Das Fatum. Mutter und Tochter.

Florian und Karin waren von Anfang an gegen ein Studium ihrer Tochter in München. Sie selbst hatten nie studiert und wollten, dass Mila eine praktische Berufsausbildung an einer wohnortnahen Schule erhält. Der Gedanke an das WG-Leben, das Studierendenleben und all die damit verbundenen Gefahren für junge Menschen, über die in letzter Zeit vermehrt in allen Medien berichtet wurde, ließen die Eltern berechtigterweise um ihr einziges Kind bangen. Am Ende, nachdem sie von Mila vor vollendete Tatsachen gestellt worden waren – sie hatte ihr Examen bestanden, war angenommen worden, hatte einen Job und einen Platz zum Schlafen – gaben Florian und Karin nach. Sie stimmten zu, sie aufs College gehen zu lassen, im Vertrauen darauf, dass ihrer Tochter in München nichts Schlimmes zustoßen würde. Als nun das negative Szenario eintrat, und zwar in einer Weise, die ihre schlimmsten Vorstellungen übertraf, waren sie am Boden zerstört. Immerhin hatten sie ihre Tochter gut erzogen, ihr die richtigen Prinzipien eingeflößt, selbst kein schlechtes Beispiel gegeben. Sie glaubten, dass Mila ausreichend Kraft in sich hatte, um dem ganzen Sumpf zu widerstehen, den die große Metropole neben den unbegrenzten Entwicklungsmöglichkeiten für einen jungen Menschen bot. Hätten sie irgendwie verhindern können, was geschehen war? Florian beschuldigte Lisa ohne Umschweife, „Warum hat sie sich überhaupt in unsere Angelegenheiten eingemischt. Wenn sie nicht gewesen wäre, wäre Mila nichts Schlimmes passiert.“ Schon vor einigen Monaten hatte er alle guten Meinungen über Lisa verloren und seine jugendlichen Ideen über seine Ex-Freundin in Märchen umgesetzt. Jetzt zog er es vor, überhaupt nicht mehr an sie zu denken, denn er musste sich stark zurückhalten, um nicht laut die schlimmsten unzensierten Epitheta auszuschleudern. „Dummes Weib! Frau Anwältin! Eine gewöhnliche Schlampe!“ – Das waren die mildesten Ausdrücke, die in Bezug auf Lisa aus seinem Mund kamen. Karin gab dem grausamen Schicksal mehr Schuld als ihre alte Freundin. Sie erlebte das Drama ihrer Tochter auf doppelte Art und Weise. Ihre eigene Vergangenheit kam zu ihr zurück. Die Ereignisse von vor fünfundzwanzig Jahren, die lange verdrängt und sorgfältig in den tiefen Schichten ihres Unterbewusstseins begraben waren, wurden heftig wieder lebendig. Die Emotionen kehrten mit einer solchen Wucht zurück, als ob alles gestern und nicht vor einem Vierteljahrhundert geschehen wäre. Karin wusste selbst nicht mehr, ob sie um ihre Tochter oder sich um selbst weinte.

Die verlorenen Schwestern.

Das Drama ihrer Tochter und nun die Verhaftung von Florian nur eine Woche nach seiner Rückkehr mit Mila aus München brach Karin völlig.  Es war viertel nach sechs, als Florian genommen wurde. Der verschlafener Georg hatte es nicht geschafft, die Küche zu öffnen, als um sechs Uhr die Polizei an der Tür stand. Geschockt wartete sie vergeblich auf ein einziges Wort des Dementis von Florian. Aber sobald die erste Verblüffung vergangen war, erschien nach einer kurzen Verwirrung eine kalte Gleichgültigkeit auf seinem Gesicht. Wann immer der Name dieser Frau erwähnt wurde, nahm sein Gesicht einen grimmigen Ausdruck an, und seine Hände ballten sich unwillkürlich zu Fäusten. Georg antwortete mit einem albernen Lachen, als hätte er den Witz des Jahres gehört. Sebastian stand mauer bleich und regungslos da und wartete auf die Reaktion seines Sohnes. Doch Florian senkte nur den Blick und wandte sein Gesicht ab. Mila rannte in ihr Zimmer, auf Georges Gesicht verwandelte sich ein dümmliches Lächeln in Verachtung. Karin hatte das Gefühl, dass ihr die Luft in den Lungen ausging, ihre Beine weigerten sich zu gehorchen – sie musste sich gegen den Stuhl lehnen, um nicht herunterzufallen. Am Nachmittag rief Sebastian sie zusammen und befahl Georg, die Leitung des Gasthauses zu übernehmen. Lisa sollte die entsprechenden Papiere vorbereiten und an diesem Abend vorbeibringen. Georg stellte die Frage nach einem Anwalt für Florian und warf einen fragenden Blick auf seinen Vater und dann auf Karin. Als Antwort verließ Sebastian den Raum, und Karin, die es bereits seit dem Morgen geschafft hatte, ihre Emotionen im Zaum zu halten und die Anschuldigung zu verdauen, antwortete kurz, „Er wird einen Pflichtverteidiger bekommen.“ Karin, eine aus der Familie, hatte Grund, Magdalena Ritter zu glauben. Sie hatte fast ihre Erinnerung an diesen schrecklichen Abend vor Monaten gelöscht, als dieses eine Mal (als ob sie noch mehr gebraucht hätte!) Florian versuchte, sie im Schlafzimmer zu behandeln, als wäre sie der Schlampe der Straße. Sie wollte nicht kleinlich sein, sie wusste, dass es ihm leidtat.  Lange Zeit versuchte er, das schlechte Gedächtnis zu verwischen. Im Laufe der Zeit begann sie es auch beschönigen. Hatte sie ihn damals nicht mit diesen sexy Dessous provoziert? Sie wollte nur das Schweigen und die Gleichgültigkeit beenden, die seit vielen Wochen zwischen ihnen herrschte. Zwanzig Jahre der Ungewissheit, in denen sie in gemeinsamen Gesprächen die Erinnerungen vermieden, in denen Lisa auftauchen könnte. All diese unausgesprochenen Worte, Fragen, aus Angst vor einer unaufrichtigen Antwort. Als die Wahrheit über den zurückgehaltenen Brief herauskam, dachte sie, lastete wenigstens ein Geheimnis nicht mehr schwer auf ihrem Herzen. Mila, die ihre Beziehung bisher zusammengehalten hatte, war nach München gegangen, um sich dort ein Leben als Erwachsene aufzubauen. Das Haus blies für einen Moment leer und die Frage, ob sie etwas gemeinsam hatten, hing in der Luft. Florian zerstreute wortlos alle Zweifel. Schließlich verschwand Lisa zwischen den beiden. Sie suchte nicht nach Antworten auf die Frage, „warum“.    Das Wichtigste war, dass sie wieder von vorne anfingen. Wenn die Liebe aufblüht, möchten verliebte Menschen davon Zeugnis ablegen. Karin und Florian wünschten sich es auch. Ein zweites Kind. So gut war es noch nie. Sie glaubten beide, dass nichts daran etwas ändern könnte. Äh, heilige Naivität! Ein schöner Traum verwandelte sich schnell in einen Alptraum! Mila hatte Leitnerhof seit ihrer Rückkehr aus München nicht mehr verlassen – sie ging schweigend wie ein Schatten in den Ecken des Hauses auf und ab.  Nachts hörte Karin sie hinter der Wand weinen. Allein in der Dunkelheit verarbeitete sie Bilder aus der Vergangenheit. Wenn Mila nicht gewesen wäre, hätte sie zum Himmel geschrien. Sie muss sie herauswerfen, sie muss mit jemandem darüber reden, und die einzige Person, an die sie sich mit ihrem Schmerz wenden konnte – ihre Mutter – war durch eine Mauer von dieser Welt getrennt. Sie vermied den Kontakt mit ihr so viele Jahre lang, nur um nicht dorthin zurückzugehen, um keine Fragen stellen zu müssen, die ihr Bild von ihrer Mutter, dass sie in ihrem Herzen hinterlassen hat, zerstören könnten. Eine Mutter, die liebt, die verteidigt, die alles opfert, wird ihr die ganze Zukunft verschließen. Aber nicht eine Mutter, die monatelang vorgibt, taub und blind zu sein, und erst als die Realität sich ihr mit all ihrer Brutalität offenbart, es nicht mehr möglich ist, den Kopf in den Sand zu stecken, sie schlägt schließlich zu. Zu spät.  Zu spät. Es war an der Zeit, dass Karin endlich herausfand, was geschehen war. Dann, vor 25 Jahren, machte es der Geisteszustand der Mutter ihrer Tochter unmöglich, ihr irgendwelche Fragen zu stellen. Nach so vielen Jahren konnte Karin bereits jede Version der Geschichte ihrer Mutter akzeptieren, solange sie wahr war.

Karin beschloss, ihre Mutter im Gefängnis in Memmingen zu besuchen. Vor Mittag beantragte sie die Erlaubnis, ihre Mutter zu sehen. Die Tatsache, dass Margarete ihre Strafe bereits in der offenen Abteilung verbüßte, und die veränderten Besuchsbedingungen ermöglichten einen direkten Kontakt zwischen Mutter und Tochter während des Besuchs. Karin war endlich in der Lage, ihren ganzen Schmerz herauszulassen. Sie hatte fast 25 Jahre darauf gewartet, dass ihre Mutter sie in den Arm nahm und ihre Tränen mit ihrer Hand trocknete. Sie wusste, dass sie ihrer Mutter weiteres Schmerzen zufügen, aber wer außer ihrer Mutter konnte sie noch verstehen? Eine Frau, die nach mehreren Jahren Ehe plötzlich begriff, dass der Mann, den sie geheiratet hatte und dem sie glaubte und vertraute, ein ganz anderer Mann war! Margarete beschloss nach dem, was sie über ihren Schwiegersohn und auch über die Erneuerung der zerrütteten Beziehung zwischen Sebastian und Lorenz hörte, dass sie keinen Grund mehr hatte, die Wahrheit über die Herkunft vor ihrer Tochter zu verbergen. Zuvor hatte sie aufgrund des vorherrschenden Hasses zwischen den Familien Angst, dass die Wahrheit die Ehe ihrer Tochter ruinieren könnte. Doch nun, da die Ehe gescheitert war und ihr Schwiegersohn ihrem Mann Karl fast ebenbürtig war, war es an der Zeit, dass Karin endlich von ihr erfuhr, dass ihr leiblicher Vater Lorenz Huber war.

Schockiert von dem, was sie von ihrer Mutter hörte, griff Karin reflexartig zum Telefon, als sie nach Hause kam, und rief Lisa an. Sie waren schon lange keine Freunde mehr, ihre Wege hatten sich auseinandergelebt. Aber eine innere Stimme sagte ihr, dass sie sich mit dieser überwältigenden Last an Lisa wenden sollte. Schließlich waren sie sich einst so nah wie Schwestern! Sie können einander nicht ewig fremd bleiben, wenn sich herausgestellt hat, dass sie keine Fremden sind. Also lud sie Lisa ein, den Abend mit ihr zu verbringen. Lisa, die erwartet hatte, dass Karin mit ihr über Florian und seine Verhaftung sprechen würde, wollte sich zunächst ablehnen. Sie hatte keine Lust, über Florian zu reden, geschweige denn, Karin zu trösten. Doch als sie den verzweifelten Ton in der Stimme ihre alte Freundin hörte, nahm sie nach kurzem Zögern ihre Einladung an.  Schließlich musste sie sowieso Papiere für Sebastian mitbringen. Der bloße Anblick von Karin am Eingang ließ Lisa alles vergessen, was sie beide getrennt hatte. Sie ließ ihre Reserve fallen und umarmte instinktiv ihre alte Freundin. Es gibt Bindungen zwischen Menschen, die kein Lauf der Zeit zerstören kann, die selbst Verrat nicht brechen kann. Wie auch immer, was spielte das in diesem Moment für eine Rolle? Trotzdem hatte Lisa nicht vor, ihre Rolle bei der Verhaftung von Florian vor Karin zu verheimlichen.

„Karin, es tut mir sehr leid für dich, für Mila, für das, was ihr beide durchmacht. Aber das ändert nichts an der Tatsache, dass ich Magdalene glaube und hoffe, dass Florian bekommt, was er verdient“, sagte Lisa kalt, und ihre Lippen verengten sich.

„Ob du es glaubst oder nicht, ich habe keinen Grund, ihn zu verteidigen.“

Lisa starrte Karin unwillkürlich überrascht an, aber sie unterbrach das Thema schnell und ging zu dem Grund für die Einladung.

„Ich habe dich nicht gebeten, hierherzukommen, um mit dir über Florian zu reden. Ich möchte über uns reden, so seltsam das auch klingen mag. Besonders heute. Ich war bei meiner Mutter zu Besuch.“

„Etwas passiert?“

„Nein. Ich musste sie einfach sehen.“

„Ich verstehe. Wie geht es ihr?“

„Sie hält sich gut. Sie war schon immer hart im Nehmen. Mama hat mir etwas erzählt, das ich nicht für mich behalten kann. Das gilt auch für dich, Marie und euren Vater. Ich weiß nur nicht, wie ich anfangen soll“, erwiderte Karin und Lisa sah sie wieder überrascht an. „Es gibt etwas, das du nicht über mich weißt, etwas über das, was passiert ist, weißt du schon …“, Karin hielt inne und Lisa nickte nur mit dem Kopf. Jeder wusste, wovon sie sprach. Niemand musste einen Spaten nennen.

„Du weißt, wie meine Mutter war. Sie war nie da. Wenn es keine Schulangelegenheit war, war es eine Gemeindeangelegenheit. Wahlkämpfe, Wahlen. Sie interessierte sich nur für Macht. Wenn sie war, da, es war noch schlimmer. Sie hatte ständig Groll gegen ihn. Manchmal hat sie ihn schlimmer behandelt als einen Hund. Es gab Zeiten, da habe ich sie sogar gehasst. Ich habe davon geträumt, dass sie aus unserem Leben verschwindet. Immer wenn sie für längere Zeit nicht zu Hause war, hat er mich in Restaurants, auf Ausflüge, in Konzerte oder ins Theater mitgenommen. Ich habe mich damals wie eine kleine Prinzessin gefühlt.“

„Papis kleines Mädchen!“, lächelte Lisa, wurde aber sofort ernster. „Ich weiß, dass es nach seinem Tod schwer für dich war.“

„Du weißt gar nichts.  Ich hatte nie den Mut, dir die Wahrheit zu sagen … Ich hatte Angst, dass du dann aufhören würdest, mit mir befreundet zu sein …“ Karin sprach etwas zusammenhanglos. Immer konkret, jetzt war sie in ihren Worten verloren „Ich habe dich immer bewundert. Gott, ich wollte genau so sein wie du – rein, hell, ohne schändliche Geheimnisse.“

„Das war vor langer Zeit – jetzt hat, das wenig mit mir zu tun. Glaube mir, Karin, an mir gibt es schon lange nichts mehr zu bewundern. Außerdem schau mich an! Kein Geld, keine Karriere, kein Mann, kein Kind. Alle meiner Beziehungen dauerte nicht länger als ein Jahr.  Ich wohne bei meiner Familie und mein Büro befindet sich in einem ehemaligen Schuppen. Eine 38-jährige Frau ohne einen einzigen Erfolg im Leben. Na ja, eben Brigitte Jones aus dem Allgäu.“ Lisa lachte bitter und zynisch. „Marie hat recht, ich habe alle enttäuscht. Ich sollte dich eher bewundern. Obwohl, ich natürlich im Moment nicht in deiner Haut stecken möchte.“ Als sie Karins niedergeschlagenes Gesicht sah und nicht ahnte, was sie zu beichten hatte, fügte Lisa ernsthaft hinzu, „Und was Geheimnisse angeht, jeder hat etwas vor der Welt zu verbergen. Ich vielleicht mehr als andere. Um ehrlich zu sein, habe ich nicht vor, sie wieder mit jemandem zu teilen. Ich werde sie mit in mein Grab nehmen.“

„Das wollte ich auch. Aber ich kann meine Zunge nicht länger halten. Jemand zahlt einen sehr hohen Preis für mein Geheimnis …  Meine Mutter ist meinetwegen im Gefängnis.“

„Wovon redest du?“ Lisa schaute Karin wieder mit einem rätselhaften Blick an.  Karin holte tief Luft.

„Ich weiß nicht mehr, wann es eigentlich angefangen hat, wahrscheinlich nach meinem 13. Geburtstag. Er hat mir Kleider für erwachsene Frauen, hochhackige Schuhe, exklusive Dessous, Parfüm und Make-up-Artikel gekauft. … Während der Abwesenheit von Mama hat er mich selbst gemalt. Er wollte, dass ich das alles trage, wenn wir allein sind. Am Anfang hat es mir gefallen, ich war sogar begeistert davon. Wir hatten unsere kleinen Geheimnisse. Obwohl ich wusste, dass das alles falsch war. Ich hatte ständig Gewissensbisse. Aber er wurde immer eindringlicher. Er begann, mich zu erschrecken. Ich hatte Angst, längere Zeit mit ihm allein zu Hause zu bleiben. Nachts habe ich angefangen, die Tür zu meinem Zimmer abzuschließen.“

Als Karin ihre Geschichte fortsetzte, starrte Lisa sie mit zunehmend entsetzten Augen an.

„Karin, was willst du mir sagen?“, rief Lisa. Karin fuhr langsam mit ihrer Geschichte fort.

„Meine Mutter hatte eine Bürgerversammlung, um das Budget zu besprechen. Es sollte einen Streit um Geld geben. Sie hat uns gesagt, dass wir mit dem Essen nicht auf sie warten sollen. Er hat den Wein geöffnet, den er selbst nur selten und meist nur symbolisch getrunken hat. Diesmal hat er fast die ganze Flasche selbst getrunken. Seine Augen hatten einen seltsamen Ausdruck. Ich wollte in mein Zimmer gehen. Er hat mich nicht gelassen. Er war stärker …“

„Da bin ich mir sicher!“, rief Lisa. „Aber warum hast du mir das damals nicht gesagt? Wir waren beste Freunde! Marie wusste nicht so viel über mich wie du.“

„Nachdem sogar meine eigene Mutter mir nicht geglaubt hat, hatte ich nicht mehr den Mut, jemandem davon zu erzählen.“

„Aber am Ende hat sie dir geglaubt. Deshalb hat sie ihn ja umgebracht!“

„Ja. Aber zuerst hat sie mir vorgeworfen, dass ich alles erfunden habe – dass ich dumme Bücher gelesen, dumme Filme und Fernsehserien gesehen habe. Das lag alles an der Fernsehserie »Twin Peaks«! Sie sagte, sie habe einmal meine Unterwäsche versteckt gefunden. Sie hat mir die schlimmsten Wörter an den Kopf geworfen. Ich war ein gemeines, verwöhntes Mädchen.  Und jetzt … 25 Jahre später hat sie mir plötzlich gesagt, dass er nicht mein Vater war! Kannst du das glauben? Sie hatte eine Affäre.“

„Aber wusste er davon? Wusste er, dass ihr nicht verwandt wart?“

„Was spielt es für eine Rolle? Es ist wichtig, dass ich das gedacht habe.“

„Tatsache. Er sollte niemals die Grenze überschreiten.“

„Er hat alles überschritten und das gegen meinen Willen. Nun verstehst du, warum ich nicht einmal über Florian reden möchte. Und zu denken, es gab eine Zeit, in der ich ihn besser fand als mich.“

Lisa spürte, wie ihr ein Schluchzen die Kehle zuschnürte, und aus Solidarität ergriff sie Karins Hand – es war die einzige Möglichkeit, ihr zu zeigen, wie sehr sie verstand. Da sie jedoch aus ihrer schlechten Erfahrung mit Marie und ihrem Vater gelernt hatte, widerstand sie der Versuchung, Karin dasselbe zu antworten und ihr von sich zu erzählen. Ehrlichkeit hatte sich für sie nicht bewährt. Lisa wollte nicht riskieren, dass, wenn sie Karin die Wahrheit über sich erzählte, diese den Kontakt zwischen den beiden für immer abbrach.

„Zur Hölle mit ihm! Zur Hölle mit ihnen allen!  Hat sie dir gesagt, wer es war?“

„Ja, sie hat es mir gesagt. Deshalb habe ich dich gebeten, zu kommen. Du errätst es nicht?“ Karin schaute Lisa bedeutungsvoll an. Sie hat nur ihre Augen geweitet. „Immerhin waren sie schon in der Schule ein Paar.“

„Aber das war vorbei, als deine Mama auf die Universität gegangen ist“, Lisa stand abrupt von der Couch auf, wie sie es immer tat, wenn sie sich von ihren Gefühlen mitreißen ließ. „Das ist nicht möglich! Meine Eltern haben sich geliebt. Das weiß ich.“

„Offensichtlich hat es nicht geendet, da wir Schwestern sind“, sagte Karin ruhig und starrte in Lisas Gesicht, die versuchte, ihren Schock einzudämmen, indem sie schnell den Raum umrundete.  „Meine Mama hat deiner Mama davon bei ihrem Besuch in der Untersuchungshaftanstalt erzählt.“

„Und das hat sie getötet!“, rief Lisa aus, die in einem Augenblick alles vergaß, was Karin ihr geradegestanden hatte, und ihre Gedanken flogen zurück zu ihrer Mutter. „Wie konnte er Mama das antun?“

„Ich weiß, das ist ein Schock für dich. Nicht weniger als es für mich war. Bist du enttäuschst, dass wir Schwestern sind?“

Lisa hatte die Verblüffung bereits gemeistert. Sie setzte sich wieder neben Karin, die in Erwartung ihrer Reaktion auf ihr Gesicht starrte. Ein unwillkürliches Lächeln erschien auf Lisas Lippen. Die Art von Lächeln, die immer auf dem Gesicht einer Person erscheint, die nach Jahren des Umherirrens im Nebel plötzlich beginnt, alles zu verstehen. Unabhängig davon, ob dieses fehlende Element, das plötzlich vor ihm entdeckt wurde, eine gute oder schlechte Nachrichten für ihn ist. Wie Karin hatte sie das Gefühl, als würde ihr plötzlich etwas offenbart, das nie wirklich verborgen war. Nur wurde endlich beim Namen genannt, was man tief im Inneren schon lange wusste. Sie versicherte Karin schnell, dass sie über die Schwesterbeziehung glücklich sei. Schließlich fragte sie nach Mila.

„Hast du mit Mila darüber gesprochen?“

„Mila braucht jetzt Unterstützung von mir. Es wäre bestimmt nicht sinnvoll, zu vergleichen, wer das größere Opfer ist und wer von uns vom Leben schlechter behandelt worden ist. Eines Tages wird die Zeit dafür reif sein … Im Moment wäre das nur eine zusätzliche Belastung für sie.“

„Du hast Florian nie davon erzählt?“, sagte Lisa eher so, als sie fragte.

„Was würde ich davon haben – er wäre empfindsamer, weniger egoistisch?“, rief Karin spöttisch an.

„Treiben zwischen Mitgefühl und Verachtung“, sagte Lisa unwillkürlich, fügte aber sofort hinzu, als sie merkte, dass sie zu weit gegangen war, „Verzeih mir, Karin – ich hätte das nicht sagen sollen.“.“

„Warum? Du hast den Nagel auf den Kopf getroffen. So hätte dieses Geständnis enden müssen. Außerdem, was hätte ich ihm eigentlich sagen sollen – dass mein Vater noch vor ihm war?“, sagte sie etwas provokant.

„Es war nicht dein Vater!“, protestierte Lisa heftig.

„Das weiß ich jetzt. Gestern war er immer noch …“

„Wie konnte sie dir so viele Jahre lang nicht die Wahrheit sagen!“

„Ich habe ihr wirklich keine Chance gegeben. Lange Zeit habe ich die Briefe nicht einmal gelesen.“

„Du hast ihr nicht getraut?“

„Vor dem Prozess war sie ein Jahr lang in einer Psychiatrie. Wenn sie überhaupt etwas sagte, machte es nicht viel Sinn. Dann hat Peters Tod und der 20 Jahre währende Hass zwischen den Familien uns beide zum Schweigen gebracht.“

„Und jetzt?“

„Jetzt spielt es keine Rolle mehr …“ Karin hielt einen Moment inne. „Wenn du sie sehen könntest!“

„Vielleicht könnte man ihre Strafe als verbüßt gelten lassen? Es ist fast 25 Jahre her!“

„Das würde mich glücklich machen!“

„Ich werde sehen, was man tun kann. Aber vorher müssen wir noch mit Papa reden. Und natürlich mit Marie.“

„Lisa, langsam! Gib mir Zeit, das selbst zu verdauen.“ Karin unterbrach sie abrupt. Sie selbst war sich nicht sicher, ob sie Lorenz überhaupt als Vater haben wollte. Außerdem hatte selbst ihre Mutter es ihr überlassen, zu entscheiden, „Wenn du willst, wirst du es ihm sagen. Und wenn nicht, wird es so bleiben, wie es ist“, hörte sie von ihrer Mutter bei der Besuch. Also schnitt sie das Thema vorerst ab. „Jetzt ist Mila das Wichtigste.“

„Was ist mit Florian?“

„Wenn ich mich entscheiden würde, würdest du meine Anwältin?“

„Du fragst immer noch. Auf jeden Fall!“

„Und wie geht es dir?“

„Krass. Zu Hause hegen alle einen Groll gegen mich.“

„Ich verstehe, dass Marie nun Mirjams Seite hält.“

„Wenn nur das.“ Lisa ließ die Luft hart aus ihren Lungen. „Die Atmosphäre ist so, dass eine Axt in der Luft hängt. Marie hasst mich fast.“

„Oh, den ich glaube es wirklich!“, rief Karin an. Sie kannte die Schwestern gut. Marie, die Lisa großgezogen hatte, hatte eine fast mütterliche Einstellung zu ihr. Lisa war es gewohnt, keine Konkurrenz in den Gefühlen ihrer Schwester zu haben. Deshalb hatte Karin das Gefühl, dass Lisa einfach übertreibt. „Sie ist wahrscheinlich eifersüchtig auf Maries Intimität mit Mirjam. Etwas fehlte ihr und sofort ein furchtbares Unglücksgefühl!“, dachte Karin. Der Umstand, dass sich Marie gerade erst als ihre Schwester entpuppt hatte, rief unwissentlich die Vorstellung hervor, dass auch sie ohne all diese Geheimnisse von den Gefühlen ihrer älteren Schwester hätte profitieren können.

„Ich fange an zu bereuen, dass ich zurückgegangen bin.“

„Ich bereue es nicht. Wen würde ich jetzt im Ärmel heulen?“

„Es ist gut, dass Jan hier ist. Sonst hätte ich niemanden zu Hause, mit dem ich zwei Worte wechseln könnte.“

„Wie ist er denn so?“

„Ich glaube nicht, dass er überhaupt Schwächen hat. Jedenfalls hat bisher noch niemand welche gefunden.“

„Marie scheint auf dem Weg zum Glück zu sein.“

„Zumindest einer von uns dreien.“

FATUM. MATKA I CÓRKA

Dramat córki, a teraz jeszcze aresztowanie Floriana w zaledwie tydzień po jego powrocie wraz z Milą z Monachium załamały całkowicie Karin.  Była szósta piętnaście, kiedy zabrali Floriana. Zaspany Georg nie zdążył nawet otworzyć kuchni, gdy o szóstej u drzwi zjawiła się policja. W szoku daremnie czekała na jedno słowo zaprzeczenia ze strony Floriana.  Lecz na jego twarzy, jak tylko minęło pierwsze zaskoczenie, po krótkim zmieszaniu się, pojawiła się zimna obojętność.  Ilekroć padało imię i nazwisko tej kobiety, jego twarz przybierała ponury i zacięty wyraz, a dłonie mimowolnie zaciskały się w pięści.  Georg zareagował głupawym śmiechem, jakby usłyszał dowcip roku. Sebastian stał blady jak ściana, nieruchomy, czekał na reakcję syna. Jednak Florian tylko spuścił wzrok i odwrócił twarz. Mila wybiegła do swojego pokoju, na twarzy Georga głupi uśmiech przemienił się w pogardę. Karin poczuła, że brakuje jej powietrza w płucach, nogi jej odmówiły posłuszeństwa – musiała się oprzeć o stojące za nią krzesło, żeby nie upaść.  Po południu Sebastian wezwał ich do siebie i zarządził, że Georg przejmuje zarządzanie zajazdem.  Lisa miała przygotować stosowne papiery i przywieść je wieczorem. Georg poruszył kwestię wynajęcia adwokata dla Floriana i rzucił pytające spojrzenie na ojca, a potem na Karin.  Sebastian w odpowiedzi opuścił pokój, a Karin, która od rana zdążyła już opanować emocje i przetrawić oskarżenie, odpowiedziała krótko:

„Dostanie obrońcę z urzędu!”  

Ona jedna z rodziny miała podstawy, żeby wierzyć Magdalene Ritter. Już prawie wytarła z pamięci ten okropny wieczór sprzed miesięcy, gdy ten jednym raz (jakby potrzeba było więcej!) Florian próbował potraktować ją w sypialni jak ostatnią zdzirę z ulicy. Nie chciała być małostkowa, wiedziała, że było mu przykro.  Długo starał się zatrzeć złe wspomnienie.  Sama też z czasem zaczęła go wybielać. Czyż nie sprowokowała go wtedy tą seksowną bielizną? Ona chciała jedynie po babsku zakończyć tę o wielu tygodni trwającą pomiędzy nimi ciszę i obojętność. Dwadzieścia lat niepewności, unikania we wspólnych rozmowach wspomnień, w których mogłaby się pojawić Lisa. Te wszystkie niewypowiedziane słowa, pytania, ze strachu przed nieszczerą odpowiedzią. Kiedy wyszła na jaw prawda na temat zatrzymanego listu, pomyślała, że przynajmniej jedna tajemnica przestała jej ciążyć na sercu. Mila, która do tej pory spajała ich związek, wyjechała do Monachium, żeby tam budować swoje dorosłe życie. Na moment powiało w domu pustakami, w powietrzu zawisło pytanie, czy jeszcze coś ich łączy.  Florian bez słów rozproszył wszystkie wątpliwości. Wreszcie Lisa zniknęła spomiędzy nich. Nie szukała odpowiedzi dlaczego.   Ważne, że zaczęli wszystko od nowa. Kiedy miłość kwitnie — zakochani chcą dać światu jej świadectwo.  Oni też chcieli. Drugie dziecko.  Nigdy nie było tak dobrze. Oboje wierzyli, że już nic tego nie zmieni. O święta naiwności! Piękny sen szybko przemienił się w koszmar senny.  Mila od powrotu z Monachium nigdzie nie wychodziła, snuła się milcząco, jak cień, po kątach w domu. W nocy słyszała jej płacz zza ściany. Sama w ciemnościach przerabiała obrazy z przeszłości. Gdyby nie Mila, to krzyczałaby wniebogłosy. Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopiero gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością tak, że nie sposób jest już chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już w stanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.

Postanowiła odwiedzić swoją matkę w więzieniu w Memmingen. Jeszcze przed południem załatwiła sobie widzenie z nią. Sytuacja, że Margarete odbywała już karę na oddziale otwartym oraz zmienione warunki wizyt, umożliwiły matce i córce bezpośredni kontakt podczas wizyty. Karin mogła wreszcie wyrzucić z siebie cały ból. Czekała prawie 25 lat aż matka weźmie ją w ramiona i osuszy ręką jej łzy. Wiedziała, że dokłada matce cierpienia, ale kto inny, jak nie matka mógłby ją jeszcze zrozumieć? Kobieta, która po kilkunastu latach małżeństwa nagle zrozumiała, że człowiek, za którego wyszła za mąż, któremu wierzyła i ufała, to ktoś zupełnie inny. Margarete po tym, co usłyszała na temat zięcia, a także i odnowienia zerwanych relacji pomiędzy Sebastianem i Lorenzem, uznała, że nie ma już żadnych powodów, aby dłużej ukrywać prawdę przed córką na temat jej pochodzenia. Wcześniej, ze względu na panującą nienawiść pomiędzy rodzinami, obawiała się, że prawda mogłaby zrujnować małżeństwo jej córki. Skoro jednak ono już faktycznie runęło, a zięć niemal dorównał poziomem do jej męża Karla, przyszedł czas, żeby Karin dowiedziała się wreszcie od niej, że jej naturalnym ojcem jest Lorenz Huber.

Wstrząśnięta tym, co usłyszała od matki Karin, po powrocie do domu, odruchowo chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lisy. Od dawna nie łączyły je przyjacielskie relacje, ich drogi się rozjechały. Wydawało się, że bezpowrotnie. Jednak jakiś głos wewnętrzny kazał jej zwrócić się z całym tym przytłaczającym ciężarem właśnie do Lisy.  Przecież były sobie kiedyś bliskie jak siostry. Nie mogą pozostać sobie już na zawsze obce, skoro łączą je obie więzi siostrzane! Zaprosiła więc Lisę do siebie na wieczór. Lisa, która spodziewała się, że Karin będzie chciała z nią mówić o Florianie i jego aresztowaniu, w pierwszej chwili miała zamiar odmówić. Nie miała ochoty na rozmowę o Florianie ani tym bardziej może pocieszać Karin. Słysząc jednak w głosie dawnej przyjaciółki desperacki ton, po krótkim wahaniu, przyjęła jej zaproszenie.  W końcu i tak miała przywieść dokumenty Sebastianowi.

Już sam widok na wejściu Karin sprawił, że Lisa w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co je podzieliło, porzuciła rezerwę i odruchowo objęła dawną przyjaciółkę. Są takie więzi między ludźmi, które nie jest w stanie zniszczyć żaden upływ czasu, których do końca nie zerwie nawet zdrada. Zresztą, jakie miało to wszystko teraz znaczenie? Lisa nie zamierzała jednak ukrywać swojej roli w aresztowaniu Floriana.

– Karin, bardzo mi przykro z powodu ciebie, z powodu Mili, tego, co obie przeżywacie, ale to nie zmienia faktu, że ja wierzę Magdalene i mam nadzieję, że Florian dostanie, co mu się należy. – powiedziała chłodno Lisa, a jej usta przybrały zacięty wyraz.

–  Możesz mi wierzyć albo i nie, ale akurat ja nie mam powodów, żeby go bronić.

Lisa wbiła mimowolnie zdumione spojrzenie w Karin, ta jednak szybko ucięła temat, przechodząc do tego, co było powodem zaproszenia.

– Nie prosiłam cię, żebyś przyszła, żeby gadać o Florianie. Chcę porozmawiać o nas, jakkolwiek to dziwnie brzmi. Zwłaszcza dziś.  Byłam na widzeniu u mamy.

–  Coś się stało?

– Nie. Po prostu musiałam się z nią zobaczyć.

– Rozumiem. Jak ona się ma?

– Trzyma się. Zawsze była twarda. Mama powiedziała mi coś, co nie mogę zachować tylko dla siebie.  Coś, co dotyczy także ciebie, Marie oraz waszego ojca. Tylko nie bardzo wiem, jak zacząć.

 Lisa po raz kolejny spojrzała ze zdziwieniem na Karin.

– Jest coś, czego o mnie nie wiesz, coś, co dotyczy tego, co się stało, no wiesz… – Karin urwała, a Lisa tylko przytaknęła głową. Każda wiedziała, o czym mowa. Nikt nie musiał rzeczy po imieniu nazywać.  – Sama wiesz, jaka była moja mama.  Nigdy jej nie było. Jak nie sprawy szkoły, to sprawy gminy. Kampanie, wybory. Wszystko, co ją interesowało to władza. A jak była, to było jeszcze gorzej. Nieustannie miała do niego o coś pretensje. Traktowała go czasem gorzej niż psa. Bywało, że jej nienawidziłam. Marzyłam, żeby znikła z naszego życia.  Zawsze, kiedy nie było jej dłużej w domu, to zabierał mnie do restauracji, na wycieczki, koncerty, do teatru. Czułam się wtedy jak mała księżniczka.

– Tatusiowa córeczka! – zaśmiała się Lisa, ale zaraz spoważniała. – Wiem, że było ci ciężko po jego śmierci.

– Nic nie wiesz.  Nidy nie miałam odwagi ci tego powiedzieć… Bałam się, że wtedy przestaniesz się ze mną przyjaźnić… – Karin mówiła trochę nieskładnie. Zwykle konkretna, teraz gubiła się w swoich słowach. – Zawsze cię podziwiałam. Boże, chciałam być dokładnie taka, jak ty — czysta, jasna, bez wstydliwych tajemnic!

– To było dawno — dziś niewiele ma ze mną wspólnego. Wierz mi, Karin, we mnie nie ma od dawna nic do podziwiania. Zresztą, sama spójrz na mnie! Ani pieniędzy, ani kariery, ani męża, ani dziecka. Żaden mój związek nie trwał dłużej niż rok. Mieszkam kątem u rodziny, a moje biuro mieści się w byłej szopie. 38-letnia kobieta bez jednego sukcesu życiowego.  No, po prostu, Brigitte Jones z Allgäu! – Lisa zaśmiała się gorzko i cynicznie — Marie ma rację, kiedy mówi, że rozczarowałam wszystkich.  To raczej ja powinnam cię podziwiać.  Choć oczywiście za nic nie chciałabym być teraz w twoich butach. — Lisa widząc zgnębioną twarz Karin, a niepodejrzewająca, co ona ma jej do wyznania, dodała poważnie — A co do tajemnic, to każdy ma coś do ukrycia przed światem. Ja może więcej niż inni.   I szczerze mówiąc, nie mam zamiaru więcej z nikim się nimi dzielić. Zabiorę je do grobu ze sobą.

– Też miałam taki zamiar. Jednak dłużej już chyba nie mogę trzymać języka za zębami. Za moją tajemnicę płaci ktoś bardzo wysoką cenę…   Moja mama jest w więzieniu z powodu mnie.

– Co ty mówisz?

 Karin zaczerpnęła powietrza. – Już nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, chyba po moich 13 tych urodzinach. Kupował mi sukienki dla dorosłych kobiet, buty na obcasach, ekskluzywną bieliznę, perfumy, przybory do malowania… Sam mnie malował, jak jej nie było. Chciał, żebym się w to przebierała, kiedy byliśmy sami. Na początku to mi się podobało, a nawet ekscytowało. Mieliśmy swoje małe tajemnice. Choć wiedziałam, że to wszystko jest złe. Miałam nieustanne wyrzuty sumienia. W dodatku on się robił coraz bardziej natarczywy. Zaczął mnie przerażać. Bałam się z nim zostać na dłużej sama w domu. Zaczęłam zamykać drzwi od mojego pokoju na noc.

W miarę jak Karin ciągnęła swoją historię Lisa patrzyła na nią z coraz bardziej przerażonym wzrokiem.

– Karin, co ty chcesz mi powiedzieć?! – krzyknęła Lisa.  Karin wolno kontynuowała:

– Mama miała jakieś zebranie w ratuszu, mieli omawiać budżet. Zapowiadała się kłótnia o pieniądze. Powiedziała, żebyśmy nie czekali na nią z kolacją.  Otwarł wino, sam rzadko pił i zwykle symbolicznie. Wtedy wypił sam prawie całą butelkę.  Miał dziwny wzrok. Chciałam iść do siebie. Nie pozwolił mi.  Był silniejszy…

– Z pewnością. – Lisa powiedziała chrapliwym głosem. – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś wtedy? Byłyśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!  Bliższe niż nie jedne rodzone…

– Siostry. – dokończyła Karin.  

 – Właśnie! Marie nie wiedziała tyle o mnie, co ty!

– Po tym, jak nawet moja własna matka mi nie uwierzyła, nie miałam już odwagi nikomu o tym powiedzieć.

– W końcu jednak dała ci wiarę.  To, dlatego go przecież zabiła!

– Tak. Ale najpierw oskarżyła mnie, że wszystko to wymyśliłam – naczytałam się durnych książek, naoglądałam się głupich filmów i seriali. To przez ten serial „Miasteczko Twin Paeks”! Zwymyślała mnie od najgorszych. Powiedziała, że znalazła kiedyś schowaną moją bieliznę. W jej oczach byłam podłą, zepsutą dziewczyną.  A teraz… po 25 latach wyznała mi nagle, że to nie był mój ojciec. Możesz uwierzyć? Miała romans!

 – No, a on o tym wiedział? Wiedział, że nie jesteście spokrewnieni?

– Jakie to ma znaczenie, skoro ja w to wierzyłam?

– Fakt. Nie powinien nigdy przekraczać granic…

– Przekroczył wszystkie i wbrew mojej woli. Teraz rozumiesz, dlaczego nie mam ochoty nawet mówić o Florianie. I pomyśleć, że był czas, że miałam go za kogoś lepszego ode mnie! 

Lisa poczuła, jak szloch dławi jej gardło, w odruchu solidarności złapała Karin za rękę — jedynie w ten sposób mogła jej okazać, jak bardzo ją rozumie. Nauczona złym doświadczeniem z Marie i ojcem powstrzymała jednak pokusę odpowiedzenia Karin tym samym, tj. opowiedzeniem jej o sobie.  Szczerość nie wyszła jej na dobre. Lisa nie chciała ryzykować, żeby ta już dobrze poszarpana jej przyjaźń z Karin rozpadła się na dobre, gdy powie jej prawdę o sobie.  – Do diabła z nim!  Z nimi wszystkimi!  Powiedziała ci, kto to był?

– Owszem. To dlatego cię prosiłam, żebyś przyszła. Nie domyślasz się? – Karin spojrzała wymownie na Lisę. Ta tylko rozszerzyła oczy.

– Byli przecież parą jeszcze w szkole średniej.

– Tak. Ale to się skończyło, gdy twoja mama wyjechała na studia.  – Lisa wstała gwałtownie z kanapy, jak zawsze, gdy zaczynały ją ponosić emocje. – To niemożliwe! Moi rodzice się kochali. Wiem to.

– Widocznie się nie skończyło, skoro jesteśmy siostrami.  – powiedziała spokojnie Karin, wodząc jednocześnie wzrokiem za Lisą, która próbowała opanować szok, szybko krążąc po pokoju.  – Moja mama powiedziała o tym twojej, kiedy odwiedziła ją w areszcie następnego dnia po aresztowaniu.

– I to ją zabiło!  – zawołała Lisa, która w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co jej przed chwilą wyznała Karin i myślami odleciała do swojej matki. – Jak on to mógł zrobić mamie!

– Wiem, że to dla ciebie szok. Nie mniejszy niż dla mnie. Jesteś rozczarowana tym, że jesteśmy spokrewnione?

Lisa już opanowała oszołomienie. Usiadła na powrót obok Karin. Ta wpatrywała się w jej twarz w wyczekiwaniu na reakcję. Na ustach Lisy pojawił się mimowolny uśmiech. Taki, jak pojawia się zawsze na twarzy człowieka, który po latach błądzenia we mgle, nagle zaczyna wszystko rozumieć. Niezależnie, czy ten brakujący element, który przed nim nagle odkryto, to jest dobra, czy zła informacja dla niego.  Podobnie jak Karin, czuła jakby odkryto nagle przed nią coś, co nigdy tak naprawdę nie było zakryte. Jedynie w końcu zostało nazwane po imieniu to, co od dawana w głębi serca się wiedziało. Szybko zapewniła Karin, że cieszy się z pokrewieństwa. Zapytała wreszcie o Milę.  

– Rozmawiałaś o tym z Milą?

Karin potrząsnęła przecząco głową.  – Mila potrzebuje teraz wsparcia z mojej strony, a tym na pewno nie jest licytowanie się, którą los gorzej potraktował, która jest większą ofiarą. Kiedyś przyjdzie na to czas… Teraz to byłoby dla niej tylko dodatkowym ciężarem.

– Nigdy nie powiedziałaś o tym Florianowi? – bardziej stwierdziła jak zapytała Lisa.

– I co by mi z tego przyszło? – zawołała Karin z drwiną – Byłby bardziej oględny, mniej egoistyczny?

– Dryfowanie pomiędzy współczuciem a wzgardą. – odparła mimowolnie Lisa. Zaraz też się zreflektowała, że się zagalopowała – Przepraszam cię, Karin. Nie powinnam.

– Niepotrzebnie. Trafiłaś w samo sedno. Tym musiałaby się ta spowiedź skończyć. Zresztą, niby co ja miałabym mu powiedzieć?  – rzuciła Karin prowokacyjnie do Lisy – Że przed nim był jeszcze mój ojciec?

– To nie był twój ojciec! – zaprotestowała gwałtownie Lisa.

– To wiem teraz. Wczoraj jeszcze był.

– Jak ona mogła ci prawdy nie powiedzieć przez tyle lat!

– Nie bardzo dałam jej na to szansę. Długo nawet listów nie czytałam.

– Nie ufałaś jej?

– Przed procesem była rok na psychiatrycznym oddziale. Jeśli w ogóle coś mówiła, to za dużo sensu to nie miało. Potem śmierć Petera i trwająca 20 lat nienawiść pomiędzy rodzinami zamknęły nam obu usta.

– A teraz?

– Teraz to już nie ma żadnego znaczenia… – Karin przerwała na moment. – Gdybyś ją wiedziała!

– Może dałoby się doprowadzić do uznania kary za odbytą? To już blisko 25 lat!

– Bardzo bym chciała!

– Zobaczę, co da się zrobić. Wcześniej jednak musimy z tatą porozmawiać. No i oczywiście z Marie.

– Lisa, daj mi czas samej to przetrawić! – przerwała jej gwałtownie Karin. Ona sama na razie nie była pewna, czy w ogóle chce mieć Lorenza za ojca. Zresztą, nawet matka pozostawiła jej to samej do rozstrzygnięcia: „Jak będziesz chciała, to mu powiesz. A jak nie, to zostanie, jak jest”. – usłyszała od matki na widzeniu. Ucięła więc na razie temat. – Teraz najważniejsza jest Mila.

– A Florian?

– Gdybym się zdecydowała, to chyba będziesz moim adwokatem?

– Jeszcze się pytasz. Pewnie!

– A co u ciebie?

– W domu wszyscy mają do mnie o coś pretensje.

– Rozumiem, że Marie trzyma teraz stronę Mirjam.

– Żeby tylko to. – Lisa wypuściła ciężko powietrze z płuc. – Atmosfera taka, że siekiera wisi w powietrzu! Marie mnie prawie że nienawidzi.

– Ach, bo uwierzę!  – zawołała Karin. Znała dobrze siostry. Marie wychowywała Lisę, więc miała do niej niemalże matczyny stosunek. Lisa była przyzwyczajona, że w uczuciach u siostry nigdy nie miała konkurencji. Dlatego Karin uznała, że Lisia po prostu przesadza. „Pewnie jest zazdrosna o zażyłość Marie z Mirjam. Coś jej ubyło i od razu straszne nieszczęście!” – pomyślała Karin. Okoliczność zaś, że Marie okazała się właśnie być także jej siostrą, mimowolnie wywołała myśl, że gdyby nie te wszystkie tajemnice, to ona też mogłaby być beneficjentką uczuć starszej siostry.

–  Zaczynam żałować, że wróciłam.

– Ja nie żałuję. Komu bym się teraz wypłakiwała w rękaw?

– Dobrze, że jest Jan. Inaczej nie miałabym z kim dwa uprzejme słowa zamienić w domu.

– Jaki on jest?

– Chyba nie ma wad. W każdym razie nikt jeszcze żadnej u niego nie znalazł.

– Marie chyba jest na swojej drodze do szczęścia.

– Przynajmniej jedna z nas.

Mysteriöse Gast bei Hubers Alp. Lisas Vergangenheit.

Etwa eine Woche nach Milas Rückkehr aus München tauchte ein unerwarteter Gast in den Alpen auf – eine sehr attraktive Frau, etwa 35-40 Jahre alt, gekleidet in einen eleganten hellgrauen Anzug, Schuhe auf mehreren Zentimetern hohen Absätzen, einen Schal über der Schulter. Es lag ein Hauch von starkem Parfüm in der Luft. Mirjam und Sarah waren dabei, die Tische nach den Reisenden abzuräumen. Der Gast konnte sich ihrer Aufmerksamkeit nicht entziehen.

„Sie sucht hier bestimmt keinen Job”, sagte Sarah zu Mirjam.

„Ich glaube, sie ist auch nicht ins Quartier gekommen. Zu niedriger Schwellenwert.“

„Wahrscheinlich eine Mandantin für Lisa“, erwiderte Sarah und ging auf den Fremden zu.

Die Frau stellte sich als Magdalene Ritter vor und erklärte, dass sie eine alte Bekannte von Lisa aus München sei. Marie und Lorenz waren neugierig und fragten sie, ob sie eine Anwältin wie Lisa sei. Sie antwortete nur beiläufig, dass ihre Branche Unterhaltung sei. Lisa, die anfangs keineswegs erfreut war, Magdalene in der Alp zu sehen, brachte ihre alte Freundin schnell weg von den neugierigen Augen ihrer Familie und dem Rest des Haushalts in ihr Büro. Kaum waren sie allein, offenbarte Magdalene ihr den Grund ihres Besuchs. Was Lisa von ihr hörte, reichte aus, um alle Irritationen und den Wunsch, den ungebetenen Gast so schnell wie möglich aus dem Haus zu entfernen, verschwinden zu lassen. Magdalene beschuldigte Florian der versuchten Vergewaltigung. Lisas erste instinktive Reaktion war Unglaube, Schock.   Als Magdalene Lisa jedoch den Verlauf der Ereignisse offenbarte, änderten sich auch Lisas Gefühle. Der Schock verging, und Abscheu und Wut gegenüber Florian kamen auf.  Die lange unterdrückten Gefühle in ihrem Herzen für Florian, die durch die große Enttäuschung neutralisiert worden waren, wurden nun in einer ganz anderen Form wiederbelebt. Derjenige, der für ganze Jahre der Liebste für ihn gewesen war, wurde in einem einzigen Moment nur wert, dass der Teufel ihn holt!

„Ich weiß, dass er dir einst viel bedeutet hat … Ich dachte, wenn du herausfindest, wozu er fähig ist, würdest du aufhören zu bereuen. Du würdest die Tür der Vergangenheit endlich hinter dir schließen. Das ist der einzige Grund, warum ich dir das gesagt habe und hierhergekommen bin.“

„Die Türen meiner Vergangenheit sind längst geschlossen. Meine Illusionen über Florian waren bereits vor einigen Monaten verblasst. Bei Karin ist das anders. Hier hat sich nichts geändert. Ein großes Bedauern.“

„Karin ist seine Frau?“

„Sie war meine beste Freundin!“ Lisa lachte bitter. „Es stellte sich heraus, dass derjenige, die mir in meinem Leben am meisten geschadet hat, mir einen der größten Gefallen in meinem Leben getan hat. Wenn man bedenkt, dass sie heute diejenige ist, die man bemitleiden muss.“

„Im Leben weiß man nie, ob man gerade gewinnt oder verliert. Alles ist eine Illusion.“

Das Gespräch mit Magdalene brachte unwillkürlich die schmerzlichsten Erinnerungen an die Vergangenheit zu Lisa zurück. Die starke Wut auf Florian und die Solidarität mit ihrer alten Freundin ließen Lisa ihre Objektivität verlieren – plötzlich tauchte ein ehemaliges Vergewaltigungsopfer in ihr auf. Das war genug für sie, um Magdalena zu drängen, Florian anzuzeigen.

„Du darfst das nicht so stehen lassen!“

„Lisa, welche Beweise habe ich? Die Worte einer Prostituierten gegen die Worte eines Mannes mit gutem Ruf?“

 „Du könntest auch hinzufügen: Perfekter Ehemann und Vater!“, rief Lisa mit offensichtlicher Verachtung in ihrer Stimme aus.

„Ich habe vor Gericht keine Chance!“

„So war es früher. Die Zeiten haben sich zum Glück geändert! Nun spielt es keine Rolle mehr. Alle feministischen Organisationen werden hinter dir stehen. Und ich werde dir während des gesamten Prozesses zur Seite stehen.“

„Ich weiß nicht, ob es die Mühe wert ist.“

„Natürlich ist es das! Und mach dich sich keine Sorgen um die Beweise! Selbst wenn das Gericht ihn nicht verurteilt, wird er seine Strafe bekommen. Er wird für seine Familie fertig sein. Er wird alles verlieren.“

Mysteriöse Frau

Nachdem Magdalene gegangen war, beschloss Lisa, ihrer Familie den Grund von dem Besuch ihrer alten Freundin mitzuteilen. Schließlich würden nach der Anklage ohnehin alle Karten aufgedeckt werden. Lisa wartete nur auf den günstigen Moment, in dem sie mit ihrem Vater und ihrer Schwester allein sein würde. Lorenz und Marie waren entsetzt, als sie erfuhren, dass Magdalene etwas mit Mila zu tun hatte und was mit dem Mädchen während ihres Jobs im Nachtclub geschah. Lisas Erklärungen ließen Lorenz und Marie keine Illusionen darüber aufkommen, wer Magdalene Ritter war und was sie in München wirklich tat. Genauso schockiert von den Informationen über Mila wie über Florian, begannen sie schnell, Lisas Bekanntschaft mit der Frau zu untersuchen. Lisa war mitten in einem Sperrfeuer von Fragen gefangen und konnte sich den Antworten nicht entziehen. Vater und Schwester erwarteten von Lisa eine klare Erklärung. Wie sie Magdalene vor zwanzig Jahren in München kennengelernt hatte? Wusste sie, womit Magdalene ihr Geld verdiente? Wie war es möglich, dass ein Mädchen, das in die Prostitution verwickelt war, ihre Freundin während des Studiums geworden war? Sie tat wahrscheinlich nicht dasselbe wie Ritter? Soll sie es doch leugnen! Lisa konnte es jedoch nicht leugnen. Sie konnte die, die sie liebte, nicht mehr anlügen. Zwanzig Jahre waren vergangen, und sie wollte endlich vor ihren Lieben diese Last von ihrem Herzen schütteln. Gegen alle Vernunft wollte sie glauben, dass Marie und Vater sie verstehen würden. Mehr, dass sie sie bemitleiden würden!  Immerhin sind ihr so ​​viele schlimme Dinge passiert. Leider war es keine Antwort, die sowohl ihr Vater als auch Marie von ihr erwartet hatten. Das Letzte, was sie jemals vermuten würden, war, dass Lisa in der Vergangenheit eine Prostituierte gewesen war! Es gab also Schock, Unglauben, Bestürzung, Verlegenheit, Ekel, Empörung und eine große, stille Anschuldigung – wie konnte sie das überhaupt tun. Nur gab es keinen Raum für Mitgefühl und Verständnis. Das Idealbild einer Tochter und Schwester stürzte in Trümmer. Von diesem Moment an sahen sowohl Lorenz als auch Marie sie an, als wäre sie eine Besucherin von einem fremden Planeten.  Ihr Vater wandte sich mit seinen Gefühlen von ihr ab. Marie ersparte ihrer Schwester keine bitteren Vorwürfe und Anschuldigungen.

„Als Mama starb, habe ich mein Studium abgebrochen, um bei dir zu sein. Heute frage ich mich: wofür? Papa hat sein ganzes Leben lang alles für dich getan, und dann hast du ihn im Elend zurückgelassen und nun ihm das Herz gebrochen. Du hast uns großzügig bezahlt, Lisa. Während Papa und ich hier jeden Tag ums Überleben kämpften, hattest du die gute Zeit in München!“

„Ich bin für ihn nach München gegangen und habe für ihn Jura studiert.“

„Wenn das wahr wäre, dann hättest du, anstatt in München ein üppiges Nachtleben zu führen, dort besser als Anwältin auftreten solltest. Du müsstest uns danach kein Märchen erzählen, dass es in München von Anwälten nur so wimmelt und keine Büros im Allgäu zu eröffnen.“

„Ich bin zurückgekommen, weil ich dachte, ich hätte hier eine Familie, die mich liebte und sich nicht von mir abwenden würde, egal welche Fehler ich im Leben gemacht habe. Aber anscheinend habe ich mich geirrt.“

 „In der Großstadt konntest du keine Karriere machen und um sich hier als Anwältin einen Namen zu machen, hast du Papa gezwungen, mit den Leitners vor Gericht zu gehen. Ohne auch nur daran zu denken, was es Papa kosten würde, sich gegen Sebastian zu behaupten.“

„Ich habe es für meine Familie getan, für euch!“

„Für uns, gegen unsere Willen? Interessanter Ansatz. Nein, Lisa, du wolltest deine Ambitionen auf unsere Kosten befriedigen.  Und die Tatsache, dass du uns fast obdachlos gemacht hast, was macht das schon?“

„Dieser Prozess war ein Fehler.“

„Du selbst hast dein Erwachsenenleben im Schlamm begonnen und hättest Mila fast in den gleichen Schlamm gestoßen.“

„Ich habe sie zu nichts gedrängt. Sie hat um Hilfe gebettet, also habe ich ihr ein Bett in der WG und einen anständigen Job im Hotelrestaurant besorgen. Sie ist allein in den Schlamm gegangen.“

„Aber du warst derjenige, die sie mit dieser Magdalene getroffen hat!“

 „Na und? Ich bin weder ihre Mutter noch ihr Babysitter. Ich denke, sie hat einen eigenen Verstand?“

„Um Gottes willen, Lisa! Mila ist die Tochter deiner besten Freundin!“

„Karin ist längst nicht mehr meine beste Freundin. Und sie wird es wahrscheinlich nie wieder sein.“

„Schließlich hättest du vorhersehen müssest, wie Milas Bekanntschaft mit dieser Art von Frau enden könnte.“

Lisa hatte die Vorwürfe satt und gab ihre Schwester mit aller Macht zurück, „Ich bin vielleicht dumm. Aber ich bin nicht diejenige, die den Vater meines Kindes betrügt!“

„Worauf wartest du dann noch? Flieg zum Leitnerhof und sag ihm die Wahrheit!“

„Was denkst du, wer ich bin, Marie!“

„Du hast ihm geholfen, Mirjam Lea wegzunehmen. Warum solltest du ihm nicht helfen, mein Kind von mir zu nehmen? „

 „Glaubst du wirklich, ich würde jemals etwas gegen dich tun?“

„Was soll ich denken, Lisa?  Du hast Georgs Vertretung übernommen, obwohl du wusstest, dass ich dagegen war. Nur um einen Mandanten zu bekommen!“

„Du vergisst, dass Georg dank deiner Intervention mein Mandant wurde. Ich habe nur um Leas willen zugestimmt, damit sie keine Munition für den Krieg ihrer Eltern wird. Damals und heute.“

„Und aus dieser Sorge um Lea hast du verlangt, dass das Sorgerecht von der Mutter entzogen werden?“

„Es war das Gericht, das Mirjam für unfähig befunden hat, sich um das Kind zu kümmern.“

„Aber du hast zu diesem Urteil geführt. Dank dir sind Mutter und Tochter voneinander getrennt.“

„Ich war es nicht, der Mirjam in die Sucht getrieben hat. – Sie hat sich diesen Kontakt mit ihrer Tochter selbst weggenommen.“

„Ich kann sehen, dass die Jahre in München dein Gewissen verzehrt haben. Du bist eine schamloser, selbstsüchtiger Frau geworden, der keinerlei Rücksicht auf die Gefühle anderer nimmt.“

„Im Gegensatz zu dir habe ich in den letzten 20 Jahren nicht zwischen Ziegen und Kühen auf den Almen gelebt, sondern zwischen Hyänen, Viper und Wölfen. Und was auch immer du dir vorstellst, mein Leben in München war nicht wie irgendein Karneval.“

Maries Worte sehr verletzte Lisa. Da Marie hochschwanger war, fühlte sich Lisa nicht in der Lage, sich mit ihrer Schwester zu streiten. Jedes Mal, wenn sie mit ihrer Schwester allein war, bestand die Gefahr eines mehr oder weniger verbalen Kampfes. Nach dem Gespräch mit ihrer Schwester begann sie, den Kontakt mit ihr zu vermeiden. Sie musste ihrem Vater nicht aus dem Weg gehen, er tat alles, was er konnte, um nicht mit ihr zu sprechen. Mirjam hasste sie, und Sarah hielt Abstand. Sie nahm ihre Arbeit nur noch selten mit nach draußen, auch wenn das Wetter wirklich schön war. Wenn sie nicht eingesperrt im Büro saß, dann in ihrem Zimmer. Noch nie hatte sich Lisa, selbst in München, so einsam gefühlt wie jetzt im Familienhaus. Als sie die Leitners verklagt hatte, hatte sie nicht nur zurückbekommen wollen, was ihnen rechtmäßig zustand, sondern sie hatte auch geglaubt, dass das Gerichtsurteil Sebastian endlich dazu zwingen würde, mit ihrem Vater über Peters Tod zu sprechen. Jetzt begann sie ebenso fest, Magdalenas Prozess als eine Hoffnung zu sehen, die Gefühle und die Einstellung ihres Vaters und ihrer Schwester ihr gegenüber zu ändern. Es war ihre einzige Chance, sie nicht nur als verdorbene Frau zu sehen, sondern auch als Opfer – eine junge Frau, die an der Schwelle zum Erwachsensein eine so ungeheure Demütigung erlitten hatte, dass es schwer zu realisieren war.  Zumindest Marie und ihr Vater schätzten die kleine Tatsache, dass sie allein aus diesem Sumpf herausgekommen war. Obwohl nur wenige Frauen, das können. Nach diesem bitteren Gespräch mit ihrer Schwester klammerte sie sich umso mehr an diese Hoffnung und begann mit größerer Beharrlichkeit, sich für die Sache von Magdalene einzusetzen.

Tajemniczy gość w Alp i przeszłość Lisy.

W jakiś tydzień po powrocie Mili z Monachium w Alp pojawił się niespodziewany gość — bardzo atrakcyjna kobieta około 35 — 40 lat, ubrana w elegancki jasnoszary garnitur, buty na kilkunastu centymetrowych obcasach, przez jedno ramie przewieszony miała szal. W powietrzu powiało mocnymi perfumami.  Mirjam i Sara sprzątały właśnie stoły po wędrowcach. Gość nie mógł umknąć ich uwadze.

– Ta to chyba nie na robotę do nas – odezwała się Sara do Mirjam.

– Na kwaterę raczej też nie.  Za niskie progi.

– Pewnie jakaś klientka Lisy.  – odparła Sara i podeszła do nieznajomej.

Kobieta przedstawiła się jako Magdalene Ritter i oświadczyła, że jest starą znajomą Lisy z Monachium. Zaciekawieni Marie i Lorenz zagadnęli gościa, czy tak, jak i Lisa, jest prawnikiem. Ta odpowiedziała im tylko zdawkowo, że jej branża to rozrywka. Lisa, którą by najmniej początkowo ucieszył widok Magdalene w Alp, szybko zabrała starą przyjaciółkę z dala od wścibskich oczu rodziny i reszty domowników do swojego biura. Ledwo znalazły się same, jak Magdalene wyjawiła jej powód swojej wizyty. To, co usłyszała od niej Lisa wystarczyło, żeby znikła cała irytacja i chęć pozbycia się jak najszybciej niechcianego gościa z domu. Magdalene oskarżała Floriana o próbę gwałtu. W pierwszym odruchu Lisa zareagowała niedowierzaniem, szokiem. W miarę jednak jak Magdalene odkrywała przed Lisą przebieg zdarzenia, tak zmieniały się i uczucia u Lisy. Minął szok i pojawiła się odraza i gniew w stosunku do Floriana. Dawno wyciszone w sercu uczucia do Floriana, zneutralizowane wielkim rozczarowaniem, odżyły teraz w zupełnie innej postaci. Ten, co całymi latami, dekadami był tym najdroższym, w jednej chwili stał się wart jedynie tego, żeby go wszyscy diabli wzięli!

– Wiem, że on dla ciebie kiedyś dużo znaczył… Pomyślałam, że jak dowiesz się, do czego jest zdolny, to przestaniesz żałować. Zamkniesz wreszcie drzwi przeszłości za sobą. Tylko dlatego zdecydowałam się ci o tym opowiedzieć. Tylko dlatego przyjechałam.

– Drzwi mojej przeszłości są już dawno zamknięte. Moje dawne iluzje co do Floriana już parę miesięcy temu zgasły. Co innego Karin. Tu się nic nie zmieniło. Jeden żal.

– Karin to jego żona?

– Mhm. Moja najdroższa przyjaciółka! –  Lisa roześmiała się gorzko — Wychodzi na to, że ta, co wyrządziła mi najgorsze świństwo w życiu, zrobiła mi jednocześnie największą przysługę w życiu.  Pomyśleć, że dziś to ona jest godna pożałowania.

– W życiu nigdy nie wiesz, czy wygrywasz, czy przegrywasz. Wszystko jest iluzją.

Rozmowa z Magdalene mimowolnie przywołała u Lisy najbardziej bolesne wspomnienia z przeszłości. Silny gniew w stosunku do Floriana, solidarność z dawną przyjaciółką wystarczyły, żeby Lisa straciła obiektywizm – naglę odezwała się w niej dawna ofiara gwałtu. To wystarczyło, żeby zaczęła namawiać Magdalenę na złożenie doniesienia na Floriana.

– Nie możesz tego tak zostawić! Nie wolno ci!

– Lisa, jakie ja mam dowody? Słowa prostytutki przeciwko słowom faceta o nieposzlakowanej opinii?

 –  Możesz jeszcze dodać wzorowego męża i ojca rodziny! – zawołała Lisa z wyraźną pogardą w głosie. 

–  A nie? W sądzie nie mam żadnych szans!

–  Tak to było kiedyś. Czasy na szczęście się zmieniły. Teraz to jest bez znaczenia. Wszystkie organizacje feministyczne staną za tobą murem. A ja będę z tobą podczas całego procesu.

– Sama nie wiem, czy gra jej świeczki warta.

– Oczywiście, że jest! I nie martw się o dowody! Nawet jak go sąd nie skaże, to zapłaci za swoje. Dla swojej rodziny będzie skończony! Straci wszystko.

Po wyjeździe Magdalene Lisa zdecydowała się poinformować rodzinę, co było powodem wizyty jej dawnej przyjaciółki. W końcu w raz oskarżeniem i tak wszystkie karty zostaną odkryte. Czekała tylko na dogodną chwilę, kiedy zostanie sama z ojcem i siostrą. Lorenz i Marie z przerażeniem wysłuchali, jaki związek miała Magdalene z Milą oraz co spotkało dziewczynę podczas pracy, którą tamta załatwiła jej w nocnym klubie. Wyjaśnienia Lisy nie pozostawiły Lorenzowi i Marie złudzeń co do tego, kim jest Magdalene Ritter, czym tak naprawdę trudni się w Monachium. Równie zszokowani informacjami na temat Mili i Floriana, szybko zaczęli drążyć temat samej znajomości Lisy z tą kobietą. Lisa stanęła w ogniu pytań i od odpowiedzi na nie, uciec już nie mogła. Ojciec i siostra oczekiwali od Lisy klarownego wyjaśnienia, w jaki sposób ona poznała się z Magdalene w Monachium dwadzieścia lat temu. Czy wiedziała, jak ona zarabia na życie? Jak to możliwe, że dziewczyna trudniąca się prostytucją została jej przyjaciółką w czasie studiów? Chyba nie zajmowała się tym samym, co Ritter?! Niech zaprzeczy!  Jednak Lisa zaprzeczyć nie potrafiła. Nie była już w stanie dłużej okłamywać tych, co kochała. Minęło dwadzieścia lat i ona wreszcie chciała zrzucić ten ciężar z serca przed najbliższymi.  Wbrew rozsądkowi, chciała wierzyć, że Marie i ojciec ją zrozumieją. Więcej, że ją pożałują! Przecież tyle złego ją spotkało wtedy. Niestety, zarówno ojciec, jak i Marie nie takiej odpowiedzi od niej oczekiwali. Ostatnią rzeczą, jaką by się po Lisie spodziewali, o którą by ją kiedykolwiek podejrzewali, to o bycie w przeszłości prostytutką. Był więc szok, niedowierzanie, konsternacja, zażenowanie, odraza, oburzenie, gorycz i jedno wielkie, nieme oskarżenie — jak ona w ogóle mogła!  Tylko na współczucie i zrozumienie zabrakło już miejsca.  Idealny obraz córki i siostry runął w gruzy. Od tej chwili Lorenz i Marie patrzyli na nią jak na przybysza z obcej planety. Ojciec zamknął się na nią z uczuciami. Marie nie szczędziła jej gorzkich wyrzutów i oskarżeń.

– Gdy umarła mama, to rzuciłam studia, żeby być przy tobie. Dziś pytam samą siebie, po co? Tata całe życie robił wszystko dla ciebie, a ty najpierw zostawiałaś go w nieszczęściu, żeby na koniec złamać mu serce. Ładnie nam zapłaciłaś, Lisa. Kiedy my tu z tatą walczyliśmy każdego dnia o przetrwanie, to ty bawiłaś się w najlepsze w Monachium.

– Wyjechałam dla niego do Monachium i dla niego poszłam studiować prawo.

– Gdyby to była prawda, to, zamiast prowadzić bujne nocne życie w Monachium i opowiadać nam bajki, jak to Monachium płynie prawnikami, powinnaś się była tam lepiej starać jako adwokat. Nie musiałabyś biura w Allgäu otwierać.  

– Wróciłam, bo sądziłam, że mam tu rodzinę, która mnie kocha i nie odwróci się ode mnie, jakie bym błędy w życiu nie narobiła. Widać się jednak myliłam.

– Nie udało ci się w wielkim mieście zrobić kariery, więc żeby tutaj zaistnieć jako prawnik, wymusiłaś na ojcu zgodę na proces z Leitnerami. W ogóle nie zastanawiając się przy tym, ile będzie tatę kosztowało samo stanięcie w sądzie naprzeciw Sebastiana.

– Zrobiłam to dla rodziny, dla was!

– Dla nas, wbrew nam? Ciekawe podejście. Nie, Lisa, chciałaś zaspokoić swoje ambicje, a że naszym kosztem, że nas mało dachu nad głową nie pozbawiłaś, to, jakie to ma znaczenie.

– Ten proces to był błąd.

– Sama zaczęłaś swoje dorosłe życie od błota i w to samo błoto o mało nie wcisnęłaś Mili.

– W nic ją nie wciskałam. Prosiła o pomoc, to jej załatwiłam łóżko w WG i czystą robotę w hotelu. Sama polazła w błoto.

– Ale to ty poznałaś ją z tą Ritter.

 – I co z tego? Nie jestem jej matką ani niańką. Chyba ma swój rozum?

– Na litość boską, Lisa! Mila jest córką twojej najlepszej przyjaciółki!

– Karin już dawno nie jest moją najlepszą przyjaciółką. I pewnie nigdy już nią nie będzie.

– Mimo wszystko, powinnaś była przewidzieć, czym dla Mili znajomość z tego rodzaju kobietą, może się skończyć!

 – Może i jestem głupia. Jednak to nie ja oszukuję ojca swojego dziecka! – Lisa miała już dość robionych jej wyrzutów, więc poszła na odlew.

– To na co czekasz? Leć do Leitnerhof i powiedz mu prawdę!

– Za kogo ty mnie masz, Marie!

– Pomogłaś mu odebrać Leę Mirjam, to dlaczego nie miałabyś go wesprzeć w pozbawieniu dziecka z kolei własnej siostry?

 – Naprawdę uważasz, że zrobiłabym kiedykolwiek coś przeciwko tobie?

– A co mam myśleć, Lisa? Wzięłaś reprezentację Georga, mimo że wiedziałaś, że jestem temu przeciwna. Żeby tylko zdobyć klienta.

– Zapominasz, że Georg stał się moim klientem, właśnie dzięki twojej interwencji. Ja zgodziłam się tylko ze względu na Leę, żeby nie stała się amunicją w wojnie swoich rodziców. Tak wtedy, jak i teraz.

 – I z tej troski o Leę zażądałaś pozbawienia jej matki praw rodzicielskich?

– To sąd uznał, że Mirjam nie nadaje się do sprawowania opieki nad dzieckiem.

– Ale to ty doprowadziłaś do tego wyroku. I przez ciebie matka i córka są pozbawione ze sobą kontaktu.

– Nie ja wepchnęłam Mirjam w uzależnienie. Ona sama sobie ten kontakt z córką odebrała.

– Widzę, że lata w Monachium wyprały w ciebie sumienie. Stałaś się pozbawioną wstydu, samolubną egoistką, nieliczącą się w ogóle z uczuciami innych.

– Nie żyłam przez 20 ostatnich lat, jak ty, bezpiecznie sobie w Alp, pośród kóz i krów, tylko pośród hien, żmij i wilków. I wbrew temu, co sobie wyobrażasz, moje życie w Monachium nie przypominało żadnego karnawału.

Słowa Marie bardzo zabolały Lisę. Ponieważ Marie była w wysokiej ciąży, to Lisa nie czuła się na siłach walczyć z siostrą, a każde sam na sam ich groziło mniejszą czy większą utarczką słowną. Po rozmowie z siostrą zaczęła unikać z nią kontaktu. Ojca unikać nie musiała, on sam robił wszystko, żeby w ogóle nie musieć z nią rozmawiać. Mirjam jej nienawidziła, a Sara trzymała dystans. Rzadko teraz, mimo nawet prawdziwe pięknej pogody, wynosiła swoją pracę na zewnątrz. Jeśli nie siedziała zamknięta w biurze, to w swoim pokoju. Lisa nigdy, nawet w Monachium nie czuła się tak samotna, jak teraz w domu rodzinnym.  Kiedy wytaczała proces przeciwko Leitnerom, to nie tylko chciała odzyskać, co się im należy, ale równie głęboko wierzyła, że wyrok sądu zmusi wreszcie Sebastiana do rozmowy z jej ojcem, na temat śmierci Petera i spojrzenia innymi oczami na to, co się wydarzyło tamtej tej tragicznej nocy. Teraz równie mocno zaczęła upatrywać w procesie Magdalene nadziei na zmianę uczuć i nastawienia do niej ojca i siostry. To była dla niej jedyna szansa, żeby zobaczyli w niej nie tylko zepsutą kobietę, ale też i ofiarę – młodą kobietę, którą u progu wejścia w dorosłe życia spotkał taki ogrom upokorzenia, że trudno go sobie nawet uzmysłowić. Docenili, chociaż ten drobny fakt, że ona sama, o własnych siłach z tego wyszła, choć niewielu się to udaje. Po tej gorzkiej rozmowie z siostrą tym bardziej jeszcze uczepiła tej nadziei i z większym uporem zaczęła angażować się w sprawę Magdalene.

Mutter und Sohn oder Mohammeds Dilemmata

Im Speisesaal bei den Achenbachs deckte Yasmin gerade den Tisch für zwei Personen, als Mohammed an der Tür erschien. Der Junge trocknete nasse Haare mit einem Handtuch und sah mit leicht überraschten Augen auf die Leere des Raumes.

Seine Bewegungen waren etwas steif und sein Gesicht wurde verzerrt. Er warf sich das Handtuch über die Schulter und versuchte, seine Schulter mit einer Hand zu massieren. Die erste Tanzstunde hinterließ deutlich Spuren in seinen Muskeln. Yasmin sah ihren Sohn.

„Das heiße Bad hat nicht geholfen?“

„Mmh“, schüttelte der Junge den Kopf. „Ich fühle mich wie mein eigener Urgroßvater. Ich glaube, es gibt keinen einzigen Muskel, der mir nicht wehtut.“

„Was hast du gestern dort gemacht, dass du so kaputt bist?“

„Breakdance! Der Trainer sagt, dass meine Muskeln durch das Squash-Spielen zu stark verkürzt sind. Und ich muss sie strecken.  Er hat jedoch einen Dehnen-Plan für mich.“

„Deine jüngste Leidenschaft hat also andere Folgen, wie etwa eine schlechte Note in Deutsch bei deinem Abi-Abschluss.“

„So sieht’s aus.“ Mohammed streckte sich vor Schmerz.

„Geh mit dem Handtuch ins Badezimmer. Du muss etwas zu Mittag essen, bevor du zur Arbeit gehst.“

Mohammed ging. Yasmin deckte den Tisch weiter. Nach einer Weile kehrte der Junge zurück und saß mit seiner Mutter am Tisch.

„Bismillah!“1 Mohammed sprach die traditionelle muslimische Formel am Tisch aus.

„Bismillah!“, erwiderte Yasmin und goss die Suppe auf die Teller. „Bist du sicher, dass es gut für dich ist? Diese Musik und all dieser Tanz ist alles Haram2 für einen Muslim.“

„Ich kann jetzt nicht mehr zurücktreten“, sagte Mohammed fest. „Nicht, nachdem Liam für mich Einzelunterricht besorgt hat. Denn das Durchschnittsalter in den Gruppen liegt bei 15 Jahren. Und was ist nicht Haram? Weißt du, Mama, wie mein Abschlussball ausgesehen hat? … Ich darf mich nicht verlieben, bis ich mein Studium beendet und einen guten Job gefunden habe. Sollte ich bedauern, dass ich als Muslim geboren wurde?“

„Mohammed, bremse!“

„Ich kann nicht einmal einen Beruf wählen. Ein guter Koch der arabischen Küche kann ich nur sein, weil ich nur Halaal in den Mund nehmen kann. Ich habe Angst, mich für die Filmabteilung zu bewerben, weil ich nicht einmal sicher bin, ob der Inhalt meines Portfolios Haram ist. Auch Layla kann, wenn sie jemals Ärztin wird, nur Gynäkologie oder Pädiatrie als Fachgebiet wählen.“

„Layla kann das Fachgebiet wählen, die sie möchte.“

„Ja, bis sie heiratet und er ihr verbietet, Männer zu behandeln.“

„Es bleibt ihr also nichts anderes übrig, als sich einen Ehemann zu suchen, der ihrer Karriere nicht im Wege steht.“

„Was, wenn sie sich in jemanden verliebt, der gegen ihre Arbeit ist?“

„Dann wird sie in ihrem Herzen entscheiden müssen, ob sie diesen Mann oder ihren Beruf mehr liebt. Man kann nicht alles im Leben haben“, erwiderte Yasmin. „Was ist mit Sportjournalismus?“

„Mit meinem deutschen Abitur ist die Universität München für mich unerreichbar.“

„Du musst nicht lernen, wo dein Vater und dein Bruder studiert haben.“

„Journalismus ist nichts für mich.  Außerdem, wer würde mir die Texte schreiben – Nur? Meine Aufsätze waren die kürzesten in der Klasse. Titel und Nachname.“

„Du könntest jederzeit eine Schule wählen, in der Deutsch nicht die Hauptunterrichtssprache ist. Denk darüber nach. Du musst am Ende etwas wählen. Vater wird ungeduldig.“

„Ich habe Zeit bis zum Ende des Jahres … wenn ich mich nicht umdrehe, gibt es vorerst überall Zweifel. Vielleicht schicke ich eine Fatwa-Anfrage3 an Ulem?“, sagte Mohammed sarkastisch. „Seit Anis tot ist, habe ich niemanden mehr, den ich um Rat fragen kann.“

„Sprich mit deinem Vater. Und wenn das nicht hilft, fragst du nach einer Fatwa deines Herzens. Deshalb hast du den Verstand, dir zu sagen, was für dich richtig ist und was nicht.“

„Bist du sehr unzufrieden, dass ich tanze lernen möchte?“

„Ich ziehe es vor, dass du deine Energie beim Tanzen einsetzt, als vielleicht … bei Straßenkämpfen.  Es ist wahrscheinlich offensichtlich. Und solange es kein Gesellschaftstanz ist, habe ich keinen.“

„Breakdance ist ein Solotanz.“

„Ich weiß – ich erinnere mich daran, was Liam getan hat, als er in deinem Alter war. Seine Rückwärtssaltos verursachten bei mir Herzklopfen! Aber das interessiert ihn nicht mehr, oder?“

„Nein. Er hat gesagt, es ist gut für Lili, aber nichts für old Boys und Papis. Lili hat dort, einen Purzelbaum, Flippen, Spagaten gemacht. Tatsächlich hatten die beiden dort im Nebenzimmer eine gute Zeit.“

„Da bin ich mir sicher. Lili hat sich gestern gerühmt, dass sie mit ihrem Papa einen Walzer getanzt hat. Sie hat mir sogar die Schritte gezeigt.“

„Und das tut dir nicht leid?“

„Dass ich keinen Walzer tanze?“

„Zum Beispiel.“

„Nein.“

„Papa kann jedoch den Standard tanzen.“

„Aber er tanzt nicht“, sagte Yasmin in einem festen Ton.

„Würde es dir sehr leidtun, wenn er mit einer anderen Frau tanzen würde?“

„Er konnte mich nicht mehr verletzen. Aber das wird er niemals tun.“

„Tanzt Papa manchmal mit dir, weißt du schon, wenn ihr beide allein seid?“

„Söhnchen, du gehst zu weit.“

„Entschuldigung, Mama. Übrigens, hat Papa angerufen?“

„Ja, direkt vom Flughafen. Aber er war nicht sehr gesprächig. Irgendwie komisch. Seine Stimme war nervös.“

„Probleme beim Einchecken, Abflug?“

„Im Gegenteil, er hat gesagt, dass sie sind pünktlich abgeflogen und dass es möglich war, dass alle ihre Sitze dicht beieinander hatten. Vater mit Fariha möchte einige Zeit in München verbringen. Ich werde mehr herausfinden, wenn sie heute Abend zurückkommen.“

„Das ist großartig! Vielleicht haben sie in die Business-Class umgebucht. Denn was konnten sie noch eine Stunde vor Abflug tun?“

„Kind, der Zuschlag beträgt mindestens 10.000! Wer würde dafür bezahlen?“

„Finn, zum Beispiel.“

„Du bist lustig! Finn hatte in letzter Zeit eine Glückssträhne – Liam hat ihm vor zwei Jahren einen guten Vertrag ausgehandelt und euer Vater hat ihm zusätzliche Jobs besorgt. Aber das wird nicht ewig so bleiben.“

„Vielleicht doch Papa? Was bedeutet es für ihn, 10.000 Euro aus der Tasche zu ziehen?  Papa wird alles für Finn tun.  Nachdem er in letzter Minute seiner Abreise zugestimmt hatte, hätte er Finn nicht neun Stunden lang unter Fremden allein gelassen, zehn Reihen hinter Liam und Lili.“

„Ich weiß nicht, wie sie es gemacht haben, aber ich bin froh, dass sie es geschafft haben. Eine Sorge weniger.“

„Hast du irgendwelche anderen?“

„Wer ist das Mädchen, das meinen Sohn dazu gedrängt hat, mit Akrobatik zu tanzen?“

„Warum glaubst du, steckt ein Mädchen dahinter?“

„Was sonst? Wenn es ums Geschwätz geht, ist Finn in letzter Zeit der gesprächigste meiner drei Jungs! Die anderen beiden Gedanken sind in den Wolken gewandert und man muss ihnen mindestens dreimal dasselbe sagen, um die Antwort zu erhalten. Das spricht für sich. Entweder Probleme bei der Arbeit oder Herzprobleme.“

„Glaubst du, mit dieser Kanzlei in Berlin ist etwas schiefgelaufen?“

„Ich weiß nicht. Wie auch immer, Liam wird etwas anderes finden. Keine Eile.“

„Liam hat immer gesagt, dass die Arbeit in internationalen Anwaltskanzleien nicht anders ist als die Arbeit in einem Multi. Keine Unabhängigkeit, völlige Unterwerfung unter den Chef.  Plus Druck, Druck und nochmals Druck.“

„Als Freiberufler hat dein Bruder in Berlin keine Chance. Außerdem handelt es sich um keinen Riesenkonzern, sondern um eine Partnerschaftsgesellschaft, die einen weiteren Partner sucht, der etwas Neues in die Kanzlei einbringt.“

„Wird es dir nicht leidtun, dass er Lili so weit weg von hier mitnimmt?“

„Natürlich wird es. Aber so ist das Leben – ständiger Wandel. Es ist kein Geheimnis, dass Liam hier keine besonderen Karrierechancen hat, und beide Mädchen sind entschlossen, ab dem nächsten Herbst in Berlin zu studieren. Layla hat lange von Charité geträumt, und Nur will Geschichte und Kultur des Nahen Ostens an der Freien Universität zu studieren.  Jemand muss sich dort um sie kümmern. Und das ist die Pflicht ihres älteren Bruders.“

„Ich möchte nicht in seinen Schuhen stecken.“

„Du könntest ihn jederzeit unterstützen, indem du die Universität in Berlin selbst wählst.“

„Ich werde Berlin in den nächsten 5–6 Jahren meiden.“

„Du, mein kleiner Egoist!“

Yasmin nahm den tiefen Teller ihres Sohnes, stellte ihn beiseite und reichte ihm eine Platte mit gebackenem Fisch. Der Junge legte sich ein Stück Fisch und mehrere Vorspeisen auf den Teller, darunter eine ordentliche Portion Salat aus Bulgur-Grütze, Tomaten, grüner Petersilie und roten Zwiebeln. 

„Kabeljau mit Sesam?“

„Ja. Ich werde endlich herausfinden, wer dieses Mädchen ist?“

„Mama!“

„Du willst deine Mutter betrügen?“

„Ich bin mit keinem Mädchen zusammen. Das ist Haram.“

„Aber es gibt ein.“

„Da gibt es.  Sie hat rotbraunes Haar, grüne-braune Augen und viele Sommersprossen.“

„Und sie ist sehr hübsch.“

„Sehr, sehr.“

„Hat die Miss Sehr-sehr einen Namen?“

„Mila Leitner.“

„Leitner?“

„Mm. Sie ist die Tochter des Bruders des Chefs.“

„Du zielst hoch.“

„Sie wohnt aber nicht im Gasthaus, sondern weiter oben auf der Alm bei ihrem Großvater und ihrer Mutter. Sie besucht den Leitnerhof nur gelegentlich und nimmt mich überhaupt nicht wahr.“

„Und damit sie dich bemerkt, hast du beschlossen …“

„Mir Arme und Beine zu brechen.“

„Bevor du dir beim Tanz die Knochen brichst, versuche, sie kennenzulernen und zu entscheiden, ob es sich lohnt.  Lade sie irgendwo ein. Vielleicht ein Kino?“

„Aber welcher Film, damit es sich nicht wieder als Haram herausstellt?“

„Ein Film, zu dem du deine Schwestern einladen würdest. Aber auch ein, der etwas über dich selbst sagt. Mila wird ihn aus zwei Blickwinkeln beobachten. Was willst du ihr über dich erzählen und wie siehst du sie.“

„Ich werde ihn für den nächsten Ramadan wählen!“

„Aber du wirst es irgendwann finden.“

„Nächste Woche wird es im Allgäu eine Pantomime geben.“

„Versuch es.“

„Vielleicht findet sie es keine gute Unterhaltung für die Frau eines Bauers?“

„Mila ist Bauers Enkelin, wie ich richtig verstanden habe“, sagte Yasmin mit dem richtigen Gesicht. „Nur, weil du andere Interessen hast, heißt das nicht, dass du dich nicht als jemand erweisen können, der es wert ist für sie, getroffen zu werden.“

„Mama, sie ist keine Muslimin.“

„Ich nehme an, dass sie es nicht ist. Allerdings wird nicht jeder, der als Muslim stirbt, als solcher geboren.“

„Mila wird niemals Muslimin.“

„Es ist genug, dass sie Christin ist. Immerhin ist das Wort »nie« gut für die Zweifler. Und mein Sohn wurde nicht zu Zweifler erzogen.“

„Zeitgenössischer Tanz und Gesang sind ihre Leidenschaft. Und das ist Haram nach dem Koran. Das falsche Mädchen mit den falschen Interessen. Ein Muslim hat einem Mädchen, das sich für diese Art von Kunst interessiert, nicht viel zu bieten. Ein hoffnungsloser Fall.“

„Wenn sie hoffnungslos wäre, hättest du heute keines Muskelkaters.“

„Ich bin verrückt.“

„Du hast dich einfach verliebt.“

„Was soll ich jetzt damit tun?“

„Überwinde die Hindernisse. Dein Vater war auch kein Muslim, als ich habe ihn getroffen. Als ich bin vor 20 Jahren nach Deutschland gekommen, haben mich deine Großeltern nicht akzeptiert, und deine Tanten haben mich zunächst aus Mitleid geduldet. Ich war ein einsamer und nutzloser Fremder.  Dein Vater hat nur so viel wie nötig mit mir gesprochen, weil er angenommen hatte, dass jedes Gespräch, das über das Notwendige hinausging, für mich unangemessen wäre.“

„Sogar über das Wetter?“

„Auch nicht. Also wusste ich nicht, was er wirklich über mich dachte. Von den drei seiner Schwestern hat nur deine Tante Christina ziemlich viel Englisch gesprochen, und als sie hat uns zweimal pro Woche besucht, war dies das einzige Mal, dass ich mit jemandem sprechen konnte. Wie Lichter im Tunnel habe ich deine Brüder hierherkommen gewartet. Ich habe gedacht – sie haben ihre Mutter verloren, also werde ich auf sie aufpassen. Endlich wird mich hier jemand brauchen. Als sie haben aufgetaucht, wollte keiner von ihnen etwas mit mir zu tun haben. Also habe ich allein in der Wohnung oben gesessen und habe mich oft gefragt, warum dein Vater mich hierher mitgebracht hatte. Es war eine hoffnungslose Situation. Und nächstes Jahr wird es 20 Jahre her sein, dass ich mit deinem Vater verheiratet bin. Was heute unmöglich ist, wird morgen Realität.“

„Wer hat zuerst die Stille auf See gebrochen, Papa oder du?“

„Deine Oma.“

„Oma?“

„Dein Opa war bereits tot, als sie hat uns bei einem Sonntagsessen gefragt, wie lange wir noch vorgeben würden, verheiratet zu sein. Und dann hat dein Vater es endlich gewagt, deiner Oma zu sagen, dass er seine Religion wechseln würde.“

„Er hat es gewagt! Hatte Papa Angst jemals vor etwas?“

„Vor seine Mutter – immer. Ja, aber dann hatte ich Finn auf meiner Seite.  Das war Argument genug für deinen Vater, mich nicht gehen zu lassen.“

 „Und Liam?“

„Er hat mehr meine Geduld gebraucht.“

„Mehr als Finn?“

„Viel mehr. Aber ich wusste, dass er endlich zu mir kommen würde.“

„Er ist wahrscheinlich angekrochen kommen, als er hat eine Nachhilfelehrerin für Arabisch für seinen Islamunterricht   bei Anis benötigt.“

„Oh! Hier wurde Tauschhandel betrieben – Deutsch für Arabisch. Das Bedürfnis, das ihn dazu veranlasste, Frieden mit mir zu schließen, war viel ernster.“

„Was genau?“

„Er hat sich verliebt wie du jetzt. Ernsthaft.“

„Er hat einen Rat gebraucht, um sich vor dem Mädchen nicht lächerlich zu machen.“

„Ihr beide seid nicht so anders. Solange der Junge nicht ernsthaft an dem Mädchen interessiert ist, reicht ihm der Rat seines Freundes. Du hast bisher keinen Rat deine Mutter gesucht.“

„Mama!“

„Du kannst nichts vor deiner Mutter verstecken, also versuch es nicht mal!“

„Aber du hast mir nicht gesagt, wie Oma damals auf die Erklärung von Papa reagiert hat“, wandte Mohammed das gefährliche Thema vorsichtig von ihm ab.

„Sie hat ihm geantwortet, dass sie ihn lieber als guten Muslim sehen würde, als den schlechten Katholiken, für den sie ihn gehalten hat. Das Mädchen, das du wählst, auch wenn es Christin ist, wird ihre Religion nicht nur in einem Fall ändern, wenn der Glaube für sie genauso wichtig ist wie für dich. Mach dir nicht zu viele Sorgen im Voraus.“

„Denkst du das?“

„Hol dir ein Mädchen, das dir am Herzen liegt und einen Beruf, den du genauso leidenschaftlich ausüben werdest wie deinen Vater – seinen. Wenn du es tun, werdest du darüber nachdenken, wie du es mit deinem Gewissen in Einklang bringen könntest.“

„Es gibt wahrscheinlich keinen Beruf, der keine Gewissenskonflikte verursachen würde.“

„Frag deinen Vater, frag Liam!“

„Ich frage dich. Ist es schwer, die Chefin zu sein?“

„Das kommt auch vor. Ich behalte Salma nur, weil sie sechs Kinder hat. Sie ist so eine schlechte Mitarbeiterin.“

„Aber sie bekommt Kindergeld von der Stadt.“

„Na und? Ihr Ex-Mann dringt in sie ein, schüchtert sie ein und nimmt ihr Geld.“

„Wie eine Mafia.“

„Genau. Lust auf mehr?“

„Nein danke, Mama. Ich muss gehen. Außerdem sollten für die Mädchen etwas übrig bleiben, wenn sie von der Radtour zurückkommen.“

„Genug auch für Vater und Fariha, wenn sie heute Abend aus München zurückkommen. Gülben hat so viel Essen zubereitet, als ob wir alle zusammen Essen setzen würden. Und wenn ich daran denke, dass wir nächstes Jahr nur noch zu viert am Tisch sitzen werden.“ Yasmin seufzte. „Ich kann es mir gar nicht vorstellen.“

„Vielleicht wird es nicht so schlimm.“ 

Mohammed trank sein Glas Wasser und murmelte leise einen arabischen Dank. Er stand auf und nahm ihre Teller.

„Lass es! Du trägst heute noch Teller.“

Der Junge wollte gerade gehen, als er die Frage stellte:

„Mama! Kann ich heute dein Auto nehmen?“

„Warum hast du dich mit Liam wegen des Autos nicht verstanden?“

„Es würde keinen Sinn ergeben. Ich kenne die Antwort im Voraus. Mohammed verdrehte die Augen und fügte mit Parodie in der Stimme hinzu: „Tut mir leid, Bruder, ich verleihe weder mein Auto noch meine Frau an jemanden. – Nur ist die Einzige, der Zugang zu seinem Auto hat.“

 „Weil sie immer Zeit hat, sich um Lili zu kümmern.“

„Mmm. Zudem poliert sie nach jeder Autowäsche sein ganzes Auto von innen. Kleiner Schleimerin.“

„Mohammed! Mädchen müssen zu Beginn ihres Studiums einen gültigen Führerschein besitzen. Manchmal endet der Unterricht zu später Stunde und dies ist eine Frage ihrer Sicherheit. Deshalb fährt Papa mit Layla und Liam mit Nur.“

„Was ist mit dem Auto?“

„Die Schlüssel sind in meiner Handtasche. Kratzt es nicht!“

„Danke!“

„Heute soll es einen Sturm geben. Ich weiß nicht, ob das mit dem Lagerfeuer klappen wird.“

„Vielleicht geht der Sturm seitwärts. Wie auch immer, der Chef hat seinen Gästen bereits ein Ferkel am Spieß versprochen, er kann also nicht mehr zurücktreten.“

„Wirst du heute ein Ferkel grillen?“

„Ich werde da sein, weg von allem. Der Chef möchte, dass ich heute dem Barkeeper helfe.“

„Du musst an der Bar stehen?“

„Der Chef glaubt, dass jemand, der nicht einmal Alkohol riecht, das perfekte Material für einen Barkeeper ist.“

„Du versuchst mich zu erschrecken.“

„Ich habe selbst Angst. Wenn ein Gast mich um etwas anderes bittet, wie Bier oder Schnaps, dann habe ich ein echtes Problem.“

„Sie wünschen sich nichts anderes für ein Ferkel.“

„Ich werde wahrscheinlich erst nach Mitternacht von diesem Lagerfeuer zurückkommen. Heute Nacht schlafe ich oben. Zwei Betten stehen zur Verfügung.“

„Gülben hat bereits alle Bettwäsche genommen. Ich werde deine nach oben bringen. Aber wohin – zu Finn oder Liam?“

„Ist egal. Ich werde dort nicht wohnen, bis sie zurückkehren. Ein Pedant schlechter als der andere.“

„Es wäre gut für dich, wenn du dir ein Vorbild an deinen älteren Brüdern nehmen würdest, wenn es um Ordnung geht.“

„Niemals! Einer muss die Normalität in dieser Familie retten.“

„Geh, sonst kommst du zu spät!“

„Tschüss Mama!“


1 Bismillah! – im Namen Allahs! – die Worte, mit denen Muslime jede Mahlzeit beginnen.

2 Haram – der islamische Begriff für alles, was verboten ist; dies kann sowohl für Orte als auch für Taten gelten. Der Begriff Haram beschreibt die Umgebung des Tempels in Mekka, Medina und Jerusalem, wo das Töten und Nicht-Muslime verboten sind.

3 Fatwa – Die Meinung eines hochrangigen muslimischen Theologen, der eine theologische, theologisch-rechtliche oder rein rechtliche Kontroverse erklärt, wird nur schriftlich abgegeben.

Für Mama!

»Für Mama«
Ich werde irgendwo verprügelt werden
Ich werde mich irgendwo verlieren
Ich lüge dich an
Du hältst deine Wut zurück
Ich wünsche mir die Sterne
Du gibst mir alles
Und ich akzeptiere alles
Ich tanze die Nacht durch
Ich glaube an etwas
Ich erreiche den Tiefpunkt.
Ich reise um die Welt
Ich mache einen Fehler
Ich schreie meine Wut heraus
Weil du hinter mir stehst
Ich gebe dir Feldblumen dafür
Ich schicke einen Brief, ich gehe mit dir spazieren
Ich mache selbst ein Geschenk für dich
Ich erzähle dir eine Gute-Nacht-Geschichte
Ich wehre mich für mich selbst
Ich erreiche mein Ziel
Ich fühle mich schämen
Und ich werde wütend sein
Ich erhöhe meine Stimme
Ich baue ein Haus
Und du wirst stolz sein
Ich habe keine Angst
Ich weiß, was ich will
Und ich werde laufen
Ich lauf voraus
Ich schaue mich um
Ich suche nach dir
Und ich finde dich nicht wieder
Ich schenke dir dafür Feldblumen
Ich schicke einen Brief, gehe mit dir spazieren
Ich mache selbst ein Geschenk für dich
Ich erzähle dir eine Geschichte zum Einschlafen.

Matka i syn, czyli rozterki Mohammeda

W jadalni u Achenbachów Yasmin nakrywała do stołu na dwie osoby, gdy w drzwiach pojawił się Mohammed.  Chłopak dosuszał ręcznikiem mokre włosy, spojrzał z lekka zdziwionym wzrokiem na pustki w pokoju. Ruchy miał trochę sztywne, twarz coraz wykrzywiał mu grymas. Przewiesił sobie ręcznik przez ramię i próbował jedną ręką rozmasować bark. Pierwsza lekcja tańca wyraźnie zostawiła mu ślad w mięśniach. Yasmin dostrzegła syna.

– Gorąca kąpiel nie pomogła?

– Mm – chłopak pokręcił głową. – Czuję się jak własny pradziadek. Nie ma chyba mięśnia, który by mnie nie bolał.

 – Co ty tam wczoraj wyrabiałeś, że jesteś taki połamany?

– Breakdance!  Trener twierdzi, że mam poskracane mięśnie od zbyt intensywnej gry w squasha. I muszę je porozciągać. Ma jednak dla mnie jakiś plan stretchingu.

– A więc twoja ostatnia namiętność ma jeszcze inne konsekwencje poza słabym wynikiem na maturze z języka niemieckiego.

– Na to wygląda. – Mohammed przeciągnął się z bólem.

– Idź zanieść ręcznik do łazienki. Obiad stygnie, a musisz coś zjeść, zanim pójdziesz do pracy.

Mohammed wyszedł. Yasmin zajęła się dalej nakrywaniem do obiadu. Chłopak wrócił po chwili i zasiedli razem do stołu. Yasmin rozlała zupę na talerze.

– Bismil-laah!1 – Mohammed wypowiedział tradycyjną muzułmańską formułkę przy stole.

 – Bismil-laah! – odpowiedziała mu matka. – Jesteś pewny, że to jest dobre dla ciebie? Ta muzyka i cały ten taniec to jest wszystko haram2 dla muzułmanina.

– Teraz już nie mogę się wycofać. — odparł Mohammed stanowczo — Nie po tym, jak Liam załatwił mi indywidualne lekcje. Bo średnia wieku w grupach to 15 lat. I co nie jest haram? Czy mama wie, jak wyglądał mój bal maturalny? … Nie wolno mi się zakochać, dopóki nie skończę studiów i nie znajdę dobrej pracy. Mam żałować, że się urodziłem muzułmaninem?

– Mohammed, hamuj!

– Nawet zawodu nie potrafię sobie wybrać. Dobrym kucharzem mogę być tylko w kuchni arabskiej, bo jedynie halal mogę wziąć do ust. Boję się złożyć podanie na wydział operatorski, bo nawet nie jestem pewien, czy zawartość mojego portfolio nie jest haram.  Layla też, jeśli kiedyś zostanie lekarzem, to jako specjalizację będzie mogła sobie wybrać tylko ginekologię albo lekarza dziecięcego.

– Layla będzie mogła sobie wybrać taką specjalizację, jaką zechce.

– Owszem, póki nie wyjdzie za mąż i on jej nie zabroni leczyć mężczyzn.

– To pozostaje jej znaleźć sobie takiego męża, który nie będzie stawał na jej drodze zawodowej.

– A co, jak zakocha się w takim, który będzie przeciwny jej pracy?

– To będzie musiała wtedy w swoim sercu rozstrzygnąć, czy kocha bardziej swoją pracę, czy tego mężczyznę. Wszystkiego w życiu mieć nie można. – odparła Yasmin. — A co z dziennikarstwem sportowym?

– Z moją punktacją z języka niemieckiego na maturze Uniwersytet Monachijski jest poza moim zasięgiem.

– Nie musisz uczyć się tam, gdzie twój ojciec i brat studiowali.

– Ale to najlepsza uczelnia w kraju. Zresztą, dziennikarstwo to nie dla mnie. Ja nie mam gadania jak tato. Poza tym, kto pisałby mi teksty? Nur? Moje wypracowania były najkrótsze w klasie. Tytuł i nazwisko.

– Zawsze możesz wybrać jeszcze szkołę za granicą, gdzie język niemiecki nie jest głównym językiem wykładowym. Pomyśl o tym. Coś w końcu musisz wybrać. Ojciec się niecierpliwi.

– Mam czas do końca roku … Na razie, jakbym się nie obrócił, to wszędzie same wątpliwości. Może wyślę o fatwę3 do ulema? – powiedział Mohammed z sarkazmem w głosie.  – Odkąd Anis nie żyje, to nie mam do kogo o radę się zwrócić.

– Porozmawiaj z ojcem. A jeśli to nie pomoże, to poproś o fatwę swoje serce. Od tego masz swój rozum, żeby ci podpowiedział, co jest dla ciebie właściwe, a co nie.

– Bardzo jesteś niezadowolona z tego, że chcę się nauczyć tańczyć?

– Wolę już, żebyś zużywał energię na tańcu, niż może … w bójkach ulicznych. To chyba oczywiste. I dopóki nie jest to taniec towarzyski, to nie mam zastrzeżeń.

 – Breakdance to jest taniec solo.

– Wiem! Pamiętam, co wyczyniał Liam, jak był w twoim wieku. Te jego salta do tyłu przyprawiały mnie o palpitacje serca. Ale jego to już chyba nie interesuje?

– Nie. Twierdzi, że to dobre dla Lili, a nie dla old boyów i tatusiów.  Lili tam fikołki, szpagaty i gwiazdy wyczyniała. W ogóle to oni dwoje dobrze się tam bawili na sąsiedniej sali.

–  Na pewno. Lili chwaliła mi się wczoraj, że z tatą walca tańczyła. Nawet pokazywała mi kroki.

– I nie żal mamie?

– Że nie tańczę walca?

 – No, na przykład.

– Nie.

 – Tato jednak potrafi tańczyć standard.

– Ale nie tańczy. – odparła Yasmin stanowczym tonem.

– Byłoby ci bardzo przykro, gdyby tato zatańczył z inną kobietą?

– Nie mógłby mnie bardziej zranić. Jednak on tego nigdy nie zrobi.

– A czy tato tańczy czasem z tobą, no, wiesz, gdy jesteście sami?

– Synku, posuwasz się za daleko.

– Przepraszam, mamo.  W ogóle, tato dzwonił?

– Tak, zaraz po wyjściu z lotniska. Ale nie był zbyt rozmowny. Jakiś nieswój. Głos miał zdenerwowany.

– Jakieś problemy z odprawą, wylotem?

– Przeciwnie, powiedział, że wylecieli o czasie i że udało się jednak załatwić, żeby wszyscy mieli miejsca blisko siebie.  Ojciec chce razem z Farihą trochę czasu spędzić w Monachium. Więcej dowiem się, gdy wrócą wieczorem.

– To świetnie. Może przebukowali na business class? Bo co innego mogliby zrobić na godzinę przed wylotem?

– Dziecko, dopłata to koszt co najmniej 10 tysięcy! Kto by za to zapłacił?

–  Na przykład Finn.

– Zabawny jesteś! Finn ma naprawdę niezłą passę ostatnio. Liam postarał mu się o dobry kontrakt dwa lata temu, a ojciec załatwił mu dodatkowe zlecenia. Jednak ta dobra passa wiecznie trwać nie będzie.

– Może jednak tato? Co tam dla niego 10 tysięcy euro wyjąć z kieszeni?  On dla Finna wszystko. Jak już się zgodził w ostatniej chwili na jego wyjazd, to nie pozwoliłby na to, żeby Finn siedział tyle godzin sam pomiędzy obcymi ludźmi, dziesięć rzędów za Liamem z Lili.

– Nie wiem, jak tego dokonali, ale cieszę się, że się udało. Jedno zmartwienie mniej.

–  A masz jeszcze jakieś inne?

– Na przykład, kim jest ta dziewczyna, która pchnęła mojego syna do tańca z akrobatyką?

 – Dlaczego sądzisz, że za tym stoi jakaś dziewczyna?

– A niby co? Jeśli chodzi o rozmowność, to z trzech moich chłopców ostatnio najbardziej kontaktowy jest Finn! Dwaj pozostali myślami błądzą w chmurach i trzeba co najmniej trzy razy powtarzać to samo do nich, żeby doczekać się odpowiedzi. A to już mówi samo za siebie. Albo kłopoty w pracy, albo kłopoty sercowe.

–  Myślisz, że z tą kancelarią w Berlinie coś poszło nie tak?

–  Nie wiem. Jednak nawet jeśli, to Liam znajdzie coś innego.  Nie ma pośpiechu.

– Liam zawsze powtarzał, że praca w międzynarodowych kancelariach niczym nie różni się od pracy w koncernie. Zero samodzielności, całkowite podporządkowanie szefowi. Do tego presja, presja i jeszcze raz presja.

– Jako wolny strzelec twój brat nie ma szans w Berlinie. Poza tym to nie jest żaden kolos, tylko spółka partnerska, co szuka kolejnego wspólnika, który wniesie coś nowego z sobą do spółki. 

– Nie będzie ci żal, gdy zabierze Lili tak daleko?

– Naturalnie, że będzie. Jednak takie jest życie – ciągłe zmiany. Nie jest żadną tajemnicą, że Liam nie ma tu szczególnych perspektyw zawodowych, a obie dziewczyny są zdecydowane studiować od przyszłej jesieni w Berlinie. Layla od dawna marzy o Charité, a Nur o studiach historii i kultury bliskiego wschodu na Wolnym Uniwersytecie.  Ktoś musi się nimi tam zaopiekować. A to jest w obowiązku ich starszego brata.

– Nie chciałbym być w jego skórze.

– Zawsze możesz go wesprzeć, sam wybierając uczelnię w Berlinie.

– Berlin to ja mam zamiar przez najbliższe 5 – 6 lat omijać szerokim łukiem.

– Ty, mój mały egoisto!

Yasmin zabrała głęboki talerz syna i odłożyła go na bok i podała mu talerz z pieczoną rybą. Chłopak nałożył sobie kawałek ryby i kilka przystawek na talerz, w tym porządną porcję sałatki z kaszy bulgar, pomidorów, zielonej pietruszki i czerwonej cebuli. 

–  Dorsz z sezamem? – zapytał.

– Tak. Dowiem się wreszcie co to za dziewczyna?

– Mamo!

– Mamę chcesz oszukać?

– Nie spotykam się z żadną dziewczyną. To przecież haram.

– Ale jakaś jest.

– No, jest. Ma kasztanowe włosy, zielono-brązowe oczy i mnóstwo piegów.

– I jest bardzo ładna.

– Bardzo, bardzo.

– Czy panna Bardzo-bardzo ma jakieś imię i nazwisko?

– Mila Leitner.

– Leitner?

– Mhm. Jest bratanicą szefa.

– Wysoko mierzysz.

– Ale nie mieszka w zajeździe, tylko wyżej — na hali, u swojego dziadka wraz z matką. Leitnerhof tylko czasem odwiedza. I w ogóle mnie nie zauważa.

– I żeby cię zauważyła, to postanowiłeś …

– Połamać sobie ręce i nogi.

– Zanim połamiesz się w tańcu, to może na początek spróbuj ją poznać i zdecyduj, czy warto. Zaproś ją gdzieś. Może kino?

–  Ale na jaki film, żeby znowu nie okazał się haram?

– Na taki, na jaki wziąłbyś swoje siostry. A przy tym taki, co mówi coś o tobie samym. Mila będzie go oglądać pod dwoma kątami. Co chcesz jej powiedzieć o sobie i co myślisz o niej samej. Jak ją widzisz.

– Będę go wybierał do przyszłego ramadanu!

– Ale w końcu znajdziesz.

– W przyszłym tygodniu ma być w Allgäu pantomima.

– Spróbuj.

 – Może nie uzna tego za rozrywkę dobrą w sam raz dla żony bauera?

– Mila chyba jest wnuczką bauera, jak dobrze zrozumiałam?  – zauważyła Yasmin z odpowiednią miną — To, że masz inne zainteresowania, to nie znaczy jeszcze, że nie możesz okazać się dla niej kimś wartym poznania.

– Mamo, ona nie jest muzułmanką.

– Domyślam się. Jednak nie każdy, kto umiera jako muzułmanin, rodzi się nim.

– Mila nigdy nie zostanie muzułmanką.

– Wystarczy, że jest chrześcijanką. Poza tym słowo „nigdy” to dobre dla niedowiarków. A mój syn na niedowiarka nie został wychowany.

– Jej pasją jest taniec i śpiew współczesny. A to haram według Koranu. Niewłaściwa dziewczyna z niewłaściwymi zainteresowaniami. Muzułmanin nie ma wiele do zaoferowania dziewczynie, którą interesuje tego rodzaju sztuka. Beznadziejna sprawa.

– Gdyby była beznadziejna, to nie miałbyś dziś zakwasów we wszystkich mięśniach.

– Zwariowałem.

– Tylko się zakochałeś.

– I co ja mam z tym teraz zrobić?

– Pokonać przeszkody.  Twój ociec też nie był muzułmaninem, gdy go poznałam. Kiedy przyjechałam do Niemiec 20 lat temu, to twoi dziadkowie mnie nie akceptowali, a twoje ciotki z początku tolerowały chyba z litości. Byłam obca, samotna i nikomu niepotrzebna. Twój ociec rozmawiał ze mną tyle tylko, ile wymagała tego konieczność, bo z góry założył, że każda rozmowa wychodząca poza to, co jest niezbędne, będzie dla mnie niestosowna.

– Nawet o pogodzie?

 – Nawet.  Nie wiedziałam więc, co myśli tak naprawdę o mnie. Z trzech jego sióstr tylko twoja ciotka Christina mówiła jako tako po angielsku i kiedy odwiedzała nas dwa razy w tygodniu, to były jedyne momenty, gdy mogłam z kimś porozmawiać. Jak światła w tunelu upatrywałam przybycia tu twoich braci. Myślałam — stracili matkę, to zajmę się nimi — w końcu będę tu komuś potrzebna. A kiedy się wreszcie zjawili, to żaden z nich nie chciał mieć ze mną nic wspólnego. Siedziałam więc sama w mieszkaniu na górze i często zadawałam sobie pytanie, po co twój ojciec mnie tu w ogóle przywiózł. To była sytuacja beznadziejna.  A za rok minie 20 lat jak jesteśmy z twoim ojcem małżeństwem. To, co dziś jest niemożliwością jutro stanie się rzeczywistością.

– Kto pierwszy przerwał ciszę na morzu — ty czy tato?

– Twoja babcia.

– Babcia?

– Dziadek już nie żył, gdy przy jakimś niedzielnym obiedzie, zapytała się nas, jak długo jeszcze mamy zamiar udawać to małżeństwo. I wtedy twój ojciec wreszcie się odważył powiedzieć twojej babci, że ma zamiar zmienić wyznanie.

– Odważył! To tato się czegoś kiedyś bał?

– Swojej matki zawsze. No, ale wtedy to jaj już miałam Finna po mojej stronie. A to dla twojego ojca był wystarczający argument, żeby mi nie pozwolić odejść.

– A Liam?

– On wymagał więcej cierpliwości.

– Więcej niż Finn?

– Znacznie więcej. Ale wiedziałam, że w końcu przyjdzie koza do woza.

– Pewnie się przyczołgał, kiedy potrzebował korepetytorki w arabskim na lekcjach islamu z Anisem.

– Eh! Tu działał handel wymienny — niemiecki za arabski. Potrzeba, która go skłoniła do zawarcia ze mną pokoju, była dużo poważniejsza.

– A co dokładnie?

– Zakochał się jak ty teraz. Na poważnie.

– I potrzebował rady, jak tu nie wyjść na głupka przed dziewczyną.

– Aż tak bardzo się nie różnicie. Dopóki chłopak nie interesuje się dziewczyną na poważnie, to wystarcza mu rada kolegi. Ty też do tej pory żadnej rady mamy nie szukałeś.

 – Mamo!

– Przed matką nic nie ukryjesz, synku. Więc nawet nie próbuj!

– Ale nie powiedziałaś, jak babcia wtedy zareagowała na deklarację od taty. – Mohammed skrzętnie odwrócił niebezpieczny temat od siebie.

– Odparła, że woli, żeby był dobrym muzułmaninem, niż złym katolikiem, za jakiego go miała. Dziewczyna, którą sobie wybierzesz, nawet jeśli będzie chrześcijanką, nie zmieni wyznania tylko w jednym wypadku, gdy wiara będzie dla niej równie ważna, co dla ciebie. Nie martw się za bardzo na zapas. 

– Mówisz?

– Zdobądź dziewczynę, która zapadła ci w serce i zawód, który będziesz wykonywał z równą pasją, co twój tata — swój. A jak już tego dokonasz, to będziesz myślał, jak to pogodzić dalej z własnym sumieniem. 

– Chyba nie ma zawodu, który nie przyprawiałby o konflikty sumienia.

– Spytaj ojca, spytaj Liama.

–  Zapytam cię. Ciężko być szefową?

– Bywa. Salmę trzymam tylko dlatego, że ma sześcioro dzieci na utrzymaniu. Jest tak złą pracownicą.

– Ale przecież dostaje pieniądze na dzieci od miasta.

– Co z tego? Jej były mąż nachodzi ją, zastrasza i zabiera jej pieniądze.

– Niczym mafia.

 – Właśnie. Może chcesz dokładkę?

– Nie, dziękuję, mamo. Muszę się zbierać. Poza tym coś powinno zostać dla dziewczyn, kiedy wrócą z rajdu.

– Wystarczy nawet dla taty i Farihy, jak wrócą wieczorem z Monachium. Gülben przygotowała wszystkiego tyle, jakbyśmy dziś mieli tu zasiąść wszyscy w komplecie. I pomyśleć, że za rok będziemy tu tylko w czwórkę siadać do stołu. – Yasmin westchnęła. – Nawet nie potrafię sobie tego wyobrazić.

– Może nie będzie tak źle. 

Mohammed dopił wodę w szklance i wymamrotał pod nosem po arabsku podziękowanie. Wstał i wziął swoje talerze.

– Zostaw! Jeszcze się dziś nanosisz talerzy.

Chłopak już miał odejść, gdy zwrócił się nagle do matki:

– Mamo! Mogę zabrać dziś twój samochód?

– Dlaczego nie dogadałeś się z Liamem w sprawie auta?

– To nie miałoby żadnego sensu. Z góry znam odpowiedź. – Mohammed wywrócił oczami i z parodią w głosie dodał: „Przykro mi bracie, ale samochodu i kobiety nie pożyczam”. Dostęp do jego auta ma jedynie Nur.

– Bo tylko Nur ma zawsze czas, gdy trzeba się zająć Lili.

– I do tego zawsze po myjni wyglancuje mu całe auto w środku. Mała lizuska.

– Mohammed! Dziewczyny muszą mieć czynne prawo jazdy, jak tylko zaczną studia. Zajęcia kończą się czasem bardzo późno i to jest kwestia ich bezpieczeństwa. To, dlatego tato jeździ z Laylą, a Liam z Nur.

– To, co, będzie z autem?

– Klucze są w mojej torebce. Tylko nie zarysuj!

– Dziękuję, mamo!

– W radio mówili, że ma być dziś burza. Nie wiem, jak wam to ognisko wyjdzie.

– Może burza przejdzie bokiem. Zresztą szef obiecał już gościom prosiaka na rożnie, więc nie może się wycofać.

– Będziesz dziś piekł na rożnie prosiaka?

– Ja tam będę od tego wszystkiego z daleka. Szef chce, żebym pomógł dziś barmanowi.

– Masz stać za barem?!

– Szef uważa, że ktoś, kto nigdy nawet nie wąchał alkoholu, jest idealnym materiałem na barmana.

– Chcesz mnie przerazić.

– Sam jestem przerażony. Jak gość zażąda ode mnie coś innego, jak piwo czy sznaps, to będę w nie lada kłopocie.

– Do prosiaka to raczej nic innego nie będą chcieli.

– Wrócę pewnie z tego ogniska mocno po północy. Pójdę dziś spać na górę. Dwa łóżka są wolne.

– Gülben już wszystką pościel pościągała. Zaniosę twoją na górę. Tylko gdzie – do Finna, czy Liama?

– Wszystko jedno.  Nie zamierzam tam mieszkać do ich powrotu. Jeden pedant gorszy od drugiego.

– Byłoby dobrze, gdybyś wziął przykład ze swoich starszych braci, jeśli chodzi o porządek.

– W życiu! Ktoś musi zachować normalność w tej rodzinie.

– No, idź już, bo się spóźnisz!

– Pa, Mamo!


1 Bismillah! – w imię Allaha! – słowa, od których muzułmanie rozpoczynają każdy posiłek.

2 Haram – islamskie określenie wszystkiego, co jest zakazane; może to dotyczyć zarówno miejsc, jak i uczynków. Terminem haram określa się otoczenie świątyni w Mekce, Medynie i Jerozolimie, gdzie obowiązuje zakaz zabijania oraz zakaz przebywania niemuzułmanów.

3 Fatwa – opinia wysokiego uczonego-teologa muzułmańskiego, wyjaśniająca kontrowersję teologiczną, teologiczno-prawną lub czysto prawną, jest wydawana wyłącznie na piśmie.

Zagubione siostry.

Dramat córki, a teraz jeszcze aresztowanie Floriana w zaledwie tydzień po jego powrocie wraz z Milą z Monachium załamały całkowicie Karin.  Była szósta piętnaście, kiedy zabrali Floriana. Zaspany Georg nie zdążył nawet otworzyć kuchni, gdy o szóstej u drzwi zjawiła się policja. W szoku daremnie czekała na jedno słowo zaprzeczenia ze strony Floriana.  Lecz na jego twarzy, jak tylko minęło pierwsze zaskoczenie, po krótkim zmieszaniu się, pojawiła się zimna obojętność.  Ilekroć padało imię i nazwisko tej kobiety, jego twarz przybierała ponury i zacięty wyraz, a dłonie mimowolnie zaciskały się w pięści.  Georg zareagował głupawym śmiechem, jakby usłyszał dowcip roku. Sebastian stał blady jak ściana, nieruchomy, czekał na reakcję syna. Jednak Florian tylko spuścił wzrok i odwrócił twarz. Mila wybiegła do swojego pokoju, na twarzy Georga głupi uśmiech przemienił się w pogardę. Karin poczuła, że brakuje jej powietrza w płucach, nogi jej odmówiły posłuszeństwa – musiała się oprzeć o stojące za nią krzesło, żeby nie upaść.  Po południu Sebastian wezwał ich do siebie i zarządził, że Georg przejmuje zarządzanie zajazdem.  Lisa miała przygotować stosowne papiery i przywieść je wieczorem. Georg poruszył kwestię wynajęcia adwokata dla Floriana i rzucił pytające spojrzenie na ojca, a potem na Karin.  Sebastian w odpowiedzi opuścił pokój, a Karin, która od rana zdążyła już opanować emocje i przetrawić oskarżenie, odpowiedziała krótko:

„Dostanie obrońcę z urzędu!”  

Ona jedna z rodziny miała podstawy, żeby wierzyć Magdalene Ritter. Już prawie wytarła z pamięci ten okropny wieczór sprzed miesięcy, gdy ten jednym raz (jakby potrzeba było więcej!) Florian próbował potraktować ją w sypialni jak ostatnią zdzirę z ulicy. Nie chciała być małostkowa, wiedziała, że było mu przykro.  Długo starał się zatrzeć złe wspomnienie.  Sama też z czasem zaczęła go wybielać. Czyż nie sprowokowała go wtedy tą seksowną bielizną? Ona chciała jedynie po babsku zakończyć tę o wielu tygodni trwającą pomiędzy nimi ciszę i obojętność. Dwadzieścia lat niepewności, unikania we wspólnych rozmowach wspomnień, w których mogłaby się pojawić Lisa. Te wszystkie niewypowiedziane słowa, pytania, ze strachu przed nieszczerą odpowiedzią. Kiedy wyszła na jaw prawda na temat zatrzymanego listu, pomyślała, że przynajmniej jedna tajemnica przestała jej ciążyć na sercu. Mila, która do tej pory spajała ich związek, wyjechała do Monachium, żeby tam budować swoje dorosłe życie. Na moment powiało w domu pustakami, w powietrzu zawisło pytanie, czy jeszcze coś ich łączy.  Florian bez słów rozproszył wszystkie wątpliwości. Wreszcie Lisa zniknęła spomiędzy nich. Nie szukała odpowiedzi dlaczego.   Ważne, że zaczęli wszystko od nowa. Kiedy miłość kwitnie — zakochani chcą dać światu jej świadectwo.  Oni też chcieli. Drugie dziecko.  Nigdy nie było tak dobrze. Oboje wierzyli, że już nic tego nie zmieni. O święta naiwności! Piękny sen szybko przemienił się w koszmar senny.  Mila od powrotu z Monachium nigdzie nie wychodziła, snuła się milcząco, jak cień, po kątach w domu. W nocy słyszała jej płacz zza ściany. Sama w ciemnościach przerabiała obrazy z przeszłości. Gdyby nie Mila, to krzyczałaby wniebogłosy. Potrzebowała te wszystkie emocje wyrzucić z siebie, porozmawiać o nich z kimś. Niestety, jedyna osoba, do której mogłaby się zwrócić ze swoim bólem – jej matka, była oddzielona od tego świata murem. Tyle lat unikała z nią kontaktu, żeby tylko nie wracać tam – w tamto miejsce, w tamten czas. Wreszcie, żeby nie musieć stawiać pytań, na które udzielona odpowiedź mogłaby zniszczyć jej obraz matki, który zostawiła w sercu. Matki, która kocha, która broni, która poświęci wszystko, zamknie przed sobą całą przyszłość dla niej. A nie może matki, która miesiącami udaje głuchą i ślepą, i dopiero gdy rzeczywistość odsłania się przed nią z całą swoją brutalnością tak, że nie sposób jest już chować głowy w piasek, to uderza w końcu ze spóźnioną pomocą swojej córce.  Przyszedł czas, żeby Karin wreszcie się dowiedziała, jak było naprawdę. Wtedy, przed 25 laty, stan psychiczny matki uniemożliwiał stawianie jej przez córkę jakichkolwiek pytań. Po tylu latach Karin była już w stanie zaakceptować każdą wersję matki, byle była tylko prawdziwa.

Postanowiła odwiedzić swoją matkę w więzieniu w Memmingen. Jeszcze przed południem załatwiła sobie widzenie z nią. Sytuacja, że Margarete odbywała już karę na oddziale otwartym oraz zmienione warunki wizyt, umożliwiły matce i córce bezpośredni kontakt podczas wizyty. Karin mogła wreszcie wyrzucić z siebie cały ból. Czekała prawie 25 lat aż matka weźmie ją w ramiona i osuszy ręką jej łzy. Wiedziała, że dokłada matce cierpienia, ale kto inny, jak nie matka mógłby ją jeszcze zrozumieć? Kobieta, która po kilkunastu latach małżeństwa nagle zrozumiała, że człowiek, za którego wyszła za mąż, któremu wierzyła i ufała, to ktoś zupełnie inny. Margarete po tym, co usłyszała na temat zięcia, a także i odnowienia zerwanych relacji pomiędzy Sebastianem i Lorenzem, uznała, że nie ma już żadnych powodów, aby dłużej ukrywać prawdę przed córką na temat jej pochodzenia. Wcześniej, ze względu na panującą nienawiść pomiędzy rodzinami, obawiała się, że prawda mogłaby zrujnować małżeństwo jej córki. Skoro jednak ono już faktycznie runęło, a zięć niemal dorównał poziomem do jej męża Karla, przyszedł czas, żeby Karin dowiedziała się wreszcie od niej, że jej naturalnym ojcem jest Lorenz Huber.

Wstrząśnięta tym, co usłyszała od matki Karin, po powrocie do domu, odruchowo chwyciła za telefon i zadzwoniła do Lisy. Od dawna nie łączyły je przyjacielskie relacje, ich drogi się rozjechały. Wydawało się, że bezpowrotnie. Jednak jakiś głos wewnętrzny kazał jej zwrócić się z całym tym przytłaczającym ciężarem właśnie do Lisy.  Przecież były sobie kiedyś bliskie jak siostry. Nie mogą pozostać sobie już na zawsze obce, skoro łączą je obie więzi siostrzane! Zaprosiła więc Lisę do siebie na wieczór. Lisa, która spodziewała się, że Karin będzie chciała z nią mówić o Florianie i jego aresztowaniu, w pierwszej chwili miała zamiar odmówić. Nie miała ochoty na rozmowę o Florianie ani tym bardziej może pocieszać Karin. Słysząc jednak w głosie dawnej przyjaciółki desperacki ton, po krótkim wahaniu, przyjęła jej zaproszenie.  W końcu i tak miała przywieść dokumenty Sebastianowi.

Już sam widok na wejściu Karin sprawił, że Lisa w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co je podzieliło, porzuciła rezerwę i odruchowo objęła dawną przyjaciółkę. Są takie więzi między ludźmi, które nie jest w stanie zniszczyć żaden upływ czasu, których do końca nie zerwie nawet zdrada. Zresztą, jakie miało to wszystko teraz znaczenie? Lisa nie zamierzała jednak ukrywać swojej roli w aresztowaniu Floriana.

– Karin, bardzo mi przykro z powodu ciebie, z powodu Mili, tego, co obie przeżywacie, ale to nie zmienia faktu, że ja wierzę Magdalene i mam nadzieję, że Florian dostanie, co mu się należy. – powiedziała chłodno Lisa, a jej usta przybrały zacięty wyraz.

–  Możesz mi wierzyć albo i nie, ale akurat ja nie mam powodów, żeby go bronić.

Lisa wbiła mimowolnie zdumione spojrzenie w Karin, ta jednak szybko ucięła temat, przechodząc do tego, co było powodem zaproszenia.

– Nie prosiłam cię, żebyś przyszła, żeby gadać o Florianie. Chcę porozmawiać o nas, jakkolwiek to dziwnie brzmi. Zwłaszcza dziś.  Byłam na widzeniu u mamy.

–  Coś się stało?

– Nie. Po prostu musiałam się z nią zobaczyć.

– Rozumiem. Jak ona się ma?

– Trzyma się. Zawsze była twarda. Mama powiedziała mi coś, co nie mogę zachować tylko dla siebie.  Coś, co dotyczy także ciebie, Marie oraz waszego ojca. Tylko nie bardzo wiem, jak zacząć.

 Lisa po raz kolejny spojrzała ze zdziwieniem na Karin.

– Jest coś, czego o mnie nie wiesz, coś, co dotyczy tego, co się stało, no wiesz… – Karin urwała, a Lisa tylko przytaknęła głową. Każda wiedziała, o czym mowa. Nikt nie musiał rzeczy po imieniu nazywać.  – Sama wiesz, jaka była moja mama.  Nigdy jej nie było. Jak nie sprawy szkoły, to sprawy gminy. Kampanie, wybory. Wszystko, co ją interesowało to władza. A jak była, to było jeszcze gorzej. Nieustannie miała do niego o coś pretensje. Traktowała go czasem gorzej niż psa. Bywało, że jej nienawidziłam. Marzyłam, żeby znikła z naszego życia.  Zawsze, kiedy nie było jej dłużej w domu, to zabierał mnie do restauracji, na wycieczki, koncerty, do teatru. Czułam się wtedy jak mała księżniczka.

– Tatusiowa córeczka! – zaśmiała się Lisa, ale zaraz spoważniała. – Wiem, że było ci ciężko po jego śmierci.

– Nic nie wiesz.  Nidy nie miałam odwagi ci tego powiedzieć… Bałam się, że wtedy przestaniesz się ze mną przyjaźnić… – Karin mówiła trochę nieskładnie. Zwykle konkretna, teraz gubiła się w swoich słowach. – Zawsze cię podziwiałam. Boże, chciałam być dokładnie taka, jak ty — czysta, jasna, bez wstydliwych tajemnic!

– To było dawno — dziś niewiele ma ze mną wspólnego. Wierz mi, Karin, we mnie nie ma od dawna nic do podziwiania. Zresztą, sama spójrz na mnie! Ani pieniędzy, ani kariery, ani męża, ani dziecka. Żaden mój związek nie trwał dłużej niż rok. Mieszkam kątem u rodziny, a moje biuro mieści się w byłej szopie. 38-letnia kobieta bez jednego sukcesu życiowego.  No, po prostu, Brigitte Jones z Allgäu! – Lisa zaśmiała się gorzko i cynicznie — Marie ma rację, kiedy mówi, że rozczarowałam wszystkich.  To raczej ja powinnam cię podziwiać.  Choć oczywiście za nic nie chciałabym być teraz w twoich butach. — Lisa widząc zgnębioną twarz Karin, a niepodejrzewająca, co ona ma jej do wyznania, dodała poważnie — A co do tajemnic, to każdy ma coś do ukrycia przed światem. Ja może więcej niż inni.   I szczerze mówiąc, nie mam zamiaru więcej z nikim się nimi dzielić. Zabiorę je do grobu ze sobą.

– Też miałam taki zamiar. Jednak dłużej już chyba nie mogę trzymać języka za zębami. Za moją tajemnicę płaci ktoś bardzo wysoką cenę…   Moja mama jest w więzieniu z powodu mnie.

– Co ty mówisz?

 Karin zaczerpnęła powietrza.

– Już nie pamiętam, kiedy to się właściwie zaczęło, chyba po moich 13 tych urodzinach. Kupował mi sukienki dla dorosłych kobiet, buty na obcasach, ekskluzywną bieliznę, perfumy, przybory do malowania… Sam mnie malował, jak jej nie było. Chciał, żebym się w to przebierała, kiedy byliśmy sami. Na początku to mi się podobało, a nawet ekscytowało. Mieliśmy swoje małe tajemnice. Choć wiedziałam, że to wszystko jest złe. Miałam nieustanne wyrzuty sumienia. W dodatku on się robił coraz bardziej natarczywy. Zaczął mnie przerażać. Bałam się z nim zostać na dłużej sama w domu. Zaczęłam zamykać drzwi od mojego pokoju na noc.

W miarę jak Karin ciągnęła swoją historię Lisa patrzyła na nią z coraz bardziej przerażonym wzrokiem.

– Karin, co ty chcesz mi powiedzieć?! – krzyknęła Lisa.  Karin wolno kontynuowała:

– Mama miała jakieś zebranie w ratuszu, mieli omawiać budżet. Zapowiadała się kłótnia o pieniądze. Powiedziała, żebyśmy nie czekali na nią z kolacją.  Otwarł wino, sam rzadko pił i zwykle symbolicznie. Wtedy wypił sam prawie całą butelkę.  Miał dziwny wzrok. Chciałam iść do siebie. Nie pozwolił mi.  Był silniejszy…

– Z pewnością. – Lisa powiedziała chrapliwym głosem. – Dlaczego mi tego nie powiedziałaś wtedy? Byłyśmy przecież najlepszymi przyjaciółkami!  Bliższe niż nie jedne rodzone…

– Siostry. – dokończyła Karin.  

 – Właśnie! Marie nie wiedziała tyle o mnie, co ty!

– Po tym, jak nawet moja własna matka mi nie uwierzyła, nie miałam już odwagi nikomu o tym powiedzieć.

– W końcu jednak dała ci wiarę.  To, dlatego go przecież zabiła!

– Tak. Ale najpierw oskarżyła mnie, że wszystko to wymyśliłam – naczytałam się durnych książek, naoglądałam się głupich filmów i seriali. To przez ten serial „Miasteczko Twin Paeks”! Zwymyślała mnie od najgorszych. Powiedziała, że znalazła kiedyś schowaną moją bieliznę. W jej oczach byłam podłą, zepsutą dziewczyną.  A teraz… po 25 latach wyznała mi nagle, że to nie był mój ojciec. Możesz uwierzyć? Miała romans!

 – No, a on o tym wiedział? Wiedział, że nie jesteście spokrewnieni?

– Jakie to ma znaczenie, skoro ja w to wierzyłam?

– Fakt. Nie powinien nigdy przekraczać granic…

– Przekroczył wszystkie i wbrew mojej woli. Teraz rozumiesz, dlaczego nie mam ochoty nawet mówić o Florianie. I pomyśleć, że był czas, że miałam go za kogoś lepszego ode mnie! 

Lisa poczuła, jak szloch dławi jej gardło, w odruchu solidarności złapała Karin za rękę — jedynie w ten sposób mogła jej okazać, jak bardzo ją rozumie. Nauczona złym doświadczeniem z Marie i ojcem powstrzymała jednak pokusę odpowiedzenia Karin tym samym, tj. opowiedzeniem jej o sobie.  Szczerość nie wyszła jej na dobre. Lisa nie chciała ryzykować, żeby ta już dobrze poszarpana jej przyjaźń z Karin rozpadła się na dobre, gdy powie jej prawdę o sobie.  – Do diabła z nim!  Z nimi wszystkimi!  Powiedziała ci, kto to był?

– Owszem. To dlatego cię prosiłam, żebyś przyszła. Nie domyślasz się? – Karin spojrzała wymownie na Lisę. Ta tylko rozszerzyła oczy.

– Byli przecież parą jeszcze w szkole średniej.

– Tak. Ale to się skończyło, gdy twoja mama wyjechała na studia.  – Lisa wstała gwałtownie z kanapy, jak zawsze, gdy zaczynały ją ponosić emocje. – To niemożliwe! Moi rodzice się kochali. Wiem to.

– Widocznie się nie skończyło, skoro jesteśmy siostrami.  – powiedziała spokojnie Karin, wodząc jednocześnie wzrokiem za Lisą, która próbowała opanować szok, szybko krążąc po pokoju.  – Moja mama powiedziała o tym twojej, kiedy odwiedziła ją w areszcie następnego dnia po aresztowaniu.

– I to ją zabiło!  – zawołała Lisa, która w jednej chwili zapomniała o wszystkim, co jej przed chwilą wyznała Karin i myślami odleciała do swojej matki. – Jak on to mógł zrobić mamie!

– Wiem, że to dla ciebie szok. Niemniejszy niż dla mnie. Jesteś rozczarowana tym, że jesteśmy spokrewnione?

Lisa już opanowała oszołomienie. Usiadła na powrót obok Karin. Ta wpatrywała się w jej twarz w wyczekiwaniu na reakcję. Na ustach Lisy pojawił się mimowolny uśmiech. Taki, jak pojawia się zawsze na twarzy człowieka, który po latach błądzenia we mgle, nagle zaczyna wszystko rozumieć. Niezależnie, czy ten brakujący element, który przed nim nagle odkryto, to jest dobra, czy zła informacja dla niego.  Podobnie jak Karin, czuła jakby odkryto nagle przed nią coś, co nigdy tak naprawdę nie było zakryte. Jedynie w końcu zostało nazwane po imieniu to, co od dawana w głębi serca się wiedziało. Szybko zapewniła Karin, że cieszy się z pokrewieństwa. Zapytała wreszcie o Milę.  

– Rozmawiałaś o tym z Milą?

Karin potrząsnęła przecząco głową.  – Mila potrzebuje teraz wsparcia z mojej strony, a tym na pewno nie jest licytowanie się, którą los gorzej potraktował, która jest większą ofiarą. Kiedyś przyjdzie na to czas… Teraz to byłoby dla niej tylko dodatkowym ciężarem.

– Nigdy nie powiedziałaś o tym Florianowi? – bardziej stwierdziła jak zapytała Lisa.

– I co by mi z tego przyszło? – zawołała Karin z drwiną – Byłby bardziej oględny, mniej egoistyczny?

– Dryfowanie pomiędzy współczuciem a wzgardą. – odparła mimowolnie Lisa. Zaraz też się zreflektowała, że się zagalopowała – Przepraszam cię, Karin. Nie powinnam.

– Niepotrzebnie. Trafiłaś w samo sedno. Tym musiałaby się ta spowiedź skończyć. Zresztą, niby co ja miałabym mu powiedzieć?  – rzuciła Karin prowokacyjnie do Lisy – Że przed nim był jeszcze mój ojciec?

– To nie był twój ojciec! – zaprotestowała gwałtownie Lisa.

– To wiem teraz. Wczoraj jeszcze był.

– Jak ona mogła ci prawdy nie powiedzieć przez tyle lat!

– Nie bardzo dałam jej na to szansę. Długo nawet listów nie czytałam.

– Nie ufałaś jej?

– Przed procesem była rok na psychiatrycznym oddziale. Jeśli w ogóle coś mówiła, to za dużo sensu to nie miało. Potem śmierć Petera i trwająca 20 lat nienawiść pomiędzy rodzinami zamknęły nam obu usta.

– A teraz?

– Teraz to już nie ma żadnego znaczenia… – Karin przerwała na moment. – Gdybyś ją wiedziała!

– Może dałoby się doprowadzić do uznania kary za odbytą? To już blisko 25 lat!

– Bardzo bym chciała!

– Zobaczę, co da się zrobić. Wcześniej jednak musimy z tatą porozmawiać. No i oczywiście z Marie.

– Lisa, daj mi czas samej to przetrawić! – przerwała jej gwałtownie Karin. Ona sama na razie nie była pewna, czy w ogóle chce mieć Lorenza za ojca. Zresztą, nawet matka pozostawiła jej to samej do rozstrzygnięcia: „Jak będziesz chciała, to mu powiesz. A jak nie, to zostanie, jak jest”. – usłyszała od matki na widzeniu. Ucięła więc na razie temat. – Teraz najważniejsza jest Mila.

– A Florian?

– Gdybym się zdecydowała, to chyba będziesz moim adwokatem?

– Jeszcze się pytasz. Pewnie!

– A co u ciebie?

– W domu wszyscy mają do mnie o coś pretensje.

– Rozumiem, że Marie trzyma teraz stronę Mirjam.

– Żeby tylko to. – Lisa wypuściła ciężko powietrze z płuc. – Atmosfera taka, że siekiera wisi w powietrzu! Marie mnie prawie że nienawidzi.

– Ach, bo uwierzę!  – zawołała Karin. Znała dobrze siostry. Marie wychowywała Lisę, więc miała do niej niemalże matczyny stosunek. Lisa była przyzwyczajona, że w uczuciach u siostry nigdy nie miała konkurencji. Dlatego Karin uznała, że Lisia po prostu przesadza. „Pewnie jest zazdrosna o zażyłość Marie z Mirjam. Coś jej ubyło i od razu straszne nieszczęście!” – pomyślała Karin. Okoliczność zaś, że Marie okazała się właśnie być także jej siostrą, mimowolnie wywołała myśl, że gdyby nie te wszystkie tajemnice, to ona też mogłaby być beneficjentką uczuć starszej siostry.

–  Zaczynam żałować, że wróciłam.

– Ja nie żałuję. Komu bym się teraz wypłakiwała w rękaw?

– Dobrze, że jest Jan. Inaczej nie miałabym z kim dwa uprzejme słowa zamienić w domu.

– Jaki on jest?

– Chyba nie ma wad. W każdym razie nikt jeszcze żadnej u niego nie znalazł.

– Marie chyba jest na swojej drodze do szczęścia.

– Przynajmniej jedna z nas.

Auf dem Weg zu diesem letzten Ruhm

Am Tag, nachdem Georg und Florian von ihren Liebsten verlassen wurden, gehen die Brüder, die sich bewusst sind, dass sie alles verloren haben, im Morgengrauen in die Berge. Ihr Ziel waren die Höfatsscharte, die sie aus dem gemeinsamen Klettern mit ihrem Vater kannten. Sie hatten jedoch nicht die Absicht, nach Westgipfel durch die Wanne bergsteigen, aber die Brüder entschieden sich für eine ehrgeizigere Route – sie wollten die Höfatsscharte direkt über den West-Süd-Grat und den Zweiergipfel erreichen. Dann die Scharte zwischen Ost- und Mittelgipfel und schließlich Ostgipfel. Sie gingen bei Sonnenaufgang und erwarteten, ihr Ziel bei Sonnenuntergang zu erreichen. Georg und Florian packten ihre Kletterausrüstung in ihr Auto und machten sich auf den Weg nach Gerstruben, dem Ausgangspunkt für ihr Klettern. Sie beeilten sich, alles unten weit hinter sich zu lassen. Wenn man nichts mehr zu verlieren hat, könnte man sich jedes das Risiko aufnehmen und jeden Berg erreichen, den man will. Um zurückzuspringen, muss man zuerst den tiefsten Punkt erreichen. Beide hatten das Gefühl, dass dies der letzte Moment in ihrem Leben sein könnte, um, sich zusammenzureißen und das erreichen, was sie wollen.

Als die Söhne zu dieser letzten irdischen Herrlichkeit nach Höfats gingen, um ihre Schande zu verbergen, erkannte Sebastian, dass sie nicht zurückkommen würden. Erstens gingen sie dorthin, um dort zu bleiben, und zweitens würden sie nicht mehr herunterkommen können, selbst wenn sie wollten. Gerade weil der Jüngere unentschlossen war und der Ältere nicht mit Stress umgehen konnte, was sie beide zum Scheitern unter extremen Bedingungen verurteilte. Er kletterte mit ihnen und  er kannte ihre Schwachstellen.  In diesem Moment traf ihn Angst, die langsam von Stunde zu Stunde zunahm, als das negative Szenario in seinem Kopf immer mehr zunahm, bis es sich in Tierangst verwandelte, die alle seine Glieder lähmte.  Der klassischer Stupor – er konnte immer noch nur seine Augäpfel bewegen.  Ihm blieb nur noch, auf das unvermeidliche Urteil zu warten. Er war allein. Überzeugt, dass er so bleiben würde.  Für immer, genauso wie er es sich wünschte. Und da tauchte sie, seine Frau, Sofia auf.

W drodze po ostatnią chwałę

Następnego dnia po tym, jak opuściły ich rodziny, bracia świadomi, że stracili wszystko, o świcie wychodzą w góry. Za cel wybierali sobie wszystkie cztery szczyty Höfats, które znali jeszcze ze wspólnych wspinaczek z ojcem. Jednak nie zamierzali iść najpierw na Westgipfel, jak to zwykle robili alpiniści, którzy w jednym podejściu chcieli zagarnąć wszystkie cztery szczyty, tylko bracia wybrali sobie ambitniejszą trasę przez grzbiet zachodnio — południowy i Zweiter Gipfel. Potem popularne Scharte między szczytem Środkowym i Wschodnim, a na koniec zostawili sobie dopiero Ostgipfel. Bracia wychodzili o wschodzie słońca, a cel spodziewali się osiągnąć o zachodzie słońca. Georg i Florian zapakowali do samochodu rzeczy do wspinaczki i ruszyli do Gerstruben, które było punktem wyjścia ich wspinaczki. Spieszyli się, żeby zostawić wszystko, co na dole, daleko za sobą. I tak nie mając nic, zmuszeni zostali docenić wreszcie siebie nawzajem. Bo teraz już tylko siebie mieli.  Gdy nie ma się nic więcej do stracenia, można podjąć się każdego hazardu i zdobyć każdą upatrzoną sobie górę.  Żeby odbić się, trzeba najpierw sięgnąć dna. Obaj czuli, że to być może ostatni już taki moment w ich życiu, żeby zebrać się w sobie i zdobyć to, co się chce.

Gdy synowie wyszli na ścianę — po tę ostatnią ziemską chwałę, żeby nią przykryć własną hańbę, Sebastian uświadomił sobie, że oni już nie wrócą. Raz, że po to tam poszli — by zostać, a dwa — nie byliby w stanie zejść, nawet gdyby chcieli. Właśnie dlatego, że młodszemu brak zdecydowania, a starszy nie radzi sobie ze stresem, co w warunkach ekstremalnych skazuje ich obu na porażkę — śmierć. Wspinał się z nimi, znał ich słabe punkty. Wtedy też dopadł Sebastiana lęk, który powoli, z godzinę na godzinę powiększał się coraz bardziej, w miarę jak negatywny scenariusz coraz bardziej opanowywał jego umysł, aż zamienił się w zwierzęcy strach, który sparaliżował mu wszystkie członki. Klasyczny stupor — tylko gałkami ocznymi był w stanie jeszcze poruszać. Wszystko, co mu pozostało, to czekanie na nieuchronny wyrok. Był sam. Przekonany, że tak już pozostanie — zgodnie z wyrażonym życzeniem — na zawsze. I wtedy właśnie zjawiła się Ona — jego żona Sofia. 

%d blogerów lubi to: