Schicksal in den Bergen

Am Tag, nachdem die Brüder Leitners den Polizeigewahrsam verlassen hatten, reiste Liam am frühen Morgen nach Hubers Alp, um Lisa wegen Florian zu treffen. Zu seiner Überraschung waren auch Karin und ihre Tochter hier. Der Umzug von beiden Frauen in die Alp war kein gutes Zeichen für seinen Mandanten – anscheinend blieb Florian ohne die Unterstützung seiner Verwandten. Umso mehr wollte er die Gelegenheit nutzen, um mit Karin und Mila zu sprechen. Karin wollte nicht gern mit dem Anwalt ihres Mannes reden, und Mila schien völlig abwesend zu sein.

„Sie glauben doch nicht, dass ihr Mann mit dieser Frau in ein Zimmer gegangen ist, mit der Absicht, sie zu vergewaltigen?“

„Ich denke gar nichts, Herr Achenbach. Was Florian getan hat, ist unverzeihlich.“

„In ethischer Hinsicht, ja, aber ja in menschlicher Hinsicht?“

„In jeder Hinsicht!“

„Es ist leicht zu verurteilen, es ist schwerer zu verstehen … Aber wir sprechen hier nicht von einer anonymen Person, sondern von Ihrem Mann. Dies wiederum zwingt man, ein wenig anders zu schauen, nicht nur die Tat, sondern auch einen Mann zu sehen. Und wer kennt ihn besser als seine Frau, die seit zwanzig Jahren mit ihm verheiratet ist?“

„Meine Mutter dachte auch, dass sie ihren Mann wie keinen anderen kannte, … anscheinend habe ich auch etwas verpasst … außerdem bin ich zuerst eine Frau und dann eine Ehefrau. Und das bringt mich immer auf die Seite der Opferfrau sein, auch wenn sie das Opfer meines Mannes ist.“

„Nur weil Magdalene Ritter sich als Opfer vorstellt, heißt das nicht, dass sie es ist. Sie müssen sich bewusst sein, was diese Frau mit Ihrer Tochter erreichen wollten. Dass es eine lange, absichtliche Aktion war. Und nicht frei! Ihre Tochter war nicht die Erste, die von Magdalena Ritter zur Prostitution angeworben wurde! Diese Frau hat Ihrer Tochter großen Schaden zugefügt … und Ihr Mann hatte allen Grund, die Beherrschung zu verlieren.“

„Aber nicht Auge um Auge!“

„Magdalene Ritter hat Erfahrung mit aggressiven Männern. Florian …, wenn es für Sie und Ihre Tochter wichtig ist …“, blickte Liam in die Richtung von Mila, die auf der Bank saß und auf der Fensterscheibe starrte. „Florian hatte noch nie mit einer Frau wie ihr zu tun gehabt. Es war nicht Ihr Mann, der das Drehbuch für diesen Vorfall geschrieben hat, eher ist er ohne Plan dorthin gegangen … nur mit des Vaters Wut … und er hat sich in ihren Strategien verfangen. Aber er hat auch das Drehbuch angehalten, als er hat realisiert, wohin es geführt hatte. Es ist wahrscheinlich auch für Sie und Ihre Tochter nicht ohne Bedeutung, oder?“

Lisa konnte es nicht mehr ertragen und unterbrach den Anwalt,

„Bravo! – Warum sagst du nicht einfach, dass Florian hier Magdalenas Opfer ist!“, rief sie an.

„Er ist ein Opfer durch die bloße Tatsache der Anklage.“

„Es war Florian, der Gewalt gegen Magdalene anwenden wollte, und sie hatte jedes recht, sich in jeder Hinsicht gegen dieses grobe Lynchen zu verteidigen, auf das er zielte!“

„Und sie hat es getan und erreicht, was sie wollte. Was sucht sie sonst noch vor Gericht?“

„Gerechtigkeit! Nur ein krankes Individuum wie du kannst das nicht verstehen.“

„Aber ich verstehe sehr gut, dass du versuchst, deine eigene Rechnung mit jemandem zu begleichen, der damit nichts zu tun hat“

„Lisa, wovon er redet?“, fragte Karin.

„Deshalb hast du deine alte Kumpelin in der Branche überredet, gegen  Florian die Anzeige erstatten. Wer für wen bezahlt, spielt hier keine Rolle. Es ist wichtig, dass deine endgültige Bilanz korrekt ist.“

„Blödsinn!“, rief Lisa und schaut Liam mit ihren hasserfüllten Augen an.

„Ich frage mich schon lange, was du im Familiengericht machst, wenn du die elterlichen Gefühle nicht verstehst. Die Tatsache, dass sie alle anderen Gefühle ausblenden. Sie können die schönsten Dinge in einem Menschen aktivieren, aber auch einen Menschen in ihm töten. Du könntest eine Frau wie du verstehen. Du könntest jedoch die Gefühle des Vaters nicht verstehen, dessen Tochter jemand zu zerstören versucht hat.“

„Raus hier!“

„Das Vergnügen ist ganz meinerseits.“

Liam, der mit Lisa va banque ging, riskierte es, aber seine Intuition ließ ihn nicht im Stich. Sein Ziel hat er jedoch nicht erreicht. „Florian konnte nicht mit der Unterstützung der Frauen rechnen, die am meisten liebte, denn keine von ihnen würde sich auf seine Seite stehen“, dachte er, als er die Küche verließ. Ohne Bedauern. Er hatte für keine der Frauen in diesem Kreis eine positive Emotion in sich gefunden: Die Tochter – die Ursache des Unglücks; Florians Frau – nur im Guten und niemals im Schlechten; Marie – eine kleine Lügnerin – die Vereinbarung mit Jan verlangte von Lisa, ihre Karten über die Teilnahme ihrer Schwester am Skandal auf den Tisch zu legen; Lisa – sie denkt nur an sich selbst und ihre Rache. Und was Karin und ihre Tochter empfinden, ist ihr gleichgültig. Er trat kaum nach draußen, als er unerwartet Hubers Gespräch mit Sofia Leitner miterlebte.

„Du, Lorenz, bist mit Sebastian mehr als einmal auf den Höfats geklettert.“

„Es war gut vor über 20 Jahren!“

„Auf jeden Fall, du kennst alle Routen dort perfekt – du musst meine Söhne sicher runterbringen!“

„Wie soll ich das machen?“

„Ich weiß nicht wie, aber ich weiß, dass du uns etwas schuldest. Für Peter!“

Achenbach, der erkannte, worauf Huber hinauswollte, versuchte ihn aufzuhalten, während der seine Kletterausrüstung einsammelte. Er schätzte, die Situation kühl ein, dass der ältere Mann es nicht allein schaffen konnte, also würde es nur ein drittes Opfer geben. Dann dachte er zeitweilig darüber nach, was passieren würde, wenn er mit ihm gehen würde. Er kam zu dem Schluss, dass es eine Chance gab. Und wenn das der Fall ist, ruft ihn der moralische Imperativ dazu auf, das Risiko einzugehen. Er beschloss, mit Huber zu gehen. Liam nahm eine zusätzliche Kletterausrüstung mit und bat Huber um ein Paar Kletterschuhe.

Zur gleichen Zeit rannte Lisa in der Küche herum. Sie kochte über vor Aufregung.

„Schuft! Bastard! Hund! Hurensohn!“

„Erleichtert?“, sagte Marie mit ruhiger Stimme.

„Lisa, warum warst du nicht ehrlich zu mir, als ich dir meine Vergangenheit anvertraute?“, fragte Karin mit Bitterkeit in ihrer Stimme.

„Wäre es einfacher für dich?“

Lorenz betrat die Küche und begann wortlos in den Schränken nach etwas zu suchen.

„Papa?”

„Marie! – Nicht jetzt! Georg und Florian sind auf der Höfatsscharte. Ihre Mutter war hier. Ich fahre nach Gerstruben.“

„Was?“, sagte Marie Geräuschlos, mit Entsetzen in den Augen.

„Wofür? Das geht uns nichts an!“ rief Lisa in heftigem Ton aus, die sich nach dem Besuch von Achenbach noch nicht abgekühlt hat.

„Papa, du meinst es nicht ernst – du wirst doch nicht zum Westgipfel bergsteigen?“, schließt Marie sich Lisa an. „Du hast das letzte Mal vor zwanzig Jahren geklettert!“

Lorenz ignorierte Maries Worte und holte weiter Wasserflaschen aus dem Schrank. Dann wandte er sich an Karins Tochter,

„Mila, kannst du mir einen Pullover aus meinem Zimmer holen?“

„Lass Sebastian selbst für sie gehen!“, reagierte Lisa erneut scharf.

„Sebastian …“, sagte Loren mit leiser Stimme. „Er ist jetzt der Letzte, der ihnen helfen könnte. Ich weiß, was ich sage.“

„Selbst wenn es wahr ist, du schuldest ihnen nichts!“, erwiderte Lisa im gleichen Ton.

„Im Gegenteil, Lisa, ich schulde ihnen einfach alles!“

„Du darfst nicht dorthin gehen!“, protestierte seine Tochter hysterisch.

„Wieso?“, sah Lorenz seine Tochter mit Schmerz und Vorwurf an. „Möchtest du mich aufhalten?“

„Papa!“, rief Marie in einem flehenden Ton.

Lorenz nahm den Pullover und ging nach draußen. Marie sah Lisa vorwurfsvoll an. Dieser rannte ihrem Vater nach. Währenddessen warf Huber seinen Pullover in Richtung Achenbach, der auf der Bank vor dem Haus saß, und ging zu seinem Auto. Der Anwalt probierte gerade Lorenz` alte Kletterschuhe an. Sie passten, obwohl Liam das Gefühl hatte, dass niemand mehr sie benutzte – ein Museumsrelikt. Es war jedoch wichtig, dass der Huf zu ihm passte. Er trug einen Anzug und sah für die Party, zu der er gehen würde, ein wenig lächerlich aus. Liam zog Jacke und Krawatte aus, rollte die Hosenbeine hoch und zog Lorenzos alten Pullover an. Die Männer packten kaum das Nötigste für den Land Rover Lorenz, als sie sich auf den Weg machten. Da die Leitners an der Grenze zwischen Westgipfel und Ostgipfel waren, müssen sie so schnell wie möglich nach Gerstruben kommen. Von dort aus gut drei Stunden nach Westgipfel! Sie hatten keine Zeit zu verlieren.

Karin ging zum Fenster und beobachtete durch das Glas, was draußen vor sich ging. Sie sah Lisa ihrem Vater nachlaufen, während er Dinge ins Auto packte. Sie klammerte sich an seine Schulter, aber Huber nahm ihre Hand von ihm und warf ihre Tochter weg. Karins Kopf war verwirrt, als Mila sich ihr näherte.

„Ich möchte nicht, dass Papa etwas passiert.“

„Ich auch nicht“, sagte Karin  und umarmt ihre Tochter.

„Was für ein Schicksal ist es, dass wir alle Opfer desselben geworden sind?“, sagte Karin nachdenklich.

„Mama, wovon redest du?“

Karin und Mila, die gestern nichts mehr mit Florian zu tun haben wollten, zitterten jetzt beide um sein Leben. Sie liebten ihn und so negativ sie seine Tat auch beurteilten, sie wollten ihn munter und gesund zurück.

Marie kämpfte mit ihren eigenen unerwünschten Gedanken. Sie hatte Georg nicht den Tod gewünscht, wie sie sich keinen anderen Menschen gewünscht hatte, aber ihr Herz sagte, sie hätte sich erleichtert gefühlt, wenn sie ihn nicht wiedersehen müsste. Marie fürchtete um ihren Vater, schließlich hing sie an ihm. Als sie durch das offene Fenster hörte, dass sich das Auto abfuhr, hatte sie Angst, dass sie nicht von der Bank aufstehen und zum Fenster gehen konnte. Ihre Herzfrequenz beschleunigte sich von Minute zu Minute, die Atmung wurde schneller und flacher zugleich, ihr Herz pochte, als wollte, es verlasse ihre Brust. Sie kannte die Symptome gut. Zu gut. Sie muss nur etwas tun und die Panikattacke wird vorübergehen. Wie immer. Marie verjagte mit dem Rest ihres Willens aufdringliche Gedanken, nur um zu verhindern, dass die Panik eskalierte. Dann kam zu den Symptomen, die ihr so bekannt waren, ein weiterer neuer Außerirdischer hinzu – der sich ausdehnende, scharfe Schmerz in ihrer Wirbelsäule. Tränen stiegen in ihren Augen auf.

Lisa, da ihr Vater sie mit Gefühlen verschlossen hatte, wartete sie auf die erste wärmere Geste von seiner Seite. Es ist nicht gekommen. Sie stand resigniert, mit gesenkten Armen, mitten auf der Straße. Staub von den Rädern des Land Rovers ihres Vaters wehte ihr ins Gesicht, als der Wagen vor dem Haus wegfuhr. Der Gedanke, ihn nicht wiederzusehen, sein Herz nicht abwenden zu können, war unerträglich. Als das Auto aus ihren Augen verschwand, wischte sie sich mit der Hand die Tränen aus dem schmutzigen Gesicht und kehrte mit einem Gedanken nach Hause zurück – um mit Marie zu kuscheln, wie es früher war.

In der Küche saß Karin neben Marie, Mila stand am Fenster und wählte hastig etwas am Telefon. Marie atmete schnell, ihre scharfen, straffen Gesichtszüge und ihre Blässe sprachen für sich. Karin ließ Marie für einen Moment aus den Augen, sah Lisa an und bestätigte laut nur, was die Schwester bereits erraten hatte.

„Es ist angefangen!“

Im Auto fragte Lorenz seinen Begleiter: „Wie lange kletterst du schon?“

„Seit fast achtzehn Jahren.“

„Du kennst Höfats, ich verstehe?“, fragte Lorenz und drehte den Kopf zu Liam. Der Mann nickte.

„Der klassische Aufstieg zum Westgipfel mit anschließender Überschreitung zum Ostgipfel ist keine besonders schwierigere Route.“

„Georg und Florian klettert nach Westgipfel direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiter Gipfel.“

„Das ändert die Dinge ein wenig.“

„Wir wählen die normale Route – der Aufstieg zum Westgipfel durch die Wanne. Es wird einfacher und schneller“, sage Lorenz.

„Aber die Brüder haben ihre Erfahrung. Das Wetter begünstigt sie.“

„Ja, atmosphärisch“, erwiderte Lorenz „Ihr Vater ist vor 50 Jahren fast dortgeblieben.“

„Was zählt ist, dass er damals zurückgekehrt ist.“

„Sebastian hatte etwas, worauf er zurückkommen konnte“, erwiderte Lorentz und dachte nach. Er hatte damals nichts, worauf er zurückkommen konnte. Margarete gab ihm einen Korb und verließ das Allgäu. Sebastian ging auch bald. Zuvor hatten sie jedoch mehrere Toasts zur Freundschaft getrunken und Sebastian bekam von Sofia – dem feurigsten und sommersprossigen Mädchen in der Schule – das Versprechen, auf ihn zu warten. Auch er war bereit, auf Margarete zu warten, bis sie ihr Studium beendet hatte. Er wollte ihren Ambitionen nicht im Wege stehen. Aber sie möchte sein Wort nicht, also hatte er nur die Kneipe. Er war der einzige erwachsene Mann im Haus – sein Vater war schon lange tot, er hatte keine Brüder -, er war nicht wie Sebastian von der Wehrpflicht bedroht.

„Seine Söhne haben auch etwas, worauf sie zurückkommen können. Auch, wenn sie anders denken.“

„Du, Liam, hast du auch was?“

„Na sicher!“, erwiderte Liam und ein strahlendes Lächeln erschien sofort auf sein Gesicht. „Jeden Tag erwartet mich zu Hause ein wahrer Geysir der Freude.“

„Dann habe ich den richtigen Begleiter für das Bergsteigen gefunden.“

Wypadek w górach

Dzień po tym, jak bracia Leitners opuścili areszt, z samego rana, Liam wybrał się do Hubers Alp spotkać się z Lisą w sprawie Floriana. Ku swojemu zaskoczeniu zastał na miejscu również Karin z córką.  Przeprowadzka do Alp obu kobiet nie wróżyła nic dobrego dla jego klienta – najwyraźniej Florian został bez wsparcia ze strony najbliższych. Tym bardziej więc zamierzał wykorzystać sposobność, żeby porozmawiać zarówno z Karin, jak i Milą. Karin nie paliła się do rozmowy z adwokatem męża, a Mila wydawała się zupełnie nieobecna.

– Chyba nie sądzi pani, że jej mąż poszedł do pokoju z tą kobietą w zamiarze dokonania na niej gwałtu?

– Ja nic nie sądzę, panie Achenbach. To, co zrobił Florian, jest niewybaczalne.

– Łatwo potępić, trudniej zrozumieć … My jednak nie rozmawiamy tu o kimś obcym, anonimowym, tylko o pani mężu. To zaś obliguje do trochę innego spojrzenia, do zobaczenia nie tylko czynu, ale też człowieka, którego kto lepiej zna od kobiety, która z nim przeżyła dwadzieścia lat?

 – Mojej matce też się wydawało, że zna swojego męża jak nikt inny … Widocznie mnie też coś umknęło … Poza tym ja jestem najpierw kobietą, a dopiero potem żoną. A to stawia mnie zawsze po stronie kobiety ofiary, nawet jeśli ona jest ofiarą mojego męża.

– To, że Magdalene Ritter przedstawia się jako ofiara, nie znaczy, że nią jest. Musi mieć przecież pani świadomość, do czego zmierzała ta kobieta z pani córką. Że było to działanie długie, celowe. I nie za darmo! A pani córka nie była pierwszą, którą Ritter chciała zwerbować do prostytucji. Ta kobieta wyrządziła wielką krzywdę pani córce … i pani mąż miał wszelkie powody, żeby stracić panowanie nad sobą.

– Ale nie oko za oko!

 – Magdalene Ritter ma doświadczenie z agresywnymi mężczyznami, a Florian…, jeśli to ma dla pani i pani córki znaczenie…- Liam spojrzał w kierunku siedzącej na ławce Mili, która patrzyła się w szybę okna – … to Florian nigdy nie miał do czynienia z kobietą taką jak ona. To nie pani mąż pisał scenariusz tego zajścia. Więcej, on tam poszedł bez planu, tylko ze swoim gniewem ojca … I on dał się wciągnąć w jej strategię.  Ale też i on ten scenariusz zatrzymał, kiedy zorientował się, dokąd on zmierza. To chyba też nie jest dla pani i pani córki bez znaczenia?

– No, brawo, może jeszcze powiesz, że to Florian jest tu ofiarą Magdalene! – Lisa nie wytrzymała i się wtrąciła.

 – On jest ofiarą przez sam fakt oskarżenia. 

 – To Florian chciał użyć wobec Magdalene siły i ona miała wszelkie prawo bronić się na wszystkie sposoby przeciw temu ordynarnemu linczowi, do którego on zmierzał!

– I zrobiła to, i osiągnęła, co chciała. Czego jeszcze szuka w sądzie?

– Sprawiedliwości! Tylko takie chore indywiduum jak ty może tego nie zrozumieć!

– Rozumiem za to doskonale, że ty próbujesz wyrównać własne rachunki i to na kimś, kto z tamtym nie ma nic wspólnego. 

– Lisa, o czym on mówi?  –  zwróciła się Karin z pytającym wzrokiem do siostry.

– To dlatego namówiłaś swoją starą kumpelę po fachu, żeby wniosła akt oskarżenia przeciw Florianowi. Kto za kogo tu płaci, jest bez znaczenia. Ważne, żeby twój bilans końcowy się zgadzał.

– Bzdura! – Lisa patrzy pełnymi nienawiści oczyma na Liama.

– Od dawna zastanawiam się, co ty robisz w sądzie rodzinnym, skoro nie rozumiesz uczuć rodzicielskich. Tego, że głuszą wszystkie inne. Mogą uaktywnić w człowieku wszystko to, co najpiękniejsze, ale też i zabić w nim człowieka. Potrafisz zrozumieć taką jak ty, ale uczuć zdesperowanego ojca, któremu ktoś próbował zniszczyć córkę, nie jesteś w stanie zrozumieć.

– Wynoś się!

– Cała przyjemność po mojej stronie.

 Liam, idąc va banque z Lisą, ryzykował, ale intuicja go nie zawiodła. Niemniej, celu nie osiągnął. „Florian na wsparcie ze strony kobiet, które kochał najbardziej na świecie, liczyć nie ma co, bo żadna z nich nie stanie po jego stronie”. – myślał, opuszczając Alp. Bez żalu, niezdolny znaleźć w sobie jednej pozytywnej emocji w stosunku do żadnej z kobiet w tym gronie: córka — przyczyna nieszczęścia; żona — tylko na dobre i nigdy na złe; Marie — mała kłamczuszka — porozumienie z Janem wymagało wyłożenia kart na stół przez Lisę, co do udziału jej siostry w aferze; Lisa — myśli tylko o sobie i swojej wendecie. Ledwo wyszedł na zewnątrz, jak niespodziewanie stał się świadkiem rozmowy Hubera z Sofią Leitner.

– Ty, Lorenz, nie raz razem z Sebastianem wchodziliście na Höfats.

 – To było dobre ponad 20 lat temu!

– Mino wszystko, znasz to przejście.  Ty musisz moich synów sprowadzić bezpiecznie w dół!

– Jak?

 – Nie wiem jak, ale wiem, że jesteś nam to winien. Za Petera!

Achenbach rozumiejąc, do czego zmierza Huber, próbuje go argumentacją zatrzymać, gdy ten zbiera sprzęt do wspinaczki. Chłodno ocenia sytuację, że starszy pan sam nie da rady, więc będzie tylko trzecia ofiara. Po czym przez chwilę rozważa, co by było, gdyby poszedł z nim. Dochodzi do wniosku, że jest szansa. A skoro tak, to imperatyw moralny każe podjąć ryzyko. Decyduje się iść z Huberem. Bierze dodatkowy sprzęt z Alp dla siebie. Prosi Hubera o buty.

W tym samym czasie, w kuchni Lisa cała wrząc od wzburzonych emocji, biega po pomieszczeniu.

– Padlina! Pies! Kanalia! Sukinsyn!

– Ulżyło?  – odezwała się Marie spokojnym głosem.

– Lisa, dlaczego nie byłaś ze mną szczera, kiedy ja zwierzałam ci się z mojej przeszłości? – Karin z goryczą w głosie.

– Byłoby ci lżej?

 Do kuchni wszedł Lorenz, zaczął szukać czegoś po szafach.

– Tata?

– Nie teraz, Marie! Georg i Florian są na Höfatsscharte. Była tu ich matka.  Jadę do Gerstruben.

– Co? – zawoła Marie niemal bezgłośnie, z przerażeniem w oczach.

– Po co? To nie jest nasza sprawa! – zawołała gwałtownym tonem Lisa, która jeszcze nie ochłonęła po wizycie Achenbacha.

– Tato! Ty nie mówisz tego chyba poważnie. – Marie dołączyła się do Lisy – Chyba nie masz zamiaru wejść na Westgipfel? Ostatnio wspinałeś się ze dwadzieścia lat temu!

Lorenz zignorował słowa Marie i dalej wyjmował z szafki bidony na wodę. Po czym zwrócił się do córki Karin:

– Mila, mogłabyś mi przynieść z mojego pokoju jakiś sweter?

– Niech Sebastian sam idzie po nich! –  zareagowała ponownie ostro Lisa.

 – Sebastian… – odparła Lorenz głuchym głosem – On jest teraz ostatnim, który byłby im w stanie pomóc. Wiem, co mówię, Lisa.

 – Nawet jeśli tak jest, to ty nie jesteś im nic winien!

 – Przeciwnie. Ja jestem im wszystko winien.

– Nie wolno ci tam iść! – zaprotestowała prawe z histerią w głosie jego córka.

– Bo co?  – Lorenz spojrzał z bólem i wyrzutem na córkę – Powstrzymasz mnie?

– Tato!  – zawołała Marie błagalnym tonem.

Lorenz odebrał sweter od Mili i wyszedł na zewnątrz. Marie spojrzała z wyrzutem na Lisę. Ta wybiegła za ojcem. Huber tymczasem rzucił swój sweter w kierunku siedzącego na ławce przed domem Achenbacha i podszedł do swojego samochodu. Adwokat właśnie przymierzał jego stare buty do wspinaczki. Pasowały, choć Liam nie mógł oprzeć się wrażeniu, że dziś już chyba nikt takich nie używa – zabytek muzealny. Jednak najważniejsze, że kopyto się zgadzało. W garniturze wyglądał cokolwiek zabawnie jak na imprezę, na którą się właśnie wybierał. Ściągnął marynarkę i krawat, podwinął nogawki u spodni i włożył stary sweter Lorenza. Mężczyźni ledwo zapakowali potrzebne rzeczy do samochodu Lorenza, jak wyruszyli w drogę. Skoro Leitnerzy byli na przejściu między Westgipfel i Ostgipfel, to oni potrzebowali jak najszybciej znaleźć się w Gerstruben. Stamtąd dobre ponad trzy godziny wspinaczki jedynie na sam Westgipfel! Nie mieli czasu do stracenia.

Karin podeszła do okna i zza szyby obserwowała, co się dzieje na zewnątrz.  Widziała, jak Lisa biegnie za ojcem, który pakuje rzeczy do samochodu. Czepia się jego ramienia, ale Huber zdejmuje z siebie jej rękę i odtrąca córkę. Karin odczuwała zamęt w głowie, kiedy Mila podeszła do niej.

 – Nie chcę, aby tacie się coś stało.

 – Ja też nie.  – odparła Karin i objęła córkę. Po chwili zaś dodała w zamyśleniu — Co za fatum nad nami wisi, że wszystkie stałyśmy się ofiarami tego samego.

 – O czym ty mówisz, mamo? 

Karin i Mila, które jeszcze wczoraj nie chciały mieć nic wspólnego więcej z Florianem, tak teraz obie drżały o jego życie. Kochały go i jakkolwiek negatywnie oceniały jego postępek, to chciały, żeby wrócił cały i zdrowy. Marie zmagała się z własnymi niechcianymi myślami. Nie życzyła Georgowi śmierci, tak jak i nie życzyła jej żadnemu innemu człowiekowi, jednak serce mówiło, że poczułaby ulgę, gdyby nie musiała go więcej na oczy oglądać. Bała się o ojca, wisiała na nim. Kiedy usłyszała przez uchylone okno, że samochód ruszył, dopadł ją lęk, że nie była w stanie wstać z ławy i podejść do okna, tętno przyspieszało z minuty na minutę, oddech stawał się coraz szybszy i płytszy jednocześnie, serce łomotało już tak, jakby chciało opuścić jej klatkę piersiową. Dobrze znała te objawy. Za dobrze. Musi tylko zająć się czymś, a atak paniki minie. Jak zawsze. Marie resztkami woli odganiała natrętne myśli, byle tylko nie dopuścić do eskalacji paniki. Wtedy, do tak dobrze jej znanych objawów, dołączył się inny nowy, obcy – rozpierający, ostry ból w krzyżach. Do oczu napłynęły jej łzy. Lisa, odkąd ojciec zamknął się na nią uczuciami, jak jutrzenki wyczekiwała pierwszego cieplejszego gestu z jego strony. Nie doczekała się. Stała zrezygnowana, z opuszczonymi rękoma, na środku drogi. Kurz spod kół Land Roveru ojca dmuchnął jej w twarz, kiedy samochód ruszył spod domu.  Myśl, że mogłaby go więcej nie zobaczyć, nie mieć szans odwrócić jego serca była nie do zniesienia. Kiedy samochód zniknął jej z oczu, otarła dłonią łzy z brudnej twarzy i zawróciła do domu, z jedną myślą – wtulić się w Marie, jak za dawnych lat. W kuchni zastała siedzącą przy Marie Karin, obok stojąca Mila pośpiesznie wybierała coś w telefonie. Marie oddychała szybko, jej wyostrzone i napięte rysy twarzy, wyraźna bladość mówiły same za siebie. Karin oderwała na moment wzrok od Marie, spojrzała na Lisę i potwierdziła na głos tylko to, co siostra już się domyśliła.

– Zaczęło się.

W samochodzie Lorenz zagadnął swojego towarzysza:

– Długo się wspinasz?

– Będzie z dobre osiemnaście lat.

– Höfats znasz, jak rozumiem? – Lorenz obrócił głowę w kierunku Liama. Mężczyzna pokiwał głową.

– To przejście to nie jest jakaś specjalnie trudna trasa.

– Georg i Florian przekraczają je ze wschodu na zachód.

– To zmienia trochę postać rzeczy. –  przyznał Liam — Tam jest trochę ostrych zjazdów.

– My wybierzemy drogę standardową — wejście na Zachodni Szczyt przez wąwóz. Będzie to łatwiej i szybciej. – powiedział Lorenz.

– Jednak bracia mają przecież swoje doświadczenie. Pogoda im sprzyja.

–  Atmosferyczna.  –  odparł Lorenz. – Ich ojciec 50 lat temu o mało nie został tam.

– Ważne, że jednak wrócił.

– Sebastian miał do czego. – odparł Lorentz i się zamyślił.  

To on nie miał do czego wracać. Margarete właśnie dała mu kosza i wyjechała z Allgäu. Sebastian też wkrótce wyjechał. Wcześniej jednak wypili za przyjaźń, a druh uzyskał od Sofii — najbardziej ognistej i zarazem piegowatej dziewczyny w szkole — słowo, że na niego poczeka. On też by poczekał na Margarete, aż ukończy te swoje studia. Nie zamierzał stawać na drodze jej ambicjom. Tyle że ona jego słowa nie chciała, więc został mu tylko bar. Był jedynym dorosłym mężczyzną w domu — ojciec od dawna nie żył, braci nie miał — powołanie do wojska, jak Sebastianowi, mu nie groziło.

– Jego synowie też mają do czego. Nawet jeśli myślą, że jest inaczej.

– Ty, Liam, chyba też masz, co?

– Oczywiście!  – na twarzy Liama natychmiast pojawił się promienisty uśmiech, gdy dokończył – Na mnie w domu czeka codziennie prawdziwy gejzer radości.

– To trafił mi się właściwy kompan w góry.

Milas Leid

Magdalene. Versuchung

Als Mila nach München ging, gab ihr Vater ihr Geld für Miete in der WG bis Ende des Jahres, plus eine monatliche Überweisung für den Lebensunterhalt. Den Rest sollte sie sich selbst verdienen. Eine alte Freundin von Lisa, Magdalene Ritter, vermittelt Mila auf ihre Bitte hin einen Job als Kellnerin im Restaurant eines Vier-Sterne-Hotels. Die Trinkgelder waren erheblich. Aber die Zeit, die die Arbeit in Anspruch nahm, war nicht mehr aufzuholen. Vor allem, da sie war komplett mit der Schule beschäftigt.  Viele ihrer Studienkollegen tanzten und sangen schon seit ihrer Kindheit. Sie begann in allem als Amateurin. Das Studium war in der Regel kostenlos. Im Prinzip, denn alles, was für sie zusätzlich und interessant war, musste bezahlt werden. Außerdem musste man, wenn man an einer Tanz- und Gesangsschule studierte, über alle größeren und wichtigeren kulturellen Ereignisse in der Stadt auf dem Laufenden sein. Und für all dies benötigt man Geld und Zeit. Um Geld zu haben, musste man mehr arbeiten, und dann blieb nicht einmal Zeit, sich auf den Lehrveranstaltungen vorzubereiten. Mila hat ihrem ersten Lebenshaltungsgeld von Vater komplett für ein Kostüm für ein Theaterstück ausgegeben, in das sie zufällig hineingeraten ist – ein plötzlicher Ersatz für eine Freundin. Es war eine Gelegenheit. Um teilnehmen zu können, musste sie ihren Job als Kellnerin auf die Wochenenden reduzieren. Der Chef war unzufrieden mit ihrem mangelnden Engagement und feuerte sie. Magdalene fand einen anderen Job für sie, auch als Kellnerin, nur in einem Nachtclub. Die Trinkgelder waren noch größer, aber Mila konnte die »körperliche Unversehrtheit« vergessen. Das Leben ist brutal. Und pecunia non olet.  Manchmal hatte sie Lust, sich einen Zettel auf den Rücken zu kleben, auf dem steht: »Freundchen, hau mir nicht auf den Hintern, sonst kriege ich blöde Kinder«. Aber wer von diesen betrunkenen, widerlichen Trotteln würde den Witz verstehen?  Im Allgemeinen betete sie, dass keiner ihrer Freunde an diesem Ort und in diesem sexy Bunny-Outfit sie sehen würde. Zum Glück hatte sie keine Freunde, die an solche Orte gehen. Sie gingen in modische und teure Clubs. Der Tag, an dem stieß sie auf ihre Onkel Georg mit einem Tablet mit Drinks, war ein Unglückstag. Nicht, dass sie dachte, er passt nicht einen Gogo-Club. So naiv war nicht einmal sie! Georgs Ruf in der Familie war auf dem Tiefpunkt. Aber zuerst hatte sie das Gefühl, unter den Boden zu fallen. Schnell verschwand sie im Hinterzimmer und entließ sich unter dem Vorwand einer plötzlichen Magen-Darm-Grippe nach Hause. Es ist bekannt, extrem ansteckend! Seit sie in einem Nachtclub arbeitet, beginnt Magdalene, auf sie einzuwirken. Zunächst schlug sie vor, dass sie nicht wie verrückt reagieren sollte, als ein Kunde des Clubs ihr Abendessen anbot.

„Was fehlt dir? Schließlich es bricht dich deswegen keinen Zacken aus der Krone. Einfach wirst du einige Klischees hören und über schlüpfrige Witze kichern.  Und wenn seine Hände zu lang werden, gibst du ihm eine Ohrfeige und rennst nach Hause!  Aber du werdest einige Menschen kennenlernen, die sich im Leben gut eingerichtet haben – das wird dir in der Zukunft helfen. Außerdem muss er Kleidung, Kosmetik usw. für dich sponsern, wenn er nach den Partys mit dir zur Schau stellen möchte.  Ich gebe dir einen Tipp, wo du diese Luxuskleidung und andere Gadgets gegen Bargeld eintauschen könnest.“

Zuerst schüttelte sie Ekel über Magdalenes bloße Vorschläge ab – sie hatte ihren Stolz. Sie würde keine Begleitdame sein! Außerdem wurde sie anders erzogen, und das Vertrauen, das ihre Eltern ihr entgegenbrachten, bevor sie in die große Metropole gingen, brachte sie in große Verlegenheit. Mila wurde jedoch nicht nur von Lisas altem Bekannten unter Druck gesetzt. Es gab auch Druck von der anderen Seite. Einige ihrer Kollegen, die gerade aus fernen Provinzen gekommen waren, oder ausländische Studenten hatten einen »Sponsor« oder eine »Sponsorin«. Als sie das erste Mal mit einem potenziellen Sponsor zu Abendessen, ging sie, nachdem ihr das »Angebot« unterbreitet worden war, aufs Klo, um den halben Champagner, den sie getrunken hatte, und die Garnelen, die sie gegessen hatte, zurückzugeben. Dann funktionierte einfache Neugier – wer sie waren, wie sie aussahen, was sie erwarteten. Magdalene wählte sorgfältig aus – keiner von ihnen war alt, hässlich oder ekelhaft. Alle waren gut ausgebildet, mit der Welt vertraut und natürlich auch finanziell etabliert: ein Arzt, ein leitender Angestellter in einem internationalen Unternehmen, ein Anwalt, ein IT-Spezialist, ein Geschäftsmann usw. Alter zwischen dreißig und vierzig.

„Damit du auch etwas davon hast!“, lachte Magdalene zynisch, als sie ihr eine Angebotsliste vorgestellte.

Mit jedem weiteren Abendessen begann sie selbst, auf alles immer gleichgültiger und ironischer zu reagieren. „Weißt du, du hast eine solche Vorliebe, dass ich dich vielleicht einem Kollegen vom College vorstelle – er gibt dir das alles frei. Er hat den Ruf, ein Meister darin zu sein, seinen Kollegen einen zu blasen.“ Die sexuellen Gelüste waren vielfältig, mehr oder weniger fantasievoll und pervers, letztlich interessierten Mila aber mehr die Motivationen dieser Typen. Keiner von ihnen sah aus, als ob sie Sex kaufen müssten.  Und es gibt heute genauso viele degenerierte Frauen wie Männer.  Man muss nicht bezahlt, um Sex zu haben. Als Antwort hörte sie meist: weil es modisch und zeitgemäß ist, eine Luxus-Kurtisane zu haben, weil seine Frau diese Art von Spaß im Schlafzimmer nicht mag, weil er keine Zeit hat und sich nicht auf eine Beziehung einlassen will, weil es bequem und unverbindlich ist. Im Gegenzug gab es viel Geld, eine eigene Wohnung, exotische Reisen, teure Kleidung, Kosmetik und Parfüm.  Der Letzte, den sie traf, war ein Finanzanalyst von einer Top-Firma, ein Typ: intellektuell, 33 Jahre alt, Brillenträger, weder hässlich noch besonders gut aussehend. Eher grau. Er intrigierte sie sogar, denn er suchte nicht nur Sex, sondern schrieb in sein Angebot oberflächlich, »Freundschaft«. Seine erotischen Erwartungen waren eher moderat, im Allgemeinen liefen sie auf die Aussage hinaus, »Sei flexibel wie Gummi, Baby, und jede Nummer wird durchkommen.« Er gab jedoch an, dass er auch gerne über Bücher, Filme und Kunst spricht. Er sucht nicht nach einem Idioten.

„Vielleicht hol dir einfach eine Freundin?“, fragte Mila naiv.

„Zu viel Ärger“, hörte sie die zynische Antwort.

Wenn sie sich darauf einlässt, fliegen sie morgen das ganze Wochenende über in warme Länder, und sie kann die Richtung und den Ort selbst wählen. Als sie sich weigerte, hörte er sofort auf, nett zu sein.

„Warum zum Teufel bist du hier? –  Ich habe keine Zeit für Unentschlossene!“

„Aus Neugier“, erwiderte Mila genauso zynisch. Dann fügte sie hinzu, dass sie Journalismus studiert und Material für einen Aufsatz benötigt. Nach diesen Erklärungen änderte er schnell seine Manieren und komplett kanzelte sie ab. An ihrer Adresse hörte sie die Worte, »dumme Land-Weibsstück« – die immer noch zu den mildesten gehörten. ​Sie kehrte zu WG zurück und war überzeugt, dass ihre Neugier befriedigt worden war. Ihre College-Kollegen, die bei solchen Deals dabei waren, lachten über ihre Hemmungen und klopften einander gleichmäßig auf die Stirn.

„Was suchst du, Mila? Nicht pro jeden Anruf, sondern zwei oder drei Treffen pro Woche. Du könntest ein paar wie ihn haben und bis zu sechstausend Euro im Monat verdienen! Plus eine eigene Wohnung und Reisen in exotische Länder. Hast du dein Verstand verloren?“

Magdalene Ritter war seit über 20 Jahren im Sexbusiness tätig, daher war sie bereits in der Prostitutionsmaschinerie der Großstadt verwurzelt – eine Sprosse auf der Leiter, ein Glied in der Kette. Aus eigener Kraft hätte sie es nicht geschafft, da herauszukommen. Sie tat, was der Chef ihr auftrug, denn das Wichtigste war, ihr das Leben nicht schwerer zu machen.  Mila fiel einem Kumpel des Chefs des Bordells auf, in dem sie arbeitete, und gleichzeitig einem Drogendealer des Nachtclubs, in dem Mila monatelang als Kellnerin arbeitete. Magdalene wurde vom Chef damit beauftragt, Mila für ihn zu rekrutieren.  Was kann sie tun? Sie ist in den Vierzigern und wenn sie sich nicht selbstständig macht, wird sie sich bald auf der Straße wiederfinden. Magdalene drängte nicht, sondern kam geduldig und beharrlich immer wieder auf das Thema zurück. Ein Tropfen bohrt den Fels nicht mit Gewalt, sondern durch häufiges Fallen. Schließlich fragte Mila einmal ganz offen nach Lisa – ob sie auch auf ähnliche Weise arbeite. Magdalene hatte nur auf diesen Moment gewartet. Die Tatsache, dass sie damit Lisas Geheimnis preisgab, war ihr zu diesem Zeitpunkt ziemlich egal. Wichtig war, dass sie den perfekten Angriffspunkt fand, das krönende Argument. Also begann sie schnell, Lisas Geschichte zu erzählen, natürlich entsprechend retuschiert. Ohne Dramen, aber mit einem richtig farbigen Hintergrund.

„Und wie sollte sie hier ihren Brötchen verdienen? Ihre Familie hat ihr nicht einmal einen Pfennig gegeben. Lisa war ehrgeizig, sie wollte ihren Abschluss mit Auszeichnung machen, und das erforderte Engagement. Als Kellnerin in irgendeinem Pizza- oder Hamburger-Bude konnte sie das vergessen. Ein solcher Job würde ihr nicht ausreichen, um in München zu überleben, geschweige denn Jura zu studieren. Die Lehrbücher selbst kosten sie ein Vermögen!“

„Das ist mir aufgefallen. Ich reduziere immer noch die Ausgaben und beende den Monat immer mit einem Kredit.“

„Wie viel schuldest du heute? – Guck mich nicht so an!  Wir reden ganz offen.“

„Etwa 500 Euro.“

„Lisa hat so viel an einem Abend verdient. Na ja, damals gab es noch Mark … das war die Währung! Nicht der beschissene Euro, der schneller aus der Tasche verdunstet, als er hineinfällt. Aber für dich – mit deinem Reiz – ist eine solche Schuld eine Kleinigkeit, die an einem Wochenende beglichen werden kann!“

„Hallo! Ich habe noch nichts zugesagt!“, unterbricht Mila sie abrupt.

 „Wie du wünschest“, erwiderte Magdalene ruhig, versöhnlich. 

„Hat Lisa auf diese Weise lange Zeit Geld verdient?“

„Etwa ein halbes Jahr. Nach den Sommerferien hat sie ein Stipendium an der Universität bekommen und einen Teilzeitjob in einer Anwaltskanzlei gefunden. – Sie schrieb Briefe, arbeitete als Botin und so. Sie blieb dort bis zum Ende ihres Studiums.“ Magdalene sinnierte unwillkürlich, „Sie hätte bis zum heutigen Tag dortbleiben oder sogar höher springen können, wenn es nicht um ihre parochialen Prinzipien gingeSie wird keine Karriere durch das Bett machen! Und was hat ihr diese Ehrlichkeit genützt? Sie ging dorthin zurück, wo sie herkam – ins Kaff!“, dachte Magdalene, nicht ohne Häme.  Sie bemerkte die Neugierde auf Milas Gesicht, also fuhr sie mit dem Thema fort.

„Als sie gegangen ist, hat unsere Clique auseinandergefallen. Nichts war mehr wie vorher … wir waren zu viert. Manchmal haben wir zum Spaß Wetten abgeschlossen, wer von uns die dickste Brieftasche fangen würde. Und unsere Celice hat immer eine Show gegeben – Celice war Lisas Spitzname – In fünf Minuten konnte sie einen Kerl in der Bar mit einer Brieftasche entdecken, die mit den meisten Hunderten gefüllt war. Und sie hat keine weiteren fünf gebraucht, um mit ihm auszugehen. Lisa war in allem, was sie tat, ehrgeizig. Sie konnte aber auch mit anderen teilen. Als sie hat ein großes Tier gefangen, wurden wir das ganze Wochenende in Paris, London oder Berlin verrückt, wohin auch immer der Wind uns trieb. »A good girls go to heaven; a bad girls go everywhere«“, summte Magdalene die Melodie. „Kennst du dieses Lied?“

„Mmh“, das Mädchen nickte. »Girls just want to have fun«, fügte Mila mit einem spöttischen Lächeln hinzu.

„Wir beginnen mit einer Stimme zu reden.“

„Im Gegenteil!“, erwiderte Mila und spottete, „Sag mir Magdalene, und du gehst immer noch, wohin du willst?“

Magdalene verstummte. Sie half ihr und diese kleine Rotznase haute ihr ins Gesicht! Sie wird ihr zeigen, was Respekt ist!

„Du musst nichts sagen. Ich kenne die Antwort. Und ich glaube, wir verstehen uns nicht. Wahrscheinlich, weil wir unterschiedliche Lieds hörten“, schließt Mila mit Ironie ab.

„Alles im Leben hat seinen Preis und Lisa hat das sehr gut verstanden. Du hast auch eine, Mila. Du hast nur die Rechnung noch nicht erhalten.“

„Mein Preis ist auch für Mark Zuckerberg nicht verfügbar“, setzte Mila Trickserei von Magdalene endlich ein Ende.

„Wie du willst“, erwiderte Magdalene scheinbar gleichgültig.  „Ich dränge nicht. Aber ich leihe dir die 500. Du gibst es zurück, wenn du es hast.“

Die Gewinnung des nächsten Prostituierte-Kandidaten war normalerweise ein Prozess, der sich über die Zeit erstreckte. Aber wozu gibt es Drogen und fait accompli? Bis zum ersten Mal, dann sind die Hemmungen vorbei. Magdalene, die von ihrem Chef immer mehr unter Druck gesetzt wurde, goss eines Abends Drogen in ein Getränk, das sie dem Mädchen vor die Schicht stellte. Mila lehnte kein Drink ab – sie hatte ihren jeden Abend als Kellnerin in dem Nachtclub schon lange mit einem starken Getränk begonnen. Sonst hätte sie all diese schleimigen Blicke und Zwicken von betrunkenen Clubgästen nicht ertragen können. Dann schminkte sie das Mädchen und kümmerte sich um ihr »richtig Outfit«.  Doch als sie das bekiffte Mädchen in das Büro des Clubchefs schickte, wo ihr erster Freier auf sie wartete, wurde Magdalenas Gewissen plötzlich wach. Sie schnappte sich das Telefon und brachte die Polizeirazzia in den Club. Der Grund, wie immer – Drogen. Die Angst, verhaftet zu werden, erwies sich als stärker als die Lust und Mila schaffte es, dem aggressiven Kunden zu entkommen.  Nicht ohne die Hilfe der Verursacherin des Unglücks selbst – Magdalene.  Der Möchtegern-Vergewaltiger nahm Reißaus in dem Durcheinander. Noch halb bewusstlos von den Drogen verbrachte Mila den Rest der Nacht auf der Polizeiwache.   Sie kehrte noch vor dem Mittag in ihre WG zurück. In ihrem Zimmer fand sie ihren Vater, der auf sie wartete. Ihr Aussehen – schweres Make-up verschmiert, unvollständiges Outfit einem Straßenmädchen und ihr Geisteszustand sprachen für sich. Aber Florian wollte nicht gehen, bevor er nicht die ganze Wahrheit von Mila erfahren hatte. Sobald er sie sah, ging er zu ihr hinüber und packte sie fest an ihren Schultern.

„Woher kommst du um diese Zeit? Wie siehst du aus?“

Mila brach daraufhin in Schluchzen aus.

Vaters Zorn. Das Zusammenstoß von Goliath und David

David und Goliath

Die Erklärungen, die Florian von seiner zitternden und weinenden Tochter gehört hatte, stellten seinen Bauch auf den Kopf und froren alle Gefühle in ihm ein. Was Mila passiert ist, müsste bei jedem liebenden Vater eine Wut hervorrufen, die bis zum Dach des Himmels reichen würde. Das Drama seines geliebten Einzelkindes übertönte Leitners Gewissen – es gab keine solche Bestrafung für denjenigen, der versuchte, seine Tochter zur Prostitution verleiteten! Zuerst wollte er Mila sofort mit nach Hause nehmen, so wie sie steht. Aber er entschied bald, dass seine Tochter in einem solchen Zustand nicht von ihrer Mutter gesehen werden kann. Zuerst muss Mila sich selbst in eine Art Ordnung bringen. So beruhigte er die erschütterte Tochter und legte sie ins Bett. Als Mila, erschöpft von den Erlebnissen der Nacht, endlich einschlief, ging er hinaus in die Stadt. Seine ersten Schritte richtete er zum Hotel, in dem Ritter angestellt war. Aber er hat sie dort nicht gefunden. Er fand jedoch heraus, wo sie ihren zweiten Job hatte. Mit den Informationen, die ihn interessierten, verließ er das Hotel, stieg in sein Auto und fuhr direkt zu dem Bordell, in dem Magdalene Ritter arbeitete. Florian war ein anständiger Kerl, der ohne den Zwang nie einen Fuß in einen solchen Ort gesetzt hätte. Aber jetzt war er völlig gleichgültig. Alle seine Gedanken kreisten um diejenige, die Mila in diese Scheiße hineingeritten hatte – Magdalene Ritter. Und es waren äußerst unangenehme Gedanken. Zu sagen, dass er diese Frau hasste, wäre ein reiner Euphemismus. Als er dorthin ankam, hörte er, dass Magda beschäftigt war. Fein. Er wird hier auf sie warten, er hat Zeit, er hat es nirgendwo eilig …

Florian ist zurück mit Mila nach Allgäu

Florian und Karin waren von Anfang an gegen das Studium ihrer Tochter in München. Sie selbst hatten nie studiert und wollten, dass Mila eine praktische Berufsausbildung an einer wohnortnahen Schule erhält. Der Gedanke an das WG-Leben, das Studierendenleben und all die damit verbundenen Gefahren für junge Menschen, über die in letzter Zeit vermehrt in allen Medien berichtet wurde, ließen die Eltern berechtigterweise um ihr einziges Kind bangen. Am Ende, nachdem sie von Mila vor vollendete Tatsachen gestellt worden waren – sie hatte ihr Examen bestanden, war angenommen worden, hatte einen Job und einen Platz zum Schlafen – gaben Florian und Karin nach. Sie stimmten zu, sie aufs College gehen zu lassen, im Vertrauen darauf, dass ihrer Tochter in München nichts Schlimmes zustoßen würde. Als nun das negative Szenario eintrat, und zwar in einer Weise, die ihre schlimmsten Vorstellungen übertraf, waren sie am Boden zerstört. Immerhin hatten sie ihre Tochter gut erzogen, ihr die richtigen Prinzipien eingeflößt, selbst kein schlechtes Beispiel gegeben. Sie glaubten, dass Mila ausreichend Kraft in sich hatte, um dem ganzen Sumpf zu widerstehen, den die große Metropole neben den unbegrenzten Entwicklungsmöglichkeiten für einen jungen Menschen bot. Hätten sie irgendwie verhindern können, was geschehen war? Florian beschuldigte Lisa ohne Umschweife,

„Warum hat sie sich überhaupt in unsere Angelegenheiten eingemischt! Wenn sie nicht gewesen wäre, wäre Mila nichts Schlimmes passiert!“

Schon vor einigen Monaten hatte er alle guten Meinungen über Lisa verloren und seine jugendlichen Ideen über seine Ex-Freundin in Märchen umgesetzt. Jetzt zog er es vor, überhaupt nicht mehr an sie zu denken, denn er musste sich stark zurückhalten, um nicht laut die schlimmsten unzensierten Epitheta auszuschleudern. »Dummes Weib! Frau Anwältin! – Eine gewöhnliche Schlampe!« – Das waren die mildesten Ausdrücke, die in Bezug auf Lisa aus seinem Mund kamen. Karin gab dem grausamen Schicksal mehr Schuld als ihrer alten Freundin. Sie erlebte das Drama ihrer Tochter auf doppelte Art und Weise. Ihre eigene Vergangenheit kam zu ihr zurück. Die Ereignisse von vor fünfundzwanzig Jahren, die lange verdrängt und sorgfältig in den tiefen Schichten ihres Unterbewusstseins begraben waren, wurden heftig wieder lebendig. Die Emotionen kehrten mit einer solchen Wucht zurück, als ob alles gestern und nicht vor einem Vierteljahrhundert geschehen wäre. Karin wusste selbst nicht mehr, ob sie um ihre Tochter oder sich um selbst weinte.

Krzywda Mili

Magdalene. Pokusa

Kiedy Mila wyjeżdżała do Monachium, to ojciec dał jej pieniądze na start – czynsz w WG1  do końca roku, do tego przelew na utrzymanie co miesiąc. Resztę miała sobie sama zarobić. Stara przyjaciółka Lisy — Magdalene Ritter, na jej prośbę, załatwiła Mili pracę kelnerki w restauracji hotelu czterogwiazdkowego. Napiwki były spore. Tyle że czas, który zabierała praca był nie do nadrobienia. Zwłaszcza że zajęcia na uczelni zajmowały jej większość dnia.  Duża część jej koleżanek i kolegów z roku z tańcem i śpiewem miała do czynienia już od dziecka. Ona zaczynała we wszystkim jako amator. Studia, co do zasady były za darmo. Co do zasady, bo wszystko, co dodatkowe i jednocześnie właśnie ją interesujące było płatne i to słono płatne. Do tego, jeśli się studiowało w wyższej szkole tańca i śpiewu, to wypadało być na bieżąco ze wszystkimi większymi i ważniejszymi imprezami kulturalnymi w mieście. A na to wszystko potrzeba było pieniędzy i czasu. Żeby mieć kasę trzeba było więcej pracować, a wtedy nie było czasu nawet na przygotowanie się do zajęć. Pierwsze pieniądze na życie Mila w całości wydała na kostium do przedstawienia, do którego się przypadkiem dostała – nagłe zastępstwo za koleżankę. To była szansa. Aby wziąć w tym przedsięwzięciu udział, musiała zupełnie zrezygnować z pracy kelnerki w tygodniu. Szef był niezadowolony i ją wylał. Magdalene znalazła jej inną pracę, też kelnerki, tyle że w nocnym klubie. Napiwki były jeszcze większe, ale o nietykalności cielesnej mogła Mila zapomnieć. Life is brutal. A pecunia non olet. Czasem miała ochotę przyczepić sobie na plecy kartkę z napisem „koleś, nie klep mnie po dupie, bo będę miała dzieci głupie”, ale która z tych zapitych, obleśnych mord by dowcip zrozumiała? Ogólnie rzecz biorąc modliła się, żeby ją żaden ze znajomych w tym miejscu i w tym stroju seksownego króliczka nie zobaczył. Na szczęście nie miała znajomych, którzy zaglądają do takich spelun. Oni chadzali do modnych i drogich klubów. Dzień, w którym wpadła z tacą z drinkami na stryjaszka Georga należał do sądnych. Nie tam, żeby myślała, że on na gościa klubu gogo nie pasuje. Aż tak naiwna to nawet ona nie była! Georg reputację miał w rodzinie na poziomie dna. W pierwszej chwili jednak miała ochotę pod ziemię się zapaść. Szybko zniknęła na zapleczu i pod pretekstem nagłej grypy żołądkowej (wiadomo, piorunująco zaraźliwej!) zwolniła się do domu. Odkąd też zaczęła pracę w nocnym klubie, tak Magdalene zaczęła ją zmiękczać i urabiać. Na początek od sugestii, żeby nie reagowała jak oparzona, gdy jej jakiś klient lokalu kolację proponuje.

– Co ci szkodzi? Przecież cię nie ubędzie. Posłuchasz trochę banałów, pochichotasz do sprośnych kawałów. A jak rączki zacznie mieć przydługie, to dasz mu z liścia i do domu!  Poznasz jednak trochę ustawionych ludzi – to ci pomoże w przyszłości.  Poza tym, jak będzie się chciał z tobą po imprezach obnosić, to będzie musiał ci za sponsorować ciuchy, kosmetyki itd. Dam ci namiar, gdzie potem te luksusowe fatałaszki i inne gadżety na flotę przerobić.

Na początku się wzdrygała, duma robiła swoje. Poza tym inaczej ją wychowano, a i zaufanie, którym ją obdarzyli rodzice przed wyjazdem do wielkiej metropolii, mocną ją krępowało.  Na Milę, jednakże naciskała nie tylko dawna znajoma Lisy. Presja była i z innej strony — wiele jej koleżanek, a nawet kolegów, którzy przyjechali właśnie z głębokiej prowincji, czy też studentów obcokrajowców miało swojego sponsora lub sponsorkę. Kiedy pierwszy raz poszła na kolację z potencjalnym jej sponsorem, to po przedstawieniu jej „oferty” poszła do kibla zwrócić te pół szampana, który wypiła i krewetki, które zjadała. Potem działała już zwykła ciekawość – kim oni są, jak wyglądają, czego oczekują. Magdalene wybierała starannie — żaden tam stary, brzydki i obleśny. Wszyscy oni byli świetnie wykształceni, obyci w świecie, no i oczywiście ustawieni finansowo: lekarz, menadżer wyższego stopnia w korporacji międzynarodowej, prawnik, specjalista od IT, biznesmen, etc. Wiek trzydzieści parę do czterdzieści parę lat.

– Żebyś też coś z tego miała! – zaśmiała się cynicznie Ritter, kiedy przedstawiała jej ofertę.

Z każdą też kolejną kolacją sama zaczynała reagować na wszystko coraz bardziej obojętnie i ironicznie.

– Wiesz, masz takie upodobania, że może przedstawię ci kolegę — on ci to wszystko da za darmo. Na roku ma opinię mistrza w robieniu laski kolegom.

Zachcianki seksualne były różne, bardziej czy mniej wymyślne i perwersyjne, ją jednak bardziej interesowały ostatecznie motywacje tych facetów. Żaden nie wyglądał na takiego, co by musiał seks kupować.  A zdegenerowanych kobiet jest dziś równie dużo, co facetów.  Nie trzeba im płacić. W odpowiedzi słyszała najczęściej: bo to jest modne i na czasie mieć luksusową kurtyzanę, bo żona nie lubi tego rodzaju zabawy w sypialni, bo on nie ma czasu i ochoty angażować się w żaden związek, bo tak jest wygodnie i bez zobowiązań. W zamian oczywiście były duże pieniądze, samodzielne mieszkanie, egzotyczne wycieczki, drogie ciuchy, kosmetyki i perfumy.  Ostatni, z którym się spotkała to był analityk finansowy jakiejś firmy na topie, typ: intelektualista, lat 33, w okularkach, ani brzydki, ani szczególnie przystojny. Raczej szary. Nawet ją zaintrygował, bo nie szukał tylko seksu, ale w ofercie wpisał zdawkowo jeszcze hasło: „przyjaźń”. Oczekiwania erotyczne miał raczej umiarkowane, zasadniczo sprowadzały się one w skrócie do stwierdzenia: „Bądź giętka jak guma, a każdy numer przejdzie”. Jednak zaznaczył, że lubi też pogadać o książkach, filmie, sztuce. Nie szuka kretynki.

– Dlaczego sobie nie znajdziesz po prostu dziewczyny? – zapytała naiwnie.

– Bo za dużo kłopotu. – usłyszała cyniczną odpowiedź.

Ogólnie rzecz biorąc jak wejdzie z nim w układ, to jutro lecą na cały weekend w ciepłe kraje, a kierunek i miejsce może sobie sama wybrać. Jak odmówiła, to z miejsca przestał być miły. 

– Po cholerę tu przyszłaś? Nie mam czasu na niezdecydowane!

– Z ciekawości. – odparła równie cynicznie. Po czym dodała, że studiuje dziennikarstwo i potrzebuje materiałów do pracy o studenckich utrzymankach. Po tych wyjaśnieniach szybko zmienił maniery i objechał ją równo, a określenia pod swoim adresem, które usłyszała: „głupia wiejska dupa” były z tych najłagodniejszych. Wróciła do WG przekonana, że swoją ciekawość zaspokoiła. Koleżanki z roku, które w to weszły śmiały się z jej oporów i pukały równo w czoło:

– Czego ty, Mila, szukasz? Nawet nie na telefon, tylko dwa, trzy spotkania w tygodniu. Mogłabyś mieć takich jak on kilku i wyciągać nawet po 6 tys. euro na miesiąc! Do tego własne mieszkanie i wycieczki do egzotycznych krajów. No chyba ci rozum odjęło!

Magdalene Ritter siedziała w seksbiznesie od ponad 20 lat, więc była już wrośnięta w machinę prostytucji w wielkim mieście — szczebel w drabinie, ogniwo w łańcuchu. Sama już z niego nie dałaby rady wyjść o własnych siłach. Robiła, co boss zleca, bo najważniejsze to nie utrudniać sobie jeszcze bardziej życia.  Mila wpadła w oko kumplowi szefa agencji towarzyskiej, w której ona pracowała, i jednocześnie dealera narkotyków nocnego klubu, w którym dziewczyna dorabiała od miesięcy jako kelnerka. Magdalene dostała od szefa zadanie zwerbować mu Milę.  Co ona w końcu mogła? Miała czterdziestkę na karku i jak sama własnego biznesu nie założy, to czeka ją wkrótce bruk. Magdalene nie forsowała sprawy, ale cierpliwie i upierdliwie raz po raz wracała do tematu. Kropla drąży skałę nie siłą, ale często padając. Wreszcie któregoś razu Mila otwarcie zapytała się o Lisę – czy ona też dorabiała w podobny sposób. Magdalene tylko czekała na ten moment. To, że zdradzała sekret Lisy, to mało ją w tej chwili obchodziło. Ważne, że znalazła idealny punkt zaczepienia, koronny argument. Szybko zaczęła więc opowiadać historię Lisy, oczywiście stosownie podretuszowaną. Bez dramatów, za to z odpowiednio podkolorowaną otoczką.

 – A jak niby miała się tu utrzymać? Od rodziny nie dostawała nawet feniga. Lisa była ambitna, chciała studia z wyróżnieniem skończyć, a to zaangażowania się wymagało. Jako kelnerka w jakiejś budzie z pizzą lub hamburgerami mogłaby o tym zapomnieć. Taką robotą to nie na studia prawa, ale nawet na przeżycie od pierwszego do pierwszego nie zarobiłaby wtedy w Monachium.

– Zauważyłam. Coraz więcej obcinam wydatków, a i tak zawsze zamykam miesiąc kredytem.

– Ile wynosi twój dług na dziś? – zapytała od razu Magdalene. — No, nie patrz się tak na mnie!  Gadamy szczerze.

–  Około 500 euro.

– Lisa tyle to w jeden wieczór kasowała. No wtedy to były marki… To była waluta! A nie te gówniane euro, co szybciej się rozłazi jak wpada do kieszeni. –   Ale dla ciebie, przy twoich warunkach, to drobiazg do uregulowania w jeden weekend.

– Hallo! Ja się jeszcze na nic nie zgodziłam! – przerwała jej Mila gwałtownie.

 – Jak chcesz.  – odparła Magdalene spokojnie, pojednawczo. 

– Długo tak Lisa dorabiała?

– Jakieś pół roku. Po wakacjach dostała z uczelni stypendium, znalazła pracę dorywczą w jakiejś kancelarii – pisała pisma, robiła za gońca i takie tam. Wytrwała tam do końca studiów.   – Magdalene mimowolnie zamyśliła się – „Mogłaby nawet do dziś tam siedzieć albo i wyżej jeszcze skoczyć, gdyby nie tej jej zaściankowe zasady: »Ona kariery przez łóżko robić nie będzie!« I na co się jej ta uczciwość zdała? Wróciła skąd przyjechała — na zadupie!” — pomyślała nie bez złośliwości Magdalene.  Zauważyła na twarzy Mili zaciekawienie, więc ciągnęła temat dalej:

 – Jak odeszła, to się nam paczka posypała. Nic już nie było jak wcześniej … Były nas cztery. Czasem dla hecy robiłyśmy zakłady, która złowi najgrubszy portfel. I nasza Celice zawsze dała popis. Celice to była ksywka Lisy … Ona w pięć minut potrafiła wypatrzeć w barze gościa z najbardziej wypchanym setkami portfelem. A drugie pięć potrzebowała, żeby z nim wyjść. Lisa była ambitna, we wszystkim, co robiła. Ale też potrafiła się dzielić. Jak trafiła na grubą rybę, to szalałyśmy potem cały weekend w Paryżu, Londynie albo Berlinie, gdzie nas akurat zawiało. „A good girls go to heaven; a bad girls go everywhere” – znasz tę piosenkę?

–  Mm. „Girls just want to have fun.” — odparła Mila z kpiną.

– A jednak czujesz bluesa, mała.

– By najmniej. Powiedz mi, Magdalene, … ty jeszcze chodzisz, gdzie chcesz? – zapytała Mila zaczepnie.-

Magdalene zamilkła. Dostała od gówniary w pysk. Pomagała jej, a ta tak jej płaci! Jeszcze pokaże jej, co to jest respekt.

– Nie musisz mówić. Znam odpowiedź. I nie sądzę, żebyśmy się zrozumiały. Pewnie dlatego, że słuchałyśmy innych piosenek.  – dokończyła Mila z wyraźną ironią.

– W życiu wszystko ma swoją cenę … i Lisa to dobrze rozumiała. Ty też masz swoją, tylko jeszcze nie dostałaś rachunku.

– Moja cena nie jest dostępna i dla Marka Zuckerberga. –   Mila zakończyła wreszcie podchody Magdalene.

– Twoja wola. – powiedziała niby obojętnie Magdalene. – Nie namawiam. Ale pożyczę ci te pięć stów. Oddasz, jak będziesz miała.

Pozyskiwanie kolejnej kandydatki na prostytutkę to był zwykle proces rozciągnięty w czasie. Tylko od czego są narkotyki i fakty dokonane? Do pierwszego razu, potem opory mijają. Coraz bardziej naciskana w sprawie Mili Magdalene nasypała któregoś wieczoru narkotyki do drinka, który postawiła dziewczynie przed robotą. Mila nie odmówiła — już od dawna — od tego zaczynała każdy swój wieczór w roli kelnerki w nocnym klubie. Inaczej nie zniosłaby tych wszystkich obleśnych spojrzeń i poszczypywań pijanych gości klubu. Potem umalowała ją i odpowiednio zadba o jej strój panienki.  Jednak, kiedy wysłała zaćpaną dziewczynę do biura szefa klubu, gdzie czekał na nią jej pierwszy klient, wtedy odezwało się nagle w Magdalene sumienie. Złapała za telefon i sprowadziła nalot policji na klub. Powód jak zwykle — narkotyki. Strach przed aresztowaniem okazał się silniejszy od chuci i Mili udało się wyszarpać agresywnemu klientowi. Nie bez pomocy samej sprawczyni nieszczęścia — Magdalene. Niedoszły gwałciciel dał nogę w zamieszaniu. Półprzytomna jeszcze od prochów Mila spędziła resztę nocy na komisariacie.  Rano wróciła do swojego WG. W swoim pokoju zastała, czekającego na nią, ojca. Jej wygląd – rozmazany mocny makijaż, niekompletny strój panienki oraz stan psychiczny mówiły same za siebie. Jednak Florian nie ustąpił, dopóki nie dowiedział się od Mili całej prawdy. Jak tylko ją zobaczył podszedł do niej i chwycił mocno za ramiona.

– Skąd ty wracasz o tej porze? Jak ty wyglądasz?

Mila w odpowiedzi wybuchła szlochem.

Gniew ojca. Starcie Goliata z Dawidem

Dawid z głową Goliata

To, co spotkało Milę w Monachium musiałoby wywołać gniew sięgający dachu nieba u każdego kochającego ojca. Wyjaśnienia, które usłyszał Florian od roztrzęsionej i zapłakanej córki, wywróciły mu trzewia do góry nogami i zmroziły w nim wszelkie uczucia. Dramat ukochanej jedynaczki zagłuszył sumienie u Leitnera — nie było wystarczającej kary dla tej, która podstępem chciała zrobić z jego córki prostytutkę. Początkowo chciał zabrać Milę natychmiast do domu, tak jak stoi. Jednak szybko uznał, że w takim stanie córka nie może się matce na oczy pokazać. Najpierw Mila musi się doprowadzić do jako takiego ładu. Uspokoił więc roztrzęsioną córkę i załadował do łóżka. Kiedy zmęczona nocnymi przeżyciami Mila zasnęła wreszcie, wyszedł na miasto. Swoje pierwsze kroki skierował do hotelu, w którym zatrudniona była Ritter. Tyle że tam jej nie zastał. Dowiedział się jednak, gdzie miała swój drugi etat. Mając informacje, które go interesują, opuścił hotel, wsiadł do samochodu i ruszył prosto do burdelu, gdzie pracowała Ritter. Florian to był przyzwoity facet, który gdyby nie przymus, to nigdy by nogi swojej nie postawił w takim miejscu. Teraz jednak było mu to zupełnie obojętne. Jego wszystkie myśli krążyły wokół tej, co wpakowała Milę w to gówno, to jest – Magdalene Ritter. I były to nader nieprzyjemne myśli. Powiedzieć, że nienawidzi tej kobiety to byłby czysty eufemizm. Wydawało się, że nie ma takich tortur, którym by to złe babsko nie poddał, żeby wyciągnąć z niej nazwisko i adres tego, co usiłował skrzywdzić jego córkę. Kiedy dotarł na miejsce, usłyszał, że Magda jest zajęta.

– Nie szkodzi. – odparł. Zaczeka tu sobie na nią, miał czas, nigdzie mu się nie śpieszyło…

Powrót Floriana z Milą do domu

matka i córka

Florian i Karin od początku byli przeciwni studiom córki w Monachium. Sami nigdy nie studiowali. Chcieli, żeby Mila zdobyła praktyczny zawód w szkole niedaleko domu. Myśl, że Mila miałaby zamieszkać w WG — studenckie życie i wszystkie płynące z nim w ostatnich czasach zagrożenia dla młodych, o których coraz to informowały wszystkie media, napawały rodziców uzasadnionym lękiem o jedynaczkę. Ostatecznie, po tym, jak zostali postawieni przez Milę przed faktami dokonanymi – zdała egzaminy, została przyjęta, ma załatwioną pracę i miejsce do spania – Florian i Karin ustąpili. Zaakceptowali jej wyjazd, ufając, że nic złego się nie przytrafi w Monachium ich córce. Teraz gdy negatywny scenariusz się zrealizował i to w sposób, który przeszedł ich najgorsze wyobrażenia, byli zdruzgotani. W końcu dobrze wychowali córkę, wpoili jej właściwe zasady, nie dali sami złego przykładu. Wierzyli, że Mila ma w sobie wystarczająco siły w sobie, żeby oprzeć się temu całemu bagnu, które poza nieograniczonymi możliwościami rozwoju dla młodej osoby, także oferuje wielka metropolia. Czy mogli temu, co się stało jakoś zapobiec? Florian wprost oskarżał Lisę:

– Po co w ogóle mieszała się w nasze sprawy? Gdyby nie ona, to nic złego by Milę nie spotkało!

Już dobrych parę miesięcy temu, stracił całe dobre mniemanie o Lisie i swoje młodzieńcze wyobrażenie o dawnej dziewczynie włożył pomiędzy bajki. Teraz wolał w ogóle o niej nie myśleć, bo musiał się mocno hamować, żeby na głos nie rzucać najgorszymi niecenzuralnymi epitetami. „Głupie babsko!  Pani prawnik. Zwykła szmata!” – to były najłagodniejsze określenia, jakie wychodziły mu z ust odnośnie do Lisy.

Karin bardziej od dawnej przyjaciółki obwiniła okrutny los. Ona przeżywała dramat swojej córki w podwójny sposób. Wróciła jej własna przeszłość. Wydarzenia sprzed 25 lat, dawno wyparte i starannie zagrzebane w głębokich pokładach podświadomości, odżyły gwałtownie, a emocje powróciły z taką siłą, jakby wszystko wydarzyło się wczoraj, a nie przed ćwierć wieku. Także Karin sama nie wiedziała już, czy płacze nad córką, czy samą sobą.  Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopiero gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością, także nie sposób już dużej jest chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już wstanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.


1. WG – Wohngemeinschaften – wspólne mieszkanie studenckie

Der Prozess

Entsetzt über die Informationen, die er von seinem Bruder über Mila erhalten hatte, ging Florian zum Gericht, um Lisa zu sehen. Er wollte von Lisa hören, welchen Job sie seiner Tochter besorgt hat. Doch Lisa hatte keine Zeit für ihn – der Prozess seines Bruders gegen Mirjam stand kurz bevor. Nachdem er nichts von Lisa erfahren hatte, nachdem er nichts von Lisa gehört hatte, beschloss Florian, persönlich nach München zu fahren und nachzusehen, wie es um seine Tochter stand. Als er die Treppe hinunterging, entdeckte er Mirjam unten in der Halle. Er blieb stehen und betrachtete den Mann, der Mirjam begleitete – sein Gesicht kam ihm bekannt vor.  Schließlich erkannte er in ihm den Typen, mit dem er Lisa vor ein paar Monaten am Eingang zu Marschalls Restaurant gesehen hatte.  Die Anwaltsrobe, die der Mann, der Mirjam begleitete, trug, ließ keinen Zweifel daran, in welcher Rolle er sich hier befand. Florian wandte sich wieder dem Gerichtssaal zu, um seinen Bruder loyal zu warnen, dass Lisa und Mirjams Anwalt sich nicht nur von den Gängen des Gerichts kannten. Nachdem Georg von seinem Bruder gehört hatte, nahm er Lisa sofort zur Seite und verlangte von ihr eine Erklärung. Der Fall war zu ernst – es ging um seine Tochter. Georg wollte das Ergebnis nicht riskieren, also entweder sie würde ihm eine zufriedenstellende Antwort geben, oder er würde sich einen anderen Anwalt suchen.

„Was spielst du, Lisa? Auf welcher Seite bist du? Wer zum Teufel ist dieser Kerl für dich?“

Lisa, entschlossen, ihren einzigen privaten Mandanten seit Monaten nicht zu verlieren, antwortete, ohne nachzudenken.

„Genau das, was du für meine Schwester bist.“

Georg richtete seinen Blick auf sie. Lisa beherrschte langsam ihre Emotionen und beendete dann in einem kalten Tonfall.

„Eine einsame Frau, etwas Alkohol … und jeder ist genauso gut.“ Lisa endete in einem kalten Ton. Georg schaute bei ihren Worten abrupt weg. Eine Welle von Emotionen schoss durch sein Gesicht. Lisa, die sich bewusst war, dass sie gerade jemandes Gefühle verletzt hatte, wartete einen Moment, dann wandte sie sich, im gleichen Tonfall, wieder an ihn

„Zufrieden?“

 „Ja. Verdammt zufrieden“, erwiderte Georg durch die Zähne. Lisa warf einen vielsagenden Blick auf die Tür zum Gerichtssaal.

„Wir gehen rein!“, sagte Georg in festem Ton.

Während des Prozesses bewies Lisa ihre Loyalität gegenüber ihrem Mandanten. Sie ging aufs Ganze und reichte im Namen von Georg einen Antrag bei Gericht ein, Miriam das elterliche Sorgerecht für Lea zu entziehen und dem Vater das alleinige Sorgerecht für seine Tochter zu gewähren.  Dr. Kendrich war im Vergleich zu Lisa wirklich ein versöhnlicher Anwalt. Er wollte nur mit seinen Säbeln gegen Mirjam antreten. Er wollte nur Säbel gegen Mirjam ziehen, Lisa holte die Panzer heraus. Helena lieferte natürlich rechtzeitig den relevanten Beweis, dass Mirjam die Medikamente von mindestens mehreren Ärzten verschrieben worden waren. Lisa stellte sicher, dass jeder Zeuge aufgerufen wurde, der Mirjam belasten könnte.

„Obwohl Frau Leitner nicht berufstätig ist, gab es Zeiten, in denen ihre Tochter das letzte Kind war, das von den Eltern oder Erziehungsberechtigten in der Schule abgeholt wurde. Leas Lehrerin gab zu, dass das Mädchen manchmal ein paar Tage lang in der gleichen Kleidung zur Schule ging. Während des Unterrichts war sie oft abgelenkt und in Gedanken versunken.  Lea hat sich die Hand nicht in der Schule oder auf dem Spielplatz verbrannt, sondern bei der Zubereitung ihrer eigenen Mahlzeiten zu Hause. Die psychotropen Medikamenten, die Frau Leitner einnimmt, verursachen bei Überschreitung der empfohlenen Dosierung und in Kombination mit Alkohol halluzinatorische und amnestische Zustände bei den Patienten, die sie einnehmen. In der Wohnung von Frau Leitner bemerkte mein Mandant eine große Anzahl von leeren Weinflaschen. Die Fotos befinden sich in der Beweisakte, die dem Fall beigefügt ist …“

Mirjam hielt es schließlich nicht mehr aus und sprach mit dem neben ihr sitzenden Anwalt.

„Warum erheben Sie keinen Einspruch? Das sind Lügen! Ich missbrauche keinen Alkohol und kombiniere ihn nicht mit psychotropen Medikamenten. Dies sind alte Flaschen.“

„Natürlich missbrauchen Sie keinen Alkohol. Sie haben einfach seit Monaten kein Müll mehr aus dem Haus gebracht.“

 Lisa setzte ihr Argument fort.

„Es gibt dokumentierte Vorfälle von Patienten, die nachts im Morgenmantel das Haus verlassen und auf einer Parkbank einschlafen. Nachdem die Nachbarn im Erdgeschoss eingeschritten sind, wegen des Bades geflutet haben, weil Frau Leitner in der Badewanne eingeschlafen ist, kann nicht mehr geleugnet werden, dass der Beklagte auch sich selbst zu gefährden beginnt. Was passiert, wenn Frau Leitner, nachdem sie diese psychotropen Medikamenten zusammen mit Alkohol genommen hat, mitten in der Nacht aus dem Haus geht und von einem Auto angefahren wird? Oder wird sie so viele diesen Medikamenten nehmen, dass morgens man nur noch einen Arzt rufen kann, um die Sterbeurkunde zu schreiben?“

„Diese perfide Schlampe hat mich nicht nur vor Gericht zu einem Monster und Verrückten gemacht, sondern versucht auch, mich zum Alkoholiker zu machen. Warum halten Sie sie nicht auf?“, zischte Mirjam und wandte sich an den Anwalt. Aber er saß mit geschlossenen Augen da, als wäre er in sich versunken und reagierte auf nichts.

„Herr Achenbach! Sind Sie noch da? Ich bezahle Sie nicht dafür, dass Sie bei der Verhandlung schlafen.“

Achenbach kam endlich zur Besinnung und kehrte in die Realität zurück. Er sah Mirjam an und sagte, „Wenn man den gleichen Film so oft sieht, kann man einschlafen. Und Sie werden Frau Huber nach der Verhandlung die Komplimente aussprechen. Im Moment schlage ich vor, dass Sie Ihre Hände unter dem Tisch verstecken. Das Gericht sollte nicht sehen, dass Sie Entzugserscheinungen haben“, schloss der Anwalt kühl.

Da Achenbach keinen Einspruch erhob, ordnete das Gericht eine Unterbrechung bis zur nächsten Verhandlung an, bei den Zeugen der Beklagten vernommen werden sollten und ihr Anwalt die Verteidigung seiner Mandantin vortragen sollte.  

Mirjams Situation war, dass das Gericht im schlimmsten Fall entscheiden würde, dass Lea nun bei ihrem Vater leben würde. Das tatsächliche Sorgerecht würde sich ändern, aber das gemeinsame Sorgerecht mit beiden Elternteilen bliebe bestehen. Leider in Ermangelung einer wirklichen Verteidigung von Mirjams Vertreter, erwirkt Lisa das schlimmstmögliche Urteil für Mirjam: Verlust der elterlichen Sorgerechte plus eine Verfügung, die ihr verbietet, das Kind zu sehen, bis sie dem Gericht den Nachweis vorlegt, dass sie eine erfolgreiche medikamentöse Therapie abgeschlossen hat.  Im Gerichtssaal gab Achenbach Lisas Argumentation vollständig nach. Jetzt, Liam gab Lisa in der Sache recht. Aber was er von ihr dachte, als eine Frau, die gerade eine Walze vor Gericht über eine um ihr Kind kämpfende Mutter gefahren hatte, war ein ganz anderes Paar Schuhe. Georg wollte natürlich an dem Urteil in seiner Gesamtheit festhalten. 

Temida

Proces

Przerażony informacjami na temat Mili, które uzyskał od brata, Florian wybrał się do sądu zobaczyć się z Lisą. Chciał z jej ust się dowiedzieć, co za robotę ta jej w Monachium załatwiła. Lisa jednak nie miała dla niego czasu – za chwilę zaczynała się rozprawa jego brata. Nic nie uzyskawszy od Lisy, Florian postanowił wybrać się osobiście do Monachium i na własne oczy sprawdzić, jak mają się sprawy z jego córką. Wychodząc z sądu, Florian natknął się na Mirjam w towarzystwie Achenbacha, ubranego w togę adwokacką. Co nie pozostawiało wątpliwości, w jakiej roli tamten tu jest. Zawrócił więc z powrotem, żeby ostrzec lojalnie brata, że Lisa i adwokat Mirjam znają się nie tylko z korytarzy sądowych. W odpowiedzi Georg wziął Lisę na stronę i zażądał natychmiastowych wyjaśnień. Sprawa była zbyt poważna, żeby on ryzykował jej wynik.  Tu chodziło o jego córkę, więc krótka piłka: albo ona da mu zaraz zadowalającą odpowiedź, albo on bierze innego adwokata.

– W co ty grasz, Lisa? Po której ty jesteś stronie? Kim u diabła jest ten facet dla ciebie?

Lisa, zdeterminowana tym, żeby nie stracić jedynego od miesięcy prywatnego klienta, bez zastanowienia odparła:

 – Tym, czym ty, dla mojej siostry.

Georg wbił w nią wzrok. Lisa z wolna opanowała swoje emocje, po czym dokończyła zimnym tonem.

– Samotna kobieta, trochę alkoholu… i każdy jest równie dobry.

Georg na jej słowa gwałtownie odwrócił wzrok. Przez twarz przeszła mu mimowolna fala emocji. Lisa, świadoma, że właśnie rani uczucia, odczekała moment, po czym spokojnie, tym samym tonem, ponownie zwróciła się do niego:

 – Zadowolony?

 – Jak cholera! – wycedził przez zęby Georg. Lisa rzuciła wymowne spojrzenie na drzwi od sali rozpraw.

– Wchodzimy! – odparł Georg zdecydowanym tonem.

Na rozprawie Lisa udowodnia swoją lojalność wobec klienta. Poszła na całość i przedłożyła sądowi wniosek w imieniu Georga o pozbawienie praw rodzicielskich Mirjam i przyznanie ojcu wyłącznej opieki nad córką. Dr Kendrich to był naprawdę ugodowy adwokat przy Lisie. On chciał tylko szable przeciwko Mirjam wyciągnąć. Lisa wyprowadziła czołgi. Helena oczywiście dostarczyła na czas stosowne dowody, że recepty na leki przepisywało Mirjam co najmniej kilku lekarzy. Lisa zadbała o powołanie każdego świadka, który mógłby pogrążyć Mirjam.

– Mimo że pani Leitner nie pracuje zawodowo, to zdarzało się, że jej córka była ostatnim dzieckiem, po które przychodzili do szkoły rodzice czy opiekunowie. Wychowawczyni Lei przyznała, że dziewczynka czasem kilka dni chodziła do szkoły w tym samym ubraniu. Na lekcjach bywała zdekoncentrowana.  Oparzenia na ręku raczej w szkole się Lea nie dorobiła ani na placu zabaw. Tylko podczas, gdy sama przygotowywała sobie posiłki w domu. W mieszkaniu pani Leitner mój klient zauważył sporą ilość pustych butelek po alkoholu. Zdjęcia znajdują się w załączonej do sprawy dokumentacji dowodowej. Leki, które przyjmuje pani Leitner, przy przekroczeniu zalecanej dawki i w połączeniu z alkoholem, wywołują stany halucynacyjne i amnezyjne u przyjmujących je pacjentów.

 Mirjam w końcu nie wytrzymała i zareagowała. – Dlaczego, pan, nie wniesie sprzeciwu? To wszystko są kłamstwa! Nie nadużywam alkoholu i nie łączę go z lekami. To stare butelki.

– Ależ skąd!  Pani jedynie od miesięcy nie wynosi śmieci z domu.

 Lisa kontynuowała tymczasem swój wywód.

– Są udokumentowane zdarzenia, jak pacjent wyszedł z domu w nocy w szlafroku i zasnął na ławce w parku. Po tym, jak sąsiedzi z dołu interweniowali w sprawie zalania łazienki, bo pani Leitner zasnęła w wannie, nie da się dłużej zaprzeczać, że pozwana zaczyna zagrażać również sobie. Co się stanie, jak Pani Leitner po zażyciu tych leków wraz z alkoholem wyjdzie w środku nocy z domu i wpadnie pod auto? Albo weźmie ich tyle, że rano będzie można tylko wezwać lekarza do wypisania zgonu?

 – Ta perfidna suka nie dość, że zrobiła ze mnie przed sądem potwora i wariatkę, to jeszcze próbuje zrobić ze mnie alkoholiczkę. Dlaczego pan, jej nie przerwie! – syknęła Mirjam odwracając się do adwokata. Ten jednak siedział z zamkniętymi oczyma i nie reagował na nic. Wyglądał jakby zupełnie zapadł się w siebie.

– Jest tu pan, jeszcze? Panie, Achenbach! Ja nie płacę panu za to, żeby pan spał na rozprawie.

Achenbach w końcu oprzytomniał i powrócił do rzeczywistości. Spojrzał na Mirjam i odpowiedział – Jak się widzi tyle razy ten sam film, to można zasnąć. A komplementy, to będzie pani prawić pani Huber po rozprawie. Na razie sugerowałbym schować dłonie pod stół. Sąd nie powinien zobaczyć, że jest pani na głodzie. – zakończył chłodno adwokat.

Ponieważ Achenbach nie wnosił żadnego sprzeciwu, sąd zarządził przerwę do następnej rozprawy, na której mieli zostać przesłuchani świadkowie Mirjam, a jej adwokat miał zaprezentować linię obrony swojej klientki.   

Sytuacja Mirjam była taka, że w najgorszym wypadku sąd zdecyduje, że Lea zamieszka teraz z ojcem. Główna opieka nad dzieckiem zostanie zmieniona, ale prawa rodzicielskie zostaną nadal przy obojgu rodziców. Niestety, przy braku realnej obrony z drugiej strony, Lisa doprowadza do możliwe najgorszego wyroku dla Mirjam — utraty praw rodzicielskich plus zakaz widywania dziecka, zanim nie przedłoży przed sądem dowodu na odbycie terapii odwykowej z sukcesem. Achenbach uległ całkowicie jej argumentacji na sali. Cóż, Liam przyznał Lisie rację co do meritum, ale to, co on myślał o niej, jako kobiecie, która właśnie rozjechała walcem w sądzie inną kobietę, matkę, która walczy o swoje dziecko, to już była zupełnie inna para kaloszy. Georg oczywiście miał zamiar trzymać się sentencji wyroku w całej rozciągłości.

München. Der Manager und die Kellnerin des Gogo Clubs

Für Georg war die mangelnde Unterstützung seines Vaters für seine Pläne nur eine Bestätigung der lang gehegten Überzeugung, dass er seinem Vater genauso viel bedeutete wie der letzte Schnee, der in diesem Frühjahr aus den Bergen floss. Das Angebot seines Vaters, ihm finanziell zu helfen, lehnte Georg mit gekränktem Stolz ab.

„Ich habe mein Startkapital. Spare du lieber den Rest deiner Ersparnisse für Florian.  Denn mit dieser Art des Managements werdest du schneller in finanzielle Schwierigkeiten geraten, als du es sich in deinen dunkelsten Träumen vorstellen könnest.“

„Wenn du kein Geld willst, kannst du vielleicht zumindest dem Rat deines Vaters befolgen.  Du werdest mit dem besten Wissen und der härtesten Arbeit   keinen Erfolg haben, bis fängst du an, bei sich selbst nach den Antworten auf deine Misserfolge im Leben zu suchen, nicht nur bei anderen. Und wenn du dich selbst überwunden hast, könnest du jedes äußere Hindernis überwinden.“

„Du kannst nicht an meiner Seite stehen, also erspare mir deinen väterlichen Rat! Seit zwanzig Jahren beuge ich meinen Hals zum Wohle der Familie und habe nichts davon außer ständiger Kritik. Wenn das kein Kampf mit sich selbst ist, dann weiß ich nicht, was es ist!  Ich muss nur diesen Buckel loswerden …“  Georg schaute sich in der Küche um … „Und ich werde nichts mehr an mir zu überwinden haben.“

„Und was wird mit der Küche passieren?“

„Das ist die Sorge des Chefs! –  Wenn Florian niemanden hat, sollte er seine Frau zum Kochen schicken. Sie kann Schnitzel braten, oder?“

Nachdem Georg beschlossen hatte, den Leitnerhof zu verlassen, ging er schnell in die Tat.  Leider holte ihn die brutale Realität gleich am ersten Tag in München ein. Der Versuch, sich dem Management zu stellen, wenn man keine Erfahrung hatte, war zum Scheitern verurteilt. Denn was hätte er sich erhoffen können: einen Manager einer Kneipe oder eines Nachtclubs? Das Erdgeschoss im Beruf eines Managers. Diese zwanzig verlorenen Jahre konnten nicht zurückgedreht werden. Aber das war nicht das Schlimmste, was ihm in München passiert ist. Ein Nebeneffekt seines Abenteuers als Manager war ein unerwartetes Treffen mit seiner Nichte. Georg fragte sich vom ersten Moment an, was er an diesem äußerst uninteressanten Platz zu suchen hatte. Aber Mila?  Es war mehr als ein schmerzhafter Anblick. Flori und Karin schmusen miteinander zu Hause, und ihr Kind war einen Schritt von der Straße entfernt. Die einzige Hoffnung für ein anständiges Ende dieses schrecklichen Tages war, Mirjam zu besuchen und seine Tochter zu treffen. Leider hat der wahre Horror gerade hier angefangen, direkt vom Eingang. Die Tür wurde von seiner Tochter geöffnet, weil die bewusstlose Mirjam in ihrem Schlafzimmer auf dem Bett lag und völlig abwesend war, nachdem Georg versucht hatte, sie aufzuwecken. Auf dem Nachttisch lagen Medikamentenpackungen. Georg steckte eine in seine Tasche. Die Wohnung war ein komplettes Chaos und Lea versuchte nur ungeschickt, das Ganze zum Ordnung bringen. In der Küche, auf dem Tisch, standen Lebensmittel aus dem Kühlschrank und ein Kochbuch. Ein zerbrochenes Ei lag auf dem Boden. Auf der Küchentheke lag Mehl verstreut.  Anscheinend versuchte Lea, sich das Abendessen selbst zuzubereiten. Das Badezimmer war nicht besser – der Dreckwäschekorb war bis zum Rand mit schmutziger Kleidung gefüllt, die es kaum erwarten konnte, gewaschen zu werden. Es war nicht verwunderlich, dass Georg nach dem, was er sah, beschloss, ein paar Sachen seiner Tochter einzupacken und Lea sofort wegzunehmen. Mit Lea kehrte er mitten in der Nacht zum Leitnerhof zurück.  Am nächsten Morgen machte er seine ersten Schritte zur Hubers Alp, zu Lisas Büro. Er stellte Lisa den Fall vor und erklärte zunächst, dass er diesmal nicht mit einer gütlichen Einigung zwischen den Parteien einverstanden sei. Der Fall sollte direkt vor Gericht verhandelt werden.

Trotz seines Grolls gegenüber seinem Bruder fragte er ihn nach Mila, ob er wisse, wo seine Tochter arbeite.  Florian antwortete, dass Mila seiner Meinung nach als Kellnerin in einem Restaurant eines Münchner Hotels arbeitet.

„Sie mag eine Kellnerin sein, aber der Platz, an dem sie beschäftigt ist, ist definitiv kein Restaurant. Und ich sage dir eins, Florian, ich wünsche dir, dass das der einzige Job ist, den sie dort hat“, sagte Georg trocken.

Florian schluckte seinen Speichel hinunter, er wusste aus dem Gesichtsausdruck seines Bruders, dass er keinen Scherz machte.

„Was ist das für ein Platz?“

„Ruf du Mila an und frag sie selbst, was sie macht.“

Georg wollte gerade gehen, als Florian ihn am Arm packte. Doch Georg stieß seinen Bruder weg.

„Ich muss mich um meine eigene Tochter kümmern und die Küche öffnen. Denn wie ich sehe, hast du niemanden gefunden.“

Die Notwendigkeit, das eigentliche Sorgerecht für Lea zu übernehmen, veranlasste Georg, das Thema der Aufnahme einer Arbeit in München abzuschließen. Dies war nicht die Zeit, sein Berufsleben neu zu gestalten. Später am selben Tag rief er in München an und lehnte den Job ab. Die Position eines Nachtclub-Managers in einem Gebäude mit einem Freudenhaus in den oberen Etagen war nicht zu bereuen. Also beugte er noch einmal den Hals und kehrte in die Küche seines Bruders zurück. Das Wichtigste war nun die Sicherheit von Lea, und die konnte nur gewährleistet werden, wenn seine Tochter im Leitnerhof blieb.  Außerdem musste er Lea so schnell wie möglich in die Schule schicken, und er erwartete nicht, dass Mirjam damit einverstanden war. Er und Lisa waren sich einig – sie würden um alles kämpfen – um das alleinige Sorgerecht.

Monachium, czyli menażer i kelnerka klubu gogo

 Dla Georga brak poparcia jego planów ze strony ojca było tylko potwierdzeniem, od dawana utrzymywanego przekonania, że dla swojego ojca znaczy on tyle, co to ostanie śniegi spływające z gór tej wiosny. Propozycję ojca, że wspomoże go finansowo, Georg odrzucił z urażoną dumą.

– Mam swoje na start. Lepiej zachowaj resztki swoich oszczędności dla Floriana.  Bo przy takim zarządzaniu, kłopoty finansowe dopadną was szybciej, niż możesz to sobie w najczarniejszych snach wyobrazić.

– Nie chcesz pieniędzy, to może przyjmiesz przynajmniej radę ojca. Nie osiągniesz sukcesu, mając najlepszą wiedzę i najciężej pracując, dopóki nie zaczniesz odpowiedzi za swoje niepowodzenia w życiu szukać u siebie, a nie tylko u innych. A jak raz pokonasz samego siebie, to dasz radę każdej przeszkodzie z zewnątrz.

– Nie potrafisz stanąć po mojej stronie, to podaruj sobie ojcowskie rady!   Od dwudziestu lat przyginam kark dla dobra rodziny, nic z tego nie mając, poza nieustanną krytyką. Jeśli to nie jest walka z samym sobą, to nie wiem, co to jest! Wystarczy, że się od tego garbu uwolnię… – Georg rzucił okiem po kuchni – …a nie będę miał czego więcej w sobie pokonywać.

– A co będzie z kuchnią?

– To już zmartwienie szefa. Jak Florian nie ma nikogo, to niech wyśle do garów swoją żonę. Chyba potrafi usmażyć kotleta?

Georg jak już powziął decyzję o opuszczeniu Leitnerhof, tak szybko przeszedł do jej realizacji. Niestety, w Monachium już pierwszego dnia dopadła go brutalna rzeczywistość. Próba zmierzenia się z zarządzaniem, gdy się nie miało doświadczenia, musiała zakończyć się klapą. Bo na co on mógł liczyć: menadżer knajpy, jakiegoś klubu nocnego? Parter w zawodzie menadżera. Tych dwudziestu straconych lat już się nie dało zawrócić. Ale nie to okazało się najgorsze, co go spotkało w Monachium. Efektem ubocznym jego przygody w roli menadżera okazało się niespodziewane spotkanie z bratanicą. Georg od pierwszej chwili zastanawiał się, co on robi w tym wyjątkowo nieciekawym miejscu, ale Mila?! To był więcej niż przykry widok. Flori sobie z Karin gruchali w domu, a ich pociecha była o krok od ulicy. Jedyną nadzieją na przyzwoite zakończenie tego horrendalnego dnia miała być wizyta u Mirjam i spotkanie z córką.  Niestety tu dopiero zaczął się prawdziwy horror, i to od samego wejścia. Drzwi otworzyła mu córka, bo nieprzytomna Mirjam leżała w swojej sypialni na łóżku, zupełnie nieobecna po próbie jej dobudzenia przez Georga. Na nocnym stoliku leżały opakowania po lekach. Georg schował jedno do kieszeni. W mieszkaniu panował kompletny rozgardiasz, a całość tylko niezgrabnie próbowała jakoś ogarnąć Lea. W kuchni, na stole leżały powyciągane z lodówki produkty do jedzenia, książka kucharska. Najwyraźniej Lea sama próbowała, przyrządzić sobie kolację.  W łazience nie było lepiej – brudownik był wypełniony po brzegi brudnymi ubraniami, które nie mogły doczekać się prania. Nie mogło dziwić, że Georg, po tym, co zobaczył, postanowił spakować parę rzeczy córki i natychmiast ją stąd zabrać. Wrócił z Leą do Leitnerhof w środku nocy i pierwsze swoje kroki następnego dnia rano skierował do Hubers Alp, do biura Lisy. Przedstawił sprawę Lisie, na wstępie zaznaczając, że na żadne ugodowe posiedzonka między stronami tym razem się nie zgadza! Sprawa ma iść od razu do sądu.

Mimo urazy do brata zagadnął go Milę, czy na pewno wie, gdzie jego córka pracuje.  Florian odpowiedział zgodnie z przekonaniem, że Mila dorabia jako kelnerka w restauracji jednego z monachijskich hoteli.

– Może i ona robi za kelnerkę, ale miejsce, w którym jest zatrudniona, to na pewno nie jest restauracja. I powiem ci jedno Florian, że życzę ci, żeby to był jedyny etat, jaki ona tam ma.  – odparł sucho Georg.

Florian przełknął ślinę, po minie brata rozumiał, że ten nie żartuje.

– Co to za miejsce?

– Zadzwoń do Mili i sam się jej zapytaj, co robi.

Georg miał już odejść, gdy Florian chwycił go za ramię. Georg jednak odepchnął brata.

– Muszę się zająć własną córką i otworzyć kuchnię. Bo jak widzę, nikogo nie znalazłeś.

Problem z przejęciem opieki nad Leą przesądził dla Georga sprawę pracy w Monachium. To nie był czas na przemeblowywanie swojego życia zawodowego. Jeszcze tego samego dnia zadzwonił do Monachium i odmówił pracy. Menadżer nocnego klubu, mieszczącego się w budynku, gdzie na piętrach mieści się dom publiczny, to nie było coś, czego można żałować.  Ugiął więc kolejny raz kark i wrócił do kuchni brata. Teraz najważniejsze było bezpieczeństwo Lei, a to zapewniało tylko zatrzymanie córki w Leitnerhof.  Musiał też Leę jak najszybciej posłać do szkoły, a nie liczył na porozumienie w tej sprawie z Mirjam. Z Lisą byli zgodni – będą walczyć o wszystko – o wyłączną opiekę.

Das Fatum. Mutter und Tochter.

Florian ist zurück mit Mila nach Allgäu.

Florian und Karin waren von Anfang an gegen ein Studium ihrer Tochter in München. Sie selbst hatten nie studiert und wollten, dass Mila eine praktische Berufsausbildung an einer wohnortnahen Schule erhält. Der Gedanke an das WG-Leben, das Studierendenleben und all die damit verbundenen Gefahren für junge Menschen, über die in letzter Zeit vermehrt in allen Medien berichtet wurde, ließen die Eltern berechtigterweise um ihr einziges Kind bangen. Am Ende, nachdem sie von Mila vor vollendete Tatsachen gestellt worden waren – sie hatte ihr Examen bestanden, war angenommen worden, hatte einen Job und einen Platz zum Schlafen – gaben Florian und Karin nach. Sie stimmten zu, sie aufs College gehen zu lassen, im Vertrauen darauf, dass ihrer Tochter in München nichts Schlimmes zustoßen würde. Als nun das negative Szenario eintrat, und zwar in einer Weise, die ihre schlimmsten Vorstellungen übertraf, waren sie am Boden zerstört. Immerhin hatten sie ihre Tochter gut erzogen, ihr die richtigen Prinzipien eingeflößt, selbst kein schlechtes Beispiel gegeben. Sie glaubten, dass Mila ausreichend Kraft in sich hatte, um dem ganzen Sumpf zu widerstehen, den die große Metropole neben den unbegrenzten Entwicklungsmöglichkeiten für einen jungen Menschen bot. Hätten sie irgendwie verhindern können, was geschehen war? Florian beschuldigte Lisa ohne Umschweife, „Warum hat sie sich überhaupt in unsere Angelegenheiten eingemischt. Wenn sie nicht gewesen wäre, wäre Mila nichts Schlimmes passiert.“ Schon vor einigen Monaten hatte er alle guten Meinungen über Lisa verloren und seine jugendlichen Ideen über seine Ex-Freundin in Märchen umgesetzt. Jetzt zog er es vor, überhaupt nicht mehr an sie zu denken, denn er musste sich stark zurückhalten, um nicht laut die schlimmsten unzensierten Epitheta auszuschleudern. „Dummes Weib! Frau Anwältin! Eine gewöhnliche Schlampe!“ – Das waren die mildesten Ausdrücke, die in Bezug auf Lisa aus seinem Mund kamen. Karin gab dem grausamen Schicksal mehr Schuld als ihre alte Freundin. Sie erlebte das Drama ihrer Tochter auf doppelte Art und Weise. Ihre eigene Vergangenheit kam zu ihr zurück. Die Ereignisse von vor fünfundzwanzig Jahren, die lange verdrängt und sorgfältig in den tiefen Schichten ihres Unterbewusstseins begraben waren, wurden heftig wieder lebendig. Die Emotionen kehrten mit einer solchen Wucht zurück, als ob alles gestern und nicht vor einem Vierteljahrhundert geschehen wäre. Karin wusste selbst nicht mehr, ob sie um ihre Tochter oder sich um selbst weinte.

Die verlorenen Schwestern.

Das Drama ihrer Tochter und nun die Verhaftung von Florian nur eine Woche nach seiner Rückkehr mit Mila aus München brach Karin völlig.  Es war viertel nach sechs, als Florian genommen wurde. Der verschlafener Georg hatte es nicht geschafft, die Küche zu öffnen, als um sechs Uhr die Polizei an der Tür stand. Geschockt wartete sie vergeblich auf ein einziges Wort des Dementis von Florian. Aber sobald die erste Verblüffung vergangen war, erschien nach einer kurzen Verwirrung eine kalte Gleichgültigkeit auf seinem Gesicht. Wann immer der Name dieser Frau erwähnt wurde, nahm sein Gesicht einen grimmigen Ausdruck an, und seine Hände ballten sich unwillkürlich zu Fäusten. Georg antwortete mit einem albernen Lachen, als hätte er den Witz des Jahres gehört. Sebastian stand mauer bleich und regungslos da und wartete auf die Reaktion seines Sohnes. Doch Florian senkte nur den Blick und wandte sein Gesicht ab. Mila rannte in ihr Zimmer, auf Georges Gesicht verwandelte sich ein dümmliches Lächeln in Verachtung. Karin hatte das Gefühl, dass ihr die Luft in den Lungen ausging, ihre Beine weigerten sich zu gehorchen – sie musste sich gegen den Stuhl lehnen, um nicht herunterzufallen. Am Nachmittag rief Sebastian sie zusammen und befahl Georg, die Leitung des Gasthauses zu übernehmen. Lisa sollte die entsprechenden Papiere vorbereiten und an diesem Abend vorbeibringen. Georg stellte die Frage nach einem Anwalt für Florian und warf einen fragenden Blick auf seinen Vater und dann auf Karin. Als Antwort verließ Sebastian den Raum, und Karin, die es bereits seit dem Morgen geschafft hatte, ihre Emotionen im Zaum zu halten und die Anschuldigung zu verdauen, antwortete kurz, „Er wird einen Pflichtverteidiger bekommen!“ Karin, eine aus der Familie, hatte Grund, Magdalena Ritter zu glauben. Sie hatte fast ihre Erinnerung an diesen schrecklichen Abend vor Monaten gelöscht, als dieses eine Mal (als ob sie noch mehr gebraucht hätte!) Florian versuchte, sie im Schlafzimmer zu behandeln, als wäre sie der Schlampe der Straße. Sie wollte nicht kleinlich sein, sie wusste, dass es ihm leidtat.  Lange Zeit versuchte er, das schlechte Gedächtnis zu verwischen. Im Laufe der Zeit begann sie es auch beschönigen. Hatte sie ihn damals nicht mit diesen sexy Dessous provoziert? Sie wollte nur das Schweigen und die Gleichgültigkeit beenden, die seit vielen Wochen zwischen ihnen herrschte. Zwanzig Jahre der Ungewissheit, in denen sie in gemeinsamen Gesprächen die Erinnerungen vermieden, in denen Lisa auftauchen könnte. All diese unausgesprochenen Worte, Fragen, aus Angst vor einer unaufrichtigen Antwort. Als die Wahrheit über den zurückgehaltenen Brief herauskam, dachte sie, lastete wenigstens ein Geheimnis nicht mehr schwer auf ihrem Herzen. Mila, die ihre Beziehung bisher zusammengehalten hatte, war nach München gegangen, um sich dort ein Leben als Erwachsene aufzubauen. Das Haus blies für einen Moment leer und die Frage, ob sie etwas gemeinsam hatten, hing in der Luft. Florian zerstreute wortlos alle Zweifel. Schließlich verschwand Lisa zwischen den beiden. Sie suchte nicht nach Antworten auf die Frage, „warum“.    Das Wichtigste war, dass sie wieder von vorne anfingen. Wenn die Liebe aufblüht, möchten verliebte Menschen davon Zeugnis ablegen. Karin und Florian wünschten sich es auch. Ein zweites Kind. So gut war es noch nie. Sie glaubten beide, dass nichts daran etwas ändern könnte. Äh, heilige Naivität! Ein schöner Traum verwandelte sich schnell in einen Alptraum! Mila hatte Leitnerhof seit ihrer Rückkehr aus München nicht mehr verlassen – sie ging schweigend wie ein Schatten in den Ecken des Hauses auf und ab.  Nachts hörte Karin sie hinter der Wand weinen. Allein in der Dunkelheit verarbeitete sie Bilder aus der Vergangenheit. Wenn Mila nicht gewesen wäre, hätte sie zum Himmel geschrien. Sie muss sie herauswerfen, sie muss mit jemandem darüber reden, und die einzige Person, an die sie sich mit ihrem Schmerz wenden konnte – ihre Mutter – war durch eine Mauer von dieser Welt getrennt. Sie vermied den Kontakt mit ihr so viele Jahre lang, nur um nicht dorthin zurückzugehen, um keine Fragen stellen zu müssen, die ihr Bild von ihrer Mutter, dass sie in ihrem Herzen hinterlassen hat, zerstören könnten. Eine Mutter, die liebt, die verteidigt, die alles opfert, wird ihr die ganze Zukunft verschließen. Und nicht eine Mutter, die monatelang vorgibt, taub und blind zu sein, und erst als die Realität sich ihr mit all ihrer Brutalität offenbart, es nicht mehr möglich ist, den Kopf in den Sand zu stecken, sie schlägt schließlich zu. Zu spät … es ist Zeit, dass Karin endlich erfährt, was passiert ist. Dann, vor 25 Jahren, machte es der Geisteszustand der Mutter ihrer Tochter unmöglich, ihr irgendwelche Fragen zu stellen. Nach so vielen Jahren konnte Karin bereits jede Version der Geschichte ihrer Mutter akzeptieren, solange sie wahr war.

Karin beschloss, ihre Mutter im Gefängnis in Memmingen zu besuchen. Vor Mittag beantragte sie die Erlaubnis, ihre Mutter zu sehen. Die Tatsache, dass Margarete ihre Strafe bereits in der offenen Abteilung verbüßte, und die veränderten Besuchsbedingungen ermöglichten einen direkten Kontakt zwischen Mutter und Tochter während des Besuchs. Karin war endlich in der Lage, ihren ganzen Schmerz herauszulassen. Sie hatte fast 25 Jahre darauf gewartet, dass ihre Mutter sie in den Arm nahm und ihre Tränen mit ihrer Hand trocknete. Sie wusste, dass sie ihrer Mutter weiteres Schmerzen zufügen, aber wer außer ihrer Mutter konnte sie noch verstehen? Eine Frau, die nach mehreren Jahren Ehe plötzlich begriff, dass der Mann, den sie geheiratet hatte und dem sie glaubte und vertraute, ein ganz anderer Mann war! Margarete beschloss nach dem, was sie über ihren Schwiegersohn und auch über die Erneuerung der zerrütteten Beziehung zwischen Sebastian und Lorenz hörte, dass sie keinen Grund mehr hatte, die Wahrheit über die Herkunft vor ihrer Tochter zu verbergen. Zuvor hatte sie aufgrund des vorherrschenden Hasses zwischen den Familien Angst, dass die Wahrheit die Ehe ihrer Tochter ruinieren könnte. Doch nun, da die Ehe gescheitert war und ihr Schwiegersohn ihrem Mann Karl fast ebenbürtig war, war es an der Zeit, dass Karin endlich von ihr erfuhr, dass ihr leiblicher Vater Lorenz Huber war.

Geschockt von dem, was sie von Karins Mutter gehört hatte, als sie nach Hause kam, griff sie reflexartig zum Telefon und rief Lisa an. Sie waren schon lange keine Freunde mehr, ihre Wege hatten sich auseinandergelebt. Aber eine innere Stimme sagte ihr, dass sie sich mit dieser überwältigenden Last an Lisa wenden sollte. Schließlich waren sie sich einst so nah wie Schwestern! Sie können einander nicht ewig fremd bleiben, wenn sich herausgestellt hat, dass sie keine Fremden sind!  Also lud sie Lisa ein, den Abend mit ihr zu verbringen. Lisa, die erwartet hatte, dass Karin mit ihr über Florian und seine Verhaftung sprechen würde, wollte sich zunächst ablehnen. Sie hatte keine Lust, über Florian zu reden, geschweige denn, Karin zu trösten. Doch als sie den verzweifelten Ton in der Stimme ihre alte Freundin hörte, nahm sie nach kurzem Zögern ihre Einladung an.  Schließlich musste sie sowieso Papiere für Sebastian mitbringen. Der bloße Anblick von Karin am Eingang ließ Lisa alles vergessen, was sie beide getrennt hatte. Sie ließ ihre Reserve fallen und umarmte instinktiv ihre alte Freundin. Es gibt Bindungen zwischen Menschen, die kein Lauf der Zeit zerstören kann, die selbst Verrat nicht brechen kann. Wie auch immer, was spielte das in diesem Moment für eine Rolle? Trotzdem hatte Lisa nicht vor, ihre Rolle bei der Verhaftung von Florian vor Karin zu verheimlichen.

„Karin, es tut mir sehr leid für dich, für Mila, für das, was ihr beide durchmacht. Aber das ändert nichts an der Tatsache, dass ich Magdalene glaube und hoffe, dass Florian bekommt, was er verdient“, sagte Lisa kalt, und ihre Lippen verengten sich.

„Ob du es glaubst oder nicht, ich habe keinen Grund, ihn zu verteidigen.“

Lisa starrte Karin unwillkürlich überrascht an, aber sie unterbrach das Thema schnell und ging zu dem Grund für die Einladung.

„Ich habe dich nicht gebeten, hierherzukommen, um über Florian zu reden. Ich möchte über uns reden, wie seltsam es auch klingen mag. Besonders heute. Ich war bei meiner Mutter zu Besuch.“

„Etwas passiert?“

„Nein. Ich musste sie einfach sehen.“

„Ich verstehe. Wie geht es ihr?“

„Sie hält sich gut. Sie war schon immer hart im Nehmen. Mama hat mir etwas erzählt, das ich nicht für mich behalten kann. Das gilt auch für dich, Marie und euren Vater. Ich weiß nur nicht, wie ich anfangen soll“, erwiderte Karin und Lisa sah sie wieder überrascht an. „Es gibt etwas, das du nicht über mich weißt, etwas über das, was passiert ist, weißt du schon …“, Karin hielt inne und Lisa nickte nur mit dem Kopf. Jeder wusste, wovon sie sprach. Niemand musste einen Spaten nennen.

„Du weißt, wie meine Mutter war. Sie war nie da. Wenn es keine Schulangelegenheit war, war es eine Gemeindeangelegenheit. Wahlkämpfe, Wahlen. Sie interessierte sich nur für Macht! Und wenn sie war, da, es war noch schlimmer. Sie hatte ständig Groll gegen ihn. Manchmal behandelte sie ihn schlimmer als einen Hund. Es gab Zeiten, in denen ich sie hasste. Ich träumte, dass sie aus unserem Leben verschwinden würde. Immer, wenn sie lange nicht zu Hause war, nahm er mich mit in Restaurants, auf Ausflüge, zu Konzerten, ins Theater. Ich fühlte mich wie eine kleine Prinzessin.“

„Papis kleines Mädchen!“, Lisa lächelte, aber dann wurde sie ernst. „Ich weiß, dass du es nach seinem Tod schwer hattest.“

„Du weißt gar nichts.  Ich hatte nie den Mut, es dir zu sagen … Ich hatte Angst, dass du dann aufhören würdest, mit mir befreundet zu sein …“ Karin sprach etwas zusammenhanglos. Immer konkret, jetzt war sie in ihren Worten verloren „Ich habe dich immer bewundert. Gott, ich wollte genau so sein wie du – rein, hell, ohne schändliche Geheimnisse.“

„Das war vor langer Zeit – jetzt hat, das wenig mit mir zu tun. Glaube mir, Karin, an mir gibt es schon lange nichts mehr zu bewundern! Außerdem schau mich an! Kein Geld, keine Karriere, kein Mann, kein Kind. Alle meiner Beziehungen dauerte nicht länger als ein Jahr.  Ich wohne bei meiner Familie und mein Büro befindet sich in einem ehemaligen Schuppen. Eine 38-jährige Frau ohne einen einzigen Erfolg im Leben. Na ja, eben Brigitte Jones aus dem Allgäu.“ Lisa lachte bitter und zynisch. „Marie hat recht, ich habe alle enttäuscht. Ich sollte dich eher bewundern. Obwohl, ich natürlich im Moment nicht in deiner Haut stecken möchte.“ Als sie Karins niedergeschlagenes Gesicht sah und nicht ahnte, was sie zu beichten hatte, fügte Lisa ernsthaft hinzu, „Und was Geheimnisse angeht, jeder hat etwas vor der Welt zu verbergen. Ich vielleicht mehr als andere. Und um ehrlich zu sein, habe ich nicht vor, sie wieder mit jemandem zu teilen. Ich werde sie mit in mein Grab nehmen.“

„Das wollte ich auch. Aber ich kann meine Zunge nicht länger halten. Jemand zahlt einen sehr hohen Preis für mein Geheimnis …  Meine Mutter ist meinetwegen im Gefängnis.“

„Wovon redest du?“ Lisa schaute Karin wieder mit einem rätselhaften Blick an.  Karin holte tief Luft.

„Ich weiß nicht mehr, wann es eigentlich angefangen hat, wahrscheinlich nach meinem 13. Geburtstag. Er kaufte mir Kleider für erwachsene Frauen, hochhackige Schuhe, exklusive Dessous, Parfüm, Malutensilien … in ihrer Abwesenheit hat er mich selbst gemalt. Er wollte, dass ich das alles trage, wenn wir allein sind. Am Anfang hat es mir gefallen, ich war sogar begeistert davon. Wir hatten unsere kleinen Geheimnisse. Obwohl ich wusste, dass das alles falsch war. Ich hatte ständig Gewissensbisse. Aber er wurde immer eindringlicher. Er begann, mich zu erschrecken. Ich hatte Angst, längere Zeit mit ihm allein zu Hause zu bleiben. Ich habe angefangen, die Tür meines Zimmers nachts abzuschließen.“

Als Karin ihre Geschichte fortsetzte, starrte Lisa sie mit zunehmend entsetzten Augen an.

„Karin, was willst du mir sagen?“, rief Lisa. Karin fuhr langsam mit ihrer Geschichte fort.

 „Meine Mutter hatte eine Bürgerversammlung, um das Budget zu besprechen. Es sollte einen Streit um Geld geben. Sie hat uns gesagt, dass wir mit dem Essen nicht auf sie warten sollen. Er öffnete den Wein, er selbst trank ihn selten und meist nur symbolisch. Dann hat er fast die ganze Flasche allein getrunken. Er hatte einen seltsamen Blick in seinen Augen. Ich wollte in mein Zimmer gehen. Er hat mich nicht gelassen. Er war stärker …“

„Da bin ich mir sicher!“, rief Lisa. „Aber warum hast du mir das damals nicht gesagt? Wir waren beste Freunde! Marie wusste nicht so viel über mich wie du.“

„Nachdem sogar meine eigene Mutter mir nicht geglaubt hat, hatte ich nicht mehr den Mut, jemandem davon zu erzählen.“

„Aber am Ende hat sie dir geglaubt. Deshalb hat sie ihn ja umgebracht!“

„Ja. Aber zuerst warf sie mir vor, dass ich alles erfunden hätte – ich hätte dumme Bücher gelesen, dumme Filme und Fernsehserien gesehen. Das liegt an der Serie, ‚Twin Peaks‘!  Sie sagte, sie habe einmal meine Unterwäsche versteckt gefunden. Sie nannte mich den Schlimmsten. Ich war ein gemeines, verwöhntes Mädchen.  Und jetzt … 25 Jahre später, sagt sie mir plötzlich, dass er nicht mein Vater war! Kannst du das glauben? Sie hatte eine Affäre.“

„Aber wusste er davon? Wusste er, dass ihr nicht verwandt wart?“

„Was spielt es für eine Rolle? Es ist wichtig, dass ich das dachte.“

„Tatsache. Er sollte niemals die Grenze überschreiten.“

„Er hat alles und gegen meinen Willen gekreuzt. Nun verstehst du, warum ich nicht einmal über Florian reden möchte. Und zu denken, es gab eine Zeit, in der ich ihn besser fand als mich!“

Lisa spürte, wie ihr ein Schluchzen die Kehle zuschnürte, und aus Solidarität ergriff sie Karins Hand – es war die einzige Möglichkeit, ihr zu zeigen, wie sehr sie verstand. Da sie jedoch aus ihrer schlechten Erfahrung mit Marie und ihrem Vater gelernt hatte, widerstand sie der Versuchung, Karin dasselbe zu antworten und ihr von sich zu erzählen. Ehrlichkeit hatte sich für sie nicht bewährt. Lisa wollte nicht riskieren, dass ihre ohnehin schon fast zerrüttete Freundschaft mit Karin endgültig zerbricht, wenn sie ihr die Wahrheit über sich erzählt.

„Zur Hölle mit ihm! Zur Hölle mit ihnen allen!  Hat sie dir gesagt, wer es war?“

„Ja, sie hat es mir gesagt. Deshalb habe ich dich gebeten, zu kommen. Du errätst es nicht?“ Karin schaute Lisa bedeutungsvoll an. Sie hat nur ihre Augen geweitet. „Immerhin waren sie schon in der Hochschule ein Paar.“

„Aber das war vorbei, als deine Mama auf die Universität gegangen ist“, Lisa stand abrupt von der Couch auf, wie sie es immer tat, wenn sie sich von ihren Gefühlen mitreißen ließ. „Das ist nicht möglich! Meine Eltern haben sich geliebt. Das weiß ich.“

„Offensichtlich hat es nicht geendet, da wir Schwestern sind“, sagte Karin ruhig und starrte in Lisas Gesicht, die versuchte, ihren Schock einzudämmen, indem sie schnell den Raum umrundete.  „Meine Mama hat deiner Mama davon bei ihrem Besuch in der Untersuchungshaftanstalt erzählt.“

„Und es hat sie getötet!“, rief Lisa aus, die in einem Augenblick alles vergaß, was Karin ihr geradegestanden hatte, und ihre Gedanken flogen zurück zu ihrer Mutter. „Wie konnte er das Mama antun?“

„Ich weiß, das ist ein Schock für dich. Nicht weniger als es für mich war. Bist du enttäuschst, dass wir Schwestern sind?“

Lisa hatte die Verblüffung bereits gemeistert. Sie setzte sich wieder neben Karin, die in Erwartung ihrer Reaktion auf ihr Gesicht starrte. Ein unwillkürliches Lächeln erschien auf Lisas Lippen. Die Art von Lächeln, die immer auf dem Gesicht einer Person erscheint, die nach Jahren des Umherirrens im Nebel plötzlich beginnt, alles zu verstehen. Unabhängig davon, ob dieses fehlende Element, das plötzlich vor ihm entdeckt wurde, eine gute oder schlechte Nachrichten für ihn ist. Wie Karin hatte sie das Gefühl, als würde ihr plötzlich etwas offenbart, das nie wirklich verborgen war. Nur wurde endlich beim Namen genannt, was man tief im Inneren schon lange wusste. Sie versicherte Karin schnell, dass sie über die Schwesterbeziehung glücklich sei. Schließlich fragte sie nach Mila.

„Hast du mit Mila darüber gesprochen?“

„Mila benötigt jetzt Unterstützung von mir – und das ist sicher keinen Vergleich untereinander, wer das größere Opfer ist und wer von uns vom Leben schlechter behandelt wurde. Eines Tages wird die Zeit dafür kommen … nun wäre es nur eine zusätzliche Belastung für sie.“

„Du hast Florian nie davon erzählt?“, sagte Lisa eher so, als sie fragte.

„Und was würde ich davon haben – er wäre empfindsamer, weniger egoistisch?“, rief Karin spöttisch an.

„Treiben zwischen Mitgefühl und Verachtung“, sagte unwissentlich Lisa, aber dann fügte sie hinzu, denn sie merkte, dass sie zu weit gegangen war, „Entschuldigung, Karin – das sollte ich nicht sagen.“

„Warum? Du hast den Nagel auf den Kopf getroffen. So müsste dieses Geständnis enden. Außerdem, was ich ihm sagen sollte – dass mein Vater vor ihm noch war?“, sagte sie provokativ.

„Es war nicht dein Vater!“, protestierte Lisa heftig.

„Das weiß ich jetzt. Gestern war er immer noch …“

„Wie konnte sie dir so viele Jahre lang nicht die Wahrheit sagen!“

„Ich habe ihr wirklich keine Chance gegeben. Lange Zeit habe ich die Briefe nicht einmal gelesen.“

„Du hast ihr nicht getraut?“

„Vor dem Prozess war sie ein Jahr lang in einer Psychiatrie. Wenn sie überhaupt etwas sagte, machte es nicht viel Sinn. Dann hat Peters Tod und der 20 Jahre währende Hass zwischen den Familien uns beide zum Schweigen gebracht.“

„Und nun?“

„Nun spielt es keine Rolle mehr …“ Karin hielt einen Moment inne. „Wenn du sie sehen könntest!“

„Vielleicht könnte ihre Bestrafung als verbüßt ​​angesehen werden? Es ist fast 25 Jahre her!“

„Das würde mich glücklich machen!“

„Ich werde sehen, was man tun kann. Aber vorher müssen wir noch mit Papa reden. Und natürlich mit Marie.“

„Lisa, langsam! Gib mir Zeit, das selbst zu verdauen.“ Karin unterbrach sie abrupt. Sie selbst war sich nicht sicher, ob sie Lorenz überhaupt als Vater haben wollte. Außerdem hatte selbst ihre Mutter es ihr überlassen, zu entscheiden, „Wenn du willst, wirst du es ihm sagen. Und wenn nicht, wird es so bleiben, wie es ist“, hörte sie von ihrer Mutter bei der Besuch. Also schnitt sie das Thema vorerst ab. „Jetzt ist Mila das Wichtigste.“

„Und was ist mit Florian?“

„Wenn ich mich entscheiden würde, würdest du meine Anwältin?“

„Du fragst immer noch. Auf jeden Fall!“

„Und wie geht es dir?“

„Krass. Zu Hause hegen alle einen Groll gegen mich.“

„Ich verstehe, dass Marie nun Mirjams Seite hält.“

„Wenn nur das.“ Lisa ließ die Luft hart aus ihren Lungen. „Die Atmosphäre ist so, dass eine Axt in der Luft hängt. Marie hasst mich fast.“

„Oh, den ich glaube es wirklich!“, rief Karin an. Sie kannte die Schwestern gut. Marie, die Lisa großgezogen hatte, hatte eine fast mütterliche Einstellung zu ihr. Lisa war es gewohnt, keine Konkurrenz in den Gefühlen ihrer Schwester zu haben. Deshalb hatte Karin das Gefühl, dass Lisa einfach übertreibt. „Sie ist wahrscheinlich eifersüchtig auf Maries Intimität mit Mirjam. Etwas fehlte ihr und sofort ein furchtbares Unglücksgefühl!“, dachte Karin. Der Umstand, dass sich Marie gerade erst als ihre Schwester entpuppt hatte, rief unwissentlich die Vorstellung hervor, dass auch sie ohne all diese Geheimnisse von den Gefühlen ihrer älteren Schwester hätte profitieren können.

„Ich fange an zu bereuen, dass ich zurückgegangen bin.“

„Ich bereue es nicht. Wen würde ich jetzt im Ärmel heulen?“

„Es ist gut, dass Jan hier ist. Sonst hätte ich zu Hause niemanden, zu dem ich zwei Worte sagen könnte.“

„Wie ist er denn so?“

„Ich glaube nicht, dass er überhaupt Schwächen hat. Jedenfalls hat bisher noch niemand welche gefunden.“

„Marie scheint auf dem Weg zum Glück zu sein.“

„Zumindest einer von uns dreien.“

FATUM. MATKA I CÓRKA

Dramat córki, a teraz jeszcze aresztowanie Floriana w zaledwie tydzień po jego powrocie wraz z Milą z Monachium załamały całkowicie Karin.  Była szósta piętnaście, kiedy zabrali Floriana. Zaspany Georg nie zdążył nawet otworzyć kuchni, gdy o szóstej u drzwi zjawiła się policja. W szoku daremnie czekała na jedno słowo zaprzeczenia ze strony Floriana.  Lecz na jego twarzy, jak tylko minęło pierwsze zaskoczenie, po krótkim zmieszaniu się, pojawiła się zimna obojętność.  Ilekroć padało imię i nazwisko tej kobiety, jego twarz przybierała ponury i zacięty wyraz, a dłonie mimowolnie zaciskały się w pięści.  Georg zareagował głupawym śmiechem, jakby usłyszał dowcip roku. Sebastian stał blady jak ściana, nieruchomy, czekał na reakcję syna. Jednak Florian tylko spuścił wzrok i odwrócił twarz. Mila wybiegła do swojego pokoju, na twarzy Georga głupi uśmiech przemienił się w pogardę. Karin poczuła, że brakuje jej powietrza w płucach, nogi jej odmówiły posłuszeństwa – musiała się oprzeć o stojące za nią krzesło, żeby nie upaść.  Po południu Sebastian wezwał ich do siebie i zarządził, że Georg przejmuje zarządzanie zajazdem.  Lisa miała przygotować stosowne papiery i przywieść je wieczorem. Georg poruszył kwestię wynajęcia adwokata dla Floriana i rzucił pytające spojrzenie na ojca, a potem na Karin.  Sebastian w odpowiedzi opuścił pokój, a Karin, która od rana zdążyła już opanować emocje i przetrawić oskarżenie, odpowiedziała krótko:

„Dostanie obrońcę z urzędu!”  

Ona jedna z rodziny miała podstawy, żeby wierzyć Magdalene Ritter. Już prawie wytarła z pamięci ten okropny wieczór sprzed miesięcy, gdy ten jednym raz (jakby potrzeba było więcej!) Florian próbował potraktować ją w sypialni jak ostatnią zdzirę z ulicy. Nie chciała być małostkowa, wiedziała, że było mu przykro.  Długo starał się zatrzeć złe wspomnienie.  Sama też z czasem zaczęła go wybielać. Czyż nie sprowokowała go wtedy tą seksowną bielizną? Ona chciała jedynie po babsku zakończyć tę o wielu tygodni trwającą pomiędzy nimi ciszę i obojętność. Dwadzieścia lat niepewności, unikania we wspólnych rozmowach wspomnień, w których mogłaby się pojawić Lisa. Te wszystkie niewypowiedziane słowa, pytania, ze strachu przed nieszczerą odpowiedzią. Kiedy wyszła na jaw prawda na temat zatrzymanego listu, pomyślała, że przynajmniej jedna tajemnica przestała jej ciążyć na sercu. Mila, która do tej pory spajała ich związek, wyjechała do Monachium, żeby tam budować swoje dorosłe życie. Na moment powiało w domu pustakami, w powietrzu zawisło pytanie, czy jeszcze coś ich łączy.  Florian bez słów rozproszył wszystkie wątpliwości. Wreszcie Lisa zniknęła spomiędzy nich. Nie szukała odpowiedzi dlaczego.   Ważne, że zaczęli wszystko od nowa. Kiedy miłość kwitnie — zakochani chcą dać światu jej świadectwo.  Oni też chcieli. Drugie dziecko.  Nigdy nie było tak dobrze. Oboje wierzyli, że już nic tego nie zmieni. O święta naiwności! Piękny sen szybko przemienił się w koszmar senny.  Mila od powrotu z Monachium nigdzie nie wychodziła, snuła się milcząco, jak cień, po kątach w domu. W nocy słyszała jej płacz zza ściany. Sama w ciemnościach przerabiała obrazy z przeszłości. Gdyby nie Mila, to krzyczałaby wniebogłosy. Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopiero gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością tak, że nie sposób jest już chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już w stanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.

Postanowiła odwiedzić swoją matkę w więzieniu w Memmingen. Jeszcze przed południem załatwiła sobie widzenie z nią. Sytuacja, że Margarete odbywała już karę na oddziale otwartym oraz zmienione warunki wizyt, umożliwiły matce i córce bezpośredni kontakt podczas wizyty. Karin mogła wreszcie wyrzucić z siebie cały ból. Czekała prawie 25 lat aż matka weźmie ją w ramiona i osuszy ręką jej łzy. Wiedziała, że dokłada matce cierpienia, ale kto inny, jak nie matka mógłby ją jeszcze zrozumieć? Kobieta, która po kilkunastu latach małżeństwa nagle zrozumiała, że człowiek, za którego wyszła za mąż, któremu wierzyła i ufała, to ktoś zupełnie inny. Margarete po tym, co usłyszała na temat zięcia, a także i odnowienia zerwanych relacji pomiędzy Sebastianem i Lorenzem, uznała, że nie ma już żadnych powodów, aby dłużej ukrywać prawdę przed córką na temat jej pochodzenia. Wcześniej, ze względu na panującą nienawiść pomiędzy rodzinami, obawiała się, że prawda mogłaby zrujnować małżeństwo jej córki. Skoro jednak ono już faktycznie runęło, a zięć niemal dorównał poziomem do jej męża Karla, przyszedł czas, żeby Karin dowiedziała się wreszcie od niej, że jej naturalnym ojcem jest Lorenz Huber.

Wstrząśnięta tym, co usłyszała od matki Karin, po powrocie do domu, odruchowo chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lisy. Od dawna nie łączyły je przyjacielskie relacje, ich drogi się rozjechały. Wydawało się, że bezpowrotnie. Jednak jakiś głos wewnętrzny kazał jej zwrócić się z całym tym przytłaczającym ciężarem właśnie do Lisy.  Przecież były sobie kiedyś bliskie jak siostry. Nie mogą pozostać sobie już na zawsze obce, skoro łączą je obie więzi siostrzane! Zaprosiła więc Lisę do siebie na wieczór. Lisa, która spodziewała się, że Karin będzie chciała z nią mówić o Florianie i jego aresztowaniu, w pierwszej chwili miała zamiar odmówić. Nie miała ochoty na rozmowę o Florianie ani tym bardziej może pocieszać Karin. Słysząc jednak w głosie dawnej przyjaciółki desperacki ton, po krótkim wahaniu, przyjęła jej zaproszenie.  W końcu i tak miała przywieść dokumenty Sebastianowi.

Już sam widok na wejściu Karin sprawił, że Lisa w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co je podzieliło, porzuciła rezerwę i odruchowo objęła dawną przyjaciółkę. Są takie więzi między ludźmi, które nie jest w stanie zniszczyć żaden upływ czasu, których do końca nie zerwie nawet zdrada. Zresztą, jakie miało to wszystko teraz znaczenie? Lisa nie zamierzała jednak ukrywać swojej roli w aresztowaniu Floriana.

– Karin, bardzo mi przykro z powodu ciebie, z powodu Mili, tego, co obie przeżywacie, ale to nie zmienia faktu, że ja wierzę Magdalene i mam nadzieję, że Florian dostanie, co mu się należy. – powiedziała chłodno Lisa, a jej usta przybrały zacięty wyraz.

–  Możesz mi wierzyć albo i nie, ale akurat ja nie mam powodów, żeby go bronić.

Lisa wbiła mimowolnie zdumione spojrzenie w Karin, ta jednak szybko ucięła temat, przechodząc do tego, co było powodem zaproszenia.

– Nie prosiłam cię, żebyś przyszła, żeby gadać o Florianie. Chcę porozmawiać o nas, jakkolwiek to dziwnie brzmi. Zwłaszcza dziś.  Byłam na widzeniu u mamy.

–  Coś się stało?

– Nie. Po prostu musiałam się z nią zobaczyć.

– Rozumiem. Jak ona się ma?

– Trzyma się. Zawsze była twarda. Mama powiedziała mi coś, co nie mogę zachować tylko dla siebie.  Coś, co dotyczy także ciebie, Marie oraz waszego ojca. Tylko nie bardzo wiem, jak zacząć.

 Lisa po raz kolejny spojrzała ze zdziwieniem na Karin.

– Jest coś, czego o mnie nie wiesz, coś, co dotyczy tego, co się stało, no wiesz… – Karin urwała, a Lisa tylko przytaknęła głową. Każda wiedziała, o czym mowa. Nikt nie musiał rzeczy po imieniu nazywać.  – Sama wiesz, jaka była moja mama.  Nigdy jej nie było. Jak nie sprawy szkoły, to sprawy gminy. Kampanie, wybory. Wszystko, co ją interesowało to władza. A jak była, to było jeszcze gorzej. Nieustannie miała do niego o coś pretensje. Traktowała go czasem gorzej niż psa. Bywało, że jej nienawidziłam. Marzyłam, żeby znikła z naszego życia.  Zawsze, kiedy nie było jej dłużej w domu, to zabierał mnie do restauracji, na wycieczki, koncerty, do teatru. Czułam się wtedy jak mała księżniczka.

– Tatusiowa córeczka! – zaśmiała się Lisa, ale zaraz spoważniała. – Wiem, że było ci ciężko po jego śmierci.

– Nic nie wiesz.  Nidy nie miałam odwagi ci tego powiedzieć… Bałam się, że wtedy przestaniesz się ze mną przyjaźnić… – Karin mówiła trochę nieskładnie. Zwykle konkretna, teraz gubiła się w swoich słowach. – Zawsze cię podziwiałam. Boże, chciałam być dokładnie taka, jak ty — czysta, jasna, bez wstydliwych tajemnic!

– To było dawno — dziś niewiele ma ze mną wspólnego. Wierz mi, Karin, we mnie nie ma od dawna nic do podziwiania. Zresztą, sama spójrz na mnie! Ani pieniędzy, ani kariery, ani męża, ani dziecka. Żaden mój związek nie trwał dłużej niż rok. Mieszkam kątem u rodziny, a moje biuro mieści się w byłej szopie. 38-letnia kobieta bez jednego sukcesu życiowego.  No, po prostu, Brigitte Jones z Allgäu! – Lisa zaśmiała się gorzko i cynicznie — Marie ma rację, kiedy mówi, że rozczarowałam wszystkich.  To raczej ja powinnam cię podziwiać.  Choć oczywiście za nic nie chciałabym być teraz w twoich butach. — Lisa widząc zgnębioną twarz Karin, a niepodejrzewająca, co ona ma jej do wyznania, dodała poważnie — A co do tajemnic, to każdy ma coś do ukrycia przed światem. Ja może więcej niż inni.   I szczerze mówiąc, nie mam zamiaru więcej z nikim się nimi dzielić. Zabiorę je do grobu ze sobą.

– Też miałam taki zamiar. Jednak dłużej już chyba nie mogę trzymać języka za zębami. Za moją tajemnicę płaci ktoś bardzo wysoką cenę…   Moja mama jest w więzieniu z powodu mnie.

– Co ty mówisz?

 Karin zaczerpnęła powietrza. – Już nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, chyba po moich 13 tych urodzinach. Kupował mi sukienki dla dorosłych kobiet, buty na obcasach, ekskluzywną bieliznę, perfumy, przybory do malowania… Sam mnie malował, jak jej nie było. Chciał, żebym się w to przebierała, kiedy byliśmy sami. Na początku to mi się podobało, a nawet ekscytowało. Mieliśmy swoje małe tajemnice. Choć wiedziałam, że to wszystko jest złe. Miałam nieustanne wyrzuty sumienia. W dodatku on się robił coraz bardziej natarczywy. Zaczął mnie przerażać. Bałam się z nim zostać na dłużej sama w domu. Zaczęłam zamykać drzwi od mojego pokoju na noc.

W miarę jak Karin ciągnęła swoją historię Lisa patrzyła na nią z coraz bardziej przerażonym wzrokiem.

– Karin, co ty chcesz mi powiedzieć?! – krzyknęła Lisa.  Karin wolno kontynuowała:

– Mama miała jakieś zebranie w ratuszu, mieli omawiać budżet. Zapowiadała się kłótnia o pieniądze. Powiedziała, żebyśmy nie czekali na nią z kolacją.  Otwarł wino, sam rzadko pił i zwykle symbolicznie. Wtedy wypił sam prawie całą butelkę.  Miał dziwny wzrok. Chciałam iść do siebie. Nie pozwolił mi.  Był silniejszy…

– Z pewnością. – Lisa powiedziała chrapliwym głosem. – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś wtedy? Byłyśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!  Bliższe niż nie jedne rodzone…

– Siostry. – dokończyła Karin.  

 – Właśnie! Marie nie wiedziała tyle o mnie, co ty!

– Po tym, jak nawet moja własna matka mi nie uwierzyła, nie miałam już odwagi nikomu o tym powiedzieć.

– W końcu jednak dała ci wiarę.  To, dlatego go przecież zabiła!

– Tak. Ale najpierw oskarżyła mnie, że wszystko to wymyśliłam – naczytałam się durnych książek, naoglądałam się głupich filmów i seriali. To przez ten serial „Miasteczko Twin Paeks”! Zwymyślała mnie od najgorszych. Powiedziała, że znalazła kiedyś schowaną moją bieliznę. W jej oczach byłam podłą, zepsutą dziewczyną.  A teraz… po 25 latach wyznała mi nagle, że to nie był mój ojciec. Możesz uwierzyć? Miała romans!

 – No, a on o tym wiedział? Wiedział, że nie jesteście spokrewnieni?

– Jakie to ma znaczenie, skoro ja w to wierzyłam?

– Fakt. Nie powinien nigdy przekraczać granic…

– Przekroczył wszystkie i wbrew mojej woli. Teraz rozumiesz, dlaczego nie mam ochoty nawet mówić o Florianie. I pomyśleć, że był czas, że miałam go za kogoś lepszego ode mnie! 

Lisa poczuła, jak szloch dławi jej gardło, w odruchu solidarności złapała Karin za rękę — jedynie w ten sposób mogła jej okazać, jak bardzo ją rozumie. Nauczona złym doświadczeniem z Marie i ojcem powstrzymała jednak pokusę odpowiedzenia Karin tym samym, tj. opowiedzeniem jej o sobie.  Szczerość nie wyszła jej na dobre. Lisa nie chciała ryzykować, żeby ta już dobrze poszarpana jej przyjaźń z Karin rozpadła się na dobre, gdy powie jej prawdę o sobie.  – Do diabła z nim!  Z nimi wszystkimi!  Powiedziała ci, kto to był?

– Owszem. To dlatego cię prosiłam, żebyś przyszła. Nie domyślasz się? – Karin spojrzała wymownie na Lisę. Ta tylko rozszerzyła oczy.

– Byli przecież parą jeszcze w szkole średniej.

– Tak. Ale to się skończyło, gdy twoja mama wyjechała na studia.  – Lisa wstała gwałtownie z kanapy, jak zawsze, gdy zaczynały ją ponosić emocje. – To niemożliwe! Moi rodzice się kochali. Wiem to.

– Widocznie się nie skończyło, skoro jesteśmy siostrami.  – powiedziała spokojnie Karin, wodząc jednocześnie wzrokiem za Lisą, która próbowała opanować szok, szybko krążąc po pokoju.  – Moja mama powiedziała o tym twojej, kiedy odwiedziła ją w areszcie następnego dnia po aresztowaniu.

– I to ją zabiło!  – zawołała Lisa, która w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co jej przed chwilą wyznała Karin i myślami odleciała do swojej matki. – Jak on to mógł zrobić mamie!

– Wiem, że to dla ciebie szok. Nie mniejszy niż dla mnie. Jesteś rozczarowana tym, że jesteśmy spokrewnione?

Lisa już opanowała oszołomienie. Usiadła na powrót obok Karin. Ta wpatrywała się w jej twarz w wyczekiwaniu na reakcję. Na ustach Lisy pojawił się mimowolny uśmiech. Taki, jak pojawia się zawsze na twarzy człowieka, który po latach błądzenia we mgle, nagle zaczyna wszystko rozumieć. Niezależnie, czy ten brakujący element, który przed nim nagle odkryto, to jest dobra, czy zła informacja dla niego.  Podobnie jak Karin, czuła jakby odkryto nagle przed nią coś, co nigdy tak naprawdę nie było zakryte. Jedynie w końcu zostało nazwane po imieniu to, co od dawana w głębi serca się wiedziało. Szybko zapewniła Karin, że cieszy się z pokrewieństwa. Zapytała wreszcie o Milę.  

– Rozmawiałaś o tym z Milą?

Karin potrząsnęła przecząco głową.  – Mila potrzebuje teraz wsparcia z mojej strony, a tym na pewno nie jest licytowanie się, którą los gorzej potraktował, która jest większą ofiarą. Kiedyś przyjdzie na to czas… Teraz to byłoby dla niej tylko dodatkowym ciężarem.

– Nigdy nie powiedziałaś o tym Florianowi? – bardziej stwierdziła jak zapytała Lisa.

– I co by mi z tego przyszło? – zawołała Karin z drwiną – Byłby bardziej oględny, mniej egoistyczny?

– Dryfowanie pomiędzy współczuciem a wzgardą. – odparła mimowolnie Lisa. Zaraz też się zreflektowała, że się zagalopowała – Przepraszam cię, Karin. Nie powinnam.

– Niepotrzebnie. Trafiłaś w samo sedno. Tym musiałaby się ta spowiedź skończyć. Zresztą, niby co ja miałabym mu powiedzieć?  – rzuciła Karin prowokacyjnie do Lisy – Że przed nim był jeszcze mój ojciec?

– To nie był twój ojciec! – zaprotestowała gwałtownie Lisa.

– To wiem teraz. Wczoraj jeszcze był.

– Jak ona mogła ci prawdy nie powiedzieć przez tyle lat!

– Nie bardzo dałam jej na to szansę. Długo nawet listów nie czytałam.

– Nie ufałaś jej?

– Przed procesem była rok na psychiatrycznym oddziale. Jeśli w ogóle coś mówiła, to za dużo sensu to nie miało. Potem śmierć Petera i trwająca 20 lat nienawiść pomiędzy rodzinami zamknęły nam obu usta.

– A teraz?

– Teraz to już nie ma żadnego znaczenia… – Karin przerwała na moment. – Gdybyś ją wiedziała!

– Może dałoby się doprowadzić do uznania kary za odbytą? To już blisko 25 lat!

– Bardzo bym chciała!

– Zobaczę, co da się zrobić. Wcześniej jednak musimy z tatą porozmawiać. No i oczywiście z Marie.

– Lisa, daj mi czas samej to przetrawić! – przerwała jej gwałtownie Karin. Ona sama na razie nie była pewna, czy w ogóle chce mieć Lorenza za ojca. Zresztą, nawet matka pozostawiła jej to samej do rozstrzygnięcia: „Jak będziesz chciała, to mu powiesz. A jak nie, to zostanie, jak jest”. – usłyszała od matki na widzeniu. Ucięła więc na razie temat. – Teraz najważniejsza jest Mila.

– A Florian?

– Gdybym się zdecydowała, to chyba będziesz moim adwokatem?

– Jeszcze się pytasz. Pewnie!

– A co u ciebie?

– W domu wszyscy mają do mnie o coś pretensje.

– Rozumiem, że Marie trzyma teraz stronę Mirjam.

– Żeby tylko to. – Lisa wypuściła ciężko powietrze z płuc. – Atmosfera taka, że siekiera wisi w powietrzu! Marie mnie prawie że nienawidzi.

– Ach, bo uwierzę!  – zawołała Karin. Znała dobrze siostry. Marie wychowywała Lisę, więc miała do niej niemalże matczyny stosunek. Lisa była przyzwyczajona, że w uczuciach u siostry nigdy nie miała konkurencji. Dlatego Karin uznała, że Lisia po prostu przesadza. „Pewnie jest zazdrosna o zażyłość Marie z Mirjam. Coś jej ubyło i od razu straszne nieszczęście!” – pomyślała Karin. Okoliczność zaś, że Marie okazała się właśnie być także jej siostrą, mimowolnie wywołała myśl, że gdyby nie te wszystkie tajemnice, to ona też mogłaby być beneficjentką uczuć starszej siostry.

–  Zaczynam żałować, że wróciłam.

– Ja nie żałuję. Komu bym się teraz wypłakiwała w rękaw?

– Dobrze, że jest Jan. Inaczej nie miałabym z kim dwa uprzejme słowa zamienić w domu.

– Jaki on jest?

– Chyba nie ma wad. W każdym razie nikt jeszcze żadnej u niego nie znalazł.

– Marie chyba jest na swojej drodze do szczęścia.

– Przynajmniej jedna z nas.

Mysteriöse Gast bei Hubers Alp. Lisas Vergangenheit.

Etwa eine Woche nach Milas Rückkehr aus München tauchte ein unerwarteter Gast in den Alpen auf – eine sehr attraktive Frau, etwa 35-40 Jahre alt, gekleidet in einen eleganten hellgrauen Anzug, Schuhe auf mehreren Zentimetern hohen Absätzen, einen Schal über der Schulter. Es lag ein Hauch von starkem Parfüm in der Luft. Mirjam und Sarah waren dabei, die Tische nach den Reisenden abzuräumen. Der Gast konnte sich ihrer Aufmerksamkeit nicht entziehen.

„Sie sucht hier bestimmt keinen Job”, sagte Sarah zu Mirjam.

„Ich glaube, sie ist auch nicht ins Quartier gekommen. Zu niedriger Schwellenwert.“

„Wahrscheinlich eine Mandantin für Lisa“, erwiderte Sarah und ging auf den Fremden zu.

Die Frau stellte sich als Magdalene Ritter vor und erklärte, dass sie eine alte Bekannte von Lisa aus München sei. Marie und Lorenz waren neugierig und fragten sie, ob sie eine Anwältin wie Lisa sei. Sie antwortete nur beiläufig, dass ihre Branche Unterhaltung sei. Lisa, die anfangs keineswegs erfreut war, Magdalene in der Alp zu sehen, brachte ihre alte Freundin schnell weg von den neugierigen Augen ihrer Familie und dem Rest des Haushalts in ihr Büro. Kaum waren sie allein, offenbarte Magdalene ihr den Grund ihres Besuchs. Was Lisa von ihr hörte, reichte aus, um alle Irritationen und den Wunsch, den ungebetenen Gast so schnell wie möglich aus dem Haus zu entfernen, verschwinden zu lassen. Magdalene beschuldigte Florian der versuchten Vergewaltigung. Lisas erste instinktive Reaktion war Unglaube, Schock.   Als Magdalene Lisa jedoch den Verlauf der Ereignisse offenbarte, änderten sich auch Lisas Gefühle. Der Schock verging, und Abscheu und Wut gegenüber Florian kamen auf.  Die lange unterdrückten Gefühle in ihrem Herzen für Florian, die durch die große Enttäuschung neutralisiert worden waren, wurden nun in einer ganz anderen Form wiederbelebt. Derjenige, der für ganze Jahre der Liebste für ihn gewesen war, wurde in einem einzigen Moment nur wert, dass der Teufel ihn holt!

„Ich weiß, dass er dir einst viel bedeutet hat … Ich dachte, wenn du herausfindest, wozu er fähig ist, würdest du aufhören zu bereuen. Du würdest die Tür der Vergangenheit endlich hinter dir schließen. Das ist der einzige Grund, warum ich dir das gesagt habe und hierhergekommen bin.“

„Die Türen meiner Vergangenheit sind längst geschlossen. Meine Illusionen über Florian waren bereits vor einigen Monaten verblasst. Bei Karin ist das anders. Hier hat sich nichts geändert. Ein großes Bedauern.“

„Karin ist seine Frau?“

„Sie war meine beste Freundin!“ Lisa lachte bitter. „Es stellte sich heraus, dass derjenige, die mir in meinem Leben am meisten geschadet hat, mir einen der größten Gefallen in meinem Leben getan hat. Wenn man bedenkt, dass sie heute diejenige ist, die man bemitleiden muss.“

„Im Leben weiß man nie, ob man gerade gewinnt oder verliert. Alles ist eine Illusion.“

Das Gespräch mit Magdalene brachte unwillkürlich die schmerzlichsten Erinnerungen an die Vergangenheit zu Lisa zurück. Die starke Wut auf Florian und die Solidarität mit ihrer alten Freundin ließen Lisa ihre Objektivität verlieren – plötzlich tauchte ein ehemaliges Vergewaltigungsopfer in ihr auf. Das war genug für sie, um Magdalena zu drängen, Florian anzuzeigen.

„Du darfst das nicht so stehen lassen!“

„Lisa, welche Beweise habe ich? Die Worte einer Prostituierten gegen die Worte eines Mannes mit gutem Ruf?“

 „Du könntest auch hinzufügen: Perfekter Ehemann und Vater!“, rief Lisa mit offensichtlicher Verachtung in ihrer Stimme aus.

„Ich habe vor Gericht keine Chance!“

„So war es früher. Die Zeiten haben sich zum Glück geändert! Nun spielt es keine Rolle mehr. Alle feministischen Organisationen werden hinter dir stehen. Und ich werde dir während des gesamten Prozesses zur Seite stehen.“

„Ich weiß nicht, ob es die Mühe wert ist.“

„Natürlich ist es das! Und mach dich sich keine Sorgen um die Beweise! Selbst wenn das Gericht ihn nicht verurteilt, wird er seine Strafe bekommen. Er wird für seine Familie fertig sein. Er wird alles verlieren.“

Mysteriöse Frau

Nachdem Magdalene gegangen war, beschloss Lisa, ihrer Familie den Grund von dem Besuch ihrer alten Freundin mitzuteilen. Schließlich würden nach der Anklage ohnehin alle Karten aufgedeckt werden. Lisa wartete nur auf den günstigen Moment, in dem sie mit ihrem Vater und ihrer Schwester allein sein würde. Lorenz und Marie waren entsetzt, als sie erfuhren, dass Magdalene etwas mit Mila zu tun hatte und was mit dem Mädchen während ihres Jobs im Nachtclub geschah. Lisas Erklärungen ließen Lorenz und Marie keine Illusionen darüber aufkommen, wer Magdalene Ritter war und was sie in München wirklich tat. Genauso schockiert von den Informationen über Mila wie über Florian, begannen sie schnell, Lisas Bekanntschaft mit der Frau zu untersuchen. Lisa war mitten in einem Sperrfeuer von Fragen gefangen und konnte sich den Antworten nicht entziehen. Vater und Schwester erwarteten von Lisa eine klare Erklärung. Wie sie Magdalene vor zwanzig Jahren in München kennengelernt hatte? Wusste sie, womit Magdalene ihr Geld verdiente? Wie war es möglich, dass ein Mädchen, das in die Prostitution verwickelt war, ihre Freundin während des Studiums geworden war? Sie tat wahrscheinlich nicht dasselbe wie Ritter? Soll sie es doch leugnen! Lisa konnte es jedoch nicht leugnen. Sie konnte die, die sie liebte, nicht mehr anlügen. Zwanzig Jahre waren vergangen, und sie wollte endlich vor ihren Lieben diese Last von ihrem Herzen schütteln. Gegen alle Vernunft wollte sie glauben, dass Marie und Vater sie verstehen würden. Mehr, dass sie sie bemitleiden würden!  Immerhin sind ihr so ​​viele schlimme Dinge passiert. Leider war es keine Antwort, die sowohl ihr Vater als auch Marie von ihr erwartet hatten. Das Letzte, was sie jemals vermuten würden, war, dass Lisa in der Vergangenheit eine Prostituierte gewesen war! Es gab also Schock, Unglauben, Bestürzung, Verlegenheit, Ekel, Empörung und eine große, stille Anschuldigung – wie konnte sie das überhaupt tun. Nur gab es keinen Raum für Mitgefühl und Verständnis. Das Idealbild einer Tochter und Schwester stürzte in Trümmer. Von diesem Moment an sahen sowohl Lorenz als auch Marie sie an, als wäre sie eine Besucherin von einem fremden Planeten.  Ihr Vater wandte sich mit seinen Gefühlen von ihr ab. Marie ersparte ihrer Schwester keine bitteren Vorwürfe und Anschuldigungen.

„Als Mama starb, habe ich mein Studium abgebrochen, um bei dir zu sein. Heute frage ich mich: wofür? Papa hat sein ganzes Leben lang alles für dich getan, und dann hast du ihn im Elend zurückgelassen und nun ihm das Herz gebrochen. Du hast uns großzügig bezahlt, Lisa. Während Papa und ich hier jeden Tag ums Überleben kämpften, hattest du die gute Zeit in München!“

„Ich bin für ihn nach München gegangen und habe für ihn Jura studiert.“

„Wenn das wahr wäre, dann hättest du, anstatt in München ein üppiges Nachtleben zu führen, dort besser als Anwältin auftreten solltest. Du müsstest uns danach kein Märchen erzählen, dass es in München von Anwälten nur so wimmelt und keine Büros im Allgäu zu eröffnen.“

„Ich bin zurückgekommen, weil ich dachte, ich hätte hier eine Familie, die mich liebte und sich nicht von mir abwenden würde, egal welche Fehler ich im Leben gemacht habe. Aber anscheinend habe ich mich geirrt.“

 „In der Großstadt konntest du keine Karriere machen und um sich hier als Anwältin einen Namen zu machen, hast du Papa gezwungen, mit den Leitners vor Gericht zu gehen. Ohne auch nur daran zu denken, was es Papa kosten würde, sich gegen Sebastian zu behaupten.“

„Ich habe es für meine Familie getan, für euch!“

„Für uns, gegen unsere Willen? Interessanter Ansatz. Nein, Lisa, du wolltest deine Ambitionen auf unsere Kosten befriedigen.  Und die Tatsache, dass du uns fast obdachlos gemacht hast, was macht das schon?“

„Dieser Prozess war ein Fehler.“

„Du selbst hast dein Erwachsenenleben im Schlamm begonnen und hättest Mila fast in den gleichen Schlamm gestoßen.“

„Ich habe sie zu nichts gedrängt. Sie hat um Hilfe gebettet, also habe ich ihr ein Bett in der WG und einen anständigen Job im Hotelrestaurant besorgen. Sie ist allein in den Schlamm gegangen.“

„Aber du warst derjenige, die sie mit dieser Magdalene getroffen hat!“

 „Na und? Ich bin weder ihre Mutter noch ihr Babysitter. Ich denke, sie hat einen eigenen Verstand?“

„Um Gottes willen, Lisa! Mila ist die Tochter deiner besten Freundin!“

„Karin ist längst nicht mehr meine beste Freundin. Und sie wird es wahrscheinlich nie wieder sein.“

„Schließlich hättest du vorhersehen müssest, wie Milas Bekanntschaft mit dieser Art von Frau enden könnte.“

Lisa hatte die Vorwürfe satt und gab ihre Schwester mit aller Macht zurück, „Ich bin vielleicht dumm. Aber ich bin nicht diejenige, die den Vater meines Kindes betrügt!“

„Worauf wartest du dann noch? Flieg zum Leitnerhof und sag ihm die Wahrheit!“

„Was denkst du, wer ich bin, Marie!“

„Du hast ihm geholfen, Mirjam Lea wegzunehmen. Warum solltest du ihm nicht helfen, mein Kind von mir zu nehmen? „

 „Glaubst du wirklich, ich würde jemals etwas gegen dich tun?“

„Was soll ich denken, Lisa?  Du hast Georgs Vertretung übernommen, obwohl du wusstest, dass ich dagegen war. Nur um einen Mandanten zu bekommen!“

„Du vergisst, dass Georg dank deiner Intervention mein Mandant wurde. Ich habe nur um Leas willen zugestimmt, damit sie keine Munition für den Krieg ihrer Eltern wird. Damals und heute.“

„Und aus dieser Sorge um Lea hast du verlangt, dass das Sorgerecht von der Mutter entzogen werden?“

„Es war das Gericht, das Mirjam für unfähig befunden hat, sich um das Kind zu kümmern.“

„Aber du hast zu diesem Urteil geführt. Dank dir sind Mutter und Tochter voneinander getrennt.“

„Ich war es nicht, der Mirjam in die Sucht getrieben hat. – Sie hat sich diesen Kontakt mit ihrer Tochter selbst weggenommen.“

„Ich kann sehen, dass die Jahre in München dein Gewissen verzehrt haben. Du bist eine schamloser, selbstsüchtiger Frau geworden, der keinerlei Rücksicht auf die Gefühle anderer nimmt.“

„Im Gegensatz zu dir habe ich in den letzten 20 Jahren nicht zwischen Ziegen und Kühen auf den Almen gelebt, sondern zwischen Hyänen, Viper und Wölfen. Und was auch immer du dir vorstellst, mein Leben in München war nicht wie irgendein Karneval.“

Maries Worte sehr verletzte Lisa. Da Marie hochschwanger war, fühlte sich Lisa nicht in der Lage, sich mit ihrer Schwester zu streiten. Jedes Mal, wenn sie mit ihrer Schwester allein war, bestand die Gefahr eines mehr oder weniger verbalen Kampfes. Nach dem Gespräch mit ihrer Schwester begann sie, den Kontakt mit ihr zu vermeiden. Sie musste ihrem Vater nicht aus dem Weg gehen, er tat alles, was er konnte, um nicht mit ihr zu sprechen. Mirjam hasste sie, und Sarah hielt Abstand. Sie nahm ihre Arbeit nur noch selten mit nach draußen, auch wenn das Wetter wirklich schön war. Wenn sie nicht eingesperrt im Büro saß, dann in ihrem Zimmer. Noch nie hatte sich Lisa, selbst in München, so einsam gefühlt wie jetzt im Familienhaus. Als sie die Leitners verklagt hatte, hatte sie nicht nur zurückbekommen wollen, was ihnen rechtmäßig zustand, sondern sie hatte auch geglaubt, dass das Gerichtsurteil Sebastian endlich dazu zwingen würde, mit ihrem Vater über Peters Tod zu sprechen. Jetzt begann sie ebenso fest, Magdalenas Prozess als eine Hoffnung zu sehen, die Gefühle und die Einstellung ihres Vaters und ihrer Schwester ihr gegenüber zu ändern. Es war ihre einzige Chance, sie nicht nur als verdorbene Frau zu sehen, sondern auch als Opfer – eine junge Frau, die an der Schwelle zum Erwachsensein eine so ungeheure Demütigung erlitten hatte, dass es schwer zu realisieren war.  Zumindest Marie und ihr Vater schätzten die kleine Tatsache, dass sie allein aus diesem Sumpf herausgekommen war. Obwohl nur wenige Frauen, das können. Nach diesem bitteren Gespräch mit ihrer Schwester klammerte sie sich umso mehr an diese Hoffnung und begann mit größerer Beharrlichkeit, sich für die Sache von Magdalene einzusetzen.

Tajemniczy gość w Alp i przeszłość Lisy.

W jakiś tydzień po powrocie Mili z Monachium w Alp pojawił się niespodziewany gość — bardzo atrakcyjna kobieta około 35 — 40 lat, ubrana w elegancki jasnoszary garnitur, buty na kilkunastu centymetrowych obcasach, przez jedno ramie przewieszony miała szal. W powietrzu powiało mocnymi perfumami.  Mirjam i Sara sprzątały właśnie stoły po wędrowcach. Gość nie mógł umknąć ich uwadze.

– Ta to chyba nie na robotę do nas – odezwała się Sara do Mirjam.

– Na kwaterę raczej też nie.  Za niskie progi.

– Pewnie jakaś klientka Lisy.  – odparła Sara i podeszła do nieznajomej.

Kobieta przedstawiła się jako Magdalene Ritter i oświadczyła, że jest starą znajomą Lisy z Monachium. Zaciekawieni Marie i Lorenz zagadnęli gościa, czy tak, jak i Lisa, jest prawnikiem. Ta odpowiedziała im tylko zdawkowo, że jej branża to rozrywka. Lisa, którą by najmniej początkowo ucieszył widok Magdalene w Alp, szybko zabrała starą przyjaciółkę z dala od wścibskich oczu rodziny i reszty domowników do swojego biura. Ledwo znalazły się same, jak Magdalene wyjawiła jej powód swojej wizyty. To, co usłyszała od niej Lisa wystarczyło, żeby znikła cała irytacja i chęć pozbycia się jak najszybciej niechcianego gościa z domu. Magdalene oskarżała Floriana o próbę gwałtu. W pierwszym odruchu Lisa zareagowała niedowierzaniem, szokiem. W miarę jednak jak Magdalene odkrywała przed Lisą przebieg zdarzenia, tak zmieniały się i uczucia u Lisy. Minął szok i pojawiła się odraza i gniew w stosunku do Floriana. Dawno wyciszone w sercu uczucia do Floriana, zneutralizowane wielkim rozczarowaniem, odżyły teraz w zupełnie innej postaci. Ten, co całymi latami, dekadami był tym najdroższym, w jednej chwili stał się wart jedynie tego, żeby go wszyscy diabli wzięli!

– Wiem, że on dla ciebie kiedyś dużo znaczył… Pomyślałam, że jak dowiesz się, do czego jest zdolny, to przestaniesz żałować. Zamkniesz wreszcie drzwi przeszłości za sobą. Tylko dlatego zdecydowałam się ci o tym opowiedzieć. Tylko dlatego przyjechałam.

– Drzwi mojej przeszłości są już dawno zamknięte. Moje dawne iluzje co do Floriana już parę miesięcy temu zgasły. Co innego Karin. Tu się nic nie zmieniło. Jeden żal.

– Karin to jego żona?

– Mhm. Moja najdroższa przyjaciółka! –  Lisa roześmiała się gorzko — Wychodzi na to, że ta, co wyrządziła mi najgorsze świństwo w życiu, zrobiła mi jednocześnie największą przysługę w życiu.  Pomyśleć, że dziś to ona jest godna pożałowania.

– W życiu nigdy nie wiesz, czy wygrywasz, czy przegrywasz. Wszystko jest iluzją.

Rozmowa z Magdalene mimowolnie przywołała u Lisy najbardziej bolesne wspomnienia z przeszłości. Silny gniew w stosunku do Floriana, solidarność z dawną przyjaciółką wystarczyły, żeby Lisa straciła obiektywizm – naglę odezwała się w niej dawna ofiara gwałtu. To wystarczyło, żeby zaczęła namawiać Magdalenę na złożenie doniesienia na Floriana.

– Nie możesz tego tak zostawić! Nie wolno ci!

– Lisa, jakie ja mam dowody? Słowa prostytutki przeciwko słowom faceta o nieposzlakowanej opinii?

 –  Możesz jeszcze dodać wzorowego męża i ojca rodziny! – zawołała Lisa z wyraźną pogardą w głosie. 

–  A nie? W sądzie nie mam żadnych szans!

–  Tak to było kiedyś. Czasy na szczęście się zmieniły. Teraz to jest bez znaczenia. Wszystkie organizacje feministyczne staną za tobą murem. A ja będę z tobą podczas całego procesu.

– Sama nie wiem, czy gra jej świeczki warta.

– Oczywiście, że jest! I nie martw się o dowody! Nawet jak go sąd nie skaże, to zapłaci za swoje. Dla swojej rodziny będzie skończony! Straci wszystko.

Po wyjeździe Magdalene Lisa zdecydowała się poinformować rodzinę, co było powodem wizyty jej dawnej przyjaciółki. W końcu w raz oskarżeniem i tak wszystkie karty zostaną odkryte. Czekała tylko na dogodną chwilę, kiedy zostanie sama z ojcem i siostrą. Lorenz i Marie z przerażeniem wysłuchali, jaki związek miała Magdalene z Milą oraz co spotkało dziewczynę podczas pracy, którą tamta załatwiła jej w nocnym klubie. Wyjaśnienia Lisy nie pozostawiły Lorenzowi i Marie złudzeń co do tego, kim jest Magdalene Ritter, czym tak naprawdę trudni się w Monachium. Równie zszokowani informacjami na temat Mili i Floriana, szybko zaczęli drążyć temat samej znajomości Lisy z tą kobietą. Lisa stanęła w ogniu pytań i od odpowiedzi na nie, uciec już nie mogła. Ojciec i siostra oczekiwali od Lisy klarownego wyjaśnienia, w jaki sposób ona poznała się z Magdalene w Monachium dwadzieścia lat temu. Czy wiedziała, jak ona zarabia na życie? Jak to możliwe, że dziewczyna trudniąca się prostytucją została jej przyjaciółką w czasie studiów? Chyba nie zajmowała się tym samym, co Ritter?! Niech zaprzeczy!  Jednak Lisa zaprzeczyć nie potrafiła. Nie była już w stanie dłużej okłamywać tych, co kochała. Minęło dwadzieścia lat i ona wreszcie chciała zrzucić ten ciężar z serca przed najbliższymi.  Wbrew rozsądkowi, chciała wierzyć, że Marie i ojciec ją zrozumieją. Więcej, że ją pożałują! Przecież tyle złego ją spotkało wtedy. Niestety, zarówno ojciec, jak i Marie nie takiej odpowiedzi od niej oczekiwali. Ostatnią rzeczą, jaką by się po Lisie spodziewali, o którą by ją kiedykolwiek podejrzewali, to o bycie w przeszłości prostytutką. Był więc szok, niedowierzanie, konsternacja, zażenowanie, odraza, oburzenie, gorycz i jedno wielkie, nieme oskarżenie — jak ona w ogóle mogła!  Tylko na współczucie i zrozumienie zabrakło już miejsca.  Idealny obraz córki i siostry runął w gruzy. Od tej chwili Lorenz i Marie patrzyli na nią jak na przybysza z obcej planety. Ojciec zamknął się na nią z uczuciami. Marie nie szczędziła jej gorzkich wyrzutów i oskarżeń.

– Gdy umarła mama, to rzuciłam studia, żeby być przy tobie. Dziś pytam samą siebie, po co? Tata całe życie robił wszystko dla ciebie, a ty najpierw zostawiałaś go w nieszczęściu, żeby na koniec złamać mu serce. Ładnie nam zapłaciłaś, Lisa. Kiedy my tu z tatą walczyliśmy każdego dnia o przetrwanie, to ty bawiłaś się w najlepsze w Monachium.

– Wyjechałam dla niego do Monachium i dla niego poszłam studiować prawo.

– Gdyby to była prawda, to, zamiast prowadzić bujne nocne życie w Monachium i opowiadać nam bajki, jak to Monachium płynie prawnikami, powinnaś się była tam lepiej starać jako adwokat. Nie musiałabyś biura w Allgäu otwierać.  

– Wróciłam, bo sądziłam, że mam tu rodzinę, która mnie kocha i nie odwróci się ode mnie, jakie bym błędy w życiu nie narobiła. Widać się jednak myliłam.

– Nie udało ci się w wielkim mieście zrobić kariery, więc żeby tutaj zaistnieć jako prawnik, wymusiłaś na ojcu zgodę na proces z Leitnerami. W ogóle nie zastanawiając się przy tym, ile będzie tatę kosztowało samo stanięcie w sądzie naprzeciw Sebastiana.

– Zrobiłam to dla rodziny, dla was!

– Dla nas, wbrew nam? Ciekawe podejście. Nie, Lisa, chciałaś zaspokoić swoje ambicje, a że naszym kosztem, że nas mało dachu nad głową nie pozbawiłaś, to, jakie to ma znaczenie.

– Ten proces to był błąd.

– Sama zaczęłaś swoje dorosłe życie od błota i w to samo błoto o mało nie wcisnęłaś Mili.

– W nic ją nie wciskałam. Prosiła o pomoc, to jej załatwiłam łóżko w WG i czystą robotę w hotelu. Sama polazła w błoto.

– Ale to ty poznałaś ją z tą Ritter.

 – I co z tego? Nie jestem jej matką ani niańką. Chyba ma swój rozum?

– Na litość boską, Lisa! Mila jest córką twojej najlepszej przyjaciółki!

– Karin już dawno nie jest moją najlepszą przyjaciółką. I pewnie nigdy już nią nie będzie.

– Mimo wszystko, powinnaś była przewidzieć, czym dla Mili znajomość z tego rodzaju kobietą, może się skończyć!

 – Może i jestem głupia. Jednak to nie ja oszukuję ojca swojego dziecka! – Lisa miała już dość robionych jej wyrzutów, więc poszła na odlew.

– To na co czekasz? Leć do Leitnerhof i powiedz mu prawdę!

– Za kogo ty mnie masz, Marie!

– Pomogłaś mu odebrać Leę Mirjam, to dlaczego nie miałabyś go wesprzeć w pozbawieniu dziecka z kolei własnej siostry?

 – Naprawdę uważasz, że zrobiłabym kiedykolwiek coś przeciwko tobie?

– A co mam myśleć, Lisa? Wzięłaś reprezentację Georga, mimo że wiedziałaś, że jestem temu przeciwna. Żeby tylko zdobyć klienta.

– Zapominasz, że Georg stał się moim klientem, właśnie dzięki twojej interwencji. Ja zgodziłam się tylko ze względu na Leę, żeby nie stała się amunicją w wojnie swoich rodziców. Tak wtedy, jak i teraz.

 – I z tej troski o Leę zażądałaś pozbawienia jej matki praw rodzicielskich?

– To sąd uznał, że Mirjam nie nadaje się do sprawowania opieki nad dzieckiem.

– Ale to ty doprowadziłaś do tego wyroku. I przez ciebie matka i córka są pozbawione ze sobą kontaktu.

– Nie ja wepchnęłam Mirjam w uzależnienie. Ona sama sobie ten kontakt z córką odebrała.

– Widzę, że lata w Monachium wyprały w ciebie sumienie. Stałaś się pozbawioną wstydu, samolubną egoistką, nieliczącą się w ogóle z uczuciami innych.

– Nie żyłam przez 20 ostatnich lat, jak ty, bezpiecznie sobie w Alp, pośród kóz i krów, tylko pośród hien, żmij i wilków. I wbrew temu, co sobie wyobrażasz, moje życie w Monachium nie przypominało żadnego karnawału.

Słowa Marie bardzo zabolały Lisę. Ponieważ Marie była w wysokiej ciąży, to Lisa nie czuła się na siłach walczyć z siostrą, a każde sam na sam ich groziło mniejszą czy większą utarczką słowną. Po rozmowie z siostrą zaczęła unikać z nią kontaktu. Ojca unikać nie musiała, on sam robił wszystko, żeby w ogóle nie musieć z nią rozmawiać. Mirjam jej nienawidziła, a Sara trzymała dystans. Rzadko teraz, mimo nawet prawdziwe pięknej pogody, wynosiła swoją pracę na zewnątrz. Jeśli nie siedziała zamknięta w biurze, to w swoim pokoju. Lisa nigdy, nawet w Monachium nie czuła się tak samotna, jak teraz w domu rodzinnym.  Kiedy wytaczała proces przeciwko Leitnerom, to nie tylko chciała odzyskać, co się im należy, ale równie głęboko wierzyła, że wyrok sądu zmusi wreszcie Sebastiana do rozmowy z jej ojcem, na temat śmierci Petera i spojrzenia innymi oczami na to, co się wydarzyło tamtej tej tragicznej nocy. Teraz równie mocno zaczęła upatrywać w procesie Magdalene nadziei na zmianę uczuć i nastawienia do niej ojca i siostry. To była dla niej jedyna szansa, żeby zobaczyli w niej nie tylko zepsutą kobietę, ale też i ofiarę – młodą kobietę, którą u progu wejścia w dorosłe życia spotkał taki ogrom upokorzenia, że trudno go sobie nawet uzmysłowić. Docenili, chociaż ten drobny fakt, że ona sama, o własnych siłach z tego wyszła, choć niewielu się to udaje. Po tej gorzkiej rozmowie z siostrą tym bardziej jeszcze uczepiła tej nadziei i z większym uporem zaczęła angażować się w sprawę Magdalene.

Mutter und Sohn oder Mohammeds Dilemmata

Im Speisesaal bei den Achenbachs deckte Yasmin gerade den Tisch für zwei Personen, als Mohammed an der Tür erschien. Der Junge trocknete nasse Haare mit einem Handtuch und sah mit leicht überraschten Augen auf die Leere des Raumes.

Seine Bewegungen waren etwas steif und sein Gesicht wurde verzerrt. Er warf sich das Handtuch über die Schulter und versuchte, seine Schulter mit einer Hand zu massieren. Die erste Tanzstunde hinterließ deutlich Spuren in seinen Muskeln. Yasmin sah ihren Sohn.

„Das heiße Bad hat nicht geholfen?“

„Mmh“, schüttelte der Junge den Kopf. „Ich fühle mich wie mein eigener Urgroßvater. Ich glaube, es gibt keinen einzigen Muskel, der mir nicht wehtut.“

„Was hast du gestern dort gemacht, dass du so kaputt bist?“

„Breakdance! Der Trainer sagt, dass meine Muskeln durch das Squash-Spielen zu stark verkürzt sind. Und ich muss sie strecken.  Er hat jedoch einen Dehnen-Plan für mich.“

„Deine jüngste Leidenschaft hat also andere Folgen, wie etwa eine schlechte Note in Deutsch bei deinem Abi-Abschluss.“

„So sieht’s aus.“ Mohammed streckte sich vor Schmerz.

„Geh mit dem Handtuch ins Badezimmer. Du muss etwas zu Mittag essen, bevor du zur Arbeit gehst.“

Mohammed ging. Yasmin deckte den Tisch weiter. Nach einer Weile kehrte der Junge zurück und saß mit seiner Mutter am Tisch.

„Bismillah!“1, Mohammed sprach die traditionelle muslimische Formel am Tisch aus.

„Bismillah!“, erwiderte Yasmin und goss die Suppe auf die Teller. „Bist du sicher, dass es gut für dich ist? Diese Musik und all dieser Tanz ist alles Haram2 für einen Muslim.“

„Ich kann jetzt nicht mehr abspringen“, sagte Mohammed fest. „Nicht nachdem Liam Einzelunterricht für mich angesetzt hat. Weil das Durchschnittsalter in Gruppen 15 Jahre beträgt. Und was ist nicht Haram? Weißt du, Mama, wie mein Abschlussball ausgesehen hat? … Ich darf mich nicht verlieben, bis ich mein Studium beendet und einen guten Job gefunden habe. Sollte ich bedauern, dass ich als Muslim geboren wurde?“

„Mohammed, bremse!“

„Ich kann nicht einmal einen Beruf wählen. Ein guter Koch der arabischen Küche kann ich nur sein, weil ich nur Halaal in den Mund nehmen kann. Ich habe Angst, mich für die Filmabteilung zu bewerben, weil ich nicht einmal sicher bin, ob der Inhalt meines Portfolios Haram ist. Auch Layla kann, wenn sie jemals Ärztin wird, nur Gynäkologie oder Pädiatrie als Fachgebiet wählen.“

„Layla kann das Fachgebiet wählen, die sie möchte.“

„Ja, bis sie heiratet und er ihr verbietet, Männer zu behandeln.“

„Es bleibt für sie, einen Ehemann zu finden, der in ihrer Karriere nicht stehen wird.“

„Was, wenn sie sich in jemanden verliebt, der gegen ihre Arbeit ist?“

„Dann wird sie in ihrem Herzen entscheiden müssen, ob sie diesen Mann oder ihren Beruf mehr liebt. Man kann nicht alles im Leben haben“, erwiderte Yasmin. „Was ist mit Sportjournalismus?“

„Mit meinem deutschen Abitur ist die Universität München für mich unerreichbar.“

„Du musst nicht lernen, wo dein Vater und dein Bruder studiert haben.“

„Journalismus ist nichts für mich.  Außerdem, wer würde mir die Texte schreiben – Nur? Meine Aufsätze waren die kürzesten in der Klasse. Titel und Nachname.“

„Du könntest jederzeit eine Schule wählen, in der Deutsch nicht die Hauptunterrichtssprache ist. Denk darüber nach. Du musst am Ende etwas wählen. Vater wird ungeduldig.“

„Ich habe Zeit bis zum Ende des Jahres … wenn ich mich nicht umdrehe, gibt es vorerst überall Zweifel. Vielleicht schicke ich eine Fatwa-Anfrage3 an Ulem?“, sagte Mohammed sarkastisch. „Seit Anis tot ist, habe ich niemanden mehr, den ich um Rat fragen kann.“

„Sprich mit deinem Vater. Und wenn das nicht hilft, fragst du nach einer Fatwa deines Herzens. Deshalb hast du den Verstand, dir zu sagen, was für dich richtig ist und was nicht.“

„Bist du sehr unzufrieden, dass ich tanze lernen möchte?“

„Ich ziehe es vor, dass du deine Energie beim Tanzen einsetzt, als vielleicht … bei Straßenkämpfen.  Es ist wahrscheinlich offensichtlich. Und solange es kein Gesellschaftstanz ist, habe ich keinen.“

„Breakdance ist ein Solotanz.“

„Ich weiß – ich erinnere mich daran, was Liam getan hat, als er in deinem Alter war. Seine Rückwärtssaltos verursachten bei mir Herzklopfen! Aber das interessiert ihn nicht mehr, oder?“

„Nein. Er hat gesagt, es ist gut für Lili, aber nichts für old Boys und Papis. Lili hat dort, einen Purzelbaum, Flippen, Spagaten gemacht. Tatsächlich hatten die beiden dort im Nebenzimmer eine gute Zeit.“

„Da bin ich mir sicher. Lili hat sich gestern gerühmt, dass sie mit ihrem Papa einen Walzer getanzt hat. Sie hat mir sogar die Schritte gezeigt.“

„Und das tut dir nicht leid?“

„Dass ich keinen Walzer tanze?“

„Zum Beispiel.“

„Nein.“

„Papa kann jedoch den Standard tanzen.“

„Aber er tanzt nicht“, sagte Yasmin in einem festen Ton.

„Würde es dir sehr leidtun, wenn er mit einer anderen Frau tanzen würde?“

„Er konnte mich nicht mehr verletzen. Aber das wird er niemals tun.“

„Tanzt Papa manchmal mit dir, weißt du schon, wenn ihr beide allein seid?“

„Söhnchen, du gehst zu weit.“

„Entschuldigung, Mama. Übrigens, hat Papa angerufen?“

„Ja, direkt vom Flughafen. Aber er war nicht sehr gesprächig. Irgendwie komisch. Seine Stimme war nervös.“

„Probleme beim Einchecken, Abflug?“

„Im Gegenteil, er hat gesagt, dass sie sind pünktlich abgeflogen und dass es möglich war, dass alle ihre Sitze dicht beieinander hatten. Vater mit Fariha möchte einige Zeit in München verbringen. Ich werde mehr herausfinden, wenn sie heute Abend zurückkommen.“

„Das ist großartig! Vielleicht haben sie in die Business-Class umgebucht. Denn was konnten sie noch eine Stunde vor Abflug tun?“

„Kind, der Zuschlag beträgt mindestens 10.000! Wer würde dafür bezahlen?“

„Finn, zum Beispiel.“

„Du bist lustig! Finn hatte in letzter Zeit eine Glückssträhne – Liam hat ihm vor zwei Jahren einen guten Vertrag ausgehandelt und euer Vater hat ihm zusätzliche Jobs besorgt. Aber das wird nicht ewig so bleiben.“

„Vielleicht doch Papa? Was bedeutet es für ihn, 10.000 Euro aus der Tasche zu ziehen?  Papa wird alles für Finn tun.  Nachdem er in letzter Minute seiner Abreise zugestimmt hatte, hätte er Finn nicht neun Stunden lang unter Fremden allein gelassen, zehn Reihen hinter Liam und Lili.“

„Ich weiß nicht, wie sie es gemacht haben, aber ich bin froh, dass sie es geschafft haben. Eine Sorge weniger.“

„Hast du irgendwelche anderen?“

„Wer ist das Mädchen, das meinen Sohn dazu gedrängt hat, mit Akrobatik zu tanzen?“

„Warum glaubst du, steckt ein Mädchen dahinter?“

„Was sonst? Wenn es ums Geschwätz geht, ist Finn in letzter Zeit der gesprächigste meiner drei Jungs! Die anderen beiden Gedanken sind in den Wolken gewandert und man muss ihnen mindestens dreimal dasselbe sagen, um die Antwort zu erhalten. Das spricht für sich. Entweder Probleme bei der Arbeit oder Herzprobleme.“

„Glaubst du, mit dieser Kanzlei in Berlin ist etwas schiefgelaufen?“

„Ich weiß nicht. Wie auch immer, Liam wird etwas anderes finden. Keine Eile.“

„Liam hat immer gesagt, dass die Arbeit in internationalen Anwaltskanzleien nicht anders ist als die Arbeit in einem Multi. Keine Unabhängigkeit, völlige Unterwerfung unter den Chef.  Plus Druck, Druck und nochmals Druck.“

„Als Freiberufler hat dein Bruder in Berlin keine Chance. Außerdem ist dies kein Riese, sondern eine Partnergesellschaft, die nach einem anderen Partner sucht, der etwas Neues in die Kanzlerarie mitbringt.“

„Wird es dir nicht leidtun, dass er Lili so weit weg von hier mitnimmt?“

„Natürlich wird es. Aber so ist das Leben – ständiger Wandel. Es ist kein Geheimnis, dass Liam hier keine besonderen Karrierechancen hat, und beide Mädchen sind entschlossen, ab dem nächsten Herbst in Berlin zu studieren. Layla hat lange von Charité geträumt, und Nur will Geschichte und Kultur des Nahen Ostens an der Freien Universität zu studieren.  Jemand muss sich dort um sie kümmern. Und das ist die Pflicht ihres älteren Bruders.“

„Ich möchte nicht in seinen Schuhen stecken.“

„Du könntest ihn jederzeit unterstützen, indem du die Universität in Berlin selbst wählst.“

„Ich werde Berlin in den nächsten 5–6 Jahren meiden.“

„Du, mein kleiner Egoist!“

Yasmin nahm den tiefen Teller ihres Sohnes, stellte ihn beiseite und reichte ihm eine Platte mit gebackenem Fisch. Der Junge legte sich ein Stück Fisch und mehrere Vorspeisen auf den Teller, darunter eine ordentliche Portion Salat aus Bulgur-Grütze, Tomaten, grüner Petersilie und roten Zwiebeln. 

„Kabeljau mit Sesam?“

„Ja. Ich werde endlich herausfinden, wer dieses Mädchen ist?“

„Mama!“

„Du willst deine Mutter betrügen?“

„Ich bin mit keinem Mädchen zusammen. Das ist Haram.“

„Aber es gibt ein.“

„Da gibt es.  Sie hat rotbraunes Haar, grüne-braune Augen und viele Sommersprossen.“

„Und sie ist sehr hübsch.“

„Sehr, sehr.“

„Hat die Miss Sehr-sehr einen Namen?“

„Mila Leitner.“

„Leitner?“

„Mm. Sie ist die Tochter des Bruders des Chefs.“

„Du zielst hoch.“

„Sie wohnt aber nicht im Gasthaus, sondern weiter oben auf der Alm bei ihrem Großvater und ihrer Mutter. Sie besucht den Leitnerhof nur gelegentlich und nimmt mich überhaupt nicht wahr.“

„Und damit sie dich bemerkt, hast du beschlossen …“

„Mir Arme und Beine zu brechen.“

„Bevor du dir beim Tanz die Knochen brichst, versuche, sie kennenzulernen und zu entscheiden, ob es sich lohnt.  Lade sie irgendwo ein. Vielleicht ein Kino?“

„Aber welcher Film, damit es sich nicht wieder als Haram herausstellt?“

„Ein Film, zu dem du deine Schwestern einladen würdest. Aber auch ein, der etwas über dich selbst sagt. Mila wird ihn aus zwei Blickwinkeln beobachten. Was willst du ihr über dich erzählen und wie siehst du sie.“

„Ich werde ihn für den nächsten Ramadan wählen!“

„Aber du wirst es irgendwann finden.“

„Nächste Woche wird es im Allgäu eine Pantomime geben.“

„Versuch es.“

„Vielleicht findet sie es keine gute Unterhaltung für die Frau eines Bauers?“

„Mila ist Bauers Enkelin, wie ich richtig verstanden habe“, sagte Yasmin mit dem richtigen Gesicht. „Nur, weil du andere Interessen hast, heißt das nicht, dass du dich nicht als jemand erweisen können, der es wert ist für sie, getroffen zu werden.“

„Mama, sie ist keine Muslimin.“

„Ich nehme an, dass sie es nicht ist. Allerdings wird nicht jeder, der als Muslim stirbt, als solcher geboren.“

„Mila wird niemals Muslimin.“

„Es ist genug, dass sie Christin ist. Immerhin ist das Wort „nie“ gut für die Zweifler. Und mein Sohn wurde nicht zu Zweifler erzogen.“

„Zeitgenössischer Tanz und Gesang sind ihre Leidenschaft. Und das ist Haram nach dem Koran. Das falsche Mädchen mit den falschen Interessen. Ein Muslim hat einem Mädchen, das sich für diese Art von Kunst interessiert, nicht viel zu bieten. Ein hoffnungsloser Fall.“

„Wenn sie hoffnungslos wäre, hättest du heute keines Muskelkaters.“

„Ich bin verrückt.“

„Du hast dich einfach verliebt.“

„Was soll ich jetzt damit tun?“

„Überwinde die Hindernisse. Dein Vater war auch kein Muslim, als ich habe ihn getroffen. Als ich bin vor 20 Jahren nach Deutschland gekommen, haben mich deine Großeltern nicht akzeptiert, und deine Tanten haben mich zunächst aus Mitleid geduldet. Ich war ein einsamer und nutzloser Fremder.  Dein Vater hat nur so viel wie nötig mit mir gesprochen, weil er angenommen hatte, dass jedes Gespräch, das über das Notwendige hinausging, für mich unangemessen wäre.“

„Sogar über das Wetter?“

„Auch nicht. Also wusste ich nicht, was er wirklich über mich dachte. Von den drei seiner Schwestern hat nur deine Tante Christina ziemlich viel Englisch gesprochen, und als sie hat uns zweimal pro Woche besucht, war dies das einzige Mal, dass ich mit jemandem sprechen konnte. Wie Lichter im Tunnel habe ich deine Brüder hierherkommen gewartet. Ich habe gedacht – sie haben ihre Mutter verloren, also werde ich auf sie aufpassen. Endlich wird mich hier jemand brauchen. Als sie haben aufgetaucht, wollte keiner von ihnen etwas mit mir zu tun haben. Also habe ich allein in der Wohnung oben gesessen und habe mich oft gefragt, warum dein Vater mich hierher mitgebracht hatte. Es war eine hoffnungslose Situation. Und nächstes Jahr wird es 20 Jahre her sein, dass ich mit deinem Vater verheiratet bin. Was heute unmöglich ist, wird morgen Realität.“

„Wer hat zuerst die Stille auf See gebrochen, Papa oder du?“

„Deine Oma.“

„Oma?“

„Dein Opa war bereits tot, als sie hat uns bei einem Sonntagsessen gefragt, wie lange wir noch vorgeben würden, verheiratet zu sein. Und dann hat dein Vater es endlich gewagt, deiner Oma zu sagen, dass er seine Religion wechseln würde.“

„Er hat es gewagt! Hatte Papa Angst vor etwas?“

„Vor seine Mutter – immer. Ja, aber dann hatte ich Finn auf meiner Seite.  Das war Argument genug für deinen Vater, mich nicht gehen zu lassen.“

 „Und Liam?“

„Er hat mehr meine Geduld gebraucht.“

„Mehr als Finn?“

„Viel mehr. Aber ich wusste, dass er endlich zu mir kommen würde.“

„Er ist wahrscheinlich angekrochen kommen, als er hat eine Nachhilfelehrerin für Arabisch für seinen Islamunterricht   bei Anis benötigt.“

„Oh! Hier wurde Tauschhandel betrieben – Deutsch für Arabisch. Das Bedürfnis, das ihn dazu veranlasste, Frieden mit mir zu schließen, war viel ernster.“

„Was genau?“

„Er hat sich verliebt wie du jetzt. Ernsthaft.“

„Er hat einen Rat benötigt, um sich vor dem Mädchen nicht lächerlich zu machen.“

„Ihr beide seid nicht so anders. Solange der Junge nicht ernsthaft an dem Mädchen interessiert ist, reicht ihm der Rat seines Freundes. Du hast bisher keinen Rat deine Mutter gesucht.“

„Mama!“

„Du kannst nichts vor deiner Mutter verstecken, also versuch es nicht mal!“

„Aber du hast mir nicht gesagt, wie Oma damals auf die Erklärung von Papa reagiert hat“, wandte Mohammed das gefährliche Thema vorsichtig von ihm ab.

„Sie erwiderte, dass sie ihn lieber als guten Muslim sehen würde als den schlechten Katholiken, für den sie ihn hielt. Das Mädchen, das du wählst, auch wenn es Christin ist, wird ihre Religion nicht nur in einem Fall ändern, wenn der Glaube für sie genauso wichtig ist wie für dich. Mach dir nicht zu viele Sorgen im Voraus.“

„Denkst du das?“

„Hol dir ein Mädchen, das dir am Herzen liegt und einen Beruf, den du genauso leidenschaftlich ausüben werdest wie deinen Vater – seinen. Wenn du es tun, werdest du darüber nachdenken, wie du es mit deinem Gewissen in Einklang bringen könntest.“

„Es gibt wahrscheinlich keinen Beruf, der keine Gewissenskonflikte verursachen würde.“

„Frag deinen Vater, frag Liam!“

„Ich frage dich. Ist es schwer, die Chefin zu sein?“

„Das kommt auch vor. Ich behalte Salma nur, weil sie sechs Kinder hat. Sie ist so eine schlechte Mitarbeiterin.“

„Aber sie bekommt Kindergeld von der Stadt.“

„Na und? Ihr Ex-Mann dringt in sie ein, schüchtert sie ein und nimmt ihr Geld.“

„Wie eine Mafia.“

„Genau. Lust auf mehr?“

„Nein danke, Mama. Ich muss gehen. Außerdem sollten für die Mädchen etwas übrig bleiben, wenn sie von der Radtour zurückkommen.“

„Genug auch für Vater und Fariha, wenn sie heute Abend aus München zurückkommen. Gülben hat alles vorbereitet, als ob wir heute alle hier sitzen würden. Und zu denken, dass wir nächstes Jahr nur vier von uns hier am Tisch sitzen werden.“  Yasmin seufzt. „Ich kann es mir gar nicht vorstellen.“

„Vielleicht wird es nicht so schlimm.“ 

Mohammed trank sein Glas Wasser und murmelte leise einen arabischen Dank. Er stand auf und nahm ihre Teller.

„Lass es! Du trägst heute noch Teller.“

Der Junge wollte gerade gehen, als er die Frage stellte:

„Mama! Kann ich heute dein Auto nehmen?“

„Warum hast du dich mit Liam wegen des Autos nicht verstanden?“

„Es würde keinen Sinn ergeben. Ich kenne die Antwort im Voraus. Mohammed verdrehte die Augen und fügte mit Parodie in der Stimme hinzu: „Tut mir leid, Bruder, ich verleihe weder mein Auto noch meine Frau an.“ – Nur ist die Einzige, der Zugang zu seinem Auto hat.“

 „Weil sie immer Zeit hat, sich um Lili zu kümmern.“

„Und obendrein putzt sie nach der Autowäsche immer das ganze Auto hinein. Kleiner Schleimerin.“

„Mohammed! Mädchen müssen zu Beginn ihres Studiums einen gültigen Führerschein besitzen. Manchmal endet der Unterricht zu später Stunde und dies ist eine Frage ihrer Sicherheit. Deshalb fährt Papa mit Layla und Liam mit Nur.“

„Was ist mit dem Auto?“

„Die Schlüssel sind in meiner Handtasche. Kratzt es nicht!“

„Danke!“

„Heute soll es einen Sturm geben. Ich weiß nicht, ob das mit dem Lagerfeuer klappen wird.“

„Vielleicht geht der Sturm seitwärts. Wie auch immer, der Chef hat seinen Gästen bereits ein Ferkel am Spieß versprochen, damit er nicht zurückweichen kann.“

„Wirst du heute ein Ferkel grillen?“

„Ich werde da sein, weg von allem. Der Chef möchte, dass ich heute dem Barkeeper helfe.“

„Du musst hinter der Bar stehen?“

„Der Chef glaubt, dass jemand, der nicht einmal Alkohol riecht, das perfekte Material für einen Barkeeper ist.“

„Du versuchst mich zu erschrecken.“

„Ich habe selbst Angst. Wenn der Kunde mich nach etwas anderem fragt, wie Bier oder Schnaps, habe ich ein echtes Problem.“

„Sie wünschen sich nichts anderes für ein Ferkel.“

„Ich werde wahrscheinlich nach Mitternacht von diesem Feuer zurück sein. Ich werde heute Nacht oben schlafen. Zwei Betten stehen zur Verfügung.“

„Gülben hat bereits alle Bettwäsche genommen. Ich werde deine nach oben bringen. Aber wohin – zu Finn oder Liam?“

„Ist egal. Ich werde dort nicht wohnen, bis sie zurückkehren. Ein Pedant schlechter als der andere.“

„Es wäre gut für dich, wenn du dir ein Vorbild an deinen älteren Brüdern nehmen würdest, wenn es um Ordnung geht.“

„Niemals! Einer muss die Normalität in dieser Familie retten.“

„Geh, sonst kommst du zu spät!“

„Tschüss Mama!“


1 Bismillah! – im Namen Allahs! – die Worte, mit denen Muslime jede Mahlzeit beginnen.

2 Haram – der islamische Begriff für alles, was verboten ist; dies kann sowohl für Orte als auch für Taten gelten. Der Begriff Haram beschreibt die Umgebung des Tempels in Mekka, Medina und Jerusalem, wo das Töten und Nicht-Muslime verboten sind.

3 Fatwa – Die Meinung eines hochrangigen muslimischen Theologen, der eine theologische, theologisch-rechtliche oder rein rechtliche Kontroverse erklärt, wird nur schriftlich abgegeben.

Für Mama!

»Für Mama«
Ich werde irgendwo verprügelt werden
Ich werde mich irgendwo verlieren
Ich lüge dich an
Du hältst deine Wut zurück
Ich wünsche mir die Sterne
Du gibst mir alles
Und ich akzeptiere alles
Ich tanze die Nacht durch
Ich glaube an etwas
Ich erreiche den Tiefpunkt.
Ich reise um die Welt
Ich mache einen Fehler
Ich schreie meine Wut heraus
Weil du hinter mir stehst
Ich gebe dir Feldblumen dafür
Ich schicke einen Brief, ich gehe mit dir spazieren
Ich mache selbst ein Geschenk für dich
Ich erzähle dir eine Gute-Nacht-Geschichte
Ich wehre mich für mich selbst
Ich erreiche mein Ziel
Ich fühle mich schämen
Und ich werde wütend sein
Ich erhöhe meine Stimme
Ich baue ein Haus
Und du wirst stolz sein
Ich habe keine Angst
Ich weiß, was ich will
Und ich werde laufen
Ich lauf voraus
Ich schaue mich um
Ich suche nach dir
Und ich finde dich nicht wieder
Ich schenke dir dafür Feldblumen
Ich schicke einen Brief, gehe mit dir spazieren
Ich mache selbst ein Geschenk für dich
Ich erzähle dir eine Geschichte zum Einschlafen.

Matka i syn, czyli rozterki Mohammeda

W jadalni u Achenbachów Yasmin nakrywała do stołu na dwie osoby, gdy w drzwiach pojawił się Mohammed.  Chłopak dosuszał ręcznikiem mokre włosy, spojrzał z lekka zdziwionym wzrokiem na pustki w pokoju. Ruchy miał trochę sztywne, twarz coraz wykrzywiał mu grymas. Przewiesił sobie ręcznik przez ramię i próbował jedną ręką rozmasować bark. Pierwsza lekcja tańca wyraźnie zostawiła mu ślad w mięśniach. Yasmin dostrzegła syna.

– Gorąca kąpiel nie pomogła?

– Mm – chłopak pokręcił głową. – Czuję się jak własny pradziadek. Nie ma chyba mięśnia, który by mnie nie bolał.

 – Co ty tam wczoraj wyrabiałeś, że jesteś taki połamany?

– Breakdance!  Trener twierdzi, że mam poskracane mięśnie od zbyt intensywnej gry w squasha. I muszę je porozciągać. Ma jednak dla mnie jakiś plan stretchingu.

– A więc twoja ostatnia namiętność ma jeszcze inne konsekwencje poza słabym wynikiem na maturze z języka niemieckiego.

– Na to wygląda. – Mohammed przeciągnął się z bólem.

– Idź zanieść ręcznik do łazienki. Obiad stygnie, a musisz coś zjeść, zanim pójdziesz do pracy.

Mohammed wyszedł. Yasmin zajęła się dalej nakrywaniem do obiadu. Chłopak wrócił po chwili i zasiedli razem do stołu. Yasmin rozlała zupę na talerze.

– Bismil-laah!1 – Mohammed wypowiedział tradycyjną muzułmańską formułkę przy stole.

 – Bismil-laah! – odpowiedziała mu matka. – Jesteś pewny, że to jest dobre dla ciebie? Ta muzyka i cały ten taniec to jest wszystko haram2 dla muzułmanina.

– Teraz już nie mogę się wycofać. — odparł Mohammed stanowczo — Nie po tym, jak Liam załatwił mi indywidualne lekcje. Bo średnia wieku w grupach to 15 lat. I co nie jest haram? Czy mama wie, jak wyglądał mój bal maturalny? … Nie wolno mi się zakochać, dopóki nie skończę studiów i nie znajdę dobrej pracy. Mam żałować, że się urodziłem muzułmaninem?

– Mohammed, hamuj!

– Nawet zawodu nie potrafię sobie wybrać. Dobrym kucharzem mogę być tylko w kuchni arabskiej, bo jedynie halal mogę wziąć do ust. Boję się złożyć podanie na wydział operatorski, bo nawet nie jestem pewien, czy zawartość mojego portfolio nie jest haram.  Layla też, jeśli kiedyś zostanie lekarzem, to jako specjalizację będzie mogła sobie wybrać tylko ginekologię albo lekarza dziecięcego.

– Layla będzie mogła sobie wybrać taką specjalizację, jaką zechce.

– Owszem, póki nie wyjdzie za mąż i on jej nie zabroni leczyć mężczyzn.

– To pozostaje jej znaleźć sobie takiego męża, który nie będzie stawał na jej drodze zawodowej.

– A co, jak zakocha się w takim, który będzie przeciwny jej pracy?

– To będzie musiała wtedy w swoim sercu rozstrzygnąć, czy kocha bardziej swoją pracę, czy tego mężczyznę. Wszystkiego w życiu mieć nie można. – odparła Yasmin. — A co z dziennikarstwem sportowym?

– Z moją punktacją z języka niemieckiego na maturze Uniwersytet Monachijski jest poza moim zasięgiem.

– Nie musisz uczyć się tam, gdzie twój ojciec i brat studiowali.

– Ale to najlepsza uczelnia w kraju. Zresztą, dziennikarstwo to nie dla mnie. Ja nie mam gadania jak tato. Poza tym, kto pisałby mi teksty? Nur? Moje wypracowania były najkrótsze w klasie. Tytuł i nazwisko.

– Zawsze możesz wybrać jeszcze szkołę za granicą, gdzie język niemiecki nie jest głównym językiem wykładowym. Pomyśl o tym. Coś w końcu musisz wybrać. Ojciec się niecierpliwi.

– Mam czas do końca roku … Na razie, jakbym się nie obrócił, to wszędzie same wątpliwości. Może wyślę o fatwę3 do ulema? – powiedział Mohammed z sarkazmem w głosie.  – Odkąd Anis nie żyje, to nie mam do kogo o radę się zwrócić.

– Porozmawiaj z ojcem. A jeśli to nie pomoże, to poproś o fatwę swoje serce. Od tego masz swój rozum, żeby ci podpowiedział, co jest dla ciebie właściwe, a co nie.

– Bardzo jesteś niezadowolona z tego, że chcę się nauczyć tańczyć?

– Wolę już, żebyś zużywał energię na tańcu, niż może … w bójkach ulicznych. To chyba oczywiste. I dopóki nie jest to taniec towarzyski, to nie mam zastrzeżeń.

 – Breakdance to jest taniec solo.

– Wiem! Pamiętam, co wyczyniał Liam, jak był w twoim wieku. Te jego salta do tyłu przyprawiały mnie o palpitacje serca. Ale jego to już chyba nie interesuje?

– Nie. Twierdzi, że to dobre dla Lili, a nie dla old boyów i tatusiów.  Lili tam fikołki, szpagaty i gwiazdy wyczyniała. W ogóle to oni dwoje dobrze się tam bawili na sąsiedniej sali.

–  Na pewno. Lili chwaliła mi się wczoraj, że z tatą walca tańczyła. Nawet pokazywała mi kroki.

– I nie żal mamie?

– Że nie tańczę walca?

 – No, na przykład.

– Nie.

 – Tato jednak potrafi tańczyć standard.

– Ale nie tańczy. – odparła Yasmin stanowczym tonem.

– Byłoby ci bardzo przykro, gdyby tato zatańczył z inną kobietą?

– Nie mógłby mnie bardziej zranić. Jednak on tego nigdy nie zrobi.

– A czy tato tańczy czasem z tobą, no, wiesz, gdy jesteście sami?

– Synku, posuwasz się za daleko.

– Przepraszam, mamo.  W ogóle, tato dzwonił?

– Tak, zaraz po wyjściu z lotniska. Ale nie był zbyt rozmowny. Jakiś nieswój. Głos miał zdenerwowany.

– Jakieś problemy z odprawą, wylotem?

– Przeciwnie, powiedział, że wylecieli o czasie i że udało się jednak załatwić, żeby wszyscy mieli miejsca blisko siebie.  Ojciec chce razem z Farihą trochę czasu spędzić w Monachium. Więcej dowiem się, gdy wrócą wieczorem.

– To świetnie. Może przebukowali na business class? Bo co innego mogliby zrobić na godzinę przed wylotem?

– Dziecko, dopłata to koszt co najmniej 10 tysięcy! Kto by za to zapłacił?

–  Na przykład Finn.

– Zabawny jesteś! Finn ma naprawdę niezłą passę ostatnio. Liam postarał mu się o dobry kontrakt dwa lata temu, a ojciec załatwił mu dodatkowe zlecenia. Jednak ta dobra passa wiecznie trwać nie będzie.

– Może jednak tato? Co tam dla niego 10 tysięcy euro wyjąć z kieszeni?  On dla Finna wszystko. Jak już się zgodził w ostatniej chwili na jego wyjazd, to nie pozwoliłby na to, żeby Finn siedział tyle godzin sam pomiędzy obcymi ludźmi, dziesięć rzędów za Liamem z Lili.

– Nie wiem, jak tego dokonali, ale cieszę się, że się udało. Jedno zmartwienie mniej.

–  A masz jeszcze jakieś inne?

– Na przykład, kim jest ta dziewczyna, która pchnęła mojego syna do tańca z akrobatyką?

 – Dlaczego sądzisz, że za tym stoi jakaś dziewczyna?

– A niby co? Jeśli chodzi o rozmowność, to z trzech moich chłopców ostatnio najbardziej kontaktowy jest Finn! Dwaj pozostali myślami błądzą w chmurach i trzeba co najmniej trzy razy powtarzać to samo do nich, żeby doczekać się odpowiedzi. A to już mówi samo za siebie. Albo kłopoty w pracy, albo kłopoty sercowe.

–  Myślisz, że z tą kancelarią w Berlinie coś poszło nie tak?

–  Nie wiem. Jednak nawet jeśli, to Liam znajdzie coś innego.  Nie ma pośpiechu.

– Liam zawsze powtarzał, że praca w międzynarodowych kancelariach niczym nie różni się od pracy w koncernie. Zero samodzielności, całkowite podporządkowanie szefowi. Do tego presja, presja i jeszcze raz presja.

– Jako wolny strzelec twój brat nie ma szans w Berlinie. Poza tym to nie jest żaden kolos, tylko spółka partnerska, co szuka kolejnego wspólnika, który wniesie coś nowego z sobą do spółki. 

– Nie będzie ci żal, gdy zabierze Lili tak daleko?

– Naturalnie, że będzie. Jednak takie jest życie – ciągłe zmiany. Nie jest żadną tajemnicą, że Liam nie ma tu szczególnych perspektyw zawodowych, a obie dziewczyny są zdecydowane studiować od przyszłej jesieni w Berlinie. Layla od dawna marzy o Charité, a Nur o studiach historii i kultury bliskiego wschodu na Wolnym Uniwersytecie.  Ktoś musi się nimi tam zaopiekować. A to jest w obowiązku ich starszego brata.

– Nie chciałbym być w jego skórze.

– Zawsze możesz go wesprzeć, sam wybierając uczelnię w Berlinie.

– Berlin to ja mam zamiar przez najbliższe 5 – 6 lat omijać szerokim łukiem.

– Ty, mój mały egoisto!

Yasmin zabrała głęboki talerz syna i odłożyła go na bok i podała mu talerz z pieczoną rybą. Chłopak nałożył sobie kawałek ryby i kilka przystawek na talerz, w tym porządną porcję sałatki z kaszy bulgar, pomidorów, zielonej pietruszki i czerwonej cebuli. 

–  Dorsz z sezamem? – zapytał.

– Tak. Dowiem się wreszcie co to za dziewczyna?

– Mamo!

– Mamę chcesz oszukać?

– Nie spotykam się z żadną dziewczyną. To przecież haram.

– Ale jakaś jest.

– No, jest. Ma kasztanowe włosy, zielono-brązowe oczy i mnóstwo piegów.

– I jest bardzo ładna.

– Bardzo, bardzo.

– Czy panna Bardzo-bardzo ma jakieś imię i nazwisko?

– Mila Leitner.

– Leitner?

– Mhm. Jest bratanicą szefa.

– Wysoko mierzysz.

– Ale nie mieszka w zajeździe, tylko wyżej — na hali, u swojego dziadka wraz z matką. Leitnerhof tylko czasem odwiedza. I w ogóle mnie nie zauważa.

– I żeby cię zauważyła, to postanowiłeś …

– Połamać sobie ręce i nogi.

– Zanim połamiesz się w tańcu, to może na początek spróbuj ją poznać i zdecyduj, czy warto. Zaproś ją gdzieś. Może kino?

–  Ale na jaki film, żeby znowu nie okazał się haram?

– Na taki, na jaki wziąłbyś swoje siostry. A przy tym taki, co mówi coś o tobie samym. Mila będzie go oglądać pod dwoma kątami. Co chcesz jej powiedzieć o sobie i co myślisz o niej samej. Jak ją widzisz.

– Będę go wybierał do przyszłego ramadanu!

– Ale w końcu znajdziesz.

– W przyszłym tygodniu ma być w Allgäu pantomima.

– Spróbuj.

 – Może nie uzna tego za rozrywkę dobrą w sam raz dla żony bauera?

– Mila chyba jest wnuczką bauera, jak dobrze zrozumiałam?  – zauważyła Yasmin z odpowiednią miną — To, że masz inne zainteresowania, to nie znaczy jeszcze, że nie możesz okazać się dla niej kimś wartym poznania.

– Mamo, ona nie jest muzułmanką.

– Domyślam się. Jednak nie każdy, kto umiera jako muzułmanin, rodzi się nim.

– Mila nigdy nie zostanie muzułmanką.

– Wystarczy, że jest chrześcijanką. Poza tym słowo „nigdy” to dobre dla niedowiarków. A mój syn na niedowiarka nie został wychowany.

– Jej pasją jest taniec i śpiew współczesny. A to haram według Koranu. Niewłaściwa dziewczyna z niewłaściwymi zainteresowaniami. Muzułmanin nie ma wiele do zaoferowania dziewczynie, którą interesuje tego rodzaju sztuka. Beznadziejna sprawa.

– Gdyby była beznadziejna, to nie miałbyś dziś zakwasów we wszystkich mięśniach.

– Zwariowałem.

– Tylko się zakochałeś.

– I co ja mam z tym teraz zrobić?

– Pokonać przeszkody.  Twój ociec też nie był muzułmaninem, gdy go poznałam. Kiedy przyjechałam do Niemiec 20 lat temu, to twoi dziadkowie mnie nie akceptowali, a twoje ciotki z początku tolerowały chyba z litości. Byłam obca, samotna i nikomu niepotrzebna. Twój ociec rozmawiał ze mną tyle tylko, ile wymagała tego konieczność, bo z góry założył, że każda rozmowa wychodząca poza to, co jest niezbędne, będzie dla mnie niestosowna.

– Nawet o pogodzie?

 – Nawet.  Nie wiedziałam więc, co myśli tak naprawdę o mnie. Z trzech jego sióstr tylko twoja ciotka Christina mówiła jako tako po angielsku i kiedy odwiedzała nas dwa razy w tygodniu, to były jedyne momenty, gdy mogłam z kimś porozmawiać. Jak światła w tunelu upatrywałam przybycia tu twoich braci. Myślałam — stracili matkę, to zajmę się nimi — w końcu będę tu komuś potrzebna. A kiedy się wreszcie zjawili, to żaden z nich nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Siedziałam więc sama w mieszkaniu na górze i często zadawałam sobie pytanie, po co twój ojciec mnie tu w ogóle przywiózł. To była sytuacja beznadziejna.  A za rok minie 20 lat jak jesteśmy z twoim ojcem małżeństwem. To, co dziś jest niemożliwością jutro stanie się rzeczywistością.

– Kto pierwszy przerwał ciszę na morzu — ty czy tato?

– Twoja babcia.

– Babcia?

– Dziadek już nie żył, gdy przy jakimś niedzielnym obiedzie, zapytała się nas, jak długo jeszcze mamy zamiar udawać to małżeństwo. I wtedy twój ojciec wreszcie się odważył powiedzieć twojej babci, że ma zamiar zmienić wyznanie.

– Odważył! To tato się czegoś kiedyś bał?

– Swojej matki zawsze. No, ale wtedy to jaj już miałam Finna po mojej stronie. A to dla twojego ojca był wystarczający argument, żeby mi nie pozwolić odejść.

– A Liam?

– On wymagał więcej cierpliwości.

– Więcej niż Finn?

– Znacznie więcej. Ale wiedziałam, że w końcu przyjdzie koza do woza.

– Pewnie się przyczołgał, kiedy potrzebował korepetytorki w arabskim na lekcjach islamu z Anisem.

– Eh! Tu działał handel wymienny — niemiecki za arabski. Potrzeba, która go skłoniła do zawarcia ze mną pokoju, była dużo poważniejsza.

– A co dokładnie?

– Zakochał się jak ty teraz. Na poważnie.

– I potrzebował rady, jak tu nie wyjść na głupka przed dziewczyną.

– Aż tak bardzo się nie różnicie. Dopóki chłopak nie interesuje się dziewczyną na poważnie, to wystarcza mu rada kolegi. Ty też do tej pory żadnej rady mamy nie szukałeś.

 – Mamo!

– Przed matką nic nie ukryjesz, synku. Więc nawet nie próbuj!

– Ale nie powiedziałaś, jak babcia wtedy zareagowała na deklarację od taty. – Mohammed skrzętnie odwrócił niebezpieczny temat od siebie.

– Odparła, że woli, żeby był dobrym muzułmaninem, niż złym katolikiem, za jakiego go miała. Dziewczyna, którą sobie wybierzesz, nawet jeśli będzie chrześcijanką, nie zmieni wyznania tylko w jednym wypadku, gdy wiara będzie dla niej równie ważna, co dla ciebie. Nie martw się za bardzo na zapas. 

– Mówisz?

– Zdobądź dziewczynę, która zapadła ci w serce i zawód, który będziesz wykonywał z równą pasją, co twój tata — swój. A jak już tego dokonasz, to będziesz myślał, jak to pogodzić dalej z własnym sumieniem. 

– Chyba nie ma zawodu, który nie przyprawiałby o konflikty sumienia.

– Spytaj ojca, spytaj Liama.

–  Zapytam cię. Ciężko być szefową?

– Bywa. Salmę trzymam tylko dlatego, że ma sześcioro dzieci na utrzymaniu. Jest tak złą pracownicą.

– Ale przecież dostaje pieniądze na dzieci od miasta.

– Co z tego? Jej były mąż nachodzi ją, zastrasza i zabiera jej pieniądze.

– Niczym mafia.

 – Właśnie. Może chcesz dokładkę?

– Nie, dziękuję, mamo. Muszę się zbierać. Poza tym coś powinno zostać dla dziewczyn, kiedy wrócą z rajdu.

– Wystarczy nawet dla taty i Farihy, jak wrócą wieczorem z Monachium. Gülben przygotowała wszystkiego tyle, jakbyśmy dziś mieli tu zasiąść wszyscy w komplecie. I pomyśleć, że za rok będziemy tu tylko w czwórkę siadać do stołu. – Yasmin westchnęła. – Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić.

– Może nie będzie tak źle. 

Mohammed dopił wodę w szklance i wymamrotał pod nosem po arabsku podziękowanie. Wstał i wziął swoje talerze.

– Zostaw! Jeszcze się dziś nanosisz talerzy.

Chłopak już miał odejść, gdy zwrócił się nagle do matki:

– Mamo! Mogę zabrać dziś twój samochód?

– Dlaczego nie dogadałeś się z Liamem w sprawie auta?

– To nie miałoby żadnego sensu. Z góry znam odpowiedź. – Mohammed wywrócił oczami i z parodią w głosie dodał: „Przykro mi bracie, ale samochodu i kobiety nie pożyczam”. Dostęp do jego auta ma jedynie Nur.

– Bo tylko Nur ma zawsze czas, gdy trzeba się zająć Lili.

– I do tego zawsze po myjni wyglancuje mu całe auto w środku. Mała lizuska.

– Mohammed! Dziewczyny muszą mieć czynne prawo jazdy, jak tylko zaczną studia. Zajęcia kończą się czasem bardzo późno i to jest kwestia ich bezpieczeństwa. To, dlatego tato jeździ z Laylą, a Liam z Nur.

– To, co, będzie z autem?

– Klucze są w mojej torebce. Tylko nie zarysuj!

– Dziękuję, mamo!

– W radio mówili, że ma być dziś burza. Nie wiem, jak wam to ognisko wyjdzie.

– Może burza przejdzie bokiem. Zresztą szef obiecał już gościom prosiaka na rożnie, więc nie może się wycofać.

– Będziesz dziś piekł na rożnie prosiaka?

– Ja tam będę od tego wszystkiego z daleka. Szef chce, żebym pomógł dziś barmanowi.

– Masz stać za barem?!

– Szef uważa, że ktoś, kto nigdy nawet nie wąchał alkoholu, jest idealnym materiałem na barmana.

– Chcesz mnie przerazić.

– Sam jestem przerażony. Jak gość zażąda ode mnie coś innego, jak piwo czy sznaps, to będę w nie lada kłopocie.

– Do prosiaka to raczej nic innego nie będą chcieli.

– Wrócę pewnie z tego ogniska mocno po północy. Pójdę dziś spać na górę. Dwa łóżka są wolne.

– Gülben już wszystką pościel pościągała. Zaniosę twoją na górę. Tylko gdzie – do Finna, czy Liama?

– Wszystko jedno.  Nie zamierzam tam mieszkać do ich powrotu. Jeden pedant gorszy od drugiego.

– Byłoby dobrze, gdybyś wziął przykład ze swoich starszych braci, jeśli chodzi o porządek.

– W życiu! Ktoś musi zachować normalność w tej rodzinie.

– No, idź już, bo się spóźnisz!

– Pa, Mamo!


1 Bismillah! – w imię Allaha! – słowa, od których muzułmanie rozpoczynają każdy posiłek.

2 Haram – islamskie określenie wszystkiego, co jest zakazane; może to dotyczyć zarówno miejsc, jak i uczynków. Terminem haram określa się otoczenie świątyni w Mekce, Medynie i Jerozolimie, gdzie obowiązuje zakaz zabijania oraz zakaz przebywania niemuzułmanów.

3 Fatwa – opinia wysokiego uczonego-teologa muzułmańskiego, wyjaśniająca kontrowersję teologiczną, teologiczno-prawną lub czysto prawną, jest wydawana wyłącznie na piśmie.

%d blogerów lubi to: