teraz jej potrzebnych. Lisa postanowiła na moment opuścić siostrę -pragnęła na własne oczy przekonać się, czy ojcu nic nie jest. Marie spojrzała na nią wystraszonym wzrokiem.

 – Ale wrócisz?

– Oh, Marie! No, oczywiście! Przejdziemy to razem. – powiedziała Lisa pewnym głosem. Po czym, żeby rozładować trochę atmosferę dodała. – Nie latałam z tobą do szkoły rodzenia z braku lepszej rozrywki. Każda kobieta powinna przynajmniej jakiś jeden poród w swoim życiu przeżyć. Nie zamierzam zmarnować swojej jedynej szansy. 

Marie w końcu się uśmiechnęła. Przed drzwiami Lisa jeszcze raz odwróciła się i posłała ciepłe spojrzenie siostrze, zamknęła za sobą drzwi i pognała prosto do ojca. Ledwo też wpadła na SOR, jak zobaczyła Karin w objęciach ich ojca. Przystanęła. „A więc to tak”.   Huber wskazał na pustą kanapę na środku korytarza. Usiedli razem. Lorenz ujął rękę Karin w swoje dłonie, coś do niej mówił – Lisa nie mgła z daleka usłyszeć słów, ale doskonale czuła ich sens. Dostrzegła łagodny wyraz twarzy ojca, prawie że poczuła ciepło od niego bijące, czułość i dobroć.  Karin podniosła wzrok na Lorenza, w kącikach jej ust pojawił się mały delikatny uśmiech. Ojciec i córka. Jak ona to dobrze znała. Kto jej to odebrał, zamienił w chłód, obcość, rezerwę?  Zazdrość jedno z najbardziej brunatnych uczuć, które wypełza z człowieka niczym wąż – sycząc i kąsając.

Lorenz dostrzegł w końcu córkę. Natychmiast zawołał w jej kierunku — Lisa! – podniósł się natychmiast się z kanapy i podszedł do niej bliżej.  – Co z Marie? 

 – Marie jest na oddziale porodowym. Zaczęło się.

 – Wszystko w porządku?

 – Nic nie jest porządku, papa. Zostawiłeś nas. To, że mnie… mnie i tak jakby nie było.

– Lisa! –  zawołała Karin, która próbowała wyhamować Lisę.

 – Ale Marie?! Jak mogłeś ją na taki stres narażać! I to teraz.

– Tak trzeba było, Lisa. Jak można, to trzeba pomóc. 

Lorenz, który miał zamiar udać się do Marie, wyminął córkę.

–  I odebrałeś swoją nagrodę!  – zawoła za nim Lisa.

 Lorenz przystanął, odwrócił się, po czym poważnie zwrócił się do córki.

– Jeśli tą nagrodą jest odzyskanie przyjaciela, pogodzenie się z przeszłością, to tak.  Może jak samej kiedyś uda ci się zamknąć swoją, to mnie zrozumiesz.  

Lorenz, który uznał, że wszystko już zostało powiedziane chciał naprawdę już odejść, ale Lisa ponownie zatrzymała go. Jej emocje wibrowały jednak już tak wysoko, że nawet nie dostrzegła w ostatnich słowach ojca nadziei dla siebie.

– Mylisz się bardzo, jeśli sądzisz, że zamknąłeś właśnie za sobą przeszłość. Ona dopiero wraca do ciebie, tato. Twoja przeszłość jest tu, w tym korytarzu szpitalnym. To Karin!

Lisa odczekała moment. Karin podniosła wzrok, spojrzała na Lisę zaszokowana – nie spodziewała się tego po niej. Potem skierowała wzrok na Lorenza, wreszcie odwróciła twarz. Huber popatrzył pytającym wzrokiem na Lisę. Potem przeniósł wzrok na Karin. Lisa ponownie spojrzała w kierunku Karin.

–  Powiedz mu w końcu, co dowiedziałaś się od matki na widzeniu kilka dni temu.

 – Lisa, to nie jest dobry moment.

– A kiedy będzie? To kłamstwo ma już blisko 40 lat. Mało? – po czym zwróciła się do zszokowanego ojca – Mnie już oceniłeś, oceń teraz siebie.

Lisa nie zamierzała czekać na reakcję ojca, ruszyła w kierunku wyjścia.  Po drodze minęła ją Mila.

 – Mamo, chodź! Tatę wywieźli z bloku operacyjnego. Jest już na intensywnej.

Karin wstała i ruszyła w kierunku do córki.  Przechodząc koło Lorenza zatrzymała się na moment.

– Przykro mi Lorenz, że musiałeś się tego w ten sposób dowiedzieć … Sama ciągle jestem w szoku.

Zamiast jednak udać się do Marie, to Lisa wyszła przed szpital. Musiała ochłonąć w środku. Lisa zdawała sobie sprawę, że właśnie odpaliła bombę, czuła doskonale, że była niesprawiedliwa, ale właśnie przez to tym bardziej nieszczęśliwa.  Była odepchniętym dzieckiem, które nie czuje i nie widzi nic poza własnym cierpieniem. Ego rosło do niepojętych rozmiarów i nic z zewnątrz do niej już nie docierało. Nawet Marie była jej w tej chwili obojętna. Zresztą, czyż Marie nie myśli tego samego, co ich ojciec, że zawiodła ich wszystkich? Urodzi swoje dziecko i bez niej. Lisa potrzebowała zostać sama. Chciała do domu, do Alp! Wyjęła z torebki pilot od zamka samochodu i ruszyła w kierunku parkingu.

Liam, który nie miał czego szukać pośród tych obcych mu ludzi, zbierał się w końcu do opuszczenia szpitala. Dawno by stąd poszedł, gdyby nie był uziemiony rozładowanym telefonem. Musiał poczekać aż się podładuje, żeby zorganizować sobie powrót do domu. Portfel, dokumenty jego klientów, klucze od biura, nawet buty – wszystko zostawił w aucie, a ono stało w Hubers Alp. Przejrzał szybko wiadomości z domu. Nie był zaskoczony, co w nich zastał. Odpisał coś enigmatycznie – wolał nie dzwonić – o tym, że był w górach, a teraz jest w szpitalu, nawet słowem nie napomknął. Nie zamierzał wywoływać histerii u kobiet w rodzinie. Wkrótce też odebrał odpowiedź: „Co to za awaria?! Myszka jest u nas. Już śpi. Chyba wrócisz przed północą?” Spojrzał na zegarek, po czym odpisał: „Nierealne, nawet gdyby mi ktoś za chwilę skrzydła przyczepił. Jesteś nieoceniona Yasmin! Dzięki! Nie ma słów, żeby wyrazić moją miłość do Ciebie! Dobranoc, L”. Uśmiechnął się tylko pod nosem, gdy na ekranie telefonu ukazało mu się: „Błazen!” Jutro macocha urządzi mu prawdzie tureckie kazanie, wtedy się będzie tłumaczył. Tylko kto uwierzy, że po pracy dla relaksu skoczył na Höfats?!  Ktoś powiedział, że prawda jest zawsze prosta, tylko kłamstwo jest zawiłe. Bzdura! Na ogół jest zupełnie na odwrót, bo życie pisze takie scenariusze, że żaden fantasta by czegoś takiego nie wymyślił! Jedyna niezaprzeczalna prawda to, że człowiek bez rodziny jest zerem. Już miał wezwać sobie taxi do Hubers Alp, gdy spostrzegł, jak kilka metrów od niego, Lisa nie potrafi odpalić swojego Mini Coopera. Podszedł bliżej do jej samochodu.

– Może dosyć już ofiar jak na dziś?

– Co ty wiesz?

– Przesiądź się.

– Po co?

– Odwiozę cię do domu.

– Nie potrzeba. Nie chcę ci być nic winna.

– Zostawiłem w Alp mój samochód. Jest mi po drodze.

– No jasne. Ty bez własnego interesu przecież nie robisz nic.

– Dlatego nie jestem sfrustrowany.

Lisa pragnęła jak najszybciej znaleźć się w domu. Jak i z kim tam się dostanie, było jej wszystko jedno. Wysiadła z samochodu. Po czym usadowiła się na tylnym siedzeniu, podwinęła nogi i wtuliła twarz w zimną szybę. Uśpiony nocą krajobraz gór przesuwał się za szybą w miarę upływu drogi. Lisa nie widziała jednak zza szyby łez, które co jakiś czas rozmazywała dłonią po twarzy, ani cieni gór, ani świateł w domostwach, nic. Liam obserwował ją od jakiegoś czasu przez lusterko przednie.

Lorenz powrócił już ze spaceru po ogrodzie szpitalnym, gdzie próbował opanować szok w samotności i ruszył na oddział, na którym przebywała Marie. Był już przy drzwiach na oddział położniczy, gdy spostrzegł siedzącego na korytarzu pod ścianą Georga. Zatrzymał się, zawrócił od drzwi i przysiadł na krześle obok niego.  Georg nie reagował. Wyglądał tak, jakby trawiła go gorączka. Nikt nie kwapił się do rozmowy. Choć, paradoksalnie, dawne wzajemne awersje właśnie odeszły. Wystarczyła jedna wiadomość, żeby Lorenz nie tylko zgubił całą dawną antypatię do Georga – przecież ten Leitner był ostatnią osobą, którą on by z chęcią powitał w rodzinie – ale nawet przeciwnie znalazł zrozumienie i właśnie sympatię do niego.  Informacja, że przed 40 laty został oszukany przez Margarete, w jednym momencie ustawiła go po stronie Georga i zdystansowała do własnej córki. Wstał i podszedł do dystrybutora wody. Napełnił dwa kubki i podszedł z nimi do Georga. Także wydarzenia z ostatnich dni zmieniły stosunek Georga do Lorenza. Musiał sam upaść, żeby przestać pogardzać Huberem.  A fakt, że jego brat dzięki niemu żyje, sprawił, że przestała ich dzielić śmierć Petera, że był mu wdzięczny.

– Dzięki! — Georg upił od razu kilka większych haustów — widać, że jego organizm mimo kroplówki, którą go na dzień dobry w szpitalu uraczono oraz opróżnionych dwóch butelek wody, nadal był odwodniony — po czym zwrócił się do Lorenza:

–  To, co zrobiłeś dla Floriana …tylko dzięki tobie nie spadł w przepaść, tylko na półkę skalną.

–  Zostawmy to! – przerwał mu gwałtownie Lorenz.

– Gdyby Florian tam został, ojciec nie przeżyłby tego. Wiesz o tym.

– Twój ojciec nie przeżyłby, gdyby którykolwiek z was dwóch nie wrócił.

– Tak przy okazji, wracasz z dołu, nie wiesz czasem, czy Achenbach jest jeszcze w szpitalu?

Georg ciągle nie mógł otrząsnąć się z dziwnego uczucia, które stale towarzyszyło mu, odkąd tamten wciągnął go na górę. Ironia losu, że akurat jemu musi zawdzięczać życie. Gdyby jeszcze wczoraj miał zrobić listę najbardziej nienawistnych mu ludzi, to Lorenz Huber, Jan Edelstein i Liam Achenbach otwieraliby tę listę.  Za dużo piasku w klepsydrze czasu się nie przesypało, jak wobec każdego z nich stał się dłużnikiem.

– Sam chciałbym wiedzieć. Jak zabrali mnie na SOR, to zniknął mi z oczu.  A bez niego, to nawet bym do was nie doszedł. – odparł Lorenz z zażenowaniem na twarzy – Trochę przeceniłem swoje możliwości … A Liam łazi po ścianie jak kot.

W jego wieku, to on też fruwał po ścianach bez lin! Dopiero kontuzja sprzed dwudziestu laty sprawiła, że zarzucił ten sport. Miał rodzinę na utrzymaniu, a córki już były półsierotami. Marie udzieliła mu wtedy takiej reprymendy, że więcej nie ubrał butów do wspinaczki aż do dziś. Od tamtej pory też sadzeniak i drugi podbródek zaczął, powoli mu rosnąc”.  – Lorenz mimowolnie westchnął, bo rozrzewnił się trochę nad swoją przeszłością amatora alpinisty. „Pewnie Liam miał już dość – jak i ja – tych wszystkich hołdów, uścisków, podziękowań i zabrał się ze szpitala”. – pomyślał Huber.

– Chciałabym mieć za dwadzieścia lat twoją kondycję, Lorenz.  –  powiedział nie bez uznania Georg. – Choćby ze względu na … – Georg rzucił wzrokiem na drzwi od oddziału położniczego, za którymi była Marie.  Po czym już innym – przygaszonym – tonem rzucił do Lorenza:

– Marie mnie nienawidzi, mam rację?

– Co ci mam powiedzieć? –  Huber sapnął ciężko – Przeraziłeś ją…

Przez długą chwilę trwało milczenie. Georg przyglądał się resztce wody w kubku. Wtedy ponownie odezwał się Lorenz:

– Ale chciałbym, żebyś wiedział, że uważam, że źle się stało, że Marie próbowała cię oszukać.

– Teraz tak sądzisz, ale wcześniej byłeś innego zdania. Co, Lorenz?

– Owszem … musiałem sam dojść, gdzie jestem teraz, żeby to zrozumieć.

Georg gwałtownie odwrócił się w kierunku Lorenza. Przez moment uważnie mu się przyglądał, ale Lorenz nie patrzył na niego, milczał pogrążony daleko w swoich myślach. W końcu zmienił temat.

– Operacja twojego brata się skończyła.

– Co z nim?

– Jeszcze się nie wybudził. Lepiej idź do rodziny. Nie ma sensu, żebyś tu siedział.

Georg przytaknął tylko. Lorenz miał rację. Nic tu po nim.  Był ostatnią osobą, którą teraz chciałaby Marie widzieć.  Podniósł i się z krzesła i skierował kroki w kierunku windy. Lorenz też wstał. Czas było się dowiedzieć, co za drzwiami. Wszedł na oddział. Marie ciągle jeszcze spacerowała z wieszakiem z kroplówką – widać do końca było dalej niż bliżej. I do rana nic się raczej nie rozstrzygnie. Lorenz podszedł do córki.

– Pospacerujemy razem?

– Papa!

Marie postawiła wieszak. Wtuliła się w ojca.

– Jesteś! Wróciłeś!

– Musiałem. Chce zobaczyć mojego wnuka. – Lorenz uśmiechnął się trochę wymuszenie do córki. Myśli jego ciągle błądziły daleko stąd…

%d blogerów lubi to: